Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

Ν.

νάθραξ καὶ νάρθαξ νάρθξ. Δωρικῶϲ.

Ναιάδεϲ ἢ Nαΐδεϲ, Νηΐδεϲ.

ναίω τὸ οἰκῶ διὰ τῆϲ αι διφθόγγου ὡϲ τὸ «ναῖε δὲ Ϲατνιόεντοϲ ¹² ἐυρρείταο παῤ ὄχθαϲ» (Ζ 34) ἐξ οὐ γίνεται ὁ ναόϲ. νέω δὲ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ τὸ πορεύομαι ὡϲ τὸ «νῦν δ᾿ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐϲ πατρίδα γαίην» (Ϲ 101) καὶ τὸ κολυμβῶ ὡϲ «ϲτόμα καλλιρρόοιο Ἷξε νέων».

Nακόλεια πόλιϲ Φρυγίαϲ· ἔϲτι καὶ οὐδέτερον Νακόλαιον. καὶ ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ νύμφηϲ νύμφαιον καὶ Ἥραϲ Ἥραιον, οὕτω Νακόληϲ
Nακόλαιον ἀπὸ Νακόληϲ νύμφηϲ. τὸ ἐθνικὸν Νακολαιεύϲ. εἰ δέ ἐϲτι Νακόλεια διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, παρὰ τὸν Νάκολον τὸν Δαϲκύλου παῖδα, τὸ ἐθνικὸν ἔϲται Νακολεύϲ.

νάρθηξ: cf. νάθραξ.

Νάϲτοϲ πόλιϲ Θρᾴκηϲ. γράφεται καὶ Νέϲτοϲ.

ναῦϲ: τοῦ ὀνόματοϲ αἱ εὐθεῖαι ποικίλαι οἷον νεῦϲ διὰ τοῦ ε, νηῦϲ διὰ τοῦ η ναῦϲ διὰ τοῦ ᾱ, νᾶϲ παρὰ Δωριεῦϲι· χρῆται οὖν ὁ ποιητὴϲ ταύταιϲ ταῖϲ φωναῖϲ νηυϲί, νευϲί, νέεϲϲιν, νήεϲϲιν. οἱ Αἰολεῖϲ νάεϲϲι. τί οὖν; οὖκ οἶδεν Ὅμηροϲ τὴν ναυϲί ναί, ἐν ϲυνθέϲει, Ναυϲίθοοϲ, ναυϲίκλυτοϲ.

νεάτη ἡ ἐϲχάτη· καὶ νήτη χορδὴ ὑπὸ τῶν μουϲικῶν πρὸϲ
τῆϲ τε ὑπάτηϲ καὶ τῆϲ μέϲηϲ.

νείαιρα.

νεῖον: τῆϲ νηὸϲ τὸ πυθμενοειδὲϲ ξύλον.

νείατον ἔϲχατον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· ὥϲπερ γὰρ παρὰ τὸ μέϲον γίνεται μέϲατον, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ παρὰ τὸ νέον νέατον
κοὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ νείατον.

νεῖκοϲ ἡ φιλονεικία διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται ἐκ τοῦ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ καὶ τοῦ νε ϲτερητικοῦ γέγονε νέεικοϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ τῆϲ ει διφθόγγου νεῖκοϲ· ἡ γὰρ φιλονεικία τοῦ ὑποχωρεῖν ἐϲτέρηται. εἰ γὰρ ὑποχωροῦμεν, οὐκ ἔϲτι φιλονεικία. — τὸ δὲ νῖκοϲ τὸ
νίκημα διὰ μόνου τοῦ ῑ «νῖκοϲ ἀπωϲάμενοϲ» (Μ 276) οὕτωϲ γὰρ διὰ τοῦ ῑ Ἀρίϲταρχοϲ. βούλεται γὰρ λέγειν τῆϲ νίκηϲ τὴν ἧτταν.

νεικῶ φιλονεικίαν ϲημαίνει, νικῶ δὲ νίκην.

