ΟF΄
Εἰς τὸ τέλος, ὐπὲρ Ἰδιθούμ· τῷ Ἀσὰφ ψαλμός.
Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα,
καὶ ἡ φωνή μου πρὸς τὸν θεόν, καὶ προσέσχεν μοι.
ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως μου τὸν θεὸν ἐξεζήτησα,
ταῖς χερσίν μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠπατήθην·
ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου.
ἐμνήσθην τοῦ θεοῦ καὶ εὐφράνθην·
ἠδολέσχησα καὶ ὠλιγοψύχησεν τὸ πνεῦμα μου. διάψαλμα.
διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίας.
καὶ ἔτη αἰώνια
ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα·
νυκτὸς μετὰ τῆς καρδίας μου ἠδολέσχουν, καὶ ἔσκαλεν τὸ
πνεῦμά μου.
μὴ εἰς τοὺς αἰῶνας ἀπώσεται Κύριος.
καὶ οὐ προσθήσει τοῦ εὐδοκῆσαι ἔτι;
ἡ εἰς τέλος ἀποκόψει τὸ ἔλεος ἀπὸ γενεᾶς καὶ γενεᾶς;
ἡ ἐπιλήσεται τοῦ οἰκτειρῆσαι ὁ θεός,
ἡ συνέξει τοὺς οἰκτειρμοὺς αὐτοῦ ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ
διάψαλμα.
καὶ εἶπα Νῦν ἠρξάμην.
αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ ὑψίστου
ἐμνήσθην τῶν ἔργων Κυρίου,
ὅτι μνησθήσομαι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν θαυμασίων σου,
καὶ μελετήσω ἐν πᾶσιν τοῖς ἔργοις σου,
καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασίν σου ἀδολεσχήσω.
ὁ θεός, ἐν τῆ ἁγἰῳ ἡ ὁδός σουοὐ
εἶ ὁ θεὸς ἡμῶν ὁ ποιῶν θαυμάσια,
τίς θεὸς μέγας ὡς ὁ θεὸς ἡμῶν
ἐγνώρισας ἐν τοῖς λαοῖς σου τὴν δύναμίν σου·
ἐλυτρώσω ἐν τῷ βραχίονί σου τὸν λαόν σου,
τοὺς υἱοὺς Ἰακὼβ καὶ Ἰωσήφ. διάψαλμα.
εἴδοσάν σε ὕδατα, ὁ θεός,
εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν,
καὶ ἐταράχθησαν ἄβυσσοι
π λῆθος ἠχοῦς ὕδατος·
φωνὴν ἔδωκαν αἱ νεφέλαι, καὶ γὰρ τὰ βέλη σου διαπορεύονται·
φωνὴ τῆς βροντῆς σου ἐν τῷ τροχῷ,
ἐσαλεύθη καὶ ἔντρομος ἐγενήθη ἡ γῆ.
ἐν τῇ θαλάσσῃ ἡ ὁδός σου,
καὶ αἱ τρίβοι σου ἐν ὕδασι πολλοῖς,
καὶ τὰ ἴχνη σου οὐ γνωσθήσονται.
ὡδήγησας ὡς πρόβατα τὸν λαόν σου ἐν χειρὶ Μωυσῆ καὶ
Ἀαρών.
Psalms. Septuaginta. ed. Henry Barclay Swete D.D.. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.