Δ.
δάειρα. ει.
οἱ δατηταί ». Ἀπολλόδωροϲ διὰ τοῦ ϲ φηϲί· παρὰ τὸ δαίω δαϲτόϲ καὶ ῥῆμα δαϲτῶ ὁ παρακείμενοϲ δεδάϲτηται καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ϲ δεδάτηται, ἀφ’ οὖ ὸνομα δατητήϲ ὡϲ πεποίηται ποιητήϲ.
θεϲιν (pro ἐπέκταϲιν scripsi) τοῦ δ δείδω.
καὶ ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἄγω γίνεται ἄγελοϲ καὶ ἄγγελοϲ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ 1 2 3 δείκω τὸ δεικνύω γίνεται δείκελον καὶ ἐπεκτάϲει τοῦ ε εἰϲ η δείκηλον. Ἐπαφρόδιτοϲ δὲ λείπειν τὸ ι φηϲὶ κατ’ ἀρχὰϲ ἰδείκελον τὸ τὴν ἰδίαν ἑκάϲτου ἐμφαῖνον ὁμοιότητα.
τουτέϲτι τῇ θερμαϲίᾳ δεέλη καὶ κατὰ κρᾶϲιν δείλη.
οἷον «δειελινὸν κλίνοντεϲ ὑπὸ ζόφον ἠέλιοιο » (Apoll. Rhod. I 452).
ποίημα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δείϲω μέλλοντοϲ γίνεται δεῖμα.
δέιμοϲ καὶ κατὰ ϲυναίρεϲιν τοῦ ε καὶ ι εἰϲ τὴν ει δίφθογγον δεῖμοϲ.
γράφεται, δεινολόχοϲ, Δεινομένηϲ καὶ Δεινίαϲ καὶ Δείνων.
γὰρ λέγουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ.
φεύγομεν. εἴτε οὖν διὰ τοῦ ι εἴτε διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἄδηλον, τὸ δίω γὰρ καὶ δείω διφορεῖται ὅθεν δέοϲ καὶ δίον διὰ τοῦ ι, ὅθεν τρὶϲ περὶ ἄϲτυ μέγα Πριάμου δίον» (X 251).
(fortasse κακῶϲ et initio Δερβίκαι Mein.) γράφει. Κτηϲίαϲ δὲ Δερβιϲϲούϲ αὐτούϲ φηϲι καὶ Τερβιϲϲούϲ.
κρᾶϲιϲ, ἀλλὰ διὰ τὸν χαρακτῆρα εἰϲ α ἐγένετο· τὰ γὰρ εἰϲ δηϲ πατρωνυμικὰ ἢ τύπου πατρωνυμικοῦ ὄντα ἢ τῷ ι θέλει παραλήγεϲθαι ἢ τῷ 5 6 7 α οἷον Πηλείδηϲ Αἰακίδηϲ Εὐρυμάδηϲ Πυλάδηϲ. οὕτωϲ οὖν καὶ Δημάδηϲ.
δίναϲ λέγουϲι καὶ οὐχὶ δέννοϲ.
Ἀνακρέων κπολλὰ δ’ ἐρίβρομον Δεύνυϲον»· τοῦ ι τραπέντοϲ εἰϲ ε γίνεται Δεόνυϲοϲ —οὕτω γὰρ οἱ Ϲάμιοι προφέρουϲι —καὶ ϲυναιρέϲει Δεύνυϲοϲ ὡϲ Θεόδοτοϲ Θεόδοτοϲ. ἔνιοι φαϲίν, ὅτι, ἐπειδὴ ἐβαϲίλευϲε Nόϲηϲ, δεῦνον δὲ τὸν βαϲιλέα λέγουϲιν οἱ Ἰνδοί, ὡϲ Ἰόβαϲ. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ Διὸϲ καὶ τῆϲ Νύϲϲηϲ τοῦ ὄρουϲ ὀνομάϲθαι, ἐπεὶ ἐν τούτῳ ἐγεννήθη,
ὡϲ Πίνδαροϲ, καὶ ἀνετράφη. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πολλὰ διανύϲαι καὶ κατορθῶϲαι, ὡϲ Ἀλέξανδροϲ ὁ Θάϲιοϲ. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ δονεύειν καὶ κινεῖν τὰ ϲώματα πλεοναϲμῷ τοῦ ι ὡϲ πυκνόϲ πυκινόϲ. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ Διὸϲ ὑετοῖϲκεράννυϲθαι ὅἐϲτιν ὕδαϲιν, ὡϲ πιθανεύεται Ἀριϲτόδημοϲ.
πάντα.
ὅτι αὐτὴ πρῶτον γέγονε γαμετὴ τοῦ Διόϲ. ἢ ἀπὸ τοῦ διὰ πάντων ἰέναι.
ὡϲ δηλοῖ Ἀριϲτοφάνηϲ « ἡβυλλιῶϲαι τἄρτι παρατετιλμέναι » (Ran. 519).
τὸ δόρυ καὶ τὸν οἰτον τὸν θάνατον τὸ δόρυ τὸ εἰϲ θάνατον ἐπιτήδειον. ἢ ἐκ δρυὸϲ εἰϲ οἰτον πεποιημένη καὶ εἰϲ τὸ δέχεϲθαι τὸ ϲκῆνοϲ. κατὰ τὸν Ἕρμιππον οὖν διὰ τοῦ ῦ γράφεται παρὰ τὴν δρῦν τὴν ξυλίνην. ὅτε δὲ τὴν ϲορόν, διὰ τῆϲ οι.
προϲπῖπτον καὶ ϲχιζόμενον ῥαχίαν ποιεῖ μεγάλην, ὅθεν διὰ τὴν ῥαχίαν καὶ τὸ δύϲορμον Δυρράχιον ὠνόμαϲαν τὸν τόπον. Ἀλέξανδροϲ ἐν Εὐρώπῃ « δυϲραχίου τ’ Ἐπίδαμνοϲ ἐπ’ ἀγχιάλου χθονὸϲ ἀκτῆϲ ».
Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.