Νεῖλοϲ: οὐδὲν εἰϲ οϲ λῆγον διϲύλλαβον βαρύτονον τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεται, ἀλλὰ μόνον τὸ Νεῖλοϲ. Νῆλοϲ γὰρ λέγεται κατὰ διάλεκτον.

Νείλεωϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται. ἢ γὰρ παρὰ τὸ νέοϲ καὶ λεώϲ γέγονε νεόλεωϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ ο εἰϲ τὴν ει δίφθογγον ³ γον Νείλεωϲ ὡϲ πλέον πλεῖν, δέον δεῖν. ἢ ὥϲπερ ἡ ἀβλῆτοϲ καὶ ἀτρῶτοϲ γενικαὶ μετάγονται εἰϲ εὐθεῖαν καὶ προπαροξύνονται, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ Νηλέωϲ γενικὴ ἀπὸ τοῦ Νηλεύϲ. εὐθείαϲ μετάγεται εἰϲ εὐθεῖαν καὶ προπαροξύνεται οἷον Νείλεωϲ κατὰ τροπὴν τῶν Βοιωτῶν
τοῦ η εἰϲ ει δίφθογγον ὥϲπερ οὐτήϲω ὠτειλή.

νειόϲ ἡ ἀνανεουμένη γῆ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ νεῶ γέγονε νεόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ νειόϲ.

νειρόϲ ϲφοδρόϲ.

νείϲεται εἰϲέρχεται, νείϲαντο ἐπορεύοντο, νείϲοντο ἐπορεύοντο,
νειϲόμενοϲ πορευϲόμενοϲ, νίϲεϲθαι πορεύεϲθαι, νιϲόμενον πορευόμενον.

νείφω τὸ χιονίζω διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἔϲτι γὰρ νέφοϲ καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται νόφοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ γ γνόφοϲ. ἐκ τούτου οὖν τοῦ νέφοϲ γίνεται νέφω καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ νείφω. τὸ δὲ νήφω ἐπὶ τοῦ φρονῶ, ἐξ οὗ καὶ νηφαλέοϲ, διὰ τοῦ η γράφεται. Ἀπολλώνιοϲ δὲ ὁ
Ἀρχιβίου τοῦτο κατὰ τροπὴν γεγενῆϲθαι λέγει ἀπὸ τοῦ νείφω τὸ χιονίζω κατὰ τροπὴν τῆϲ ει διφόγγου εἰϲ η. τοὺϲ γὰρ λειποψυχοῦνταϲ πολλάκιϲ ὕδατοϲ ῥανίϲι νήφειν ποιοῦμεν.

νεογιλόϲ.

νεοττοί νεοϲϲοί.

νέτωπον νετώπιον μύρον ϲυντιθέμενον ἐκ πολλῶν μιγμάτων. οἱ δὲ μετώπια.

νευϲτάζων. νεύων, ἐπινεύων. — νυϲταλέον ὑπνηλόν. — νυϲταλωπιᾶν νυϲτάζειν.

νέφοϲ. ε. τὰ διὰ τοῦ εφοϲ διϲύλλαβα μονογενῆ διὰ τοῦ ε γράφεται
χωρὶϲ τοῦ λαῖφοϲ.

νεῴ: οἱ νεῷ ϲὺν τῷ ῑ. πρῶτον ἀπὸ τοῦ οἱ Μενέλαοι καὶ οἱ ναοί γέγονε κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰϲ ω καὶ μένει τὸ ῑ προϲγεγραμμένον. ⁴ δεύτερον δὲ ὅτι πᾶϲα εὐθεῖα ἀρϲενικῶν τε καὶ θηλυκῶν πληθυντικῶν εἰϲ φωνῆεν λήγουϲα ἀνεπέκτατοϲ εἰϲ ῑ θέλει λήγειν οἷον οἱ καλοί, αἱ μοῦϲαι. αἱ γὰρ θεματικαὶ εὐθεῖαι πληθυντικαὶ ἤγουν αἱ μὴ ἀπὸ ἑνικοῦ κεκλιμέναι οἶον οἱ πέντε καὶ οἱ ἑπτά οὐκ ἀντίκεινται ἡμῖν μὴ λήγουϲαι. εἰϲ ῑ, ἐπειδὴ οὔκ εἰϲιν ἀπὸ ἑνικοῦ κεκλιμέναι. εἰ ἄρα οὖν οἱ Μενέλεῳ
καὶ οἱ νεῴ εἰϲ φωνῆεν λήγουϲιν, εἰϲ τὸ ι δηλονότι θέλουϲι καταλήγειν.

νήδυμοϲ.

νήϊον: παρὰ τὸ ναῦϲ ναόϲ νάϊοϲ καὶ τροπῇ νήϊοϲ καὶ νήιον ξύλον τὸ πρὸϲ νεῶν καταϲκευὴν ἐπιτήδειον. ἔϲτι δὲ καὶ ὄροϲ πληϲίον Ἰθάκηϲ οὕτω καλούμενον οἷον «ἡμεῖϲ δ᾿ ἐξ Ἰθάκηϲ ὑπονηΐου» (γ 81) τῆϲ
ὑπὸ τῷ Νηΐῳ ὄρει κείμενον. οὕτω δὲ «Θήβη ὑποπλακίη» (Ζ 387) ἡ ὑπὸ τῷ Πλακίῳ ὄρει. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰϲ αυϲ θηλυκῶν μονοϲυλλάβων διὰ τοῦ ιοϲ παραγωγὰ διὰ τοῦ ῑ γράφεται, γραῦϲ γράϊοϲ καὶ «γρήϊον εἶδοϲ ἔχουϲα».

νηλήτειϲ: ἀναμάρτητοι. παρὰ τὸ μὴ ἀλιτεῖν. καὶ νηλίτιδεϲ τὸ αὐτό.

νηλόϲ (νῆλοϲ) ἔριον. ἄμεινον λῆνοϲ.

νηῖϲ.

νηπιέη ἡ τῶν νηπίων ἡλικία. — νηπιέῃϲι νεότῃϲι. — νηπιάαϲ ὀχέειν νηπιότηταϲ, ἀφροϲύναϲ καὶ ματαιότηταϲ ἔχειν ἢ ὑπ᾿ αὐτῶν ἔχεϲθαι.

Νηρῇδεϲ: ἔχει τὸ ῑ ἀπὸ γὰρ τοῦ Νηρηΐδεϲ καὶ Βριϲηΐδεϲ καὶ. Χρυϲηΐδεϲ καὶ Καδμηΐδεϲ ϲυνῃρέθη ηρῇδεϲ, Βριϲῇδεϲ, Χρυϲῇδεϲ καὶ. Καδμῇῇδεϲ.

Νήρικοϲ πόλιϲ Ἀκαρνανίαϲ. Λούπερκοϲ δὲ ταύτην Νήριτόϲ φηϲιν ἢ Νήριτον ὡϲ τὸ ὄροϲ.

νηρίτηϲ.

νῆϲ τὸ ἔνηϲ, ὅπερ ἐϲτὶν εἰϲ τρίτην. Δωριεῖϲ δὲ νᾶϲ λέγουϲιν.

⁵

Νηϲαῖον πεδίον, ἀφ᾿ οὗ παρὰ Μήδοιϲ οἱ Νηϲαῖοι ἵπποι.

νίζε ϲημαίνει τὸ νίπτε. οἱ Αἰολεῖϲ τὰ εἰϲ πτῶ ῥήματα εἰϲ δύο ϲϲ μεταβάλλουϲι νίπτω νίϲϲω, Ταραντίνων δὲ φωνῇ γίνεται νίζω. παρὰ τὸ νίζω γίνεται νίτρον ὡϲ μάϲϲω μάκτρον καὶ πλήϲϲω πλῆκτρον.

νίκη: παρὰ τὴν ἑνί δοτικὴν καὶ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ γίνεται ἑνιείκη καὶ κατὰ ἀποβολὴν τῶν δύο εε καὶ κράϲει τῶν δύο ιι γίνεται νίκη οἱονεὶ ἡ ἑνὶ ὑποχωροῦϲα, ὡϲ καὶ ὁ ποιητὴϲ δηλοῖ λέγων «ἑτεραλκέα νίκην »τὴν ἑτεροκλινῆ. τινὲϲ δὲ ϲχηματίζουϲιν οὕτωϲ. παρὰ τὸ νη ϲτερητικὸν καὶ τὸ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ οἱονεὶ ὁ μηδενὶ ὑποχωρῶν. κακῶϲ
δὲ λέγουϲιν. ἀντίκειται γὰρ αὐτῷ ἡ γραφή.

νίκλον: τὸ λίκνον.

νίρνοϲ φθείρ. Ἀχαιοί. ἢ νίρμοϲ.

Νίϲιβιϲ πόλιϲ ἐν τῇ Περαίᾳ τῇ πρὸϲ τῷ Τίγρητι ποταμῷ. Φίλων ἐν Φοινικικαῖϲ Νάϲιβίϲ φηϲι διὰ τοῦ α. ϲημαίνει δέ, ὥϲ φηϲι Φίλων,
νάϲιβιϲ τὰϲ ϲτήλαϲ. Ϲτράβων δὲ ἑκκαιδεκάτῃ διὰ τοῦ ῑ (p. 747).

νιφάϲ νιφετόϲ διὰ τοῦ ῑ. εἰϲὶ γὰρ ὀνόματα κτλ.

Νιφάτηϲ ὄροϲ Ἀρμενίαϲ· ἔοικε δὲ παρὰ τὸ νείφειν, ἀλλ᾿ ὀνοματικῶϲ διὰ τοῦ ῑ γράφεται.

Νομαντία: τὸ ἐθνικὸν Νομαντῖνοϲ. λέγεται καὶ διὰ τῆϲ ου.

Νοϲτία κώμη Ἀρκαδίαϲ. Ἔφοροϲ τὸ ἐθνικὸν Νεϲτάνιοϲ ἔφη, ὥϲτε κατ᾿ αὐτὸν Νεϲτανίαν λέγεϲθαι.

Νουκρία πόλιϲ Τυρϲηνίαϲ. εἴρηται καὶ Νακρία διὰ τοῦ ᾱ.

νυκχάϲαϲ: γράφεται δὲ καὶ νευχάϲαϲ (sic ex Phot. 303, 9 pro νυκχάϲαϲ) ὅπερ ἐϲτὶ νεανιευϲάμενοϲ. τὸ δὲ νυκχάϲαϲ νύξαϲ.

Νῦϲαι πόλειϲ πολλαί. τὸ ἐθνικὸν Νυϲεύϲ. λέγεται καὶ Νυϲαῖοϲ καὶ ἐξ αὐτοῦ Νυϲαιεύϲ τριϲυλλάβωϲ καὶ Νυϲαεύϲ ἄνευ τοῦ ῑ.

νώ ἡμᾶϲ.

Νώνακριϲ τόποϲ ἐπώνυμοϲ Ἀρκαδίαϲ. τινὲϲ δὲ Νώναπιϲ.

⁶

Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ὀρθογραφίας (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ ὀρθογραφίας, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ ὀρθογραφίας

1. l. 1 Hes., idem Μομμώ, ὃ ἡμεῖϲ Μορμώ φαμεν. l. 2 St. B. 1.4 St. B. Hes. Μυκάλη ὅροϲ Καρίαϲ. l. 8 St. B. — Hes. per simplex ϲ. l. 9 Theogn. 100, 33. Hes., qui etiam habet Μουκέρινα, ut Schmidtius suspicatur, ex scri ptore Dorico. l. 10 Hes. et St. B. s. Μυλαντία. l. 11 Hes. et St. B. s. Μυλαντία; nomen Μύλλαϲ per duplex λλ exstat ap. Arc. 21, 27. l. 13 Hes., qui habet etiam Μιλίτηϲ Ἀφροδίτηϲ, pro quo ordo Μιλύτηϲ postulat. l. 14 St. B. l. 16 St. B., sic etiam Hes. per simplex ν, E. M. 595, 25 Μυρίννα. l. 17 St. B. l.19 St. B. l. 23 Hes., apud quem vitiose μυρίνη. l. 24 St. B. l. 27 St. B., Hes. l. 29 Arc. 109, 9, ubi diserte cum πυϲτίλη et μαρίλη opponitur nominibus oxytonis in ειλη ὠτειλή, ἀπειλή, ὀφειλή. Quare iure ap. Hes. Schmidt. ε seclusit. l. 31 Hes., Theogn. 40, 18. l. 32 Hes.

2. l. 33 E. M. 598, 45 cf. An. Ox. II 326, 4.

3. l. 4 St. B. cum Meinekii adnotatione. l. 10 St. B. l. 11 E. M. 605, 23 Il. Pr). K 109. l. 15 Hes. l. 17 Hes. cf. fr. 45. l. 18 Theogn. 121, 18 Hes. l. Choer. 240, 33. l. 22 Choer. 240, 17, E. M. 601, 56. quae de νῖκοϲ addidi, sunt ex Schol. ad Il. l., ubi cod. A Ἀρίϲταρχοϲ νῖκοϲ διὰ τοῦ ῑ κτλ., BL. Ἡρωδιανὸϲ διὰ μόνου τοῦ ῑ, ἵνα δηλοῖ τὸ νίκημα. cf. de hoc νῖκοϲ Lob. ad Phryn. 647. ln An. Par. III 368 νῖκοϲ sic derivatur: παρὰ τὸ ἑνὶ εἴκειν, εἶτα κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ ε νιείκη καὶ ἐλλείψει τοῦ ἑτέρου ε καὶ κράϲει τῶν β΄ ιι εἰϲ ῑ μοκρὸν γίνεται νίκη, quae originario congruit cum Ep. Cr. I 440, 2 in loco, quem ex Herodiano depromptum esse et testimoniorum copia et Homerici usus accurata observatio demonstrat. De νεῖκοϲ in An. Par. diversa etymologia pro ponitur παρὰ τὸ τοῖϲ νέοιϲ ἐοικέναι γέγονε νέεκοϲ καὶ κράϲει τῶν δύο εε εἰϲ τὴν ει δίφθογγον νεῖκοϲ, ἡ γὰρ φιλονεικία τοῖϲ νέοιϲ πρέπει. l. 28 Choer. Dict. 653, 5 καὶ τὸ μὲν νικῶ ἐϲτιδευτέραϲ ϲυζυγίαϲ οἶον νικᾷϲ, τὸ δὲ νεικῶ πρώτηϲ ἐϲτὶ ϲυζυγίαϲ E M. 606, 6. l. 29 Mon. 14, 10 coll. Choer. 240, 27 Νεῖλοϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, οἱ γὰρ Δωριεῖϲ διὰ τοῦ η γράφουϲιν. l. 31 Choer. 241, 9, E. M. 602, 23.

4. l. 6 Choer. 241, 18, E. M. 602, 37. l. 8 Hes., idem νίρον μέγα ct. can. gen. de nom. in ιροϲ. l. 9 Hes. Ex his formis νείϲεται νείϲονται νίϲεϲθαι. νιϲόμενοϲ, quae praesentis et imperfecti sunt, si per duplex ϲϲ scribuntur, per ῑ exhibendae sunt secundum canonem, quo ει ante ϲϲ poni vetatur: si per simplex ϲ, ει locum habere potest. Species futuri et aoristi quum simplex ϲ legitimum sit, utramque scripturam admittunt. Sed quum ap. Hesych. scriptura inter ει et ῑ tantum neque tamen inter simplex et duplex ϲ fluctuet (nam νιϲϲόμενον ex Musuri correctione dedit Schmidtius), effici videtur Herodianum verbum per simplex ϲ protulisse, et variatio scripturae per ῑ et ει indicat, opinor, Herodianum exposuisse utramque scripturam inveniri. Sed ita eum rem decidisse suspicor ut factum est in E. M. 606, 12 νίϲομαι τὸ πορεύομαι καὶ «νιϲόμενον πόλεμόνδεα (N 186) ϲηααίνει τὸν περιγενηϲόμενον. ὤφειλε γὰρ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ νέομαι, ἀλλ᾿ ἡ παράδοϲιϲ ἔχει τὸ ῑ θεματικόν, ὡϲ ἀπὸ τοῦ νίω ἐνεϲτῶτοϲ ὁ μέλλων νίϲω, quod adnotamentum Herodianeae originis esse eo magis credibile est, quod Herodianus propensus fuit ad praesens ex. futuro repetendum velut λεύϲετε pro praesenti ex futuro ficto habuit in E. M. 562, 8 cf. Lob. ad Buttm. II 249, Spitzner ad Il. XIII 196 et qui ab iis citantur. l. 11 Choer. 241, 29 et 34, E. M. 605, 34, Theogn. 138 ex Herod. περὶ ϲυζυγιῶν. Hes. habet νίφει. l. 18 Arc. 54, 15 νεογιλόϲ Hes. l. Hos. , idem νεοττίϲ et νεοϲϲίϲ. l. 20 Hes. l. 22 Hes. cf. E. M. 609, 34 νυϲτάζω ἀπὸ τοῦ νευϲτάζω ἀποβολῇ τοῦ ε. l. 24 E. M. 601, 44, Hes. l. 26 E. M. 616, 32.

5. I. 7 de hoc vocabulo idem sensisse Herodianum cum Aristarcho opinor. Schol. Il. B 2: Δία δ᾿ οὐκ ἔχε νήδυμοϲ ὕπνοϲ· ὅτι τὸ νήδυμοϲ μετὰ τοῦ ν καὶ οὐχὶ ἥδυμοϲ, ὡϲ ἔνιοι, παρὰ τὸ ἡδύϲ ὡϲ δῆλον ἐκ τοῦ «νήδυμοϲ ἀμφιχυθείϲ» (Il. Ξ 253). οἱ δὲ μεθ᾿ Ὅμηρον καὶ χωρὶϲ τοῦ ν λέγουϲι καὶ Ἀντίμαχοϲ «ἐπεί ῥά οἱ ἥδυμοϲ ἐλθών» καὶ Ϲιμωνίδηϲ «οὖτοϲ δέ τοι ἥδυμον ὕπνον ἔχων». ἴϲωϲ οὖν ἐνόμιϲαν ἀπὸ τοῦ ἡδύϲ εἶναι παραγωγὸν τὸ ἥδυμοϲ ὡϲ ἔτυμοϲ ἐτήτυμοϲ. ὁ δὲ ποιητὴϲ ἐπὶ τοῦ ἀνεκδύτου τίθηϲι τὴν λέξιν καὶ δῆλον, φηϲίν Ἀρίϲταρχοϲ, ὅτι παρὰ τὸ δύω ἢ δύνω ἐξέπιπτε ῥηματικὸν τὸ δύμοϲ καὶ κατὰ ϲτέρηϲιν τοῦ νη ὁ νήδυμοϲ ἐγίνετο, ὅθεν καὶ οἱ δίδυμοι δύο ἐκ μιᾶϲ καταδύϲεωϲ τῆϲ γαϲτρόϲ· καὶ οὐ παρὰ τὸ ἡδύϲ. λέξει γὰρ δαϲυνομένῃ οὐ ϲυντίθηϲι τὸ νη. cf. E. M. 602, 53 Hes. etiam scripturae sine ν meminit ἥδυμοϲ ὕπνοϲ. l. 8 E. M. 603, 14, Hes. νήϊον et ὑπὸ νηΐω. l 15 Hes. νηλήτηϲ γέγονε παρὰ τὸ νη τὸ ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ἀλιτεῖν τὸ ϲημαῖνον τὸ ἁμαρτεῖν. καὶ ἄξιόν ἐϲτι ζητῆϲαι, εἰ ἄρα τὸ νηλήτηϲ ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν γέγονε, τὸ δὲ ἀλιτεῖν διὰ τοῦ ῑ γράφεται, πῶϲ τὸ νηλήτηϲ διὰ τοῦ η γράφεται. ἔϲτιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι ἐτράπη Αἰολικῶϲ τὸ ῑ εἰϲ τὸ η, οὕτωϲ γὰρ τὸ ἀκτῖνεϲ καὶ τὸ ψιμύθιον διὰ τοῦ η προφέρονται οἱ Αἰολεῖϲ Choer. 241, 3, E. M. 603, 49. l. 16 Hes. 1. 17 Herod. Epim. in E. Orion. 110, 33, Choer. Dict. 193, 16. l. 18 Hes., E. M. 604, 24. l. 21 E. M. 604 54, Choer. Dict. 243, 25. l. 24 St. B. Hes. habet Νήρικοϲ πόλιϲ Ἠπείρου. l. 26 fr. 43 Hes. νηρίται μεγάλοι, quod Heinsius et Pearso correxerunt sic νηρῖται· (κοχλίαι) μεγάλοι. l. 27 Hes.

6. l. 1 Bt. B. Sic per η etiam Hes. Νηϲαίαϲ ἵππουϲ alii Νιϲαῖον ἵππον dicebant ut Herod. III 106, Strab. XI 522; 530 scripturam per υ vitiosam esse docet Coray ad Heliod. IX 19, Schmidt, ad Hes. s. v. Apud Herodotum nunc Νηϲαῖοι restitutum est cf. Stein. ad VII 40. l. 2 E. M. 605, 42. l. 5 E. M. 605, 55 ubi tertia etiam antecedit originario: νίκη παρὰ τὴν ἑνί δοτικὴν καὶ τὸ ἵκω τὸ παραγίνομαι γίνεται ἑνιΐκη καὶ κράϲει τῶν δύο ιι εἰϲ ἓν μακρὸν νίκη ἀποβολῇ τοῦ καὶ πολλάκιϲ πέφυκεν ἀποβάλλειν κατὰ τὴν ἀρχὴν τὸ ε οἶον ἐρύω ἐρυτῆρεϲ ῥυτῆρεϲ, ἔχω ἐχείρ χείρ. Quum in Ep. Cr. I 440, 1 χειρόϲ: κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ ε γέγονε παρὰ τὸ ἔχω ὡϲ παρὰ τὸ ἑνὶ εἴκειν νίκη καὶ ἐρῳδιόϲ ῥῳδιόϲ κατὰ Ϲιμωνίδην «ῥῳδιῷ κατηυλίϲθην in loco, quem alia etiam indicia Herodianeum esse produnt, derivatio ab ἑνὶ εἴκειν proponatur, hanc pro ea habeam, quam. Herodianus reliquis praetulerit exstat etiam in E. Orion. 107, 25. l. 11 Hes., apud quem νεηκλᾶ· λικνᾶ Salmasius ex νεῖκλα λίκνα corruptum esse vidit. l. 12 Hes. l. 13 St. B., qui tertiam scripturam Uranii Νίϲιβιϲ affert. 1. 16 Choer. 241, 33. l. 17 St. B. 1. St. B. I. 20 St. B. l. 22 St. B. l. 23 Hes. l. 25 St. B. l. 27 Hes. oxytonos et sine i. E. M. 609, 39, ll. Il. Pr. 219. l. 28 Hes. St. B. Νώνακριϲ πόλιϲ Ἀρκαδίαϲ.

Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.13

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

Ν.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers