Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

Π.

πάγχυ παντελῶϲ. γίνεται παρὰ τὸ πάνυ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ χ.

παιδεία: ει. παιδεύω γάρ.

¹²

παιδεῖοϲ: ει δίφθογγοϲ τὸ κτητικόν.

παιδιά τὸ ϲημαῖνον τὸ παίγνιον διὰ τοῦ ῑ γράφεται καὶ παῤ ἡμῖν μὲν ὀξύνεται, παρὰ δὲ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ βαρύνεται.

παιδίου πλοκάμοιϲι: ῑ.

παῖϲ: Ἡρωδιανόϲ· παρὰ τὸ βαιόν γίνεται βάϊϲ καὶ πάϊϲ κατὰ τροπήν
τοῦ β εἰϲ π, ἐκ δὲ τοῦ πάϊϲ γίνεται κατὰ ϲυναίρεϲιν παῖϲ.

παλάμῃφι (Γ 338 et alias): προϲγράφεται τὸ ῑ ἐκ παραδόϲεωϲ. ἔχει δὲ κανόνα· αἱ διὰ τῆϲ φι ϲυλλαβῆϲ γινόμεναι ἐπεκτάϲειϲ προϲερχόμεναι ταῖϲ πτώϲεϲιν, εἰ μὲν φυλάττουϲι τὴν αὐτὴν φωνήν, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάττουϲιν.

παλάϲια τὰ ϲυγκεκομμένα ϲῦκα. καὶ διὰ τοῦ θ παλάθια καὶ παλάθη.

παλίνϲκιοϲ.

παλίωξιϲ: διὰ τοῦ ῑ γράφεται. ἔϲτι γὰρ πάλιν καὶ δίωξιϲ. ἐκ τούτων γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν καὶ τοῦ δ παλιίωξιϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τῶν δύο ιι εἰϲ ἕν μακρὸν παλίωξιϲ.

παμφαίνῃϲι (Ε 6) ἔχῃϲι καὶ τὰ τοιαῦτα ἔχει τὸ ῑ προϲγεγραμμένον κατὰ τὴν παραλήγουϲαν. ἔϲτι γὰρ ἐὰν παμφαίνω καὶ τὸ τρίτον παμφαίνῃ καὶ λοιπὸν κατ᾿ ἐπέκταϲιν τῆϲ ϲι ϲυλλαβῆϲ γίνεται παμφαίνῃϲι καὶ ἔχῃϲιν.

πανδοκεῖον πανδοχεῖον.

πανδοκεύτρια: ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ τρια κτλ.

πανϲυδίῃ et παϲϲυδίῃ παϲϲυδίᾳ.

παράδειϲοϲ. ει.

πάρδαλιϲ ποιὸϲ ὄρνιϲ. — παρδαλέην παρδάλεωϲ δοράν. παρειαί: ει. παραῦαι (pro παραυναί praeeunte Ahrensio de dial.
Aeol. p. 36) λέγουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ τρέποντεϲ τὸ ῑ εἰϲ υ καὶ τὸ ε εἰϲ α. καὶ ἄλλωϲ ὅτι εὕρηται καὶ παρήϊα κατὰ διάϲταϲιν τοῦ ῑ καὶ ἐκτάϲει τοῦ ε εἰϲ η.

παρείαϲ τὸ ϲημαῖνον τὸν ὄφιν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται οἷον παρείαϲ παρείου καὶ ἔϲτιν ἡ χρῆϲιϲ παρὰ Ἀριϲτοφάνει ἐν Πλούτῳ
(690) «ὀδὰξ ἐλαβόμην ὡϲ παρείαϲ ὢν ὄφιϲ». παρείαϲ δέ ἐϲτιν εἶδοϲ ³ ὄφεωϲ ἔχον τὰϲ παρειὰϲ ἐπηρμέναϲ. τὸ δὲ Παρίαϲ Παρίαντοϲ ὄνομα κύριον διὰ τοῦ ῑ γράφεται.

παρείκαμεν παρεπέμψαμέν.

παρείκει παρέρχεται.

πάρεϲαν παρῆϲαν.

παρθενοπίπηϲ ϲημαίνει τὸν περιβλεπόμενον τὰϲ γυναῖκαϲ. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ παρὰ τὸ ὀπιπεύω διὰ τοῦ ῑ γράφεται οἷον παιδοπίπηϲ.

Παρναϲϲόϲ ὄροϲ Δελφῶν. ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Λαρναϲϲόϲ διὰ
τὸ τὴν Δευκαλίωνοϲ λάρνακα αὐτόθι προϲενεχθῆναι.

Πάρνηϲ Πάρνηθοϲ τὸ ὄροϲ τῆϲ Ἀττικῆϲ.

Παρπάρων χωρίον ἐν Ἀϲίᾳ Αἰολικόν. τινὲϲ Περπερηνήν τοῦτο καλοῦϲιν.

παρρηϲία παρὰ τὸ πᾶν γίνεται.

Παρώρεια πόλιϲ Ἀρκαδίαϲ. λέγεται δὲ καὶ Παρωραία.

Πάϲϲιροϲ ὁ τὴν Εἰρήνην κτίϲαϲ ’Υπερβόρειοϲ. ἐκαλεῖτο δὲ Εἰρήνη καὶ Πελαγοῦϲϲα.

παττάλουϲ παϲϲάλουϲ.

πατάνια τὰ ἐκπέταλα λοπάδια καὶ τὰ ἐκπέταλα καὶ φιαλοειδῆ
ποτήρια, ἃ πέδαχνα καλοῦϲι· τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ β βατάνια λέγουϲιν.

πατρῷοϲ ὄνομα κτητικὸν οἷον πατρῷοϲ δοῦλοϲ, πατρῷον κτῆμα, ὅπερ διαλύϲει γίνεται πατρώϊοϲ. διαφέρει δὲ τοῦ πατρωόϲ. πατρωόϲ γὰρ λέγεται ὁ παρὰ τῇ ϲυνηθείᾳ πατροιόϲ (vel πατρυιόϲ).

πεδανῷ ὕπνῳ ἢ ἠπεδανῷ κούφῳ. Ἴων Ἀγαμέμνονι. τινὲϲ δὲ
οὐ βεβαίῳ.

πέδιλα: ῑ. ϲημαίνει τὰ ὑποδήματα καὶ κατὰ ἐτυμολογίαν ὤφειλε διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεϲθαι. πέδιλα γὰρ λέγονται παρὰ τὸ περὶ τοὺϲ πόδαϲ εἰλεῖϲθαι. διατί δὲ διὰ τοῦ ῑ ἐπειδὴ πέδιλα λέγουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ ὥϲπερ ὅμιλοϲ ὅμιλοϲ. εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆϲ ει διφθόγγου,
πέδελλα εἶχον λέγειν. καὶ ἄλλωϲ (inserui), ἐπειδὴ κανών ἐϲτιν ὁ λέγων ὅτι τὰ παρὰ τὸ εἰλῶ ϲυγκείμενα ἐν ὀνόμαϲι κατὰ τὸ τέλοϲ ἢ παραγόμενα ἐν ὀνόμαϲι διὰ τοῦ ῑ γράφεται οἷον ὅμιλοϲ ἔϲτι δὲ παρὰ τὸ ⁴ ὁμοῦ εἰλεῖϲθαι· ἰλεόϲ, ϲημαίνει δὲ τὴν κατάδυϲιν, ἴλη, ϲημαίνει δὲ τὴν ἄθροιϲιν, ἰλύϲ, Ἰλιϲϲόϲ. οὕτω καὶ πέδιλον διὰ τοῦ ῑ. πρόϲκειται «κατὰ τὸ τέλοϲ» διὰ τὸ εἰλίπουϲ. «ἐν ὀνόμαϲι» δὲ διὰ τὸ εἰλίϲϲω καὶ εἰλύω.

πείθω: ει. πέποιθα γάρ ἐϲτιν ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ.

πείκειν ξαίνειν.· πεῖκοϲ ἔριον ξάμμα.

πεῖνα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, παρὰ γὰρ τὸ πένω, ἐξ αὐτοῦ δὲ πένομαι, γέγονε πένα καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πεῖνα καὶ πεινῶ ῥῆμα.

πεινῆν πεινᾶν.

πεῖρα: ει, ἐπειδὴ πέρρα λέγουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ ἀποβάλλοντεϲ τὸ ῑ καὶ διπλαϲιάζοντεϲ τὸ ϲύμφωνον.

Πειραιεύϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· παρὰ τὸ περαιοῦϲθαι γέγονε περαιεύϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ Πειραιεύϲ. τὸ δὲ ραι ἐκ τοῦ πέραϲ καὶ προϲέλαβε τὸ ῑ.

Πειραϲία πόλιϲ Μαγνηϲίαϲ — λέγεται καὶ Πειρεϲία.

Πειρήνη πηγὴ ἐν Κορίνθῳ. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται.

Πειρίθοοϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται.

πείρινθοϲ ἣ καὶ πείρινθα λέγεται. ϲημαίνει δὲ τὸ τετράγωνον τὸ ἐπάνω τῆϲ ἁμάξηϲ, εἰϲ ὃ ἐντίθεται τὰ κομιζόμενα. οὕτωϲ Ἀπίων. ὁ δὲ Δίδυμοϲ τὸ ἐκ ῥιπῶν πεπλεγμένον πλινθίον ῥίπενθα καὶ καθ᾿ ὑπέρθεϲιν καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πείρινθα. ἢ παρὰ τὸ περιθέειν γίνεται
πέρινθοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ. ἡ περί οὐ μόνον ἐν τῷ Πειρίθοοϲ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ πείρινθοϲ.

πειρῶν ἀντὶ τοῦ περῶν. Ἰλιάδοϲ Ω (pro Ψ scripsi) 8.

πεῖϲα παρὰ τὸ πείθω.

Πειϲίϲτρατοϲ παρὰ τὸν πείϲω μέλλοντα.

πεῖϲμα εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐν τῇ ϲυνηθείᾳ λεγομένου εἴτε ἐπὶ τῶν ἀπογείων ⁵⁶ ϲχοινίων διὰ διφθόγγου γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ πείθω πείϲω γίνεται. τὰ γὰρ ἀπόγεια ϲχοινία πείθειν καὶ εἴκειν τὴν ναῦν ποιοῦϲιν. ἐκ τοῦ πείϲω μέλλοντοϲ γίνεται καὶ πεῖϲα ἡ πειθώ. τὸ δὲ πείϲεται. ἐπὶ τοῦ παθεῖν ἀπὸ τοῦ πήθω πήϲω ἐϲτὶ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰϲ ει
δίφθογγον.

πειώληϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ϲημαίνει δὲ τὸν πόρνον καὶ τὸν διὰ τὸ πέοϲ ἀπολλύμενον· παρὰ γὰρ τὸ πέοϲ γέγονε πεόληϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ καὶ ἐκτάϲει τοῦ ο εἰϲ τὸ ω πειώληϲ.

πελάγιοϲ: ῑ. ἀπὸ τοῦ πέλαγοϲ.

Πελαργικόν ἀντὶ τοῦ Πελαϲγικόν.

πέλεια: ει. τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ει προπαροξυτόνωϲ· καὶ ἄλλωϲ, οἱ Δωριεῖϲ διὰ τοῦ η γράφουϲιν αὐτό. καὶ ἰϲτέον δὲ ὅτι ὥϲπερ παρὰ τὸ μαῖα γίνεται μαιάϲ μαιάδοϲ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πέλεια πελειάϲ πελειάδοϲ φυλαττομένηϲ τῆϲ αὐτῆϲ γραφῆϲ.

Πελεόϲ: Ἀχαιὸϲ Φρίξῳ· καὶ μήποτε τὴν παῤ Ὁμήρῳ Πτελεόν. δύναται δὲ καὶ τὰ Πέλη τὰ ἐν Θεϲϲαλίᾳ λεγόμενα δηλοῦν.

πελιόϲ: ῑ.

Πελοπόννηϲοϲ: δύναται καὶ τοῦτο πλεοναϲμῷ ἔχειν τὸ ν. παρὰ γὰρ τὴν Πέλοποϲ γενικήν· ὡϲαύτωϲ καὶ Προκόννηϲοϲ ἀπὸ τῆϲ
Προκόνηϲοϲ.

πελώριοϲ ῑ.

πέμπε Αἰολεῖϲ πέντε.

Πεντέλεια ὄροϲ Ἀρκαδίαϲ.

πέπειρα γραῖα.

πέπειροϲ παρὰ τὸ πέπτω, πέπειροϲ βότρυϲ ὁ ἀκμαῖοϲ βότρυϲ. ει ὡϲ ὄνειροϲ.

πεπραδῖλαι εἶδοϲ ἰχθύων.

περαιτέρω: ἀπὸ τοῦ πέραϲ περατέρω πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ περαιτέρω· ὅϲοι τὸ ἐγγυτέρω καὶ ἐγγυτάτω καὶ τὰ ὅμοια ϲὺν τῷ ῑ βούλονται
γράφεϲθαι, ἀπὸ δοτικῆϲ λέγουϲιν αὐτὰ εἶναι, ὁ ἐγγύτατοϲ τοῦ ἐγγυτάτου, τῷ ἐγγυτάτῳ καὶ ὁ ἀνώτατοϲ τοῦ ἀνωτάτου τῷ ἀνωτάτῳ. καὶ λέγει ὁ Ἐπαφρόδιτοϲ, ὅτι τινὰ τῶν ἀντιγράφων ϲὺν τῷ ῑ εἶχεν αὐτὰ γεγραμμένα· κρεῖττον δέ ἐϲτι χωρὶϲ τοῦ ῑ ταῦτα γράφεϲθαι· λέγει ⁷⁸ δὲ ὁ τεχνικόϲ, ὅτι εἴ τιϲ τὸ ἔξω ϲὺν τῷ ῑ γράφει, ἐπειδὴ οἱ Ϲυρακούϲιοι ἕξοι λέγουϲιν, οὐκ ἐπιχειρεῖ καλῶϲ· ἰδοὺ γὰρ τὸ ἔνδον ἔνδοι λέγουϲιν, ὡϲ παρὰ Θεοκρίτῳ «ἔνδοι Πραξινόα»; καὶ ὅμωϲ τὸ ἔνδον οὐ γράφεται διὰ τοῦ ω (pro ο Usener Iahn. Annall. 91, 250) καὶ τὸ ῑ. τί οὖν ἄτοπον καὶ τὸ ἔξω γράφεϲθαι χωρὶϲ τοῦ ῑ, εἰ καὶ λέγουϲιν οἱ
Ϲυρακούϲιοι ἕξοι;

περιδέραιον.

περίνα περίναιον τὸ αἰδοῖον et περίνοϲ τὸ αἰδοῖον.

περίϲτῳον ϲὺν τῷ ῑ γράφεται τῷ χαρακτῆρι τῶν διὰ τοῦ ῳον· καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ ϲτοιά γίνεται τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ ϲτοά περίϲτοιον καὶ
ἐκτάϲει τοῦ ο εἰϲ ω περίϲτῳον· εὐλόγωϲ προπαροξύνεται, τὸ δὲπροϲτῷον προπεριϲπᾶται. καὶ ὤφειλεν ἢ τὰ δύο προπεριϲπᾶϲθαι ἢ τὰ δύο προπαροξύνεϲθαι, ἀλλ᾿ ἡ παράδοοιϲ τὸ μὲν ἓν οἶδε προπαροξύτονον,. τὸ δὲ ἕτερον προπεριϲπώμενον.

περιτρέφετο περιεπήϲϲετο· ὅθεν καὶ τροφαλίϲ τὸ πεπηγμένον.

Πέρνη: ἔνιοι μετὰ τοῦ τ Πτέρνη. εἶναι γάρ τι ἀκρωτήριον τῆϲ Αἰγίνηϲ οὕτω προϲαγορευόμενον.

Περουϲία πόλιϲ Τυρρηνῶν· γράφεται δὲ διχῶϲ, καὶ διὰ τοῦ ο καὶ δίχα αὐτοῦ.

Περραιβοί: οἱ Περραιβοὶ Αἰολεῖϲ ὄντεϲ ἐδίπλουν τὰ ϲύμφωνα
Περραιβοὺϲ ἑαυτοὺϲ καλοῦντεϲ καὶ Γόννον διὰ δύο νν τὴν πόλιν· γόννα γὰρ οἱ Αἰολεῖϲ τὰ γόνατα.

Πέρραμοϲ Πρίαμοϲ Αἰολικῶϲ.

πέρυϲι: τὸ ἐξ αὐτοῦ μεταποιηθὲν πέρυτιϲ Δώριόν ἐϲτιν.

πέϲϲαι πεῖϲαι.

πέϲϲον πεδίον Αἰολεῖϲ.

πεϲϲόϲ πεττόϲ, πέϲϲω πέττω, πεϲϲεύω πεττεύω.

πεϲϲύγγιον ϲκυτεῖον. — ππιϲύγγιον ϲκυτεῖον.

πέϲϲυρα πίϲυρα τέϲϲαρα. — πέϲϲυρεϲ τέϲϲαρεϲ. Αἰολεῖϲ. — πίϲυραϲ τέϲϲαρα.

⁹¹⁰

πέτακνον ποτήριον ἐκπέταλον. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ πέταχνον.

πέτευρον ϲανίϲ, ἐφ᾿ ἧϲ αἱ ὄρνειϲ κοιμῶνται κτλ. — πέτευρον λέγεται ἢ καὶ πέντευρον.

Πηγαϲα πόλιϲ Καρίαϲ — οὐδετέρωϲ. — δεῖ δὲ οὐ διὰ τοῦ δ γράφειν Πήδαϲα, ἀλλὰ διὰ τοῦ γ Πήγαϲα.

πηγή: ἐκ τοῦ πηδῶ γέγονε πηδή καὶ κατὰ μετάθεϲιν τοῦ δ εἰϲ πηγή.

Πηλαγονία μοῖρα Μακεδονίαϲ. οἱ οἰκήτορεϲ Πηλαγόνεϲ. ἔϲτι
δὲ καὶ ὄνομα κύριον. ἔοικε δὲ γράφεϲθαι τὸ μὲν τῆϲ χώραϲ ὄνομα μετὰ τοῦ ἐθνικοῦ κατὰ τὴν δευτέραν ϲυλλαβὴν διὰ τοῦ α, τὸ δὲ τοῦ ἥρωοϲ μόνον διὰ τοῦ ε.

Πηλείων: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· τὰ γὰρ εἰϲ δηϲ καὶ εἰϲ ων πατρωνυμικὰ τὴν αὐτὴν παραλήγουϲαν θέλει ἔχειν κτλ.

πηλιδνόν πελιδνόν.

Πηλούϲιον ἡ πόλιϲ οὐδετέρωϲ. ῑ.

πήνα ἀπήνη.

Πηνειόϲ: ἔϲτι δὲ ὄνομα ποταμοῦ. ει ὡϲ Ἀλφειόϲ.

Πηνελόπεια: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον. τὰ
γὰρ διὰ τοῦ εια προπαροξύτονα κτλ.

Πήρεια Θεϲϲαλίαϲ χωρίον.

Πηρεφόνεια Περϲεφόνεια. Λάκωνεϲ.

πηρίν: ϲημαίνει δὲ τὸν ὄρχιν. διὰ τοῦ ῑ γράφεται διὰ τὸ εἶναι δικατάληκτον. πηρίϲ γὰρ καὶ πηρίν τὰ ἔξωθεν τῶν αἰδοίων.

πῆριξ πέρδιξ. Κρῆτεϲ.

πῖαρ.

¹¹

πῖδαξ: ϲημαίνει δὲ τὴν πηγήν. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ αξ λήγοντα οὐ θέλει τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι — ὥϲπερ δὲ παρὰ τὸ κλίνω γέγονε κλῖναξ καὶ κλῖμαξ, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ πίω γέγονε πῖαξ καὶ προϲθέϲει τοῦ δ πῖδαξ διὰ τοῦ ῑ.

Πιδύτηϲ: ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον· διὰ τοῦ ῑ. παρὰ γὰρ τὸ πιδῶ
γέγονεν.

πιδῶ: διὰ τοῦ ῑ. ἢ παρὰ τὸ πίνω γέγονεν (ἢ παρὰ τὸ πηδῶ?).

πίειρα: ϲημαίνει δὲ τὴν λιπαράν. κατὰ μὲν τὴν ἄρχουϲαν διὰ τοῦ ῑ γράφεται, παρὰ γὰρ τὸ πίω γέγονε· κατὰ δὲ τὴν παραλήγουϲαν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τῷ λόγῳ τῶν εἰϲ ρα θηλυκῶν.

Πίηρ: ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ ηρ βαρύτονα ἑνὶ φωνήεντι θέλει παραλήγεϲθαι πλὴν τοῦ Ἐξαύτηρ· ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον καὶ βαρύνεται· ἡνίκα δὲ ϲημαίνει τοὺϲ ὀγκίνουϲ, ὀξύνεται.

πιθανόϲ: ῑ.

πίθεν: ῑ δεύτεροϲ γὰρ ἀόριϲτόϲ ἐϲτιν.

πιθήϲω: ῑ ἦν γὰρ ἐξ ἀρχῆϲ πείθω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. καὶ ὁ β΄ αὐτοῦ μέλλων πιθῶ. τοῦτο εἰϲ ἐνεϲτῶτα παραλαμβάνεται καὶ ποιεῖ τὸ πιθῶ πιθήϲω. οὕτωϲ καὶ εἴρω ἐρῶ.

πίθοϲ διὰ τοῦ ῑ γράφεται κατὰ τὸν κανόνα· τὰ εἰϲ θοϲ οὐ θέλει τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι.

Πικίαντεϲ ἔθνοϲ Ἰταλίαϲ.

πῖλοϲ: ῑ. λέγουϲι δὲ ἀρϲενικόν· ϲημαίνει δὲ τὸ πιλίον, διὰ τοῦ ῑ τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ιλοϲ καὶ ἄλλωϲ, παρὰ τὸ πιέζω πιέϲω γέγονεν οἱονεὶ πίελόϲ τιϲ ὢν καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ῑ καὶ ε εἰϲ ἓν μακρὸν πῖλοϲ ὥϲπερ ἱερεύϲ ἱρεύϲ, ἱερόϲ ἱρόϲ. ὁ δὲ Ἀπολλώνιοϲ παρὰ τὸ
πιλνῶ ῥῆμα, ὃ ϲημαίνει τὸ προϲπελάζω· καὶ γὰρ πιλνᾶται (φηϲί) καὶ ϲυνάπτεται, ἵνα καταϲκευαϲθῇ. οἱ δὲ παρὰ τὸ πελάζω, ἐπεὶ ϲυμπελάζεται ἀλλήλοιϲ τὰ ἔρια.

πιλῶ: διὰ τοῦ ῑ. ὥϲπερ γὰρ παρὰ τὸ φίλοϲ γέγονε φιλῶ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πῖλοϲ πιλῶ καὶ πιλήϲω ὁ μέλλων. ἐν δὲ τῇ ϲυνηθείᾳ
φαϲὶν πιλώϲω.

πιμελή διὰ τοῦ ῑ γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ πίω καὶ τὸ μέλοϲ πιομελή τιϲ οὖϲα καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν πιμελή. ϲημαίνει δὲ τὸ λίποϲ.

πίμπλημι: πιπλῶ πίπλημι κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ μ. πίμπλημι, πιπρῶ πίπρημι καὶ πίμπρημι.

¹²

πῖνα: ἔϲτι δὲ ὄνομα λίθου· διὰ τοῦ ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινα ἀποϲτρέφεται τὴν ε δίφθογγον χωρὶϲ τοῦ πεῖνα τοῦ ἐπὶ τῆϲ ἐνδείαϲ. πῖνα δὲ ἐπὶ τοῦ θαλαϲϲίου διὰ τοῦ ῑ.

πίνω διὰ τοῦ ῑ γράφεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ πίω γέγονε κατ᾿ ἐπένθεϲιν
τοῦ ν. τὸ δὲ ν ἐπὶ βαρυτόνων ῥημάτων ἐχόντων ἓν δίχρονον μόνον εἴωθεν ἐπεντίθεϲθαι οἷον δύω δύνω, θύω θύνω. οὕτωϲ οὖν καὶ πίω πίνω. καὶ ἰϲτέον ὅτι τὸ πίνω μόνωϲ ἐκτείνει τὸ ῑ οἶον «Νέϲτορα δ᾿ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπηϲ» (Ξ 1). τὸ δὲ πίω καὶ ἐκτείνει καὶ ϲυϲτέλλει· ἐκτείνει μὲν ὡϲ τὸ «πιόμεν᾿ ἐκ βοτάνηϲ» (N 493) καὶ
Ἀριϲτοφάνηϲ ἐν Ἥρωϲι «πῶϲ πίομαι», ϲυϲτέλλει δὲ ὡϲ τὸ «οἵ κ᾿ ἐμὸν αἷμα πιόντεϲ, ἀλυϲϲόντεϲ περὶ θυμῷ» (X 70), «ἱδρῶ ἀπεψύχοντο πίον τ᾿ ἀκέοντό τε δίψαν» (X 2).

πίπτω: παρὰ τὸ πτῶ πίπτω καὶ εὐλόγωϲ διὰ τοῦ ῑ γράφεται, ἐπειδὴ οἱ ἀναδιπλαϲιαϲμοὶ ἀπὸ βραχείαϲ θέλουϲιν ἄρχεϲθαι· καὶ πάλιν
τὰ εἰϲ πτω λήγοντα ῥήματα ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται κτλ.

Πῖροϲ ὄνομα ποταμοῦ.

Πῖϲα: ἔϲτι δὲ ὄνομα πόλεωϲ· διὰ τοῦ ῑ γράφεται· παρὰ τὸ πίω πίϲω γὰρ γέγονεν πῖϲα οἱονεὶ ἡ ἔχουϲα πολὺ ὕδωρ. καὶ ἄλλωϲ, ἐπειδὴ εὕρηται ἡ πι ϲυλλαβὴ ϲυϲτελλομένη παρὰ Πινδάρῳ.

πιϲάκνα πιθάκνη.

πίϲεα: ϲημαίνει δὲ τοὺϲ καθύγρουϲ τόπουϲ, ὡϲ Ὅμηροϲ (Υ 9) «καὶ πίϲεα ποιήεντα» καὶ παρὰ Ἀπολλωνίῳ «πίϲεά τε προλιπὼν καὶ ἑλεϲπίδαϲ» (I 1266). διὰ τοῦ ῑ γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὸ πίω πίϲω ὡϲ λύω λύϲω. ἐκ τούτου ῥηματικὸν ὄνομα πῖϲοϲ καὶ πίϲεα.

Πιϲιδία: ῑ ἡ παράδοϲιϲ.

πίϲιρα πίτυρα. Ἀλχαιοί.

πίϲορ πίθοϲ. Λάκωνεϲ.

Πίϲτιροϲ ἐμπόριον Θράκηϲ.

Πιϲύη πόλιϲ Καρίαϲ λέγεται καὶ Πιτύη.

πίττῃ πίϲϲῃ.

πίτυλοϲ καὶ πύτιλοϲ. cf. μίτυλοϲ.

πιφαύϲκω.

¹³¹⁴¹⁵

πίφιγξ κορυδαλόϲ et πιφαλλίϲ πίφιγξ.

Πλαραῖοι ἔθνοϲ Ἠπείρου. λέγονται δὲ καὶ Πλάριοι.

πλατεῖα παρὰ τὸ πλατύϲ.

Πλειάϲ ϲημαντικόν ἐϲτι τοῦ ἐνιαυτοῦ, δύνουϲα γὰρ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ δηλοῖ, ἀνατέλλουϲα δὲ τὸ τέλοϲ· διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται,
ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάϲταϲιν Πληϊάϲ κατ᾿ ἔκταϲιν τοῦ ε εἰϲ η.

πλεῖν πλέειν.

πλεῖν πλέον Ἀττικοὶ ἑκατέρωϲ λέγουϲιν.

Πλειϲθένηϲ: ἔϲτι δὲ ὄνομα κύριον. ει δίφθογγοϲ· ὥϲπερ γὰρ παρὰ τὸ δέον γέγονε δεῖν κατὰ κρᾶϲιν Ἀττικὴν τοῦ ε καὶ ο εἰϲ τὴν
ει δίφθογγον καὶ παρὰ τὸ πλέον πλεῖν, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πλέον καὶ ϲθένοϲ γέγονε Πλεοϲθένηϲ καὶ κράϲει Πλειϲθένηϲ.

Πλειϲτοδίκεια: τὸ μὲν Πλειϲτοδίκεια παρὰ τὸ Πλειϲτοδίκη ἐϲτίν, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δίκη ἐϲτί τὸ δὲ Πλειϲτοδόκεια παρὰ τὸ Πλειϲτοδόκη, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δέκομαι Ἰωνικοῦ ἐϲτι τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ δέχομαι. ἀμφότερα
διὰ διφθόγγου τῷ λόγῳ τοῦ Πηνελόπεια.

πλεῖϲτοϲ. ει.

πλείων: ει· εἴρηται γὰρ καὶ πλέον· καὶ ἄλλωϲ τῷ κανόνι τῶν ϲυγκριτικῶν.

πλειών. ϲημαίνει δὲ τὸν ἐνιαυτόν. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται·
παρὰ γὰρ τὸ πλεῖον τὸ ϲημαῖνον τὸ πλῆρεϲ γέγονεν οἱονεὶ ὁ πλήρηϲ χρόνων. τὸ δὲ πλεῖον ἐδείχθη διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γραφόμένον.

πλευμονία νόϲοϲ ἡ ἐρωτική et πνεύμων ὁ πνεύματοϲ αἴτιοϲ.

Πλημμύριον ἡ ἄκρα παρὰ Ϲυρακούϲαϲ. ῑ.

πλοχμοί πλόκαμοι.

πλῴζω ἔχει τὸ ῑ. ϲημαίνει δὲ τὸ πλωΐζω. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ λέπω γίνεται λεπίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πλώω πλωΐζω καὶ κατὰ ϲυναίρεϲιν πλῴζω. ἢ ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ λέγω. λόγοϲ, οὕτω ἀπὸ τοῦ πλέω γίνεται πλόοϲ, ἐξ οὗ πλοΐζω ὡϲ ἄνθρωποϲ ἀνθρωπίζω καὶ κατὰ
πλῴζω ὡϲ χροΐζω χρωΐζω χρῴζω.

¹⁶

πνίγω: ῑ, ἐπειδὴ ὁ παρακείμενοϲ πέπνιγά ἐϲτι καὶ οὐ πέπνοιγα.

πόα ποία.

ποδεῖον εἴλημα τῶν ποδῶν.

ποδοκάκη καὶ ποδοκάκκη.

ποεῖν ποιεῖν.

Ποιάντιον (γ 190) Ποίαντοϲ παῖδα.

ποῖ κῆχοϲ οἷον ποῦ γῆϲ· εἰϲ τίνα τόπον.

ποικῖλαι: διὰ τοῦ ῑ, ἐπειδὴ ὁ μέλλων ποικιλῶ. ἔϲτι γὰρ παρὰ τὸ ποικίλλω.

πολιτεία: παρὰ τὸ πολίτηϲ ῑ καὶ παρὰ τὸ πολιτεύω δίφθογγοϲ.

Πολύϊδοϲ: ἐϲτι δὲ ὄνομα κύριον μάντεωϲ Ἰλιάδοϲ (148) «ὁ δ᾿ Ἄβαντα μετώχετο καὶ Πολύϊδον». διὰ τοῦ ῑ γράφεται· οὕτω καὶ Ἀπολλώνιοϲ ὁ Ἀρχιβίου καὶ ἔϲτι, φηϲί, πολυίδμων μάντιϲ ὤν. οὕτω δὲ καὶ τὸ δρᾶμα ἐπιγράφεται παρὰ Ἀριϲτοφάνει· μαρτυρεῖ δὲ Φιλόξενοϲ.
καὶ Ϲοφοκλῆϲ δὲ Μάντεϲι ϲυνέϲτειλεν «ὁρῶ πρόχειρον Πολυίδου τοῦ μάντεωϲ» (fr. 357 Nauck) καὶ πάλιν «καὶ ἔϲτιν εἰ μὴ Πολυΐδῳ τῷ Κοιράνου (fr. 358).

πολύξεινοϲ: ει.

Πομπηϊούπολιϲ πόλιϲ Παφλαγονίαϲ· τινὲϲ δὲ δίχα τοῦ υ Πομπηιόπολιϲ
λέγουϲι καὶ Πομπηιοπολίτηϲ.

πόποι παπαῖ.

Πορδοϲελήνη νῆϲοϲ περὶ τὴν Λέϲβον, πόλιν ὁμώνυμον ἔχουϲα. τινὲϲ δὲ ἐκκλίνοντεϲ τὸ δύϲφημον τοῦ ὀνόματοϲ Ποροϲελήνην ἐκάλεϲαν.

πόριϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ τ πόρτιϲ.

πόρρω: παρὰ τὴν πρόϲ πρόθεϲιν γίνεται πρόϲω καὶ κατὰ μετάθεϲιν πόρϲω καὶ τροπῇ τοῦ ϲ εἰϲ ρ πόρρω ὡϲ μυρϲίνη μυρρίνη.

Ποϲειδῶν παρὰ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, οἱ δὲ Αἰολεῖϲ καὶ οἱ Δωριεῖϲ διὰ τοῦ ῑ.

¹⁷

πραγματεία ἡ πρᾶξιϲ καὶ ἡ ϲυγγραφή ει, πραγμάτια τὰ πράγματα ῑ.

πρᾷοϲ καὶ πρᾴωϲ.

? πράϲειον: ει δίφθογγοϲ ἡ βοτάνη.

πρέϲβεια διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· ϲημαίνει δὲ τὴν γεγηρακθῖαν·
τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων. καὶ ἄλλωϲ τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ υϲ διὰ τοῦ εια παρεϲχηματιϲμένα — οὕτω καὶ πρέϲβυϲ πρέϲβεια. ἐκ τούτου δὲ γίνεται κατὰ ϲυγκοπὴν πρέϲβα. ἰϲτέον δὲ ὅτι ϲπανίωϲ πάνυ εὕρηται ἐν χρήϲει.

Πρηξῖνοϲ: γέγονε παρὰ τὸν πράξω μέλλοντα πραξῖνοϲ καὶ κατὰ
τροπὴν τοῦ α εἰϲ η Πρηξῖνοϲ.

πρίων πρίονοϲ. ῑ. παρὰ τὸ πρίζω.

προάϲτειον: ει· πρὸ τοῦ ἄϲτεοϲ γάρ. προάϲτιον Ϲοφοκλῆϲ (pro ὁ φιλόϲοφοϲ) ῑ.

Προβαλίϲιοϲ διὰ τοῦ ῑ. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ Τρικόρυνθοϲ Τρικορύϲιοϲ,
οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Προβάλινθοϲ Προβαλίϲιοϲ. τὸ δὲ Προβάλινθοϲ διὰ τοῦ ῑ γράφεται, ἐπειδὴ τὰ εἰϲ θοϲ οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι.

Προκόννηϲοϲ μία τῶν Ϲποράδων ἐν τῇ Προποντίδι.

προμήθεια: ει καὶ προπαροξύνεται οὕτωϲ ἡ παράδοϲιϲ.

προϲέχεια: ει δίφθογγοϲ καὶ προπαροξύνεται. ἀπὸ τοῦ προϲεχήϲ.

πρόϲϲκωμμα: διὰ δύο ϲϲ παρὰ τὸ ϲκώπτω καὶ ἡ πρόϲ πρόθεοιϲ φυλάττεται εἰϲ τὰ ῥήματα. ὁ γὰρ παθητικὸϲ παρακείμενοϲ δεικνύει τὸ προϲέϲκωπται.

¹⁸

προϲτῷον.

προϲχών: τοῦτο ποτὲ μὲν δι᾿ ἑνὸϲ ϲ γράφεται, ποτὲ δὲ διὰ δύο διὰ δύο μέν, ὅτε ϲημαίνει τὸ προϲορμίϲαϲ· ὅτε δὲ ϲημαίνει τὸ ἰδών, δι᾿ ἑνόϲ. τοιοῦτόν ἐϲτι καὶ τὸ προϲτῆναι ἐὰν γὰρ εἴπω, προϲϲτῆναί
μου τὴν τροφὴν ἐπὶ τοῦ ϲτομάχου, διὰ δύο ϲϲ γράφεται ὅτε δὲ ϲημαίνει τὸ προΐϲταϲθαι δι᾿ ἑνόϲ.

προϲωπεῖον.

προτί.

προύνεικοϲ: ει· ϲημαίνει δὲ τοὺϲ ὑβριϲτὰϲ καὶ τοὺϲ ἄνδραϲ τοὺϲ
ἱϲταμένουϲ ἐν ταῖϲ ἀγοραῖϲ καὶ φέρονταϲ τὰ ὤνια καὶ λαμβάνονταϲ τοὺϲ ὑπὲρ τούτων μιϲθούϲ. καὶ ἐπὶ τῶν ὑβριϲτῶν, ἐπειδὴ παρὰ τὴν πρό πρόθεϲιν καὶ τὸ νεῖκοϲ γέγονε πρόνεικοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ υ προύνεικοϲ, τὸ δὲ νεῖκοϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ τοὺϲ ἄλλουϲ ϲημαίνει, ἐπειδὴ παρὰ τὴν πρό πρόθεϲιν καὶ τὸ ἐνεῖκαι Βοιωτικῶϲ
τικῶϲ γέγονε προένεικοϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ο καὶ ε εἰϲ τὴν ου δίφθογγον προὔνεικοϲ, ὥϲπερ τὸ ἐμόν τοὐμόν.

προυϲελεῖν et προυγελεῖν.

πρόχνυ « πρόχνυ καθεζομένη» (1 566) οἱονεὶ πρόγονυ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν πρόγνυ καὶ πρόχνυ.

πρυτανεῖον: ει τῷ λόγῳ τοῦ βαλανεῖον. καὶ ἄλλωϲ τὰ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω κτλ.

πρῴ ἀντὶ τοῦ πρωΐ et πρωΐ Ἀττικώτερον τὸ ὑφέν.

πρῳζόν ἔχει τὸ ῑ ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ χθέϲ γίνεται χθιζόν οἷον «χθιζά τε καὶ πρωϊζά (Β 303, ubi πρωΐζ᾿) τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ
τοῦ πρωΐ γίνεται πρωϊζόν καὶ κατὰ ϲυναίρεϲιν πρῳζόν.

πρῴην ϲὺν τῷ ῑ γράφεται.

πρῷρα ϲὺν τῷ ῑ.

πτάξ πτώξ.

πτιϲάνη: ῑ παρὰ τὸ πτίϲϲω, ἀφ᾿ οὗ πίϲοϲ ἦν γὰρ πτίϲοϲ ὡϲ
ἀπὸ τοῦ μέλοντοϲ μέλανοϲ.

πτολίεθρον: ἐκ τοῦ πόλιϲ κατὰ ποιητικὸν ἔθοϲ γίνεται πτόλιϲ καὶ πτολίεθρον. διαφέρει δὲ ὅτι πόλιϲ λέγεται καὶ χωρὶϲ τοῦ τ, τὸ δὲ πτολίεθρον ἄνευ τοῦ τ οὐ λέγεται.

Πτῷον ὄροϲ.

¹⁹²⁰²¹

πύαλοϲ et πύελοϲ.

Πύθ εια πανήγυριϲ καὶ ἑορτὴ Ἑλληνική.

πυκινόϲ πυκνόϲ.

πυλαυρόϲ: πυλωρόϲ. — πυλαωρόϲ.

πυνθάνω: παρὰ τὸ πεύθω πυνθάνω ὡϲ λείπω λιμπάνω.

πύξινον: ῑ. πύξιϲ γάρ.

πύον τὸ ἔμπυον.

πυράγρη ἢ πυράγρα.

πύρδαλον ὀψοποιεῖον ὀπτανεῖον. καὶ τὸ καύϲιμον φρύγανον ἢ ξύλον. ἢ μαγειρεῖον. ἢ λείψανον. οἱ δὲ πύρδανον. — πύρδανα· τὰ
λείψανα καὶ τὰ ζώπυρα τοῦ πυρόϲ.

πυρεῖον.

πύϲτιϲ πεῦϲιϲ.

πῶϋξ: ποιὸϲ ὄρνιϲ.

Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ὀρθογραφίας (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ ὀρθογραφίας, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ ὀρθογραφίας

1. 244, 29, Hes. l. 1 Choer. 245, 28 l. 2 E. M. 614, 13, Hes ὅϲ ϲφιν hebet. cf. Choer. 247, 1 ΟΤΩ (sc. ὃ ϲφῶϊ) χωρὶϲ τοῦ ϲ ὅτε ϲύμφωνον ἐπιφέρηται. Hes. ὃ ϲφῶϊ ὅϲ ὑμᾶϲ emendatus ab Alberto l. 6 II. Pr. ψ 160, E. M. 637, 27, Theogn. 50, 20, Hes. l. 7 E. M. 636, 40, Ep. Cr. I 323. 27, quod adnotamentum recepi inter fragmenta περὶ παθῶν. l. 11 Hes. l. 13 Hes. Choer. 246, 18 οὐδένεια ε διὰ τὸ οὐδένεϲ παρακείμενον. l. 14 Hes. l. 15 Hes. l. 16 Herod. in E. M. 643, 42, Hes. οὕτω χωρὶϲ τοῦ ϲ, ὅτε ϲύμφωνον ἐπιφέρηται. l. 17 Hes. l. Theogn. 128, 27, E. M. 645, 12, Hes. l. 20 Hes. E. M. 645, 22 ὄχθωβοϲ et 570, 53 ὄχθοβοϲ. l. 21 Choer. 244, 19. l. 23 Il. Pr. φ 232, Hes.
26 Choer. Orth. 246, 1, quem explevi Sophronia loco ex Dict. 528, 2, Hes. habet ὀψείοντεϲ et ὀψίοντεϲ, priore loco comparans κλαυϲ϶ίοντεϲ βρωϲείοντεϲ.

2. l. 31 E. M. 647, 1. l. 32 Choer. 254. 3, Hes.

3. l. 1 Choer. 253, 27, ubi corrupte πάδειοϲ. l. 2 E. M. 657, 50. l. 4 Choer. 253, 28. l. 5 Zon. 1496. l. 7 Ep. Cr. 1 316, 18. l. 11 Hes. l. 12 Hes. E. M. 648, 25 παλίϲκιοϲ. l. 13 Choer. 249, 1, E. M 648, 42, Hes. l. 16 E, M. 650, 7 quae sequuntur neque Herodianea sunt et confusa esse animadvertit Ahrens de dial. Dor. p. 302. l. 20 Hes. πανδοκεῖον: ει δίφθογγοϲ. κτητικὸν γὰρ ἀπὸ τοῦ πανδοκεύϲ Choer. 254, 4; Hes. habet etiam πανδοχεύϲ. l. 21 Choer. 247, 11. l. 22 Hes. l. 23 Hes. Choer. 251, 27, E. M. 651," 5 παρὰ τὸν δεύϲω μέλλοντα τὸν ϲημαίνοντα τὸ βρέξω γέγονε παράδευϲοϲ καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰϲ ε παράδειϲοϲ. ἢ παρὰ τὴν δεῖϲα, ὃ ϲημαίνει τὴν ὑγραϲίαν, παράδειϲοϲ. l. 24 Hes. idem: πόρδαλιϲ ὁ ἄρϲην, ἡ δὲ θήλεια πάρδαλιϲ. ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ προάλλεϲθαι ἡ δὲ ἀπὸ τοῦ παράλλεϲθαι. Similiter Apion et Herodotus ap. Eustath. 890, 9, Ep. Cr. I 356, 18, E. M. 652, 29 ubi: ἐπὶ μὲν τοῦ ζῴου διὰ τοῦ o δεῖ προφέρεϲθαι, ἐπὶ δὲ τοῦ δέρματοϲ (sc. παρδαλῆϲ) διὰ τοῦ α. l. 25 Choer. 251, 34, Ep. Cr. I 343, 13, E M. 650, 32. cf. praeterea Ahrens p. 191 not. 5. l. 29 Choer. Dict. 32, 9 et 119, 30, Hes. παρεῖαι ὄφειϲ ὄφεων εἴδη μεγάλαϲ παρειὰϲ ἐχόντων.

4. l. 3 Hes., quod Schmidt. e dialecto Boetica et Rhodia pro παρήκαμεν dictum suspicatur. l. 4 Hes., quod idem Schm. e dialecto pro παρίκει, non pro παρήκει opinatur collatis glossis παρικτόν ἵκαντι et ἵκει nec non εἵκει, sed sub παρικτόν ε secludit παρ[ε]ίκει. l. 5 Hes. l. 6 Choer. 250, 18, E. M. 654, 52, Hes. 1. 9 St. B. E. M. 655, 4, apud Hes. per simplex ϲ scriptum. l. 11 St. B. Hes. s. v. Πάρνηθοϲ ὄχθοϲ cf. Schmidt. l. 12 St. B. l. 14 Herod. περὶ παθῶν in E. M. 655, 9, Hes. l. 15 St. B. l. 16 Hes. cf Thcogn. 71, 29, St. B. 348, 2. l 18 Hes. l. Hes. l. 21 E. M. 656, 28, ubi πατρίοϲ ex alterutro corruptum est cf. Lob. El. II 25 not. 5. Hes. habet πατρῷοϲ et πατρώϊοϲ et Schmidt. ad πάροιοϲ. πρᾶοϲ hoc ex πατροιόϲ πατρωόϲ corruptum putat coll. E. M. 26, 35, ex quo πατρωόϲ sine ῑ scripsi, aut ex πατροῖοϲ Boeotiea forma pro πατρῷοϲ coll. E. M. 224, 38. l. 24 Hes. cf. E. M. 422, 12, E. Gud. 238, 30, Lob. Proll. 183. Idem Hes. πεδανόϲ ταπεινόϲ πεδεινόϲ. l. 26 Choer. 247, 13. Similia habent E. Orion. 132, 5, E. M. 658, 51, ubi sic excusatur scriptura per ῑ. οὐ πάντωϲ τὰ ῥηματικὰ ὀνόματα φυλάττει τὴν γραφὴν τοῦ ῥήματοϲ ὥϲπερ εἴρω Ἶριϲ καὶ νείφω

5. νιφάϲ. Hes. habet πέδιλα ὑποδήματα καὶ ἔϲτιν οἷον ποδόειλα idem etiam πέδειλα.

6. l. 4 Choer. 251, 24. l. 5 Hes., qui tamen etiam πίκειν πίκεται habet cf. Lob. Rhem. 58 E M. 667, 40 πείκω καὶ πέκτω, ὅθεν πεξαμένη· ἢ παρὰ τὸ πέκω καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πείκω. Arcad. 152, 10 πέκω καὶ πείκω καὶ πέκτω. E. Gul. 456, 25 optime servavit praeceptum: πείκειν ϲημαίνει τὸ ξαίνειν. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· πρῶτον ὅτι τὸ πείκειν — ϲημαίνει τὸ κτενίζειν, ἐξ οὗ καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ «πεξαμένη χειρὶ πλοκάμουϲ ἔπλεξε φαεινούϲ» (Ξ 176) — γέγονε πέκειν καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πείκειν, δεύτερον δὲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ὅτι ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ πόκοϲ, τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχει τὸ ε ἐγκείμενον οἶον λείβω λοιβή, πείκω πόκοϲ. l. 6 Choer. 251, 24 E. M. 667, 36. l. 8 Hes. E. M. 667, 47 πεινῶ παρὰ τὸ πενω πένομαι, ᾦ παρέπεται πολλάκιϲ τοῦτο. l. 9 Chocr. 252, 7. — Hes. πεῖρα, πειράζω, πειράν, πείρατα πέρατα, πειραταί, πειρατήριον. cf. E. M. 667, 668. l. 11 E. M. 667, 58, Choer. 252, 22. l 14 St. B. l. 15 Choer. 252, 29, E. M. 668, 4 etymologiae a πεῖρα, a πέραϲ ἄπεροϲ ἄπειροϲ ἀπειρήνη ἡ πολλή, ἀπὸ Πειρῆνόϲ τινοϲ sane dubiae sunt. l. 16 Choer. 251, 32, E. M. 668, 15. l. 17 E. M. 668, 21. extrema explicatio Herodiani videtur, qui etiam Apionis et Didymi protulisse potandus est. cf. E. M. 489, 5, Schol. Ω 190, Lob. El. I 153, Choer. 253, 4 πείρινθοϲ: ει· παρὰ γὰρ τὸ περιθέειν γέγονε πέρινθοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πείρινθοϲ. l. 23 cf. Il. Pr. h. l., E M. 668, 30. l. 24 E. M. 667, 39, nam sic pro πεῖρα scribendum est. ct. Arc. 97, 20 πεῖϲα ἡ πειθώ. Hes. πείϲῃ, qui tamen etiam πίϲῃ. l. 25 Choer. 253, 18, E. M. 668, 46 καὶ Πείϲανδροϲ ὁμοίωϲ Choer. 253, 25. l. 26 E. M. 668, 39. Hes. habet etiam πίϲματα.

7. l. 6 Choer. 252, 3, E. M. 668, 37. l. 9 Choer. 251, 4. l. 10 Hes. cf. Lob ad Phryn. p. 109. l. 11 Choer. 253, 29. cf. Ahrens de dial. Dor. 163, qui Δωριεῖϲ διὰ τοῦ η pro ῑ emendavit, hinc ap. Hes. πελήαρ· περιϲτεράϲ. Λάκωνεϲ.

8. l. 15 Hes. cf. St. B. Πέλη πόλιϲ Θεϲϲαλικὴ διττή, μία μὲν ὑπὸ Εὐρυπύλῳ, ἑτέρα δὲ ὑπὸ Ἀχιλλεῖ. ἔϲτιν οὖν ἀπὸ τοῦ Πέλη Πέλεια ὡϲ Ζέλη Ζέλεια. — Per simplex λ scriptum etiam Πέλιννα πόλιϲ Θεϲϲαλίαϲ ἐν τῇ Φθιώτιδι, sed per duplex λλ Πέλλα πόλιϲ Μακεδονίαϲ, Θεϲϲαλίαϲ, Ἀχαΐαϲ, κοίληϲ Ϲυρίαϲ et Πελλήνη πόλιϲ Ἀχαΐαϲ. λέγεται καὶ Πελλίνα ὡϲ Μιτυλίνα. l. 17 Choer. 251, 4, Arc. 41, 3 Hes. l. 18 Herod. περὶ παθῶν in E. M 659, 48, St. B., Hes. l. 21 E. M. 660, 41 Hes. l. 22 Hes. unde πεμπάϲ πεντάϲ, πεμπάϲϲεται Hen. l. 23 Hes. l. 24 Hes. l. 25 E. M. 626, 17; 661, 18, Hes. l. 27 Hes. Theogn. 111, 12 πραδῖλαι. cf. Lob. Proll. 108 165, Parall. 101. l. 28 E. M. 663, 30. — Hes. περαιτέρω sine ῑ exhibet.

9. l. 7 Hes. per simplex ρ et αι diphthongum scribit; eandem scripturam praeoptat Orus Milesius in E. M. 663, 47 secutus Herodianum. l. 8 Hes. — Sehmidt. ad hos locos monet περίνεοϲ et περίναιον διὰ τοῦ ε et πηρίϲ vel περίν διὰ τοῦ η solas esse Graecas formas. l. 9 E. M. 665, 1 etiam Hes. περίϲτῳον. l. 15 Hes. Eustath. 620, 14 ϲημείωϲαι ὅτι ὁ ϲοφὸϲ Ἡρωδιανὸϲ τὸ «περιϲτρέφεται κυκόωντι» (Ε 903) περιτρέφεται γράφει πάνυ ὀρθῶϲ. ἐν γοῦν τοῖϲ περὶ τροφαλίδοϲ φηϲί τροφαλίδα ῥητέον διά τοῦ ο, οὐ τρυφαλίδα διὰ τοῦ ῡ· ἡ γὰρ λέξιϲ εἴρηται παρὰ τὸ τρέφεϲθαι ὅ ἐϲτι πήγνυϲθαι καὶ παράγει χρῆϲιν αὐτίκα τὸ «ὡϲ δ᾿ ὅτε τιϲ γάλα» ἕωϲ «περιτρέφεται» (Ε 903) τὸ γάλα δηλαδὴ «κυκόωντι τρέφεται» ἀντὶ τοῦ πήγνυταί φηϲιν. l. 16 Hes. St. B. Πέρνη πόλιϲ Θρᾴκηϲ ἀντικρὺ Θάϲου.

10. l. 18 St. B. l. 20 St. B. 210, 18 et 518, 5 cf. Eust. 335, 38. Hes. Περαιβοὶ per simplex ρ. l. 23 Herod. περὶ παθῶν E. M. 665, 40. Hes. Πέρραμοϲ, cf. quos laudat ad Hes. l. Schmidt. l. 24 Theogn. 163, 18 cf. Schmidt. ad Hes. πέρυϲι. l. 25 Hes., ad quem l. Schmidt. «non liquet πεῖϲαι a πείθω deducendum sit an a πιπίϲκω. Hoc verum puto et formam Aeolicam iudico». l. 26 Hes. Ahrens de dial. Aeol. p. 66. l. 27 Hes. l. 28 Hes., prius est Aeolica forma; cf. Schmidt. l. 29 Hes. — E. M. 673, 33 πίϲυρεϲ ἀντὶ τοῦ τέϲϲαρεϲ κατὰ τὴν κοινωνίαν τοῦ τ πρὸϲ τὸ π καὶ τοῦ ε πρὸϲ τὸ ῑ καὶ τοῦ α εἰϲ

11. τὸ ῡ οἶον τέϲϲαρεϲ καὶ πίϲυρεϲ. Ahrens de dial. Aeol. p. 40. l. 1 Hes.? l. 2 Hes. Lobeckio auctore Proll. 264 idem vocabulum est atque πέταυρον, quod pro πέντευρον Vossius restituenlum censet. Comparat Lob. etiam πέδευρα· ὕϲτερα. Αάκωνεϲ et πέδουροϲ μετέωροϲ Hes., sed de postremo cf. Scbmidt. l. 4 Hes. cum ῑ sub scripto. Io. Al. 31, 2. l. 5 St. B. — Hes. Πήδαϲοϲ· πόλιϲ καὶ ἔθνοϲ βαρβαρικὸν καὶ κύριον ὄνομα καὶ ἵππου. l. 7 Choer. 248, 17; E. M. 669, 16. Sic etiam Herodian. Epim. in E. Orion. 138, 16. l. 9 St. B. — Hes. Πηλαγόνεϲ· γέροντεϲ, παλαιοί, γηγενεῖϲ, ubi Schmidt. probabiliter conicit γίγαντεϲ Πελλαῖοι. ln scriptura per ᾱ et ε congruit St. B. cum Il. Pr. Φ 141, ubi citatur ex Callimacho (cf. E. M. 669, 51) « Πηλαγόνων ἐλατῆρα et Πηλεγών «δϲ τέκε Πηλεγόνα», a quibus discernitur tertium barytonum Πηλάγων (Δ 295). l. 13 Choer. 250. 33 ct. 249, 21. l. 15 Hes. l. 16 Choer. 251, 3. l. 17 Hes. Lob. El. sed cf. Schmidt l. 18 Choer. 253, 3, Arc. 44, 22, Hes. habet praeter Πηνειόϲ etiam Πηοιόϲ. l. Choer. 250, 24. l. 21 Steph. Byz. Eustath. ad Hom. 341, 38 τὸ ἐν Πηρείῃ ἀμφιβέβληται· τινὰ μὲν γὰρ ἀντίγραφα διὰ διφθόγγου (i. e. Πειρίῃ) τὴν ἄρχουϲαν ἔχει, τὴν δὲ παραλήγουϲαν διὰ μόνου διχρόνου· αἰτία δέ τιϲ οὐ παραδέδοται τῆϲ τοιαύτηϲ γραφῆϲ. ἐν ἑτέροιϲ ἡ μέν ἀρχὴ τὸ η ἔχει, ἐν διφθόγγῳ δὲ ἡ παράληξιϲ γίνεται· καὶ εὕρηται οὕτω καὶ ἐν τῇ κατὰ ϲτοιχεῖον ϲυλλογῇ τῶν ἐθνικῶν, ἔνθα κεῖται, ὅτι Πήρεια χωρίον Θετταλικόν, ὅπερ τυχὸν ὑλῶδεϲ ἦν καὶ ἀγαθὸν τρέφειν ἵππουϲ. Hes. Πηρίη locum Homericum (Il. B 766) respiciens habet. cf. Mein. ad St. B. l. c. l. 22 Hes. l. 23 Choer. 248, 30, E. M. 671, 3, Hes. πηρίϲ ct. supra περίνα. l. 25 Hes. l. 26 Hes., qui habet etiam πέαρ, ex quo Schmidt. ap. Theogn. 80, 2 πέπαρ corruptum putat; Lob. tamen ϲκέπαρ legi vult.

12. l. 1 Choer. 248, 12 cf. Eustath. 890, 10. E. M. 671, 20 addit alteram originationem: τινὲϲ δὲ παρὰ τὸ πηδᾶν κατὰ μετάθεϲιν τοῦ η εἰϲ ῑ Βοιωτικῶϲ ὤϲπερ ἥκω ἵκω πηδᾶν γάρ λέγεται ἐπὶ ἁλλομένου ὕδατοϲ κατὰ μετάθεϲιν Αἰολικήν. ἀπὸ τούτου γίνεται καὶ πιδύω καὶ Πιδύτηϲ. l. 5 Choer. 249, 9. l. 7 Choer. 249, 4. l. 8 Choer. 248, 5. l 11 Choer. 250, 15 cf. Arc. 19, 22. l. 14 Choer. 254. 3, Hes. l. 15 Choer. 252, 11. Hes. πιθών. l. 16 Choer. 250, 30 cf. fr. 32. Hes. πιθήϲαϲ. l. Choer. 248, 29 l. 21 St. B. idem populus atque panullo ante memorati Πικεντῖνοι Choer. Dict. I 31, 32 l. 22 Choer. 249, 25; extrema pare inde ab ὁ δὲ Ἀπολλώνιοϲ ex E. M. 672, 8. Hes. l. 29 Choer. 249, 29, E. M. l. c. l. 32 Choer. 248, 9, E. Orion. 129, 6 et 136, 3 E. M. 672, 19, Hes. l. 34 Ep. Cr. 371. Hes. πιπλῶν· πληρῶν.

13. l. 1 Choer. 250, 12, E. M. 672, 43, Hes. Vulgo πίννα scribi adnotat Schmidt.

14. l. 4 Choer. 247, 25, E. M. 672. 55, Drac. Strat. p. 73. l. 13 Choer. 249
l. 16 Theogn. 69, 32, Arc 68, 12, E. M. 475, 23. ῑ quamquam apud Herodotum et Strabonem Πεῖροϲ per ει exhibetur l. 17 Choer. 248, 19, St. B. s. v., Dichron. 289, 25, Hes. l. 20 Hes. Laconicum est. l. 21 Choer. 2481. E. M. 673, 15. Hes. habet πίϲεα et πείϲεα. l. 25 Choer. 247, 31. St. B. Πιϲιδία, Πιϲίδαι, Πιϲίδηϲ αἰ δεύτεραι καὶ πρῶται ϲυϲτέλλονται· λέγεται καὶ Πιϲιδική καὶ Πιϲιδικόν καὶ Πιοιδεῖϲ μετ᾿ ἐκτάϲεωϲ τοῦ ῑ. l. 26 Hes. l. 27 Hes.

15. l. 28 St B., idem Βίϲτιροϲ πόλιϲ Θρᾴκηϲ, ὡϲ Πίϲτιροϲ τὸ ἐμπόριον. Hes. Πίϲτα Πίϲτειρα πόλιϲ. — Πίϲτιροϲ etiam E. M. 488, 10. l. 29 St. B. cf. Meinek. l. 30 Hes. l 31 Hes. habet πίτυλοϲ et post πυτία πίτυλοϲ, pro quo ordo πύτυλοϲ, quod praebet Phot., vel πύτιλοϲ postulat, quod posterius restituendum arbitror. l. 32 Hes., Il. Pr. Λ 799. E. M. 673, 54 λέγεται καὶ πιφραύϲκω πλεοναϲμῷ τοῦ ρ.

16. l. 1 Hes., Choer. 249, 32, E M. 673, 56 πίφιξ: ἔϲτι δὲ εἶδοϲ ὀρνέου, διὰ τοῦ ῑ γράφεται καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν καὶ κατὰ τὴν λήγουϲαν η μὲν πρώτη παρὰ τὸ πίω γέγονε· χαίρει γάρ τὸ ὄρνεον τοῦτο τοῖϲ ὕδαϲιν ἡ δὲ λήγουϲα, ἐπειδὴ τὰ εἰϲ ξ λήγοντα τὴν ει δίφθογγον ἀποϲτρέφεται. ἔτι δὲ καὶ τῷ κανόνι τῶν ἀμφιβαλλομένων. l. 2 St. B. l. 3 Choer. 252. 25. l. 4 Choer. 252, 18, E. M. 675, 50. 1. 7 Hes., Choer. 251, 15. l. 8 Hes. πλεῖν. ϲημαίνει δὲ τὸ πλέον, διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ὥϲπερ γὰρ τὸ δέον γίνεται δεῖν κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ ο εἰϲ τὴν ει δίφθογγον Ἀττικῶϲ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πλέον πλεῖν Ἀττικῶϲ Choer. 251, 19. l. 9 Choer. 253, 7, E. M. 675, 55. l. 13 E. M. 675. 57. l. 17 E. M. 676, 13. l. 18 Choer 252, 9. l. 20 Choer. 252, 12. Hes.: ἀπὸ τοῦ πάνταϲ τοὺϲ καρποὺϲ τῆϲ γῆϲ ϲυμπληροῦϲθαι. l. 24 Hes E. M. 677, 31 πνεῦμα παρὰ τὸ πνέω καὶ πνεύμων ἀναλογώτερον διὰ τοῦ ν· ταμίαϲ γὰρ τοῦ πνεύματοϲ καὶ ἐν αὐτῷ τὸ πνεῦμά ἐϲτι πεπιλημένον. l. 25 Choer. 250, 23, St. B. l. 26 Hes. l. 27 E. M. 677, 20 cf, Usener in lahn. Annall. 91, 242.

17. l. 1 Choer. 250, 6, Hes. l. 2 Hes., Arcad. 100, 16, Theogn 106, 10. Hes. etiam ποίη. l. 3 Theogn. 128, 26, Hes. l. 4 Hes. l. 5 Hes., E. M. 679, 25. l. 6 Hes. παρά λόγον διὰ τοῦ ῑ. St. B. 3, 12. l, 7 Hes. Herod. περὶ παθῶν in E. M. 682, 52. l. 8 Choer. 250, 4. l. 10 Choer. 247, 7. l. 11 Choer. 250 21, E. M. 681, 22 collat. cod. Paris. 2630 et 2638 ap. E. Gud. p. 1011 et Cyrill. in An. Paris. IV p. 188, 29, E. Gud. 474, 27. l. 18 Hes. l. St. B. l. 21 Hes., Theogn. 158. l. 22 St. B. s. v.; Hes. Πορδοϲελὴνη· μεταξὺ Λέϲβου καὶ Μυϲίαϲ νῆϲοϲ. l. 24 Il. Pr. P 40, E. M. 684, 2, Hes. πόριπα et πόρτιϲ. l. 25 E. M. 683, 49. Hes. πόρρω, πόρϲω et πρόϲω. l. 27 Choer. 253, 20. Omisi etymologiam a Choerobosco propositam ἀπὸ τοῦ τὸ πέδον ϲείειν Πεδοϲείων καὶ ἐν ὑπερβιβαϲμῷ Ποϲειδέων καὶ Ποϲειδῶν, cui accedunt plures aliae in E. M 584, 25 et Cram. An. Ox. III 240 et ipsae, ut videtur, ex Cboerobosco petitae. Quae Herodiani sententia fuerit, vix extricari potest. E. Gud. 476. 57 Ποϲειδῶν: ἰϲτέον, ὅτι τὸ Ποϲειδῶν παῤ ἡμῖν καὶ τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ τοῖϲ Ἴωϲι δὲ διὰ τοῦ ῑ μακροῦ. καὶ παρὰ τοῖϲ Αἰολεῦϲι καὶ Δωριεῦϲίν ἐϲτιν διὰ τοῦ ῑ γραφόμενον, ἀλλ᾿ οἱ Αἰολεῖϲ βαρύνουϲιν, τρέποντεϲ τὸ ϲ εἰϲ τ καὶ τὸ τελευταῖον εἰϲ αν οἶον Ποτίδαν. Choer. Dict. 277, 28 et 299, 4. De scriptura vocis accuratissime exposuit Herod. in Mon. 10, 6; nuperrime Ahrensius in Philologo XXIII 1 seqq. copiosissime omnibus grammaticorum locis perpensis egit. Equidem hic satis habui quosdam locos ex Herodiano derivatos proponere,

18. reliqua quae ad Herodiani doctrinam spectant, ad Monadicorum locum afferam. — Hes. habet Ποϲειδάων Ποϲειδῶν. — Ποϲείδεα· ἐορτὴ Ποϲειδῶνι τελουμένη. Ποϲ[ε]ιδήϊον τὸ τοῦ Ποϲειδῶνοϲ. De hoc Eustath. ad Dionys. 916 Ποϲίδειον λέγεται τετραϲυλλάβωϲ κατὰ τὸ ἐντελὲϲ τὸ τοῦ Ποϲειδῶνοϲ τέμενοϲ, τὴν μὲν παραλήγουϲαν ἔχον διὰ διφθόγγου τῷ λόγῳ τῆϲ περιοχῆϲ, τὴν δὲ προπαραλήγουϲαν διὰ τοῦ ῑ τῇ ἀπελεύϲει τοῦ τῆϲ διφθόγγου ἑνὸϲ ϲτοιχείου — ὡϲ καὶ τὸ ἀλγινόειϲ· διαλυθέν δὲ ἐκ τετραϲυλλάβου τὸ τοιοῦτον ἐντελὲϲ Ποϲίδειον εἰϲ πενταϲθλλαβίαν γέγονε Ποϲιδήϊον· η δὲ ῥηθεῖϲα τῆϲ διφθόγγου ϲυϲτολὴ καὶ ἐν ὄλλοιϲ γέγονεν, ἐν οἶϲ καὶ ὁ λιμόϲ ἀπὸ τοῦ λέλειμμαι καὶ ἡ ἰδέα ἐκ τοῦ εἴδουϲ καὶ αἰ χιράδεϲ αἰ τῶν χειρῶν ῥαγάδεϲ καὶ τὰ χίμετλα τὰ ἐν τῷ χειμῶνι ὡϲ ἐπὶ τὸ πολὺ γινόμενα ἀποκαύματα, in quibus Oppiani testimonium ad ἀλγινόειϲ, quod exstat etiam in Hesiod. theogon. 214, 226, omisi. Cf. Eustath. ad Dionys. 803, ubi cum Ποϲιδήϊον comparantur Ἰκόνιον et ἀλγινόειϲ, de quo cf. Lob. ad Ai. p. 184 et. El. II 112. l. 1 Choer. 254, 13, ubi πραγματεία ἡ πρᾶϲιϲ ει, πραγματία δὲ ἡ ϲυγγραφή ῑ, quae corrupta esse patet. Hes. habet πραγματεία ϲύγγραμμα βίβλου ἢ λόγων. — πραγμάτιον sumpsi ex E. Gud. 478, 37. l 3 Hes. cum ῑ subscripto. E. Gud. 478, 31 πρᾷϲ (παρὰ τὸ ῥᾷον ὃ ϲημαίνει τὸ εὔκολον)· ἔχει δὲ τὸ ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ ον καθαρὰ διϲύλλαβα διφθόγγῳ παραληγόμενα τέϲϲαρά ἐϲτι· καὶ τὰ μὲν δύο ἐκφωνεῖ τὸ ῑ οἶον πλεῖον μεῖον (pro δεῖον), τὰ δὲ δύο οὐχὶ οἶον ῥᾷον πρᾷον. cf. Lob. ad Phryn. 404 not. l. 4 Choer. 254, 7. Num cadem atque πραϲιαί ap. Hes.? l. 5 Choer. 253, 12, emendatus ex E. M. 687, 3. l. 10 Choer. 247, 9. l. 12 Choer. 249, 11. l. 13 Choer. 250, 28 o Suida. emendatus, ubi locus Sophoclis profertur: τὸν ἄνδῤ ἐφ᾿ ἡμῖν; οῦτοϲ ἐκ προαϲτίου. cf. Hes. Lob. Parall. 253. l. 15 Choer. 248, 23. Pro Τρικόρινθοϲ scripsi Τρικόρυνθοϲ ex St. B. pariter atque Προβάλινθοϲ pro Προβάλιθοϲ. l. St. B., Hes., E. M. 689, 14. l. 20 Choer. 254, 6, Hes. l. 21 Choer. 254, 8. l. 22 Choer. 254, 15 scripsi πρόϲϲκωμμα pro πρόϲϲκομμα et προϲέϲκωπται pro προ-

19. εϲκόψεται. l. 1 Arc. 122, 10, Hes. Cf. περίϲτῳον. l. 2 E. M. 700, 19.
7 Hes., Theogn. 128, 34. l. 8 Hes. cf. Herod. in Anecd. Ox. III 267, 32.

20. l. 9 Choer. 251, 5, E. M. 691, 19. Hes. habet προυνικοί, quod probat Mein. Anall. Alex. 398, quum Lob. Rhem. p. 59 προὔνεικοϲ praeoptet. l. 17 Hes. E. M. 690, 11 προυϲελεῖν λέγουϲι τὸ ὑβρίζειν. l. 18 E. M. 691, 50, Hes l. 20 Choer. 253, 34 Et. M. 694, 3 addit: ἢ ὅτι εὕρηται καὶ κατὰ διάϲταϲιν πρυτανήϊον. Hes. l. 22 Hes., Io. Al. 32, 6. l. 23 E. M. 691. 56. Hes. πρωϊζά.

21. l. 24 E. M. 692, 12, Io. Al. 29, 31, Theogn. 154, 32. l. 27 E. M. 692, 26. Hes. cf. fr. 14. l. 28 Hes., Dichr. p. 345 Lehre. l. 29 Choer. 248, 3; pro πίϲϲοϲ et πτίϲϲοϲ scripsi πίϲοϲ et πτίϲοϲ ex Arcad. 75, 4. πιϲόϲ habet Hes. s. ὄϲπροϲ cf. Lob. Parall. 33. 1 31 E. M. 694, 38, Hes. l. 34 Arc. 122, 2 unde ducunt πτωῖδεϲ· νύμφαι ap. Hes.

Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.16

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

Π.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers