Ἡ σοφία αἰνέσει ψυχὴν αὐτῆς,
καὶ ἐν μέσῳ λαοῦ αὐτῆς καυχήσεται.
ἐν ἐκκλησίὰ Ὑψἰστου στόμα αὐτῆς ἀνοίξει.
καὶ ἔναντι δυνάμεως αὐτοῦ καυχήσεται
Ἐγὼ ἀπὸ στόματος Ὑψίστου ἐξῆλθον,
(6)καὶ ὡς ὁμίχλη κατεκάλυψα γῆν·
ἐγὼ ἐν ὑψηλοῖς κατεσκήνωσα,
καὶ ὁ θρόνος μου ἐν στύλῳ νεφέλης·
γῦρον οὐρανοῦ ἐκύκλωσα μόνη,
καὶ ἐν βάθει ἀβύσσων περιεπάτησα·
ἐν κύμασιν θαλάσσης (9)καὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ,
(10)καὶ ἐν παντὶ λαῷ καὶ ἔθνει ἐκτησάμην·
μετὰ τούτων πάντων ἀνάπαυσιν ἐζήτησα,
καὶ ἐν κληρονομίᾳ τίνος αὐλισθήσομαις
τότε ἐνετείλατό μοι ὁ κτίστης ἁπάντων,
καὶ ὁ κτίσας με κατέπαυσεσ τὴν σκηνὴν μου
(13)καὶ εἶπ εν Ἐν Ἰακὼβ κατασκήνωσον,
καὶ ἐν Ἰσραὴλ κατακληρονομήθητι.
πρὸ τοῦ αἰῶνος ἀπʼ ἀρχῆς ἔκτισέν με.
καὶ ἕως αἰῶνος οὐ μὴ ἐκλίπαω.
ἐν σκηνῇ ἁγίᾳ ἐνώπιον αὐτοῦ ἐλειτούργησα,
(15)καὶ οὕτως ἐν Σειῶν ἐστηρίχθην·
ἐν πόλει ἠγαπημένῃ ὀμοίαως με κατέπαυσεν,
καὶ ἐν Ἰερουσαλὴμ ἡ ἐξουσία μου·
ὡς κέδρος ἀνυψώθην ἐν τῷ ΑΛιβάνῳ,
καὶ ὡς κυπάρισσος ἐν ὄρεσιν Ἀερμών·
ὁς φοίνιξ ἀνυψώθην ἐν αἰγιαλοῖς,
καὶ ὡς φυτὰ ὸόδου ἐν Ἰερειχώ·
(19)ὡς ἐλαία εὐπρεπὴς ἐν πεδίῳ,
καὶ ἀνυψώθην ὡς πλάτανος.
ὁὡς κιννάμωμον καὶ ἀσπάλαθος ἀρωμάτων δέδωκα ὀσμήν,
καὶ ὡς σμύρνα ἐκλεκτὴ διέδωκα εὐωδίαν,
ὡς χαλβάνη καὶ ὄνυξ καὶ στακτή,
καὶ ὡς λιβάνου ἀτμὶς ἐν σκηνῇ·
ἐγὼ ὡς τερέμινθος ἐξέτεινα κλάδους μου,
καὶ οἱ κλάδοι μου κλάδοι δόξης καὶ χάριτος.
ἐγὼ ὡς ἄμπελος βλαστήσασα χάριν.
καὶ τὰ ἄνθη μου καρπὸς δόξης καὶ πλούτου.
προσέλθετε πρὸς μέ, οἱ ἐπιθυμοῦντές μου,
καὶ ἀπὸ τῶν γενημάτων μου ἐμπλήσθητε·
τὸ γὰρ μνημόσυνόν μου ὑπέρ μέλι γλυκύ,
καὶ ἡ κληρονομία μου ὑπέρ μέλιτος κηροῦ.
οἱ ἐσθίοντές με ἔτι πεινάσουσιν,
καὶ οἱ πίνοντές με ἔτι διψήσουσιν·
ὁ ὑπακούων μου οὐκ αἰσχυνθήσεται,
καὶ οἱ ἐργαζόμενοι ἐν ἐμοὶ οὐχ ἁμαρτήσουσιν.
ταῦτα πάντα ββίδλος διαθήκης θεοῦ Ὑψίστου,
νόμον ὃν ἐνετείλατο Μωυσῆς
κληρονομίαν συναγωγαῖς Ἰακώβ·
ὁ πιμπλῶν ὡς Φισὼν σοφίαν,
καὶ ὡς Τίγρις ἐν ἡμέραις νέων·
ὁ ἀναπληρῶν ὡς Εὐφράτης σύνεσιν,
καὶ ὡς Ἰορδάνης ἐν ἡμέραις θερισμοῦ·
ὁ ἐκφαίνων ὡς φῶς παιδείαν,
ὡς Γηὼν ἐν ἡμέραις τρυγητοῦ.
οὐ συνετέλεσεν ὁ πρῶτος γνῶναι αὐτήν,
καὶ οὕτως ὁ ἔσχατος οὐκ ἐξιχνίασεν αὐτήν·
ἀπὸ γὰρ θαλάσσης ἐπληθύνθη διανόημα αὐτῆς,
καὶ ἡ βουλὴ αὐτῆς ἀπὸ ἀβύσσου μεγάλης.
κἀγὼ ὡς διῶρυξ ἀπὸ ποταμοῦ,
καὶ ὡς ὑδραγωγὸς ἐξῆλθον εἰς παράδεισον·
κἶπα Ποτιῶ μου τὸν κῆπον,
καὶ μεθύσω μου τὴν πρασιάν·
(43) καὶ ἰδοὺ ἐγένετό μοι ἡ διῶρυξ εἰς ποταμόν,
καὶ ὁ ποταμός μου ἐγένετο εἰς θάλασσαν.
ἔτι παιδείαν ὡς ὄρθρον φωτιῶ,
καὶ ἐκφανῶ αὐτὰ ἕως εἰς μακράν·
ἔτι διδασκαλίαν ὡς προφητείαν ἐκχεῶ,
καὶ καταλείψω αὐτὴν εἰς γενεὰς αἰώνων.
ἴδετε ὅτι οὐκ ἐμοὶ μόνῳ ἐκοπίασα,
ἀλλʼ ἅποσιν τοῖς ἐκζητοῦσιν αὐτήν.
Ecclesiasticus sive Siracides (Sapientia Jesu filii Sirach). Septuaginta. ed. Henry Barclay Swete D.D.. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.