Notes on the current edition
Περὶ ὀρθογραφίας
1.
Hes. τρυϲϲόν· νοϲερόν, λεπτόν, ἀϲθενέϲ, ubi nunc Schmidt. alterum ϲ seclusit, et Theogn. 24, 21 τρυϲόν ἀϲθενέϲ. l. 1 Hes., qui habet etiam δρύφακτοι. cf. E. M. 288.45. l. 2 cf. fr. 52, regio Τρψάϲ ἡ χώρα τοῦ Ἰλίου et Τρῳαδεύϲ ap. St. B. per ι scripta sunt. l. 3 St. B. l, 5 Hes. — E. M. 771, 44 παρὰ τὸ τύπτω τύπανον καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ μ τύμπανον. l. 6 Hes. cf. Lob. Phryn. 728. 1, 7 St. B., quem Meinek. suspicatur Τυρόριζαν ex vitioso sive Hellanici sive Herodiani codice recepisse. l. 9 St. B. l. 11 Hes. l. 12 ef. Cathol. p. 492 19. is, quae ibi exposita sunt, addenda sunt, quae Lehrsius postea mecum communicavit: lnteressant ist, dass im Wörterbuche des Photius zwei Artikel sehen, in welchem beide Sehr reibarten jenes τώ für διό vertreten sind. τῶ χωρὶϲ τοῦ ι. ἀντὶ τοῦ διό, καὶ δυικῶϲ, ἐπὶ θηλυκοῦ καὶ ἀρϲενικοῦ καὶ οὐδετέρου. τῶ περιϲπωμένωϲ διό. καὶ οὕτωϲ ἄνευ τοῦ ι. Es ist klar, dass im ersten Artikel τώ zu schreiben. Den zweiten wird man ja. aber doch so zu schreiben haben: τῶ περιϲπωμένωϲ διό καὶ οὕτωϲ. ἄνευ τοῦ ι. l.14 Choer. 270, 22, Hes. l. 15 Hes. E. M. 774, 3 ὕαλοϲ διὰ τοῦ α, οὐχ ὕελοϲ. l. 16 St. B. l. 18 St. Β. l. 20 St. B. l. 22 Choer. 270, 9, E. Μ. 774, 31, Hes. ln etymologici loco οὕτε — οὕτε (l. 26) pro οὕτωϲ — οὕτωϲ emendavit Meineke Menand. p. 379; confirmatur lectione cod. D apud Gaisford. l. 28 Hes., ὑδατοτρεφέων Apoll. lex. 157, 12 ct. Lob. Phryn. 577.
2.
l. 1 St. B. ct. Spitzsner ad Il. l. c. et 385. l. 3 Choer. 270, 15. In lemmate pro ὑεία scripsi ὕειοϲ et pro ὑεικὸν δέρμα — ὕειον. cf. E. M. 775, 30 Lob. Proll. 321. l. 5 St. B.. ap. Hes. Ὑμήττιοϲ per simplex μ et Τμητόϲ per duplex, de qua geminatione Schmidt. laudat Meinek. exx. crit. I p. 8. l. 6 Hes. De ὑπαί ct. Herod. 1l. Pr. Β 824, Γ 217, O 4. l. 7 Choer. 270, 22.
3.
l. 8 Hes. cf. E. M. 778, 7 et 25. l. 9 Hes., E. M. 777, 46, Lob. Rhem. 275. l. 10 8ι. B. l.12 St. B. 650, 19. Hes. Ὑπερία. l. 13 St.Β. Choer. 269, 33, apud quem ὑπηρεϲία et Ὑπερηϲία epitomatoris neglegentia confusa sunt; Hes. — τὸ ἐθνικὸν τῆϲ Ὑπερηϲίαϲ Ὑπερηϲιεύϲ. Θεόπομποϲ δὲ Ὑπεραϲιεῖϲ φηϲ διὰ τοῦ α St. B. l. 18 Choer. 270, 1, a me emendatus et E.M, 778, 55 (maxime.) cf. Cod. Voss.). l.21 Choer. 269, 27, Hes. l.28 Hes. per ι. In E. M.779, 53 scriptura per ει etiam profertur: ὑπεροπλία γίνεται ἐκ τοῦ ὑπέροπλοϲ. — ἀπὸ τοῦ ὑπέροπλοϲ γίνεται ὑπερόπλειοϲ κτητικῷ τύπῳ, ἀφ’ οὖ θηλυκὸν ὑπεροπλεία διὰ διφθόγγου ἢ ἀπὸ τοῦ ὑπεροπλῆϲ, ὅθεν τὸ ὑπεροπληέϲτατοϲ παρ’ Ἀπολλωνίῳ (ΙI 4) ὤϲπερ Ϲοφοκλῆϲ Ϲοφόκλειοϲ, quae explicatio fluxit ex ι apud Epicos pro ducto. l. 29 Hes. l. 30 Choer. 270,.19. l. 31 Hes., pro quo Schmidt. probabiliter ὑπόγαιον suspicatur, idem Hes. ὑπόγειον· ὑπὸ τὴν γῆν.