Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

K.

κάβαιϲοϲ ὁ ἄπληϲτοϲ διὰ διφθόγγου παρὰ τὸν κάβον μέτρον ϲιτικόν. Κρατῖνοϲ Μαλθακοῖϲ.

Κάβειροι: ει.

Καβειρία πόλιϲ τῆϲ κάτω Ἀϲίαϲ, ἧϲ τὴν γῆν Κάβειροι ᾤκουν.

Καβαϲϲόϲ πόλιϲ ἐν Καππαδοκίᾳ, πατρὶϲ Ὀτρυονέωϲ. Ὅμηρὸϲ «Καβηϲϲόθεν ἔνδον ἐόντα (Il. N 263). Ἑκαταῖοϲ δ’ ὁ Μιλήϲιοϲ Καβηϲϲόν πόλιν εἶναί φηϲι ὑπερβάντι τὸν Θράκιον Αἷμον κτλ. — λέγεται δὲ καὶ Καβαϲϲόϲ, ὅπερ ἐκ τοῦ Καβακηϲόϲ οἴεται Δίδυμοϲ κατὰ ϲυγκοπήν.

καγχλάζω καχλάζω.

Καδμεῖοι: ει.

Καδμῖλοϲ. οὕτωϲ λέγεται ὁ Ἑρμῆϲ διὰ τοῦ ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιλοϲ βαρύτονα κτλ.

Κάειρα Καρίνη.

καθαρεῖον παρὰ τὸ καθαρεύω.

καθῖϲαν: παρὰ τὸ καθίζω. ῑ.

Κάϊκοϲ ποταμόϲ, ὅθεν Καικίαϲ λέγεται ὁ ἄνεμοϲ ὁ πνέων ἐκεῖθεν. ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ικοϲ κτλ.

καιροϲϲέων.

Καίτρεαι ὅπλα Ἰβηρικά. οἱ δὲ κυρτίαϲ.

κακιθόϲ.

Καλαμένθη ἥτιϲ καὶ Καλαμίνθη, πόλιϲ Λιβύηϲ. Ἑκαταῖοϲ περιηγήϲει. κρεῖττον οὖν ὡϲ Ἡρόδοτοϲ διὰ τοῦ ῑ πόλιϲ Φοινίκων.

Καλακτίτηϲ καὶ Καλοακτίτηϲ διὰ τοῦ ῑ, ἐπεὶ καὶ παρὰ τὸ Ἀκτή
Ἀκτίτηϲ.

Καλαύρεια νηϲίδιον πρὸϲ τῇ Κρήτῃ. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται.

Κάλβιοϲ κρήνη Λυκίαϲ. τινὲϲ δὲ αὐτὴν διὰ τοῦ μ φαϲίν.

καλῄζω ϲὺν τῷ ῑ εὑρίϲκομεν· ἀπὸ γὰρ τοῦ κλέοϲ κλείζω καὶ
κληΐζω καὶ κλῄζω, ὡϲ χρέοϲ χρεΐζω χρηίζω χρῄζω.

καλιά: ἔϲτι δὲ οἶκοϲ. διὰ τοῦ ῑ ἐξ ἀφορμῆϲ τοῦ καλιόϲ οἶκὸϲ.

καλλά ἢ κάννα· κάλαμοϲ.

Καλλῖνοϲ: ἐϲτι δὲ ὄνομα Ἐφεϲίου τινὸϲ ἐλεγειογράφου· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινοϲ διὰ τοῦ ῑ μακροῦ γράφεται πλὴν τοῦ καρκίνοϲ.

καλλιπάρῃο ϲ.

Κάλπη πόλιϲ Βιθυνῶν. Θεόπομποϲ ὀγδόῳ Ἑλληνικῶν. τινὲϲ Κάρπειαν τὴν πόλιν φαϲὶ καὶ Καρπητανοὺϲ τὸ ἐθνικὸν ὡϲ Καλπειανούϲ.

Καλύδνα νῆϲοϲ. καὶ Καλύμνα, ἣν ὁ Ϲκήψιοϲ πληθυντικῶϲ Καλύμναϲ φηϲί.

Καλχηδών ἡ κατὰ Βυζάντιον, ἥτιϲ καὶ Χαλκηδών καλεῖται. εὑρίϲκομεν γὰρ διφορουμένην τὴν χρῆϲιν.

καλώδιον.

Καμάρινα. διὰ τοῦ ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινα κτλ.

²³⁴

Κάμιροϲ πόλιϲ Ῥόδου. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιροϲ ἐπὶ πόλεωϲ λεγόμενα κτλ. Κάμειροϲ δὲ ὁ ἥρωϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται ὡϲ μάγειροϲ.

Κάμινοϲ: ῑ.

Κάνη πολίχνιον Λοκρῶν — εἰϲὶ δὲ καὶ Κάνναι διὰ δύο νν.

Κάνωποϲ δεῖ λέγειν, οὐ Κάνωβοϲ, ἐπειδὴ οὐδὲν εἰϲ οϲ λῆγον ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ παραληγόμενον τῷ ω ἔχει τὸ β ἀρκτικὸν τῆϲ τελευταίαϲ ϲυλλαβῆϲ, ἀλλ’ ἢ ἕτερον ἢ τὸ π Κρότωποϲ, ἄνθρωποϲ. οὕτω καὶ Κάνωποϲ. γράφεται δ’ ὅμωϲ διὰ τοῦ β. Ϲτράβων ἑπτακαιδεκάτῃ
κτλ.

κάπετοϲ τάφροϲ, οἱ δὲ ϲκάπετον.

Καπετωλίειον: Ἡρωδιανὸϲ ἐν ἓξ ϲυλλαβαῖϲ καὶ ἐν ϲυναιρέϲει Καπετώλειον. τὰ δὲ Καπετωλεῖα ἐπὶ ἀγῶνοϲ προπεριϲπᾶται κτλ.

καπηλεῖον: ει δίφθογγοϲ. παρὰ τὸ καπηλεύω.

κάππα: καὶ παρὰ Καλλιμάχῳ (Bentley fr. p. 418) γράφεται κόππα, τὸ ἀνεϲτραμμένον P καὶ Ϲ χαρακτηριϲμόϲ.

κάρα κεφαλή. τοῦτο Ἀττικοὶ διὰ τοῦ ᾱ λέγουϲιν, Ὅζμηροϲ δὲ Ἰακῶϲ κάρη.

Κάραλλιϲ ἢ Καράλλεια Ἰϲαυρικὴ πόλιϲ. ἔϲτι καὶ Κάραλιϲ δι’ ἑνὸϲ
λ Λιβυκὴ πόλιϲ.

καρβαΐζει Καρικῶϲ λαλεῖ καὶ βαρβάρωϲ καὶ καρβᾴζει καὶ καρβανίζει.

Καρδαμύλη πόλιϲ. τὸ ἐθνικὸν Καρδαμυλίτηϲ. παρὰ δὲ τῶν ἐγχωρίων Ϲκαρδαμυλίτηϲ λέγεται.

Κάρηϲοϲ πόλιϲ καὶ ποταμὸϲ δι’ ἑνὸϲ ϲ γράφεται καὶ βαρύνεται.

Καρουεντόϲ πόλιϲ Λατίνων. Διονύϲιοϲ β΄ (?) Ῥωμαικῆϲ ἀρχαιολογίαϲ. ἔν τιϲι δὲ γράφεται Καρυεντόϲ καὶ τὸ ἐθνικὸν Καρυεντανόϲ.

Κάρπαθοϲ νῆϲοϲ πληϲίον τῆϲ Κῶ. Ὅμηροϲ «Κράπαθόν τε Κάϲον τε καὶ Κῶν (Il. B 676).

Καρπαϲία νῆϲοϲ κατὰ τὴν ἄκραν τὴν Ϲαρπηδονίαν. Ξεναγόραϲ
δὲ Κάρπαθον αὐτήν φηϲι. Δημήτριοϲ δ’ ὁ Ϲαλαμίνιοϲ Καρβαϲίαν φηϲί, ὅτι πρὸϲ τὸν καλούμενον κορβαν ἄνεμον κεῖϲθαι δοκεῖ.

κάρρων: ἀπὸ τοῦ κρατύϲ κρατύτεροϲ κρατίων ὁ τρίτοϲ τύποϲ κράϲϲων ὑπερθέϲει κόρϲων καὶ κάρρων ὡϲ μυρϲίνη μυρρίνη.

κάρτιϲτοι κράτιϲφο.

⁵⁶

Καϲϲώπη πόλιϲ ἐν Μολοϲϲοῖϲ. πάντεϲ διὰ δύο ϲϲ, Ἡρωδιανὸϲ δὲ μόνοϲ δι’ ἑνὸϲ ϲ.

Καϲταναία πόλιϲ Θεϲϲαλίαϲ. Εὔδοξοϲ δὲ διὰ τοῦ θ φηϲίν. ἔϲτι καὶ Καϲτανία διὰ τοῦ ῑ πόλιϲ πληϲίον Τάραντοϲ.

κᾷτα καὶ εἶτα.

καταγωγεῖον ει δίφθογγοϲ ἡ παράδοϲιϲ. καταγώγιον ῑ ἡ παράδοϲιϲ καὶ προπαροξύνεται.

κατακόκκαϲ ἢ κατακίκκαϲ. κατάπλαϲμα.

καταλοφάδεια. ει.

κατειλάϲ ἡμέρα χειμερινή.

κατένωπα ὡϲ κατέναντα, οὕτωϲ ὁ Ἀλεξίων καὶ οἱ πλείουϲ — Ἀρίϲταρχοϲ δὲ ὡϲ κατὰ δῶμα.

κατιτήρια ὡϲ εἰϲιτήρια. κατιτήριον δὲ ὁ τοῦ νεκροῦ ὀβολόϲ.

καττύειν κάττυμα.

κατωκάρα ἐπίρρημά ἐϲτι ϲύνθετον καὶ ϲὺν τῷ ῑ γράφει Ἡρωδιανόϲ.

Καύκαϲοϲ τὸ ὄροϲ. λέγεται καὶ διὰ τοῦ ῑ Καύκαϲιϲ.

Καυλίον.

Καυλωνία πόλιϲ Ἰταλίαϲ, ἣν Αὐλωνίαν Ἑκαταῖοϲ καλεῖ κτλ.

καυϲτειρόϲ ἀπὸ τοῦ η ἐτράπη εἰϲ ει.

κεγχρῄϲ κέρκνοϲ ἱέραξ.

κεδῶ κεδάζω λέγεται καὶ μετὰ τοῦ ϲῖγμα καὶ χωρὶϲ τοῦ ϲῖγμα.

κέδροπα τὰ ὄϲπρια καὶ κέρδοπα.

κίκυνα.

κειμήλιον: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ πρῶτον ὥϲπερ παρὰ θήϲω
μέλλοντα γίνεται θεμέλιον, οὕτω καὶ παρὰ τὸν κείϲω μέλλοντα κειμήλιον.

Κεῖοϲ ὁ πολίτηϲ ϲ Κέω. παρὰ γὰρ τὸ Κέω γέγονε Κέϊοϲ καὶ κατὰ κρᾶϲιν τοῦ ε καὶ ῑ εἰϲ τὴν ει δίφθογγον Κεῖοϲ.

Κειριάδαι δῆμοϲ τῆϲ Ἱπποθοωντίδοϲ φυλῆϲ.

κειρία: ϲημαίνει δὲ τὸ ϲχοινίον τὸ δεϲμεῦον τὴν κλίνην. διὰ τῆϲ
ει διφθόγγου γράφεται. ἢ γὰρ παρὰ τὸ κείρω γέγονε παρὰ τὸ εἰϲ ⁷ λεπτὰ κείρεϲθαι αὐτὰϲ ἢ παρὰ τὸ κέραϲ τὸ ϲημαῖνον τὰϲ τρίχαϲ γέγονε κερία καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ κειρία.

κεῖριϲ ὄρνεον. ἱέραξ. οἱ δὲ ἀλκυόνα.

κειρύλοϲ: τοῦτον ἔνιοι κήρουν (Schmidt. κουρέα) λέγουϲι. ἔϲτι
δὲ ὄρνεον. ὁ δὲ Ἀντίγονοϲ τῶν ἀλκυόνων ἄρρεναϲ κηρύλουϲ φηϲί et κηρύλοϲ ἄρϲην ὄρνιϲ ϲυνουϲιαϲτικόϲ, τινὲϲ δὲ ἀλκυόνα.

κείρω: ει δίφθογγοϲ. τὰ διὰ τοῦ ειρω βαρύτονα κτλ.

κεῖται: ει δίφθογγοϲ. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ κέαται.

κείω τὸ κοιμῶμαι διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ.
τοῦ ῑ οἷον κέω

κεέων ( Od. ξ 425) δίφθογγοϲ. ϲημαίνει τὸ καίων. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ «κέδρου τ᾿ εὐκεάτοιο» (ε 60)

κεκλειμένοϲ: ει δίφθογγοϲ ὡϲ «κεκλειμένων τῶν ἐμπορειῶν» καὶ. κέκλειται, ἀπὸ δὲ τοῦ κλίνω κέκλινται διὰ τοῦ ῑ.

κεκλίαται: ἀπὸ τοῦ κλείω γίνεται κέκλειται καὶ ϲυϲτολῇ τῆϲ ει διφθόγγου «αἵθ᾿ ἁλὶ κεκλίαται. (Od. δ 608) κτλ.

κελαδεινόϲ: ει ὡϲ ὀξύτονον καὶ πάλιν οἱ Αἰολεῖϲ κελαδεννόϲ λέγουϲι.

κελαινόν μελαινόν.

κέληϲ παρὰ τὸ κέλλειν τὸ τρέχειν.

κελλόν καὶ ϲκελλόν ϲτρεβλὸν διεϲτραμμένον.

Κελτοί ἔθνοϲ ἕτερον Γαλατῶν.

κεναγγία: ῑ. οὐ γὰρ διὰ τὸ ἄγγοϲ ἄγγεοϲ τὴν ει δίφθογγον ἕξει· γεται δὲ κεναγγῶ κεναγγία.

κενέβρεια τὰ θνηϲίδια καὶ νεκριμαῖα κρέατα.

κεραμεικόϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, παρὰ τὸ κεραμεύϲ κεραμέωϲ κεραμέϊ γέγονε κεραμεικόϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγοιϲ.

κεραμίϲ: ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ ιϲ θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν κοινολεκτούμενϲ.

κεράτιον ῑ. ὑποκοριϲτικὸν γάρ.

⁸

κέραφοϲ ϲκέραφοϲ. χλευαϲμόϲ κακολογία.

κερβολεῖ ϲκερβολεῖ λοιδορεῖ.

Κέρκυρα νῆϲοϲ. καὶ Κόρκυρα.

κερόειϲ: ει. κερόεντοϲ γάρ.

Κεφαλλήν ἔθνοϲ ἀπὸ Κεφάλου τοῦ Δηϊονέωϲ κληθέν. κεῖται δὲ
παρὰ τῷ Ϲοφοκλεῖ ἐν τῷ κὤ ξεῖνε Κεφαλλήν ». ἡ δὲ παλαιὰ χρῆϲιϲ ἅπαϲα ἔχει τοὺϲ Κεφαλλῆναϲ καὶ τὴν Κεφαλληνίαν ἐν δυϲὶ λλ.

κήδειοϲ: τὸ δεῖ δίφθογγοϲ.

κηκίϲ: ῑ. ὡϲ δικατάληκτον.

κήλειοϲ ὁ καυϲτικόϲ.

κηλώνειον.

κήξ ὁ λάροϲ κατὰ Ἀπίωνα. λέγεται δὲ καὶ καύηξ.

κηρύκειον: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἔϲτι γάρ τινα ἀπὸ τῶν εἰϲ διπλοῦν ληγόντων γινόμενα διὰ τοῦ ειον, Φοῖνιξ Φοινίκειον, οὕτω καὶ κηρύκειον.

Κήτειοι γένοϲ Μυϲῶν ἢ μεγάλοι.

Κηφιϲόϲ ὄνομα ποταμοῦ. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ῑ, ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ιϲοϲ ἐπὶ ποταμῶν καὶ ὀξύνεται καὶ διὰ τοῦ ῑ γράφεται οῑον Ἰλιϲόϲ Κηφιϲόϲ.

κῆχοϲ: τὸ πῇ κῆ· πῇ ἐγγύϲ, πῇ ἄγχοϲ, ὅπερ ἐϲτὶν ἐν τῷ ἔναγχοϲ,
κῆχοϲ. ἔλλειψιϲ ἄρα τοῦ γ κῆχοϲ.

κιβώριον καὶ κιβούριον.

κιβωτόϲ γράφεται διὰ τοῦ ῑ τῷ λόγῳ τοῦ θλίβω.

κιγκλίϲ.

κίδαριϲ πῖλοϲ βαϲιλικόϲ, ὃν καὶ τιάραν. ἔνιοι δὲ κίταριν διὰ τοῦ ῑ.

κίκκαϲοϲ καὶ κίγκαϲοϲ βόλου ὄνομα.

κῖκυϲ καὶ κικύω: ῑ. τὰ γὰρ ἀμφιβαλλόμενα κτλ.

⁹¹⁰¹¹¹²

Κίκυνα.

Κιλικία καὶ Ϲικελία (pro Κιλικία scr.) ταῦτα κατὰ παράδοϲιν.

κίλλεια εἶδοϲ λαχάνου. ἢ ἀκάνθαι τῶν ἐχίνων. ἢ πηγὴ ἢ κρήνη. ἢ ὄροϲ τῆϲ Ἀττικῆϲ. χωρίον δαϲύ, ὅπερ διαφόρωϲ προϲαγορεύουϲιν,
οἱ μὲν Κάλλιον, οἱ δὲ Κυλίαν, ἄλλοι Κύλλου πήραν.

Κιμμερίουϲ φηϲὶν Ἡρακλείδηϲ ὁ Ποντικὸϲ ὑποκάτω τοῦ Πόντου εἶναι. γράφεται καὶ Κερβερίων καὶ ἔοικε καὶ Ϲοφοκλῆϲ περιπεπτωκέναι τῇ τοιαύτῃ γραφῇ, ὁμοίωϲ καὶ Ἀριϲτοφάνηϲ ἐν Βατράχοιϲ (189) οἷον «ἧ Κερβερίουϲ λέγω». Πρωτέαϲ δὲ ὁ ζευγματίτηϲ χειμερίουϲ γράφει.
ἀεὶ γὰρ οὗτοι ἐν χειμῶνί εἰϲιν. ἔνιοι δὲ Κεμμερίουϲ. κέμμερον γὰρ λέγουϲι τὴν ὁμίχλην. καὶ Ϲκυθικὸν ἔθνοϲ Κιμμέριοι.

Κιμωλία τὰ δύο ῑ ἡ παράδοϲιϲ· νῆϲοϲ δὲ ἡ Κίμωλοϲ.

κίναιδοϲ.

κινάμωμον: ῑ. ἡ παράδοϲιϲ.

Κινηϲίαϲ: ῑ. ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ϲώϲω Ϲωϲίαϲ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κινήϲω Κινηϲίαϲ.

κινῶ: διὰ τοῦ ῑ. παρὰ γὰρ τὸ κιεῖν. οἱ δὲ Λάκωνεϲ κινέω λέγουϲι καὶ διὰ τοῦ ῑ.

κίριϲ εἶδοϲ ἱέρακοϲ. λέγεται δὲ καὶ παρὰ Κυπρίοιϲ Κίριϲ ὁ Ἄδωνιϲ
παρὰ δὲ Λάκωϲιν ὁ λύχνοϲ. ῑ. τὰ ἀμψιβαλλόμενα κατὰ τὴν πρώτην.

κίρκοϲ κρίκοϲ ἱέραξ.

κιρϲόϲ πάθοϲ τι περὶ τὸ ϲῶμα, ἄλλοι κριϲϲόν.

κίϲ ὁ ϲλώλξ: ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ ιϲ μονοϲύλλαβα κτλ.

κίϲηριϲ: ἡ πρώτη ῑ καὶ ἡ τρίτη.

κίϲτη κιβωτόϲ. ῑ ἡ παράδοϲιϲ.

¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

Κίτιον: ῑ. ἔϲτι δὲ πόλιϲ Κύπρου.

κιχῆλαι αἱ κίχλαι.

κιχλιϲμόϲ γέλωϲ ϲφοδρόϲ.

κίων: ἢ παρὰ τὸ κίειν, ὅ ἐϲτιν εἰϲ ὕψοϲ πορεύεϲθαι, ἢ παρὰ τὸ ἰών μετοχὴν προϲθήκῃ τοῦ κ κίων.

κλεῖθρα: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. οἱ γὰρ Ἴωνεϲ διὰ τοῦ η καὶ ῑ γράφουϲι κλῇθρα, τρέποντεϲ τὴν ει δίφθογγον. καὶ ἐκ τοῦ κλείω τὸ ἀϲφαλίζω.

Κλεινίαϲ: ει δίφθογγοϲ τὸ κλει. παρὰ γὰρ τὸ κλέοϲ καὶ τὸ κλεινόϲ γίνεται Κλεινίαϲ.

κλεινόϲ: δίφθογγοϲ. τὰ γὰρ εἰϲ νοϲ ὀξύτονα παρώνυμα διφθόγγῳ παραλήγεται.

κλείϲ: ει δίφθογγοϲ.

Κλειϲθένηϲ: παρὰ τὸ κλέοϲ καὶ τὸ ϲθένοϲ Κλεοϲθένηϲ καὶ κράϲει τοῦ ε καὶ ο εἰϲ τὴν ει δίφθογγον Κλειϲθένηϲ, ὥϲπερ δέον δεῖν καὶ
πλέον πλεῖν.

Κλειταγόραϲ: ει.

Κλειτοφῶν: ει δίφθογγοϲ. παρὰ τὸ κλείω τὸ δοξάζω γέγονε κλειτόϲ καὶ ἐκεῖθεν Κλειτοφῶν.

κλειτύϲ: ϲημαίνει δὲ τὰ ἐξέχοντα μέρη τῶν ὀρῶν διὰ τῆϲ ει
διφθόγγου γράφεται. παρὰ γὰρ τὸ κλέτοϲ (vel κλέταϲ sic Eustath.), ϲημαίνει δὲ τὸ αὐτὸ τῷ κλειτύϲ, γέγονε κλετύϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ κλειτύϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

κλείω τὸ δοξάζω. παρὰ γὰρ τὸ κλέοϲ γέγονε κλέω καὶ κλείω προϲθέϲει τοῦ ῑ.

κλῄζω ϲὺν τῷ ῑ γράφεται. ἀπὸ γὰρ τοῦ κλέοϲ κλείζω καὶ κληΐζω καὶ κλῄζω. τὸ δὲ κληδών οὐκ ἔχει τὸ ῑ, ἐπειδὴ οὐκ ἔϲτιν ἀπὸ τοῦ κληΐζω, ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ κλῶ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ καλῶ γέγονε κλήϲω καὶ. κληδών.

κλῃδοῦχοϲ: γυνή. ῑ. ἀπὸ τοῦ τὰϲ κλεῖϲ τῆϲ οἰκίαϲ ἔχειν.

κλῖμαξ: ῑ. τὰ εἰϲ αξ ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον κατὰ τὴν παραλήγουϲαν. γέγονε δὲ παρὰ τὸ κλίνω κλίναξ καὶ κλῖμαξ κατὰ μετάθεϲιν τοῦ ν εἰϲ μ.

κλίνη: ῑ. ἀπὸ γὰρ τοῦ κλίνω.

¹⁸¹⁹

κλίνω: ῑ. κλινῶ γὰρ ὁ μέλλων. καὶ οἱ Αἰολεῖϲ κλίννω λέγουϲι .καὶ οὐ κλέννω.

κλίϲιον κλιϲιάϲ: ῑ.

Κλιτόριον ὄνομα πόλεωϲ ἐν τῇ Ἀρκαδίᾳ διὰ τοῦ ῑ γράφεται.
παρὰ γὰρ τὸ κλύω γέγονε Κλυτόριον καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰϲ ῑ Κλιτόριον ὥϲπερ Ἀφροδύτη Ἀφροδίτη. ἰϲτέον δὲ ὅτι τὸ κλιτόριον ϲημαίνει καὶ τὸ αἰδοῖον τῆϲ γυναικόϲ, ὅθεν καὶ κλιτοριάζειν λέγουϲι τὸ αἰϲχρῶϲ ἅπτεϲθαι.

κλῳόϲ ἔχει τὸ ῑ. ἀπὸ γὰρ τοῦ κλοιόϲ.

κλοῖϲτρον κλῷϲτρον.

κνῖϲα: Ἡρωδιανὸϲ ἐθέλει ἀπὸ μέλλοντοϲ αὐτὴν γενομένην τοῦ κνίζω κνίϲω δι’ ἑνόϲ τε γράφεϲθαι ϲ καὶ ἔκταϲιν λαβεῖν τοῦ ῑ.

κνίψ καὶ ϲκνίφ ζῷον.

κνυζοί οἱ τὰ ὄμματα πονοῦντεϲ et ϲκνιφόν ἀμυδρὸν βλέποντα.
Ἀττικοὶ γὰρ καὶ τὸ ϲκότοϲ ϲκνίφοϲ λέγουϲιν.

Κνωϲόϲ πόλιϲ δι᾿ ἑνὸϲ ϲ, Τρύφων δὲ διὰ δύο.

κόγχναι αἱ ὄγχναι.

Κοδρίδηϲ: διὰ τοῦ ῑ τὸ δρι. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰϲ οϲ διὰ τοῦ ιδηϲ γινόμενα διὰ τοῦ ῑ γράφεται, Κόδροϲ Κοδρίδηϲ, Κρόνοϲ Κρονίδηϲ.

κοίηϲ ἱερεὺϲ Καβείρων ὁ καθαίρων φονέα. οἱ δὲ κόηϲ.

κοιλία: παρὰ τὸ κόϊλον κοῖλον κοιλία.

κοινεῖον πορνεῖον.

Κοινόϲ δεϲπότηϲ.

κοῖον ἐνέχυρον κώϊον ἐνέχυρον κῶα ἐνέχυρα.

κολοϲϲόϲ ἀγάλματα ὑπερμεγέθη, ἀνδριάντεϲ.

κολωνία τάφοϲ. Ἠλεῖοι.

κολῳόϲ θόρυβοϲ, ἀταξία, ταραχή· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ ζῴου.

²⁰

κομψεία: ει δίφθογγοϲ. κομψεύω γάρ.

Κονείδηϲ Θηϲέωϲ παιδαγωγόϲ.

κονίω. ῑ. παρὰ τὸ κόνιϲ κονίω.

κόοι τὰ χάϲματα τῆϲ γῆϲ καὶ τὰ κοιλώματα.

κοράλλιον: (ἴϲωϲ τὸ ἅλιον ἔγκειται· ἀπὸ θαλάϲϲηϲ ταῖϲ κόραιϲ
κόϲμοϲ ?) ποιηταὶ οὖν τὸ α´ διὰ τοῦ ο ἡ κοινή τε διὰ τοῦ ο, Ἀττικοὶ δὲ διὰ τοῦ ω.

Κόρεια θυϲία τῇ Κόρῃ τελουμένη, ει.

κόρρη κόρϲη. κρόταφοϲ.

Κορώνεια πόλιϲ Βοιωτίαϲ.

κόϲϲαβοϲ. κότταβοϲ.

κουρεῖον: ει. παρὰ τὸ κουρεύϲ κουρεῖον ὡϲ βαλανεύϲ βαλανεῖον.

κοχλίδιον: διὰ τοῦ ῑ. ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ γωνία γίνεται γωνίδιον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ κοχλίαϲ κοχλίδιον.

κόψιχοϲ: εἶδοϲ ὀρνέου, ὃ κόϲϲυφοϲ παρ’ ἐνίων λέγεται.

κραδία καὶ κραδίη καρδία.

Κράμβουτιϲ πόλιϲ Αἰγύπτου. Ἑκαταῖοϲ περιηγήϲει Λιβύηϲ. Ἡρωδιανὸϲ διὰ τοῦ ο γράφει Κράμβοτιϲ.

κράνεια (pro κραωεῖα). ἔϲτι δὲ εἶδοϲ δένδρου. οὕτωϲ λέγεται ὁ καρπὸϲ κρανείηϲ ( Od. κ 242). διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ
χωρὶϲ τοῦ ῑ κρανέη.

Κράνεια χωρίον Ἀμβρακιωτῶν. Θεόπομποϲ πεντηκοϲτῷ πρώτῳ.

Κράπαθοϲ ἡ Κάρπαθοϲ νῆϲοϲ πληϲίον Κῶ.

κράϲτιϲ ὁ χλωρὸϲ χόρτοϲ. ῑ ὥϲπερ πίϲτιϲ. διὰ τοῦ κ Ἀττικοί, διὰ τοῦ γ οἱ νῦν γράϲτιν φαϲίν.

κράτεια: παρὰ τὸ κρατῶ κράτεια ὡϲ ἀνθῶ Ἄνθεια.

²¹²²

κρεῖον: παρὰ τὸ κρέαϲ κρέον καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ κρεῖον. λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανόϲ, ὅτι τὸ κρεῖον ὅμοιόν ἐϲτι τῷ θεῖον, ἐν τῇ Ἰλιακῇ προϲῳδίᾳ (Ι 206). ἐϲτέον δέ, ὅτι ἡ κοινὴ δόξα ἔχει, ὅτι τὸ κρεῖον κρεοδόχον ἀγγεῖον ϲημαίνει, ὁ δὲ Εὐφορίων τὸ κρέαϲ λέγει εἶναι. ὁ
δὲ Ἡρωδιανὸϲ τὴν ἐκ τῶν ὠμῶν κρεῶν πεπληρωμένην τράπεζαν. ὁ δὲ Πτολέμαχοϲ (Πτολεμαῖοϲ ?) τὸν ἀπὸ τοῦ ϲτέατοϲ πλακοῦντά φηϲιν αὐτὸ ϲημαίνειν.

κρείουϲα ἡ βαϲιλεύουϲα. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ῑ οἷον κρέουϲα. (γέγονε δὲ ἐκ τοῦ κρατῶ κρατείων καὶ τὸ
θηλυκὸν κρατείουϲα καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν κρείων καὶ κρείουϲα ?).

κρείϲϲων. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ῑ οἷον κρέϲϲων. γέγονε δὲ οὕτωϲ· ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ταχύϲ γίνεται ταχίων καὶ θάϲϲων, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κρατύϲ γίνεται κρατίων καὶ κράϲων καὶ τροπῇ τοῦ ᾱ εἰϲ ε καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ κρείϲϲων.

Κρεμμυών κώμη Κορίνθου. Εὔδοζοϲ ἕκτῳ γῆϲ περιόδου. ἔϲτι καὶ Κρομμυών πόλιϲ Λιβύη διὰ τοῦ ο. καὶ Ἑκαταῖοϲ.

κιρέμυον: κρόμυον.

κρῖ ἡ κριθή διὰ τοῦ ῑ γράφεται. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ κριθή κατὰ ἀποκοπὴν τῆϲ θη ϲυλλαβῆϲ ἢ ἀπὸ τοῦ κρίμνον τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ παχὺ
τοῦ ἀλεύρου ὁμοίωϲ κατὰ ϲυγκοπὴν κρῖ.

κρίβανοϲ ἡ κάμινοϲ, ἔνθα ὤπτων τοὺϲ ἄρτουϲ. διὰ τοῦ ῑ γράφεται. παρὰ γὰρ τὸ κρῖ τὸ ϲημαῖνον τὴν κριθὴν καὶ τοῦ βαῦνοϲ τὸ ϲημαῖνον τὴν κάμινον. οἱ δὲ Δωριεῖϲ κλίβανοϲ λέγουϲιν.

κριθή: διὰ τοῦ ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ θη οὐ θέλει παραλήγεϲθαι τῇ ει
διφθόγγῳ κτλ. λέγεται κριθή ἢ παρὰ τὸ προκρίνεϲθαι τῶν δρυῶν — ὀπτοὺϲ γὰρ βαλάνουϲ ἔτρωγον οἱ ἀρχαῖοι καὶ πάλιν ἤρζαντο ἀπὸ κριθῆϲ ὕϲτερον ἄρτον ἐϲθίειν ἢ διὰ τὸ κρίνεϲθαι καὶ διαχωρίζεϲθαι αὐτὴν ἀπὸ τῶν ἀχύρων ὑπὸ τῶν ἀνέμων. τὸ δὲ κρίνω διὰ τοῦ ῑ. κρινῶ γὰρ ὁ μέλλων καὶ οἱ Αἰολεῖϲ κρίννω λέγουϲιν.

κρικάδεια: τὸ ἐναλλάξαι τοὺϲ δακτύλουϲ ὥϲπερ κρυβούϲ: ει.

κρίκοϲ κίρκοϲ.

κριόϲ παρὰ τὸ κεκρίϲθαι τὰϲ τρίχαϲ. ῑ τῷ κανόνι τῶν διὰ τοῦ ιοϲ διϲυλλάβων ἀρϲενικῶν διὰ τοῦ ῑ γραφομένων.

²³

Κρῖοϲ ὄνομα Τιτᾶνοϲ· παρὰ τὸ κεκρίϲθαι τῷ κανόνι τοῦ κριόϲ.

Κρῖϲα: ἔϲτι δὲ ὄνομα πόλεωϲ, διὰ τοῦ ἶ, ἐπειδὴ καὶ Κίρρα λέγουϲι διὰ τοῦ ῑ καὶ οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο ρρ εὑρίϲκεται δίφθογγοϲ ὑποδηματορράφοϲ.

κροκόδειλοϲ: ει.

κροκόλειον νῆϲοϲ Ἰθάκηϲ.

Κρόνια ἑορτὴ ἑκατομβαιῶνοϲ μηνὸϲ Κρόνῳ· ῑ.

Κρονίων: διὰ τοῦ ῑ, ἐπεὶ τὸ Κρονίδηϲ διὰ τοῦ ῑ. τὰ γὰρ εἰϲ ων πατρωνυμικὰ κτλ.

κροϲϲόϲ.

κρυμνόϲ ἢ κρυμόϲ· πάγοϲ, ψῦχοϲ, μέγα ῥῖγοϲ.

κρυπτεία: ει δίφθογγοϲ. κρυπτεύω γάρ.

κρωπίον δρέπανον τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ β κρωβίον.

κτεινύω: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ δι’ ἑνὸϲ ν κατὰ παράδοϲιν. τὸ δὲ ἀποκτίννυται διὰ τοῦ ῑ καὶ διὰ δύο νν.

κτείνω: κτενῶ γάρ ἐϲτιν ὁ μέλλων. καὶ πάλιν οἱ Αἰολεῖϲ κτέννω λέγουϲιν ἀποβάλλοντεϲ τὸ ῑ καὶ διπλαϲιάζοντεϲ τὸ ϲύμφωνον ὥϲπερ κείρω κέρρω.

κτείϲ: ει. κτενόϲ γὰρ ἡ γενική.

κτίλοϲ ὁ προηγούμενοϲ τῆϲ ποίμνηϲ κριόϲ.

κτῴμην: ϲὺν τῷ ῑ Ϲοφοκλῆϲ ἀπὸ τοῦ κταοίμην.

κυβεῖον: τόποϲ, εἰϲ ὃν ϲυνῇϲαν κυβεύοντεϲ. ει.

Κυβέλη ἡ μήτηρ τῶν θεῶν καὶ Κυβήβη.

κύβεϲιϲ ἢ κύβιϲιϲ· πήρα.

Κυθέρεια: ει τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων.

κυκανᾷ ἀπὸ τοῦ κυκῶ τὸ ταράϲϲω, ἐὰν δὲ κυρκανᾷ, πλεοωαϲμὸϲ τοῦ ρ.

κυκεῶ: κυκεῶνα κατ᾿ ἀποκοπὴν τῆϲ να ϲυλλαβῆϲ. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ μετὰ τοῦ ῑ κυκειῶ.

²⁴

κςυκλῳ ἐπίρρημα τοπικόν. ἔχει δὲ τὸ ῑ προϲγεγραμμένον ὡϲ ἀπὸ δοτικῆϲ. τὸ μέντοι πόρρω καὶ ἔξω καὶ ἄφνω οὐ παρὰ δοτικῆϲ· διὸ οὐδὲ προϲγεγραμμένον ἔχει τὸ ῑ.

Κυκλώπειον: ἔϲτι δὲ ὄροϲ ἐν Λιβύῃ. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ Κύκλωποϲ.
ει.

κυλίω: ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιω ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ κτλ.

Κυλλοποδίων: ῑ ὁμοίωϲ τῷ ἐχίων.

κύμινον: διὰ τοῦ ῑ ράφεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινo προπαροξύτονα ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον.

κύνειοϲ: ει. ϲημαίνει δὲ μέροϲ ϲώματοϲ.

Κύννα ὄνομα πόρνηϲ.

Κυννίδαι γένοϲ Ἀθήνηϲιν, ἐξ οὐ ὁ ἱερεὺϲ τοῦ Κυννείου Ἀπόλλωνοϲ.

Κύπειρον: ἔϲτι δὲ εἶδοϲ βοτάνηϲ. ει, ἐπειδὴ Κύπαιρον λέγουϲιν
οἱ Δωριεῖϲ διὰ τῆϲ αι διφθόγγου. ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τρέπειν τὸ ε εἰϲ ᾱ οἷον Ἄρτεμιϲ Ἄρταμιϲ.

Κύρβαντεϲ Κορύβαντεϲ.

Κύριλλοϲ: ῑ. τὰ γὰρ ἔχοντα δύο λλ εἰϲ οϲ κύρια διὰ τοῦ ῑ γράφεται καὶ προπαροξύνεται.

Κυτίνιον: διὰ τοῦ ῑ. τὸ ῑ ἀπὸ τοῦ κύτινοϲ Κυτίνιον ὡϲ κόφινοϲ κοφίνιον.

Κῴδιον: ἰϲτέον ὅτι τὸ κῴδιον καὶ ϲτῴδιον εὐλόγωϲ ἔχει τὸ ῑ. τὸ δὲ λαγῴδιον παραλόγωϲ. ἔϲτι γὰρ ϲτοιά ϲτοιᾶϲ. καὶ ἐπειδὴ ἡ τελευταία ϲυλλαβὴ τῆϲ γενικῆϲ τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντοϲ ἄρχεται,
ἐγένετο ἡ παραγωγὴ διὰ τοῦ διον ϲτοίδιον ὡϲ γραφεῖον γραφείδιον καὶ κατὰ ἔκταϲιν ϲτῴδιον καὶ ἔχει τὸ ῑ. τὸ δὲ κῴδιον ϲημαίνει τὸ τῶν προβάτων δέρμα παρὰ τὸ ἐπ᾿ αὐτῶν κοιμᾶϲθαι. παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιμῶμαι γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν κῶϲ. Νικοχάρηϲ Ληνίαιϲ «πλέομεν ὦ κόρη ᾿ πι κῶϲ». τοῦτο γίνεται κατὰ πλεοναϲμὸν κῶαϲ ὡϲ ἀπὸ τοῦ
ὦϲ ὠτόϲ γίνεται ὤαϲ «κῶαϲ ἄγειν κριοῖο μεμαότα » (Apoll. Rhod. II 1198) καὶ γίνεται διὰ τοῦ ιδιον ἡ παραγωγὴ κωατίδιον καὶ ϲυγκοπῇ τοῦ ατ γίνεται κωίδιον καὶ ϲυναιρέϲει κῴδιον. τὸ δὲ λαγῴδιον οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ῑ. εἴτε ἀπὸ τοῦ λαγώϲ λαγώ εἴτε λαγόϲ λαγοῦ γέγονεν. λαγίδιον γὰρ ὤφειλεν εἶναι, εἴτε ἀπὸ τοῦ λαγωόϲ λαγωοῦ
γέγονεν λαγώδιον γὰρ ὤφειλεν εἶναι χωρὶϲ τοῦ ῑ, ἐπειδὴ ἡ τελευταία ²⁵ ϲυλλαβὴ τῆϲ γενικῆϲ τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντοϲ ἄρχεται καὶ διὰ τοῦ διον γίνεται ἡ παραγωγή. ἀλλ᾿ ἔϲτιν εἰπεῖν ἀπὸ τοῦ λαγωόϲ λαγωοῦ γέγονε λαγῴδιον καὶ ἔχει τὸ ῑ κατὰ ϲυνεκδρομὴν τοῦ ῴδιον καὶ ϲτῴδιον. ϲυνεξέδραμε τούτοιϲ καὶ τὸ καλώδιον.

κωμῳδόϲ, μελῳδόϲ, ῥαψῳδόϲ ϲὺν τῷ ῑ παρὰ τὸ ᾠδή.

κώνειον: δίφθογγοϲ ει. ἔϲτι γάρ τινα προπαροξύτονα διὰ τοῦ ειον τριϲύλλαβα, ἅτινα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται οἷον γένειον, δάνειον, βρένθειον. ἔϲτι δὲ εἶδοϲ πολυτελοῦϲ μύρου. οὕτωϲ οὖν καὶ. κώνειον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ διὰ τὸ κωνεάζομαι, ἐφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τούτῳ.

Κῷοϲ. ϲὺν τῷ ῑ γράφεται, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάϲταϲιν, Καλλίμαχοϲ «τῷ ἴκελον τὸ γράμμα τὸ Κώϊον » — ἢ ὅτι τὰ εἰϲ οϲ κτητικὰ τῷ ῑ θέλει παραλήγεϲθαι χωρὶϲ τοῦ θηλυκόϲ ὁ τοῦ θήλεοϲ, Λιβυκόϲ ὁ τῆϲ Λιβύηϲ, ἁλυκόϲ ὁ τῆϲ θαλάϲϲηϲ. ἔϲτωϲαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνοϲ ταῦτα Ἡροδότειοϲ, Θηβαϊκόϲ, πατρώϊοϲ οὕτωϲ οὖν καὶ Κώϊοϲ.

Κωχεύει· μετεωρίζει. φέρει. κουφίζει. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ κωφεύει.

Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ὀρθογραφίας (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ ὀρθογραφίας, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ ὀρθογραφίας

1. l. 1 Choer. 224, 6 (ubi additur: παρὰ τὸ ἴϲχω τὸ λεπτύνω γίνεται ἰϲχώρ τὸ λεπτῦνον τὸ ϲῶμα ἐν τῷ καταϲτάζειν καὶ ἀφαιρέϲει τοῦ ϲ. E. M. 480, 54 adiicit: ὅθεν καὶ τὸ ῑ φύϲει μακρὸν ὡϲ ἐν τῷ γίγνεται γίνεται). l. 2 Choer. 224 17. l. 4 Choer. 224, 17 cf. fr. 27. l. 7 Hes. per ῑ l. 8 E. M. 481, 33 Hes. habet et διωγμόϲ et διωχμόϲ. l. 11 E. M. 482, 21, nam quamquam sub- est nomen Ori Milesii, etsi hoc ad extrema tantum: ἔϲτι δὲ κύριον πεποιημένον παρὰ τὴν αἶϲαν pertinere potest, tamen etiam Herodianum huius vocis mentionem iniecisse patet ex Hes., qui habet κάβαιϲοϲ, quum ap. Polluc. VI 43 etiam κάβαϲοϲ reperiatur cf. Schmidt. ad Hes., κάβαιϲοϲ ὁ ἄπληϲτοϲ exstat etiam ap. Theogn. 73, 32. l. 13 Hes. cf. fr. 15. l. 14 St. B. l. 15 St. B. s. Καβαϲϲόϲ et Ἀγάθυρϲοι. Hes habet Καβηϲόϲ πόλιϲ Θρᾴκηϲ ἡ καὶ Γάργαροϲ, item E. M. 482, 15 Καβηϲόϲ πόλιϲ Θρᾴκηϲ ἀπὸ Καβήϲου (?) atque ah Herodiano etiam scripturam per simplex ϲ commemoratam fuisse suspicari licet. l. Hes., idem praebet κακχάζει et καχνάζει. l. 20 Hes. l. 21 Choer. 229 13, Arc. 56, 2. l. 23 Hes. cf. fr. 14. l. 24 Choer. 231, 24. l. 25 Choer. 231, 19, Hes. l. 26 Choer. 228, 21, Hes. l. 28 Herodianus sic scripsisso videtur, ut est ap. Hes. per ϲϲ, si compares Schol. Od. η 107, ubi, quamquam in lemmate καιροϲέων scriptum est, ex explanatione καιρόειϲ καιρόεϲϲα· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν τῶν καιροεϲϲῶν καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν καιροϲῶν, κατὰ δὲ διά-

2. λυϲιν «καιροϲϲέων δ’ ὀθονέων» nativam scripturam esse concludas. l. 1 Hes, ubi Palmer καῖτραι vel κέτραι. l. 2 ap. Hes. et Choer 229, 23 ex κακηθόϲ corruptum esse apparet ex Arcad. 49, 25. l. 3 St. B. l. 5 St. B. 348, 5. I. 7 St. B. collat. Ϲhoer. 233, 34, qui Apollonium Καλαύρεια, Dionysium Periegetam Καλαύρια ῑ correpto pronunciare tradit. l. 9 St. B. 348, 3. l. 10 Herod. περὶ παθῶν in E. ud. 294, 37. l. 12 Choer. 229, 7, Hes. καλιαί et καλιόϲ. l. 13 Hes. καλλά ἡ κάννα Lob. Proll. 155. l. 14 Choer. 228, 18.

3. l. 16 Hes. per ῑ exhibet atque sic Herodianus scripsisse videtur Eustath. 67, 43 τὴν παρειάν παρηΐην ἐθέλει λέγειν ὁ ποιητὴϲ κατὰ διάλυϲιν τῆϲ ει διφθόγγου καὶ παρήιον τὸ τῶν ἵππων παραγναθίδιον. καὶ τὴν καλλιπάρῃον διὰ τοῦ γράφει, τὸ μὲν ε τῆϲ διφθόγγου τρέψαϲ εἰϲ η, τὸ δὲ ῑ προϲγεγράφθαι ἀφείϲ ῑ subscribendum, vel omissum esse tradit, alii ex Doriensium et Aeolensium more diphthongum ει in η mutatam esse voluerunt E. M. 487, 4 καλλιπάρῃον: τὸ ρη η. διατί; Δωρικῶϲ. οἱ γάρ Δωριεῖϲ τὴν ει δίφθογγον εἰϲ η τρέπουϲιν· ἢ οἱ Αἰολεῖϲ. cf. Ahrens de dial. Aeol. p. 191 not. 5. l. 17 St. B. s. Κάλπη et Καρπηΐα. l. St. B. 350, 6 et 12, I Pr. B 677, Hes. E. M. 486, 26 Κάλυμνοϲ ὁ ἐν Αἰγύπτῳ ϲῖτοϲ ἀντὶ τοῦ Καλύμνιοϲ. ὁ γὰρ Φιλάδελφοϲ ἐκ Καλυδνῶν μετήνεγκε τὸ ϲπέρμα. l. 21 Choer. Dict. 314, 19 cf. Bernhardy ad Dionys. 803. St. B. et Hes. Χαλκηδών. l. 23 Hes. sine ῑ, sed in E. M. 486, 14, E. Gud. 296 45: καλῴδιον τὸ ϲχοίνιον ϲὺν τῷ ῑ. καὶ ὤφειλεν εἶναι καλίδιον, ἐπειδὴ ἡ τελευταία ϲυλλαβὴ τῆϲ γενικῆϲ τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ ϲυμφώνου ἄρχεται οἷον κάλοϲ κάλου· τότε γὰρ διὰ τοῦ ιδιον γίνεται ἡ παραγωγὴ οἶον γνώμη γνωμίδιον. ἀλλὰ ϲυνεξηκολούθηϲε ὡϲ τὸ λαγῴδιον (sic scripsi pro τῷ λαγῴδιον propter E. M. 550, 6) τῷ (inserui) ϲτῴδιον. — ln E. Gud. in fine additum est κῴδιον, quod abest ab E. M. equidem omisi, quia diversum est ϲτῴδιον. cf. infra κώδιον.

4. l. 24 Choer. 227, 21.

5. l. 1 E. M. 488, 7, Hes. St. B. 351, 16 et 88, 13. l. 4 Choer. 230, 14 Hes. l. 5 St. B. l. 6 E. M. 489, 25, St. B. cf. Mon. 13, 29 Κάνωβοϲ. οὐδὲν εἰϲ βοϲ λῆγον ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τῷ ω παραλήγεται, ἀλλὰ μόνον ὁ Κάνωβοϲ κτλ. l. 11 Hes. l. St. B. Καπετύλιον. Choer. 233, 25 Καπετωλειον: ει δίφθογγοϲ καὶ προπαροξύνεται. Hes. habet Καπετώλιον ὄροϲ. Καπετιύλιοϲ ὁ Ζεύϲ. l. 14 Choer. 234, 3. l. 15 Hes. cf. Schmidt. l. 17 Hes. Choer. 228. 10. l. 1 St. B.

6. l. 21 Hes. l. 22 St. B. l. 24 Theogn. 73, 2, Il. Pr. M 20, alli Καρηϲϲόϲ per duplex ϲϲ oxytonos pronunciabant atque sic vocabulum ap. Hes. scriptum est. l. 25 St. B. I. 27 St. B., etiam Hes. habet Κάρπαθοϲ νῆϲοϲ et Κράπαθοϲ ἡ Κάρπαθοϲ. l. 29 St. B. l. 32 Herod. περὶ παθῶν in E. Gud. 301, 6 Hes. l. 34 Hes.

7. l. 1 St. B. l. 3 St. B. Eudoxi scripturam servavit Hesych. Καϲθανέα i. e. Καϲθαναία. l. 5 Hes. cum ῑ. l. 6 Choer. 234, 12 et 13. l. 8 Hes. ? l. 9 Hes., Theogn. 164, 27. l. 10 Hes. cf. Lob. Proll. 40 not. 5. l. 11 Il. Pr. 320. Hesychii cod. habet κατενῶπα, quod potius in κατένωπα mutandum fuit quam in κατ’ ἐνῶπα. l. 13 pro βόλοϲ emendavit Schmidt. ad Hes. κατιτήρια ἡ ἐπὶ καθόδῳ θυϲία. Choer. 232, 28 l. 14 Hes., qui extra ordinem etiam κάϲϲυμα hebet. l. 15 Schol. ad Arist. Pac. 153, Ioann. Alex. 29, 24, Hes. κάτω κάρα sine ῑ l. 17 St. B. l. 18 Hes, καυλεῖα προπεριϲπωμένωϲ ὡϲ φυλλεῖα. Choer. 297, 11, quae forma exstat compluribus Nicandri locis: Ther. 75, 535, 882 l St. B. s. v. et E. M. 494, 9. l. 20 Arc. 71, 22, ap. Hes. καυϲτηρῆϲ exstat. l 21 He. ef. Schidt.; diversum fortasse, quod idem Hes. praebet κεγχρίϲ ὀρνέου εἶδοϲ. l. 22 E. M. 498, 55. l. 23 Hes. l. 24 Theogn. 101 7, Hes. corrupte κεικύνη ϲυκάμινοϲ. l. 25 Choer. 232, 31, Hes. l. 27 Choer. 232, 3, E. M. 507, 52. l. 29 St. B. et Hes. l. 30 Choer. 230, 22, E. Or. 83, 8, Hes.

8. l. 3 Hes. l. 4 Hes. cf. Lob. Proll. 123 et infra s. κίριϲ. l. 7 Choer. 232, 20, Hes. l. 8 Choer. 232, 22. l. 9 Choer. 232, 23 utramque formam praebet Hes. l. 11 Choer. 232, 26, E. M. 508, 3, Hes. habet κειώϲαϲθαι καθή- ραϲθαι. cf. Lob. Rhem. p. 15. l. 13 Choer. 334, 7 cf. Herod. in Ep. Ϲr. I 396, 12. l. 15 Herod. περὶ παθῶν ν E. M. 500, 9, Hes. κεκλίαται et κεκλιμένοι habet. l. 17 Choer. 232, 29, Hes. l. Pes. l. 20 Herod. ap. Fanorin. eclog. 268, 16, Hes. l. 21 Hes. l. 22 Hes. τὸ δὲ Κένται ἐϲτὶ διαλέκτου, ὡϲ γὰρ τὸ παρ᾿ ἡμῖν φίλτατον φίντατον καὶ δέλτα δέντα, οὕτω Κέλται Κένται. Herod. περὶ παθῶν in E. M. 503, 27. l. 2e Choer. 229, 5. l. 25 Hes. per ει. l. 26 Choer. 233, 17, Arcad. 52, 1. Hes., apud quem G. Dindorf. in Thesaur. IV p. 1447 D n articulo κεραμεικῇ μάϲτιξ bis formam κεραμική restitui iubet ea, ut videtur, opinione ductus Κεραμεικόϲ de loco Atheniensi, κερα- μικόϲ de fictilibus dici, quod discrimen interesse interutramque formam Lobeckii adnotatione ad Phryn. p. 14 consulta vix concedas, quamquam non initiandum est etiam Herodianum alterius speciei κεραμικόϲ mentionem iniecisse, si recorderis Choer. p. 234, 10 etiam hoc referre: κεραμεικόϲ κόλποϲ. ῑ τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ 2ee. l. 28 Chor. 227, 23. l. 30 Choer. 928, 14.

9. l. 1 Bes. Lob. El 1 128. l. 2 Hes. l. 3 Hes., qi habet Κέρκυρα et Κερκυραία atque Κορκυραία μάϲτιξ. St. B. 655, 13. l. 4 Choer. 231, 11. l. 5 Eust. ad Dionys. 431 et Hom. 1396, 7. Κεφαλλήν per duplex λ, quod ordo requirit, iam Albertus in Hesychio restituit. l. 8 Choer. 233, 19, Hes. l. 9 Choer. 227, 25. l 10 Arcad. 44, 8, Hes. l. 11 Hes. E. Or. 83, 10 coll. E. M. 510, 48 ἐκ τοῦ κῆλον μετὰ τοῦ νεύειν γίνεται καλώειον ἢ κηλώνειον τὸ ἀνανεῦον καὶ κατανεῦον ξύλον. κηλώνιον δὲ ἐπὶ ἵππου. κήλων γὰρ λέγεται ὁ θερμὸϲ εἰϲ ϲυνουϲίαν. παρὰ τὸν κήϲω μέλλοντα δηλοῖ τὸ καύϲω. l. 12 Hes.

10. l. 13 Choer. 230, 28, E. M. 511, 47. ἔϲτι καὶ κτητικὸν τὸ τοῦ κήρυκοϲ ὡϲ παρὰ Ϲοφοκλεῖ «γράμμα᾿ κηρύκειον». Choer. 233, 26, E. M. 511, 54. ἔϲτι καὶ ὄνομα λόφου τῆϲ Ἐφέϲου οὖ φαϲι τὸν Ἑρμῆν ἀναβάντα τὴν γένεϲιν τῆϲ Ἀρτέμιδοϲ τοῖϲ θεοῖϲ ἀνακηρύξαι, τοῦ Διὸϲ τοῦτο προϲτάξαντοϲ. Theogn. 129, 8, E. M. 511, 55. Apud Hes. κηρύκειον ϲκῆπτρον pro κηρύκιον a Schmidtio repositum est, sed Κηρύκιον ὅροϲ τῆϲ Ἐφέϲου intactum relictum. Herodianus certe, ut ex Theogn. l. c. patet, hoc intellectu per εῖ vocabulum exhibuit. In E. M. 511
de scriptura per ῑ hoc adnotatur: ἰϲτέον ὅτι καὶ κηρύκιον διὰ τοῦ ῑ, ὅπερ ἐπὶ μόνηϲ τῆϲ ῥάβδου λέγεται τοῦ Ἑρμοῦ, quod ex pleniore Choerobosci exemplar derivatum videtur. 1 16 Hes. Arc. 44, 10 et 22. l. 17 Choer. 298, 25, Hes.

11. l. 20 Herod. περὶ παθῶν, E. M. 682, 52. Hes.. qui addit ἄλλοι κῆγχοϲ.

12. 1. 22 Choer. 233, 29, prius habet Hes. l. 23 Choer. 230, 5, Hes. l. 24 Choer. 234, 24. Hes. l. 25 Hes. l. 26 Hes. 1. 97 Choer. 229, 8, Hes., Choerobosco etiam κῑκιϲ notum fuit, quod ex κῖκυϲ per tropen repetit.

13. l. 1 Theogn. 101, 7: sed Κικυννῆϲ δῆμοϲ Hes. per duplex νν. l. 2 Choer. 239, 25. l. 3 Hes. cf. eundem s. Κύλλου πήρα. l. 6 E. M. 51, 44 cf. Hes. κερβέριοι ἀϲθενεῖϲ. φαϲὶ δὲ κοὶ τοὺϲ Κιμμερίουϲ Κερβερίουϲ. καὶ τὴν πόλιν οἱ μὲν Κερβερίαν καλοῦϲιν, οἱ δὲ Κιμμερίην. ἄλλοι δὲ Κιμμ . . . . . ἔϲτι δὲ τόποϲ ἐν ᾄδου Κερβέριοϲ et κάμμεροϲ ἀχλύϲ et κέμμεροϲ ἀχλύϲ, ὀμίχλη. l. 12 Choer. 328, 11.

14. l. 13 Choer. 254, 24, Hes. l. 14 Choer. 230, 18, Hes. per duplex νν. I, 15 Choer. 229, 26. l. 17 non, ut Ahrens de dial. Dor. 208 not. interpretatur, κηνέω diphthongo ει Laconice mutata. Choer. 297, 14 cf. E. Gud. 322 41, ubi quae leguntur quamquam egregie ab Ahrensio emendata suut, tamen, quum de scripturaa per diphthongum et simplicem vocalem, de consonis vero omnino sermo non sit, sic restituenda videntur: κινῶ διὰ τοῦ ῑ πρῶτον μέν παρὰ τὸ κιεῖν ἐϲτι. δεύτερον δὲ ὅτι κινέω λέγουϲιν· Λάκωνεϲ. [καὶ διὰ του ῑ hoc ex Choer. l. c ] . [καὶ διὰ τοῦ ῑ propter sequetia addidi] εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, κεινίω (pro κινείω scripsi) ἔμελλον λέγειν, καὶ γὰρ τὰ εἰϲ νω περιϲπώμενα, ηνίκα μέν [διφθόγγῳ παρα]λή[γεται], διὰ τοῦ ῑ γράφεται παρὰ τοῖϲ Λάκωϲιν οῖον [έπαινω ἐπαι]νίω (pro μνείω), ηνίκα δὲ φωνήεντι [ἑνὶ] παραλήγεται, διὰ τοῦ οἷον δονῶ δονέω. εὖ οὖν τὸ κινῶ κινέω λέγουϲιν οἱ Λάκωνεϲ. Quod etsi non verius est quam quod Ahrensii emendatione efticitur verba in νω consona praefinita velut ὑμνῶ apud Lacones per ιω pro ferri, tamen ad rem propositam magis aptum est. Ncque dubito, quin etiam hoc ab Herodiano profectum sit, quem non ubique verum tradidisse constat.

15. l. 19 Choer. 227, 30 et 228, 8, Hes. ln E. M1. 575, 1 κίρριϲ per duplex ρρ.

16. l. 21 Hes. cf. Herod. in An. Paris. IV 40 coll. E. M. 538, 42. l. 22 Hes.

17. l. 23 Choer. 230, 1. l. 21 Choer. 227, 27 ; apud les. κίϲϲηριϲ, aed extra ordinem. l. 25 Cboer. 2i0, 9, Hes.

18. l. 1 Choer. 239, 11. l. 2 Hes., idem ἴχλα κίχλα et ἰχάλη κίχλη τὸ ὄρνεον. l. 3 Hes., idem κικλιϲμόϲ γέλωϲ, ad quem l. Schmidt. adnotat: « imo κιχλιϲmqoc», sed in E. M. κιχλιϲμόϲ πορνικὸϲ γέλωϲ πολὺϲ καὶ ἄκοϲμοϲ· διὰ τοῦ κ κικλιϲμόϲ ῆχόν τινα ἀποτελοῦν. l. 4 Choer. 230, 10, E. Or. 83, 6. l. 6 Choer. 232, 14, Hes. l. 9 Choer. 231, 2. l. 11 Choer. 231, 5. l. 13 Choer. 233, 1.

19. l. 14 Choer. 231, 10, E. M. 517, 51. l. 17 Choer. 21, 4. l. 18 Choer. 231, 7. l. 20 Choer. 233, 25 cf. fr. 36. Hes. habet κλίτυϲ τόποϲ κατωφερήϲ et κλιτῦϲ καὶ κλιτύεϲ τὰ ἀποκλίματα τῶν ὀρῶν ct ap. ipsum Herodianum in Il. Pros. Π 390 scriptum est κλιτῦϲ. l. 24 Choer. 231, 12, es. l. 26 Herod. περὶ παθῶν in E. Gud. 294, 37, Hes. habet κληϊζόμενοϲ ψηφιζόμενοϲ, et κληδών sine ῑ atque κλήδην, de quo in E. 51. 519, 32 idem edicitur at ue de κληδῶν. l. 30 Hes. l. 31 Chocr. 229, 10, Hes. l. 31 Choer. 229, 10, Hes.

20. 1.1 Choer. 227, 19, Hes. l. 3 Hes. cf. fr. 33. l. 4 Choer. 227, 31, E. M. 519 50, Hes. l. 9 Arcad. 38, 8. l. 10 Hes. l. 11 Eust. 1819, 39, Choer. 227, 8, Dichr. 989, 25. E. Orion. 83, 4, Anecd. Paris. III 347, 21 ubi quod dicitur ἐκτέταται ποιητικῶϲ τὸ κνι non est Herodiani, qui ut ex Dichron. concludi potest propter characterem nominum in ϲα produci voluit. l. 13 Hes. Choer. 258. 17, E. M. 718, 18 habet etiam tertiam formam ϲκίψ: ϲκῖπεϲ. ϲκίψ γάρ ἐϲτιν ἡ εὐθεῖα. τὰ δὲ εἰϲ ψ λήγοντα πᾶϲαν δίφθογγον ἀποϲτρέφεται. λέγουϲι δὲ καὶ ϲκνίψ καὶ κνίψ. καὶ τὸ μὲν ϲκνίψ κλίνεται διὰ τοῦ π καὶ διὰ τοῦ φ οἷον ϲκνιφόϲ καὶ ϲκνιπόϲ, τὸ δὲ κνίψ διὰ τοῦ μόνου κλίνεται. cf. Lob. ad Phryn. 399. l, 14 Hes. l. 16 Theogn. 72, 10, Hes. Κνωϲόϲ per simplex ϲ. l. 17 Hes. l. 18 Choer. 230, 19. l. 20 Hes. l. 21 Choer. 231, 14, Hes. l. 2S Hes. Arc. 121, 5. l. 23 Hes., E. M. 523, 38 Κοινόϲ βαϲιλεὺϲ Μακεδόνων. ἔνιοι δὲ ἁμαρτάνουϲι Καινὸν αὐτὸν καλοῦντεϲ. l. 24 Pes. qnod postremum rectius κῷα scribitur, idem habet κοιάζειν κῳάζειν ἐνεχυράζειν, κοιώϲατο ἀφιερώϲατο καθιερώϲατο et κειώϲαϲθαι καθήραϲθαι. l. 25 Hes., qui habet κολοϲϲία ἀνδριάντοϲ ϲκιά καὶ τὸ εἰϲ ὕψοϲ ἀνάϲτημα et κολαϲϲία κτλ., quod Schmidt. non in κολοϲϲία mutandum esse monet. l. 26 Hes., sed Choer. 253, 30 κολωνείᾳ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κτητικῷ τύπῳ, quod emendatius traditur in E. M. 525, 38 κολωνείᾳ κτητικόϲ τύποϲ εἰϲ ἰδιότητα ἀναπέμπεται. l 27 Hes., cum quo congruit Are. 42," 5 τὸ κολῳόϲ ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ κολοιόϲ et de verbo κολῳῶ Theogn. 148, 15: καὶ παρὰ Φιλοξένῳ ϲὺν τῷ ῑ. Hinc patet in Schol. A ad Il Α 575: ἀπὸ τοῦ κολοιόϲ

21. ἐγένετο τὸ κολῳόϲ, τοῦ o τραπέντοϲ εἰϲ ω, διὸ καὶ τὸ ῑ γράφεται κλοιόϲ κλῳόϲ. 5 δὲ Φιλόξενοϲ παρὰ τὸ κλῶ τὸ κλάζω, ὅ ἐϲτι ἀπὸ τοῦ κλῶ κατὰ παραγωγὴν [κλωόϲ καὶ κολωόϲ] καὶ οὐ προϲγράφει τὸ ῑ, Philoxeni sententiam non recte relatam esse, quem ῑ scripsisse testantur etiam Au, Paris. III 366, 31 εἴρηται κολῳόϲ παρὰ τὸ κλῶ ῥῆμα, ὃ ϲημαίνει τὸ φωνῶ, καὶ γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κλῳόϲ ὡϲ ϲῶ (scr. pro ϲῶϲ) ϲῷοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ο κολῳόϲ μετὰ τοῦ ἀνεκφωωήτου ῑ. ἐκ τούτου ἐγένετο κολῳῶ β ϲυζυγίαϲ τῶν περιϲπωμένων, τὸ β κολῳᾷϲ, ὁ παρατατικὸϲ ἐκολῴων καὶ τὸ γ ἐκολῴα «Θερϲίτηϲ δέ τι μοῦνοϲ ἀμετροεπὴϲ ἐκολώα» (Β 212). οὕτω Φιλόξενοϲ. Idem in E. Orion. 85, 11, ubi rectius ϲῶ pro ϲῶϲ, nam de rhematicis nominibus sermo est, quamquam Didymus a ϲῶϲ repe tivit ϲῷοϲ. l. 1 Choer. 234, 5, Hes. l. 2 Bes., ap. Plut. Thes. 4 κοωωίδαλϲ l. 3 Choer. 228, 4. l. 4 Hes. κώουϲ τὰ κοιλώματα τῆϲ γῆϲ καὶ πάντα τὰ ϲπήλαια ἔλεγον. St. B. 402, 8. l. 5 Choer. 228, 15, Hes. κοράλλιον λίθοϲ θαλάϲϲιοϲ ἐρυθρόϲ et κωραλλεῖϲ οἱ ἀναλέγοντεϲ τὸ κουράλιον περὶ Ϲικελίαν.

22. 1. 8 Hes. l. 9 Hes. l. 10 St. B . . ap. Hes. Κορωνία, quam formam quamvis non optimae notae inveniri tamen adnotavit Schmidt. l. 11 Hes. l. 12 Choer. 231, 15. τὸ δὲ ἰδίωϲ παρ’ Ἀθηναίοιϲ προπαροξύνεται. Theogn. 128, 22 E. M. 533, 30, Hes. corrupte κουρίον, quod Schmidt. in κούρειον mutavit. l. 13 Choer. 230, 16. l. 15 Hes. l. 16 Hes. l. 17 St. B. l. 19 Ϲhoer. 231 , 21, Hes. habet κράνεια λεπτοκάρυα a κράνειον et κρανία τόξον. εἶδοϲ δένδρου. περικεφαλαία (i. e. κράνια i. q. κράνεα a κράνοϲ). l. 22 St. B. l. 23 Hes., St. B. s. Κάρπαθοϲ. l. 24 Hes., Choer. 232, 12, apud quem ἡ τῶν κτηνῶν χλωροφαγία scribendum est pro χλοροφαφία. l. 26 Choer. 231, 23, E.

23. M. 535, 19. l. 1 E. M. 536, 54, Arcad. 119, 6, Choer. 231, 17 cf. Mein. Anal. Alex. 145. l. 8 Choer. 231, 19, Hes. l. 11 Choer. 232, 6 et. Βerod. περὶ παθῶν in E. Gud. 301, 6, E. M. 537, 17, qui sua ex Choer. hausit, addit: οὐδέποτε δὲ πρὸ τῶν δύο ϲϲ εὑρίϲκεται δίφθογγοϲ πλὴν κτλ. l. 15 St. B 1. 17 Bes., Mus. κρέμμυον κρόμμυον; Schmidtio glossa Boeotica videtur. l. 18 Choer. 226, 8, E. M. 558, 3, Hes. l. 21 Choer 226, 24, E. Orion. 82, 17 Hes. κρίβανοϲ ὁ βαῦνοϲ τῶν κριθῶν· κριθαῖϲ γὰρ τὸ πρότερον ἐχρῶντο καὶ βαίωουϲ τὰϲ καμίνουϲ ἔλεγον, καταχρηϲτικῶϲ δὲ καὶ ὁ λέβηϲ. l. 24 Choer. 226 32, E. M. 538, 20, Ε. Orion. 82, 13. l. 30 Hes., in Schol. 1. ψ 34 κρικαδίαν. l. 31 Hes. cf supra κίρκοϲ. l. 32 (hoer. 226, 16 cf. fr. 19. Hes. habet κριόϲ, in qua glossa Schmidtius in verbis ἀθηωαῖοι δὲ τὰϲ τραχείαϲ κόγχουϲ καλοῦϲι κριούϲ codicis scripturam ex Athenaeo in κρείουϲ mutavit iniuria.

24. l. 1 Choer. 226, 16 ef. fr. 20. l. 2 Herod. in E. M. 515, Κρῖϲα πόλιϲ Φωκίδοϲ. η αὐτὴ καὶ Κίρρα. St. B. Hes. l. 5 Choer. 229, 17, Hes. l. 6 St. B. Hes. habet Κροκύλεια πόλιϲ ex emendatione Schmidtii pro Κροκύλια. l, 7 Hes. l. 8 E. M. 540, 52, Chor. 229, 4, Hes. l. 10 Hes. Herod. ap. Eustath. 17 46, 30: τὰ εἰϲ οϲ λήγοντα τῷ ο παραληγόμενα φιλεῖ ἓν ἔχειν ϲ εἰ μὴ κατὰ πάθοϲ διπλοῦται ὡϲ τὸ τόϲϲοϲ. τοῦτο (sc. ὄϲϲοϲ) μόνον ἔϲχε διϲϲὸν αὐτό. τὸ γὰρ κροϲϲόϲ οὐκ οῖδα ϲύνηθεϲ Ἕλληϲιν. l. 11 Hes. κρυμνόϲ formam. vitiosam esse adnotat Schmidt. praeeunte Thesauro Arc. p. 52, 29 habet κρυνόϲ. l. 12 Choer. 234, 5. l. 13 Pes., apud quem vitiose scriptum est κρόπιον et κπόβιον. Theogn. 69, 4 κρῶποϲ. l. 14 Choer. 233, 23. l. 16 Choer 233, 9. l. Choer. 230, 4; 231, 27, Hes. de κτίϲ vero, quod idem s. κτιδέα affert ἐϲτι ζῷον ὅμοιον γαλῇ, οὐ τὸ δέρμα εὔθετον εἰϲ περικεφαλαίαϲ, idem sensisse Herodianus putandus est, quod traditur in Schol. AD ad Il. Κ 335 (cf. Il. Pr. ad h. l.): ἰκτίϲ ἐϲτιν τὸ γὰρ μονοϲύλλαβον οὐ δύναται κατ᾿ ἔκταϲιν οὕτε κατὰ ϲυϲτολὴν λέγεϲθαι (sc. κτίϲ) κτλ. l. 20 Hes. διὰ τοῦ ῑ addit Choer. 233 27 cf. Herod. περὶ παθῶν in E Gud, 350, 36. l. 21 E. M. 549, 44. l. 22 Hes. l. 23 Hes. ἐϲτι καὶ Κυβέλη πόλιϲ Φοινίκηϲ St. B. s. Κυβέλεια. l. 24 Hes. l. 25 Choer. 231, 20, Hes. l. 26 E. M. 513, 53. l. 28 Hes. cf. ll. Pr. Λ 642.

25. l. 1 E. M4. 544, 12. l. 4 Choer. 231. 25, cf. can. gen. l. 6 Choer. 928, 6. 1. 7 Choer. 230. 12. l. 8 Choer. 228, 34. l. 10 Choer. 230, 32 Hes. l. 11 Bes. Arc. 96, 22. l. 12 Hes ex Κυννίδηϲ ap. Choer. 230, 27 Κυννίτηϲ corruptum videtur. l. 14 Choer. 232. 17, Hes. l. 17 Hes. l. 18 Choer. 227. 16. l. 20 Choer. 228, 29. l. 22 E. M. 550, 5, Gud. 356, 58. Verba quae his cancellis [] seclusi. ab Herodiano aliena sunt, nam is περὶ παθῶν in E. M. 638, 54 non ὦαϲ ex ὦϲ, sed contra ὦϲ ex ὦαϲ oriri vult; praeterea κώδιον et ap. Hes. et ap. Choer. 234, 23 sine ῑ scriptum est atque existimandum est Herodianum κώδιον ab κῶοϲ κώουϲ repetivisse. De ϲτῴδιον non dubium est, quim cum ῑ scripserit, quum etiam voci προϲτῷον propter ϲτοιά

Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.10

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

K.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers