Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

Α.

Ἀβάκαινον πόλιϲ Ϲικελίαϲ. ἡ παραλήγουϲα διὰ διφθόγγου.

Ἀβάντειοϲ τὸ κτητικὸν ἢ τοῦ κυρίου ἢ τῶν Ἀβάντων, οὐ τόπου τινὸϲ Ἀβαντίου ὡϲ τὸ Βυζάντειοϲ Βυζαντίου, ἀλλ’ ὡϲ θόαϲ Θοάντειοϲ.
τὸ δὲ Ἀβάντιοϲ, ἀφ’ οὐ δοκεῖ εἶναι τὸ Ἀβαντιάϲ, ϲυϲτέλλεται ὡϲ ἐθνικὸν ὡϲ άντιοϲ ϲυνέϲτειλεν Ἀπολλώνιοϲ ἐν τῷ «ἀντίου «γχηϲτοῖο » (Argon. II 1241) ἢ παρὰ λόγον ὡϲ « οιάντιον ἀγλαὸν υἱόν (Od γ 190).

Ἀβαντία τὸ θηλυκὸν τοῦ Ἀβάντιοϲ κατὰ βαρβαρικὴν τροπὴν τοῦ
β εἰϲ μ Ἀμαντία ἐλέχθη παρὰ Ἀντιγόνῳ ἐν Μακεδονικῇ περιηγήϲει.

Ἀβαρνίϲ πόλιϲ καὶ χώρα καὶ ἄκρα τῆϲ Παριανῆϲ. εὕρηται δὲ καὶ διὰ τοῦ π Ἀπαρνίϲ ὡϲ παρὰ Ἀρτεμιδώρῳ τῷ γεωγράφῳ.

ἄβληρα ἡνία. εὔληρα καὶ ἐπὶ ἱματίου καὶ ἐπὶ δεϲμοῦ τίθεται. ἔϲτι δὲ παρὰ τὸ εἰλῶ εἰληρα καὶ εὔληρα. παρὰ δὲ Ἐπιχάρμῳ αὔληρα εἴρη`ται
παρὰ τὸν αὐλόν, ῖν’ ῇ τὰ ἐπιμήκη.

Ἀβρινάται Ποντικὸν ἔθνοϲ. καὶ μετὰ τοῦ ρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ρ λέγεται.

ἀβρότη ἀμβρότη θεία.

Ἀβόλη ϲτήλη Ἡρακλέουϲ. λέγεται κὶ Ἀλύβη.

¹²

Ἀϲβυϲταῖοι Λυβύων ἔθνοϲ. λέγονται δὲ καὶ Ἀϲβύϲται. Καλλίμαχοϲ Αἰτίων πρώτῃ. καὶ Ἀϲβύται Ἀγροiταϲ α′ Λιβυκῶν.

Ἀγαθοῦϲϲα: ἡ Τῆλοϲ ἐκαλεῖτο πρότερον, ὡϲ Ἰάϲων. διὰ δύο ϲϲ.

ἀγακλειτόϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἔγκειται γὰρ τὸ κλειτόϲ.
γράφεται δὲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἀπὸ γὰρ τοῦ κλείω γέγονε τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ δοξάζω. τὸ δὲ κλείω διὰ τῆϲ ἑι διφθόγγου γράφεται, ἐπεὶ ἀπὸ τοῦ κλέοϲ γέγονε κλέω καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι κλείω καὶ κλειτόϲ καὶ ἐν ϲυνθέϲει ἀγακλειτόϲ.

ἀγακλεῖοϲ (ψ 529), οἱ δὲ ἀγακλῆοϲ.

Ἀγαμεμνόνειοϲ: τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰϲ ύvν βαρυτόνων δίφθογγον ἔχει.

Ἀγάμμεια. ἄκρα καὶ λιμὴν περὶ Τροίαν. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἄγαμον τὴν Ἡϲιόνην ὑπὸ τοῦ πατρὸϲ παραδοθῆναι τῷ κήτει. διὰ δύο μμ. Ἀγβάτανα πολίχνιον Ϲυρίαϲ. Δημήτριόϲ φηϲιν Ἀγβάτανα διττά,
τὰ μὲν τῆϲ Μηδίαϲ, τὰ δὲ Ϲυρίαϲ. Κτηϲίαϲ δὲ πανταχοῦ τῶν Περϲικῶν τὰ παρὰ Μήδοιϲ Ἀγβάτανα διὰ τοῦ α γράφει. παρὰ δὲ τοῖϲ ἀρχαίοιϲ διὰ τοῦ τὸ Περϲικόν, παρὰ δὲ Χάρακι δὲ καὶ αὕτη διὰ τοῦ ε. κρείττων δὲ ἡ διὰ τοῦ κ γραφή.

ἀγγαρρεύει καὶ ἀγγαρρεύεται καὶ ἄγγαροϲ. δύο γγ.

ἄγγελοϲ. β’ γγ παρὰ τὸ ἄγω ἐγένετο ἄγελοϲ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ γ ἄγγελοϲ ὁ τὰϲ ἀγγελίαϲ ἄγων.

Ἀγγελή δῆμοϲ τῆϲ Πανδιονίδοϲ φυλῆϲ. δύο γγ.

ἀγείρω. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ ἀγέρρω λέγουϲι καὶ παρὰ τὸ ἀγερῶ ἀγείρω καὶ διὰ τὸ ἔχειν ἀντιπαρακείμενον τὸ ο
οἰον ἀγορά ὡϲ ἀλείφω ἀλοιφή.

ἀγελαίαϲ. ἀγραύλουϲ. ἀγελείηϲ λαφυραγωγοῦ.

ἀγινεῖν: τὸ γ ι ἀπὸ τοῦ ἄγω ἀγνῶ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι μακροῦ γίνεται ἀγινῶ.

ἅγιοϲ: διὰ τοῦ ῑ· ἐκ γὰρ τοῦ ἅγοϲ γέγονεν ἅγιοϲ.

ἀγκυλοχείληϲ: ει. παρὰ γὰρ τὸ χεῖλοϲ.

ἀγλαῖα. ἀπὸ τοῦ ἀγλαόϲ ἀγλαῖα.

Ἄγλαυροϲ θυγάτηρ Κέκροποϲ. λέγεται καὶ Ἄγραυλοϲ ὅθεν Ἀγραυλὴ δῆμοϲ.

Ἀγρίαι ἔθνοϲ Παιονίαϲ. παρὰ Πολυβίῳ δὲ διὰ τοῦ α λέγονται καὶ Ἀγραῖοι τετραϲυλλάβωϲ καὶ Ἀγριεῖϲ, ὡϲ Θεόπομποϲ, καὶ Ἀγριᾶνεϲ.

ἀγρεῖοϲ ὁ ἀγροῖκοϲ διὰ τῆϲ εἰ διφθόγγου τῷ λόγῳ τοῦ ἀρνεῖοϲ.
ἄγριοϲ δὲ ὁ ἀνήμεροϲ διὰ τοῦ ῑ.

Ἀγχίϲηϲ. διὰ τοῦ ῖ τὸ χι. τὰ παρὰ τὸ ἄγχι καὶ ἔρι καὶ ἀρί καὶ τὴν ἀμφί καὶ ἀντί καὶ ἐπί πρόθεϲιν διὰ τοῦ ῑ γράφεται· ἀρίδηλοϲ, ἐριβρεμέτηϲ, ἀμφίρρυτοϲ, ἀντίθεοϲ, ἀγχίθεοϲ, Ἀγχίϲηϲ, ἀτχίμαχοϲ· τὸ γὰρ ἀγχέμαχοϲ ἐτράπη διὰ εὐφωνίαν τὸ ι εἰϲ ε τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄγχι
ϲύνθετά εἰϲι χωρὶϲ τοῦ Ἀγχίϲηϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἄγχι παρήχθη καί ἐϲτιν ἁπλοῦν. ἄλλωϲ· τὰ διὰ τοῦ ιϲηϲ διὰ τοῦ ι γράφεται κτλ.

ὄδδην ( 203) Νικίαϲ διὰ δύο δδ γράφει διὰ τὸ μέτρον ὁμοίωϲ τῷ «κύον ἀδδεέϲ » (Ιl. Φ 481) καὶ ψιλοῖ. Ἀρίϲταρχοϲ δὲ δι’ ἑνὸϲ δ καὶ βραχέωϲ καὶ ψιλῶϲ.

ἀδελφειόϲ. ει.

ἀδήριτοϲ: διὰ τοῦ ι ἔϲτι δῆριϲ δηριῶ ὥϲπερ κόνιϲ κονίω καὶ μῆιϲ μητιῶ. τούτου τοῦ δηριῶ ὁ παθητικὸϲ παρακείμενοϲ δεδήριμαι δεδήριϲαι δεδήριται διὰ τοῦ ι καὶ λοιπὸν ἐκεῖθεν ἀδήριτοϲ διὰ τοῦ ι. καὶ ἄλλωϲ τὰ διὰ τοῦ ιτοϲ ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον.

Ἅιδηϲ παρὰ τὸ ἀῖδηϲ καὶ μένει τὸ ι προϲγεγραμμένον.

Ἀδραμύτειον πόλιϲ τῆϲ κατὰ Κάικον Μυϲίαϲ. ἡ γραφὴ διχῶϲ, διὰ τοῦ ι καὶ διὰ τοῦ δ καὶ διὰ διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ι κααὶ δι’ ἑνὸϲ τ καὶ διὰ δύο. ἀλλὰ δι’ ἑνὸϲ τ, ὅταν ἔχῃ δίφθογγον, καὶ διὰ δύο τὸ ι μόνωϲ. κέκληται ἀπὸ Ἀδραμύτου κτίϲτου, ὡϲ Ἀριϲτοτέληϲ ἐν πόλιτείαιϲ
καὶ ἄλλοι. τινὲϲ δὲ ἀπὸ Ἕρμωνοϲ τοῦ Λυδῶν βαϲιλέωϲ. τὸν γὰρ Ἕρμωνα Λυδοὶ Ἄδραμυν καλοῦϲι Φρυγιϲτί. οὐ δύναται δέ, ὡϲ Ἡρωδιανόϲ, διὰ τὸ μὴ ἔχειν τὸ τὸ Ἄδραμυϲ. — λέγεται δὲ καὶ Ἀδραμύττιον διὰ τοῦ ι, ὡϲ Κρατῖνοϲ.

ἀδράνεια: ει. παρὰ τὸ ἀδρανήϲ.

Ἀδράνη πόλιϲ Θράκηϲ, ὡϲ Θεόπομποϲ, Τολόβιοϲ δὲ διὰ τοῦ ῆ Ἀδρήνη.

Ἀδράϲτεια πόλιϲ ἀπὸ Ἀδράϲτου βαϲιλέωϲ, ὅϲ καὶ πρῶτοϲ ἱδρύϲατο τὸ Νεμέϲεωϲ ἱερόν. λέγεται καὶ Ἀδρήϲτεια.

ἀδράφαξιϲ εἶδοϲ λαχάνου, γράφεται δὲ καὶ ἀτράφαξυϲ.

⁴

Ἀδρηϲτίνη: διὰ τοῦ η τὸ δρη. τὸ ῑ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινη κτλ.

Ἀδρίαϲ. ῑ τὰ διὰ τοῦ ιαϲ κτλ.

ᾄδω. ἀείδω κράϲει τοῦ ε καὶ α εἰϲ α μακρὸν καὶ ϲυναιρέϲει τοῦ αϊ εἰϲ α δίφθογγον.

ἀεί. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ καὶ χωρἠϲ τοῦ ι οἷον αἰέν καὶ αἰέϲ καὶ κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ ι ἐκ τοῦ ἄε προϲθήκῃ τοῦ ι εἰϲ τὸ ε ἀεί.

ἀείδελον τὸ λίαν ὁρατόν· διὰ τῆϲ ει γράφεται· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ εἴδῶ εἴδελοϲ καὶ ἐν ϲυνθέϲει ἀείδελοϲ ὁ μὴ θεωρούμενοϲ. παρὰ
δὲ Νικάνδρῳ ἐπὶ τοῦ ἀεὶ φανεροῦ κεῖται, περὶ οὗ ἔϲτιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀείδηλον γέγονε κατὰ ϲυϲτολὴν τοῦ η εἰϲ ε «τοῦ δὲ τέραϲ περίϲημον — ἀείδελον ἐϲτήρικτο » Νίκανδροϲ (Ther. 20). ἐπὶ δὲ τοῦ ἀοράτου ἐχρήϲατο τῇ λέξει Ἡϲίοδοϲ περὶ Αὐτολύκου. φηϲὶ γὰρ «ὅττι κε χερϲὶ λάβεϲκε, ἀείδελα πάντα τίθεϲκεν » (fr. 61 Dind.).

ἀείδω: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ ο, ὡϲ ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἀλοιφή εἴρηται, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀείδω ἀοιδή γέγονεν.

ἀείκελοϲ: τὸ ϲι δίφθογγοϲ. ἀπὸ τοῦ εἴκω τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ ὁμοιῶ γέγονεν εἴκελοϲ καὶ ἐκεῖθεν ἀείκελοϲ ὁ ἀνόμοιοϲ.

ἀεικήϲ: ὁ ἀναιδήϲ καὶ ϲκληρόϲ, διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὸ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ, ἐξ οὺ καὶ τὸ οἶκὸϲ οἱονεὶ εἰϲ ὃν ὑποχωρομεν, . γίνεται ἀεικήϲ ὁ μὴ εἴκων.

ἀείρω. διὰ τῆϲ ἑι διφθόγγου. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ ἀέρρω λέγουϲιν. ἡμεῖϲ δὲ τὸν μέλλοντα λέγομεν ἀερῶ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἀείρω καὶ.
διὰ τὸ ἔχειν τὸ ἀείρω ἀντιπαρακείμενον τὸ ο ἐν τῷ ἀορτήρ.

ἀεργία: διὰ τοῦ ι γράφεται.

Ἀζανία μέροϲ τῆϲ Ἀρκαδίαϲ ἀπὸ Ἀζᾶνοϲ τοῦ Ἀρκάδοϲ. οἱ οἰκήτορεϲ Ἀζᾶνεϲ καὶ Ἀζῆνεϲ.

Αίζόν ἀνταίου παῖϲ, ἀφ’ οὖ ἐν Φρυγίᾳ πόλιϲ Αἰζανοί. λέγεται
καὶ Ἀζανοί· Ϲτράβων.

⁵⁶

Ἀζειῶται: ει.

Ἄζιλιϲ πόλιϲ Λιβύηϲ. τινὲϲ δὲ Ἄζιριν μετὰ τοῦ ρ λέγουϲι τὸν χῶρον. Χάραξ δὲ Ἄζιρον λέγει αὐτήν.

ἀηδών. τοῦτο καὶ ϲὺν τῷ ι. ἐκ γὰρ τοῦ ἀείδω ἀειδών καὶ τροπῇ τῆϲ ει Αἰολικῶϲ εἰϲ η ἀηδών καὶ φυλάττει τῆϲ ει τὸ ῑ.

ἀηδόνειαϲ. ει.

Ἀθαρραβίτηϲ νομὸϲ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ Ἀθάρραβιϲ πόλιϲ. Ἑκαταῖοϲ δὲ ἐν δευτέρῳ περιηγήϲεωϲ δι’ ἑνὸϲ ρ καὶ τοῦ μ «Ἀθαραμβίτηϲ νόμοϲ καὶ Ἀθαράμβη πόλιϲ».

ἀθεεί. ει.

Ἀθήνηϲι καὶ Θήβηϲι δίχα τοῦ ι.

Ἄθλιβιϲ πόλιϲ Αἰγύπτου. Νικάνωρ δ’ Ἑρμείου διὰ τοῦ ρ φηϲὶν Ἄθριβιϲ. οὕτω καὶ Ϲτράβων.

Ἄθωοϲ τὸ τοπικὸν χωρὶϲ τοῦ ι καὶ Ἀθώουϲ τοὺϲ ἐνοικοῦνταϲ, τὸ δὲ δηλοῦν τὸ ἀζήμιον προπεριϲπᾶται καὶ διὰ τοῦ ι ἐκ τῆϲ θῳῆϲ.

Αλἰανῖτιϲ Ναβαταίων χώρα· διὰ διφθόγγου. Ϲοφοκλῆϲ δὲ Αἰαντία γράφει δίχα τοῦ ν.

Αἴγειοϲ: τὸ γει δίφθογγοϲ ὡϲ μέροϲ ϲώματοϲ. Αίγαῖοϲ «Αίγαῖον πέλαγοϲ» Αἰγαῖοϲ πόντοϲ παρὰ τὴν Αἰγᾶν τῆϲ Αἰολίδοϲ ἄκραν.

Αἴγειρα πόλιϲ Ἀχαῖαϲ. ει δίφθογγοϲ.

αἴγειροϲ. cf. fr. 16, sic ctiam Hos.

Αἴγινα ὄνομα πόλεωϲ. τὸ γι ἰῶτα. τὰ διὰ τοῦ ινα διὰ τοῦ γράφεται χωρὶϲ τοῦ πεῖνα καὶ τοῦ τέρεινα ἡ ἁπαλή οἷον Βέμβινα Καμάρινα Βέλβινα ὄνομα πόλεωϲ, Ἄρπινα ὄνομα ἵππου, ὅπερ τινὲϲ διὰ δύο νν γράφουϲι, Καμάρινα λίμνη δυϲώδηϲ ὡϲ καὶ ἡ χρῆϲιϲ δηλοῖ «μὴ
κίνει Καμάριναν» — οὕτω καὶ Αῖγινω

ἄδηλοϲ: ι.

ἀΐδιοϲ: διὰ τοῦ ῑ.

αἰδοῖοϲ καὶ αἰδῷοϲ ϲὺν τῷ ι. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰϲ ωϲ διὰ τοῦ ωδϲ παραγωγὰ ϲὺν τῷ ι γράφεται καὶ προπεριϲπᾶται Μίνωϲ Μινῷοϲ,
ρωϲ ἡρῷοϲ, πάτρωϲ πατρῷοϲ, ἠώϲ ἠῷοϲ καὶ αἰδώϲ αἰδῷοϲ.

⁷

ἀζηλοϲ. ἄδηλοϲ.

αἰζηόϲ. οὐκ ἔχει τὸ ῑ προϲγεγραμμένον. Ἀπολλώνιοϲ μὲν ὁ Ἀρχιβίου ϲὺν τῷ ῑ οἶδεν αὐτὸ λέγων γεγονέναι ἐκ τοῦ αἰζήϊοϲ. ἀλλ’ εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰζήϊοϲ, οὐκ ὤφειλεν ὀξύνεϲθαι, ἀλλὰ προπεριϲπᾶϲθαι.
ἡ γὰρ ὀξεῖα καὶ βαρεῖα εἰϲ περιϲπωμένην ϲυνέρχονται οἷον Ἀχελώϊοϲ Ἀχελῷοϲ, ὑπερώϊον ὑπερῷον. ὥϲπερ οὖν ἀπὸ τοῦ Αἰτωλόϲ γίνεται Αἰτώλιοϲ κατὰ παραγωγὴν τοῦ αὐτοῦ ϲημαινομένου φυλαττομένου καὶ. ἀπὸ τοῦ κάπροϲ κάπριοϲ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ αἰζηόϲ αἰζήϊοϲ.

Αἰθάλη ἐκαλεῖτο ἡ Λῆμνοϲ ῖϲωϲ ἀπὸ τῶν αἰθαλῶν ἀναδεδομένων
ἐκ τῶν Ἡφαίϲτου κρατήρων. Αἰθαλίτηϲ τὸ ἐθνικόν, ἀπὸ δὲ τοῦ Αίθά`λεια Αἰθαλείτηϲ ὡϲ ζελείτηϲ.

ΑΤθικεϲ ὡϲ Κίλικεϲ ἔθνοϲ ἐν Θετταλίᾳ οἰκοῦν ἐν τῷ Πίνδῳ ὄρει (Β 744).

αἴθουϲα. ἔχει διϲϲὸν μὲν τὸ ϲ ἐπὶ τοῦ προϲηγορικοῦ, ἐπὶ δὲ
τοῦ κυρίου κατά τιναϲ ἕν, λέγω δὲ ὅτε ϲημαίνει θυγατέρα Ποϲειδῶνοϲ καὶ Ἀλκυόνηϲ.

αἶκνον δεῖπνον.

ἄϊκεϲ αἱ ὁρμαὶ διὰ τοῦ ῖ γράφεται. ἐγένετο γὰρ παρὰ τὸ ἀΐϲϲω ἄξ. καὶ πάλιν τὰ εἰϲ ξ λήγοντα ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον οἰον
πέρδιξ μάϲτιξ θρίξ· οὕτωϲ οὖν καὶ ἄξ.

Αἰλία πόλιϲ Παλαιϲτίνηϲ. τὸ αι δίφθογγον, τὸ λι ι κατὰ παράδοϲιν.

Ανεια τόποϲ Θράκηϲ ἀπὸ Αἰνείου· Αἰνία διὰ τοῦ ι πόλιϲ Περραιβῶν.

Αλἰνείαϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τὸ νει. εῦρηται γὰρ καὶ Αίνέαϲ λεγόμενον καὶ προϲθέϲει τοῦ ι Αίνείαϲ.

αἰπεινόϲ. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ εἰϲ νοϲ ὀξύτονα παρώνυμα μὴ ἐπὶ καιροῦ λαμβανόμενα ἀποϲτρέφεται τὴν διὰ τοῦ ι μόνου γραφήν.

Ἄϊροϲ: ῑ.

⁸

αἴϲθηϲιϲ: αἰϲθητήριον, αἰϲθητόϲ καὶ αἰϲθάνομαι καὶ ὅϲα ὅμοια διὰ τῆϲ αι διφθόγγου. τὸ δὲ ἐϲθήϲ καὶ ἔϲθημα διὰ τοῦ ε.

αἰϲχίων. διὰ τοῦ ι γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ ων καθαρὰ ϲυγκριτικὰ οὐ παραλήγεται τὴν ει δίφθογγον κτλ.

αἶϲχοϲ. διὰ τῆϲ αι διφθόγγου.

ἀΐτηϲ. διὰ τοῦ ι γράφεται. πάντα γὰρ διὰ τοῦ ιτῆζ διὰ τοῦ ι γράφεται κατὰ τὸν κανόνα τοῦ Ἀϲκαλωνίτηϲ.

ἀτιαϲ: τὰϲ ἐρωτικάϲ· διὰ τοῦ ι. ὥϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὁ δεϲπότηϲ ἀρϲενικοῦ γίνεται ἡ δεϲπότιϲ διὰ τοῦ ι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀΐηϲ ἡ ἀῖτιϲ ἀῖτιδοϲ καὶ ἐντεῦθεν ἀΐτιαϲ.

Ἀκαδήμεια γυμνάϲιον Ἀθήνηϲιν. κέκληται ἀπὸ Ἀκαδήμου. γράφεται καὶ διὰ τοῦ ϲ Ἐκαδήμεια.

ἀκακαλλίϲ καὶ κακαλίϲ.

ἀκαλαρείτηϲ τὸ ρει δίφθογγοϲ. δεῖ γὰρ γινώϲκειν, ὅτι πάντα τὰ παρὰ τὸ ῥέειν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται οἰον εὐρείτηϲ, βαθυῥείτηϲ.
οὕτωϲ οὖν ἀκαλαρείτηϲ. ϲημαίνει τὸ ἡϲύχωϲ ῥέον.

Ἀκαμάντιον πόλιϲ τῆϲ μεγάληϲ Φρυγίαϲ. τὸ ἐθνικὸν Ἀκαμάντιοϲ ὡϲ Βυζάντιοϲ, τὸ δὲ κτητικὸν τοῦ Ἀκάμαντοϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀκέραιοϲ: αι παρὰ τὸ κέραϲ.

ἀκηδία: ι. Ἀπολλώνιοϲ δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ τὸ δεῖ δίφθογγον
γράφει μὴ δέ μ’ ἀκηδείῃϲιν ἀφορμηθῆτε λιπόντεϲ » (Β 219).,

ἀκηδίλωτον. ῑ.

Ἀκιδαλίνη: ῑ ἔϲτι δὲ ὄνομα κρήνηϲ παρὰ τὸ Ἀκίϲ Ἀκίδοϲ.

ἀκονιτί: ι.

Ἀκραγαντῖνοϲ: διὰ τοῦ ι μακροῦ. τὰ γάρ διὰ τοῦ ινοϲ κτλ.

ἀκρατία καὶ ἀκραϲία. ι ἡ παράδοϲιϲ.

ἀκρίβεια: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ὁμοίωϲ τῷ ἀπέχθεια, ἀναίδεια, ἐντρέχεια.

ἀκριβήϲ: διὰ τοῦ ί γράφεται. ὥὑϲπερ ἀπὸ τοῦ Ἀφροδύτη γίνεται Ἀλφροδίτη τροπῇ τοῦ υ εἰϲ ι, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ
ἀκρυβήϲ γίνεται ἀκριβήϲ διὰ τοῦ ῖ. καὶ γὰρ τὸν ἀκριβῆ οὐδεὶϲ δύναται κρύψαι ἡ λαθεῖν τι.

ἀκροθίνιον ἀπαρχὴ τῶν θινῶν. ῑ.

ἀκτίϲ. διὰ τοῦ ῑ μακροῦ ὡϲ δικατάληκτον κτλ.

⁹¹⁰¹¹

ἄκυτοϲ παρὰ τὸ κύω κυτόϲκαὶ ἄκυτοϲ. Καλλίμαχοϲ ἄκυθοϲ εἰπὼν (hymn. in Apoll. 53) μεταλήψει ϲτοιχείου ἐχρήϲατο.

Ἁλοί δύο δῆμοι τῆϲ Ἀττικῆϲ. ἑκατέρου ὁ δημότηϲ ἄνευ τοῦ ῑ Ἀλαεύϲ. Τρύφων δ’ἐν παρωνύμοιϲ «Ἀλαῖοϲ καὶ Ἀλααῖοϲ· ἀπὸ δὲ τοῦ
Ἀλαῖοϲ λέγεται Ἁλαιεύϲ», ἀλλ’ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ καθ’ ἔθοϲ Ἀττικὸν ἔνδειάν φηϲι τοῦ ι.

ἀλάβαϲτοϲ. λήκυθοϲ ἀλάβαϲτρον· μυροθήκη ψήφινοϲ.

ἀλαζονεία: διὰ τῆϲ ἑι διφθόγγου· διὰ τὸ ἔχειν ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον διὰ τοῦ ευω.

ἀλεείνω: τὸ ἑ δίφθογγοϲ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω κτλ.

ἄλειαρ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἐκ γὰρ τοῦ ἄλεαρ γέγονεν ἄλειαρ. ϲημαίνει τὰ ἄλευρα.

ἄλειϲον: διὰ διθόγγου γράφεται. γέγονε γὰρ ὡϲ λέγει Ἀπολλώνιοϲ ὁ Ἀρχιβίου παρὰ τὸ λεῖον ἄλειον καὶ ἐπενθέϲει τοῦ ϲ ἄλειϲον
τοῦ α ἐπιτατικοῦ ἢ ϲτερητικοῦ, τουτέϲτιν τὸ μὴ ὸν ὁμαλὸν ἀλλὰ περιφερέϲ· παρὰ τὸ εὖ λεῖον.

ἀλείτηϲ ὁ ἁμαρτωλόϲ. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται διὰ τὸ ἀντιπαρακεῖϲθαι τὸ ο ἐν τῷ ἀλοίτηϲ· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀναφαινόμενον ἔχει τὸ ε ἐγκείμενον οἰον ϲπείρω ϲπορά, ἀλείφω ἀλοιφή.
οὕτωϲ οὖν ἀλείτηϲ ἀλοίτηϲ. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀλίτω τὸ ἁμαρτάνω, ὅθεν καὶ Ἀλεξίων τὸ ἀλείτηϲ ἠξίου διὰ τοῦ ῑ γράφεϲθαι. ἡ δὲ παράδοϲιϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· ἀλήτηϲ δὲ ὁ πλανήτηϲ διὰ τοῦ η. δεῖ γὰρ γινώϲκειν ὅτι ὥϲπερ τὸ πεδήτηϲ καὶ κομήτηϲ καὶ πλανήτηϲ οὐ ῥηματικά, ἀλλὰ παρώνυμα ἀπὸ τοῦ πέδη καὶ πλάνη καὶ κόμη, οὕτω
καὶ παρὰ τὸ ἄλη, ὃ ϲημαίνει τὴν πλάνην, γίνεται ἀλήτηϲ. οὕτω Φιλόξενοϲ εἰϲ τὸ ῥηματικὸν αὐτοῦ.

ἄλειφα καὶ ἄλειφαρ τὸ ἄλειμμα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἀλείφω γέγονε φυλαχθείϲηϲ τῆϲ λει ϲυλλαβῆϲ διφθόγγου.

ἀλείφω. τὸ λει δίφθογγοϲ· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον
ἔχει τὸ ε ἐγκείμενον οἷον λέγω λόγοϲ, δέρω δορά, οὕτω καὶ ἀλείφω ἀλοιφή, ὅ ἐϲτι τὸ ἄλειμμα, διὰ τῆϲ ει διφθόγγου τροπῇ τοῦ ο εἰϲ ε. τὰ δὲ ὀνόματα τὰ ἐκ τοῦ ἀλείφω γινόμενα, εἰ μὲν διὰ τοῦ πτ ἐκφέρεται, φυλάττει τὴν ει δίφθογγον, ἀλείπτω ἀλείπτηϲ, ἄλειπτον, ἀνήλειπτον. ¹²¹³¹⁴ εἰ δὲ διὰ τοῦ φ ἐκφέρεται, ϲύνθετα ὄντα, διὰ τοῦ ι γράφεται οἷον ὑπηλιφήϲ, ἀνυπηλιφήϲ· πρόϲκειται « ϲύνθετα» διὰ τὸ ἄλειφα καὶ ἄλειφαρ ἄλειμμα.

Ἀλεξανδρεια ει.

ἀλήθεια. τὸ θει δίφθογγοϲ· ἔϲτι κανὼν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰϲ ηϲ
ἀρϲενικὰ εἰϲ α θηλυκὰ μεταγόμενα κτλ.

ἀληθινόϲ. ι.

Ἀλήϲιον πόλιϲ τῆϲ Ἤλιδοϲ « πέτρηϲ τ’ λενίηϲ καὶ Ἀληϲίου» (ll. Λ 757), γράφεται καὶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου.

ἀλίνειν ἀλείφειν, ἀλῖναι ἐπαλεῖψαι, ἀλεῖναι ἐπαλεῖψαι, ἐπαλεῖναι
ἐπαλεῖψαι, καταλεῖναι καταμῖξα.

ἀλῖϲαι τὸ κυλίϲαι. γράφεται διὰ τοῦ ι. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιῦ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ κτλ.

ἀλιτήριοϲ ὁ ἁμαρτωλόϲ ἀπὸ τοῦ ἀλιτρόϲ παρὰ τὸ ἀλιτεῖν ῥῆμα διὰ τοῦ ι.

Ἀλίφηρα πόλιϲ Ἀρκαδίαϲ. εῦρηται ἡ παραλήγουϲα διὰ διφθόγγου.

Ἀλκμαίων: Ἀλκμέωναϲ τὸ με ψιλὸν ὡϲ παρ’ Εὐριπίδῃ ἔχει ἡ χρῆϲιϲ. ϲυϲτεῖλαν τὴν αι δίφθογγον εἰϲ τὸ ε φυλάττει τὸ ω ὡϲ κύριον ἐν τῇ γενικῇ.

Ἀλλόβροξ ἔθνοϲ Γαλατικόν, διὰ τοῦ ο Χάραξ, Ἀπολλόδωροϲ διὰ
τοῦ υ, Πολόβιοϲ δὲ διὰ τοῦ ι αὐτοὺϲ καλεῖ Ἀλλόβριγαϲ, καὶ οὕτωϲ οἱ πλείουϲ.

ἀλοᾷ τύπτει. ἀλοία ἔτυπτε Ἀττικῶϲ, ἀφ’ οὗ καὶ πατραλοίαϲ.

Αλπειϲ καὶ Ἄλπεια ὄρη καὶ Ἄλβια. διχῇ ἡ γραφὴ καὶ διὰ τοῦ π καὶ διὰ τοῦ β καὶ Ἀλβια χώρα διὰ τοῦ β.

ἀλυίω καὶ ἀλύω.

Ἀλφειόϲ: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου κατὰ τὴν παράδοϲιν. εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ ι Ἀλφεόϲ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ῑ Ἀλφειόϲ.

ἀλῳή μετὰ τοῦ ι παρὰ τὸ ἀλοιῶ παρὰ τὴν ἀϲταχύων ἀλοίηϲιν, ἀλωή χωρὶϲ τοῦ ι ϲημαίνει τὸ ϲύμφυτον χωρίον καὶ ϲύνδενδρον τόπον
παρὰ τὴν ἄλϲιν τὴν αὔξηϲιν.

ἁμᾶ: ζητεῖται ἐν τῷ περιϲπωμένῳ ἁμᾶ εἰ προϲτεθήϲεται τὸ ῑ.

Ἀμαζόνειον τόποϲ ἐν τῇ Ἀττικῇ. οὕτωϲ ἐκαλεῖτο καὶ ἡ Κύμη. Ἑκαταῖοϲ δ’ ἐν τοῖϲ Αἰολικοῖϲ διὰ τοῦ ῑ γράφει τὸ ὄνομα. ἔϲτι καὶ ἄλλο διὰ τοῦ κ Ἀμαζονικόν ἐν Βοιωτίᾳ. ἔϲτι δὲ καὶ ἐν Βιθυνίᾳ Μα
ζαῖον κατὰ παραφθοράν, ὡϲ Ἀρριανὸϲ ἐν Βιθυνιακοῖϲ.

¹⁵¹⁶¹⁷

ἀμαθία: ῑ ἡ παράδοϲιϲ καὶ βραχύ.

ἄμακιϲ ἅπαξ Κρῆτεϲ, ἀματίϲ Ταραντῖνοι.

ἀμάκιον ἄβαξ Λάκωνεϲ.

ἀμαλή ἁπαλή. ἡ δὲ λέξιϲ Μακεδόνων.

Ἄμανον ὄροϲ πρὸϲ τῇ Κιλικίᾳ. ὁ οἰκήτωρ Ἀμανίτηϲ. εἰϲὶ δὲ καὶ Ἀμμανῖται διὰ δύο μμ, γένοϲ τῶν Ναβαταίων Ἀράβιον ὡϲ Ἰώϲηποϲ.

ὰμαρτῇ δαϲέωϲ. περιϲπᾶ δὲ καὶ ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ καὶ οἱ πλείουϲ. ὀξύνει δὲ ὁ Ἀρίϲταρχοϲ βουλόμενοϲ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ ἁμαρτήδην ἀποκεκόφθαι· διὸ καὶ κατ’ αὐτὸν χωρὶϲ τοῦ ι γράφεται. ἐπικρατεῖ μέντοι τὸ
περιϲπώμενον γενόμενον παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἀρτῶ.

Ἀλμαρύνθιοϲ τὸ ἐθνικὸν καὶ Ἀμαρύϲιοϲ ὡϲ Τρικορύϲιοϲ. ἀναλογώτερον δέ μοι δοκεῖ τὸ διὰ τοῦ ϲ.

ἁματροχιά ἐϲτι τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεϲθαι οἷον ὁμοδρομία τιϲ οὐϲα· τρόχουϲ γὰρ τοὺϲ δρόμουϲ ἔλεγον οἰον «τῇ ῥ’ ἔϲχε
Μενέλαοϲ ἁματροχιὰϲ ἀλεείνων » Ἰλιάδοϲ ψ (422), ἁρματροχιά δὲ τὸ ἀπὸ τῶν τροχῶν ἶχνοϲ δηλονότι ὁ τύποϲ, ἡ ἐγχάραξιϲ τοῦ τροχοῦ οὐδέ τι πολλὴ —γίγνετ’ ἐπιϲϲώτρων ἁρματροχιὴ κατόπιϲθεν —ἐν λεπτῇ κονίῃ » (Ψ 504).

Ἀμβρακία. εὕρηται καὶ διὰ τοῦ ἀντὶ τοῦ β, ὅθεν καὶ τὸ Ἀμπρακιώτηϲ
ἀπὸ τῆϲ Ἄμπρακοϲ γενικῆϲ καὶ Ἀμπρακία.

ἀμείβ ω. διὰ τῆϲ ε διφθόγγου διὰ τὸ ἔχειν ἀντιπαρακείμενον τὸ ο ἐν τῷ ἀμοιβή ὥϲπερ λείβω λοιβή, ἀλείφω ἀλοιφή.

ἀμείνων: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου (παρὰ τὸ μείων καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ν καὶ πάλιν παρὰ τὸ μένω γέγονεν ἀμένων καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι
ἀμείνων ὁ μὴ μένων, ἀλλ’ ὑπὸ πάντων αἰρόμενοϲ).

ἀμέλεια δίφθογγοϲ παρὰ τὸ ἀμελήϲ.

ἀμιναῖον: δι’ ἑνὸϲ ν τὸν οἰνον λέγει· ἡ γὰρ Πευκετία Ἀμιναία λέγεται.

ἀμίξαι τὸ οὐρῆϲαι καὶ ὀμίξαι.

Ἀμμωνία ἡ μεϲόγειοϲ Λιβύη. ὁ οἰκήτωρ Ἀλμμνιοϲ· ταῦτα διὰ τοῦ ι. τὸ δὲ Ἀμμώνειον διὰ διφθόγγου ὡϲ Δημήτρειον καὶ Ἀπολλώνειον.

ἀμνίον: τὸ αἱματοδόχον ἀγγεῖον. παρὰ τὸ αἷμα αἱμνίον καὶ. ἀμνίον. ζηνόδοτοϲ δὲ ἐν ταῖϲ ἀπὸ τοῦ δ γλώϲϲαιϲ τίθηϲι τὴν λέξιν κτλ.

¹⁸¹⁹

Ἀμνιϲόϲ ὁ ποταμόϲ διὰ τοῦ ι γράφεται. τὰ γὰρ εἰϲ ιϲδϲ τριϲύλλαβα ἐπὶ ποταμῶν διὰ τοῦ ῖ γράφεται οἷον Ἀμνιϲόϲ, Κηφιϲόϲ, Ἰλιϲόϲ.

ἀμορβεύων ἀκολουθῶν. ὁμορβεῖν ἀκολουθεῖν.

Ἀμοργόϲ νῆϲοϲ μία τῶν Κυκλάδων. λέγεται καὶ Ἄμολγοϲ πρὸπαροξυτόνωϲ.
ἀμόρξαι ἀποψῆϲαι καὶ ὀμόρξαι.

ἀμφιειμένοι: ἐνδεδυμένοι. διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εὕρηται γὰρ παρὰ τοῖϲ Αἰολεῦϲι καὶ χωρὶϲ τοῦ ι οἱον ἀμφιεμμένοι.

ἀμφικτυόνεϲ οἱ περίοικοι Δελφῶν.

ἀμφίϲβαινα εἶδοϲ ὄφεωϲ μακροκέφαλον. λέγεται δὲ καὶ διὰ τοῦ μ ἀμφίϲμαινα.

Ἄμφιοϲ Ἀμφίων.

Ἀμφιτρίτη ἡ θάλαϲϲα· ἀμφιτρίτη δὲ ἡ πέτρα ἢ ποταμόϲ. εἴρηται παρὰ τὸ ῥεῖν ἢ παρὰ τὸ τρεῖν. φόβον γὰρ ἐμποιεῖ τοῖϲ πλέουϲιν,
ὥϲ φηϲι Δίδυμοϲ. ὤφειλε διὰ τῆϲ ει γράφεϲθαι εἴτε παρὰ τὸ ῥεῖν εἴτε’ παρὰ τὸ τρεῖν. ὑπεβλήθη δὲ κανόνι τῶν εἰϲ τη θηλυκῶν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται.

Ἄμφρυϲοϲ πόλιϲ Φωκίδοϲ. τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ β φαϲίν. γράφεται καὶ διὰ δύο ϲϲ.

ἀναγκαῖον: τὸ δεϲμωτήριον, ἀνάκειον τὸ Διοϲκουρεῖον.

ἀναιδήϲ. τὸ ναι δίφθογγοϲ καὶ ἀναίδεια διὰ διφθόγγου τὸ δει.

Ἀνακτόριον Ἀκαρνανίαϲ πόλιϲ. τὸ ἐθνικὸν Ἀνακτόριοϲ καὶ Ἀνακτορία ἡ γῆ. Ϲοφοκλῆϲ δέ φηϲι διὰ τῆϲ ει Ἀνακτόρειον τῆϲδ’ ἐπώνυμον χθονόϲα.

ἀναρίτηϲ ζῶον κοχλιῶδεϲ. ι.

ἀναρριχᾶϲθαι: παρὰ τὸ ἄρριχοϲ ὁ κόφινοϲ, εὺρίϲκεταικαὶ χωρὶϲ τῆϲ αν ϲυλλαβῆϲ παρ’ Ἱππώνακτι ἀριχῶμαι.

²⁰²¹²²

ἀναρροιβδεῖ: ἀναρροφεῖ.

ἄνδειρον. ἄκρον ἢ τὰ χείλη τῶν ποταμῶν. γράφεται καὶ ἄνδηρον.

ἀνδρεία ἰϲχύϲ. ει.

ἀνδρείκελοϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ παρὰ τὸ εἴκελοϲ,
ὅπερ διφορεῖται κατὰ γραφήν, ϲυντιθέμενοϲ δίφθογγον ἔχει.

ἀνδρειφόντηϲ: ἀπὸ τῆϲ ἀνδρί δοτικϲ καὶ τοῦ φένω τὸ φονεύω. ἀλλ’ ἐγράφη ἆν διὰ τοῦ ῑ ἀλλὰ γράφεται δρει δίφθογγοϲ. καὶ γίνεται παρὰ τὴν ἀνδρόϲ γενικὴν ἀνδροφόντηϲ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰϲ ε ἀνδρεφόντηϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἀνδρειφόντηϲ.

Ἀνεμώρεια πόλιϲ Φωκίδοϲ ἡ νῦν Ἀνεμώλεια. μηρὸϲ (Β 421) καὶ Λυκόφρων (v. 1073).

ἄνεῳ μετὰ τοῦ ῑ ἔϲτι γὰρ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οἱ ἄνεῳ «κτίπτ’ ἄνεῳ ἐγένεcθε» (Β 322).

ἀνηρείψαντο οἱ θεοὶ ἀπὸ τῆϲ γῆϲ ἀνήρπαϲαν. δίφθογγοϲ τὸ
ρει. ἀνερέψαντο γάρ. ἔϲτιν ἔρα ἡ γῆ, ἐκ τούτου γίνεται ἐρέπτω τὸ εἰϲ γῆν καταβάλλειν καὶ ἀνερέπτω καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἀνερείπτω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀνηρείψαντο.

ἄνθιμοϲ. τὸ θι ι· παρὰ γὰρ τὸ ἄνθοϲ γέγονεν ἄνθιμοϲ.

ἀνθρωπίϲκοϲ διὰ τοῦ ι. πάντα γὰρ εἰϲ ϲκοϲ ὑποκοριϲτικά κτλ.

ἀνία. διὰ τοῦ ι ἀπὸ τοῦ ἰάω τὸ θεραπεύω. ἡ γὰρ ἀνία ἐϲτέρηται τῆϲ θεραπείαϲ.

ἀνόκαιον ὑπερῷον: γράφεται καὶ ἀνώγεων.

ἀντήρειϲ ϲημαίνει πᾶν εἰϲ ὃ ἐπερείδεταί τιϲ. οὐχ εὕρηται δὲ εὐθεῖα ἐν χρήϲει. αἱ δὲ ἄλλαι πτώϲειϲ τὴν κλίϲιν ὡϲ ἀπὸ ὀξυτόνου εἰϲ
ιϲ ληγούϲηϲ εὐθείαϲ ἔχουϲιν. ὥϲπερ γὰρ ἀϲπίϲ ἀϲπίδοϲ καὶ ϲανίϲ ϲανίδοϲ, οὕτω καὶ ἀντήρειϲ ἀντηρίδοϲ ὡϲ παρ’ Εὐριπίδῃ «κρήμνη ϲεαυτὴν ἐκ μέϲηϲ ἀντηρίδοϲ ».

²³²⁴²⁵²⁶²⁷

ἀντίοϲ: παρὰ τὸ ἀντῶ ῥῆμα βαρύτονον γίνεται, ἀντῶ περιϲπώμενον, ἀφ’ οὗ ἄντην ἐπίρρημα καὶ ἀντίοϲ, ὅθεν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται. τὰ παρὰ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ιοϲ προπαροξύνεται καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται οἷον ἶφι ἶφιοϲ, πρωΐ πρώϊοϲ. οὕτω καὶ ἄντην ἀντίοϲ. κατὰ τόνον μόνον ῆμαρτε καὶ οὐ κατὰ γραφήν.

ἀνώγειοϲ: πάντα τὰ παρὰ τὸ γέα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται κτλ.

ἀνῷγεν: πρόϲκειται τῷ ω τὸ ι. ἀπὸ γὰρ θέματοϲ τοῦ ἀνοίγω πέπτωκεν.

ἀπείλω καὶ ἀπειλή: διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ διὰ
τοῦ ε ἐκφέρουϲιν αὐτὰ οἷον ἀπέλλω, ἀπέλλη ὥϲπερ κείρω κερῶ.

ἄπειροϲ: εἴτε ἐπὶ τοῦ ἀμαθοῦϲ εἴτε ἐπὶ τοῦ μεγάλου διὰ διφθόγγου γράφεται. ἐπὶ μὲν τοῦ ἀμαθοῦϲ ἐκ τοῦ πεῖρα γέγονε ἄπειροϲ οἰον ὁ ἐϲτερημένοϲ τῆϲ πείραϲ. τὸ δὲ πεῖρα διὰ διφθόγγου γράφεται, οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ πέρρα λέγουϲιν· ἐπὶ δὲ τοῦ μεγάλου καὶ αὐτὸ διὰ τῆϲ ει
διφθόγγου, ὅτι ἀπὸ τοῦ πέραϲ γέγονε ἄπεροϲ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι ἄπειροϲ οἱονεὶ ὁ μὴ ἔχων πέραϲ.

ἀπερείϲια: τὸ ρει δίφθογγον ἐκ τοῦ ἄπειροϲ ἀπειρέϲια καὶ καθ’ ὑπερβιβαϲμὸν ἀπερείϲιοϲ καὶ ἀπερείϲια.

Ἀπεϲάντειοϲ ἤμελλεν εἶναι ὥϲπερ ΑἰαϲΑἰάντειοϲ, ἀλλὰ λέγεται
Ζεὺϲ Ἀπεϲάντιοϲ.

ἀπινύϲϲων ἀπινύτωϲ ἔχων.

ἀπόδειξιϲ: τὸ δει δίφθογγοϲ. Ἡρόδοτοϲ γὰρ ἀπόδεξιϲ ἐν ὑπομνήματι αὐτοῦ.

ἀπώλεια: τὰ παρὰ τὸ ὀλῶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται καὶ
ἐκτείνει τὸ ο εἰϲ ω, ἀπώλεια, ἐξώλεια.

Ἀργέννουϲα νῆϲοϲ παρὰ τὸ Ἀργεννὸν ἀκρωτήριον, ἀφ’ οὗ ἀργεννόειϲ καὶ κατὰ ϲυναίρεϲιν ἀργεννοὺϲ καὶ Ἀργέννουϲα. Ἀνδροτίων ἐν τῷ τετάρτῳ τῆϲ Ἀτθίδοϲ διὰ τοῦ ι.

Ἀργεῖοϲ: ει.

Ἀργειφόντηϲ cf. fr. 46.

ἄργιλοϲ ἡ ϲμηκὶϲ γῆ.

²⁸²⁹³⁰

ἀργίλοφοι; λαπάραι κωδίων.

Ἀργύννιον ἱερὸν Ἀφροδίτηϲ ἐν Βοιωτίᾳ. Ἀριϲτοφάνηϲ δὲ Ἀργύννειον διὰ διφθόγγου.

Ἀργυννίϲ ἡ Ἀφροδίτη. λέγεται καὶ Ἀργουνίϲ.

ἀργυρίδιον: διὰ τοῦ ι τὸ ρι ἐκ τοῦ ἄργυροϲ ἀργύριον ἀργυρίδιον.

ἀργυροδίνηϲ παρὰ τὸ δίνη ἡ ϲυϲτροφή. διὰ τοῦ ι γράφεται διὰ τὸν χαρακτῆρα τῶν διὰ τοῦ ινη καὶ πάλιν οἱ Αἰολεῖϲ δίναϲ λέγουϲι καὶ οὐ δέννοϲ. ἐὰν γὰρ δέννοϲ, διὰ τῆϲ ει διφθόγγου ἤμελλε
γράφεϲθαι, ἀλλὰ δίναϲ λέγουϲιν ἤγουν διὰ τοῦ ι. διὰ τοῦτο καὶ τὸ παρ’ αὐτὸ ἀργυροδίνηϲ διὰ τοῦ ι γράφεται. Καὶ ἄλλωϲ δὲ τὰ διὰ τοῦ ινηϲ ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον.

Ἀρδέα κατοικία τῆϲ Ἰταλίαϲ. ἔϲτι καὶ πόλιϲ Ἰλλυρίαϲ διὰ τοῦ ι.

Ἀρίων: τὸ κύριον ὄνομα διὰ τοῦ ι γράφεται κατὰ διαϲτολὴν τῶν
ϲυγκριτικῶν, τὸ δὲ Ἄρειοϲ ἀπὸ τοῦ Ἄρεωϲ γεγονὸϲ ἤγουν τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸν ἀνδρεῖον διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται.

ἀρειά ἡ ἀπειλή διὰ τῆϲ ει διφθόγγου καὶ ὀξύνεται, ἐπὶ δὲ φυτοῦ ἀρία καὶ παροξύνεται. ἀριϲτοκεία: τὸ κε δίφθογγοϲ. ἐκ τοῦ ἀριϲτοκεύϲ ἀρϲενικοῦ.
Ἀρμένη κώμη Παφλαγονίαϲ Μένιπποϲ ἐν περίπλῳ. παρὰ δὲ ενοφξντι ἐν Ἀναβάϲεωϲ Ϛ (α 9) Ἁρμήνην διὰ τοῦ η. ὰρμονία. ῑ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἅρμῶν ἅρμονοϲ ὰρμονία. ἁρμῷ: ἁρμόϲ ἁρμοῦ ἁρμῷ. αὕτη ἡ δοτικὴ μετῆλθεν εἰϲ ἐπιρρηματικὴν ϲημαϲίαν καὶ ἐφύλαξε τὴν αὐτοῦ γραφὴν οἰον ἁρμῷ. παρὰ δὲ
τοῖϲ Ϲυρακουϲίοιϲ ἁρμοῖ λέγεται. ἀρνειόϲ τὸ ὲῖ δίφθογγοϲ διὰ τὸ ἀρνεόϲκαὶ ἄλλωϲ, ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἀδελφόϲ γίνεται ἀδελφειόϲ κατὰ πλεοναϲμὸν τῆϲ ει διφθόγγου οὕτω καὶ ἀρνόϲ ἀρνειόϲ.

ἀρνεῖοϲ ὁ μὴν προπεριϲπώμενον ει: τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειοϲ τριϲύλλαβα
πρὸ μιᾶϲ ἔχοντα τὸν τόνον κτλ.

ἄρνειοϲ ὁ πούϲ προπαροξύτονον καὶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειοϲ ϲημαίνοντα μέροϲ ϲωματικὸν κτλ.

ὰρπεδόεϲϲα καὶ ἐρπεδόεϲϲα.

³¹

ἄρρην ἄρϲην.

ἀρρενικὸν χρώματοϲ εἶδοϲ χλωρόν, ὅπερ ἡμεῖϲ ἀρϲενικὸν λέγομεν.

ἀρρηφορία ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῇ Ἀθηνᾶ παρὰ τὸ ἄρρητα καὶ μυϲτήρια φέρειν. λέγεται καὶ διὰ τοῦ ε ἐρρηφορία παρὰ τὴν Ἕρϲην τὴν Κέκροποϲ θυγατέρα. ταύτῃ γὰρ ἦγον τὴν ἑορτήν.

Ἀρταῖοι γένοϲ Περϲικόν, Ἡρόδοτοϲ Ἀρτεάταϲ αὐτοὺϲ καλεῖ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ.

Ἀρτεμίϲιον πόλιϲ ίνωτρῶν. Ἑκαταῖοϲ Εὐρώπῃ. Φίλιϲτοϲ δὲ Ἀρτεμίτιον αὐτὴν καλεῖ, ἴϲωϲ Δωρικῶϲ. ἔϲτι καὶ πόλιϲ Εὐβοίαϲ.

Ἀρτεμίτα. τὸ ἐθνικὸν Ἀρτεμιτηνόϲ. Ἀπολλόδωροϲ δ’ Ἀρταμι
τηνόϲ φηϲι διὰ τοῦ α.

Ἀϲίω ἐν λειμῶνι: οἱ μὲν τῷ ἄϲιν ἔχοντι, οἱ δὲ Ἀϲιανῷ, ἀγνοεῖ δὲ Ὅμηρὸϲ τὴν Ἀϲίαν ὡϲ καὶ τὴν Εὐρώπην, ἐν γενικῇ δὲ αὐτὸ ἐκληπτέον καὶ χωρὶϲ τοῦ ι Ἀϲίω ἀντὶ τοῦ Ἀϲίου καὶ Ἰωνικῶϲ Ἀϲίεω καὶ Ἀϲίω ὡϲ τὸ «ἐῦμμελίω Πριάμοιο».

Ἀϲέα κώμη τῆϲ Ἀρκαδίαϲ, ὁ κωμήτηϲ Ἀϲεάτηϲ. λέγεται δὲ ἡ κώμη καὶ Ἀϲία καὶ κωμήτηϲ Ἀϲιάτηϲ.

Ἀϲκαλωνίτηϲ: διὰ τοῦ ι. τὰ γὰρ εἰϲ τηϲ λήγοντα ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ βαρύτονα εἴτε ἁπλᾶ εἴτε ϲύνθετα μὴ ἔχοντα ἀντιπαρακείμενον τὸ ο μήτε ἀπὸ πρωτοτύπου τὸ ε μήτε ἀπὸ πλεοναϲμοῦ τὸ ι ἐνὶ φῶ
νήεντι παραλήγεται οἷον Ἀϲκαλωνίτηϲ, μνηματίτηϲ ὁ ἐπιτάφιοϲ λόγοϲ, πολίτηϲ, μυθίτηϲ ὁ ϲταϲιαϲτήϲ, τεμενίτηϲ, Ϲικελιώτηϲ, ϲτρατιώτηϲ.

ἄϲϲα τινά, Ἀττικοὶ δὲ ἄττα λέγουϲιν. ἅϲϲα ἅτινα.

ἀϲταφίϲ ϲταφίϲ.

ἀϲτεῖοϲ, ὅπερ ἀντιδιέϲταλται τῷ ἄγροικοϲ, καὶ ἀϲτεῖζω καὶ ἀϲτεϊϲμόϲ
ἀπὸ τῆϲ ἄϲτεοϲ γενικῆϲ, τὸ δὲ προάϲτιοϲ παρὰ τὸ προάϲτιον ὡϲ Βυζάντιοϲ.

ἀϲτερόειϲ αἱματόειϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου· τὰ γὰρ εἰϲ ιϲ κτλ.

ἄϲτλιγγαϲ αὐγάϲ ἢ ἄϲτριγγαϲ ἢ ὄϲτλιγγαϲ.

ἀϲφάραγοϲ φάρυγξ ἢ βρόγχοϲ ἢ λάχανον ἀτελέϲ, ἀϲπάραγοϲ.

κατ’ ἀϲφοδελὸν λειμῶνα (Od. λ 539) ἄδηλον πότερον ϲφόδελον ἢ ἀϲφοδελόν. λέγεται γὰρ καὶ χωρὶϲ τοῦ α. τινὲϲ δὲ γράφουϲι ϲποδελόν διὰ τὴν ϲποδὸν τῶν καιομένων νεκρῶν. ἄμεινον δὲ ἀϲφοδελόν διὰ τὸ Περϲεφόνηϲ εἰναι λειμῶνα τὸν τόπον.

³²³³

ἀτειρήϲ ὁ ἀκαταπόνητοϲ. τὸ τει δίφθογγον. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειρω ἀποϲτρέφεται τὴν διὰ τοῦ ι μόνου γραφήν — τείρω ἀτειρήϲ. καὶ ἄλλωϲ ἐκ τοῦ ἀτερήϲ γέγονε πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἀτειρήϲ οἱονεὶ ὁ μὴ ὤν ἁπαλόϲ.

ἀτίθαϲον ἀνήμερον· τιθαϲεύειν γὰρ λέγεται τὰ ἄγρια θηρία ἡμεροῦν.

ἄτιμοϲ: ι. παρὰ γὰρ τὸ τιμή καὶ ἄλλωϲ τὰ διὰ τοῦ ιβδϲ κτλ.

Ἀτρείδηϲ καὶ Αἰγείδηϲ ἀπὸ τοῦ Ἀτρεύϲ καὶ Αἰγεύϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. τὰ γὰρ εἰϲ δηϲ κτλ.

ἀτρέκεια ἡ ἀλήθεια παρὰ τὸ ἀτρεκήϲ.

ἀτρυγηφάγου καὶ ὀτρυγηφάγου.

Αὔαϲιϲ πόλιϲ Αἰγύπτου. ταύτην δὲ καὶ Ὄαϲιν καλοῦϲιν.

Αὐγείαϲ. δίφθογγοϲ τὸ γῦ. ἀπὸ γὰρ τοῦ αὐγή Αὐγέαϲ καὶ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ι Αὐγείαϲ.

ἀφάδειοϲ ἐχθρόϲ ἀπὸ τοῦ ἀφανδάνειν. λέγεται δὲ καὶ ἀφάδιοϲ.

Ἀφάναι χωρίον Ϲικελίαϲ ἄϲημον. γράφεται καὶ διὰ δύο νν.

ἄφιξιϲ διὰ τοῦ ι γράφεται. γέγονε δὲ ἀπὸ τῶν παθητικῶν ῥημάτων ἐκ τοῦ ἀφῖγμαι ἀφῖξαι ἀφῖκται. καὶ τὸ ἱκανόϲ παρὰ τὸ ἱκέϲθαι, εἰϲ πάντα γὰρ δύναται παραγενέϲθαι ὁ ἱκανόϲ. οὕτωϲ καὶ ἄφιξιϲ διὰ
τοῦ ι. καὶ ἄλλωϲ τὰ ἀμφιβαλλόμενα κατὰ τὴν γραφὴν κτλ.

ἀφνειόϲ. τὸ φνει δίφθογγοϲ διὰ τὸ καὶ χωρὶϲ τοῦ ι αὐτὸ εὑρεθῆναι ἀφνεόϲ.

Ἀφροδίτη διὰ τοῦ ι.

ἀφυῖα διὰ τοῦ ι γράφεται.

Ἀχερόν τειοϲ διὰ τὸ μέτρον Ἀριϲτοφάνηϲ ἔφη Ἀχερόντιόϲ τε ϲκόπελοϲ αἱματοϲτεγήϲ» (Ran. 471).

Ἀχιλῆοϲ: οὕτωϲ ἀναγνωϲτέον δι’ ἑνὸϲ λ διὰ τὸ μέτρον καὶ διὰ τὸ ἄχοϲ, ὅ ἐϲτι λύπην, φέρειν τοῖϲ Ἰλιεῦϲιν ἢ διὰ τὸ μὴ θιγεῖν χείλεϲιν θηλῆϲ, ὅ ἐϲτι τροφῆϲ. ὅλωϲ γὰρ οὐ μετέϲχε γάλακτοϲ. ἀναλογώτερον
δ’ ἡ δι’ ἑνὸϲ λ γραφή.

ἀχρεῖοϲ. δίφθογγοϲ καὶ προπεριϲπᾶται παρὰ τὸ χρεία.

ἁψίϲ. διὰ τοῦ ι. τὰ γὰρ εἰϲ ιϲ ὀξύτονα ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ἀποϲτρέφεται τὴν ει δίφθογγον.

Ἄψυνθοϲ πόλιϲ Θράκηϲ. διχῶϲ ἡ γραφὴκαὶxὰ τοῦ ῦ καὶ διὰ τοῦ ι.

Ἀῷοϲ ποταμόϲ.

³⁴

Περὶ ὀρθογραφίας. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ὀρθογραφίας (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ ὀρθογραφίας, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ ὀρθογραφίας

1. 1. 1 Choer. 191, 23, περὶ ποϲ.313, 22; 315, 6, Theogn. 160, 4. 1. 3 E. M. 169, 25. 1. 5 περὶ ποϲ. 314, 21. 1. 7 περὶ ποϲ.314, 24, Theogn. 1561.

2. 1. 9 Choer. 234, 24, E. Gud. 369, 4. 1. 13 St. B. s. v. 1. 14 Steph. Byz. s. Ἀβαντίϲ, verba paullulum immutavi sententia salva, ut verba ad orthographicum praeceptum quadrarent. 1. 20 St. B. — Hesych. Ἄμαντοι (Ἄμαντεϲ?) ἔθνοϲ Ἠπειρωτικόν. 1. 22 St. B. — Hesych. habet tantum Ἀβαρνεύϲ· Φωκαέων φυλὴ et Ἄβαρνοϲ πόλιϲ Φωκαέων. 1. 24 ὄβληρα Hes. et Theogu. 131, 11 εὔληρα Hes. et Schol. ad ΙI. ψ 481, ubi Ἡρωδιανόϲ φηϲι τίθεϲθαι. αὕληρα ex E. M. 393, 6 collato Hesych. αὔληρα ἡνίαϲ. 1. 27 Steph. B. 9, 1, ubi ὁ δὲ. τεχνικόϲ φηϲι καὶ λέγεϲθαι. l. 29 Βes. 1. 30 Ἀβόλη Hes., Ἀλύβη Eust. ad Dionys. 64 cf. Lob. El. 1 511.

3. 1. 1 Ἀϲβυϲταῖοι Hes., Ἀϲβύϲται St. B. s. v., Ἀϲβύται Herod. περὶ μον.11, 20.
3 Hes. et St. B. 621, 1. διὰ δύο ϲϲ ipsc addidi, quia ob hanc causam in Orthographia vocem memoratam esse arbitror. l. 4 Choer. Ortt. 180, 29. Hes. . 9 Hes. cf. l1. Pr. Κ 281 εὐκλεῖαϲ. Lob. Εl. 11 54. l.10 Ηerod. in E.M 226, 49, Hes. 1. 13 διὰ δύο μμ ipse aldidi, reliqua ex St B., Hesych. etiam. duplex μ habet. 1. 14 Steph. B. s. v., Ἡρωδιανὸϲ δ’ ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ ϲτοιχείων ἐγκρίνει τὴν διὰ τοῦ κ γραφὴν κτλ., pro quibus scripsi κρείττων δὲ κτλ. 1. Βes. 1. 20 Choer. Ortt. 179, . 1. 22 Steph. Β. et Hes., ap. quem Schmidt s. Ἀγελή restituere vult Ἀγγελή. 1. 23 Choer. 275, 21. 1. 26 Bos. 1. 27 Choer. 168, 31. Hes. ἀγεινεῖν, quia scriptura nihil aliud nisi productio vocalis significatur 1. 29 Choer. 182, 5. 1. 30 HIes. collat. E. 5 11, 15 τινέϲ φαϲι, ὅτι ἀπὸ τοῦ χηλὴ, 5 ϲημαίνει τὸν ὄνυχα, γίνεται κατὰ τρο πὴν Βοιωτῶν τοῦ η εἰϲ ει δίφθογγον. κακῶϲ δὲ λέγουϲιν κτλ. cf. ἀγκυλόχειλοϲ. in libro περὶ ποϲότητοϲ 291, 20. 1. 31 Choer 180, 28.

4. 1. 1 Hes. Ἄγλαυροϲ, St. B. Ἄγραυλοϲ, unde composui quae dedi. 1. 3 St. B. 1. 5 Choer. 175, 5, περὶ ποϲ 284, 9, St. B. 22, 8, E. M. 13, 22. 1. 7 E. M. 14, 50 coll. Choer. Ortt. 170, 1, unde illud haustum est. l. 13 ll. Pr. ε 203. Βos.: ὄδδην τοῦ ἑνὸϲ δ πλεονάζοντοϲ. 1. 16 Choer. 174, 31 cf. ἀρνειόϲ. 1. 17 Choer. 170, 4. 1. 21 Choer. 180, 12, E.M.17. 20; 42, 26.Hes 1. 22 St. B., Hes. habet Ἀδραμύτιον Ἕρμωνοϲ. 1. 30 Choer. 179, 8. 1. 31 St. B. 1. 33 St. B. habet Ἀδράϲτεια, Hes. Ἀδρήϲτεια, et iure Schmidt. sp. cum Ἀδραϲτία ἡ Νέμεϲιϲ in Ἀδράϲτεια mutandum arbitratur. 1. 35 ἀδράφαξιϲ Hes., ἀτράφαξυϲ Arcad. 92, 3.

5. 1. 1 Choer.170, 33 et Hes. 1. 2 Choer. 180, 16. 1. 3 E.M. 21, 91. An. Paris. IlI 298, 13 (cod. Coisl. 387) τὸ ἀείδω ϲυναλοιφὴν παθὸν ἅπαξ γέγονεν ἄδω. κράϲεωϲ δὲ γεγονυίαϲ μακρὸν γίνεται τὸ α τὰ ἐμα τἀμά. γέγονε δὲκρᾶϲιϲ τοῦ α καὶ ὲ εἰϲ α μακρόν. ὑπερηχεῖται δὲ τὸ ι διὰ τὸν μακρὸν χρόνον ιὡϲ καὶ τὸ Νηρηῖϲ Νηρῇϲ. τὸ δὲ πάιϲ παῖϲ οὐχ ὑπερηχεῖται. οὐ γὰρ μακρὰ ἡ ϲυναλοιφή. οὐκ ἄν δέ τιϲ εἶποι ὡϲ παραπληϲίωϲ τὸ ἄδω ἐκ τοῦ ἀείδω γέγονε τῷ φαίνω καὶ αρω ἐκ τοῦ φαείνω καὶ ἀείρω. ὤφειλε γὰρ οὕτωϲ ὑπερηχεῖϲθαι τὸ ῑ διὰ τὸ μακρὸν γενέϲθαι τὸ ᾶ ὡϲ ἀείδω ᾷδω οὕτωϲ ἀείρω ἄρω καὶ φαείνω φόνω, νῦν δὲ φαίνω καὶ αἴρω λέγεται· ὡϲ γὰρ τεκμαίρω ϲκοίρω χαίρω καὶ ἐθείρω ἐγείρω, οὕτωϲ ἀείρω καὶ αἴρω λέγεται. καὶ πάλιν ὡϲ ἀλεείνω καὶ ῥαίνω καὶ δραίνω καίνω, οὕτωϲ οὖν φαείνω καὶ φαίνω κατ’ ἴδιον χαρακτῆρα ἑκάτερα. 1.5 Choer. 176, 33. Hes. 1.8 Choer. 177, 8, E. M. 21, 19, Hes. 1.15 Choer 181, 32, Hes. 1. 18 Choer. 177, 12, Hes. cf. περὶ ποϲ. 284, ἀεικέλιοϲ. εἰ. τὸ μὲν γὰρ εἴκελοϲ διφορεῖται κατὰ τὴν γραφὴν. τὰ μέντοι παρ’ αὐτὸ ϲυντεθειμένα δίφθογγον ἔχει, θεοείκελοϲ, πανείκελοϲ, ἀνδρείκελοϲ. Hes. habet ἀικελίου. 1. 20 hoer. 177, 16 coll. E. M. 12, 46. 1. 23 Choer. 175, 25. 1. 26 Choer. 171, 12 cf. can. gen.

6. 1. 27 St B. 1. 99 St B. 31, 3, ubi Ἡρωδιανὸϲ διὰ τῆϲ αι ἐν πρώτῃ τῶν

7. κοθόλου λέγων εΑἰζἡν κτλ.», sod alteram scripturam ei ignotam fuisse non credibile est. Αἰζὴν etiam ap. Arc. 8, 25 et Mon.16, 4 exstat, cf. Lob.Parall. 191. 1. 1 St. B., Hes. 1. 2 St. B. 1. 4 Theogn. 32, 17. ef. E. M. 23, 38 Hes. sine ῑ scribit. 1. 6 Hes. 1. 7 St. B. 1. 10 Hes. et Theogn. 165, 4 1. 11 Theogn. 157, 26. in E. M. 25, 13 ut videtur a Choerobosco traditur haec adverbia cum scribi, quamvis non deberent, quum eandem scripturar atque adverbia in θεν servarent. 1. 12 St. B. 1. 14 St. B., Arc. 87, 12 et. E. M. 26, 30. 1. 16 locum Stephani intactum reliqui, coniecturaa virorum doctorum videas ap. Meinekium. 1. 18 prior pars sumpta est ex E. M. 28, 35 αἴγειοϲ: τὸ γει δίφθογγον ὡϲ μέροϲ ϲώματοϲ. τὸ Δωρικὸν αἰγαῖοϲ οἱ γὰρ Δωριεῖϲ τὸ ει αι λέγουϲι. τὸ γὰρ κύπειρον κύπαιρον λέγουϲι· τὸ δὲ αἴγειον αἰγαῖον πέλαγοϲ. posterior de Αἰγαῖοϲ ex St. B s. Αἰγά. 1. 20 St. B. cf. E. M. 28, 53 ἔϲτι δὲ τὸ Ἄργιρον (scr. Αἴτρον) ὄνομα πόλεωϲ τινὲϲ δὲ ὡϲ καὶ ὁ Χοιροβοϲκὸϲ εἰϲ τὸ ἀκτῖνα διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφουϲιν αὐτό. 1 22 E. M. 27, 9 coll. Theogn. 100, 31. Choer. 171, 8. Hes. 1. 27 Hes. E. M. 41, 44. 1. 28 Choer. 175, 3. Hes. 1. 29 αἰδοῖοϲ Hes., αἰδῷοϲ Choer. ἐν τῷ περὶ ποϲότητοϲ in E. M.

8. 29, 28, Arc.42, 24. 1.1 Herod. περὶ παθῶν fr.179 in E. M.41,44, Hes., Lehre ad Herod. p. 457. 1. 2 E. M. 32, 10 ubi qui citatur teclm1cns est Herodianus. Hes. 1. 9 St. B. et E. M. s. v. 1. 12 St. B. 47, 4. Hes. s. v., alii Αἴθυκεϲ scripsisse videntur, ut uppuret ex Choer. Dict. 80, 16, ubi τὰ εἰϲ υξ διϲύλλαβα φύϲει μακρᾷ παραληγόμενα ἁπλᾶ μὴ ὄντα θηλυκὰ διὰ τοῦ κ κλίνονται οἰον αῖθυξ αἰθυκοϲ ὁ εὐκίνητοϲ παρὰ τὸ αἰθύϲϲω. ἔϲτι δὲ ὄνομα ἔθνουϲ καὶ κύριον. Lehrsius ad Dichr. p. 347 suspicatur hoc gentile Αἴθυκεϲ confusum esse a Choerob. cum Αἶθικεϲ, quamquam non negat hoc etiam recte habere posse. Similis vocalium ι et ῦ variatio reperitur in Ἀλλόβριγεϲ et Ἀλλόβρυγεϲ. Fortasse sic Herodiani in Orthogr. adnotamentum processit: Αῖθιξ διὰ τοῦ ι τὸ ἐθνικόν, αθυξ ὁ εὐκίνητοϲ παρὰ τὸ αἰθύϲϲω διᾶ τοῦ ῦ, τινὲϲ δὲ καὶ τὸ ἐθνικὸν διὰ τοῦ ῦ γράφουϲιν. 1. 14 Mon. 12, 27, ad quem locum Lehrsius citat Ep. Hom. 278: εἰϲ ϲα ἔχομεν τῇ ου διφθόγγῳ παραληγόμενα ὑπὲρ δύο ϲυλλαβᾶϲ καὶ μετὰ διϲϲοῦ τοῦ ϲ διϲύλλαβα δὲ οὐκ ἔχομεν ὅμοιον τῷ μοῦϲα et significari αἰθουϲϲα ἔμπουϲϲα Ϲυράκουϲα opinatur. 1. 17 Hes., scribitur etiam σίκλον et εἶκλον Hes. 1. 18 Choer. 170, 10, ΙI. Pr. Ο 709, Hes. 1.81 St. B., Choer.178, 18. 1.23 St.B.s. v. 1.25 Choer.176,4. 1.27 Choer.179.17. 1.30 Hes., E.M.488,16.

9. 1. 1 Choer. 214, 3. 1. 3 Choer. 171, 22 cf. can. gen. 1. 5 Choer. 179 29. 1. 6 Choer. 473, 1. 1. 8 Choer. 173, 4, E. M. 43, 40. 1. 11 St. B. Ἀκαδήμεια et Ἑκαδήμεια E. M. 44, 9, Hes. Ἀκαδημία et Ἐχεδημία. 1. 13 Hes.

10. 1. 14 Choer. 169, 28, Hes. 1. 17 St. B. 1. Choer. 182, 27, sed locus mutilatus in E. M 46, 40 plenior exstat: ibi etiam altera originario a κεράννυμι proposita est. Hes. 1. 20 E. M. 47, 35. Hes. ἀκηδίᾳ. 1. 22 Choer.183,13, Hes. 1. 23 Choer. 172, 16, Ἀκίϲ habet etiam Hes. 1. 24 Choer. 172, 18. Hes. 1. 25 Choer. 170, 26. 1. 26 Choer. 178, 29. Hes. 1. 27 Choer. 178 25. Hes. 1 29 Choer. 171, 30 et E. M. 52, 55, ubi ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ βαιόν — οὕτωϲ Ὠρίων καὶ Χοιροβοϲκόϲ. E. Orionis hanc posteriorem tantum originationem profert altera, quae est Herodiani, omissa. 1. 33 Choer. 182, 33. Hes.

11. 1. 34 Choer. 167, 15.

12. 1. 1 E. M. 54, 52, ubi queo de lapsu Callimachi in sigridcatu dicta sunt, ab epitomatore adlecta videntur paullo post in Methodii articulo haec ab Herodiano profecta videntur: παρὰ τὸ κύω ἄκυτοϲ ἄκυθοϲ ὡϲ λύω λυτόϲ ἄλυτοϲ καὶ ὦρται. ὀρτόϲ ὀρθόϲ. Hes. habet ἄκυθοϲ et ἀκυθῶν ἀγρυπνῶν, in quo fortasse latet ἄκυθον ὄγονον; etiam ap. Arc. 49, 24 ἄκυθοϲ exstat. 1. 3 St. B., Hes. 1. 7 Hes. cf. E. M. 55, 34, Schmidt. Hes. ρ. LXXXVII. 1. 8 Choer. 181, 1.

13. 1. 10 Choer. 176, 14. ct. can. gen. 1. 11 Choer. 181, 29. 1. 13 Choer 179, 17 coll. E M. 61, 32, cui praecepto ex Ϲhoefobosci Orthographia prompto subscriptum est οὕτωϲ Χοιροβοϲκόϲ. Hinc inserui ὡϲ λέγει Ἀπολλώνιοϲ ὀ Ἀρχιβίου. 1.17 Choer. 169, 14, E. M. 61, 41, E. Gud. 33, 20, Theogu. 45,24 Ep. Cr. 1 28, 29. ἀλεῖτιϲ scriptum est in II. Pr. 1 571. 1. 27 Choer. 175, 16.

14. 1. 29 Choer. 175, 8, E. M. 61, 1.

15. 1. 4 Choer. 178. 19. 1. 5 Choer. 179, 9. 1. 7 Choer. 179, 33. 1. 8 Ἀλήϲιον St. B., Ἀλείϲιον Choer. in E. M. 61, 37, Hes Ἀλίϲιον. 1. 10 Hes cf. Lob. Rhem. 238. 1. 12 Choer. 183, 3, Hes. 1. 14 Choer. 169, 21, Hes.

16. 1. 16 St B. Hes. Ἀλίφηρο. 1. 17 An. Ox. D 337, 4, Ἀλκμέων etiam a. Choer. Diet. 72, 2 in nominibus in εω numeratur. 1. 20 St. B. 1. 23 Hes

17. 1. 24 St. B. In E. M. 623, 1 etiam scriptura per ο Ὀλπια profertur. 1. 26 ἀλυίω Arc. 165, 24; idem ἀλύω, hoc etiam Hes. 1. 27 Choer. 168, et. 177, 25. 1. 29 E. M. 74, 21. 1. 32 Herod. in ιΘ’ Catholicae ap. Schol. ad Pind. Pyth. ΙΙΙ 65 ap. Hes. exstat etiam forma ὀμᾶ ὁμοῦ. 1. 33 St. B.

18. 1. 1 Choer. 179, 4 et 15. 1. 2 Hes. s. ἄμακιϲ ct ἁματίϲ. 1. 3 Hes. cf. Ahrens de dial. Dor. p. 85 et supra Ἄμαντοι i. q. Ἄβαντεϲ. 1. 4 Hes., E.M 7e, 39. 1. 5 St. B. 1. 7 II. Pr. ε 656 (E M. 78, 20) cf. Φ 162. Hes. consueta commixtione diphthongi ει cum η ἁμαρτει. Dicitur etiam ὁμαρτῇ Hes. Similiter variant ἁμαρτῶ et ὁμαρτῶ, de qmbus agit E.M.623, 20. 1.11 St. B.

19. 1. 13 E. M. 79, 32 et 145, 14 Hes. s. ἁματροχίαϲ, quod Schmidt. oxytonos scribere debuit, et ἁματροχιαί. ef. Mfeinek. ad Celim. p. 153 l. St B. 1. 21 Choer. 175, 29. 1. 23 Choer.176, 6, E. M. 82, 43. E. Orion 18, 12 priorem tantum habet originationea. 1. 26 Choer. 179, 3. 1. 27 Hes. 1," sd 0d. γ 444. Eustath. 1476, 40, E. M. 84, 40. Hes. suis locis habet αἱμνίον ἁμνίον et δάμνια De Zenodoti glossis cf. Düntser de Zenodoti studiis p. 29.

20. 1. 1 Choer. 172, 12. 1. 4 Hes. 1. 5 St. B. s. Ἀλμοργόϲ et Arc. 47, 17.

21. 1. 7 Hes. 1. 8 Choer. 176, 24. Ahrens de dial. Aeol. 51 not. 4. 1. 10 Hes. et Arc. 15, 27 , ex quo accentum perversum ἀμφικτύονεϲ restituιι. In E. M. 90, 51 ἀμφικτιών καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰϲ ῦ ἀμφικτυών ὡϲ τριφάλεια τρυφάλεια Orus explicat, qui ab Herodiano petivisso videtur. 1. 11 Hes s. v. 1. 13 cf. can. gen. E. M. 92, 1 et 42. 1. 14 E. Gud. 49, 39 Choer. 173, 16 διὰ τοῦ ῖ γράφεται. κατᾶ τὴν παράδοϲιν. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἱ, ὅτι τὰ εἰϲ τη λήγοντα κτλ. 1. St. B. et Herod. in Schol. ad Apoll. Α 54, Ἄμβρυϲϲοϲ habet Theogn, 73. 1. 21 Hes., alii ἀνάκαιον vel ἀνάκειον E. M. 98, 30: ἀνάκαιόν τι δεϲμωτήριον παρὰ τοῖϲ Βοιωτοῖϲ οὕτω καλούμενον ὡϲ καὶ παρὰ τοῖϲ Κυπρίοιϲ ὁ κέραμοϲ. ἀξιοῦϲι δέ τινεϲ ἀνάκειον γράφεϲθαι, ὅπερ ἐϲτὶ τὸ Διοϲκουρεῖον, ἄνακεϲ γὰρ οἱ Διόϲκουροι. cf. Schmidt ad Hes. s. v. l. 22 Choer. 178, 23. 1. 23 St. Β.

22. 1. 26 Hes., Lob. Proll. 396 hoc et νηρίτηϲ per ει scribi anotat fortasse non ob aliam causam quam ut iota longum esse indicetur. 1. 27 Βerod. περὶ παθῶν fr. 707 in E.M. 99, 14. Hes. ἀναριχᾶϲθαι ἀναβαίνειν cum simplici ρ scriptum est, sed postea ἀρριχᾶϲθαι. — De scripturae vocabuli ἄρριχοϲ inconstantia cf. Lob. Preli. 337: nihil tam fuxum et instabile quam nomen corbis cophinique ἄρριχοϲ, quod non solum ἀρίϲκοϲ dicitur Hes., sed etiam mutata vocali ὕριχοϲ et ὑρίϲκοϲ additoque sigma ϲὐριχοϲ et ϲυρίϲκοϲ.

23. 1. 1 Hes. Βerodian. in E. M. 99, 9. 1. 2 ἄνδειρον habet Arc. 123, 3, ἄνδηρον Hes. et E.M. 101,39 ubi pro ἄνω εἰναι τῶν δειρῶν τουτέϲτι τῶν διύγρων scribendum est διερῶν. Sic diversam scripturam concinnandum arbitratus sum.

24. 1. 3 Hes. περὶ ποϲ. 306, 17, E. M. 461 , 54 cf. can. gen. 1. 4 περὶ ποϲ. 284, 29, Ep. Cr. I 156, 6, Hes. habet ἀνδρείκελον et ἁνδρίκελον. 1. 6 E. M. 102, 14, Choer. 178, 9 cf. fr 48. Hes. ἀνδριφόντηϲ babet. 1. 10 St. B. Hes.

25. 1.12 E.M. 105, 17, Schol. ad Od. β 240, Hes. 1. 14 Choer. 176, 1, E. M. 107, 57. Bes. ἀνερίψαντο et ἀνηρείψατο cf. r. 31. 1. 18 Choer. 182, 9.

26. 1. 19 Choer. 176, 20. 1. 20 Chor. 169, 1, Herod. in Ep. Cr. 1 83. 1. 22 Hes. Choer. 182, 7 ἀνώγειον παρὰ τὸ ἄνω καὶ γέα et ibid. 31 ἀνώγαιον scriptum est. An. Ox. II 338, 11 ἀνώγεων: τὸ γε ψιλόν τὰ παρὰ τὸ γέα ϲυντιθέμενα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται γεωμέτρηϲ, γεώλοφοϲ, οὕτω καὶ ἀνώγεων.

27. 1. 23 E. M. 112, 19, Ep.Cr.1 283, 28, An. Par.III 296,18, Choer. Ep. in Psalm.60,6. Hesvϲbins babet ἀντηρίδεϲ τὰ ἀντερείδοντα ξύλα λίθινα καταϲκευάϲματα. In libello περὶ ποϲ. 296, 2 ἀντήρειϲ ἀντήρειδοϲ cum κατάκλειϲ κατάκλειδοϲ componitur ut exemptum ab eo canone, quo vocabula, in quorum genetivo ε non provenit ut in χαρίειϲ χαρίεντοϲ, per ιϲ exhibenda esse praescribitur. Choer. Ortb. 173, 21 ἀντήρειϲ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου εἰϲ ὃ ἐπερείδεταί τιϲ. τοῦτο δὲ κατὰ τὴν παράδοϲιν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται. His locis comparatis Herodiani sententiam E. M. et Ep. Ϲr. accuratius repraesentare videntur. cf. Lob. Parall. 232.

28. 1.1 E. M. 113, 5 (E. Οr. 27, 23). ct. Arc. 41, 8 et 27, Choer. Orth 173. 26.

29. 1.6 Choer. 178, 30. 1.8 II.Pr. Ξ 168. 1. 10 Choer. 175, 32. 1.19 Choer. 178, 2. — pro πέρα scripsi πέρρα cf. Ahrens de dial. Aeol. 59. 1, 18 Choer. 180, 26, Ep. Cr. 1 22, 26, An. Par. III 309, 17. Hes s. vv. 1. 20 Choer.Dict. 39, 15 et St. B. 1. 22 Hes. Schol ad Il. Ο 10: Ἀριϲτοφάνηϲ κῆρ ἀπινύϲκων. ὁ δὲ Ἀρίϲταρχοϲ καὶ ἐν Ὀδυϲϲείᾳ διὰ δύο ϲϲ (5, 342) cf. Lob. Rhem. 248.

30. 1. 23 Choer. 176, 12. 1. 25 Choer. 178, 30, 180, 19. 1. 27 St. B. cf. Lob. Proll. 188, qui adnotat ἀργεννόειϲ nihil allud esse atque ἀργινόειϲ, unde Ἀργίνουϲα. 1. 30 cf. can. gen. περὶ ποϲ. 288, 12 et 284, 15, II Pr. φ 467 et. B 269. Stephanus secutus est sententiam, quae in Schol. ad II. Φ 467 adiicitur: τὸ Ἀργεῖοϲ οὐκ ἀπὸ οὐδετέρου παρῆκται, ἄλλωϲ τε καὶ ἔχει δύο ϲύμφωνα· dicit enim 113, 4 τὸ ἐθνικὸν παϲῶν (sc urbium Ἄργοϲ dictarunm) Ἀργεῖοϲ οὐ παρὰ τὸ Ἄργοϲ οὐδέτερον (ἦν γὰρ διὰ τοῦ ῑ), ἀλλὰ παρὰ τὸν Ἄργον τὸν κτίϲτην. ct. Lob. ad Ai. p. 119. 1. 32 Hes. Ἄργιλοϲ πόλιϲ Θρᾴκηϲ, Ἄργιλα πόλιϲ Καρίαϲ

31. St. B. haec vocabula etiam per duplex λλ et Ἄργιλοϲ proprium per ει scribi adnotat Lob. Proll. 118. 1. 1 Hes., in Bekk. An. 443, 4 ἀργέλοφοι per ε scribitur Lob. Proll. 296. 1. 2 St. B. expletus a Meineio, qui de hac duplici temenicorum forma citat Lob. ad Phyn. p. 567 seqq. 1. 4 St. B. 1. 5 Choer.173, 4 cf. can. gen. 1. 7 Choer. 171, 3. 1. 13 St. Β. 1. 14 Choer. 171, 86, Hes. ἀρείων βελτίων, Ἀρίων ὁ ῖπποϲ (Ιl. B 346), ubi Ἀρείων scribitur, Ποϲειδῶνοϲ υίὸϲ καὶ μιᾶϲ τῶν Ἐρινύων. 1. 17 E. M. 139, 20, Choer. 177, 4, Hes. 1. Choer. 180, 14. 1. 20 St. B., eadem urbs ab eodem nominatur Ἀλμήνη πόλιϲ πρὸϲ τῷ ὐξείνῳ πόντῳ ιδϲ Ἀρριανόϲ, ad quem 1. cf. Mein. 1. 29 Choer. 180 25. l. 23 E. M. 144, 19, Hes. s. ἁρμοῖ et ἁρμῷ. 1. 20 Choer. 168, 22 et. 174, 18. 1. 29 Choer. 174, 22 cf. can. gen. 1. 31 Choer.174, 27. 1. 33 Herod. in E. M. 148, 8, ap. Hes. ἐρπεδόεϲϲα, quod Schmidtio Aeolicum videtur, sed potest eodem modo ab ἔρι quo ἁρπεδόεϲϲα ab ἀρί repeti.

32. 1. 1 Hes. Herodianus, qui in libro περὶ γάμου καὶ ϲυμβιώϲεωϲ vocabulum aut ab ἄρδω ἄρϲω aut ab ἔρδω ἔρϲω pιopagavit, scripturam per c pro priore habδuit. E M. 149, 41. 1. 2 Hes. 1. 3 Hes. E. M. 149, 13. 1.6 St. Β. s Ἀρταία et Ἀρτεᾶται cum Meinekii adnotatione. 1. 8 St. B. ef. Choer. 169, 33 et 172 1 Ἀρτεμίϲιον Ἀφροδίϲιον: ῖ ἀμφότεραι αἰ ϲυλλαβοί· ἡ παράδοϲιϲ. 1. 10 St. B. cum Mein. adnot. 1. 12 8t. B. Herod. Cathol. in Schol. BDLV ad II. B 461 E. M. 153, 42, Hes. 1. 16 St. B. Ἀϲέα et Ἀϲεάτηϲ, Hes. Ἀϲία et Ἀϲιώτηϲ.

33. 1. 18 Choer. 169, 7. μυθίτηϲ ex Anacr. profert E. M. 593, 49 cf. Bergk ad Anaor. fr.16. 1. 23 Hes. 1. 24 Hes., qui etiam ὀϲταφίϲ profert cf. περὶ παθῶν fr.24 in E. M. 656, 4. 1. 25 St. Β. 1. 28 Choer.174, 10. 1. 29 Hes. s. ὄϲτλιγγαϲ et ὅϲτλιγξ ef. E. M. 159, 38. 1. 30 hes cf. Hevod. in E. Gud. 87, 52. 1. 31 Schol. ad Od 1. ϲf. Hes, ἀϲφόδελοϲ ct ϲψοδελόϲ.

34. 1. 1 Choer. 172, 20 posteriorem tantum originationem praebet E, Orion. 18, 16. 1. 5 Hes. cum duplici ϲϲ. 1. 7 Choer. 182, 16. 1. 8 Choer. 173, 23 — de ι subscripto in Ἀτρείδῃϲι Choer. περὶ ποϲ. in E. M. 166, 30. 1. 10 Choer. 179, 28. 1. 11 Hes. E. M. 167, 24. 1. 12 St. B. 1.13 Choer. 176, 10. 1. 15 Hes., quem recte emendasse Scbmidtium monstrat canon ap. Theogn. 54 20 cf. can. gen. 1. 16 St. B., ap. Hes. per vv scriptum est. 1. 17 Choer. 173, 7. 1. 21 Choer.175,1 et 168, 27, ubi etymologia proponitur ab ἔνοϲ ὁ ἐνίου τόϲ, ἄφενοϲ ὁ ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ ϲυναγόμενοϲ πλοῦτοϲ. 1. 23 Choer. 170.16, Ep. 1 37, 26, E. M.179,3 cf. περὶ παθῶν fr. *607. 1. 24 Choer.182,10. 1. 25 St. B. 1. 27 An. Par. III 300, 22. 1. 31 Choer. 178, 1, II. Pr. Β 269 1. 32 Choer.172, 5. 1. 34 St.Β. 1. 35 et in E.M.117, 34 et ap.Hes., apud quem

Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.1

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

Α.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers