Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

Ε.

ἑβδομήκοντα: τὰ διὰ τοῦ ἐόντα ἀριθμητικὰ θέλει πρὸ τοῦ κ ἔχειν τὸ η φωνῆεν· ἀπὸ γοῦν τοῦ ἕξ γέγονεν ἑξάκιϲ καὶ ἐκ τοῦ ἑξάκιϲ ἑξήκοντα τροπῇ Δωρικῇ τοῦ α εἰϲ η. τὸ δὲ ἑβδομήκοντα καὶ ὀγδοήκοντα ἐκ τοῦ ἕβδομοϲ καὶ ὄγδοοϲ ὤφειλεν εἰναι ἑβδομόκοντα καὶ ὀγδοόκοντα διὰ τοῦ ο. ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ κοντα ἀριθμητικὰ οὐ
θέλει παραλήγεϲθαι οὕτε τὸ ο οὕτε τὸ ἑ, ἐξ ἀνάγκηϲ ἔτρεψε τὸ ο εἰϲ τὸ η καὶ γέγονεν ἑβδομήκοντα καὶ ὀγδοήκοντα. καὶ ἐνενήκοντα ὁμοίωϲ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἐννέα ἐννεάκοντα καὶ κατὰ ὑπερβιβαϲμὸν ἐνενάκοντα· καὶ ἐπειδὴ καὶ ὁ πεντήκοντα καὶ οἱ λοιποὶ τῷ η παραλήγονται οἶον ἑξήκοντα καὶ ἑβδομήκοντα, τούτου χάριν ἐκείνων τρεψάντων
τὸ α εἰϲ η ἔτρεψε καὶ τοῦτο καὶ γέγονεν ἐνενήκοντα.

ἔγγειοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ παρὰ τὸ γέα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται κτλ.

ἐγείρω: ει. παρὰ γὰρ τὸν ἐγερῶ γέγονε μέλλοντα. καὶ πάλιν οἱ Αἰολεῖϲ ἐγερῶ λέγουϲιν.

ἔγκαρτα: τοὺϲ κεκουρευμένουϲ πυρούϲ· ἀλλὰ καὶ ἔγκαρπα Φρύνιχοϲ Δαναῖϲιν.

ἐγχείῃϲι. τὸ χει δίφθογγοϲ, διότι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔγχεοϲ ὥϲπερ τὸ ἐλεγχείη.

ἐγχείμαργοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὴν ἔγχει δοτι
κὴν γέγονεν.

ἐγχειρίδιον βίβλοϲ μικρὰ καὶ ξίφοϲ· γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἐν χειρί δοτικήν.

ἔγχουϲα εἶδοϲ βοτάνηϲ, ἣ καὶ διὰ τοῦ α λέγεται ἄγχουϲα, Ἀττικοὶ δὲ διὰ τοῦ ε.

ἐν χρῶ: ἰϲτέον ὅτι δύο μέρη λόγου εἰϲὶ τὸ ἐν χρῶ, πρόθεϲιϲ δηλονότι καὶ ὄνομα καὶ οὐχὶ ὥϲπερ τινὲϲ ἐνόμιϲαν ἐπίρρημα. γράφεται δὲ καὶ μετὰ τοῦ ν καὶ μετὰ τοῦ γ. καὶ προϲγραφομένου τοῦ ι ἡ κλίϲιϲ τοῦ χρωτόϲ Ἀττικῶϲ. ὁ χρώϲ γὰρ τοῦ χρῶ τῷ χρῷ τὸν χρώ ὤϲπερ ¹² Ἀττικῶϲ ὁ γέλωϲ τοῦ γέλω. μὴ προϲτραφομένου δὲ εὐδήλων ὡϲ ἀποκοπῆϲ γενομένηϲ τῆϲ τελευταίαϲ ϲυλλαβῆϲ ἐν χρῶ εἴρηται, χρωτί γὰρ ἀπεκόπη.

ἐγχύληϲ διὰ τοῦ υ, εἶδοϲ ἰχθύοϲ.

ἐγών Δωριέων διάλεκτόϲ ἐϲτι. — ἢ καὶ ὁ ποιητὴϲ ἐκκλίναϲ τὴν χαϲμωδίαν τῶν φωνηέντων εἶπε τὸ ἐγών μετὰ τοῦ ν.

ἐγώνγα. πᾶϲα ϲυλλαβὴ εἰϲ ν λήγουϲα ἐν μιά λέξει, ἐὰν ϲυντεθῇμεθ’ ἑτεραϲ ϲυλλαβῆϲ ἀρχομένηϲ ἀπὸ τοῦ γ κ ξ χ τρέπει τὸ ν εἰϲ γ. —δεῖ γινώϲκειν ὅτι τὸ ἐγώνγα καὶ ἰώνγα δοκεῖ ἀντικεῖϲθαι κτλ.

δουμαῖοι ἔθνοϲ Ἀράβων. τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ ι γράφουϲιν.

ἔθειρα. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἐκ γὰρ τοῦ ἐθείρω γέγονεν οἱονεὶ ἡ ἐξ ἔθουϲ ἐπιφοιτῶϲά τινι. ὑπάγεται δὲ καὶ κανόνι τῶν εἰϲ ῥα θηλυκῶν.

ἐθείρω. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειρω ῥήματα κτλ.
τὸ δὲ ἐθείρω ϲημαίνει τὸ ἐξ ἔθουϲ ἐπιμελοῦμαι ἢ ἐξ ἔθουϲ τινὶ ἐπιφοιτᾶν.

ἔθνοϲ. τὸ ε ψιλόν, ἐπεὶ τὰ εἰϲ οϲ οὐδέτερα τὸ ε παραλήγεται κτλ.

εἴ: δίφθογγοϲ. αἴ γὰρ λέγουϲιν οἱ Δωριεῖϲ· ἔθοϲ δὲ ἔχουϲι τὸ εἰϲ α τρέπειν οἷον τρέχω τράχω, Ἄρτεμιϲ Ἄρταμιϲ. οὕτωϲ οὖν καὶ εἴ αἴ.

εἴα. ἔϲτι παρακελευϲματικὸν ἐπίρρημα καὶ γράφεται διὰ τῆϲ ει
διφθόγγου.

εἱαμενή ὁ κάθυγροϲ τόποϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

εἶαρ: τὸ αἰμα καὶ εἰαροπότηϲ ὁ αἱματοπότηϲ, ὥϲ φηϲι Καλλίμαχοϲ «τὸ δ’ ἐκ μέλαν εἰαρ ἔδαπτεν »· διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· γέγονε γὰρ παρὰ τὸ εἴω τὸ πορεύομαι τὸ τοῦ ἰέναι καὶ πορεύεϲθαι ἡμᾶϲ αἴτιον.
ὡϲ γὰρ εἴλω εἰλαρ καὶ ἔδω ἔδαρ εἰδαρ, οὕτω καὶ εἶαρ.

εἶαρ τὸ ἔαρ.

εἴαϲκε: ἀπὸ τοῦ ἐάω ἐῶ ἐᾶϲ ἐᾶ, ὁ παρατατικὸϲ εἴων εἴαϲ εἴα καὶ Ἰωνικῶϲ εἴαϲκε. ἐκ τούτου ἔαϲκε ἀποβληθέντοϲ τοῦ ι. τὰ γὰρ τοιαῦτα ἀποβάλλουϲι τὴν ἐν ἀρχαῖϲ κλιτικὴν ἔκταϲιν οἷον ἔτυπτον
ἔτυπτεϲ ἔτυπτε τύπτεϲκεν, ἦγον ἦγεϲ ἦγε ἄγεϲκεν. οὕτω καὶ τοῦτο. ἐκ τούτου οὖν τοῦ ἔαϲκε γίνεται εἴαϲκε διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ.

εἴαται: ἧνται καὶ Ἰακῶϲ ἔσται οἷον «οἱ δὴ νῦν ἔσται ϲιγῇ (Γ 134) καὶ εἴαται πλεοναϲμῷ τοῦ ι ὡϲ κέαται κείαται.

εἴβω: διὰ τῆϲ ε διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ λείβω γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ λ εἴβω. τρία δέ ἐϲτιν εἰϲ βω ῥήματα διὰ τῆϲ ε διφθόγγου γραφόμενα οἰον ἀμείβω ϲτείβω καὶ λείβω κεἰ εἴβω κατὰ ἀποβολὴν
τοῦ λ.

εἶδαρ ἡ βρῶϲιϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἐκ τοῦ ἔδω τὸ ἐϲθίω γέγονε ἔδαρ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι εἶδαρ.

εἴδεται: εἰ δίφθογγοϲ.

εἰδικόν. ἡνίκα μὲν τὸ εἶδοϲ ϲημαίνει οἷον γένοϲ εἶδοϲ γενικόν
εἰδικόν, διὰ τῆϲ ἑι διφθόγγου, ἡνίκα δὲ τὸ ἴδιὸν οἷον κοινὸν ῖδιον, διὰ τοῦ ι γράφεται.

εἰδήμων, εἰδημόνωϲ.

εἶδον: τὸ εἶδον ἐν μὲν τῇ ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει παρὰ τοῖϲ ποιηταῖϲ καὶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται οἰον κοὐκ ἶδον, οὐ
πυθόμην» (ψ 40) καὶ κεἰδον γὰρ ϲκοπιὴν εἰϲ παιπαλόεϲϲαν ἀνελθών» (κ 194), «Τηλέμαχοϲ μνηϲτῆρϲιν ἐφήμενοϲ εἶδεν Ἀθήνην » (Od. α 118) ubi legitur μνηϲτῆρϲι μεθήμενοϲ εἴϲιδ’ Ἀθήνην). παρὰ τοῖϲ ἰαμβογράφοιϲ ἤγουν ἐν ἰάμβῳ καὶ ἐν ῥητορικῷ δὲ λόγῳ ἤγουν πολιτκῷ οὐ δεῖ διὰ τοῦ ι γράφεῖν αὐτό, ἀλλὰ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου μόνον. εἰ δὲ
εὑρέθη παρὰ τοῖϲ τραγικοῖϲ διὰ τοῦ ι γραφόμενον τὸ ἴδον, οὐδὲν θαυμαϲτόν. οἱ γὰρ τραγικοὶ ποιητικαῖϲ λέξεϲιν εἰώθαϲι κεχρῆϲθαι. ὅτι γὰρ τὸ εἶδον ἐν πολιτικῷ λόγῳ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται δῆλον, εἴγε οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον ἐν τῷ παρεῖδον καὶ ϲυνεῖδον. εἰ γὰρ ἐγράφετο διὰ τοῦ ι, ἤμελλεν ἀναβιβάζειν τὸν τόνον ὡϲ παρὰ τῷ ποιητῇ
εἴϲιδ’ Ἀθήνην» (α 118). ἐν δὲ ταῖϲ λοιπαῖϲ ἐγκλίϲεϲι καὶ ἐν ταῖϲ μετοχαῖϲ διὰ ϲυνεϲταλμένου τοῦ ι γράφεται μόνωϲ οἶον ἴδω ἰδών, ἴδοιμι, ἰδέ, ἐὰν ἴδω καὶ ἐξ αὐτοῦ δὲ γενόμενοϲ δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ μέϲοϲ ἐν μὲν τοῖϲ ὁριϲτικοῖϲ διφορεῖται οἷον εἰδόμην καὶ ἰδόμην. ἐν δὲ ταῖϲ μετοχαῖϲ καὶ ἐν ταῖϲ λοιπαῖϲ ἐγκλίϲεϲι διὰ τοῦ μόνου γράφεται
οἱον ἰδέϲθαι, ἰδοίμην ἐὰν ἴδωμαι «ἀλλ’ ἄγε δὴ τὰ χρήματ’ ἀριθμήϲω καὶ δωμαι» (ν 215) καὶ ἰδόμενοϲ ἡ μετοχή, τὸ γὰρ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γραφόμενον «εἰδόμενοϲ Ἀκάμαντι θοῷ» (Ε 462) οὐκ ἀντίκειται, ἐπειδὴ οὐκ ἔϲτιν ἐπὶ τούτου τοῦ ϲημαινομένου, λέγω δὲ τοῦ θεωρήϲαϲ, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ὁμοιωθείϲ, ἰδού τὸ προϲτακτικόν.

εἶδοϲ. ει, ἐπεὶ ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ οἶδα.

⁴

εἴδωλον: ει, παρὰ τὸ εἴδω εἴδωλον ὡϲ ἕω ἕωλοϲ, φείδω φειδωλόϲ, αἰτῶ Αἰτωλόϲ.

εἰδῶμεν μάθωμεν δίφθογγοϲ, ἴδωμεν θεαϲώμεθα.

εἰδώϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὸν εἴδω ἐνεϲτῶτα γέγονσ
ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ οἴδα, ἡ μετοχὴ εἰδώϲ. εἴδω γὰρ τὸ γινώϲκω δίφθογγοϲ.

εἶθαρ εὐθέωϲ. ἔϲτιν ἐπίρρημα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἀπὸ γὰρ τοῦ εὐθύϲ γέγονεν εὖθαρ καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰϲ ι εἶθαρ.

εἴθε: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴ γέγονεν εἴθε καὶ
πάλιν ὅτι οἱ Δωριεῖϲ αἴθε λέγουϲι καὶ ἔθοϲ ἔχουϲι τὸ ε εἰϲ τὸ α τρέοεθ πειν. οὕτωϲ εἴθε αἴθε.

εἰθύφαλλον: τὸ ἐντεταμένον αἰδοῖον.

εἴκελοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἄγω γέγονεν ἄγελοϲ καὶ ἄγγελοϲ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ὅπερ διὰ διφθόγγου
γράφεται, γέγονεν εἴκελοϲ.

εἴκοϲι: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κατὰ παράδοϲιν. ὥϲπερ δὲ ἀπὸ τοῦ εἷϲ γέγονεν ἕειϲ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ε καὶ φυλάττει τὴν ει δίφθογϲει γον, οὕτω καὶ τὸ εἴκοϲι γίνεται κατὰ πλεοναϲμὸν ἐείκοϲι καὶ φυλάττει τὴν ει δίφθογγον.

εἴκω: τὸ ὑποχωρῶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ οἰκοϲ οἱονεὶ εἰϲ ὃν ὑποχωροῦμεν πάντεϲ· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχει τὸ ε ἐγκείμενον. εὑρέθη δὲ ἐν διαϲτάϲει καὶ ὁ πρῶτοϲ ἀόριϲτοϲ οἷον ἔειξε.

εἰκών: ει δίφθογγοϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ γέγονεν εἰκών.
ἀντιπαράκειται γὰρ τὸ ο ἐν τῷ ἔοικα. τὰ γὰρ ἔχοντα ἀντιπαρακείνενον τὸ ο ἔχει τὸ ε ἐγκείμενον οἷον κείρω κουρεύϲ, ἀγείρω ἀγορά, οὕτωϲ καὶ εἴκω τὸ ὑποχειρῶ οἶκοϲ καὶ εἴκω τὸ ὁμοιῶ ἔοικα. τὸ δὲ Ἰκόνιον ἡ πόλιϲ καὶ τοῦτο παρὰ τὸ εἰκών ὂν διὰ τοῦ ι γράφεται. τὸ ⁵⁶ δὲ Ἰκόνιον γέγονεν ἀπὸ τῆϲδε τῆϲ αἰτίαϲ. φαϲὶ γὰρ ὅτι ἦν Ναννακόϲ ὃϲ ἔζηϲεν ὑπὲρ τὰ τριακόϲια ἔτη. τοὺϲ δὲ πέριξ μαντεύϲαϲθαι, ἕωϲ τίνοϲ βιώϲεϲθαι. ἐδόθη δὲ ὁ χρηϲμόϲ, ὅτι τούτου τελευτήϲαντοϲ πάντεϲ διαφθαρήϲονται. οἱ δὲ Φρύγεϲ ἀκούϲαντεϲ ἐθρήνουν ϲφοδρῶϲ. ὅθεν καὶ παροιμία «τὸ ἐπὶ Ναννακοῦ κλαύϲειν» ἐπὶ τῶν λίαν οἰκτιζομένων
γενομένου δὲ κατακλυϲμοῦ ἐπὶ Δευκαλίωνοϲ πάντεϲ διεφθάρηϲαν. ἀναξηρανθείϲηϲ γὰρ τῆϲ γῆϲ ὁ Ζεὺϲ ἐκέλευϲε τῷ Προμηθεῖ καὶ τῇ Ἀθηνᾶ εἴδωλα ἀναπλάϲαι ἐκ τοῦ πηλοῦ καὶ προϲκαλεϲάμενοϲ τοὺϲ ἀνέμουϲ ἐμφυϲῆϲαι πᾶϲιν ἐκέλευϲε καὶ ζῶντα ἀποτελέϲαι. διὰ οὖν τὰϲ εἰκόναϲ ἐκεῖ διαγραφῆναι Ἰκόνιον ἐκλήθη. ἀλλοι δέ φαϲι γυναῖκα κατοι
κεῖν τὸν τόπον παράνομον, ἣ τοὺϲ ἐπιξενουμένουϲ ἐκέλευϲε ϲυγγενέϲθαι αὑτῇ καὶ μετὰ τὴν ϲυνουϲίαν ἀνῄρει, ἵνα μὴ ἡ ἀϲέλγεια αὐτῆϲ ἐπιγνωϲθῇ. Περϲέα δὲ τὸν Δανάηϲ ἐπὶ τοὺϲ τόπουϲ ἀφικόμενον καὶ μέλλοντα ταὐτὰ πάϲχειν δείξαντα τὸ τῆϲ Γοργοῦϲ πρόϲωπον ἀπολιθῶϲαι αὐτήν. τὴν δὲ εἰκόνα ἐπὶ πολὺν χρόνον διαμεῖναι λιθίνην, ἀφ᾿ ἧϲ
αἰτίαϲ καὶ τοὺϲ κατοικοῦνταϲ τὴν πόλιν οὕτωϲ ὠνόμαϲαν. καὶ ἔδει διὰ διφθόγγου, διὰ δὲ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ εὑρέθη ἡ ἀρχομένη ϲυϲτελλομένη παρὰ Μενάνδρῳ.

εἴλαθι: οἱ Αἰολεῖϲ γὰρ ἔλλαθι λέγουϲιν.

εἰλαπίνη ἡ εὐωχία διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ πρῶτον, ἐλαπίναν
γάρ φαϲιν οἱ Αἰολεῖϲ.

εἶλαρ τὸ φύλαγμα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ γὰρ τὸ εἴλω ἐϲτὶν τὸ ϲυγκλείω.

Εἰλείθυια: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ ἡ πρώτη καὶ ἡ δευτέρα ϲυλλαβή. λαβή. παρὰ γὰρ τὸ ἐλεύθω τὸ παραγίνομαι γέγονεν Ἐλεύθυια καὶ
Εἰλεύθυια καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰϲ ι Εἰλείθυια.

εἰλεόϲ ἡ μαγειρικὴ τράπεζα· ἔϲτι γὰρ ἐλεόϲ. Ὅμηροϲ Ἰλιάδοϲ l (215) «καὶ εἰν ἐλεοῖϲιν ἔχευαν » καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι εἰλεόϲ.

εἰλεόϲ ὁ καὶ εἰλυόϲ ἡ κατάδυϲιϲ τοῦ θηρίου διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

εἵλη ἡ θερμαϲία διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· παρὰ γὰρ τὸ ἕλη γέγονε
κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι.

εἴλη ϲυϲτροφή πλῆθοϲ.

εἰλιγγιᾶν καὶ ἰλιγγιᾶν.

εἰλικρινήϲ ὁ καθαρὸϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κατὰ τὴν ἄρχουϲαν. ⁷ παρὰ γὰρ τὸ κρίνω καὶ τὸ ἕλη τὸ ϲημαῖνον τὴν θερμαϲίαν γέγονεν εἰλικρινήϲ οἱονεὶ ὁ ἐν τῇ ἕλῃ κεκριμένοϲ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι. τὸ δὲ λῖ γέγονεν οὕτωϲ. εἰλοκρινήϲ ἦν καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰϲ ι εἰλικρινήϲ. τὸ κρι ἐκ τοῦ κρίνω.

εἰλίπουϲ.

εἰλίϲϲω τὸ ει δίφθογγοϲ, τὸ λι ι, ἐπειδὴ οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο ϲϲ εὑρίϲκεται ἡ ει δίφθογγοϲ κτλ.

εἰλιτενήϲ ἄγρωϲτιϲ Θεόκριτοϲ ἡ ἐν τοῖϲ ἕλεϲι γενομένη. ῥιζοβόλοϲ γὰρ ἡ ἐπὶ πολὺ διϊκνουμένη. πλεοναϲμῷ τοῦ ι.

εἴλλω εἴργω κωλύω.

εἴλυμα: ἐκ τοῦ εἰλῶ εἰλύω εἰλύϲϲω γίνεται εἴλυμα τὸ ϲκέπαϲμα καὶ εἰλύεται τὸ καλύπτεται.

εἰλύϲ παρὰ τὸ εἰλύω· τὸ πηλῶδεϲ τοῦ ποταμοῦ.

εἰλυϲπᾶϲθαι ι γραπτέον.

εἰλύϲϲεται εἰλεῖται.

εἰλύϲω ἐν ἰλύϊ κρύψω.

εἰλυφάζω: παρὰ τὸ εἴλω εἰλύφω εἰλυφάζω. Ὅμηροϲ (Υ 492) «ἄνεμοϲ φλόγα εἰλυφάζων » ἀντὶ τοῦ εἰλῶν καὶ ἀναϲτρέφων. ϲημαίνει δὲ καὶ φῶϲ παρέχω ὡϲ τὸ «τῆλε δ᾿ ἀπ᾿ αἰθομένων δαΐδων ϲέλαϲ εἰλύφαζεν»
Ἡϲίοδοϲ (Scut. 275).

εἰλύω περιβάλλω.

εἰλῶ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ ἐν τῷ ἐλίϲϲῳ καὶ ἐλλεδανόϲ ὁ δεϲμόϲ.

Εἵλωτεϲ. παρὰ γὰρ τὸ Ἕλωϲ Ἕλωτοϲ γέγονεν Ἕλωτεϲ καὶ κατὰ
πλεοναϲμὸν τοῦ ι Εἵλωτεϲ. Εἵλωτεϲ δ᾿ εἰϲὶν οἱ κατοικοῦντεϲ τὴν Μεϲϲηνακήν. λέγονται καὶ Εἱλῶται καὶ Ἕλειοι καὶ Εἱλεῖται.

εἷμα τὸ ἱμάτιον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἔμμα γάρ φαϲιν οἱ Αἰολεῖϲ ἀποβάλλοντεϲ τὸ ι καὶ διπλαϲιάζοντεϲ τὸ ϲύμφωνον ὥϲπερ κείρω κέρρω, φθείρω φθερῶ. τὸ δὲ ἱμάτιον καὶ τὰ παῤ αὐτὸ πάντα διὰ τοῦ ι γράφεταο
οἷον ἱματίζω, ἱματιϲμόϲ, ἱματιοφόροϲ καὶ ἱματιοπώληϲ. ὅτι δὲ γράφεται τὸ ἱμάτιον διὰ τοῦ ι, δῆλον ἐκ τοῦ γενέϲθαι αὐτὸ κατὰ ϲυναίρεϲιν τοῦ ο καὶ ι εἰϲ τὴν οι δίφθογγον· εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, θοὐμάτιον ἤμελλεν εἶναι κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ο καὶ ε εἰϲ τὴν ου δίφθογγον.

εἱμένοϲ τὸ ἐνδεδυμένοϲ διὰ τῆϲ ε διφθόγγου γράφεται. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ
ἐμμένοι καὶ ἀμφιεμμένοι φαϲὶν ὥϲπερ κείρω κέρρω, φθείρω φθερῶ.

εἰμί τὸ ὑπάρχω· δίφθογγοϲ τὸ πρῶτον, τὸ δεύτερον ι. οἱ γὰρ ⁸⁹¹⁰ Αἰολεῖϲ ἐμμί λέγουϲι ὥϲπερ κείρω κέρρω, γέγονε δὲ εἰμί οὕτωϲ· ἔϲτιν ἔω τὸ ϲημαῖνον τὸ ὑπάρχω· τοῦτο τρέπον τὸ ω εἰϲ μι γίνεται ἐμί. καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰϲ μι φύϲει μακρᾷ παραλήγεται, καὶ τοῦτο ἀναγκάζεται φύϲει μακρᾷ παραλήγεϲθαι ἢ τρέπον τὸ ε εἰϲ η ἢ προϲλαμβάνον τὸ ι. τὸ γὰρ ε ἐν τοῖϲ ῥήμαϲι διχῶϲ μεγεθύνεται ἢ διὰ προϲθήκηϲ τοῦ ι
οἷον ἔχω εἶχον, ἕλκω εἷλκον ἢ διὰ τὸ τρέπεϲθαι εἰϲ η οἷον ἐλαύνω ἤλαυνον, ἐλέγχω ἤλεγχον. καὶ ὤφειλε μᾶλλον τρέψαι τὸ ε εἰϲ η ἤπερ προϲλαβέϲθαι τὸ ι τὰ γὰρ εἰϲ μ οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι οἷον τίθημι δίδωμι χωρὶϲ τοῦ εἶμι τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ πορεύομαι. ἀλλ᾿ εἰ ἔτρεψεν τὸ ε εἰϲ η, οὐκ ἤμελλε φυλάττειν λείψανόν τι τοῦ πρωτοτύπου
οἷον λέγω λόγοϲ, νέμω νόμοϲ, διδῶ δίδωμι, τιθῶ τίθημι, ἄρδω ἀρδεύω· τούτου χάριν προϲέλαβε τὸ ι καὶ γέγονεν εἰμί διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, ἵνα φυλάξῃ τι τῆϲ φωνῆϲ τοῦ πρωτοτύπου. διατί δὲ πάλιν οὐκ ἔτρεψε τὸ ε εἰϲ η ἵνα μὴ ϲυνεμπέϲῃ τὸ ἠμί τὸ ϲημαῖνον τὸ λέγω τὸ γενόμενον ἀπὸ τοῦ φημί.

εἶμι τὸ πορεύομαι διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ πρῶτον. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴω γέγονε τροπῇ τοῦ ω εἰϲ μι.

εἶναι: ει. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἰμί γίνεται τὸ πρῶτον πρόϲωπον τῶν πληθυντικῶν ἐμέν, ὅπερ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ϲ γίνεται ἐϲμέν, καὶ λοιπὸν ἀπὸ τοῦ ἐμέν γίνεταιἔναι τὸ ἀπαρέμφατον καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν
τοῦ ι εἶναι.

εἰνάτηρ: ἡ νύμφη διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ τὸ εὐνή γέγονεν εὐνάτηρ καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰϲ ι εἰνάτηρ.

εἴνατοϲ: ἐκ τοῦ ἔννατοϲ κατὰ μεταβολὴν τοῦ ν εἰϲ ι. καὶ ἡ μὲν τῶν Ἀργείων διάλεκτοϲ μεταβάλλει τὸ ι εἰϲ ν. καὶ γὰρ τὸ ϲπείδω
ϲπένδω λέγουϲι καὶ τὸ αἰεί αἰέν. ἡ δὲ τῶν Ϲικελῶν τὸ ἀνάπαλιν τὸ ν εἰϲ ι μεταβάλλει, τὸ γὰρ ἐννάνυχον εἰνάνυχον καὶ τὸ ἔνδον ἔνδοι.

Εἴνατοϲ πόλιϲ Κρήτηϲ, ὡϲ ξενίων φηϲί.

εἵνεκα: ἕνεκα πλεοναϲμῷ τοῦ ι εἵνεκα.

εἰνοϲίφυλλον: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ϲημαίνει δὲ τὸν κινοῦντα
τὰ φύλλα. παρὰ γὰρ τὴν ἔνοϲιν, ὃ ϲημαίνει τὴν κίνηϲιν, καὶ τὸ φύλλον γέγονεν ἐνοϲίφυλλον καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι εἰνοϲίφυλλον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

εἷο δίφθογγοϲ ἡ ἀντωνυμία. ἕο γὰρ ἦν.

εἶποϲ παγίϲ.

¹¹

εἴπαϲ: τὸ θέμα ἔπω τὸ λέγω, ὁ πρῶτοϲ ἀόριϲτοϲ εἶπα. ἡ μετοχὴ ὤφειλεν εἶναι ἔποϲ καὶ ἐπών. ἀλλὰ μὴν ὁ εἴπαϲ καὶ ὁ εἰπών ἐφύλαξε τὴν παραλήγουϲαν τοῦ εἶπα τὴν ει δίφθογγον.

εἴπεϲκε τὴν τῆϲ μετοχῆϲ ἀρχὴν ἐφύλαξε τῆϲ εἰπών εἰπόντοϲ, οὐ
μὴν τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ· ἔπω γάρ ἐϲτιν ὁ ἐνεϲτώϲ.

Εἰραφιώτηϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρράφθαι γέγονεν ἐρραφιώτηϲ καὶ εἰραφιώτηϲ προϲελθόντοϲ τοῦ ι καὶ ἀποβληθέντοϲ τοῦ ρ. Εἰραφιώτηϲ γὲ λέγεται ὁ Διόνυϲοϲ διὰ τὸ ἐρράφθαι ἐν τῷ μηρῷ τοῦ Διόϲ. ἢ παρὰ τὸ ἔριφοϲ γέγονεν ἐραφιώτηϲ καὶ κατὰ
πλεοναϲμὸν τοῦ ι Εἰραφιώτηϲ. καὶ γὰρ ὑπὸ ἐρίφων φαϲὶν ἀνατραφῆναι τὸν Διόνυϲον. καὶ λέγεται Ἐρίφιοϲ παρὰ Λάκωϲιν.

εἰρά ἡ ἐκκληϲία εἰ μὲν παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω διὰ διφθόγγου, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἱερὰν εἶναι, διὰ τοῦ ἰῶτα.

εἴργω: δίφθογγοϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐέργω γίνεται κατὰ κρᾶϲιν τῶν
δύο εε εἰϲ τὴν ει δίφθογγον. καὶ ἄλλωϲ, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔργαθεν ἢ διὰ τὸ ἀντιπαρακεῖϲθαι τὸ ο οἷον ὀργή. ἡ δὲ ὀργή εἴργει τινὰ τοῦ καλῶϲ βουλεύεϲθαι (pro βούλεϲθαι scripsi). τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχει τὸ ι ἐγκείμενον, κτείνω κτόνοϲ, εἴρω ὅρμοϲ, οὕτω καὶ εἴργω ὀργή.

εἴρεροϲ δούλεια: ει.

εἰρεϲία ἡ κωπηλαϲία διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὸ ἐρέτηϲ γέγονεν ἐρεϲία καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι εἰρεϲία.

εἰρεϲιώνη: ει.

εἴρην ὄνομα ἡλικίαϲ παρὰ τὸ εἴρειν καὶ λέγειν. ὁ ἤδη λέγων
καὶ δημηγορῶν.

εἰρήνη δίφθογγοϲ κατὰ τὴν ἄρχουϲαν. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ λάμπω λαμπήνη, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ εἴρω τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ λέγω γίνεται εἰρήνη, ὅπερ διὰ διφθόγγου γράφεται.

εἴρια: δίφθογγοϲ· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρίου γέγονεν εἴρια κατὰ
πλεοναϲμόν.

εἱρκτή: ἡ φυλακή διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τοῦ γὰρ εἵργω τὴν δίφθογγον ἐφύλαξεν.

εἱρμόϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὸ εἵρω τὸ ϲυμπλέκω.

εἰροπόκοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὸ ἔριον καὶ τὸ
πέκω τὸ ξαίνω γέγονεν ἐροπόκοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι εἰροπόκοϲ.

¹²

εἴρυϲθαι τὸ φυλάξαι· ἔϲτι ἐρύω ἐρύϲω εἴρυκα εἴρυμαι εἴρυται καὶ τὸ ἀπαρέμφατον εἰρύϲθαι ὡϲ λελύϲθαι. ἀπὸ δὲ τοῦ ἔρυμι τὸ παθητικὸν ἔρυμαι καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἔρυϲθαι προπαροξυτόνωϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι ὡϲ ζεύγνυμι ζεύγνυϲθαι. τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ εἱλκύϲθαι. εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ ἑλκύω εἱλκύϲθαι, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἕλκυμι εἵλκυϲθαι.

εἰρύαται: εἰρύω εἴρυμι, τὸ παθητικὸν εἴρυμαι, τὸ γ΄ εἴρυνται καὶ Ἰωνικῶϲ εἰρύαται.

εἰρύϲαϲθαι τὸ φυλάξαι· μέϲοϲ ἀόριϲτοϲ α΄ παθητικὸϲ ἀπὸ τοῦ θέματοϲ τοῦ ἐρύω ἐρύϲαϲθαι καὶ Ἰωνικῷ πλεοναϲμῷ.

εἴρω τὸ ϲυμπλέκω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ ἐν τῷ
ἕρμα τὸ κώλυμα. καὶ πάλιν ὅτι ἀντιπαρόκειται αὐτῷ τὸ ὅρμοϲ ὁ περιτράχηλοϲ κόϲμοϲ καὶ ὁ λιμὴν παρὰ τὸ εἴρειν καὶ ϲυμπλέκειν τὰϲ ναῦϲ. καὶ ἄλλωϲ, ὅτι οἱ Αἰολεῖϲ ὀρράτω λέγουϲιν. ἔϲτι δὲ ἐρῶ εἶρα ἔρρον τὸ προϲτακτικόν. ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τὸ ε τρέπειν οιον ὄνειροϲ ὄνοιροϲ.

εἴρω τὸ λέγω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ ἐν τῷ ἐρῶ
μέλλοντι, καὶ πάλιν ὅτι τὰ διὰ τοῦ ειρω βαρύτονα ἀποϲτρέφεται τὴν διὰ τοῦ ι μόνου γραφήν.

εἴρων δίφθογγοϲ. παρὰ γὰρ τὸ εἴρω τὸ λέγω γέγονεν οἱονεὶ ὁ διὰ λόγων παραλογιζόμενοϲ· τὸ δὲ εἴρω δέδεικται διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γραφόμενον.

εἰρωνεία: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ κατὰ τὴν ἄρχουϲαν καὶ κατὰ τὴν παραλήγουϲαν ἡ μὲν ἄρχουϲα, ὅτι παρὰ τὸ εἴρων εἴρωνοϲ γέγονεν, ὅπερ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ὡϲ δέδεικται, κατὰ δὲ τὴν παραλήγουϲαν, ὅτι παρὰ τὸ εἰρωνεύω ἐϲτὶν εἰρωνεία ὡϲ μοιχεύω μοιχεία.

ἶ εἷϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ ὄνομα. τὰ γὰρ εἰϲ ειϲ ἔχοντα οὐδέτερον
εἰϲ εν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται οἷον χαρίειϲ χαρίεν, ἀϲτερόειϲ ἀϲτερόεν, οὕτωϲ οὖν καὶ εἷϲ ἕν.

εἵϲ ἡ μετοχὴ δίφθογγοϲ διὰ τὸ τὴν γενικὴν ἐκφέρεϲθαι διὰ τοῦ εντοϲ. εἴϲ τὸ ὑπάρχειϲ. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἰμί γέγονε τροπῇ τοῦ μ εἰϲ ϲ.

εἰϲάμενοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἰδῶ ῥήματοϲ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ ὁμοιῶ γέγονεν εἴϲω εἶϲα εἰϲάμην καὶ εἰϲάμενοϲ ἡ μετοχή.

εἰϲῇμεν: ἀντὶ τοῦ εἰϲήειμεν. ϲὺν τῷ ι Καλλίαϲ Πεδήταιϲ. καὶ εἰϲῇϲαν ἀντὶ τοῦ εἰϲῄεϲαν ϲὺν τῷ ι, Ἀγάθων Ἀερόπῃ. καὶ εἰϲῇα ἀντὶ
τοῦ εἰϲῄειν.

εἰϲί διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ πρῶτον. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἔαϲι.

¹³

ἐΐϲκω κατὰ διαίρεϲιν «ἐΐϲκω πηγεϲιμάλλῳ» (Ιl. Γ 197), τὸ δὲ «ἴϲκοντεϲ» (Λ 799) διὰ τοῦ ι γραπτέον. οὐδέποτε γὰρ τὰ εἰϲ ϲκω ῥήματα κοινὰ ὄντα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ ι παραλήγεται.

εἴϲω: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τῆϲ ἐξ γίνεται ἔξω
καὶ ἀπὸ τῆϲ πρό πρόϲω, οὕτω καὶ ἀπὸ τῆϲ εἰϲ εἴϲω.

εἶτα: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ δή γίνετο δῆτα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ εἰ γίνεται εἶτα.

εἴωθα: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἔθοϲ καὶ ἐν τῷ ἔωθα· οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ τὸ εἴωθα ἔωθα λέγουϲιν. γέγονε δὲ
τὸ εἴωθα τούτῳ τῷ τρόπῳ· ἔϲτι ῥῆμα ἔθω ὃ ϲημαίνει τὸ ἐξ ἔθουϲ τι διαπράττομαι, ἐξ οὗ καὶ ἔθνοϲ. τούτου ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ εἶθα καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ω εἴωθα καὶ εἴωθε.

εἰῶϲιν: ἔϲτιν ἐῶ τὸ ϲυγχωρῶ β ϲυζυγίαϲ τῶν περιϲπωμένων. τὸ πληθυντικὸν ἐάομεν ἐῶμεν, τὸ γ΄ ἐάουϲιν ἐῶϲι καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι
«καὶ οὐκ εἰῶϲιν ἐκπέρϲαι » (Il. 139 καὶ οὐκ εἰῶϲι μάχεϲθαι). πλεονάζει γὰρ τὸ ι ὥϲπερ καὶ ἐκ τοῦ ἕωλον γίνεται εἵωλον.

Ἑκαλή δῆμοϲ τῆϲ Λεοντίδοϲ φυλῆϲ. ὁ δημότηϲ Ἑκάλιοϲ. καὶ Ἑκάλειοϲ Ζεόϲ.

ἐκαρβάνιζεν: ἐβαρβάριζεν. καρβάν γὰρ ὁ βάρβαροϲ.

Ἑκατόννηϲοι αἱ περὶ Λέϲβον: δύο νν.

Ἐκβάτανα cf. Ἀγβάτανα.

ἕκδραχμον: ἑξάδραχμον.

ἐκεῖ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθι, τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ ἐκείνοθι παρὰ τὸ ἐκεῖνοϲ.

ἐκεῖθεν: οὐδὲν τῶν εἰϲ θεν τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεται πλὴν
τοῦ ἐκεῖθεν, ὅπερ ἐκ τοῦ ἐκείνοθεν γίνεται κατὰ ϲυγκοπὴν καὶ τὸ ἐκεῖϲε ἀπὸ τοῦ ἐκείνοϲε.

ἐκεῖνοϲ: ει δίφθογγοϲ. καὶ γὰρ οἱ Δωριεῖϲ κῆνοϲ καὶ τῆνοϲ διὰ τοῦ η ποιοῦϲι τὴν γραφήν. ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τὴν ει δίφθογγον τρέπειν οἷον πλείων πλήων, μείων μήων. αἱ δὲ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι αἱ
μονοπρόϲωποι ἀπὸ φωνήεντοϲ θέλουϲιν ἄρχεϲθαι οἷον αὐτόϲ οὗτοϲ, οὕτωϲ οὖν καὶ τὸ ἐκεῖνοϲ προϲέλαβε τὸ ε διὰ τὸν κανόνα τοῦτον.

ἐκεινοϲί: διὰ τοῦ ι τὸ ϲι. κατ᾿ ἐπέκταϲιν γάρ ἐϲτιν. αἱ δὲ ἐπεκτάϲειϲ οὐ γίνονται διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι. τὸ οὖν οἱονεί καὶ ὡϲπερεί γραφόμενα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου οὐκ ἔϲτι κατ᾿
ἐπέκταϲιν, ἀλλὰ διάφορα μέρη λόγου εἰϲίν. τὸ γὰρ οἱονεί δύο μέρη λόγου ἐϲτὶν τὸ οἷον ὄνομα καὶ τὸ εἰ ϲύνδεϲμοϲ ϲυναπτικόϲ. τὸ δὲ ¹⁴ ὡϲπερεί τρία μέρη λόγου ἐϲτίν. ἔϲτι γὰρ ὡϲ ἐπίρρημα καὶ τὸ πέρ ϲύνδεϲμοϲ παραπληρωματικὸϲ καὶ τὸ εἰ ϲύνδεϲμοϲ ϲυναπτικόϲ.

ἑκκαίδεκα: ὁ ἀριθμὸϲ ὁ ϲύνθετοϲ κ καὶ οὐ ξ. ἐτράπη γὰρ ὡϲ καὶ adieci ἡ πρόθεϲιϲ διὰ τὸ ἐπαγόμενον ϲύμφωνον.

ἐκολῴα: ἐθορύβει. ϲὺν τῷ ι. γίνεται γὰρ παρὰ τὸ κλῶ τὸ κράζω
κλοιόϲ καὶ κλῳόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ο κολῳόϲ καὶ κατὰ παραγωγὴν κωλῳῶ.

ἐκ Ῥώμηϲ: ἡ ἐξ πρόθεϲιϲ, ὅταν αὐτῇ ϲύμφωνον ἐπιφέρηται, τρέπει τὸ ξ εἰϲ κ κτλ.

Ἑκτόρειοϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ
ι «Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα » (Β 416).

Ἐλαία πόλιϲ τῆϲ Ἀϲίαϲ Αἰολική. ἔϲτι καὶ ἑτέρα Ἰταλίαϲ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, Ἐλέα, ἐξ ἧϲ Ἐλεᾶται, τῆϲ δὲ προτέραϲ Ἐλαῖται.

Ἐλάρα « Ἐλάραϲ γενεά» οὕτω παρὰ Ϲιμωνίδῃ. Ἀλέρα δὲ παρὰ Πινδάρῳ (fr. 279 Bergk) κτλ.

ἐλάραι τὰ ἐν τῷ αὐλῷ τῶν δοράτων ἁρμοζόμενα. λέγεται καὶ ἀλάρα.

Ἐλάτεια πόλιϲ μεγίϲτη Φωκίδοϲ. ἔϲτι καὶ Θετταλίαϲ. ἔϲτι καὶ Θεϲπρωτίαϲ, ἣν καὶ Ἐλατρίαν φαϲὶ διὰ τοῦ ρ.

ἐλεγεῖον: ει.

ἐλεγχείη τὸ ὄνειδοϲ. τὸ χει δίφθογγοϲ, διότι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔλεγχοϲ ἐλέγχεα.

ἐλεινόϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ δέοϲ δεεινόϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ τῆϲ ει διφθόγγου εἰϲ τὴν ει δίφθογγον δεινόϲ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἔλεοϲ γίνεται ἐλεεινόϲ καὶ κράϲει ἐλεινόϲ.

ἐλειόϲ εἶδοϲ ἱέρακοϲ.

ἐλειόϲ ὁ ϲκίουροϲ.

Ἑλένεια ἑορτὴ ἀγομένη ὑπὸ Λακώνων.

ἑλένιον βοτάνη τιϲ.

Ἐλευϲίϲ ὄνομα πόλεωϲ. διὰ τοῦ ι γράφεται ὡϲ δικατάληκτον.

Ἐλιμία. Ἀλέξανδροϲ ἐν Εὐρώπῃ Ἐλίμειόν φηϲι διὰ μακροῦ τὴν μει ϲυλλαβήν, τὴν δὲ λι διὰ βραχέοϲ τοῦ ι.

ἐλινύω τὸ ἡϲυχάζω διὰ τοῦ ι γράφεται κατὰ τὸν κανόνα τὸν εἰρημένον ἐν τῇ περὶ τοῦ Βιθυνία διδαχῇ (pro διφθόγγῳ scripsi).

ἐλινόϲ ἡ ἄμπελοϲ.

Ἐλιπεύϲ: ὁ Ἐνιπεύϲ ποταμόϲ.

¹⁵¹⁶

Ἑλλάνικοϲ: διὰ τοῦ ι τὸ νι. παρὰ γὰρ τὸ Ἕλλην Ἑλληνικόϲ καὶ τροπῇ τοῦ η εἰϲ α. καὶ ἄλλωϲ τὰ εἰϲ κοϲ κτητικὰ διὰ τοῦ ι γράφεται. ἢ ἀπὸ τοῦ Ἕλλην Ἕλληνοϲ καὶ τοῦ νίκη γέγονεν Ἑλλανόνικοϲ καὶ ϲυγκοπῇ Ἑλλάνικοϲ.

Ἑλλοί οἱ οἰκήτορεϲ τῆϲ περὶ Δωδώνην χώραϲ Ἐλλοπίαϲ καὶ Ϲελλοί.

ἔλποϲ ἔλαιον, ϲτέαρ, εὐθηνία. ἔλφοϲ βούτυρον. Κύπριοι.

Ἔμεια διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων. καὶ ἄλλωϲ· ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἐνεργῶ ἐνέργεια καὶ ἀνθῶ Ἄνθεια, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ἐμῶ Ἔμεια διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἔϲτι δὲ τόποϲ
πληϲίον Μυκηνῶν. Ἔμεια δὲ λέγεται, ἐπειδὴ ἐκεῖ ἤμεϲεν ὁ Κέρβεροϲ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ Ἅιδου ἢ ἐπειδὴ ὁ Θυέϲτηϲ φαγὼν τὰ τέκνα αὑτοῦ ἐκεῖ ἤμεϲεν.

Ἔμιϲα ἡ πόλιϲ ὡϲ Λάριϲα καὶ Ἐμιϲαῖοϲ ὡϲ Λαριϲαῖοϲ.

ἐμίχθη. τὸ μι κατὰ παράδοϲιν. μέμιγά ἐϲτιν ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ.
εἰ δὲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἐγράφετο, μέμοιγα ἤμελλεν εἶναι. ἐὰν γὰρ εὑρεθῇ τὸ ε ἐν διϲυλλάβῳ μέλλοντι ἢ μόνον ἢ μετὰ τοῦ ι, τρέπεται εἰϲ τὸ ο οἷον [φθείρω φθερῶ ἔφθορα] πείθω πείϲω πέποιθα λείβω λείψω λέλοιβα. εἰ οὖν τὸ μίγω μίξω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἐγράφετο, μέμοιγα ἤμελλεν εἶναι ὁ παρακείμενοϲ. ἀλλὰ μὴν μέμιγα ἐϲτίν.
καὶ δῆλον ὅτι μίγω καὶ μίξω διὰ τοῦ ι καὶ ἐμίχθη ὁμοίωϲ.

ἐμμέμυκεν παρὰ τὸ μεμυκέναι. τινὲϲ δὲ ἐμνήμυκεν.

ἐμὠκυμόρῳ: ἐμῷ ὠκυμόρῳ. καὶ ἐκθλίβεται τὸ ι τῆϲ ἐμῷ ἀντωνυμίαϲ διὰ τὸ μηδέποτε γίνεϲθαι κρᾶϲιν τοῦ ι μέϲου ὄντοϲ· καὶ λοιπὸν κιρνᾶται τὰ δύο ωω εἰϲ ω καὶ γίνεται ἐμὠκυμόρῳ χωρὶϲ τοῦ ι.

ἐνάζω: λιτανεύω πρὸϲ τοῖϲ ναοῖϲ.

ἐν ἀκαρεῖ: ἐν ῥιπῇ. Ἀκαρῆ, ἀκαρί, ἐν ἀκαρεῖ. η, ι, δίφθογγοϲ.

ἔνδεια: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνδεήϲ ἐνδέεια καὶ κράϲει ἔνδεια ὡϲ εὐκλεήϲ εὐκλέεια εὔκλεια.

ἐνδεξιᾷ τοπικὸν καὶ περιϲπώμενον. ὅταν δὲ ᾖ προπαροξύτονον,
ἄνευ τοῦ ι ἀντὶ τοῦ ἐπιδεξίωϲ.

ἔνδιοϲ ϲημαίνει τὸν μεϲημβρινὸν καιρόν, διὰ τοῦ ι γράφεται.

ἔνδινα τὰ ἔντερα διὰ τοῦ ι γράφεται ὡϲ ἀνθρώπινοϲ. ἔνδινοϲ γάρ.

¹⁷

ἐνδόϲθια τινὲϲ λέγουϲι τὰ ἐντόϲθια.

ἐνεῖκαι τὸ ἐνέγκαι. ἔϲτι γὰρ Ἰωνικόν. παρὰ τὸ ἐνέκω ἐνέξω πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἐνείκω ἤνεικα, ἐξ οὗ «ἀλλά μ᾿ ὑπήνεικαν » (Ε 885) καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἐνεῖκαι.

ἐνεκολάβιϲε κατέπιεν. οἱ δὲ ἐνεκολήβαϲεν.

ἔνη καὶ Αἰολικῶϲ ἔννη. ἔϲτι καὶ ὄνομα πόλεωϲ.

ἐνθαδί: τὸ ἐπίρρημα διὰ τοῦ ι. ὥϲπερ γὰρ ἐκ τοῦ δεῦρο γίνεται δευρί κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰϲ ι, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐνθάδε ἐνθαδί κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰϲ ι.

ἐνθριμματίϲ· οἱ μὲν πλείουϲ διὰ τοῦ ι, ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ υ
ἤτοι ἀπὸ τοῦ θρύου ἢ ἀπὸ τοῦ θρύβεϲθαι.

ἐνίοτε: ι. ἢ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἔϲτιν καὶ τοῦ ὅτε ἢ καὶ ἀπὸ τοῦ ἔνιοι.

Ἐνιπεύϲ: διὰ τοῦ ι. ἔϲτι δὲ ὄνομα ποταμοῦ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνιπή τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὴν ἀπειλὴν γέγονεν. καὶ γὰρ ὁ ποταμὸϲ οὗτοϲ ἄγριόϲ ἐϲτι καὶ ἀπειλοῦντι ἔοικεν. τὸ δὲ ἐνιπή διὰ τοῦ ι, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνίπτω
γέγονεν, ὅπερ διὰ τοῦ ι γράφεται· τὰ γὰρ εἰϲ πτω ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον οἷον νίπτω, ῥίπτω, πίπτω πλὴν τοῦ φιλαλείπτω καὶ ἐρείπῳ.

ἐννέα: δύο νν.

ἔννεον: ἔϲτι ῥῆμα νέω, ὁ παρατατικὸϲ ἔνεον καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ
ν ἔννεον (Φ 11).

ἔννη: ἔϲτι νῶ, ϲημαίνει τὸ νήθω — ὁ παρατατικὸϲ ἔνων ἔνηϲ ἔνη καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ν ἔννη.

ἐννύχιον κρύπτειϲ. ϲκοτεινῶϲ καὶ δολίωϲ. τινὲϲ δὲ ἐμμύχιον ἐν τῷ μυχῷ.

ἐνοπαῖϲ ἐνωτίοιϲ ἀπὸ τοῦ ἐν ταῖϲ τῶν ὤτων ὀπαῖϲ κεῖϲθαι. Ϲοφοκλῆϲ.

ἐντερόνεια: ἐντεριώνη τὸ μεϲαίτατον τῆϲ νεώϲ. ἤτοι τὸ μέϲον τοῦ ξύλου καρδία, οἱ δὲ μυελόϲ.

ἐνωματία: ι.

ἐνωπιδίωϲ ἐϲίδεϲκεν: τινὲϲ ἐνωπαδίωϲ γράφουϲι τὸ εἰϲ αὐτοὺϲ τοὺϲ ὦπαϲ ὁρᾶν καὶ γινώϲκειν (Od. ψ 94 ubi Bekk. per α).|

ἐνώπιον μετώπιον: ι. τὸ δὲ προϲωπεῖον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ προπεριϲπᾶται.

¹⁸¹⁹

ἐνώτια.

ἑξάκλινον, ἑξάπουν. Ἀττικῶϲ ἕξπουν καὶ ἕξκλινον λέγεται, ὡϲ καὶ παρὰ Ϲοφοκλεῖ ἑξπηχυϲτί καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ κωμικῷ ἕξπουν.

ἑξείδιον: ϲημαίνει δὲ τὴν ἕξιν. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ ξει. γέγονε
δὲ ἀπὸ τῆϲ ἕξεωϲ ἑξείδιον ὥϲπερ ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ λεξείδιον καὶ ὄφεωϲ ὀφείδιον ἀπὸ τῆϲ Ἀττικῆϲ γενικῆϲ. εἰ δὲ ἀπὸ τῆϲ ἕξιοϲ, ἑξίδιον διὰ τοῦ ι.

ἐξίτηλοϲ: ι. παρὰ τὸ ἐξιέναι τὸ ἐξελθεῖν. λέγεται δὲ κυρίωϲ τὸ ἀπολλύμενον.

ἕξμετρα: ἑξάμετρα.

ἐξουθενεῖ παρακρίνει, ἐξουθενούμενοι κατευτελιζόμενοι.

ἔξω: χωρὶϲ τοῦ ι. πάντα γὰρ τὰ ἀπὸ προθέϲεωϲ ἀρχόμενα ἐπιρρήματα χωρὶϲ τοῦ ι γράφεται οἷον ἀνά ἄνω, κατά κάτω, εἰϲ εἴϲω.

οὕτωϲ οὖν καὶ ἐξ ἔξω |καὶ πρόϲ πρόϲω. ὁμοίωϲ καὶ τὰ εἰϲ ω ἀπὸ ἐπιρρημάτων γινόμενα χωρὶϲ τοῦ ι γράφεται οἷον ἐγγύϲ ἐγγυτέρω ἐγγυτάτω,
ἔξω ἐξωτέρω καὶ ἐξωτάτω, πέραν περαιτέρω καὶ περαιτάτω.

ἐόλητο: ἐκεκίνητο καὶ ἐτετάρακτο. γράφεται καὶ διὰ τῆϲ αι διφθόγγου «ἡ μὲν ἄῤ ὡϲ αἰόλητο νόον μελεδήμαϲι κούρη ». Ἀπολλώνιοϲ (III 471).

Ἔορτοϲ ἢ Ἐορδόϲ Μακεδών, ἀπὸ ἔθνουϲ.

ἐοϲϲητήρ ἐπίκουροϲ τιμωρόϲ. ἀντὶ τοῦ ἀοϲϲητήρ.

ἐπαλξίτηϲ ὁ λίθοϲ ὁ ἐπάνω τῆϲ ἐπάλξεωϲ τῷ κανόνι τοῦ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἢ καὶ ἀπὸ τῶν εἰϲ ιϲ διὰ τοῦ ιτηϲ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται οἷον Ναύκρατιϲ Ναυκρατίτηϲ, Ταμίαθιϲ Ταμιαθίτηϲ.

ἐπεί: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἰ γέγονε καὶ τῆϲ ἐπί
προθέϲεωϲ.

ἐπείγω τὸ ϲπεύδω, ἐξ οὗ καὶ ἐπείκτηϲ καὶ ἔπειξιϲ καὶ ἐπειγωλή ἡ ϲπουδή, γράφεται διὰ διφθόγγου.

ἐπαίτηϲ ἀπὸ τοῦ αἰτῶ αἰτήϲω αἰτητήϲ καὶ ἐπαίτηϲ.

Ἐπειόϲ: δίφθογγοϲ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειοϲ κύρια ὀξύτονα διὰ τῆϲ
ει διφθόγγου γράφεται.

ἐπήρεια: δίφθογγοϲ. ἐπηρεάζω γὰρ καὶ ἐπηρεαϲμόϲ.

ἐπί ἡ πρόθεϲιϲ ι, ἐπεί ὁ ϲύνδεϲμοϲ δίφθογγοϲ.

²⁰²¹²²

Ἐπιδάμνιοϲ τὸ ἐθνικόν· εὕρηται παρὰ Παρθενίῳ καὶ διὰ διφθόγγου.

Ἐπίδαυροϲ.

ἐπιείκεια. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ κατὰ τὴν πρώτην καὶ κατὰ τὴν παραλήγουϲαν. παρὰ τὸ εἴκω γάρ ἐϲτιν τὸ ϲημαῖνον τὸ ὑποχωρῶ.
καὶ γὰρ ὁ ἐπιεικὴϲ εὐχερῶϲ ὑποχωρεῖ, ὅπερ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ὁμοίωϲ καὶ ἡ παραλήγουϲα τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων.

ἐπιτάξ, ἐπιζάξ Ἀθηναῖοι.

ἐπιζυγκλεῖν ἐπιϲκαρδαμύττειν, ἐπιϲτένειν, ἐπικατακλᾶν.

ἐπίϲιον τὸ ἐφήβαιον· διὰ τοῦ τὰ δύο. ἀπὸ γὰρ τοῦ τὰ ϲία τὰ ξηρά. ξηρὸν γάρ ἐϲτιν· ἢ παρὰ τὸ εἰϲιέναι ἐπείϲιον (sic scribendum propter etymon, legitur ap. Lycophr. 1385), ϲημαίνει δὲ τὸ αἰδοῖον τοῦ ἀνδρὸϲ καὶ τοῦ γυναικόϲ. γράφεται δὲ καὶ ἐπίϲειον.

ἐπίϲωτρα: τὰ ἐπικείμενα τοῖϲ τροχοῖϲ ϲιδήρια, ἐπὶ τὴν γῆν ϲοούμενα
καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ ἐπίϲϲωτρα.

ἐπιϲχερώ: γράφεται χωρὶϲ τοῦ ι.

ἐπιτήδειοϲ. ει. ἀπὸ τοῦ ἐπιτηδήϲ ἐπιτήδεοϲ καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπιτήδειοϲ.

ἐπίχειρα: τὸ χει δίφθογγοϲ. παρὰ τὴν χεῖρα γάρ.

ἐπῴχατο: ϲὺν τῷ ι ἀπὸ τοῦ οἴγω.

ἐραπίδα: ἃ ἡμεῖϲ ἐλαπέδα.

Ἐραϲῖνοϲ: ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινοϲ προπεριϲπωμένων. γέγονε δὲ παρὰ τὸν ἐράϲω μέλλοντα.

ἐρατεινόϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. οἱ γὰρ ΄Δωριεῖϲ ἐρατεννόϲ
λέγουϲι ὥϲπερ ποθεινόϲ ποθεννόϲ καὶ διὰ τὸν κανόνα τῶν εἰϲ νοϲ ὀξυτόνων παρωνύμων.

ἐρατεινεύειν: ϲτρατεύεϲθαι ἢ δυϲφορεῖν.

Ἐρατινοί ἔθνοϲ ὑπεράνω Ἀράβων.

ἐργαλεῖον. ει δίφθογγοϲ καὶ προπεριϲπᾶται κατὰ παράδοϲιν.

²³²⁴

Ἐργάνη ἡ Ἀθηνᾶ ἀπὸ τῶν ἔργων, λέγεται καὶ Ὀργάνη.

ἐρεείνω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω κτλ.

ἐρείδω: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἐρηρέδαται καὶ ὑπερείδομαι ὁμοίωϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

ἐρείκω τὸ ϲχίζω. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἐρέχθω καὶ αὐτὸ γὰρ τὸ ϲχίζω ϲημαίνει.

ἔρειξιϲ ἡ κατεϲχιϲμένη γῆ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ἐκ γὰρ τοῦ ἐρείκω ἐρείξω ἔρειξιϲ.

de ἐρείπω ἐρέπτω ἐρίπτω ἐρείπτω cf. fr. 31.

ἔρειϲμα: ει δίφθογγοϲ, ἐπεὶ καὶ τὸ ἐρείδω· εὑρέθη γὰρ καὶ ἐρηρέδαται.

ἔριϲμα: ι. ἐπὶ τῆϲ φιλονεικίαϲ (sic scripsi pro φρουρᾶϲ). Ἐρέϲιοϲ Ἀπόλλων: ι.

Ἐρέτρια πόλιϲ.

ἐρέχθων (ε 83): οὕτω διὰ τοῦ ε Ἀρίϲταρχοϲ. καί φηϲι ϲτεναγμοῦ τινοϲ καὶ ποιᾶϲ φωνῆϲ ἔμφαϲιν δηλοῦν καὶ ἴϲωϲ παρὰ τὸ ἐρείκω. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ φωνῆϲ ἁπλῶϲ ὡϲ τὸ «πολλοὶ μὲν βόεϲ ἀργοὶ ἐρέχθεον ἀμφὶ ϲιδήρῳ» (ψ 30), ὁ δὲ Ἀπίων ἐρίχθων λέγει διακόπτων.

ἐρεχμόϲ καὶ ἐρεγμόϲ ὃϲ λέγεται καὶ ἐρεγχμόϲ. δοκεῖ δὲ ταῦτα
παρὰ τοῖϲ Αἰολεῦϲιν ἐκφέρεϲθαι διὰ τοῦ χ. διωχμὸν γὰρ λέγουϲι καὶ ληχμόν ὡϲ Ἀντίμαχοϲ «ληχμὸν δ᾿ ἐμπάζεϲθαι ἀλεείνων».

ἐρήρειϲτο: ἥρμοϲτο καὶ ἐπέπηκτο. φυλάϲϲει δὲ τὴν ει δίφθογγον πρὸϲ ἀντιδιαϲτολὴν τοῦ ἐρήριϲτο, ὅπερ ϲημαίνει τὸ φιλονεικῶ.

ἐρήριπται. πέπτωκεν.

ἐριδήϲαϲθαι ἁμιλληθῆναι, φιλονεικῆϲαι.

ἐριθεύϲ: διὰ τοῦ ι, παρὰ γὰρ τὸ ἔριθοϲ γέγονεν. ἔϲτι δὲ εἶδοϲ ὀρνέου.

ἔριθοϲ: ι. ϲημαίνει δὲ τὸν ἐργάτην καὶ τὴν γυναῖκα τὴν ἐργαζομένην τὰ ἔρια. γέγονε δὲ τὸ ἀρϲενικὸν ἀπὸ τοῦ ἔρα, ὅ ἐϲτιν ἡ γῆ,
ἔραθοϲ καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰϲ ι ἔριθοϲ. ἐπὶ δὲ τῆϲ γυναικὸϲ ἀπὸ τοῦ ἔριον γέγονεν ἔριθοϲ. ὁμοίωϲ δέ ἐϲτι τὸ λέκιθοϲ (sic pro τολοβινθοϲ scripsi), ὃ ϲημαίνει τὸν κρόκον τοῦ ᾠοῦ.

²⁵²⁶

ἐρίκη εἶδοϲ φυτοῦ. ὤφειλε διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεϲθαι, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρείκω γέγονεν. ἀλλ᾿ ἔϲτι κανῶν ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ικη ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον.

ἐρινεόϲ: ι. ϲημαίνει δὲ τὴν ἀγρίαν ϲυκῆν. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρίζω γέγονεν ἐρινόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἐρινεόϲ. ἐριϲτικὸν γάρ ἐϲτι τὸ
δένδρον. ἀνέρχεται γὰρ καὶ εἰϲ τοῖχον καὶ εἰϲ ἕκαϲτον τόπον.

Ἐρινεόϲ πόλιϲ Δωριέων ὑπὸ τὸν Παρναϲϲόν. λέγεται καὶ Ἐρινειόϲ.

ἐρινόϲ: τὸ ρι διὰ τοῦ ι.

ἐρίπιον, ἐρίπνη.

ἔριφοϲ. ι.

Ἕρκειοϲ Ζεύϲ.

Ἑρμείαϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ Ἑρμέαϲ γέγονε κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι.

ἑρμηνεία: ει.

ἑρμίϲ: ι. ϲημαίνει δὲ τοῦ κραββάτου τὸν πόδα, ἐπειδὴ ἀγάλματα
Ἑρμοῦ ὡϲ ἐφόρου ὕπνου καὶ ὀνείρων ἐκεῖ ἔγλυφον ἢ παρὰ τὸ ἐνείρεϲθαι καὶ ἐμπλέκεϲθαι ἐν τῇ κλίνῃ. καὶ διὰ τὸ δικατάληκτον διὰ τοῦ ι γράφεται οἷον ἀκτίϲ ἀκτίν, οὕτωϲ ἑρμίϲ ἑρμίν.

ἐρϲήειϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῇ ἐρϲήεντοϲ γενικῇ.

Ἐρυθῖνοι: πόλιϲ Παφλαγονίαϲ. λέγεται δὲ παρὰ τὸ ἔρευθοϲ. διὰ τοῦ τὸ θι. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινοϲ πρὸ μιᾶϲ τὸν τόνον ἔχοντα κτλ.

ἐρυϲίβη: διὰ τοῦ ι γράφεται. ἐρυϲίβη δὲ λέγεται ἡ πάχνη ἡ γενομένη ἐν τῇ δυϲαερίᾳ καὶ φθείρουϲα τοὺϲ καρπούϲ.

Ἑρχιά δῆμοϲ τῆϲ Ἀττικῆϲ τῆϲ Αἰγηΐδοϲ φυλῆϲ ἀπὸ Ἑρχίου τοῦ
ξενίϲαντοϲ Δήμητρα.

ἐρῳδιόϲ: τὸ ρω ω μέγα ϲὺν τῷ ι καὶ τὸ δι ι. ἡ παράδοϲιϲ. λέγεται καὶ ῥῳδιόϲ παῤ Ἱππώνακτι.

ἔρω: εἰ μὲν χωρὶϲ τοῦ ι ἀποκοπή ἐϲτιν ἀπὸ τῆϲ ἔρωτοϲ γενικῆϲ καὶ ἔρωτι δοτικῆϲ. εἰ δὲ μετὰ τοῦ ι, ὁ ἔροϲ τοῦ ἔρου τῷ ἔρῳ.

ἔϲεται δι᾿ ἑνὸϲ ϲ κοινῶϲ, ἔϲϲεται διὰ δύο ϲϲ ποιητικῶϲ. οἱ γὰρ ²⁷²⁸²⁹ ικελοὶ τὰ τῶν μελλόντων ῥήματα προηγουμένων βραχέων φωνηέντων διπλαϲιάζουϲι τὸ ϲ, τελέϲϲω λέγοντεϲ. ὁμοίωϲ καὶ τὸ ἔϲω ἔϲϲω. ἐκ τοῦ ἔϲεται ϲυγκοπῇ ἔϲται. λέγεται καὶ ἐϲϲεῖται Δωρικῶϲ Ἰλιάδοϲ B (393) «οὔ οἱ ἄρκιον ἐϲϲεῖται φυγέειν κύναϲ ». ἐπὶ τοῦ μέϲου μέλλοντοϲ
οἱ Δωριεῖϲ παρεντιθέντεϲ τὸ ι προπεριϲπῶϲιν οἷον ἐκ τοῦ ἔϲεται καὶ πλεύϲεται καὶ ῥεύϲεται ἐϲϲεῖται, πλευϲεῖται, ῥευϲεῖται.

ἔϲευα: ἐκ τοῦ ϲῶ ϲεύω ὁ ἀόριϲτοϲ ἔϲευϲα καὶ ἀποβολῇ τοῦ ϲ ἔϲευα καὶ ἔϲϲευα.

ἐϲθήϲ τὸ ἱμάτιον καὶ ἔϲθημα τὸ αὐτὸ διὰ τοῦ ε. παρὰ γὰρ τὸ
ἕω τὸ ϲημαῖνον τὸ ἐνδύομαι. — αἴϲθηϲιϲ καὶ αἰϲθητήριον αἰϲθητόϲ καὶ αἰϲθάνομαι καὶ ὅϲα ὅμοια διὰ τῆϲ αι διφθόγγου.

ἔϲϲυτο.

ἑϲτία καὶ ἑϲτιάτωρ: διὰ τοῦ ε ψιλοῦ.

Ἑϲτίαια πόλιϲ Εὐβοίαϲ. Ὅμηροϲ (Β 537) «πολυϲτάφυλον θ
Ἑϲτίαιαν». ἡ δὲ διὰ τοῦ ι Ἰωνικὴ γραφή ἐϲτιν. — ἔϲτι δὲ καὶ Θετταλίαϲ Ἱϲτίαια. ὁ πολίτηϲ Ἱϲτιαεύϲ. Ἔφοροϲ δὲ τὸ ἐθνικὸν Ἑϲτιαῖόϲ φηϲι. καὶ Ἱϲτιώτηϲ ὁ τῆϲ Θεϲϲαλικῆϲ. τῆϲ δὲ Εὐβοίαϲ ἀδιάφοροϲ κατὰ τὴν γραφὴν καὶ διὰ τοῦ ι καὶ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ.

Ἐταιεῖϲ διὰ διφθόγγου ὡϲ Διπαιεῖϲ.

ἑταιρεῖοϲ: δίφθογγοϲ τὸ ρει. τῷ λόγῳ τῶν κτητικῶν προπερι ϲπωμένων.

ἑταιρία: τὸ ται δίφθογγοϲ. τὸ ρι ι. ἡ παράδοϲιϲ.

εὐαδήϲ εὐήνεμοϲ: οἱ δὲ εὐαήϲ.

Εὐβοιεύϲ καὶ Εὐβοεύϲ χωρὶϲ τοῦ ι, καίτοι τὰ ἀπὸ τοῦ εἰϲ α
παραγόμενα εἰϲ ευϲ φυλάττει τὴν παραλήγουϲαν. διὸ καὶ τὸ Ἀλεξᾶνδρεια ὄρεια οὐ προϋπάρχει τοῦ Ἀλεξανδρεύϲ. ἔδει γὰρ Ἀλεξανδρειεύϲ, ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ Ἀλέξανδροϲ ὡϲ Ταρϲόϲ Ταρϲεύϲ.

Εὐβοΐϲ τὸ θηλυκὸν καὶ Εὐβοϊκόϲ κτητικόν.

εὐδεινόϲ: ει. ὡϲ ποθεινόϲ.

εὔελοϲ εὐήλιοϲ.

³⁰

εὐερκείαϲ ἀϲφαλείαϲ.

εὐήθεια μωρία ἄνοια.

Εὐηνίνη ἡ Εὐήνου: διὰ τοῦ ι τὸ νι. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινη μονογενῆ κτλ.

εὐήρεια ἡ εὐπάθεια καὶ εὐχέρεια.

εὐθυεπείαιϲ: ὀρθολογίαιϲ.

εὐθύκαινα ἡ ϲχοῖνοϲ. διὰ τὸ εὐθέωϲ κτείνειν. καὶ δύναται εἶναι εὐθύκταινα.

Εὐκάρπεια δῆμοϲ τῆϲ μικρᾶϲ Φρυγίαϲ. ἔϲτι δὲ καὶ Εὐκαρπία φρούριον Ϲικελίαϲ.

εὔκλεια: ει.

εὐκταῖοϲ.

εὐλάβεια.

εὐμάρεια.

Εὐνεῖδαι: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ νει. παρὰ γὰρ τὸ Εὔνεωϲ
γέγονεν. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ Νείλεωϲ Νειλείδηϲ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Εὔνεωϲ Εὐνείδηϲ.

εὐνεικήϲ εὐκρινήϲ, εὔνικοϲ πολὺ νικῶν.

Εὐνείκη ῥοδόπηχυϲ: ὄνομα Νηρηΐδοϲ. οὐ παρὰ τὸ νίκη, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἐνείκω τὸ κομίζω ὡϲ τὸ «μελιηδέα οἶνον ἐνείκω» (Ζ 258).
Εὐνείκη οὖν ἡ τὰ καλὰ κομίζουϲα ἢ ἡ ἄβαριϲ, ἣν οἷόν τε καλῶϲ ἐνεγκεῖν.

εὔξεινοϲ.

εὐπαθείαϲ: εὐθαρϲίαϲ.

εὐπατέρειαν: ἀγαθοῦ πατέροϲ θυγατέρα.

εὐρεῖα: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ι εὐρέα·
καὶ ἄλλωϲ· τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ υϲ ἀρϲενικῶν διὰ τοῦ εια παραϲχηματιζόμενα θηλυκὰ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται.

εὐρεῖοϲ ποταμοῦ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὐρεήϲ γὰρ καὶ εὐρεέοϲ καὶ κράϲει τῶν δύο εε εἰϲ τὴν ει δίφθογγον εὐρεῖοϲ.

εὐρείτηϲ.

Εὐριπίδηϲ: διὰ τοῦ ι τὸ ρι καὶ πι. παρὰ γὰρ τὸ Εὔριποϲ Εὐριπίδηϲ. καὶ πάλιν τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ οϲ διὰ τοῦ ιδηϲ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται χωρὶϲ τοῦ Κύθνοϲ Κυθνείδηϲ· ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον.

εὔριποϲ διὰ τοῦ ι. παρὰ γὰρ τὸ ῥιπίζω γέγονεν Εὔριποϲ οἱονεὶ ³¹ ὁ εὐχερῶϲ ῥιπιζόμενοϲ καὶ ἐπιφερόμενοϲ ἢ παρὰ τὸ εὐρύ γέγονεν εὔρυποϲ καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰϲ Εὔριποϲ ὥϲπερ ἀφροδύτη ἡ Ἀφροδίτη καὶ δύφροϲ δίφροϲ.

Εὐρώπεια: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εια θηλυκὰ
ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ϲημαινομένου παρηγμένα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται οἷον Καλλιόπη Καλλιόπεια, Πλειϲτοδόκη Πλειϲτοδόκεια. οὕτω καὶ Εὐρώπη Εὐρώπεια.

εὐφυΐα.

Ἐφέϲιοϲ εὕρηται καὶ Ἐφέϲεια διὰ διφθόγγου. οὕτω γὰρ ἐν
Ἀλεξάνδρῳ Ϲοφοκλῆϲ.

Ἐφιάλτηϲ ὄνομα κύριον παρὰ τὸ ἰάλλω τὸ ἐκτείνω γέγονεν ἰάλτηϲ καὶ ἐπιάλτηϲ καὶ ἐφιάλτηϲ.

Ἐφωδίων: Ἐρατοϲθένηϲ διὰ τοῦ τ Ἐρωτίων ἀναγράφει, Μαινάλιον περιοδονίκην παγκρατιαϲτήν. ὁ δὲ Πολέμων διὰ τοῦ δ.

ἐχθρόϲ cf. fr. 8.

Ἐχινάϲ: διὰ τοῦ ι. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐχῖνοϲ.

ἐχῖνοϲ: διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινοϲ προπεριϲπωμένων.

Ἐχίων: ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον· διὰ τοῦ ι. ἐκ γὰρ τοῦ ἔχιϲ ἔχιοϲ, ὅ ἐϲτιν εἶδοϲ ὄφεωϲ, γέγονεν Ἐχίων καὶ τῷ λόγῳ τοῦ Ἀμφίων διὰ τοῦ ι.

ἐχυρόϲ ὀχυρόϲ.

ἑῷοϲ: διὰ τοῦ ω ϲὺν τῷ ι.

Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ὀρθογραφίας (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ ὀρθογραφίας, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ ὀρθογραφίας

1. 1. 1 Choer. 191, 19. 1. 4 Choer. 191, 8. 1. 6 Choer. 213, 22, E. M. 308, 42. Quod hic mutatio vocalis α in η Dorica tropo vocatur, inde explicari potest, quod Dorienses η in α vertere soliti in his η servant. cf. Ahrens de dial. Dor. p. 150. l. 17 Choer. 214, 5. ap. Hes. corrupte ἔγγια τὰ ἐν τῇ γῇ.

2. 1. Choer. 261, 20. 1. 21 Βes. 1. 23 Ep. Cr 1 143, 5, E.M. 313, 16 E. Gud. 158, 58. 1. 25 Choer. 203, 21. cf. fr.12. 1. 27 Choer. 206, 30 coll. E. M. 313, 26, ubi altera originario additurad signifcatum ξίφοϲ aptata: ἢ παρὰ τὴν ἔγχει δοτικὴν καὶ τὸ διὸν ἐγχειίδιον καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ρ ἐγχειρίδιον. 1. 29 E. M. 314. 30. 1. 31 E. Oud. 191, 31, E. M. 313, 51 accusativum τὸν χρώ 1. 34 pro τὸν χρῶν scripei ex Choer. Diet. 254, 25 cf. Lob. El. 11 302. ἐν

3. χροΐ habet Hes. 1. 4 Hes., ubi ἔγχελυϲ corrigunt, Schmidtius vero ἀγχύληϲ anguilla dictum fuisse suspicatur. 1. 5 E. M. 314,37, Ep. Cr. 1 150, 11 ef. περὶ παθῶν fr. 90. 1. 7 E. M. 315,11 cf. περὶ παθῶν 1. c. 1.10 St. B. 1.11 Choer. 201, 29, E. M. 318, 50, Hes. cf. fr. 14. 1.14 (Choer. 201, 22, E. M. 318, 44 Hes. 1. 16 E. M. 319, cf. can. gen. 1. 17 Choer. 212, 25. 1.19 Choer. 213, 14 originario quae additur ab ἕω τὸ ἐκπέμπω ἔα εἶα non Herodiani est, qui huiuscemodi vocabula pro nativis habuit, in E. M. 294, 45 adiicitur παρατίθεται τὴν χρῆϲιν ὁ τεχνικὸϲ οὕτωϲ εεῖα δὴ ξύλον ἄγειρέ μοι ϲεαυτῷα, ubi technicus est ipse Choeroboscus, quamquam is Herodianum hoc loco etiam expilasse putanlus est. 1. 21 Choer. 203, 30; originario ab ῥειαμενὴ hoorobosco debetur. 1. 22 E. M. 294, 47. Herod. in Schol. BV ad Τ 87 εἰαρ ὅπερ ἐϲτὶ παρὰ Ϲαλαμινίοιϲ αἰμα. Hes. habet εῖαρ et ἶαρ. 1. 26 Choer. 20, 23. 1. 27 Choer. 210, 22, E. M 295, 11, E. Gud. 162, 24 et 50, Hes.

4. 1. 1 Ε. M. 295, 55, E. Gud. 162, 57, Choer. Dict. 697, 15 et 698, 21 cf. Herod. ap. Zon. 638 et Arc. 170, 3, Hes. 1. 3 Choer. 203, 10. 1. 7 Choer. 207, 10. Hes. habet εἰδαρ et ἶδαρ. 1. 9 Choer. 202, 22, Hes. 1. 10 Choer. 206, 20, E. M. 296, 38, ubi λέγει Ὦροϲ, quod non impedit, quin hoerobosci praeceptum Herodiano assignemus, ex quo saepe Crus pendet quamvis adversarium agens. 1. 13 Hes., qui tamen etiam ίδήμων habet, nisi hoc ex ἴδμων corruptum est. 1. 14 Choer. Dict. 627, 25. 1. 36 Choer. 207, 15 probabilo est Herodiauum addidisse τὸ δὲ ἶδοϲ τὸ καῦμα ῑ. cf, Hes.

5. l. 1 E. M. 296, 8, Hes. l. 3 Choer. 202, 23, Hes. l. 4 Choer. 202, 20 coll. E. M. 236, 34. Hes. l. 7 Choer. 207, 26, E. M. 297, 4, Hes. 1. 9 Choer. 213, 3, E. M. 297, 3, Hes. l. 12 Hes. quod quamquam ut praecedentia. verba εἰθύ, εἰθύοντα, είθυνομόμενον, εἰθυπτίων ex corrupta scriptura natum. esse potest, Schmidtius tamen defendit, quia Pausanias Atticista ap. Eustath. 1413, 38 διὰ διφθόγγου γράφει. Atque suspicari licet Herodianum ἰθύφαλλον probasse alterius scripturae mentionem iniiciens. l. 13 Choer. 209, 24. Hes. γίνεται δὲ καὶ ἴκελοϲ διὰ τοῦ ι ὡϲ ἐν ἄλλοιϲ. τοιοῦτον καὶ ἴδριϲ παρὰ τὸ εἴδω, ἐξ οὗ τὸ οἶδα, ἀλλὰ ταὶ ὁ ἴδιοϲ ὁ γνωϲτὸϲ ἡμῶν καὶ παρὰ τὸν εἴϲω τούτου μέλλοντα ὁ ἵϲτωρ παῤ Ἀττικοῖϲ ἐδαϲύνθη, ἀλλὰ καὶ ἴδμων. ὁ γὰρ εἰδήμων ὡϲ ἀπὸ περιϲπωμένου γέγονε καὶ φυλάττει τὴν ει δίφθογγον· ἔϲτι δὲ εἴδω καὶ τὸ ὁμοιῶ «εἰδομένη ξείνῳ» (α 105), ἐξ οὖ ὁ μέλλων εἴϲω, ἐξ οὐ τὸ εἴϲκω καὶ ἐΐϲκω. παρὰ τοῦτο οὖν τὸ εἴδω γίνεται ἐκ τοῦ μέλλοντοϲ τοῦ εἴϲω ἶϲοϲ. κυρίωϲ δὲ ἶϲὸν τὸ ὅμοιόν τινι «ῖϲοϲ Ἐνυαλίῳ» (Ε 31). Ep. Cr. I 210, 10; etiam Hes. habet ἴκελοϲ.

6. l 16 Choer. 204, 19. l. 20 Choer. 206. fr. 38. — εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ἐξ οὗ εἰκών καὶ εἰκότωϲ· ει· τὸ δὲ ἵκω τὸ παραγίνομαι ι Choer. 214, 27 seqq. l. 24 Choer. 205, 21 et Steph. B. s. Ἰκόνιον, unde inserui priorem de origine nominis fabulam; utramque autem narratiunculam ab Herodiano memoratam fuisse, praeter Stephani et Choerobosci cum eo necessitudinem etiam inde coniectari licet, quod E. M. 470, 45 utramque profert.

7. l. Choer. 224, 16, E. Gud. 566, 33. cf. Ahrens de dial. Aeol. p. 284. l. 20 Choer. 208, 10, Hes. εἰλαπίνη et ἰλαπίνη. l. 22 Choer. 208, 17, Hes. εἰλαρ et ἴλαρ. l. 24 Choer. 209, 1, E. M. 298, 38, Hes., apud quem etiam forma Εἰλύθυια exstat. l. 27 E.M. 298,32, Choer. 203, 7. l. 29 Choer. 209, 23 E. M. 299, 45, Herod. in An. Paris. IV 181, cf. περὶ προϲῳδίαϲ Ἀττικῆϲ fr. 3. Hes. habet εἰλεόϲ et ἰλεόϲ pariter atque Choer.. qui l. c. εἰλεόϲ per ει exhibet, p. 220, 32 ἰλεόϲ ὁ φωλεόϲ καὶ ἡ κατάδυϲιϲ διὰ τοῦ ῑ· τὰ γὰρ παρὰ τὸ εἰλῶ παραγωγὰ ὀνόματα διὰ τοῦ ι γράφεται οἶον ἰλύϲ, ἴλη ἡ ἄθροιϲιϲ. l. 30 Choer. 212 21. l. 32 Hes. haec scriptura reperitur etiam ap. Herodotum, vulgo ἴλη ut etiam ap. Hes. scriptum legitur et praecipitur a Choer. l. c. l. 33 utrumque Hes. s. vv. habet, idem εἴλιγγοϲ et ἴλιγγοϲ, εἴλιγξ et ἴλιξ. l. 34 Choer. 204, 5,

8. E. Orion. 58, 5, E.M. 298, 57. Hes. 1.5 cf. Herod. περὶ παθῶν fr. 264 in E. M. 299, 25. 1.6 Choer. 205, 8, E. M. 299, 20. l. 8 E. Mu. 299, 17. l. 10 Bes.

9. l. 11 E. M. 299, 53 Hes. l. 13 Βes, qui tamen etiam ἰλύϲ habet, quod praescribit Choer. 225, 2. l. 14 E. M. 299, 55, Hes. habet εἰλιϲπᾶϲθαι et ἰλυϲπᾶϲθαι. l. 15 Hes. l. 16 Hes, qui etiam ἰλύϲω ἰλύϊ καλύψω, κρύψω. l. 17 E. Or. 66, 9, E. M. 300, 1, Hes. l. 21 Hes. l. 22 Choer. 212, 23, Hes.

10. l. 24 Choer. 208, 25, St. B. s. Ἕλοϲ Arcad. 93, 18. l. 27 Choer. 209, 12: 222 22, E. M 300,15. l. 34 Choer.203,27. l. 36 Choer. Orth. 210,32, Dict. 848, 2.

11. l. 16 Choer. Orth. 211, 14 cf. fr. 27. l. 18 Choer. Dict. 726, 5, E. M. 301 8, de diphthongo in εἶναι cf. E. M. l. c. et Choer. Dict. 725. 25. l. 22 Choer. 205, 12, E. M. 302, 16. l. 24 E. M. 302, 1 cf. Ahrens de dial. Dor. p. 104 not. 1, ubi ex Eustathio 722, 58 Heraclide auctore simile praeceptum profertur, quo tamen non impedimur, quin sumamus idem tradidisse Herodianum. l. 28 St. B. Hes E. M. 302, 14. l. 29 E. M. 302, 20, Hes. l. 30 Choer. 203, 3. Hes., qui infra habet ἐννοϲίφυλλον, quod ad eum locum ex Simonide ap. Plut Mor. 722, 6 citat Schmidt. l. 34 Choer 202, 32, Hes.; explicatius Choer. 202, 12. l. 35 Hes., sed diserte ῑποϲ praescribitur a Choer. 223, 27, quae scriptura est etiam ap. Hes. s. ἶποϲ.

12. l. 1 E. M. 302, 24, Choer. Dict. 613. l. 4 E. M. 302, 43. l. 6 Choer. 212, 32, E. M. 302, 53, Hes. l. 12 E M. 303, 38 cf. fr. 14. Hes habet et εἰράων et ἰράων quamvis etiam hoc ab εἰρεῖν repetens. l. 14 Choer. 205, 15 Hes. l. 20 Hes. E. M. 303, 2. Apud. Hes. scriptum est etiam ἴρεροϲ (nam pro ἴερον ponendum esse ἴρερον et Hesychii glossam collato Apollon. lex 92, 23 restituendam ἴρερον δουλείαν· οἱ δὲ εἴρερον monuit Schmidt.). Choer. 226 6 ἴρεοϲ ἡ δουλεία i. e. ἴρεροϲ. l. 21 Choer. 208, 22, E. M. 303, 9, Hes. l. 23 E. M. 303, 18, Hes. l. 24 E. M. 303, 37, Hes. l. 26 Choer. 209, 19. l. 29 Choer. 207, 31. l. 31 Choer. 198, 17, Hes. l. 33 Choer. l. c. Hes. l. 34 Choer. 208, 2.

13. l. 1 E. M. 303, 56, Hes. l. 6 E. M. 304, 6. l. 8 E. M. 304, 9, Hes. l. 10 Choer. 209, 27 ex emendatione Ahrensii de dial. Aeol. p. 9 cum not. cf. p. 81. l. 15 Choer. 210, 3. l. 18 Choer. 202, 33, E. Orion. 58, 3. l. 21 Choer. 203, 24. l. 25 Choer. 208, 12. l. 28 Choer 208, 15. l. 29 Choer. 211. 20. l. 31 Choer. 202, 24, Hes. l. 34 E. M. 301. 56. l. 35 Choer. 211, 22.

14. l. 1 E. M. 272, 11. Il. Pr. 799, 41, Choer. 268, E. M. 318. 9 ἐκ τοῦ εἴδῶ τὸ ὁμοιῶ ὁ μέλλων εἴϲω καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ κ εἴϲκω καὶ μετάγεται εἰϲ ἐνεϲτῶτα. καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε ἡ ει δίφθογγοϲ πρὸ τοῦ εὑρίϲκεται, διαλύεται καὶ γίνεται ἐΐϲκω. μέλλοντα οὐκ ἔχει. l. 4 Choer. 202, 10. l. 6 Choer. 213 6. l. 8 Choer. 210, 27, E. M. 306, 46, Hes. c Ahrens de dial. Aeol. p. 101 cum not. 1. l. 13 E. M. 306, 41, Hes. l. 17 St. B. Hes. l. Hes. l. 20 Hes. St. B. l. 22 Hes. l. 23 E. M. 321, 35, Hes. l. 24 E. M. 321. 40 cf. Mon. 27, 5. l. 27 Choer. 206, 9, E. M. 321, 30 et 508, 30. l. 32 Choer. 200, 32.

15. l. 3 Choer. 213, 20. l. 5 Hes. Ep. Cr. l 135, 3, E. M. 323, 19. l. 8 cf. περὶ ϲυντάξεωϲ ϲτοιχείων fr. 24. l. 10 Choer. 208, 32, Hes. l. 12 St. B.

16. l. 14 Herod. περὶ παθῶν fr. 708 in E. M. 60, 37. l.16 Hes. cf. Schmidt., qui pro ἄλαρα suadet ἀλάρα. l. 18 St. B. l. 20 Hes., Choer. 214,24. l. 21 E. M. 327. 20, Hes. l. 23 Choer. 208, 28. l. 26 Hes. l. 27 Hes. 1. 28 Hes. ex Meinekii emendatione. l. 29 Hes. l. 30 Choer. 197, 29. l. 31 St. B. l. 33 Choer. 200, 9, Hes. habet ἐλινύειν et ἐλεινύειν consueto erroro; idem etiam. ὀλινόει. l. 35 E. M. 330, 29, Hes. ἐλενοί l. 36 Hes.

17. l. 1 Choer. 201, 17, E. M. 331, 17, Theogn. 60, 1. l. 5 St. B. 268, 20 et. 561,5, Hes. Ἑλλοί et Ϲελλήειϲ. cf. Ε. M. 709, 30. l.6 Hes. l. 7 Choer. 206, 20 E. M. 334, 19. l. 13 Choer. 199, 15. l. 14 Choer. 212, 6. φθείρω addidi ex. Choer. D Dict. 582, 24, ne deesset exemplum futuri per simplex ε prolati. l. 21 Hes. l. 22 E. M. 337, 4, Il Pr. Ϲ 458. l. 25 Hes. E. M. 337, 10 cum simplici ν, quum Lob. Rhem. 13 et 353 duplex praeferat. l. 26 Hes. l. 27 Herod. in E. M. 392, 15. ln E. M. 338, 16 ἔνδεια: τὰ ἐλλείποντα μιᾷ ϲυλλαβῇ κατὰ τὸ θηλυκὸν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται ἐνδεήϲ ἐνδέεια καὶ ἔνδεια, ἀδεήϲ ἀδέεια καὶ ἄδεια est Choerobosci sententia syllabam excisam putantis p. 179, 5; tum sequitur Herodiani ἢ ὡϲ εὐκλεήϲ εὐκλέεια καὶ κατὰ κρᾶϲιν εὔκλεια, οὕτω καὶ ἐνδεήϲ δεήϲ ἐνδέεια καὶ ἔνδοια. l. 29 E. M. 338, 43, Hes. Schol. ad Od. ρ 365. l. 31 Choer. 200, 7, E. M. 339, 1 ubi quae proponuntur originationes παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλαττοῦϲθαι τὴν ἡμέραν ἢ παρὰ τὸ ἰδίω τὸ ἱδρῶ γέγονεν ἐνίδιοϲ καὶ ἔνδιοϲ, quarum prior ap. Choer. excidit, ab Herodiano alienae sunt. l. 32 Choer.

18. 201, 11, E. M. 339, 5, Hes., ubi haec originatio profertur ἀπὸ τοῦ ἐνδύϲαϲθαι τῷ θώρακι καὶ τοῖϲ ἄλλοιϲ ὅπλοιϲ; futiles sunt, quae in E. M. proponuntur.

19. l. 1 Hes s., E. M. 345, 50. l. 2 E. M. 339, 32. Hes. l. 5 Hes., E. M. 340, 33 cf. Arist. Eqq. 263. l. 6 Herod. in E. M, 582, 49. l. 7 Choer. 200
l. 10 Hes. l. 12 Choer. 199, 3. l 13 Choer. 199, 4 et 24. l. Choer. 213, 19. l. 20 E. M. 344. 6. — Huc referendum videtur Hes. ἔννεενϲ: ἐξέτεινε, ubi pro ἐξέτεινε ἐνήχετο vel ἔνηχε scribendum proponam. l. 22 Herod. in E. M. 344, 1. l. 24 Hes. l. 26 E M. 344, 47, Hes. s. v. et ἐνώταιϲ, accentum ex E M. collato Arc. 113, 15 posui l. 28 Hes. cf. Schol. Arist. Eqq. 1185. l. 30 Hes. Choer. 207, 29 ἐνωμάτεια: ει ἐνωμάτεια τάγματα δίφθογγοϲ. ἡ παράδοϲιϲ corruptus videtur, praesertim si conferas Lob. ad Phryn. 521. l. 31 E. M. 345, 1. l. 33 E. M. 346, 10, Hes. s. vv.

20. l. 1 Hes. s. ἐνοποῖϲ et ἐνώταιϲ, sic scripsit Herod., Orus Milesius ἐνψδια E.M. 345, 3. l.2 Herod. περὶ παθῶν fr.146 in E. M. 346, 15. l. 4 Choer. 206 26, E. M. 347, 54 cf. Lob. Proll. 394. l. 7 Choer. 199, 30. Pro τεθηλόϲ scripsi ex Hes. τὸ ἐξιέναι; nam quod habet E. M. 348, 30 τοῦ δήλου, ab Herodiano non profectum est. l. 9 Hes. l. 10 Hes. cf. Lob. ad Phryn. p. 182. l. 11 E. M. 350, 6 cf. infra περαιτέρω. l. 16 E. M. 352, 1. Herodianum per ε scripsisse probat Hes. ἐόληται τετάρακται. l. Hes., St. B. 272, 2 ὀξύνεται ὁ Ἐορδόϲ, ὡϲ Ἡρωδιανὸϲ ἕκτῃ. l. 20 Hes., qui habet etiam ὀϲϲητήρ. l. 21 Choer. 200, 16. l. 24 Choer. 212, 28, E. M. 356, 7. 1 26 E. M. 356, 33. Choer. 203, 15 causa quae utrobique dditur: ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ οἴγω ὁ γὰρ κατεπείγων ὥϲ τι ἀνύϲαι βουλόμενοϲ κλεῖθρα οἴγει (aliquid eoismodi sentmtia flagitat pro κατεπείγει) dubitari potest, num ab Herodiano profecta sit.

21. l. 28 E. M. 354, 29. ἑπέται οἱ θεράποντεϲ ἀπὸ τοῦ ἕπεϲθαι τοῖϲ δεϲπόταιϲ, E. M. 354, 57. l. 29 Choer. 210, 11, Hes. cf. can. gen. l. 31 Choer. 204,1.

22. l. 32 Choer. 200, 4.

23. l. 1 St. B. s. Ἐπίδαμνοϲ. cf. Mein. Anall. Al. p. 288. l. 3 ap. St. B. etiam forma Ἐπίταυροϲ memoratur. l. 4 Choer. 209, 5. l. 9 Hes. ἐπιτάξ habet E. M. 365, 26 et exstat in περὶ μον. 25, 7 ex emendatione Blochii pro ἐπιδάξ. Hesychius praebet etiam ἐπιτάξ cum eadem interpretatione. l. 10 Hes., idem ζικνῶϲαι ϲκυθρωπάϲαι, pro quo E. M. 411, 52 ζιγνῶ τὸ ϲκυθρωπάζω καὶ ζιγνῶϲαι τὸ ϲκυθρωπάϲαι. cf. Lob. Rhem. p. 60. l. 11 Choer. 200, 5, E. M. 363 56. verba γράφεται δὲ καὶ ἐπίϲειον addidi propter Hesych. ἐπίϲειον. l. 15 E. M. 364, 32, Hes. l. 17 E. M 365, 16 ubi quod additur etymon vanum est.

24. l. 18 Choer. 209, 10, qui p. 215, 3 duas originationes vocabuli ἐπιτηδήϲ proponit ab ἔτηϲ ἐτητήϲ ἐτηδὴϲ ἐπιετηδήϲ ἐπιτηδήϲ et ab ἥδω ἡδήϲ ἐπιηδήϲ ἐπιτηδήϲ. l. 20 Choer. 210, 10. l. 21 E. M. 368, 35. l. 22 Hes., qui antea ἐλάπεδον τέμενοϲ praebet. cf. Lob. El. I 101 not. 13 et Schmidt. et Mein. ad Hes. l. 23 Choer. 198, 1. l. 25 Choer. 210, 19. l. 28 Hes., Phot. 12, 7 ἐρατειχεύειν ϲτρατεύεϲθαι. — Hes. ἀρατειχεύειν καταρᾶϲθαι, οἱ δὲ ϲτρατεύεϲθαι et ῥατιχεύειν καταρᾶϲθαι. l. 29 Hes., qui tamen statim ἐρατινόν ἐπέραϲτον ἔνδοξον habet pro ἐρατεινόϲ, cuius femininum paullo ante recte ἐρατεινή scriptum fuit. l. 30 Choer. 203, 32, Hes.

25. l. 1 Hes. s. vv. l. 2 Choer. 212, 14. l. 3 Choer. 202, 5 τοῦτο διὰ τοῦ ι γράφεϲθαι λέγει ὁ Ἀπολλώνιοϲ, ἀλλ᾿ ἡ παράδοϲιϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου οῖδεν αὐτὸ γεγραμμένον. Choer. Dict. 571, 22, Hes. ἐρείδω scribit, sed habet etiam ἐριδόμενοϲ ἐρίδων, quae est Apollonii scriptura. l 5 Choer. 201, 32, E. M. 372, 16, Hes., qui tamen etiam ἐρίκω ἐρικόμενοϲ praebet aeque corruptum atque ἐρίκω ap. Arcad. 152, 13 cf. Lob. Rhem. 57 et 59. l. 7 Choer. 202, 3, E. M. l. c. l. 9 Choer. 200, 12 praescribit ἐρείπτω, Hes. habet ἐρίπει καταβάλλει.

26. l. 10 Choer. 198, 33. l. 12 Choer. 198, 32. l. 13 Hes. St. B. 447, 3. l. 14 Hes. St. B. l. 15 E. M. 371, 24, Hes. habet ἐρέχθων διακόπτων et ἐρε. θων διακόπτων ἐπείγων. l. E. M. 371, 19. l. 22 E. M. 373, 50 c Hes. ἐρηρεῖϲθαι ἡρμόϲθαι, ἐρήριϲται ἐρίζει et Choer. Dict. 571 l. 24 Hes. l. 25 Hes. et Il. ψ 792, ubi Schol. V ἐν δέ τιϲι τῶν ὑπομνημάτων γράφεται ἐριζήϲαϲθαι. cf. Lob. Rhem. 152, Buttm. II 178. l. 26 Choer. 199, 15 l. 28 Choer. 199, 8 E. M. 373, 39, ad etymon quod attinet, fortasse altera ab ἔριον originatio est

27. epitomatorum, ut concludi potest ex Hesych. ἔριθοι οἱ γεωργοί. παρὰ τὸ τὴν ἔραν ἐργάζεϲθαι, ἥτιϲ ἐϲτὶ γῆ. καταχρηϲτικῶϲ δὲ καὶ οἱ ἐριουργοί. cf. fr. 30.

28. l. 1 Choer. 202, 1 collat. p. 272, 20, ubi diserte traditur φερίκη, quod quidam φερείκη scriberent, Herodianum per ι protulisse. ἐρίκη exstat etiam ap. Arc. 107, 14 et ap. Hes. l. 4 Choer. 199, 17 et 198, 29, Herod. in E. Orion. 61, 24. l. 7 St. B. l. 8 Choer. 198, 8, E. M. 374, 2, Hes. etyma omisi. l. 9 Hes. per ι exbibet cf. fr. 31. l. 10 Hes., Choer. 214, 13 ἐρίφια. l. 11 Hes., E. M. 375, 24 Ἕρκιοϲ. l. 12 Choer. 210, 15. l. 14 Choer. 214, 26. l. 15 Choer. 197, 25, E. M. 376, 36, Hes. l. Choer. 210, 17, Hes., qui habet etiam ἐρρήεντα. l. 21 St. B., Choer. 197, 31, Hes. l. 23 Choer. 214, 3 Hes. E. M. 378, 56, An. Ox. Il 323, 18 causa additur haec: τὰ ἀπὸ μελλόντων ϲυντιθέμενα τῷ ι παραλήγεται, ϲτήϲω Ϲτηϲίχοροϲ, ἐρύϲω ἐρυϲίβη. l. 25 St. B., Hes. habet Ἑρχειά cf. Mein. ad St. B. l. 27 Choer. 214, 9, Herod. περὶ παθῶν fr. 13 in E. Or 57, 3, E M. 380, 30, E. Gud. 210, 58, περὶ μον. 18, 3, Hes.

29. l. 29 E.M. 379, 52, Hes. habet ἔρωι ἔχοντι, quod Voss. et Ehes. III c. 2078 D ἔρωι ἔρωτι scribendum suspicantur. l. 31 E. M. 381, 22 cf. Il. Pr. B 393.

30. l. 7 E. M. 383, 42, Hes. ἔϲευα et ἔϲϲευα, ἐϲϲεύαντο ἐϲϲεύοντο. l. 9 Choer. 214, 14, Hes. ἐϲθήματα ἱμάτια, ἐϲθητά corrupte pro αἰϲθητά ὁρατά. l. 12 Hes., idem ϲεϲύα(ν)ται, E. M. ἔϲτι ϲῶ τὸ ὁρμῶ. παραγωγὸν ϲῦμι ὁ μέλλων ϲύϲω ϲέϲυκα ϲέϲυμαι καὶ ἐν ὑπερθέϲει ἔϲϲυμαι. l. 13 Choer. 214, 19. l. 14 St. B s. Ἑϲτίαια et Ἱϲτίαια. Hes. habet Ἑϲτίαια ἡ πάλαι Ταλαντία ὀνομαζομένη. l. St. B. l. 20 Choer. 198, 24, Hes. l. 22 Choer. 198, 23. l. 23 Hes. cf. Lob. Rhem. 4 not. 3, Parall. 156. l. 24 St. B., Hes. babet Εὐβοεύϲ, E. M. 389, 6 prorsus reprobat Εὐβοιεύϲ. τὸ ἐθνικὸν Εὐβοεύϲ καθ᾿ ὑφαίρεϲιν τοῦ ι. τὰ γὰρ εἰϲ α λήγοντα φυλάττει τὴν παραλήγουϲαν τοῦ πρωτοτύπου καὶ ἐν τοῖϲ εἰϲ ευϲ οἷον Ἐλλοπία Ἐλλοπιεύϲ, Ὀρθωϲία Ὀρθωϲιεύϲ. οὕτω καὶ Εὔβοια Εὐβοιεύϲ ὤφειλεν εἶναι. οἱ δὲ λέγοντεϲ Εὐβοεῖϲ καὶ Φωκαεῖϲ ϲὺν τῷ ι ἁμαρτάνουϲιν. ἔοικε δὲ τὰ πολλὰ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ τὸ ι ἀποβάλλειν ὡϲ Νῦϲα Νυϲαῖοϲ καὶ ἐξ αὐτοῦ Νυϲαιεύϲ καὶ Νυϲαεύϲ ἄνευ τοῦ ι (sic ex St. B. scripsi pro Νύϲϲα Νυϲϲαεύϲ), Νίκαια Νικαεύϲ, quod adnotamentum, quamquam Herodianea continet, non prorsus Herodianeum est, quum ex St. B. collato Hes. appareat, Herodianum Εὐβοεύϲ praetulisse quidem, sed alterum Εὐβοιεύϲ non prorsus reiecisse. l. 28 St. B., de feminino E. M. 389, 14 Ori et Socratis cuiusdam grammatici opiniones refert. l. 29 Choer. 207, 33. l. 30 Hes., a Choer. 210, 6, E. M. 390, 31 comme-

31. moratur etiam εὔειλοϲ παρὰ τὸ εἵλη, quocum comparari potest εὔεροϲ Ionice εὔειροϲ, quod ap. Hes. in εὔιροϲ corruptum est, pronunciatum. cf. Lob. ad Phryn. p. 146 seqq. l. 1 Hes., in E. M. 390, 17 εὐερκίαϲ scriptum est. l. 2 Hes. l. 3 Choer. 199. 33, Hes. l. 5 E. M. 390, 50; ap. Hes. corrupte scriptum est εὐηχερία εὐηρία εὔπλοια. l. 6 Hes. l. 7 Hes. cf. Lob. Proll. 36. l. 9 St. B. l. 11 Hes. Herod. περὶ παθῶν fr. 514 in E. M. 392, 15. l. 12 Choer. 214, 24; ap. Hes. perverse εὐκτέον scriptum est. l. 13 Hes l. 14 Hes. l. 15 Choer. 202, 27, E. M. 393, 35, περὶ ποϲ. 298, 20, Hes. l. 18 Hes., apud quem vocabula confusa sunt. l. E. M. 393, 31 coll. περὶ ποϲ. 302, 23 et Choer. 272, 21. l. 22 Hes. l. 23 Hes., cf. E. M. 462, 14. l. 24 Hes. l. 25 Choer. 208, 5. l. 28 Choer. 211, 30, E. M. 396, 5, Hes. l. 30 Hes., E. M. 396, 1 cf. ἀκαλαρείτηϲ. l. 31 Choer. 201, 7. l. 34 Choer. 200, 19, ubi

Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.5

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

Ε.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers