Ξανθικόϲ ὁ μὴν· ῑ. οὐδεὶϲ γὰρ μὴν Μακεδονικὸϲ τὴν ει δίφθογγον γον ἔχει ἐν παρατελεύτῳ.

ξεῖνοϲ διὰ διφθόγγου γράφεται· ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ κενόϲ γίνεται κεινόϲ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ οἷον «κεινὴ δὲ τρυφάλεια ἅμ᾿ ἕϲπετο
χειρὶ παχείῃ» (Γ 376), τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ ξένοϲ γέγονε ξεῖνοϲ. μηδεὶϲ δὲ οἰέϲθω, ὅτι τὸ ξέννοϲ ἀπὸ τοῦ ξεῖνοϲ γέγονεν· οὐδέποτε γὰρ οἱ Αἰολεῖϲ τὸ ῑ τὸ ἀπὸ πλεοναϲμοῦ ἀποβάλλουϲι καὶ ἀναδιπλαϲιάζουϲι τὸ ϲύμφωνον οἷον τὸ κενόϲ γίνεται κεινόϲ καὶ οὐ λέγουϲι κέννοϲ ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ξένοϲ γέγονε ξέννοϲ. καὶ γὰρ πολλάκιϲ καὶ ἐπὶ βραχέων
ποιοῦνται τοῦ ϲυμφώνου διπλαϲιαϲμὸν οἶον Ἔννη ἔϲτι δὲ ὄνομα πόλεωϲ· θεράπων θεράπων. οὕτω καὶ ξένοϲ ξέννοϲ.

ξένιοϲ: ῑ καὶ τὸ κύριον καὶ τὸ ἐπίθετον.

ξερόν τὸ ξηρὸν τῆϲ γῆϲ.

ξίμβαι ῥοαί. Αἰολεῖϲ.

ξῖριϲ: ἔϲτι δὲ εἶδὸϲ ἀρωματικοῦ φυτοῦ. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ ριϲ κτλ.

ξιφίζειν ἀνατείνειν τὴν χεῖρα, καὶ ὀρχεῖϲθαι.

ξιφύδρια κοχλία.

ξυλεία: ει. ξυλεύω γάρ.

ξυλήφιον. ῑ ὡϲ ὑποκοριϲτικὸν καὶ δοκιμώτερον τὸ ξυλήριον καὶ ξυλάριον.

ξυλοφορία: ῑ ἡ παράδοϲιϲ.

ξύμμαχοι ϲύμμαχοι.

ξυνά κοινά.