Υ.
4.
Εὐρυνόμη δ’ ἄρ’ ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηθέντι.
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς . . . κεῖτ’ ἐγρηγορόων.
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς . . . κεῖτ’ ἐγρηγορόων.
Nota fuit, Homerum discrimen facere inter verba
κοιμηθῆναι et
ὑπνῶσαι, cf. ad
Η 482
, ubi est diple etiam propter hunc locum
L. Ar. 114.
63.
αὐτίκα νῦν ἢ ἔπειτα.
Quod legitur in
V
sic corrigendum esse videtur:
τὸ ἔπειτα ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα· ἀντιδιέσταλται γοῦν τὸ αὐτίκα. cf. ad
Ψ 551.
L. Ar. 151.
66.
ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι.
*) [ἡ διπλῆ ότι] τὸ δὲ περιττόν
H
.
cf. ad
β 6.
104.
not. 1.132.
ἐμπλήγδην ἕτερόν γε τίει.
†) ἐν τῷ Υ τῆς Ὀδυσσείας ὑπομνήματι ὁ Ἀρίσταρχος εὐμεταβόλως.
Apoll. l. h. 67, 28.
L. Ar. 152.
202.
ἐπὴν δὴ γείνεαι αὐτός.
†)
γεννήσῃς
V
. Sic Ar. interpretatum esse hanc formam apparet ex Ar. ad
T 26
, ubi est diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit formam
διὰ τὸ ῑ scriptam
ἐγγίνωνται.
321.
Ἀγέλαος.
Fuit
διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν. Agelaum interfecit Hector cf.
Λ 302
, ubi commemoratur hic Agelaus, unus ex procis.
383.
ἐς Σικελοὺς πέμψωμεν.
†) ἐγινώσκετο ἄρα τὰ κατὰ τοὺς Σικελούς. οὐκ εἰκὸς οὖν ἐκεῖ τὴν πλάνην γεγονέναι
V
.
cf.
Eust. 1896, 45.
L. Ar. 244.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.