View:
By Section
Ο.
Ὄα ἀπὸ τοῦ οἴα γέγονεν, ἐξ οὗ καὶ τὸ διὰ τῆϲ ῳ διφθόγγου ᾤα. δηλοῖ δὲ δῆμον Ἀττικὸν καὶ τοῦ χιτῶνοϲ τὸ ἄκρον.
ὁ δεῖνα: ὥϲπερ τὸ Νέα πόλιϲ δύο ὀνόματά ἐϲτι καθ᾿ ἑνὸϲ ὑποκειμένου, οὕτω καὶ τὸ ὁ δεῖνα δύο ἀντωνυμίαι εἰϲὶ καθ᾿ ἑνὸϲ ὑποκειμένου. τινὲϲ δὲ λέγουϲιν, ὅτι μία λέξιϲ ἐϲτὶ καὶ οὐ δύο. οἵτινεϲ κακῶϲ λέγουϲιν. εἰ γὰρ ἦν μία λέξιϲ, οὐκ ὤφειλε κατὰ πτῶϲιν ἐναλλάττεϲθαι
ἡ ἀρχὴ οἷον φιλάνθρωποϲ φιλανθρώπου φιλανθρώπῳ· γράφεται διὰ διφθόγγου οὕτωϲ ἐχούϲηϲ τῆϲ παραδόϲεωϲ καὶ ἴϲωϲ πλανηθείϲηϲ ἐκ τοῦ τιναϲ λέγεϲθαι ὅτι μία λέξιϲ ἐϲτίν. οἱ γὰρ λέγοντεϲ, ὅτι μία λέξιϲ ἐϲτί, λέγουϲιν, ὅτι παρὰ τὴν ὅδε ἀντωνυμίαν γέγονεν ὁδέϊνα καὶ ὁδεῖνα. αἱ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν μονοπρόϲωποι ἀντωνυμίαι θέλουϲιν ἔχειν δίφθογγον,
αὐτόϲ, οὗτοϲ, ἐκεῖνοϲ· μόνον τὸ ὅδε οὐκ ἔχει· τούτου χάριν ὁ δεῖνα ἔχει τὴν ει δίφθογγον. πρόϲκειται «ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν» διὰ τὴν μίν καὶ ϲφίν μονοπρόϲωπον. μονοπρόϲωποι δὲ λέγονται αὖται, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουϲι πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον κατὰ ἀκολουθίαν. τὸ γὰρ ἐγώ, ϲύ οὔκ εἰϲι τοιοῦτον, ἀλλὰ τὸ ἴ.
ἡ ἀρχὴ οἷον φιλάνθρωποϲ φιλανθρώπου φιλανθρώπῳ· γράφεται διὰ διφθόγγου οὕτωϲ ἐχούϲηϲ τῆϲ παραδόϲεωϲ καὶ ἴϲωϲ πλανηθείϲηϲ ἐκ τοῦ τιναϲ λέγεϲθαι ὅτι μία λέξιϲ ἐϲτίν. οἱ γὰρ λέγοντεϲ, ὅτι μία λέξιϲ ἐϲτί, λέγουϲιν, ὅτι παρὰ τὴν ὅδε ἀντωνυμίαν γέγονεν ὁδέϊνα καὶ ὁδεῖνα. αἱ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν μονοπρόϲωποι ἀντωνυμίαι θέλουϲιν ἔχειν δίφθογγον,
αὐτόϲ, οὗτοϲ, ἐκεῖνοϲ· μόνον τὸ ὅδε οὐκ ἔχει· τούτου χάριν ὁ δεῖνα ἔχει τὴν ει δίφθογγον. πρόϲκειται «ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν» διὰ τὴν μίν καὶ ϲφίν μονοπρόϲωπον. μονοπρόϲωποι δὲ λέγονται αὖται, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουϲι πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον κατὰ ἀκολουθίαν. τὸ γὰρ ἐγώ, ϲύ οὔκ εἰϲι τοιοῦτον, ἀλλὰ τὸ ἴ.
ὀδμή ὀϲμή.
ὄθματα ὄμματα.
ὀθνεῖον: ει δίφθογγοϲ. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ « ὀθνέην ὁδόν» (ἔϲτι δὲ παρὰ τὸ νόθοϲ νοθεῖοϲ καὶ ἐν ὑπερβιβαϲμῷ ὀθνεῖοϲ).
οἰδαίνω «οἰδάνει ἐν ϲτήθεϲϲι νόον» (Ιl. l 554) ἐνδείᾳ τοῦ ῑ ὡϲ
μελάνει (H 64).
μελάνει (H 64).
ὀΐζυε, ὀϊζύομεν ὀιζύει, ὀϊζύοϲ οἰζύϲ, οἰζυρά.
οἶειοϲ: ει.
οἰκεῖοϲ: ει. οἰκήϊοϲ γὰρ οἱ Δωριεῖϲ.
οἰκετεία ει ἡ θεραπεία.
οἰκία ὁ οἶκοϲ διὰ τοῦ ῑ τὸ κι· ἐκ τοῦ οἶκοϲ γὰρ γέγονεν οἰκία.
οἰκιμβάζειν ϲτραγγεύεϲθαι διατρίβειν. ὀκιμβάζειν διατρίβειν καὶ ϲτραγγεύεϲθαι. ϲκιμβάζει χωλεύει.
οἰκονομία: ῑ παρὰ τὸ οἰκονόμοϲ.
οἶκοϲ.
οἰκτίρω οἰκτείρω διὰ τοῦ ῑ γράφεται καὶ διὰ τῆϲ εῖ διφθόγγου. ἔχει δὲ λόγον ἑκάτερα. τὸ γὰρ οἰκτίρω διὰ τοῦ ῑ γράφεται διὰ τὸ οἰκτιρμόϲ γράφεϲθαι διὰ τοῦ ῑ. καὶ πάλιν οἱ Αἰολεῖϲ οἰκτίρω λέγουϲι καὶ οὐχὶ οἰκτέρρω. οἱ δὲ διὰ τῆϲ ε διφθόγγου γράφεϲθαί φαϲιν αὐτό,
3
4
5
6
ἐπειδὴ οἰκτερῶ ἐϲτιν ὁ μέλλων. ὅϲα γὰρ ῥήματα ἐν τῷ μέλλοντι ἔχει τὸ ε, καὶ ἐν τῷ ἐνεϲτῶτι τὸ ε ἔχει καὶ ἢ μόνον ἢ μετὰ τοῦ ῑ αὐτὸ ἔχει· μόνον μὲν οἷον νέμω νεμῶ, δέρω δερῶ. μετὰ δὲ ἑτέρου φωνήεντοϲ οἷον κείρω κερῶ, ἐγείρω ἐγερῶ, ἀείρω ἀερῶ. εἰ οὖν οἰκτερῶ φαμεν τὸν μέλλονταϲ διὰ τοῦ ε, δηλονότι ὁ ἐνεϲτὼ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου
γράφεται.
γράφεται.
Ὀϊλεύϲ: λέγεται δὲ καὶ Ἰλεύϲ. διὰ τοῦ ῑ γράφεται, ἐπειδὴ τὰ εἰϲ ευϲ ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον οὐ θέλει τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι κτλ.
οἴομαι καὶ κατὰ διάλυϲιν ὀΐομαι.
οἱονεί: δίφθογγοϲ. δύο γὰρ μέρη λόγου ἐϲτίν, ὄνομα καὶ ὁ ϲύνδεϲμοϲ
καὶ ἐν ϲυνθέϲει (pro ϲυναιρέϲει scripsi) γέγονεν οἱονεί τὸ ἐπίρρημα.
καὶ ἐν ϲυνθέϲει (pro ϲυναιρέϲει scripsi) γέγονεν οἱονεί τὸ ἐπίρρημα.
οἶϲθα οἶδαϲ. ἑκατέρωϲ Ἀττικῶϲ.
Οἰϲύμη πόλιϲ Μακεδονίαϲ. ταύτηνΑἰϲύμην Ὅμηροϲ (Il. Θ 304) ἔφη.
οἰϲύπειον: ἔριον ῥυπαρὸν προβάτων. τὸ αὐτὸ οἰϲυπηρόν καὶ
οἰϲυπηρόϲ.
οἰϲυπηρόϲ.
Οἴτη ὄροϲ περὶ Τραχῖνα. οἱ οἰκοῦντεϲ Οἰταῖοι. καὶ θηλυκὸν Οἰταίη καὶ Οἰτηΐϲ, ἴϲωϲ ἀπὸ τοῦ Οἰταιεύϲ Οἰταιίϲ καὶ Οἰτπΐϲ.
Οἴτυλοϲ πόλιϲ Λακωνικῆϲ. «ἠδ᾿ Οἴτυλον» (B 585) ὡϲ δάκτυλον ἀπὸ τοῦ ἰτύλου ἥρωοϲ. τινὲϲ δὲ τὸ οι ἄρθρον φαϲὶν εἶναι καὶ τὴν
πόλιν Τύλον.
πόλιν Τύλον.
ὀκεῖλαι ἐξώκειλα. ὀκέλλω γάρ.
ὄκκα παῤ Ἀλκμᾶνι· τὸ ὅτε ὅκα λέγει ἡ διάλεκτοϲ. εἶτα διπλαϲιάϲαϲα ὄκκα.
ὀκνείω ὀκνῶ.
ὄκταλλοϲ ὁ ὀφθαλμὸϲ παρὰ Βοιωτοῖϲ.
ὀλαιτοί: ϲπερμολόγοι. καὶ ὀλατοί.
ὄληαι ἀποθάνοιϲ.
ὀλίοϲ κατὰ διάλεκτον. Ταραντῖνοι γὰρ τὸ ὀλίγοϲ ὀλίοϲ λέγουϲιν ἄνευ τοῦ γ.
Ὀλμειόϲ ποταμόϲ: ει ὡϲ Ἀλφειόϲ.
ὄλοκεϲ αὔλακεϲ.
ὀλόπτειν, ὀλούφειν τίλλειν.
Ὄμβρικοι ἔθνοϲ Ἰταλικόν. λέγονται καὶ Ὄμβροι καὶ Οὖμβροι παρὰ τοῖϲ Ἰταλικοῖϲ ϲυγγραφεῦϲιν.
ὁμηρεία ει παρὰ τὸ ὁμηρεύω.
ὅμιλοϲ. ῑ. ὄμιλλοϲ γὰρ λέγουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ. καὶ πάλιν τὰ διὰ
τοῦ ιλοϲ κτλ.
τοῦ ιλοϲ κτλ.
ὀμιχεῖν οὐρεῖν. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ χῶ τῇ ει διφθόγγῳ οὐ παραλήγεται.
ὁμίχλη ἢ ὁμίχλα.
ὀνείατα ϲημαίνει καὶ τὰ βρώματα καὶ πάντα τὰ ὠφελοῦντα. διὰ
τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Αἰολεῖϲ διὰ τοῦ η γράφουϲιν αὐτὸ οἷον ὀνήατα. κατὰ ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τὴν ει δίφθογγον εἰϲ η τρέπειν. γέγονε δὲ καὶ παρὰ τὸν ὀνήϲω μέλλοντα ὄνειαρ ὀνείατοϲ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τοῦ η εἰϲ τὴν ει δίφθογγον.
τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Αἰολεῖϲ διὰ τοῦ η γράφουϲιν αὐτὸ οἷον ὀνήατα. κατὰ ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τὴν ει δίφθογγον εἰϲ η τρέπειν. γέγονε δὲ καὶ παρὰ τὸν ὀνήϲω μέλλοντα ὄνειαρ ὀνείατοϲ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τοῦ η εἰϲ τὴν ει δίφθογγον.
ὄνειδοϲ: ει δίφθογγοϲ. (παρὰ γὰρ τὸ εἶδοϲ καὶ τὸ ὀνῶ τὸ μέμφομαι
γέγονεν ὄνειδοϲ. ὄνειδοϲ γὰρ τὸ κατὰ τὸ εἶδοϲ μεμπτόν?)
γέγονεν ὄνειδοϲ. ὄνειδοϲ γὰρ τὸ κατὰ τὸ εἶδοϲ μεμπτόν?)
Ὄνειον ὄροϲ ἐν Κορίνθῳ.
ὄνειροϲ: ει. τὰ διὰ τοῦ ειροϲ κτλ.
ὀνομαϲτί: ῑ, ἐπειδὴ καὶ ϲυνέϲταλται.
ὀξύπεινοϲ. ει.
ὀπτανεῖον μαγειρεῖον.
Ὀπικοί ἔθνοϲ Ἰταλίαϲ. οἱ δὲ ὅτι Ὀφικοί ἀπὸ τῶν ὄφεων.
ὀπιπεύω διὰ τοῦ ῑ γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ ὄπτω τὸ θεωρῶ γίνεται ὀπτεύω καὶ κατὰ διπλαϲιαϲμὸν ὀπιπτεύω καὶ ὀπιπεύω.
ὄπιϲθεν καὶ ὄπιθεν.
ὀπτίλλοϲ ὀφθαλμόϲ.
ὀπωρινόϲ διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ νοϲ ὀξύτονα ἐπὶ καιροῦ λαμβανόμενα κτλ. οὕτω καὶ ὀπωρινόϲ διὰ τοῦ ῑ μακροῦ ὅλα.
ὀρεινόϲ ὑπάγεται τῷ κανόνι τῶν εἰϲ νοϲ ὀξυτόνων.
ὄρειοϲ. ει ἀπὸ τοῦ ὄρεοϲ γενικῆϲ. ὅριον δὲ τὸ δαϲυνόμενον ῑ καὶ
Ζεὺϲ Ὅριοϲ.
Ζεὺϲ Ὅριοϲ.
ὀρείχαλκοϲ.
ὀρεοκόμοϲ.
ὀρεϲκῷοϲ ὁ ἐν ὄρεϲι διαιτώμενοϲ. ἀπὸ τοῦ κείω τὸ κοιμῶμαι
9
γίνεται ὀρεϲίκοιοϲ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ ο εἰϲ ω ὀρεϲκῷοϲ καὶ μένει τὸ ῑ προϲγεγραμμένον.
Ὀρεϲτία πόλιϲ. ῑ.
ὀρεύω φυλάϲϲειν.
ὀρθοέπεια: ει δίφθογγοϲ τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων.
ὀρίγανον.
ὀρίνω διὰ τοῦ ῑ γράφεται. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ ὀρίνω λέγουϲι καὶ οὐχὶ ὀρέννω. καὶ ἄλλωϲ, ἐπειδὴ εὕρηται κλινόμενον μετὰ τὸν παρατατικόν. εἰ δὲ μετὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἐγράφετο, οὐκ ἐκλίνετο μετὰ
τὸν παρατατικόν. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γραφόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται, ἐρεείνω, φαείνω, ἀλεείνω. καὶ ἰϲτέον ὅτι πάντα τὰ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ διὰ τοῦ εινω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται πλὴν τοῦ ὀρίνω καὶ ὠδίνω.
τὸν παρατατικόν. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γραφόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται, ἐρεείνω, φαείνω, ἀλεείνω. καὶ ἰϲτέον ὅτι πάντα τὰ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ διὰ τοῦ εινω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται πλὴν τοῦ ὀρίνω καὶ ὠδίνω.
ὀριχᾶται γλίχεται ἐπιθυμεῖ.
ὁρκάνη εἱρκτή δεϲμωτήριον.
ὅρκμον φράγμα.
ὁρμειαί ὁρμιαί.
Ὀρνειαί ἢ Ὀρνεαί, κώμη Ἀρτείαϲ.
ὄρνιϲ ὄρνιθοϲ ῑ διὰ τὸ εἰϲ θοϲ εἶναι τὴν γενικήν.
ὀροβάκχη βοτάνη τιϲ.
ὀρούα χορδή. — ὀρύα χορδὴ ἑφθή.
ὀρρωδῶ καὶ ἀρρωδῶ.
ὁρτή ἀπὸ τοῦ ἑορτή κατὰ ἀφαίρεϲιν.
ὄρυμοϲ βωμόϲ. οἱ δὲ ὄρυμβοϲ.
ὄρφνα καὶ ὄρφνη· ϲκοτία. νὺξ μέλαινα.
ὄρχαμοϲ ἡγεμών. παρὰ τὸ ἄρχω ἄρχαμοϲ καὶ ὄρχαμοϲ.
ὅϲιοϲ διὰ τοῦ ῑ ὡϲ Χαρίϲιοϲ, ἀφροδίϲιοϲ.
Ὄϲιριϲ διὰ τοῦ ῑ τῷ λόγῳ τοῦ Βούϲιριϲ.
ὀϲτακόϲ εἶδοϲ καράβου. οἱ δὲ ἀϲτακὸν λέγουϲιν.
ὄϲπριον δεῖ λέγειν καὶ οὐκ ὄϲπρεον. παρὰ γὰρ τὸ ϲπόροϲ ϲπόριον καὶ ὑπερβιβαϲμῷ ὄϲπριον. Χοιροβοϲκόϲ.
ὄϲτρεια: ει. ὄϲτρεα γάρ.
ὅ ϲφιν ἀντὶ τοῦ ὃϲ αὐτοῖϲ. Ἀρίϲταρχοϲ εἰδὼϲ ὅτι ὁ ποιητὴϲ προτακτικοῖϲ χρῆται ἀντὶ ὑποτακτικῶν τὸ «ὅ ϲφιν προΐει» (A 336, ubi tamen ϲφῶϊ, sed substitui possunt loci β 160 228 η 158) καὶ τὰ
λοιπὰ δι᾿ ἑνὸϲ ϲ γράφει.
λοιπὰ δι᾿ ἑνὸϲ ϲ γράφει.
ὀϲχεόϲ. ἀπὸ τοῦ ὀχεύω ὀχεόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ ὀϲχεόϲ.
ὅτι: ἰϲτέον ὅτι τὸ ὅτι πῇ μέν ἐϲτι ϲύνδεϲμοϲ αἰτιολογικόϲ, πῇ δὲ ὄνομα οὐδέτερον. ἐὰν δὲ ἀναδιπλαϲιαϲμὸν δέξηται τοῦτο ὅτι, μόνον ἐϲτὶ ὄνομα ἐν μιᾷ λέξει ἀκουόμενον καὶ οὐκέτι ϲυμπίπτει ϲυνδέϲμῳ,
ἀλλ᾿ ἔϲτιν οὐδέτερον ὄνομα.
ἀλλ᾿ ἔϲτιν οὐδέτερον ὄνομα.
ὄττεϲθαι κληδονίζεϲθαι, ὀττεύεϲθαι ὁμοίωϲ. — ὄϲϲα κλῃδὼν καὶ φήμη.
οὐθέν οὐδέν — οὐδένεια οὐθένεια.
οὐκί οὐχί.
οὔριοϲ ἐπιτήδειοϲ, ἐπιδέξιοϲ ἄνεμοϲ, τὸ δὲ οὔρειοϲ ὄρειοϲ.
οὕτωϲ τὸ ἀνάλογον, τὸ δὲ οὕτω κατ᾿ ἔλλειψιν.
ὀφείλει δεῖ γενέϲθαι κατ᾿ ἀνάγκην. — ὀφέλλει ὠφελεῖ αὔξει. ὄφελεϲ ὤφειλεϲ.
ὀχεῖον ἡ ἄγκυρα: ει.
ὄχθοιβοϲ λῶμα.
ὀψαρίδιον διὰ τοῦ ῑ. ὥϲπερ παρὰ τὸ οἰκία γέγονεν οἰκίδιον διὰ τοῦ ῑ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὀψάριον ὀψαρίδιον ὡϲ γωνία γωνίδιον.
ὀψὲ δύων ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου εἰ γὰρ ἦν ϲύνθετον, διὰ τοῦ ῑ ἐγράφετο ὀψιδύων ὡϲ ὀψιμαθήϲ, ὀψιτέλεϲτον. οὕτωϲ δὲ καὶ τὸ «ὀψὲ
δύοντα Βοώτην» (Od. ε 272).
δύοντα Βοώτην» (Od. ε 272).
ὀψείω τὸ ἐπιθυμίαν ἔχω τοῦ θεωρῆϲαι. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ῑ παρὰ Ϲώφρονι «ἐγὼ δέ τοι πάλιν ὤψεον». καὶ ἄλλωϲ. τὰ ἀπὸ ἐνεϲτώτων ἢ μελλόντων διὰ τοῦ ειω παραγωγὰ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ διὰ τῆϲ ει διφόγγου γράφεται.
Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.