Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Θ΄ IX (Duebn XV vulg. 27 B 12 Κ 9)

Ἔτι περὶ τοῦ Σωκράτους δαιμονίου

Φέρε, ἐρώμεθα τὸ δαιμόνιον· φιλάνθρωπον γὰρ
καὶ εἰωθὸς ἀποκρίνεσθαι διὰ σωμάτων ἀνθρωπίνων, ὡς ἡ Ἰσμενίου τέχνη διὰ τῶν αὐλῶν· ἐρώμεθα δὲ ὧδέ πως κατὰ τὸν Ὁμήρου Ὀδυσσέα·

θεὸς νύ τις, ἢ βροτός ἐσσι; εἰ μέν τις θεός ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρύν ἔχουσιν,
οὐδὲν δεῖ λόγων, ἴσμεν γὰρ τὰ σά· (ζ 153) εἰ δέ τις ἐσσὶ βροτῶν, τοὶ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν, ἆρα τοιοῦτον χρῆμα, οἷον ὁμοπαθές τε εἷναι ἡμῖν καὶ ὁμόφωνον, καὶ ὁμογενές, καὶ σύγχρονον·

ἢ κατὰ μὲν τὴν δίαιταν ἐφέστιον τῇ γῇ, κατὰ δὲ τὴν οὐσίαν κρεῖττον
αὐτῆς; Οὐ γὰρ σάρκες αἰ δαιμόνων φύσεις (ἀποκριτέον ³⁴⁵ γάρ τοι ὑπὲρ αὐτῶν, κελεύουσι γάρ), οὐδὲ ὀστᾶ, οὐδὲ οἶμα, οὐδὲ ἄλλο τι σκεδαστέον, ἢ λυόμενον, ἢ τηκόμενον, ἢ διαρρέον· ἀλλὰ τίς μήν; Οὑτωσὶ πρῶτον θεασώμεθα τὸ ἀναγκαῖον τῆς δαιμόνων οὐσίας.

Τὸ ἀπαθὲς τῷ ἐμπαθεῖ ἐναντίον, καὶ τὸ θνητὸν τῷ
ἀθανάτῳ, καὶ τὸ ἄλογον τῷ λογικῷ, καὶ τὸ ἀναίσθητον τῷ αἰσθητικῷ, καὶ τὸ ἔμψυχον τῷ ἀψύχῳ. Πᾶν τοίνυν τὴν ψυχὴν ἔχον ἑκατέροιν συγκεκρατημένην· ἢ ⁶ γὰρ ἀπαθὲς τὸ ἀθάνατον, ἢ ἀθάνατον ἐμπαθές, ἢ ἐμπαθὲς θνητόν, ἢ ἄλογον αἰσθητικόν, ἢ ἔμψυχον
ἀπαθές· καὶ διὰ τούτων ὁδεύει ἡ φύσις κατὰ βραχὺ ⁷⁸⁹ ἀπὸ τῶν τιμιωτάτων ἐπὶ τὰ ἀτιμότατα καταβαίνουσα ἑξῆς·

ἐὰν δέ τι τούτων ἐξέλῃς, διέκοψας τὴν φύσιν· ὥσπερ ἐν ἁρμονίᾳ φθόγγων τὴν πρὸς τὰ ἄκρα ὁμολογίαν ἡ μέση ποιεῖ· ἀπὸ γὰρ τοῦ ὀξυτάτου φθόγγου
ἐπὶ τὸ βαρύτατον ταῖς διὰ μέσου φωναῖς ἐπερειδομένην τὴν μεταβολὴν ἐμμελῆ ποιεῖ καὶ τῇ ἀκοῇ καὶ τῇ χειρουργίᾳ.

Τοῦτό τοι νόμιζε γίγνεσθαι καὶ ἐν τῇ φύσει, ὥσπερ ἐν ἁρμονίᾳ τελεωτάτῃ· καὶ τίθεσο θεὸν μὲν κατὰ τὸ
ἀπαθὲς καὶ ἀθάνατον, δαίμονα δὲ κατὰ τὸ ἀθάνατον καὶ ἐμπαθές, ἄνθρωπον δὲ κατὰ τὸ ἐμπαθὲς καὶ θνητόν, θηρίον δὲ κατὰ τὸ ἄλογον καὶ αἰσθητικόν, φυτὸν δὲ κατὰ τὸ ἔμψυχον καὶ ἀπαθές.

Καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἡμῖν, τὸ νῦν ἔχον, κατὰ χώραν ἔστω· ἐπεὶ δὲ τῆς δαιμονίων
φύσεως πέρι σκοπούμεθα, ἣν φαμὲν μεσότητα εἶναι πρὸς ἄνθρωπον καὶ θεόν, ἴδωμεν εἴ πῃ δυνατὸν ¹⁰¹¹¹² ἐξελέσθαι αὐτήν, καὶ διασῶσαι τὰ ἄκρα.

Ἆῤ οὖν ὁ θεός, ἀθάνατον μὲν γάρ, ἐμπαθὲς δέ; οὐδαμῶς, ἀλλὰ ἀθάνατον μέν, ἀπαθὲς δέ·

τί δὲ ἄνθρωπος; θνητὸν μέν, ἀπαθὲς δέ; οὐδὲ τοῦτο· ἀλλὰ θνητὸν μέν, οὐ μὴν ἀπαθές.

Ποῦ τοίνυν ἡμῖν οἰχήσεται τὸ ἀθάνατον
ὁμοῦ καὶ ἐμπαθές; δεῖ γὰρ συστῆναι ἐξ ἀμφοῖν οὐσίαν κοινήν, κρείττονα μὲν ἀνθρώπου, θεοῦ δὲ ἐλάττονα, εἰ μέλλει ἔσεσθαι τῶν ἄκρων πρὸς ἄλληλα ἀναλογία·

δύο γὰρ πραγμάτων κεχωρισμένων τῇ φύσει, χωρισθήσεται καὶ ἡ ἐπιμιξία παντάπασιν, | ἐὰν μή τις ¹³ κοινὸς ὅρος ἀμφότερα ὑποδέξηται.

Οἷον τὸ τοιόνδε λέγω· καλοῦμέν τι πῦρ ξηρόν τε ‖ καὶ θερμόν· ἐναντίον δὲ θερμῷ μὲν 〈ψυχρόν, ξηρῷ δὲ ὑγρόν· ἀλλὰ μὴν καὶ ὕδωρ καλοῦμεν〉 ψυχρὸν καὶ ὑγρόν· ἀδύνατον δὴ μεταβάλλειν πῦρ εἰς ὕδωρ,
καὶ ὕδωρ εἰς πῦρ· οὔτε γὰρ ψυχρὸν εἰς θερμότητα, οὔτε ὑγρὸν εἰς ξηρότητα μεταβάλοι ἄν.

Οὕτω δὴ τὸν τούτων πόλεμον μετεχειρίσατο ἡ φύσις· ἔδωκεν αὐτοῖς ὥσπερ ἐκεχειροφόρον τὸν ἀέρα, ὃς λαβὼν παρὰ μὲν ¹⁴¹⁵¹⁶ τοῦ πυρὸς τὴν θερμότητα, παρὰ δὲ τοῦ ὕδατος τὴν ὑγρότητα, συνεκέρασεν αὐτῶν καὶ συνῆψεν τὰς ὁμιλίας, καὶ γίνεται μεταβολὴ καὶ πρόσβασίς ποτε μὲν τοῦ πυρὸς εἰς ἀέρα, κατὰ θερμότητα· ἀπὸ δὲ τοῦ ἀέρος
εἰς ὕδωρ, κατὰ ὑγρότητα.

Πάλιν αὖ ἀὴρ θερμόν τε καὶ ὑγρόν, γῆ δὲ ψυχρόν τε καὶ ξηρόν· ἐναντίον δὲ ξηρότης μὲν ὑγρότητι, ψυχρότης δὲ θερμότητι· οὐκ ἄν οὖν μετέβαλέν ποτε ἀὴρ εἰς γῆν, ὅτι μὴ τῆς φύσεως καὶ τούτοις δούσης τὴν τοῦ ὕδατος οὐσίαν, διαιτῶσάν
τε αὐτὰ καὶ ξυνάγουσαν, παρὰ μὲν ἀέρος λαβοῦσαν τὴν ὑγρότητα, παρὰ δὲ γῆς τὴν ψυχρότητα.

DΣκόπει δὴ τὸ πᾶν οὕτως συγκεφαλαιωσάμενος βραχεῖ λόγῳ· ἐπειδὴ ἕκαστον τούτων ἀνὰ δύο συνέστηκεν φύσεων ἐναντίων, ὧν ἀεὶ τὴν ἑτέραν ἀφαιρῶν μοῖραν, προστιθεὶς
τῶν ἔπειτα τῇ ἑτέρᾳ, καθʼ ἥμισυ μὲν χωρίζεις ἑκατέρου ἑκάτερον, καθʼ ἥμισυ δὲ συντάττεις ἑκατέρῳ ἑκάτερον, τοῦτον τὸν τρόπον τὰ ἐναντία ἀλλήλοις ἄμικτα ὄντα κοινωνεῖ ὅμως, καὶ ἀνακίρνανται καὶ πῦρ ἀέρι κατὰ θερμότητα, καὶ ἀὴρ ὕδατι κατὰ ὑγρότητα,
καὶ ὕδωρ γῇ κατὰ ψυχρότητα, καὶ γῆ πυρὶ κατὰ ξηρότητα· οὕτω κἀνταῦθα κοινωνεῖ θεὸς μὲν δαίμονι κατὰ ¹⁷¹⁸¹⁹ τὸ ἀθάνατον, δαίμων δὲ ἀνθρώπῳ κατὰ τὸ ἐμπαθές, | ²⁰ ἄνθρωπος θηρίῳ κατὰ τὸ αἰσθητικόν, θηρίον φυτῷ κατὰ τὸ ἔμψυχον.

Εἰ δὲ βούλει, καὶ τὴν οἰκονομίαν τοῦ σώματος θέασαι, ὡς οὐδὲ ἐνταῦθα ἡ φύσις μεταπηδᾷ ἀθρόως,
ἀλλὰ καὶ ταύτῃ μεσοτήτων τινῶν δεῖ πρὸς τὴν χειραγωγίαν τῆς κράσεως τῶν σωμάτων· θρὶξ γάρ που καὶ ὄνυξ ὀστοῦ μαλακώτερον, καὶ νεύρου ἀραιότερον, καὶ αἵματος ξηρότερον, καὶ σαρκὸς τραχύτερον·

συνελόντι δὲ εἰπεῖν, παντὶ χρήματι, ἐν ᾧ τὸ ἡρμοσμένον καὶ τεταγμένον,
μεσότητος δεῖ, ἐν φωναῖς, ἐν χρόαις, ἐν χυμοῖς, ἐν σώμασιν, ἐν ῥυθμοῖς, ἐν σχήμασιν, ἐν πάθεσιν, ἐν λόγοις. Κἶεν·

οὕτω τούτων ἐχόντων, εἰ μὲν θεὸς ἀπαθὴς καὶ ἀθάνατος, ὁ δὲ ἄνθρωπος θνητός τε καὶ ἐμπαθής, ἀνάγκη τὸ διὰ μέσου τούτων ἢ ἀπαθὲς
θνητὸν εἶναι, ἢ ἀθάνατον ἐμπαθές· ὧν τὸ μὲν ἀδύνατον, οὐ γὰρ ἂν ξυνέλθοι ποτὲ οὐδὲ ὁμολογήσαι τῷ θνητῷ τὸ ἀπαθές·

λείπεται δὴ τὴν δαιμόνων φύσιν ²¹²²²³ ἐμπαθῆ τε εἶναι καὶ ἀθάνατον, ἵνα τοῦ μὲν ἀθανάτο κοινωνῇ τῷ θεῷ, τοῦ δὲ ἐμπαθοῦς τῷ ἀνθρώπῳ.

Πῶς οὖν καὶ ἐμπαθὲς καὶ ἀθάνατον τὸ δαιμόνιον γένος, ὥρα λέγειν· καὶ πρῶτον γε περὶ τοῦ ἀθανάτου.

Τὸ φθειρόμενον πᾶν ἢ τρέπεται, ἢ διαλύεται, ἢ τήκεται, ἢ κόπτεται, ἢ ῥήγνυται, ἢ μεταβάλλει· ἢ διαλύεται, ὡς πηλὸς ὑπὸ ὕδατος· ἢ ῥήγνυται, ὡς ὑπὸ ἀρότρου γῆ· ἢ τήκεται, ὡς ὑπὸ ἡλίου κηρός· ἢ κόπτεται, ὡς ὑπὸ σιδήρου φυτόν· ἢ μεταβάλλει καὶ τρέπε‖ται,
ὡς ὕδωρ εἰς ἀέρα, καὶ ἀὴρ εἰς πῦρ.

Δεῖ ²⁴ δὴ τὴν οὐσίαν τοῦ δαιμονίου, εἰ μέλλει ἔσεσθαι ἀθάνατος, μὴ διαλύεσθαι, μὴ σκεδάννυσθαι, μὴ τρέπεσθαι, μὴ ῥήγνυσθαι καὶ μεταβάλλειν, μὴ κόπτεσθαι· εἰ γὰρ πείσεταί τι τούτων, ἀπολεῖ τὸ ἀθάνατον.

Πῶς δʼ ἂν ²⁵καὶ πάθοι, εἴπέρ ἐστιν τὸ δαιμόνιον | αὐτὸ ψυχὴ ἀποδυσαμένη ²⁶²⁷²⁸²⁹ τὸ σῶμα; ἣ γὰρ καὶ τῷ σώματι τῷ φύσει φθειρομένῳ παρέχει τὸ μὴ φθείρεσθαι ἡνίκʼ ἂν αὐτῷ συνῇ, πολλοῦ γε δεῖ φθαρῆναι αὐτῇ.

Ἐν γοῦν τῇ συστάσει τὸ μὲν σῶμα συνέχεται, ἡ δὲ ψυχὴ συνέχει· εἰ δὲ καὶ τὴν ψυχὴν ἕτερόν τι συνέχει, ἀλλὰ μὴ αὐτὴ
αὑτήν, τί τοῦτο ἔσται, καὶ τίς ἂν ἐπινοήσαι ψυχὴν

ψυχῆς; Ὅταν γὰρ ἕτερον ὑφʼ ἑτέρου σώζηται συνεχόμενον, ἀνάγκη που παύσασθαι τὴν συνοχὴν ἐπὶ πρᾶγμα προελθοῦσαν συνέχον μὲν ἄλλο, συνεχόμενον δὲ ὑφʼ ἑαυτοῦ· εἰ δὲ μή, ποῖ στήσεται ὁ λογισμὸς προϊὼν εἰς
ἄπειρον;

οἷον εἰ ξυνείη τις ὁλκάδα ἐν κλύδωνι ἐκ πέτρας ποθὲν καθωρμισμένην διὰ πολλῶν κάλων. ὧν ἕτερον ἐξ ἑτέρου συνεχόμενον τῇ ξυνδέσει τελευτᾷ ἐπὶ τὴν πέτραν, χρῆμα ἑστὸς καὶ ἑδραῖον.

Τοιοῦτον ἡ ψυχή· σῶμα ἐν σάλῳ ἀεὶ καὶ κλύδωνι
νηχόμενον καὶ κραδαινόμενον καὶ σειόμενον συνέχει αὐτή, καὶ καθορμίζει, καὶ ἵστησιν· ἐπειδὰν δὲ ἀποκάμῃ τὰ νεῦρα ταυτί, καὶ τὸ πνεῦμα, καὶ τὰ ἄλλα τὰ ὥσπερ καλώδια, ἐξ ὧν τέως προσώρμιστο τῇ ψυχῇ τὸ σῶμα, ³⁰³¹ τὸ μὲν ἐφθάρη καὶ κατὰ βυθοῦ ᾤχετο, αὐτὴ δὲ ἐφʼ ἑαυτῆς ἐκνηξαμένη συνέχει τε αὑτὴν καὶ ἵδρυται.

Καὶ καλεῖται ἡ τοιαύτη ψυχὴ δαίμων ἤδη, θρέμμα αἰθέριον, μετοικισθὲν ἐκ γῆς ἐκεῖ· ὥσπερ ἐκ βαρβάρων
εἰς Ἕλληνας, καὶ ἐξ ἀνόμου καὶ τυραννουμένης καὶ στασιωτικῆς πόλεως εἰς εὐνομουμένην καὶ βασιλευομένην καὶ εἰρηνικὴν πόλιν.

Ἐγγύτατα γάρ μοι δοκεῖ ἔχειν τὸ γιγνόμενον Ὁμηρικῇ εἰκόνι· οἷον φασὶν ἐκείνῳ χαλκεῦσαι τὸν Ἥφαιστον ἐπὶ χρυσῆς ἀσπίδος πόλεις
δύο· ³² ἐν τῇ μέν ῥα γάμοι τʼ ἔσαν, εἰλαπίναι τε, καὶ χοροί, καὶ παιᾶνες, καὶ δᾳδουχίαι· ἐν δὲ τῇ πόλεμοι, ³³καὶ στάσεις, καὶ ἁρπαγαί, | καὶ μάχαι, καὶ ὀλολυγαί, καὶ οἰμωγαί, καὶ στόνοι.

Τοῦτο δύναται καὶ
γῆ πρὸς αἰθέρα· ὁ μὲν γὰρ εἰρηναῖόν τι χρῆμα, καὶ παιάνων μεστὸν καὶ θείων χορῶν, ἡ δὲ πολυφωνίας καὶ πολυεργίας καὶ διαφωνίας.

Ἐπειδὰν γὰρ ἀπαλλαγῇ ψυχὴ ἐνθένδε ἐκεῖσε, ἀποδυσαμένη τὸ σῶμα, καὶ καταλιποῦσα αὐτὸ τῇ γῆ φθαρησόμενον τῷ αὐτοῦ χρόνῳ ³⁴³⁵ καὶ νόμῳ, δαίμων τʼ ἀνθρώπου, ἐποπτεύει μὲν αὕτη τὰ οἰκεῖα θεάματα καθαροῖς τοῖς ὀφθαλμοῖς, μήτε ὑπὸ σαρκῶν ἐπιπροσθουμένη, μήτε ὑπὸ χρωμάτων ἐπιταραττομένη, μήτε ὑπὸ σχημάτων παντοδαπῶν συγχεομένη, μήτε ὑπὸ ἀέρος θολεροῦ διατειχιζομένη, ἀλλὰ
αὐτὸ κάλλος, αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς ὁρῶσα καὶ γανυμένη·

οἰκτείρουσα μὲν αὑτὴν τοῦ πρόσθεν βίου, μακαρίζουσα δὲ τοῦ παρόντος· οἰκτείρουσα δὲ καὶ τὰς συγγενεῖς ³⁶ψυχάς, αἳ περὶ γῆν στρέφονται ἔτι, καὶ ὑπὸ ‖ φιλανθρωπίας ἐθέλουσα αὐταῖς συναγελάζεσθαι, καὶ ἐπανορθοῦν
σφαλλομένας.

Προστέτακται δὲ αὐτῇ ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἐπιφοιτᾶν τὴν γῆν, καὶ ἀναμίγνυσθαι πάσῃ μὲν ἀνδρῶν φύσει, πάσῃ δὲ ἀνθρώπων τύχῃ καὶ γνώμῃ καὶ τέχνῃ· καὶ τοῖς μὲν χρηστοῖς συνεπιλαμιβάνειν, ³⁷³⁸ τοῖς δὲ ἀδικουμένοις τιμωρεῖν, τοῖς δὲ ἀδικοῦσιν προστιθέναι τὴν δίκην.

Ἀλλʼ οὐχὶ δαιμόνων πᾶς πάντα δρᾷ, ἀλλʼ αὐτοῖς διακέκριται κἀκεῖ τὰ ἔργα, ἄλλο ἄλλῳ.

Καὶ τοῦτό
ἐστιν ἀμέλει τὸ ἐμπαθές, ᾧ ἐλαττοῦται δαίμων θεοῦ. Ὡς γὰρ εἶχον φύσεως, ὅτε περὶ γῆν ἦσαν, οὐκ ἐθέλουσιν ταύτης παντάπασιν ἀπαλλάττεσθαι· ἀλλὰ καὶ Ἀσκληπιὸς ἰᾶται νῦν, καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἰσχυρίζεται, καὶ Διόνυσος βακχεύει, καὶ Ἀμφίλοχος μαντεύεται, καὶ οἱ
Διόσκουροι ναυτίλλονται, καὶ Μίνως δικάζει, καὶ ³⁹Ἀχιλλεὺς ὁπλί | ζεται.

Ἀχιλλεὺς νῆσον οἰκεῖ εὐθὺ Ἴσιρου κατὰ τὴν Ποντικὴν θάλατταν, Ἀχιλλέως ναός, καὶ βωμοὶ Ἀχιλλέως· καὶ ἑκὼν μὲν οὐκ ἄν τις προσέλθοι, ὅτι μὴ θύσων· θύσας δέ, ἐπιβαίνει τῆς νεώς.

Εἶδον
ἤδη ναῦται πολλάκις ἄνδρα ἠΐθεον, ξανθὸν τὴν κόμην, πηδῶντα ἐν ὅπλοις· τὰ ὅπλα χρυσᾶ·

οἱ δὲ εἶδον μὲν οὐδαμῶς, ἤκουσαν δὲ παιωνίζοντος·

οἱ δὲ καὶ εἶδον καὶ ἤκουσαν.Ἤδη δέ τις καὶ κατέδαρθεν ἄκων ἐν

τῇκαὶ αὐτὸν Ἀχιλλεὺς ἀνίστησιν, καὶ ἐπὶ ⁴⁰⁴¹⁴² σκηνὴν ἄγει, καὶ εὐωχεῖ· ὁ Πάτροκλος ᾠνοχόει, Ἀχιλλεὺς ἐκιθάριζεν, παρεῖναι δὲ ἔφη καὶ τὴν Θέτιν, καὶ ἄλλων δαιμόνων χορόν.

Ὁ δὲ Ἕκτωρ κατὰ χώραν μένει, ὡς ὁ Ἰλιέων λόγος, καὶ φαντάζεται πηδῶν ἅμα τὸ πεδίον, καὶ ἀστράπτων.

Ἐγὼ δὲ τὸν μὲν Ἀχιλλέα
οὐκ εἶδον, οὐδὲ τὸν Ἕκτορα εἶδον· εἶδον δὲ καὶ Διοσκούρους ἐπὶ νεώς, ἀστέρας λαμπρούς, ἰθύνοντας τὴν ναῦν χειμαζομένην εἶδον καὶ τὸν Ἀσκληπιόν, ἀλλʼ οὐχὶ ὄναρ· εἶδον καὶ τὸν Ἡρακλέα, ἀλλʼ ὕπαρ.

Dialexeis. Maximus of Tyre. ed. Hermann Hobein. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Dialexeis (Greek) (Maximus of Tyre. Maximi Tyrii philosophumena. Hobein, Hermann, editor. Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Dialexeis

1. β΄. Ed. Duebn. p. 56

2. (ζ 149/50)

3. 4 ἐρώμεθα — 11 ναιετάουσιν vi. or. 13. 8 c sq. or. 41. 2 a 15 οὐ γὰρ σάρκες sq. cf. Albin. 15 εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι δαίμονες

4. Codices RBMN α (═ Stephanus) φ ( Paccius) K (teste Schenkl): H (teste Davisio)

5. 1 Θ΄ R! ‖ 3 in mge ?? (quo significatur hanc dissert. cum antecedenti sub uno numero subsumendam esse id quod in pi- nace factum est) R! | ἔτι — δαιμονίου β΄ RZ (adi. ιε° in mge teste Schenkl) om. β΄ K (teste Bandini) α (nisi quod τοῦ ante τοῦ Σωκρ. et add. λόγος κζ΄) τί τὸ δαιμόνιον Σωκράτους β° Ηφ περὶ τοῦ τοῦ Σωκρ. δαιμονίου M et addito τοῦ αὐτοῦ Ν om. (spat. rel.) B ‖ 5 σωμάτων] στομάτων Markl. ‖ 6 Ἰσμηνίου Bα (δΔ) 7 τοῦ Ὁμήρου α(δ) ‖ 8 νύ τις (suprascr. οι) K νύ τοι MN φα(δ Δ) ἔσσι καὶ MN α(δ) ‖ 9 τις] τοι BMNK ‖ 11 τοὶ] ο Homerus | νεαι- τάουσιν R! ‖ 13 μὲν om. MN α(δ) ‖ 14 οὐσίαν (σι in ras.) R! ‖ 15 δαιμόνων (ων in ras.) R! | φύ εἰς (supr. σ) R!

6. 49b

7. . . οἱ μὲν ὁρατοί, οἱ δὲ ἀόρατοι sq. paulo aliter Apul. deo Socr. 9 „habeant igitur haec daemonum corpora modicum ponderis“ de daemonibus, non de astris locutus

8. 4 τὸ ἀναγκαῖον τῆς δαιμόνων οὐσίας namn certam quandam argumentandi rationem fuisse docet Plut. def. orac 419 a qui dae- mones et κατʼ ἀρετὴν et κατʼ οὐσίαν putandos esse vult ‖ 5 τὸ ἀπαθὲς sq. de peripatetica hac ratiocinatione cf. Heinze Xenocr. 100 spectat hanc „physicam“ harmoniam or. 13. 3 g cf. Plut. Ei ap. Delph. 13 (390 e) ‖ 8 συγκεκρατημένην cf. Plut. mor. 876 a ἡ ψυχὴ ἀὴρ οὖσα συγκρατεῖ ἡμᾶς gen Socr. 588 f (συντείνει) vi. etiam or. 15. 6 a ‖ 11 καὶ διὰ τούτων sq vi or. 13. 3 g

9. 1 γάρ τι B | κελεύουσι (ευο in ras.) R ‖ 2 σκεδαστέον (κε in ras.) R! σκεδαστόν Nα(δΔ) ‖ 3 τικόμενον R! | διαρρέον (ια in ras.) R! | τί μήν; Κφα(θ) τίς μὲν Dav ποιῶμεν Reiske τίς del. Duebn. | οὑτοσί; Dav. ‖ 4 θεασώμεθα (θα in ras.) R! ἀνακαῖον (pr. man.) R! | τῆς δαιμόνων in ras. R! τῆς τῶν δαιμ. K ‖ 5 τῷ ἐμπαθεῖ (in ras. ex τὸ ἐμπαθὲς) R! | ἐναντίον in ras. R! ‖ 6 ἀθάνατον (pr. man.) R! | τὸ ἄλογον τῷ λογικῷ in ras. (ex τὸ ἄλογον λογικῷ) R! τὸ ἄλογον τῷ ἀλόγῳ nescio unde Duebn. ‖ 7 αἰσθητικῷ, καὶ τὸ in ras. (ex αἰσθητῷ, καὶ τὸ) R! καὶ τὸ — ἀψύχῳ om. H ‖ 8 τοιντὴν ψυχὴν H τοίνυν τὸ τὴν ψυχὴν MN φα(δ) τοίνυν τὸ ψυχὴν BK (Duk.) τοίνυν ψυχὴν Reiske (Duebn.) | ἐξ ἑκατέροιν α(θ) |συγκεκρατημένον BMN φ om. K συγκεκραμένον α(θ) συγκεκροτημένον Dav. (Durebn.) sed cf. Plut mor. 876 a ‖ 9 ἀθάνατον τὸ ἐμπαθές Mα(δ)

10. 1 ἀπὸ τῶν τιμιωτάτων sq. vi. or. 27. 7 h et l ‖ 2 ἐὰν δέ τι τού- των ἐξέλῃς, διέκοψας sq. or. 5. 8 d; 15. 5 c al. ‖ 3 ὥσπερ ἐν ἁρμονίᾳ sq. vi. or.13. 3 b ὡς κορυφαία sq. cf Plut. def orac 436 f 8 τοῦτό τοι νόμιζε sq. vi. or. 11. 8 bsq. ‖ 9 τίθεσο θεὸν κατὰ τὸ ἀπαθὲς καὶ ἀθάνατον cf. Plut. def. orac. 420 e ἔδει ἐν τῇ φύσει τοῦ μακαρίου τὸ ἀπαθὲς καὶ ἄφθαρτον εἶναι ‖ 10 δαίμονα κατὰ τὸ ἀθάνατον καὶ ἐμπαθὲς cf. Plut. def. orac. 419 a τίνι γὰρ τῶν θεῶν διαφέρουσιν, εἰ καὶ κατʼ οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον καὶ κατʼ ἀρετὴν τὸ ἀπαθὲς . . ἔχουσι ib. 420 d πρὸς τοὺς εἰσαγομένους ὑπʼ Ἐμπεδοκλέους δαίμονας sq. lulian lI 70 b ‖ 12. 13 φυτὸν δὲ κατὰ τὸ ἔμψυχον καὶ ἀπαθές sed cf. Clem. Alex. Str. VIII 10 κατὰ τοὺς Στωικοὺς οὔτε ἔμψυχον οὔτε ζῷόν ἐστι τὸ φυτὸν Dio Chrys. 12. 35

11. 3 ἐν ἁρμονίᾳ — χειρουργίᾳ p

12. 1 τιμιώτερον K ‖ 5 τὸν βαρύτατον BΚα(δ Δ) | ταῖς] τῆς p φωνῆς p ‖ 8 τοῦτο τοίνυν BMN α(θ) | ὥσπερ] ὅπερ φα(θ) corr. Reiske ‖ 14 ἐπεὶ Dav. (Duebn.) ἐπὶ codd. (θ) ‖ 15 πέρι σκοπού- μεθα Hob. (et ita Dürr) περισκοπούμεθα R (Duebn.) περισκο- πώμεθα cett. (δΔ°) ‖ 16 εἴδωμεν R καὶ ἴδωμεν M

13. 50a

14. 12 οἶον sq. eodem exemplo utitur simil. or. 20 4 c cf. Simpl. in Epict. man. 83 τὸ ὕδωρ εἰς ἀέρα μεταβάλλει καὶ ὁ ἀὴρ εἰς πῦρ Plat. ap. Stob. ecl. I 152 Zeno ap Stob. ecl. l 153 Arist Eth. Nic. 1159 b. 21 Diog. Laert VII 142 (de Ζenone) ὅταν ἐκ πυρὸς ἡ οὐσία τραπῇ δἰ ἀέρος εἰς ὑγρότητα sq. sim. Plut. de fort. Rom. lI (Platonis) Diels doz. 315 469 616 Plut def. orac 415b Apul. dogm. Plat l 7 Albin. 12 Diog. Laert. III 70 al.

15. 19 ἐκεχειροφόρον in mge repet. (schol. vet. α) R!

16. 2 γάρ R! (exstinctum fere tamquam aqua superfusa postea deletum) om. Ϛ(δ Δ) ‖ 8 ἀναλογωτέρα MN ‖ 12 τι] τοι B ‖ 13 θερ- μὸν 〈 ὄν〉 Reiske | 〈ψυχρόν — 14 καλοῦμεν〉 add. Hob. ‖ 15 καὶ ὑγρόν R ξηρῷ δὲ ὑγρόν cett. (δ Δ) | δὴ] δὲ BKM (Δ°) ‖ 17 ὑγρὸν) ξηρὸν MN φα(δ) | ξηρότητα] ὑγρότητα MN φα(δ) |μεταβάλλοι Nα(δ Δ) ‖ 18 〈καὶ〉 ἔδωκεν BMNK α(δ ) ‖ 19 ἐκεχειριαφόρον Reiske

17. 21 κοινωνεῖ θεὸς μὲν δαίμονι sq. vi or. 9 2 a καὶ τίθεσο sq

18. 18 in mge inf fol. 50 a (vet. schol. u) R!: κοινωνοῦσι κοινωνρῦσι πῦρ ἀέρι κατὰ θερμότητα θεὸς δαίμονι κατὰ τὸ ἀθάνατον ἀὴρ ὕδατι κατὰ ὑγρότητα δαίμων ἀνθρώπῳ κατὰ τὸ ἐμπαθὲς ὕδωρ γῆ κατὰ ψυχρότητα ἄνθρωπος θηρίῳ κατὰ τὸ αἰσθητικὸν γῆ πυρὶ κατὰ ξηρότητα θηρίον φυτῷ κατὰ τὸ ἐμψυχὲς

19. 3 ποτε] ἀπὸ α(δ Δ) ‖ 8 μετέβαλέν (suprascr. λ man post.) R! μετέβαλλέ B (Duebn.) ‖ 9 τοῦτο B ‖ 13 ἀνὰ] ἐκ α(θ) ‖ 15 τῶν (ante ἔπειτα) om α(δ) ‖ 18 ἀνακιρνᾶται (vel ἀνακίρναται) Ϛ(δ Δ°)

20. 50b

21. 2 φυτῶ sq. vi. supra § II a φυτὸν δὲ sq. ‖ 18 λείπεται sq. cf. Plut. def. orac. 416 d φύσεις εἰσί τινες . . δεχόμεναι πάθη θνητὰ καὶ μεταβολὰς ἀναγκαίας, οὓς δαίμονας ὀρθῶς ἔχει . . σέβεσθαι Diog. Laert. VII 151

22. 2 in mge sup. fol. 50 b (vet schol. u) R!: ἀθάνατον θνητόν ἀπαθές ἐμπαθές

23. 2 ἄνθρωπος 〈δὲ〉 BKMN α(θ) | αἰσθητόν K | θηρίον 〈δὲ〉 MNK α(θ) ‖ 6 τὴν (in ras.) R! | χειρουργίαν φ („corporis fabri- cam permixtonemque“ σ2) ‖ 7 θρὶγξ R ‖ 9 καὶ σαρκὸς τραχύ- τερον om. B ‖ 11 ἐν χρόαις om. Δ° | χυμῷ K ‖ 12 σώμασιν] ὀσμαῖς Markl. χρώμασι Comb. cum Reiskio ‖ 15. 16 ἀπαθὲς θνητὸν (in ras. ex -σθ-)

24. Ed. Duebn. p. 58

25. 51a

26. 11 εἰ μέλλει ἔσεσθαι ἀθάνατος sq. cf. Plut. def. orac. 420 d ἔδει ἐν τῇ φύσει τοῦ μακαρίου τὸ ἄφθαρτον εἶναι ‖ 15 τὸ δαι- μόνιον αὐτὸ ψυχὴ sq. cf. Plut. de gen. Socr. 593 d def. orac. 431 b Diog. Laert. VII 151 Heinze Xenocr. 96 Thales Pythag. Plato ap. Aetium Diels doxogr. 307

27. 5 τὸ φθειρόμενον — 10 εἰς πῦρ n

28. 5 in mge infer. fol. 50 b (vet. schol. u) R!: τὸ φθειρόμενον τρέπεται διαλύεται τήκεται κόπτεται ῥήγνυται μεταβάλλει ὑπʼ ἀλλήλων ὕδατι ἡλίῳ σιδήρῳ ἀρότρῳ ὑπʼ ἀλλήλων τὰ στοιχεῖα πηλός κηρός φυτόν γῆ τὰ στοιχεῖα || 15 in mge dextr. fol. 51 a ση . . . . . . (vet schol. quattuor vers. marg. efficiens; erasum) R!

29. 5 ἢ τρέπεται om. φα (δΔ) | ἢ τήκεται om. B 〈ἢ ῥήγνυται〉 ἢ τήκεται Duebn. || 6 ἢ ῥήγνυται (post κόπτεται) om. Duebn. | μετα- βάλλει 〈καὶ τρέπεται〉 φα(δΔ) ‖ 6. 7 διαλύεται γὰρ ὡς nescio unde Duk. ‖ 10 ἐς πῦρ δΔ ‖ 12. 13 μὴ ῥήγνυσθαι. μὴ τρέπεσθαι Heins. (Duebn. ‖ 14 πείσεσθαί τε M | ἀπολεῖται K ‖ 15 καὶ πάθοι] καὶ θάνοι Heins. ἀποθάνοι Duk. | ταὐτό, ψυχῇ ἀποδυσαμένῃ Duebn.

30. 3.4 ἐν γοῦν τῇ συστάσει sq. cf. Heinze Xenocrates 100 ‖ 4 συ- νέχει vel συντείνει cf. Plut de gen. Socr. 588 e ‖ 9 συνέχον ἄλλο συνεχόμενον ὑφʼ ἑαυτοῦ similem ‘διχοτομίαν’ producit de mente or. 11. 8 h sq de discendo or. 10. 5 h ‖ 12 κάλων vi. or. 10. 8 c 15 τοιοῦτον ἡ ψυχή sq. simil. vi or. 13. 7 b | ἐν σάλῳ . . . κρα- δαινόμενον ═ or. 11. 7 h ‖ 18 τὰ νεῦρα . . ἐξ ὧν προσώρμιστο cf. Pythag. ap. Diog. Laert. VIII 31 δεσμά τε εἶναι τῆς ψυχῆς . . . τὰ νεῦρα | τὸ πνεῦμα sq. nam ψυχῆς ἄνεμοι οἱ λόγοι sec. Pythagor. (Diog. Laert. VIII 30) ‖ 1819 ὥσπερ καλώδια sq. cf. Plut. de gen. Socr. 588 ἡ ψυχὴ μυρίαις ὁρμαῖς οἷον ὕσπληξιν ἐν- τεταμένη ‖ 19 τὸ σῶμα . . ἐφθάρη vi. or. 10. 5 a

31. 1 ἣ] εἰ ΚN φα(θ) | καὶ (ante τῷ) om. φα(θ) ‖ 3 αὐτὴν K (eras. ν) φα(δ Δ) ‖ 3. 4 τῇ (ante συστάσει) om. K 6 αὐτήν BMN ἐπινοῆσαι MN non R ‖ 7 ἅτερον α(δ) ‖ 9 δʼ ὑφ᾿ Duebn. ‖ 11 ξυνίῃ Κ (-ίει) α(θ) ‖ 12 καλῶν BN (Dav.2) ‖ 13 συνδέσει Mα(δ) 14 ἑστὼς MNK α(δ)

32. (Σ 491)

33. 51b

34. 3 θρέμμα αἰθέριον vi. or. 10. 3 b ‖ 4 ὥσπερ ἐκ βαρβάρων sq. vel ὥσπερ ἐκ τῆς Κιμμερίων γῆς vi. or 10 9 c ‖ 9 10 πόλεις δύο sq. cf. Lucian. lcarom. 16 ‖ 15 αἰθέρα . . . παιάνων μεστὸν alludit ad Pythagoraeam illam mundi harmoniam de quo copiosius or. 37. 5 a ‖ 16 θείων χορῶν scil. „deorum visibilium“ vi. or 11. 10 d et 12 d cf. Apul. de dogm. Plat. l 11 Albin. 14 Aetius Diels dox. 344 Ps. Arist. de mundo 2 ‖ 17 ἐπειδὰν γὰρ sq. ═ or. 10. 9 c cf. Albin. 28 (ἐνθένδε ἐκεῖσε) vi. etiam or. 39 30 19 τῷ αὐτοῦ χρόνῳ καὶ νόμῳ ═ or. 41. 5 f

35. 2 αὐτὴν BMN ‖ 5 ἀνέμου B | τυραννουμένης (νν in ras ex ν) R! ‖ 8 φησὶν φα(δ Δ) | ἐκείνῳ Hob ἐκεῖνον codd ἐκεῖνος φα(δ Δ) ‖ 14 στόνοι] νόσοι B ‖ 17 πολυεργίας (suprascr περι) K 18 ἐνδένθε Δ | ἐκεῖσε om. B ‖ 19 αὐτοῦ] αὐτῷ MK φα(θ) αὐτῆς Reiske αὑτοῦ Duebn.

36. Ed. Duebn. p.59

37. 1 ἐποπτεύει cf Diog. Laert. VII 151 δαίμονας ἐπόπτας τῶν ἀνθρωπείων πραγμάτων Plut. def. orac. 417 b ἐπίσκοποι θείων ἱερῶν ‖ 2 τὰ οἰκεῖα θεάματα sq. vi. or. 10. 9 e; 11. 10 d et f Albin. 27 Sallust. 14 ‖ 2 3 μήτε ὑπὸ σαρκῶν ἐπιπροσθουμένη vi. or. 11. 10 f ‖ 5 ὑπὸ ἀέρος θολεροῦ vi. or. 10. 9 b ‖ 9 ὑπὸ φιλαν- θρωπίας sq. nam σωτῆρες et ἐπίκουροι sunt cf. lulian. lI 90 b Plut. de gen. Socr. 586 a et συμπάθειαν ἀνθρώπων ἔχοντες Diog. Laert. VII 151 ‖ 12 ἐπιφοιτᾶν τὴν γῆν sq. idem vi. de Homero or. 26. 1 a αὐτὸς δὲ sq. de Aristeae anima or. 38. 3 d; 10. 2 f cf de philosophi anima Plat. Theaet. 173 e (πανταχῆ φέρεται κατὰ Πίνδαρον) etiam simil. de Diogene cynico or. 36. 5 b καὶ περιῄει sq. or. 15. 9 c de Socrate or. 3 7a de historia or. 22. 5 i 13 τύχῃ (καὶ γνώμῃ) καὶ τέχνῃ vi or. 3. 7a de Socrate ‖ 4 χρησ- τοῖς συνεπιλαμβάνειν cf. lulian. lI 70 b προΐσταται βίου τῷ εὐ- δαιμονήσειν μέλλοντι

38. 1 καὶ νόμῳ] γενομένη Reiske | τἀνθρώπου R ἀντʼ ἀνθρώ- που cert. (δ Δ) | αὐτὴ Reiske ‖ 2 μήποτε B ‖ 3 σαρκικῶν M χρωμάτων] σωμάτων BMN φα(δ) unde νοσημάτων Markl. ‖ 6 αὐτὸ κάλος R! ἄϋλον κάλλος Reiske τὸ κάλλος in mge N | αὐτοῖς] ἀΰλοις (vel αὐτῆς) Reiske | γανυμένη BMΚ α(θ) ‖ 7 οἰκτείρουσα — 8 παρόντος om. B ‖ 12 τῇ γῇ BKMN α(θ) | συναναμίγνυσθαι EKMN α(δ)

39. 52a

40. 1 τοῖς ἀδικουμένοις τιμωρεῖν cf. lulian. lI 90 b (τιμωροὶ) τοῖς ἀδικοῦσιν προστιθέναι τὴν δίκην cf. lulian lI 90 b Plut def. orac. 417 b nam velut carnifces sunt (ὥσπερ δήμιοι) lulian lI 90 b Synesii ep 44 (Herch. 657) Plut. qu Rom. lI 27 ‖ 4 δια- κέκριται τὰ ἔργα nam πάθη daemonum eadem ac hominum Plut. def. orac. 416c; 417 b et f ‖ 8 Ἀσκληπιὸς . . Ἡρακλῆς . . Διόνυσος. Διοσκοῦροι exempla daemonum etiam ap. Himerium or. l 40 (Boissonade) cf. Arrian. peripl. 21 sq

41. 8 Ἀσκληπιὸς — 11 ὁπλίζεται n

42. 6 ὡς] ἧς Reiske ‖ 9 οἱ (ante Διοσκοῦροι) om. α(δ) 12 θάλατταν 〈οὗ〉 vel 〈ἐν ᾖ〉 Reiske ‖ 13 προσέλθῃ Bα(θ) 14 νεώς (in mge νήσου man. antiqua) R(Δ) νήσου (suprascr νεώς) Κ νήσου cett. (δ) νεώ („on entre dans le temple“) Combes 17 παιανίζοντος K (suprascr ω) ϛ(δ Δ)

Maximus of Tyre Dialexeis 9

ed. Hermann Hobein

Search the Perseus Catalog for:

Θ΄ IX (Duebn XV vulg. 27 B 12 Κ 9)

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers