Libation Bearers. Aeschylus. ed. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff. Berolini. 1914.
Aeschyli Choephori (OCR draft) (Greek) (Aeschyli Choephori. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
31.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-22
τορὸς δὲ φοῖτος ὀρθόθριξ Libri
31
τορὸς γὰρ φοῖβος (sic etiam M.)
ὀρθόθριξ, nisi quod Turn.
φόβος posuit. Heathio auctore Schutzius et Porsonus
τορὸς γὰρ ὀρθόθριξ φόβος. Si sic legitur, turbat mox
περὶ φόβῳ, quod Schützius in secunda editione scripsit
περὶ φόνῳ. Sed
φόβος illud e Turnebi ingenio, non e veteribus libris ductum est. Scholiastae quidem ad v. 34. haec est adnotatio,
ἐκ τῶν τῆς καρδίας μυχῶν περισσῶς τῷ φόβῳ ἀναλακεῖν καὶ βοῆσαι τὴν Κλυταιμνήστραν ἐποίησεν ὁ σαφὴs φόβος δὲ ὀνείρων μαντευόμενος, ut
φόβος legisse videri possit: sed nihil obstat quin eum
φοῖβος ut alius vocabuli interpretationem posuisse existimemus. Scripsit autem Aeschylus
τορὸς δὲ φοῖτος ὀρθόθριξ. In eandem emendationem incidit Bambergerus.
34.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-23
ἔλακε
34
ἔλακε Rob. Turn.
ἔλαχε M. G. Ald. codex Robortelli, sed in M. G.
κe supra adscriptum.
περὶ φόβῳ, prae timore. Infra v. 541.
ἀμφὶ τάρβει. Pers. v. 697.
περὶ τάρβει. Euripides Or. v. 815.
θανάτου ἀμφὶ φόβῳ.
35.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-24
γυναικείοισιν Libri
35
γυναικίοισιν. Correxit Victorius.
βαρὺς πίτνων
βαρὺς πιτνῶν M. Rob.
βαρὺ πιτνῶν G. Turn.
βαρυπιτνών Ald.
βαρὺς πίτνων Blomfieldius ex Elmsleii sententia.
36.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-25
κριταὶ δὲ Libri
36
κριταὶ τῶνδ᾽ ὀνειράτων. In M. est
κρίται, sed
ι ab alia manu in litura scriptum est. Porsonus post
κριταί inseruit
τε, Schützius ex Arnaldi sententia
δέ, quod praestat.
37.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-26
ἔλακον
37
ἔλαχον M. G. Ald. Rob. Correxit Turnebus.
39.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-27
ἐγκοτεῖν In
39
ἐγκοτεῖν in M.
ο ex
ω factum.
40.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-28
τοιάνδε
40
τοιάνδε M. Rob.
τοιάνδε G.
τοιὰν δὲ Ald. Turn.
χάριν ἀχάριτον Deinde
χάριν ἀχάριτον Elmsleius ad Soph. Oed. Col. v. 836. Libri
χάριν ἀχάριν.
41.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-29
ἰὼ γαῖα μαῖα
41
ἰὼ γαῖα μαῖα M. G. Ald. Turn. Agnoscit hoc scholiastes, qui
ὦ γῆ μήτηρ adscripsit. Recte vero Rob.
ἰὼ γαῖα γαῖα. Illud ineptum.
μωμένα με ἰάλλει Deinde
μωμέν αμιλλεί, accentus in
ω et spiritu, ut videtur, in
α deletis, M.
μωμένα μιλλεῖ G. Ald. Rob.
μωμένα μυλλεῖ Turn. Emendavit Stanleius.
42.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-30
τόδ'
42
τόδ' G. Ald.
τόδε M. Rob. Omittit Turn.
ἐκβαλεῖν Deinde
ἐκβάλλειν libri, nisi quod
ἐκβάλλεν Turn. Correxit Stanleius.
43.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-31
λύτρον Libri
43
λυγρόν. Emendavit Canterus.
44.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-32
πάνοιζυς
44
πανοϊζὺς M. G. Rob.
πανοίξυς Ald. Turn. idque e codice suo affert Robortellus. Scribendum
πάνοιζυς. V. Lob. Paralip. p. 251.
48.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-33
θανάτοισιν Libri
48
θανάτοισι.
49.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-34
ἀδάματον Libri
49
ἀδάμαντον, quod olim correxi.
50.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-35
φρενός τε
50
φρενός τε Vict.
φρένες τε M. G.
φρένε τε Ald.
φρέννεσθε codex Robortelli.
φρένας τε Rob.
φρενῶν τε Turn. In
περαῖνον M.
αι et
αι ab alia manu in litura habet.
51.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-36
ἀφίσταται In
51
ἀφίσταται in M. alia manus
με super adscripsit. Stanleius aliique interrogative haec dici voluerunt,
φοβεῖται δὲ τίς; Recte scholiastes
τοῦτο δὲ θέλει εἰπεῖν, ὅτι ἡ αἰδώς, ἣν περὶ Ἀγαμέμνονος εἶχον οἱ δῆμοι, νῦν εἰς φόβον ἐτράπη, ἐκεῖνον γὰρ ᾐδοῦντο καὶ ἐφίλουν, τὸν δὲ φοβοῦνται ὡς τύραννον διατελούμενον. Hoc enim chorus dicit, maiestas inexpugnabilis, invicta, non debellata olim in auribus animisque popularibus versata destitit: metuit autem aliquis (man ist in furcht).
52.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-37
ἐν βροτοῖς In
52
ἐν βροτοῖς in M.
ο ex
ω factum. Habere autem
ἐν βροτοῖς, non
ἐμβροτοῖς, videtur M.
ἐν βροτοῖσι Rob. Deinde
θεός τε καὶ θεοῦ, omisso
καί, vitium Ald. unde
θεός τε θεοῦ Turn.
53.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-38
ῥοπὴ
53
ῥοπὴ M. Rob. Turn.
ῥοπῇ G. Ald.
δίκας Deinde
δίκαν M. G. Ald. Rob.
δίκας recte Turn. Scholiastes
ἡ δὲ τῆς δίκης ῥοπὴ τοὺς μὲν ἐπισκοπεῖ ταχέως καὶ ἀμύνεται, ἄλλοις δὲ ἐν ἀμφιβόλῳ ἐᾷ τὴν τιμωρίαν, οὐκ ἀθρόως αὐτοὺς ἀμυνομένη, ὥςτε τοὺς ἠδικημένους ὑπ' αὐτῶν λυπεῖσθαι, ἄλλους δὲ σκότος καλύπτει, ὡς μηδ' ὁρᾶσθαι ὑπ᾽ αὐτῆς. ὁμοίως ὁ φόνος πέπηγε καὶ οὐ διαρρεῖ, ἀλλ᾽ ἐπέξεισιν ἑαυτόν.
54.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-39
τοὺς μὲν
54
τοῖς μὲν M. G. Ald. Rob.
τοὺς μὲν recte Turn. cum scholiasta.
56.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-40
μένει χρονίζοντ' ἀτυχής
56
μένει. χρονίζοντ᾽ ἄχη βρύει M. sed
η in
ἄχη ab alia manu in litura scriptum est; fuisse antea
ε videtur:
χ autem ita scriptum, ut
εὐ videri possit negligentius inspicienti. Hinc
μένει χρονίζοντ᾽ εὐχὴ βρύει G. Ald. et codex Robortelli et
μένει χρονίζον τεύχη βρύει Ald. et
μένει, χρονίζον τ' εὐχῇ βρύει Turn.
μένει, κρονίζοντ' (voluit
χρονίζοντ', ut in adnotatione scripsit)
ἄχη βρύει cum Sophiano Robortellus. Multa hic temere tentata sunt. Possis suspicari Aeschylum scripsisse
μένει χρονίζοντα βρύειν, ut haec sit sententia, sed conversio iustitiae subita respicit hos in luce; alia in confiniis tenebrarum exspectat morata efflorescere; alios cassa tenet nox. Sed veri similius est
βρύει, quod scholiastes
ἀνθεῖ interpretatur, ex versu 61. ubi
βρύειν legitur, per errorem huc translatum esse, ut versus 57. post illum versum 61. perperam repetitus est. Aeschylum igitur scripsisse puto
ῥοπὴ δ᾽ ἐπισκοπεῖ δίκας ταχεῖα τοὺς μὲν ἐν φάει, τὰ δ᾽ ἐν μεταιχμίῳ σκότου μένει χρονίζοντ᾽ ἀτυχῆς τοὺς δ᾽ ἄκραντος ἔχει νύξ. Sed conversio iustitiae subita respicit hos in luce (i. e. sed iustitia subito se convertit in hos qui in luce versantur: Clytaemnestram et Aegisthum intelligit); alii inter lucem et tenebras infelices morantur (infelix exsilio Orestes); alios (Agamemnonem) cassa nox tenet.
58.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-41
αἵματ'
58
δι' αἵματ' M. G. Ald. et codex Robortelli.
δι' αἷμά τ' ex coniectura Rob. Turn. et ita edd. ante Porsonum, qui pluralem restituit.
ἐκποθένθ' Deinde
ἐκποθένθ' e Schützii emendatione Porsonus.
ἐκποθὲν M.
ἐκποθὲν ceteri.
59.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-42
τίτας
59
τὶ τὰς vitium Ald.
πέπηγεν οὐ Deinde
πέπηγεν οὐ M. Rob. Turn.
πεπηγμένου G. Ald.
διαρρύδαν Deinde libri
διαρρυδῶν. Blomfieldius
διαρρυδάν. Scribendum erat
διαρρύδαν. Scholiastam, cuius haec est interpretatio,
ἀντὶ τοῦ οὐ διαρρέων, adverbium legisse animadvertit Lobeckius Paral. p. 156.
60-61.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-43
διαλγὴς δ' ἄτα διαφέρει τὸν αἴτιον παναρκέτας νόσου βρύειν Libri
διαλγὴς ἄτη, nisi quod Robortellus
αἴτη ex suo codice affert. Recte Schützius in secunda editione
διαλγὴs δ᾽ ἄτα. In G. ante
διαφέρει hoc signum est,
[, minio scriptum, quo librarius indicare voluit
ἄτη et
διαφέρει, inter quae verba paene nullum in codice spatium est, maiore spatio disiungenda fuisse, quo spatio versuum fines notantur. Mox iterum tale spatium est inter
αἴτιον et
παναρκέτας. Asulanus igitur signo isto et spatio, quod post
αἴτιον est, librarium verba ista
διαφέρει τὸν αἴτιον expungenda indicasse ratus omisit ea in editione Ald. posuitque pro iis, quod in codice ut interpretatio supra scriptum est,
διασπαράσσει. Itaque Turnebus quoque haec ita exhibuit,
διαλγὴς ἄτη διασπαράσσει, παναρκέτας νόσου βρύειν, correcto vitio Aldinae, quae
παναλκέτας habet. Scholiastes autem, qui
διασπαράσσει ad
διαφέρει adscripsit, quae interpretatio etiam in M. addita est, male haec interpretatus est. Hoc dicit poeta, graviter dolitura noxa differt auctorem (i. e. differt auctori poenam), ut satietate malorum abundet. Post hunc versum in libris repetitus legitur versus 57.
τοὺς δ᾽ ἄκραντος ἔχει νύξ. Adscriptum est in M. G.
τοῦτο ὥςπερ ἐπαδόμενόν ἐστιν.
62.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-44
θιγόντι Libri
62
οἴγοντι. Stephani Scaligerique emendatio,
θιγόντι, vel metri caussa recipi debebat. Recepit eam Blomfieldius: sed male idem ex Bothii sententia
οὔτι, quod libri habent, in
οὔτε mutavit. Neque enim
θιγόντι ad ea pertinere potest, quae sequuntur,
πόροι τε πάντες etc.
64.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-45
διαίνοντες Libri
64
βαίνοντες. Scribendum
διαίνοντες, quod etiam Lachmannus vidit.
χερομυσῆ Deinde
τὸν χαιρομυσῆ M. G. Rob.
τὸν χαιρομισῆ Ald.
τὸν χειρομισῆ Turn.
τὸν χειρομυσῆ Pauwius aliique.
τὸν χερομυσῆ scribendum esse vidit Porsonus.
65.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-46
φόνον καθαρσίοις ἴοιεν ἂν μάτην. Libri
65
φόνον καθαίροντες ἰοῦσαν ἄτην. Scholiastes
ἀντὶ τῆς ἐπιούσης αὐτῷ ἄτης. Ἀττικῶν δὲ τὸ πρὸς αἰτιατικὴν συντάσσειν, καθαίρω σε τὸν φόνον· τὸ δὲ κοινόν, καθαίρω σε τοῦ φόνου. Scaligero
ἐλοῦσαν μάτην scribendum videbatur, quod ferri non magis potest quam quod Godefrido Müllero in mentem venit,
ἔθυσαν μάτην. Aoristus enim id quod factum est indicat tamquam exemplum eius quod fieri soleat: quod autem non est factum, non potest pro exemplo esse. Heathius
ῥέουσι μάτην scribendum coniecit; alii alia, quae tacere praestat. Corruptum esse apparet non finem tantum versus, sed etiam
καθαίροντες. Nam nec spondeus ferri potest, quum puri ubique iambi sint, et, si recte in praecedente versu
διαίνοντες scripsimus, de quo non videtur dubitandum esse, ipsum
καθαίροντες propter formam et significationem displiceat necesse est. Videtur autem
καθαίροντες ex interpretatione natum esse. Aeschylum scripsisse puto
φόνον καθαρσίοις ἴοιεν ἂν μάτην.
66.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-47
ἀμφίπτολιν
66
ἀμφίπτολιν M. G.
ἀμφὶ πτόλιν Ald. Rob. Turn.
Ἀνάγκαν ἀμφίπτολιν Blomfieldius,
τὸν ἀμφιτειχῆ λεών, quod est in Sept. c. Theb. v. 273. comparans, perperam interpretatur necessitatem urbi circumdatam, quum ab hostibus obsidione capta esset. Neque satis recte scholiastes
τὴν ἐκ διαφόρων πόλεων ἀνάγκην, ὅ ἐστι πόλεμον. ὡς “ἀμφιμάτορας κόρους” φησὶν ὁ Εὐριπίδης (Androm. v. 467.).
ἐκ διαφόρων γὰρ πόλεων ἦσαν οἱ Ἕλληνες. Immo intelligitur duplicis sedis necessitas, quam dii imposuerunt his mulieribus, ut ex patria abductae in aliena urbe servitutem paterentur. Haec autem verba,
ἀνάγκαν — αἶσαν, parenthesin esse et Stanleius intellexit et scholiastes.
68.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-48
πατρῴων τάνδ' ἐςᾶγον αἶσαν
68
πατρῴων δούλιον ἐς ἄγον αἶσαν M. G. Ald. In M. in
ἄγον inter
γ et
ο aliquid erasum.
δούλιον ἐς ἄγον αἶσαν ex codice suo Robortellus affert.
ἐςᾶγον emendate Rob. Turn. Vitium in hoc versu arguit metri insolentia. Blomfieldius
δουλίαν scripsit. Portus
δούλειον voluerat. Immo
δούλιον ortum esse puto ex adscripta interpretatione
δουλείαν. Aeschylus enim scripsisse videtur
πατρῴων τάνδ᾽ ἐςᾶγον αἶσαν.
69-70.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-49
δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι
δίκαια καὶ μὴ δίκαια πρέποντ᾽ ἀρχὰς βίου M. G. Ald.
ἀρκᾶς βίου ex codice affert Robortellus: ipse ex Sophiani coniectura
ἀρχαῖς βίου dedit.
ἀρχαὶ βίου Turn. Deinde
βίαι vel
βίᾳ M. G. Ald. Rob. Turn.
βίᾳ ex codice affert Rob. Hic quoque metrum vitia ostendit. Atque alterum quidem
δίκαια ab interprete adscriptum esse videtur. Quam suspicionem confirmat fortasse scholiastes, cuius haec est adnotatio,
εἴτε δικαίως εἴτε μή. ἐστὶ δὲ παροιμία· “δοῦλε, δεσποτῶν ἄκουε καὶ δίκαια κἄδικα.” Deinde
πρέποντ᾽ ἀρχὰς βίου vix possunt intelligi. Scholiastae legisse videntur
ἀπ' ἀρχᾶς. Eorum enim hae sunt adnotationes, una ad v. 66.
τὸ ἑξῆς, ἐμοὶ δὲ πρέποντα καὶ ὀφειλόμενά ἐστιν ἀπαρχὰς (sic etiam M.)
βίου τὰ τῶν βίᾳ με φερομένων αἰνέσαι πικρὸν φρενῶν στύγος κρατούσῃ. ἀνάγκην γάρ μοι οἱ θεοὶ προςήνεγκαν: altera ad v. 69.
πρέποντά μοι ἐστι καὶ ὀφειλόμενα, ἐξότε τοῦτον ἐπανῄρημαι τὸν βίον, τὰ τῶν πρὸς βίαν κεκτημένων ἐπαινέσαι, καλυπτούσῃ τὴν κατ' αὐτῶν ἀποστύγησιν καὶ μηδὲ παρρησίᾳ τὸν δεσπότην κλαιούσῃ, cui adnotationi quod in ed. Rob. praefixum est lemma,
πρέποντ᾽ ἀρχαίου βίου, non legitur in codicibus M. G. Apparet iam scholiastas depravatam scripturam invenisse. Certa emendatione vereor ne non possint hi versus restitui: sed veri simile puto Aeschylum scripsisse
ἐμοὶ δ᾽, (ἀνάγκαν — αἶσαν) δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι. Nam
πρέπον τύχαις scribendum esse probabilis est Schützii coniectura.
βίᾳ φερόμενοι quum dicuntur domini, non severi in chorum significantur, sed violenti in Agamemnonem eiusque liberos.
70.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-50
πικρὸν
70
πικρὸν Vict. et ita scholiastes.
πικρῶν M. G. Ald. Rob. Turn.
71.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-51
κρατούσῃ
71
κρατούσῃ Ald.
δακρύων ὑφειμάτων Deinde
δακρύω δ᾽ ὑφ᾽ εἱμάτων M. Rob. Turn.
δακρύω δ᾽ ὑφειμάτων G. Ald. Corrupta haec esse vidit Porsonus ad Eur. Med. v. 1218. Non potest enim dubitari quin trimeter iambicus restituendus sit. Scribendum
δακρύων ὑφειμάτων, qui genitivi pertinent ad
πένθεσιν.
72.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-52
ματαίοισι
72
ματαίαισι ante correctionem G.
δεσποτᾶν Deinde libri
δεσπόταν. Correxit Stanleius.
73.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-53
παχνουμένῃ
73
πένθεσιν παχνουμένην M. Rob.
πένθεσι παχνουμένην G. Ald.
πένθεσι παχνουμένη Turn. Scribendum erat
πένθεσιν παχνουμένῃ. Itaque hanc epodum ita conformavi,
ἐμοὶ δ᾽ ἀνάγκαν γὰρ ἀμφίπτολιν θεοὶ προςήνεγκαν· ἐκ γὰρ οἴκων πατρῴων τάνδ᾽ ἐςᾶγον αἶσαν) δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι, πικρὸν φρενῶν στύγος κρατούσῃ, δακρύων ὑφειμάτων, ματαίοισι δεσποτᾶν τύχαις, κρυφαίοις πένθεσιν παχνουμένη. Me vero (duplicis enim sedis necessitatem addidere dii: nam ex patriis aedibus in hanc duxerunt sortem) iusta et iniusta eorum, qui violenti feruntur, pro mea conditione decet approbare, acerbo compresso animi odio, lacrimarumque veste celatarum propter temeraria dominorum fata occultis doloribus horrescentem.
75.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-54
πάρεστε
75
πάρετε Ald.
προςτροπῆς
προτροπῆς G. Ald.
76.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-55
γένεσθε
76
γένεσθαι, sed
ε ad
αι supra adscripto, M.
77.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-56
τύμβῳ χέουσα
77
τύφῳ δὲ χέουσα M. G.
τύφῳ δὲ χέουσα codex Robortelli. In M. adscriptum
οἶμαι τύμβῳ. In G.
τύφῳ vocabuli ultima syllaba punctis notata et
μβῳ supra scriptum.
τύμβῳ δὲ χέουσα Ald. Rob.
τύμβῳ χέουσα emendate Turn.
78.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-57
εὔφρον' In
78
εὔφρον' in M.
ο ex
ω factum est.
κατεύξωμαι Deinde
κατεύξομαι M. G. Ald. Rob. Emendavit Turnebus.
81.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-58
τῶνδ'
81
τῶνδ' Vict. et, ut videtur, M.
τῶν δ' G. Ald. Rob. Turn.
82.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-59
τόνδε In
82
τόνδε in M.
ο ex
ω factum.
83-85.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-60
ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε στέφη, δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν; Libri
ὡς νόμος βροτοῖς ἔστ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσι τάδε στέφη δόσιν τε τῶν κακῶν ἐπαξίαν. In his
πέμπουσιν emendate scripsit Victorius. Elmsleio in addendis ad Eur. Heracl. v. 387. scribendum videbatur
ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε στέφη, δόσιν τε τῶν καλῶν ἐπαξίαν; Et
ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι verum videtur: sed deinde scribendum est
δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν. Vidit hoc etiam Stanleius in curis secundis,
δόσιν γε scribendum esse. Ad
τῶν κακῶν scholiastes haec adnotavit παρ' ὑπόνοιαν.
ἔδει γὰρ τῶν καλῶν εἰπεῖν.
87.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-61
χύσιν
87
λύσιν Ald. quum in G.
χ sic scriptum sit, ut negligenter intuenti
λ videri possit.
88.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-62
καθάρμαθ' ὥς τις
88
καθάρμαθ᾽ ὥς τις Turn. et, ut videtur, M.
κάθαρμαθ', ὥς τις Rob.
κάθαρμα θ' ὥςτις G.
κάθαρμα θ' ὅς τις Ald.
ἐκπέμψας Deinde
ἐκπέμψαις G.
ἐκ πέμψαις Ald.
πάλιν δικοῦσα
Πάλιν ad
δικοῦσα pertinere animadvertit Turnebus, qui
πάλιν - | δικοῦσα dedit. Scholiastes
στείχω πάλιν coniunxit.
89.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-63
ὄμμασιν
89
ὄμμασι solus Turn.
90.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-64
τῆσδ'
90
τῆς δ' divisim Ald.
ἔστε
ἐστὲ Rob. Ceteri recte
ἔστε.
95-100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-65
NA In libris hi versus hoc ordine leguntur
λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχοις ὑπέρτερον. ΧΟ. αἰδουμένῃ σοί, βωμὸν ὡς, τύμβον πατρὸς λέξω, κελεύεις γάρ, τὸν ἐκ φρενὸς λόγον. ΗΛ. λέγοις ἄν, ὥςπερ ἠδέσω τάφον πατρός. ΧΟ. φθέγγου χέουσα σεμνὰ τοῖσιν εὐφροσιν. Varietas lectionis haec est. In secundo versu
αἰδουμένη σοι Ald. Rob. Deinde
βωμὸν vitiose Ald. Tum
ὡς G. Ald. Rob. In tertio versu
τὸν omittit Rob. In quarto
ἠδέσω vitium Aldinae. In quinto
εὔφροσιν Turn. Ceteri
εὐφρόσιν. Sed haec non una ratione corrupta esse vix opus est ut doceamus. Primum horum versuum Schützius, quum prius alia tentasset, in secunda editione ut spurium uncis inclusit, non indicans cur id fecerit. Illud certum est, hoc loco, quo hic versus in libris omnibus legitur, eum ab Aeschylo collocari non potuisse. Nam ne quid de eo dicam, quod quum Electra ante ubique plurali numero usa esset, singularis subito illatus aliquid duri habet, maxime haec duo sede sua exire hunc versum iubent, unum, quod ista iam saepius dictorum repetitio valde ieiuna est, alterum, quod orationes, qualis haec est Electrae, quum generali sententia concluduntur, ea ipsa sententia finiri solent. Et quis est qui non sentiat quam praeclare Electra orationem hoc dicto conclusisset,
μὴ κεύθετ᾽ ἔνδον καρδίας φόβῳ τινός. τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τ' ἐλεύθερον μένει καὶ τὸν πρὸς ἄλλης δεσποτούμενον χερός. Quibus verbis quis credat tam inutilem pannum adsui potuisse, qualis hic est,
λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχεις ὑπέρτερον. Nam
ἄν certe scribendum erat, id quod Iacobsii ad Anthol. Pal. p. 581. monitu fecit Blomfieldius. Sed maiora etiam vitia sunt in tribus sequentibus versibus. Nam cur tandem chorus de sua erga Agamemnonem pietate hic loquitur, ubi non de ea re sermo est, utrum chorus Agamemnonem colat necne, sed quo pacto Electra pie sacra debeat peragere? Turpissimus vero versus est is qui sequitur,
λέγοις ἄν, ὥςπερ ᾐδέσω τάφον πατρός. Eum Schützius sic est interpretatus, dicas velim pro ea quam profiteris erga patris sepulcrum reverentia. Sumamus hanc esse huius versus sententiam, quam verba tamen, quae omni sensu carent, non admittunt: quid aliud Electra quam traducere videbitur chori pietatem, quippe ibi a choro iactatam, a se commemoratam, ubi longe alia dicenda erant? Haec si recte disputata sunt, planum est et ordinem versuum perturbatum et aliis eos vitiis inquinatos esse. Itaque primum illum versum,
λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχοις ὑπέρτερον, quum a librario ad simile alius versus initium oculis aberrante omissus esset, postea alieno loco additum, et praeterea depravatum esse existimo. Videor autem mihi quod dignum Aeschylo esset effecisse ita his versibus conformatis omnibusque choro redditis,
ΧΟ. αἰδουμένῃ σοὶ βωμὸν ὡς τύμβον πατρὸς λέξω, κελεύεις γάρ, τὸν ἐκ φρενὸς λόγον. λόγους ἂν οἷςπερ ᾐδέσω τάφον πατρὸς στέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχεις ὑπέρτερον· φθέγγου χέουσα σεμνὰ τοῖσιν εὐφροσιν. Quod scripsi
λόγους ἂν οἷςπερ ἠδέσω τάφον πατρός, conferenda sunt quae de collocatione particulae
ἂν dixi in libro de ea particula IV. cap. 7. In eo versu, qui intercidit,
χοάς vel simile vocabulum fuit.
102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-66
αὑτήν
102
αὐτὴν Ald. Sed G. cum reliquis
αὑτήν. V. ad Soph. Trach. v. 451.
χὥςτις Deinde
χὥςτις M.
χὥςτις G.
χ' ὡς τις Ald. Rob.
χ' ὥς τις Turn.
103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-67
ZZZZ
τἄρ'
103
τ' ἄρ' M. (sic M.) G. Ald. Rob.
γ' ἄρ' Turn. Vict. Inde Porsonus
γ' ἆρ'. Scribendum potius
τἄρ'. Ita Dindorfius. Deinde fortasse scribendum est
ἐπεύξωμαι, ut v. 78. dictum est
κατεύξωμαι. Idem coniecit Dobraeus Adv. II. p. 26.
105.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-68
τίν'
105
τίν' est ecquem.
106.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-69
κεἰ
106
κεἰ G. Ald. Rob. Turn. idque Schützius et Porsonus restituerunt.
κ' εἰ M. sed ut ante rasuram
καὶ εἰ fuerit.
καὶ, omisso
εἰ, Vict. Cant. Stanl.
112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-70
ἁπλωστί Libri
112
ἁπλῶς τι. Scribendum putavi
ἁπλωστί. V. ad Suppl. v. 447.
113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-71
μού 'στιν
113
καὶ ταῦτα μούστιν M. G.
καὶ ταῦτα μοῦστιν Ald. Turn.
καὶ ταῦτα μοῦστιν Rob.
εὐσεφ, vitium Aldinae.
114.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-72
πῶς δ' οὔ
114
πῶς δ᾽ οὔ; scripserunt Stanleius, Schützius, Porsonus, alii.
115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-73
NA Hunc versum, quem libri post versum 159. habent, hic reposui, certa, ut mihi videtur, emendatione. V. Opusc. II. p. 79. Libri
115
μεγίστη. Emendavit Stanleius.
116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-74
ἄρηξον, Ἑρμῆ χθόνιε Libri
116
Ἑρμῆ χθόνιε κηρύξας ἐμοί. Lacunae signum in fine versus posuit Robortellus, post
χθόνιε Canterus, in initio versus Stanleius. Suppletur aptissime
ἄρηξον. V. Opusc. VII. p. 50. Non recte Nauckius in Philologo II. p. 149. scribendum esse putavit
ἐριούνι᾽ Ἑρμῆ χθόνιε, κηρύξας ἐμοί. Nam quod apud Aristophanem in Ranis Aeschylus dicit,
οὐ δήτ' ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν ἐριούνιον Ἑρμῆν χθόνιον προςεῖπε, minime parodia est huius loci, sed aperte hoc tantum Aeschylus docet,
χθονίου nomine se in initio Choephororum
τὸν ἐριούνιον significasse.
118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-75
αἱμάτων
118
πατρῴων δ᾽ ὀμμάτων M.
δ᾽ ὀμμάτων πατρῴων G. Ald.
πατρῴων δ᾽ ὀμμάτων Rob. Vict.
πατρῴων ὀμμάτων Turn.
πατρώων δωμάτων Schützius ex coniectura Stanleii. Requiritur
πατρῴων αἱμάτων. Vidit hoc etiam H. L. Ahrens.
119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-76
ἣ
119
ᾗ τὰ πάντα vitium Aldinae.
κατὰ παντὰ, omisso
ἣ, Rob. Hoc dicit, tellurem, quae omnia gignit et, ubi maturuerunt fruges, rursus earum semen recipit.
121-124.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-77
κἀγὼ ... φίλον τ' Ὀρέστην ... φίλον τ' Ὀρέστην φῶς ἀνάξομεν δόμοις Libri
κἀγώ. Manifestum est scribi debere
κἀγώ, quod pertinet ad praecedentia:
κλύειν εὐχάς, ἃ (pro
ἃς)
ἐγὼ λέγω. Deinde
χέρνιβας βροτοῖς M. Rob.
χέρνιβας βοτοῖς G. Ald. Turn. Ad ultimum vocabulum in M. G.
γρ. νεκροῖς supra adscriptum est, interpretatio exquisitioris vocabuli. Tenui quod olim in Observationibus criticis scribendum esse dixi,
χέρνιβας φθιτοῖς. Pers. v. 218.
δεύτερον δὲ χρὴ χοὰς γῇ τε καὶ φθιτοῖς χέασθαι, et v. 518.
ἔπειτα γῇ τε καὶ φθιτοῖς δωρήματα ἥξω λαβοῦσα πέλανον ἐξ οἴκων ἐμῶν. Quae sequuntur, vulgo ita leguntur,
λέγω, καλοῦσα πατέρ', ἐποίκτειρόν τ' ἐμέ, φίλον τ' Ὀρέστην, πῶς ἀνάξομεν δόμοις. In Ald. scriptum est
πάτερ, in Rob.
πάτερ vocativo casu,
πατέρ' in ceteris. Deinde
ἐποίκτειρον τ᾽ ἔμε Ald. Rob.
ἐποίκτειρόν τ' ἐμὲ Turn. Vict. et, ut videtur, M.
ἐποικτείροντἔμε G. Ad
πῶς scholiastes adnotavit
ἀντὶ τοῦ ὅπως, et
βασιλεύσομεν ad
ἀνάξομεν, inepte. Non possunt probari coniecturae, quae de his versibus a me ipso olim aut ab aliis prolatae sunt. Exciderunt aliquot versus, quum librarius ab uno versu, cuius hoc erat initium,
φίλον τ' Ὀρέστην, ad idem alius versus initium aberrasset. Scripsi igitur
κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας φθιτοῖς λέγω, καλοῦσα πατέρ', ἐποικτείροντ᾽ ἐμὲ φίλον τ' Ὀρέστην ... φίλον τ' Ὀρέστην φῶς ἀνάξομεν δόμοις. Iubeo patrem, mei carique Orestis misertum, (providere ut vincamus) carumque Orestem aliquo modo in domum reducamus.
125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-78
πεπραμένοι Libri
125
πεπραγμένοι. Scholiastes
νενικημένοι, κατηγωνισμένοι. Emendavit Casaubonus.
ἀλώμεθα Deinde
ἀλώμεθα Vict. et, ut videtur, M.
ἀλώμεθα G. Ald. Rob. Turn.
129.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-79
φεύγων
129
φεύγων Rob. Turn.
φεύγειν M. G. Ald. codex Robortelli.
130.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-80
πόνοισι
130
πόνοισι Rob.
πόνοισιν M. G. Ald. Turn.
χλίουσιν Deinde
χλίουσι Ald. Turn.
μέγα Denique
μέγα Turn.
μέτα M. Ald. Rob.
μετα sine accentu G.
132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-81
NA
132
καὶ σὺ κλῦθί μου et mox
σωφρονεστέραν vitia Aldinae.
136.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-82
σοῦ Libri
136
λέγω φανῆναί σου πάτερ τιμάορον. Scholiastes
τοῖς δ᾽ ἐχθροῖς σου λέγω σε φανῆναι τιμωρόν. Porsonus ante
πάτερ obelum apposuit. Cantero scribendum videbatur
φανῆναί σ᾽, ὦ πάτερ.
Σέ recepit Blomfieldius. Recte vero libri, nisi quod praestat fortasse
φαvῆναι σοῦ.
137.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-83
ἀντικατθανεῖν δίκῃ Libri
137
ἀντικατθανεῖν δίκην. In M. adscriptum
γρ. ἀντικατακτανεῖν. Idem
ἀντικατακτανεῖν supra scriptum in G. commemoratumque ex scholiis a Turnebo. Recte Scaliger
ἀντικακτανεῖν δίκῃ.
138.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-84
καλῆς
138
ἐν μέπω vitium Ald. Deinde libri
τῆς κακῆς ἀρᾶς. Emendaverunt Schützius et Blomfieldius.
139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-85
κείνοις
139
κείνους Rob.
140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-86
τῶνδ'
140
τῶν Rob. Turn.
τῶν, supra adscripto
δ᾽, M.
τῶν δ᾽ G. Ald.
144.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-87
ἐξαυδωμένας
144
ἐξαυδομένας G. Ald.
145.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-88
καναχὲς
145
κἀναχὲς G. Ald.
146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-89
ὀλομένῳ
146
ὀλυμένῳ Ald. In G. ambiguum est utrum
ὀλυμένῳ scriptum sit, an, ut in ceteris,
ὀλομένῳ.
147-151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-90
δεσπότᾳ πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνῶν, κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἄγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν· κλῦε δέ μοι, σέβας, κλύ᾽, ὦ δέσποτ᾽, ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός.
δέσποτα vitium Ald. Deinde libri
πρὸς ἔρυμα τόδε κακῶν κεδνῶν τ᾽ ἀπότροπον ἄλγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν. In G. Ald.
χοᾶν scriptum est. Nisi aperte haec antistrophica essent, prorsus incerta fluctuaret emendatio. Primo
ἔρυμα Stanleius tumulum interpretatur, eodemque modo
τὸν τάφον adscriptum est in M. G. Sed id dicendum fuisse
ἕρμα ad Soph. Ant. v. 841. significavi. Scribendum videtur
πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνόν. Deinde librorum scripturam
ἄλγος in
ἄγος mutavit Victorius. Scholiastae enim haec est adnotatio,
τὸ ἑξῆς· ἐκκεχυμένων χοᾶν πρὸς ἔρυμα τόδε ἵετε δάκρυ ἄγος ἀπεύχετον (τὸ δάκρυ γὰρ ἀπευκτὸν ἄγος εἶπεν) ἀπότροπον τῶν ἡμετέρων κακῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν τῶν ἐχθρῶν. Receperunt
ἄγος omnes post Victorium editores. Sed requiritur potius
ἅγος. Hesychius
ἅγος, ἅγνισμα θυσίας. Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ. Scribendum erat
κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἅγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν. Deinde libri
κλύε δέ μοι κλύε. σεβάς, ὦ δέσποτα ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός, nisi quod
ἀμαυρᾶς est in G. Ald.
κλύε emendato accentu Porsonus,
σέβας ὦ δέσποτα Turnebus. Mutato verborum ordine dochmiorum numerus restituendus erat. Itaque sic hanc stropham scripsi,
ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον ὀλομένῳ δεσπότᾳ πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνόν· κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἅγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν· κλῦε δέ μοι σέβας, κλύ᾽, ὦ δέσποτ᾽, ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός. Míttite lacrimam stridulam miseram misero domino ad sacrum huncce tumulum: malorum autem averruncam consecrationem effusarum inferiarum abominor: audi vero mihi reverentiam (i. e. preces), audi, domine, ex tenebroso corde.
152-153.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-91
ὀτοτοτοτοτοτοῖ, ὀτοτοτοτοῖ, ἰώ, Libri
ὀτοτοτοτοτοτοτοῖ ἰώ. Mutavi haec sic ut strophici versus postulabant.
156-158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-92
Σκυθικά τ' ἐν χερὶ παλίντονα ἐν ἔργῳ βέλη 'πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ' αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη;
Σκυθικά (
ης supra scriptum videtur)
τ' ἐν χεροῖν M.
Σκυθικὰ τ᾿ ἐν χεροῖν Rob.
Σκύθης τάτ᾽ ἐν χεροίν G. Ald. Turn. Deinde libri
παλίντον' ἐν ἔργῳ βέλη 'πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ' αὐτόκωπα νωμῶν βέλη, nisi quod
ἔνεργα βέλη habet Turn. in G. autem
ἐν ἔργῳ βέλει antea scriptum fuerat, sed ultima syllaba et correcta est et supra scriptum
η. Praeterea
πιπάλλων G. Ald. Fortasse ex hoc loco Hesychius
πιπάλων, κραδαίνων, πάλλων, habet. In M. adscriptum in margine
ἐν τῷ ἔργῳ, ἐν τῷ βάλλειν, et in altera margine
σὺν ἔργῳ πάλλων, ὅ ἐστι μὴ μόνον φέρων, ἀλλὰ καὶ πράττων. Deinde ad v. 158. in M. adscriptum
γρ. ἕτοιμα, quod in G. omisso
γρ. scriptum supra
αὐτόκωπα. In repetito
βέλη iure haeserunt critici. Recte Pauwius
νωμῶν ξίφη, ex scholio, quod in M. G. ad
αὐτόκωπα adscriptum est,
τὰ ἀφ' ἑαυτῶν ἔχοντα τὴν λαβὴν ξίφη. σχέδια δὲ ἐκ τοῦ σχεδὸn φονεύοντα καὶ οὐ πόρρωθεν ὥςπερ τὰ βέλη. Scribendum est
Σκυθικά τε χερὶ παλίντονα ἐν ἔργῳ βέλη πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ᾽ αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη; Hei hei, quis hastipotens vir liberator aedium Scythicaque manu recurva in opere arma quassans Mars et comminus manubriata vibrans tela?
159.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-93
γαπότους
159
γαπότους Turnebus.
ἀπότου M. G. Ald.
εὐπότους Rob. Hanc orationem Electrae tribuit Turnebus: choro continuant M. G. Ald. Rob. Post hunc versum in libris hic legitur
κήρυξ μεγίστη (sic)
τῶν ἄνω τε καὶ κάτω. Adscriptum in M. G.
ὡς ἐν μέσῳ ἱδρυμένων. Robortellus et hunc versum et versus 158. 159. 160. asteriscis notavit, de qua re in adnotatione ante v. 160. interposita ita scribit, "Locus hic omnino mancus est, et ideo signavimus. haec videntur verba esse Electrae.
νέου δὲ μύθου.” Versum, qui non suo loco legebatur, supra collocavi ante v. 116.
161.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-94
ὀρχεῖται Hinc usque ad v. 176. G. Ald. personarum vices invertunt. In M. lineolae singulis versibus praefixae sunt.
161
ἂν, ὀρχεῖται Turn.
ἀνορχεῖται M. G. Ald. Rob.
162.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-95
τομαῖον
162
τόμαιον G.
164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-96
ἐστὶ
164
τόδ᾽ ἐπὶ Ald.
165.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-97
παλαιὰ
165
καρδία G.
166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-98
κείραιτό νιν Speciosa magis quam vera est Dobraei in Adv. II. p. 27. coniectura,
166
πλὴν ἑνός. Nam sic statim chorus quaerere debebat
μῶν οὖν Ὀρέστου κρύβδα δῶρον ᾖ τόδε; Separatim
πλὴν ἐμοῦ et quasi obiter pronuntiandum est.
κείρετό νιν, supra scripto ab alia manu
νιν, M.
κείρετό νιν G. Ald. Rob.
κείραιτό νιν Turn. V. ad Soph. Αi. v. 1222.
167.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-99
ἐχθροὶ
167
ἐχθροῖς, errorem Aldinae, repetit Turn.
170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-100
αὐτοῖσιν ἡμῖν
170
αὐτοῖσιν ἡμῖν M. G. Ald. Rob. Quod quum egregie conveniat indoli Graecae linguae, non debebat a Turnebo in
αὐταῖσιν ἡμῶν mutari. Ridet haec Euripides in Electra v. 520. seqq. Aristophanes Nub. v. 530.
νῦν οὖν, Ἠλέκτραν κατ᾽ ἐκείνην, ἡδ᾽ ἡ κωμῳδία ζητοῦσ᾽ ἦλθ᾽, ἦν που 'πιτύχῃ θεαταῖς οὕτω σοφοῖς. γνώσεται γάρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν βόστρυχον, ubi scholiastae Aeschyli Choephoros memorant.
171.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-101
ἦν
171
κρύβδα G. Ald. Quod libri habent
ἦν mutavit Scholefieldius. Fr. Frankius in comm.I. de particulis negantibus linguae Graecae p. 19.
ἦ scribendum putavit. Euripides Iph. Αul. v. 321.
μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψεις βλέφαρον, Ἀτρέως γεγώς;
174.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-102
χαίτην
174
ἔπεμψεν καὶ τὴν M. G. Ald. Rob.
ἔπεμψε καὶ τὴν Turn. Emendate
ἔπεμψε χαίτην Vict.
πατρί In fine versus
πατρὸς M. G. Ald. Rob. Emendavit Turnebus.
175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-103
αὖ
175
οὐχ G. Ald. Turn.
οὐκ, supra ab alia manu
χ adscripto M.
οὐκ Rob. Idem
ἦσσον. Ald.
ἥσσον. Ceteri
ἧσσον. Deinde libri
εὖ δάκρυτά μοι. Recte Emperius
αὖ δάκρυτά μοι. Aliud est enim, quod infra v. 673. legitur,
ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου.
176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-104
ψαύσει In G. Ald. quum praecedens versus Electrae tribuatur, huic chori nota adscripta est.
176
ψαύσει, supra adscripto ab alia manu
η, M.
ψαύσει Turn.
ψαύσῃ G. Ald. Rob.
177.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-105
προςέστη ... καρδίᾳ Transtulit hinc quaedam in Electram Sophocles a v. 902.
177
προσέστη M. Rob.
πρόσεστι G. Turn.
προςέπι Ald. Deinde libri
καρδίας. Scholiastes
κίνησις τῆς χολῆς τῆς κατ' αὐτόν (
αὐτήν Blomfieldius). Scribendum est, ut Stanleius sive potius Scaliger vidit,
καρδίᾳ.
178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-106
ἐπαίσθην
178
ἐπαίσθην Canterus.
ἐπαίθην M. G. Ald. Rob. In M. G. ad hunc versum adscriptum est hoc scholion,
ὡς βέλει ἐκρούσθην ἐξ ἐναντίας τιτρώσκοντι. Ei scholio in editione Robortelliana lemma praefixum est, quod M. G. non habent,
ἐπώσθην. Id receperunt Turn. Vict.
διανταίῳ Deinde
διαλαίῳ codex Robortelli, quod Robortellus probare se dicit: edidit tamen e Sophiani emendatione
διανταίῳ. Et habent
διανταίῳ M. et ceteri.
179.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-107
δίψιοι Schützius
179
διψίων. Quod libri habent,
δίψιοι, scholiastes in eandem sententiam interpretatur,
πρώην ἄγευστοι. ὡς δίψιον Ἄργος, τὸ ποτὲ ἄνυδρον. Si Electra sibi, ut malis adsuetae, lacrimas exaruisse diceret, pluribus verbis uteretur. Verior est igitur alia interpretatio, quae in M. G. illud scholion antecedit,
ποθειναί μοι. Nam
δίψιοι sunt plenae desiderii. Desideraverat Electra Orestem.
180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-108
ἄφρακτοι
180
ἄφρακτοι M. G. Ald. Rob.
ἄφραστοι ex ed. Turn. propagatum.
δυςχίμου
δυσχύμου Turn.
πλημμυρίδος
πλημμυρίδος, sed altero
μ supra adscripto, M.
181.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-109
ἐλπίσω
181
ἐλπίζω Ald. ut habuerat G. in quo
ζ in
σ mutatum est, sed sic ut etiamnum leviter intuenti
ζ videri possit.
183-185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-110
NA
κατανοῦσ᾽ error Ald. Deinde libri
ἐκείρατο ἐμὴ δὲ μήτηρ, nisi quod
ἐμή habet G.
ἐμῇ Ald. Porsonus
ἐμή γε μήτηρ. Defendit vulgatum Elmsleius ad Eur. Med. v. 940. Perstiti in ea sententia, quam in adnotatione ad versum illum Medeae (Opusc. III. p. 225. seq.) professus sum, excidisse videri ante haec verba,
ἐμὴ δὲ μήτηρ, versum hac ferme sententia,
ἡ τοῦ μὲν αἰσχυντῆρος Αἰγίσθου δάμαρ.
186.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-111
πεπαμένη
186
πεπαμένη Ald.
187.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-112
σαίνομαι
187
ἐγὼ δὲ πῶς, ut in interrogatione, scribendum putarunt Schützius et Blomfieldius. Recte scholiastes
λείπει, οὐκ ἔχω. Electra cogitabunda secum hoc dicere instituit,
ὅπως μὲν αἰνέσω, εἶναι τόδ᾽ ἀγλάϊσμα Ὀρέστου, οὐκ ἔχω· σαίνομαι δ᾽ ὑπ᾽ ἐλπίδος. Illud autem
οὐκ ἔχω omissum est similiter atque in Luciani Dial. mort. I. 2. p. 332.
ἀλλ᾽ ἀπαγγελῶ ταῦτα, ὦ Διόγενες· ὅπως δὲ εἰδῶ μάλιστα ὁποῖος τις ἐστι τὴν ὄψιν. Simili ellipsi explicandum est Terentii illud
hoc quid sit in Andria I. 2, 20. In
σαίνομαι priores tres litterae in M. ab alia manu in litura scriptae.
σαίνομαι Ald.
191.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-113
εἴθ'
191
εἴθ' Ald.
ἔμφρον' Deinde
εὔφρον' Ald. Ceteri
εὔφρον'. Auratus recte
ἔμφρον'.
192.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-114
κινυσσόμην
192
μὴ κηνυσσόμην M. G. Ald. Rob.
μὴ κινυσσόμην Turn. Coronidem addiderunt Schützius et Porsonus. Corruptam scripturam ita interpretatur scholiastes
ἐφανταζόμην. κήνυμα (ita M. G.)
γὰρ τὸ εἴδωλον. Hesychius
κηνυσσόμην, εἴδωλον ἐγενόμην. Photius
κήνυγμα, σκιὰ καὶ εἴδωλον. Hesychius
κήνυγμα, τὸ κενὸn τοῦ σώματος, οἷον σκιὰ καὶ εἴδωλον, φάντασμα ἀσθενὲς καὶ ἀχρεῖον. V. Aesch. Prom. v. 157.
193.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-115
ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ ... ἀποπτύσαι Libri
193
ἀλλ᾽ εὖ σαφηνή. Schol.
εὖ ἀντὶ τοῦ ἀκριβῶς. Schützius
ἀλλ᾽ ἢ σάφ' ἦν μοι. Porsonus Adv. p. 159.
ἀλλ' εὖ σάφ' ἤδη et cum Rob.
ἀποπτύξαι. Recepi
ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ, coniecturam Erfurdtii ad Soph. Ai. p. 626. Deinde
ἀποπτύσαι in M. ita scriptum, ut etiam
ἀποπρύσαι (non
ἀποπρίσαι) legi possit.
ἀπόπτυσα G. sed cum interpretatione
μισῆσαι, quae etiam in M. adscripta est.
ἀπέπτυσα Ald.
ἀποπτύξαι Rob.
ἀποπτύσαι ex scholiis Turn.
194.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-116
εἴπερ γ'
194
εἴπερ γ' ἀπ' ἐχθροῦ M. Rob. (sic Rob.)
εἴπερ ἀπ᾿ ἐχθροῦ G. Turn.
εἴπερ ἀπεχθροῦ Ald.
195.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-117
εἶτα Libri
195
ἢ ξυγγενὴs ὢν εἶχε συμπενθεῖν ἐμοί. Schützius in proximo versu
τιμὴν edidit, quae etiam Porti aliorumque coniectura fuit. Non hoc, sed
εἶχε mutandum erat. Inepti illi qui
εἶχε pro
ἐδύνατο dictum putant.
Ἔχω συμπενθεῖν non potest dici nisi ab eo qui materiam habet lugendi: ubi de facultate sermo est, necessario
δύνασθαι dicendum est. Scripsisse videtur Aeschylus
ἢ ξυγγενὴς ὤν, εἶτα συμπενθεῖν ἐμοὶ ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός. Recte, si sensum spectes, ad ultimum versum scholiastes adnotavit
λείπει ἡ εἰς. Sic igitur bene procedunt hi versus,
εἴθ᾽ εἶχε φωνὴν ἔμφρον᾽ ἀγγέλου δίκην, ὅπως δίφροντις οὖσα μὴ κινυσσόμην, ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ τόνδ᾽ ἀποπτύσαι πλόκον, εἴπερ γ᾽ ἀπ' ἐχθροῦ κρατὸς ἦν τετμημένος, ἢ ξυγγενὴς ὤν, εἶτα συμπενθεῖν ἐμοὶ ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός. Utinam perspicuam vocem nuntii instar haberet, quone anceps animi penderem, sed aperte hunc cincinnum abominarer, si ab inimico capite esset, aut, si esset cognatus, tum mecum doleret in huius tumuli ornamentum et honorem patris.
197-200.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-118
NA Hos quattuor versus, qui vulgo Electrae continuantur, choro tribuendos esse censui.
198.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-119
δίκῃ
198
οἵοισιν G. Ald. In fine versus
δίκηι, sed
ι ab alia manu in litura scripto, M.
δίκῃ G.
δίκην Ald. Rob. Turn.
201.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-120
NA Ridet haec Euripides El. v. 532. seqq.
201
202.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-121
ποδῶν ὁμοῖοι
202
ποδῶν δ᾽ ὁμοῖοι M. G. Ald. Rob. Deletum
δ' a Turnebo.
203.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-122
τώδε περιγραφή
203
τάδε G. Ald.
περιγραφὰ G.
πέρι γραφὰ Ald.
205.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-123
NA
205
τενόντων δ' Ald.
τενόντων τ', ut ceteri, G. Quum neque nexus in hoc loco esse et quaedam male iterata Schützio viderentur, versus 202. 203. 205. ut spurios uncis inclusit. Immo tantum abest ut quicquam sit eiiciendum, ut dolendum sit quod unus pluresve versus exciderunt. Nam quum duorum vestigia cerni dicat Electra, altera Orestis, altera comitis cuiuspiam, quis dubitabit, praesertim quum etiam ad orationis integritatem aliquid desideretur, quin alterius istorum vestigia suis dissimilia, alterius similia esse dixerit? Itaque ante v. 205. lacunae signa posui.
206.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-124
θ'
206
θ' solus Rob.
208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-125
NA In M. huic versui et a v. 210. singulis huius stichomythiae versibus lineola praefixa est, excepto v. 215. cui
208
ΗΛ. praefixum. G. Ald. v. 208-214. tribuunt choro. Rob. choro v. 208. 209. 211. 213. Electrae v. 210. 212. 214. Turn. Oresti v. 208-211. 213. Electrae v. 212. 214. Vict. choro v. 208. 209. 211. Electrae v. 210. 212. 214. Veram personarum notationem Canterus restituit.
210.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-126
τί νῦν
210
τί νῦν M. Rob.
τί νυν Turn.
τοίνυν G. Ald.
211.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-127
ὧνπερ
211
ὃν περ Rob.
ἐξηύχου Deinde
ἐξηύχου Rob. Turn.
ἐξηύχου sic M. G.
ἐξήυχου Ald.
212.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-128
καλουμένῃ
212
καλουμένη G. Ald. Rob.
213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-129
ἐκπαγλουμένην
213
ἐκπαγλουμένην Rob. Turn.
ἐκπαγλουμένης M. (sic M.) G. Ald.
215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-130
μάτευ'
215
μάτευ' G. Ald. Turn.
μάστευ' Rob. et fortasse M.
217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-131
αὐτὸς καθ' αὑτοῦ τἄρα μηχανορραφῶ Libri
217
κατ' αὐτόν. Scribendum erat
καθ' αὑτόν. Viderunt hoc Bothius et Wellauerus. Deinde
τἄρα μηχανορραφῶ M. G. et additis spiritibus Ald. et codex Robortelli.
τ' ἄρα μ. Rob.
γ' ἄρα μ. Turn. Scribendum erat
τἄρα μ.
218.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-132
τοῖς
218
τοῖς Rob.
219.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-133
κἀν τοῖς ἐμοῖς ἄρ'
219
καὐτοῖς pro
κἀν τοῖς Rob. Deinde
ἐμοῖς ἄρ' Turn. idque restituit Porsonus.
ἐμοῖς γὰρ M. G. Ald. Rob.
ἐμοῖς οὖν, omisso
ἄρ', Vict.
ἔν γε Deinde
ἔν γε vitium Aldinae.
τοῖσι σοῖς Denique
τοῖσι σοῖς Rob. Turn.
τοῖς σοῖς G. Ald. et codex Robortelli. Nescio an hoc sit in M.
220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-134
ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην γάρ σ' ἐγὼ προςεννέπω;
220
ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην τάδ᾽ ἐγὼ σε προὐννέπω M. Rob. Eodem modo G. Ald. nisi quod
προὐννέπω habent.
τάδ᾽ ἐγώ σε προὐννέπω Turn.
τάδε ἐγὼ σε προὐννέπω Vict.
ταῦτ᾽ ἐγώ σε προὐννέπω Porsonus. Ineptum hic
προὐννέπειν, quod est praedicere, edicere, iubere, proloqui. Itaque quo verbo opus esset intellexerunt Arnaldus et, ut Blomfieldius dicit, Auratus: sed quod scribendum putarunt
τάδε σ' ἐγὼ προςεννέπω, probatum illud Schützio, Blomfieldio, aliis, propter numeros ab Aeschylea tragoedia alienos non potest admitti. Quam ob rem scripsi
ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην γάρ σ' ἐγὼ προςεννέπω;
Γάρ admirantis est, ut apud Euripidem in Or. v. 484.
κείνου γὰρ ὅδε πέφυκε, τοιοῦτος γεγώς;
221-226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-135
αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς· σὺ δὲ κουρὰν ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς ἰχνοσκοποῦσά τ᾽ ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ. σκέψαι τομῇ προςθεῖσα βόστρυχον τριχὸς σαυτῆς ἀδελφοῦ, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ.
αὐτὸν μὲν νῦν M. Ald. Rob.
αὐτὸν μὲν οὖν Turn. et hoc fuerat etiam in G. sed librarius ex
οὖν fecit
νῦν. Deinde
ὁρῶσα δυςμαθεῖς ἐμὲ M. Rob. Turn.
ὁρῶ, δυςμαθεῖς ἐμὲ G. Ald. Schützius
αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς ἐμέ. Eo non perficitur emendatio. Mox v. 222. libri
κουρὰν δὲ ἰδοῦσα, praeter Rob. qui
κουρὰν τ᾿ ἰδοῦσα edidit. Leguntur autem hi versus 222-226. in M. G. Ald. Turn. Vict. Cant. Stanl. hoc ordine,
κουρὰν δ' — ἀνεπτερώθης - ἰχνοσκοποῦσα τ' - σαυτῆς ἀδελφοῦ - σκέψαι. In ed. Rob.
κουρὰν τ᾿ — ἰχνοσκοποῦσα τ' — σαυτῆς ἀδελφοῦ — ἀνεπτερώθης - σκέψαι. In Porsoniana auctore Heathio
κουρὰν δ' - σαυτῆς ἀδελφοῦ — ἰχνοσκοποῦσά τ' — ἀνεπτερώθης σκέψαι. In Schützianis et priore Bothiana
κουρὰν δ᾽ — ἰχνοσκοποῦσά τ' — ἀνεπτερώθης - σαυτῆς δ᾽ ἀδελφοῦ σκέψαι. Ordo is, qui est in plerisque libris veteribus, nemini probabitur; nec magis qui est in ed. Rob. Sed in eo ordine, quem Heathius commendavit, non est idonea caussa cur hic versus,
σαυτῆς ἀδελφοῦ συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ, eo loco positus sit, quo ille eum collocavit. Fratris enim tam gravis descriptio male quadrat in eam narrationem, qua Orestes Electram quodammodo reprehendit, quod ignoti hominis cincinno et vestigiis plus quam sibi ipsi vivo et praesenti crediderit. Quod quum recte sensisset Schützius, aliam ille et sane meliorem viam ingressus est, sed minime tamen veram. Neque enim sat gravis est transitus a priore ad alteram sententiam, et opus erat scripturae mutatione, quum
δέ post
σαυτῆς adiecerit. Quo ordine hi versus collocandi essent vidit in altera editione Bothius. Sed emendandi erant duo primi huius orationis versus. Itaque scripsi
αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς· σὺ δὲ κουρὰν ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς ἰχνοσκοποῦσά τ' ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ. σκέψαι τομῇ προςθεῖσα βόστρυχον τριχὸς σαυτῆς ἀδελφοῦ, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ.
225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-136
σκέψαι
225
σκέψαιτο μὴ M. G. Ald.
σκέψαι τὸ μὴ Rob. Emendavit Turnebus.
227.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-137
ἰδοὺ
227
ἰδοὺ Abreschius.
ἰδοὺ libri.
χερός
χειρός vitium Ald.
228.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-138
θήρειον
228
εἰς δὲ M. G. Ald. Rob.
ἠδὲ ex coniectura Turn. Deinde
θηρίον M. G. Ald. codex Robortelli.
θηρίου Rob.
θηρίων Turn. Scribendum erat
θήρειον. Viderunt hoc etiam Bambergerus et Dindorfius. Neque vero
εἴς τε cum Bambergero aut
ἠδὲ cum Turnebo aut
ἓν δὲ cum Pauwio et Schützio scribendum putavi, sed versum excidisse significavi, in quo
βλέψασα vel simile verbum erat. Undecim erant Orestae versus, ut mox undecim sunt Electrae.
230.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-139
γενοῦ
230
γενοῦ Rob.
γένοῦ M.
μενοῦ G. Ald.
μὲν οὖν Turn. in folio improbato,
μὲν οὐ in recuso.
χαρᾷ Deinde G. ut omnes
χαρᾷ, sed e correctione, quum antea fuerit
χάριν.
μὴ 'κπλαγῇς Tum
μὴ 'κπλαγῇ M. Ald.
μὴ καλαγιῇ G.
μὴ 'κπλαγῇ Rob.
μὴ 'κπλαγῇς Turn.
231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-140
οἶδα νῷν
231
οἶδα νῷν Rob. Turn.
οἶδα νῷν, sed
ω ab alia manu in litura scripto, M.
οἴδωνῶν G. Ald. Robortellus in indice emendationum veterem scripturam hanc dicit,
οἶσανῶν ὄντας φίλους, Sophianum autem emendasse
οἶδα νῷν ὄντας φίλους. Apparet bis eum
φίλους pro
πικρούς scripsisse: in textu enim, ut ceteri omnes, habet
ὄντας πικρούς.
233.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-141
σωτηρίου Non recte Schützius
233
σωτήριος. V. ad Soph. El. v. 846.
234.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-142
ἀνακτήσει Libri
234
ἀνακτήσῃ.
235.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-143
ὄμμα Libri
235
ὄμμα. Valckenarius ad Phoen. v. 415. p. 153.
ὄνομα scribendum esse vidit. Porsonus ad Or. v. 1080. non mutandum censebat
ὄμμα. V. quae disputavi ad Hecubae v. 433. p. 58. ed. sec.
237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-144
πατέρα τε
237
πατέρος τε Turn. quod scribendum esset
πατρός τε. Recte vero M. G. Ald. Rob.
πατέρα τε. Pergendum erat
καὶ μητέρα καὶ ἀδελφὴν καὶ ἀδελφόν: sed in horum commemoratione mutatur constructio.
ἐς σέ μοι Deinde
ἐς σέ μοι M. litteris
σσ in litura scriptis similibusque
π litterae idem
ἐς σέ μοι ab alia manu in margine adscriptum est.
240.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-145
πιστὸς In G. ante correctionem
240
πιστὸς τ' erat.
241-242.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-146
μόνον Κράτος τε καὶ Δίκη ... συγγένοιτό σοι
μόνος M. G. Ald. Rob.
μόνον Turn. qui his duobus versibus Orestae orationem incepit. Quod ut faceret permovisse eum videtur quod in libris scriptum est
συγγένοιτό μοι. Recte vero Schützius auctore Stanleio scripsit
συγγένοιτό σοι. Quod libri habent,
μόνος, ferri potest coniunctum cum
ἐμοὶ σέβας φέρων, si cum Bambergero
Κράτος δὲ καὶ Δίκη scribitur. Praestat autem
μόνον Κράτος τε καὶ Δίκη – συγγένοιτό σοι.
243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-147
πραγμάτων Hic Orestae personam adnotarunt Robortellus et Canterus. In M. G. Ald. Vict. versus 232-260. Electrae sunt.
243
πραγμάτων Rob. Turn.
πρηγμάτων M. G. Ald. quod ortum esse videtur ex eo quod ad
πραγμάτων supra adscriptum fuerat
η, quo non
πρηγμάτων, sed
πημάτων indicaretur.
244.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-148
ἰδοῦ δὲ
244
ἰδοῦ δὲ G. Vict.
ἰδοὺ δὲ M. Rob.
ἰδὼν δὲ Ald.
ἰδὼν δὲ Turn.
γένναν εὖνιν αἰετοῦ Deinde
γένναν, νιν αἰετοῦ sic M.
γέννα νιν αἴετοῦ e correctione, quum antea fuisset
ἀπαιτοῦ, G.
γέννα νιν αἰςτοῦ Ald.
γέννα νῦν αἰετοῦ Rob.
γένναν εὖνιν αἰετοῦ praeclara emendatione Turnebus.
245.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-149
σπειράμασιν
245
σπειράμασιν G. Ald.
σπιράμασιν M. Rob.
σπειράμασι Turn.
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-150
ἀπορφανισμένους
246
ἀπορφανισμένους M. Turn.
ἀπορφανισμένους G. Ald. Rob.
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-151
ἐντελὴς Libri
247
ἐντελής. Id ad
γένναν refertur. Eleganter tamen Pauwius et Schützius
ἐντελεῖς.
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-152
θήραν πατρῴαν
248
θήρα πατρώα sic M.
θῆρα πατρώα, acuto accentu in
πατρώα e circumflexo facto, G.
θήρα πατρώα Ald. Scholiastes
οὐκ ἔστι γέννα ἐντελὴς ὥςτε τὴν πατρώαν θῆραν προςάγειν τῇ καλιᾷ. Itaque
θῆραν πατρώαν Rob.
θήραν πατρώαν Turn. Ineptum est reique de qua sermo est repugnat quod a Blomfieldio coniectum probat Dindorfius,
πατρῴοις.
προςφέρειν Deinde
προφέρειν G. Ald.
249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-153
λέγω
249
λέγω Ald. Rob. Turn.
ἐγὼ M. G.
32.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-21
Es folgt die Erklärung der
ἀγέλαστοι συμφοραί: Nicht ein in Rätseln sprechender, sondern ein deutlicher Phöbos (Wahrsager), der macht, dafs die Haare zu Berge stehen, nicht der Phöbos, der in Delphi, sondern ein Phobos, der im Traume dem Hause weissagt, der Grimm schnaubt im Schlafe, liefs in tiefer Nacht aus dem Innern des Hauses vor Angst einen Aufschrei ertönen, indem er sich schwer auf das Frauengemach stürzte." D. h. der Aufschrei, welchen die von bösen Träumen geingtigte (
περὶ φόβῳ) und gequälte (
ἐξ ὕπνου κότον πνέων) Klytämestra erschallen liefs, ist wie eine prophetische Stimme. Ebenso sagt der Chor Soph.
Εl. 475
εἶσιν ἁ πρόμαντις Δίκα κτἑ., nachdem er den Traum der Klyt. vernommen hat. Der Traum und der Grund des Schreiens wird 525 ff. genauer angegeben. Mit
τορὸς Φοῖβος ὀνειρόμαντις vgl. das zu
Ag. 82
Angeführte.
Ζη ὀρθόθριξ vgl.
Sept. 551
τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵστα ται, Soph. Oed.
Κ. 1624
ὥστε πάν τας ὀρθίας στῆσαι . .
τρίχας.
δὲ: zu
Ag. 437
.
περὶ φόβῳ (übermannt von Furcht) wie 545
ἀμφὶ τάρβει,
Pers. 697
σέβομαι δ᾽ ἀντία λέξαι σέθεν ἀρχαίῳ περὶ τάρβει, Soph. frg. 147
ἀμφὶ θυμῷ, Eur. Or. 825
θανάτου γὰρ ἀμφὶ φόβῳ Τυν δαρὶς ἰάχησε.
38.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-22
θεόθεν ὑπέγγυοι:
ἐκ θεῶν ἠσφαλισμένοι τὴν μαντείαν Schol., als
θεομάντεις, deren Aussage durch göttliche Eingebung verbürgt ist, nicht als
θυμομάντεις (
Pers. 227
).
39-40.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-23
τοὺς γᾶς νέρθεν allgemein von Agamemnon.
42.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-24
Dafür eine Gunsterweisung, die nicht als Gunst aufgenommen wird, zur Abwendung des Schlimmen suchend u. s. w.
τοιάνδε ist dem Sinne nach von
τοιῶνδε, wie Schütz schreiben wollte, nicht verschieden.
χάρις ἀχάριτος wie
ἄχαρις χάρις
Ag. 1545
,
Prom. 561
. Vgl. zu
Ag. 1137
. Die Erklärung giebt Soph.
Εl. 442
σκέψαι γὰρ εἴ σοι προσφι λῶς αὐτῇ δοκεῖ γέρα τάδ᾽ οὖν τάφοισι δέξασθαι νέκυς,
ὑφ᾽ ἧς θανών ἄτιμος ὥστε δυσμενὴς ἐμασχαλίσθη κτέ.
γαῖα μαία (
ὦ γῆ μήτηρ Schol., vgl.
ὦ γαῖα μήτερ Eur. Hipp. 601) ruft der Chor aus, weil er die Absicht der Klyt. als frivol erkennt.
45-46.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-25
Der Zwischensatz bezieht sich auf die Bezeichnung
δύσθεος.
47.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-26
τί γὰρ κτἑ. giebt die Begründung von
ἀχάριτον, worin das Vergebliche des Versuchs die Unterirdischen zu versöhnen ausgesprochen ist.
50-51.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-27
βροτοστυγεῖς, den Menschen grauenvoll, dagegen
Prom. 825
Γοργόνες βροτοστυγείς, den Menschen feindlich. Wie
φάος, lux, Heil und Segen, so bedeutet
δνόφοι Unsegen, welcher auf dem Hause ruht, weil die Besitzer sich ihrer Schuld bewufst sind und im Gefühle allgemeiner Mifsachtung keine frohe Stunde haben. Vgl.
Εum. 380.
53-54.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-28
Für
δυόφοι βροτοστυγεῖς folgt die Erklärung: „Die früher unbezwingliche, unüberwindliche, unnahbare Ehrfurcht vor dem königlichen Hause, welche Ohr und Herz des Volkes durchdrang, weicht jetzt. Und mancher scheut sich nunmehr solches Glück königlicher Stellung zu geniefsen, während sonst königliche Macht den Menschen als Gott und als mehr denn Gott erscheint."
δι᾽ ὤτων φρενός τε, weil sich die Ehrfurcht in Reden und in der Gesinnung zeigt.
περαίνειν steht im Sinne von
περᾶν, vgl. Pind. Pyth.
Χ 28
περαίνει πρὸς ἔσχατον πλόον.
59-73.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-29
Begründung (
δὲ wie 32) zu
φοβεῖται δέ τις τόδ᾽ εὐτυχεῖν: Die Entscheidung der strafenden Gerechtigkeit erschaut schnell die offenbaren Verbrecher; solche aber, deren Schuld sich im Zwielicht birgt, erwartet erst mit der Zeit die Strafe; andere aber deckt wirkungslose (d. h. die Bestrafung ver- eitelnde) Nacht. Der Mord ist offenbar durch das Blutmal, das nicht zerfliefst; der mit Seelenschmerz verbundene Aufschub bewirkt bei dem Mörder nur üppige Blüte der Krankheit (vgl. zu 381 ff.); kein Versteck giebt es für ihn und wenn alle Ströme der Erde sich vereinigen, können sie das Blutmal seiner Hand nicht rein waschen." Den drei Gliedern
ταχεία ἐν φάει,
χρονίζοντας ἐν μεταιχμίῳ σκότου,
ἄκραντος —
νύξ entsprechen die drei Glieder des Gegensatzes: immer sichtbare Spur (
ἐν φάει), Aufschub (
χρονίζοντας), Versteck (
νύξ). Anderes Unrecht wird bald gleich, bald spät, manchmal auch gar nicht bestraft, den Mord erwartet unter allen Umständen die Strafe. Aschylos liebt es, durch solchen Kontrast das Verbrechen des Mordes als das schwerste hervorzuheben. Vgl. zu
Ag. 990
und besonders
Eum. 648
Fesseln kann man lösen: der Tote aber steht nicht wieder auf; dafür allein hat Vater Zeus keine Sühne geschaffen; alles andere nimmt er nicht so schwer."
τὰ δ᾽ ἐν μεταιχμίῳ σκ.
χρονίζοντας um des Versmarses willen statt der gewöhnlichen Wendung
τοὺς δὲ . .
χρονίζοντας. —
ἐν μεταιχμίω σκότου scil.
καὶ φάους, wie sich aus dem Vorhergehenden ergiebt. Vgl. Aristoph. Vö. 187
ἐν μέσω δήπουθεν ἀήρ ἐστι γῆς (scil.
καὶ οὐρανοῦ).
ἅπαξ ποθέν wie
Αg. 1004
πεσὸν ἅπαξ,
Eum. 651
ἀνδρὸς δ᾽ ἐπειδὰν αἷμ᾽ ἀνασπάσῃ κόνις ἅπαξ θανόντος. –
φόνος πέπηγεν: haec e populari quadam superstitione intellegenda sunt, ad nostram etiam aetatem propagata, qua maculam ex sanguine hominis iniuste caesi in terram effuso semper manere nec elui posse fingebant (Schütz).
διαφέρει, differt, hält hin. - Das dunkle Wort
παναρκέτας (vgl. zu
Eum. 529
) erklärt der Schol.
τῆς εἰς πάντα τὸν χρόνον ἀρκούσης αὐτῷ. Vgl. Suid.
παναρκέος·
τοῦ μεγάλου καὶ δυνατοῦ und
πανταρκής
Pers. 857
. Mit
βρύειν vgl.
ἀνθεῖ 1007. Genet. wie
Soph. Oed. K. 17
x
ρος . .
βρύων δάφνης ἐλαίας ἀμπέλου. Der Infin. steht konsekutiv.
νυμφικῶν ἑδωλίων wie
πωλικῶν εδωλίων
Sept. 441
von den
παρθε νῶνες. Als Versteck erscheint die Frauenwohnung auch Sol. eleg. 4, 30
εἰ καί τις φεύγων ἐν μυχῷ ᾖ θα λάμου, Eur. Iph.
Τ. 825
λόγχην .
ἐν παρθενῶσι τοῖσι σοῖς κεκρυμμέ νην.
πόροι τε πάντες κτ.: vgl Soph. Oed.
Τ. 1227
οἶμαι γὰρ οὔτ᾽ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην κτέ.
διαίνοντες, anfeuchtend, konnte Der hier mit
καθαίροντες erklärt werden, welches statt des ergänzten
ῥοαῖσιν in den Handschriften steht. ·
ᾐόνησαν: aus einer anderen Stelle des Asch. (frg. 366 Dind.) wird
γόνησας angeführt und mit
ἔλουσας erklärt. Der Potentialis der Vergangenheit steht ähnlich wie der s. g. gnomische Aorist.
74.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-30
ἀνάγκαν ἀμφίπτολιν von der Knechtschaft, infolge deren sie von einer Stadt, ihrem Vaterlande, in eine andere Stadt abgeführt worden sind. Der Schol. verweist auf
ἀμφιμάτορας κόρους Eur. Androm. 466 (Geschwister, die von zwei Müttern, aber einem Vater stammen). Vgl. Hesych.
ἀμφιμήτορες·
οἱ ἐκ πολλῶν (vielmehr
ἐξ ἄλλων, wie Buresch verbessert)
μητέρων γεγονότες ἀδελφοί.
Αἰσχύλος Ηρακλείδαις. Vgl. auch
τῆς ἀναγκαίας τύχης
Soph. Ai. 485
.
76.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-31
ἐσᾶγον αἶσαν: vgl. Hom.
Ω 719
εἰσάγαγον κλυτὰ δώματα,
ζ 91
εἴ ματα . .
ἐσφόρεον μέλαν ὕδωρ, Eur. Hik. 876
χρυσὸν . .
οὐκ εἰσεδέξατ'
οἶκον, Iph.
Τ. 742
εἰσβήσω σκάφος, Hel. 1566
εἰσέθεντο σέλματα, Herc. 850
οὗ γέ μ᾽ εἰσπέμπεις δόμους.
77.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-32
Schol.
ἔστι δὲ παροιμία·
δοῦλε,
δεσποτῶν ἄκουε καὶ δίκαια κἄδικα.
78.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-33
πρέποντα (
ἐστὶν ἐπ᾿ ἀρχᾶς βίου, es kommt mir zu bei der Abhängigkeit meines Lebens. Krüger I 68, 40, 4.
79.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-34
βία φρενῶν (mit innerem Widerstreben) wie
Sept. 599
,
Suppl. 806
βία καρδίας.
80.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-35
ὑφ᾽ εἱμάτων, um die Thranen zu verbergen (
κρυφαίοις πέν θεσιν 82).
81.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-36
δεσπόταν wie Eur. frg. 831
δακρύειν τοὺς προσήκοντας φίλους. Der Dativ
ματαίοισι τύχαις steht kausal (ob des frevlen Geschicks).
82.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-37
παχνουμένη: vgl. Hom. P 112
τοῦ δ᾽ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορ παχνοῦται, Hes. W. u.
Τ. 360
τό γ ἐπάχνωσεν φίλον ἦτορ, Eur. Hipp. 803
λύπῃ παχνωθείσ',
Ον. Her. XV 112 adstrictum gelido frigore pectus erat.
83-582.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-38
erstes Epeisodion, geteilt durch einen Kommos (305— 476). Anagnorismos und Vorbereitung der Rache.
83.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-39
δωμάτων εὐθήμονες: Schol.
εὖ τιθεῖσαι τὰ κατὰ τὸν οἶκον. Über den Gen. s. Krüger II 47,26,6.
86.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-40
κηδείους χοάς wie 536, Spenden zur Totentrauer, nicht
συγγενικάς, wie der Schol. erklärt. Vgl.
κηδείου τριχός 225 (Trauerhaar).
87.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-41
εὔφρονα, Verständiges, gut Gedachtes.
88.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-42
Vgl. Eur. Or. 116 nai otão'
ἐπ᾿ ἄκρου χώματος λέξον τάδε·
Ελένη σ᾿ ἀδελφὴ ταῖσδε δωρεῖται χοαῖς. —
πὰρ für
παρὰ ist zur Gewinnung eines für Äschylos geeigneteren Rhythmus (von H. Wolf) nach
Eum. 229
hergestellt.
92.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-43
τοῦτο τοὔπος, diese Bitte.
94.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-44
στέφη hier von den Spenden. Vgl. Soph.
Εl. 53
πατρὸς τύμβον . .
λοιβαῖσι πρῶτον καὶ καρατόμοις χλι δαῖς στέψαντες. Die Menschen verstehen gewöhnlich unter
ἴσα Gutes, hier aber werden
κακά daraus (Schol.
παρ᾽ ὑπόνοιαν·
ἔδει γὰρ τῶν καλῶν εἰπεῖν). Diese Pointe wird durch yè gehoben.
95.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-45
ἀτίμως, so dafs die Spende dem Toten nicht Ehre, sondern Unehre bringt und ihn gegen die Spenderin erbittert.
ώσπερ οὖν wie 887.
97.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-46
καθάρμαθ'. .
πάλιν (retro)
δικοῦσα (hinter mich werfend) ..
ὄμ μασιν:
τοῦτο πρὸς τὸ παρ'
Αθηναίοις ἔθος,
ὅτι καθαίροντες οἰκίαν ὀστρακίνῳ θυματηρίῳ ῥίψαντες ἐν ταῖς τριόδοις ἀμεταστρεπτεὶ ἀνεχώρουν. Vgl. Theokr. 24, 93
συλλέξασα κόνιν πυρὸς ἀμφιπόλων τις ῥιψάτω εὖ μάλα πᾶσαν ὑπὲρ ποταμοῖο φέ ρουσα ῥωγάδος ἐκ πέτρας ὑπερούριον,
ἂψ δὲ νέεσθαι ἄστρεπτος, Verg. Ecl. VIII 101 rivoque fluenti transque caput iace; nec respexeris, Ovid Fast. V 437 ff. Auch in Deutschland findet sich die Sitte, dafs man Unglück bedeutende Dinge hinter sich über das Haus weg wirft, ohne umzuschauen.
99.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-47
μεταίτιαι wie 872
ἀναίτιαι. Blomfield setzt an beiden Stellen die gebräuchliche Form. Aber vgl. 909
παραιτία,
Soph. Trach. 447
τῇ μεταιτία und zu
Ag. 1527
.
100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-48
νομίζομεν, vgl.
βίον νομίζων 1001.
102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-49
Schol.
ἀντὶ τοῦ οὐδὲν πείσεσθε παρὰ τὸ μόρσιμον.
104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-50
Der unnütze und in den Worten
εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχεις ὑπέρτερον (si quid novisti rectius istis Hor. epist. I 6, 67) hier unpassende Vers scheint von Schütz mit Recht als Interpolation bezeichnet worden zu sein. Vgl. auch 107.
107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-51
Dicas velim pro ea quam profiteris erga patris sepulcrum reverentia (Schütz). Vgl.
Soph. Oed. T. 205
ὥσπερ μ'
ἀραῖον ἔλαβες,
ὧδ',
ἄναξ,
ἐρῶ.
108.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-52
κεδνά: vgl. Eur. Or. 1138
κέδν᾿ ἀρώμενοι τυχεῖν.
110.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-53
αὐτήν (dich selbst): zu
Ag. 827
.
111-112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-54
σοὶ τἄρα d. i. du gehöret zu denen, welche den Agisthos hassen. Der furchtsame Chor (vgl. 872) bestätigt es nicht direkt:,,das lege dir in Gedanken nach eigenem Wissen zurecht".
113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-55
τῇδε στάσει: Schol.
τῇ συ στάσει ἡμῶν. Vgl.
Ag. 1105
,
Cho. 456
,
Eum. 311
.
114.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-56
ὅμως gestellt wie
Pers. 298
λέξον καταστάς,
κεἰ στένεις κακοῖς ὅμως. Krüger II 56, 13, 2.
115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-57
εὖ τοῦτο, scil.
ἔλεξας.
116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-58
τοῖς αἰτίοις wird mit
αὐτοῖς 118 wieder aufgenommen.
118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-59
ἐλθεῖν: aus dem vorhergehenden
τί φῶ; ergänzt sich
εἰπέ (bete, wünsche).
119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-60
δικαστὴν ἢ δικηφόρον:
κριτὴν ἢ τιμωρόν Schol. Es bedarf des Richters nicht, weil die Schuld offenkundig ist.
120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-61
Schlichtweg etwa so dich ausdrückend" u. s. w. Meineke vermutet
ἁπλῶς πιφαύσκουσ'.
121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-62
εὐσεβῆ θεῶν πάρα, so dafs kein
νεμεσᾶν von Seite der Götter eintritt.
122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-63
πῶς δ᾽ οὐκ εὐσεβές ἐστι παρὰ θεῶν,
τὸν ἐχθρὸν ἀνταμεί βεσθαι κακοῖς. Vgl. Archiloch. frg. 65
ἓν δ᾽ ἐπίσταμαι μέγα τὸν κακῶς τι δρῶντα δεινοῖς ἀνταμείβεσθαι κακοῖς uud zu Eur. Med. 809.
124.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-64
ἄρηξον, welches in der Handschrift fehlt, ist von Klausen er- gänzt.
κηρύξας ἐμοί, indem du für mich laut ihnen zurufst, dafs .. sollen. Vgl. Soph.
Εl. 1066
ὦ χθο νία βροτοῖσι Φάμα,
κατά μοι βόασον οἰκτρὰν ἔπα τοῖς ἔνερθ'
Ατρεί δαις κτέ.
126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-65
ἐπισκόπους: zu 1.
128.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-66
κῦμα (
κύημα Schol.)
λαμβάνει, von dem Samen befruchtet wird. Ebenso
Eum. 662
.
129.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-67
χέρνιβας,
λοιβάς,
χοάς,
λουτρά. Vgl. Soph.
Εl. 84
πατρὸς χέοντες λουτρά.
131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-68
πεισμ᾽ ἄναψον: knüpfe für unser irrendes Schifflein (132) ein Haltseil an im Hause. Vgl. Eur. Med. 770
ἐκ τοῦδ᾽ ἀναψόμεσθα πρυμνήτην κάλων, Herc. 478
ὡς ἀνημμένοι κάλως πρυμνησίοισι βίον ἔχοιτ᾽ εὐδαίμονα, Anthol. XII 159
ἐν σοὶ τἀμά,
Μυΐσκε,
πρυμνήσι”
ἀνῆπται, Julian Caes. p. 54
πείσμα καὶ ὅρμον ζῶντι σαυτῷ παρασκευάζων, Heliod. Aeth. VÍI p. 351
πᾶν πείσμα διέρρηκται,
πᾶσα ἐλπίδος ἄγκυρα παντοίως ἀνέσπασται.
132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-69
πεπραμένοι, übers Meer verkauft. Vgl. 253. Da Elektra wie eine Sklavin gehalten ist (135), fühlt sie ihr Los dem des Orestes gleich.
135.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-70
ἀντίδουλος wie
ἀντίπαις
Eum. 38
.
136.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-71
φεύγων ἐστίν, das s. g.
σχῆμα Χαλκιδικόν, vgl. 238,
Eum. 549
προτίων καὶ αἰδόμενος ἔστω.
137.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-72
πόνος von dem durch Arbeit Erworbenen, wie
Pers. 753
πολὺς πλούτου πόνος, Eur. Ion 1088
ἄλλων πόνον εἰσπεσών. ·
χλίουσι, sie lassen sich's wohl sein, sie schwelgen.
μέγα wie
τιμᾶν μέγα 254,
Εum. 994,
σεβίζειν μέγα
Eum. 12
.
138.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-73
σὺν τύχῃ τινί (mit solchem Glücke wie ich es im Sinne habe), vgl.
Sept. 459
σὺν τύχῃ δέ τῳ, Soph.
Αi. 853
σὺν τάχει τινί,
Oed. T. 80
ἐν τύχῃ γέ τῳ.
140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-74
Der Akk.
σωφρονεστέραν ..
εὐσεβεστέραν schliefst sich an den Infin. an. Doch vgl. Anhang. Ansprechend vermutet F. W. Schmidt
σωφρονεστέραν τρόπους, da
πολύ matt und unpassend ist.
143.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-75
τιμωρόν σου, einer der dich rächt.
144.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-76
Wenn
δίκην richtig ist, mufs es als Apposition zum Inhalt des Satzes betrachtet werden. Vgl. Krüger I 57, 10, 10. Man erwartet
ἀνταμύνασθαι oder
ἀντιτίσασθαι δίκην, wobei
δίκην Akk. des inneren Objekts und
τιμάορον Subjekt wäre. Weil denkt an den Ausfall eines Verses:
δίκην |
τίνοντας ὧν ἔδρασαν ἀξίαν κακῶν.
145.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-77
Die gute Bitte geht voraus und folgt nach; die schlimme, welche den Mördern (
κείνοις) gilt, steht in der Mitte. Die fromme Beterin kann nicht mit schlimmen Worten enden.
147.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-78
Pers. 225
ἐσθλά σοι πέμπειν τέκνῳ τε γῆς ἔνερθεν ἐς φάος.
150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-79
ἐπανθίζειν: Schol.
στέφειν ὡς ἄνθεσιν, scil.
χοάς. Vgl.
Pers. 622
ἀλλ᾽,
ὦ φίλοι,
χοαῖσι ταῖσδε νερτέρων ὕμνους ἐπευφημεῖτε.
151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-80
Schol.
ὅτι (d. i.
σημείωσαι ὅτι ἐπ᾽ ἀποθανόντος παιᾶνα εἶπεν κακῶς.
καὶ Εὐριπίδης (Alk. 424)
παιᾶνα τῷ κάτωθεν ασπόνδῳ θεῷ. Vgl. Soph.
Οed.
Τ. 5
ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων und
Ag. 650
.
152-163.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-81
Dieses (nach der Überlieferung wenigstens) nicht antistrophische Lied, dessen Mafs Dochmien untermischt mit Kretikern und Jamben bilden, wird, wie es scheint, von dem Koryphaios allein oder von dem Koryphaios als Halbchorführer und (von 158 an) von dem anderen Halbchorführer vorgetragen, während die übrigen Choreuten den Gesang mit dem Ausdruck des Schmerzes begleiten.
152.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-82
Schol.
καναχηδὸν δακρύετε von dem Rieseln der Thränen. Vgl. Eur. Hipp. 1464
πολλῶν δακρύων ἔσται πίτυλος.
153.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-83
μελόμενον (angelegen, lieb): Eur. Iph.
Τ. 182
μοῦσαν νέκυσι με λομέναν, Phoen. 1302
Ζαχὰν μελομέναν νεκροῖς.
154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-84
πρὸς (an)
τόδ᾽ ἔρυμα gehört zu
κεχυμένων.
ἔρυμα:
τὸν τάφον Schol. Der Grabhügel ist ein Schutz und Schirm (
Eum. 704
,
Suppl. 87
), der Schlimmes abwehrt und des Guten Sühne herbeifleht.
κακῶν ἀπότροπον wie 42. -Wegen
ἐπεύχετον mit dem Objekt
ἄγος zu
Ag. 1075
. Doch ist die Lesart unsicher. Vgl. Anhang.
156-157.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-85
σέβας (Gegenstand der Ver - ehrung)
μοι wie Eur. Iph.
Α. 633
ὦ σέβας ἐμοὶ μέγιστον,
Αγαμέμνων ἄναξ. Vgl.
Ag. 520
.
κλύε (nämlich die Klagen)
ἐξ ἀμαυρᾶς φρε νός (welche kommen umdunkelter Seele). aus gramVgl.
Ag. 551
.
160.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-86
Ein Ares (ein Rächer, der Blut vergierst, zu
Ag. 1511 f.
), welcher thatkräftig sowohl von dem Bogen als von dem Schwerte Gebrauch macht.
Σκυθικά παλίν τονα βέλη: nach einem Bruchstück des Agathon bei Athen. X p. 454 d
Σκυθικῷ τε τόξῳ τὸ τρίτον (der dritte Buchstabe des Namens
Θησεύς)
ἦν προσεμφερές war der skythische Bogen einem nicht unähnlich, weil dessen Enden stark aufwärts gebogen waren.
παλίντονα τόξα auch Hom.
Θ 266, Herod. VII 69,
Soph. Trach. 511
.
σχέδια αὐτόκωπα βέλη, die Waffe für den Nahkampf, die man gleich am eigenen Griff fafst, nicht erst durch andere Mittel, wie den Pfeil durch den Bogen, in Bewegung setzt. Zu
αὐτόκωπα vgl. Hesych.
αὐτόλαβον·
ἑαυτοῦ λαβὴν ἔχον.
165.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-87
Aristot. Poet. c. 16 p. 1455ª 4
τετάρτη δὲ (scil.
ἀναγνώρισις)
ἡ ἐκ συλλογισμοῦ,
οἷον ἐν Χοηφόροις,
ὅτι ὅμοιός τις ἐλήλυθεν,
ὅμοιος δὲ οὐ δεὶς ἀλλ᾽ ἢ ὁ Ὀρέστης,
οὗτος ἄρα ἐλήλυθεν.
166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-88
ὀρχεῖται: ebenso wird 1022 F. das Herzklopfen als ein Tanz des Herzens, der das Spiel der Furcht begleitet, bezeichnet.
169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-89
εὐξύμβολον . .
δοξάσαι, vgl.
Prom. 792
οὐ γὰρ ῥητὸν αὐδᾶσθαι τόδε, Aristoph. V. 1713
οὐ φατὸν λέγειν.
170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-90
Suppl. 365
σὺ δὲ παρ᾽ ὀψιγόνου μάθε γεραροφρονῶν.
171.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-91
ὅστις κείραιτο: zu
Ag. 625
. Elektra will den Gedanken des Chors auf Orestes lenken: „Ich allein könnte die Locke geweiht haben und thatsächlich gleicht die Locke meinen Haaren; da ich es nicht gethan habe, wie ihr wilst, muls man an Orestes denken.“ Vgl. Soph.
Εl. 907
ἐξεπίσταμαι (Chrysothemis, welche die Locke gefunden hat, spricht)
μή του τόδ'
ἀγλάισμα πλὴν κείνου μολεῖν.
τῷ γὰρ προσήκει πλήν γ᾽ ἐμοῦ καὶ σοῦ τόδε κἀγὼ μὲν οὐκ ἔδρασα,
τοῦτ᾽ ἐπίσταμαι οὐδ᾽ αὖ σύ κτέ. und dazu Schol.
τὸ μὲν ἀπὸ τῆς ὄψεως τοῦ βοστρύχου κινεῖσθαι ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν γελοῖον·
πιθανῶς οὖν ἐπάγει,
ὅτι οὐδενὶ ἄλλῳ ἢ τῷ πάνυ συνημ μένῳ κατὰ γένος τὰ τοιαῦτα προσήκει.
173.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-92
ὅδε,
ὁ πλόκαμος.
ρος hier s. v. a.
ὅμοιος.
ὁμόπτε
175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-93
αὐτοῖσιν (Krüger I 43, 1, 3)
ἡμῖν mit der bei Ausdrücken der Gleichheit geläufigen Brachylogie. Vgl. Hom. P 51
κόμαι Χαρίτεσσιν ὁμοῖαι. Die Kritik, welche Euripides
El. 527
an diesem Erkennungsmittel übt:
χαίτης πῶς συνοίσεται πλόκος,
ὃ μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς,
ὃ δὲ κτενισμοῖς θῆλυς;
ἀλλ᾽ ἀμήχανον.
πολλοῖς δ᾽ ἂν εὕροις βοστρύχους ὁμοπτέρους καὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταὐτοῦ,
γέρον, ist zwar an und für sich gerechtfertigt, läfst aber die Naivetät der Äschyleischen Poesie aufser acht.
176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-94
μῶν ..
ᾖ wie
μὴ ᾖ (Krüger I 54, 8, 13), am Ende ist es u. s. w.
μῶν οὖν wie Eur. Androm. 82 u. a.
179.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-95
ἔπεμψε, welches im Gegensatz zu
μολείν steht, ist zu betonen.
κουρίμην χάριν πατρός (als Liebesgabe von abgeschnittenen Haaren für den Vater) wie 4tos
εὐκταίαν χάριν
Ag. 1386
.
182.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-96
προσέστη καρδίαν : zu
Ag. 825
. men.
184-185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-97
δίψιοι σταγόνες von den ,heifsen" Thränen.
ἄφρακτοι: der Thränenstrom ist nicht zu
hem
δυσχίμου
πλημμυρίδος: der unaufhaltsam hervorbrechende Thränenstrom erinnert an eine stürmisch bewegte Flut. Eur. Alk. 184
πᾶν δὲ δέμνιον ὀφθαλμοτέγκτῳ δεύεται πλημμυρίδι.
188.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-98
νιν, scil.
πλόκαμον.
189-190.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-99
ἐπώνυμον φρόνημα:
Sept. 523
ὠμόν,
οὔτι παρθένων ἐπώνυμου,
φρόνημα, Soph.
Εl. 1194
μήτηρ καλεῖται·
μητρὶ δ᾽ οὐδὲν ἐξισοῖ.
191.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-100
ἄντικρυς (ins Gesicht, entschieden): Hom.
Η 362
ἄντικρυ δ'
ἀπόφημι.
192.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-101
ἀγλάϊσμα (Grabesschmuck): vgl. Soph.
Εl. 908
καὶ νῦν θ᾽ ὁμοίως καὶ τότ᾽ ἐξεπίσταμαι μή του τόδ᾽ ἀγλάϊσμα πλὴν κείνου μολεῖν.
193.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-102
Elektra hat
οὐκ ἔχω im Sinne, verschweigt aber das ungünstige Wort.
194.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-103
εἶχε, scil.
ὁ πλόκαμος.
195.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-104
ἐκινυσσόμην (hin- und herschwankte), vgl. Krüger 1 54, 8, 8.
196.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-105
εὖ σάφα wie
Pers. 786
εὖ γὰρ σαφῶς τόδ᾽ ἴστε. Vgl. zu
Ag. 1395
und
Eum. 520
.
ή: das zweite Glied wird anders gewendet, so dafs die Abhängigkeit von Der
(kon
σάφ᾽
ἦν wegfällt. sekutive) Infin.
ἀποπτύσαι hängt von
εὖ σάφ'
ἦν in dem Sinne eine sichere Entscheidung gegeben wäre" ab.
199.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-106
ἄγαλμα τιμήν ist Apposition zum Inhalt des Satzes (
συμπενθεῖν). Vgl. 509 und zu
Ag. 235 f.
204.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-107
Euripides (
El. 534
) kritisiert auch dieses Erkennungsmittel:
πῶς δ᾽ ἂν γένοιτ'
ἂν ἐν κραταιλέῳ πέδῳ γαίας ποδῶν ἔκμακτρον;
εἰ δ᾽ ἔστιν τόδε,
δυοῖν ἀδελφοῖν ποὺς ἂν οὐ γένοιτ᾽ ἴσος,
ἀνδρός τε καὶ γυναικός,
ἀλλ᾽ ἄρσην κρατεῖ.
205.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-108
Dieser Vers ist vor 209 unnütz. Ohnedies ist
o
μolo und auch
ποδῶν überfüssig.
208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-109
πτέρναι . .
ὑπογραφαί (Fersen und Umrisse der Fufssohlen) ist Apposition zu
στίβοι (Angabe der Teile). Und
μετρούμεναι schliefst sich an die Apposition statt an
στίβοι an. In
210-211.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-110
δὶς καταφθορά von der peinlichen Ungewissheit. Gegensatz dazu steht
εἰδότας 200, zu dem jedoch auch der Satz
οἵοισιν ..
στροβούμεθα gehört. -
σμικροῦ . .
πυθμήν: an die Stelle des eigentlichen Ausdrucks tritt ohne weiteres das Gleichnis. Vgl. die schöne Wendung 246 ff.
211-212.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-111
τὰ λοιπὰ (Akk., zu 707)
τυγχάνειν καλῶς,
τοῖς . .
ἐπαγγέλ λούσα (den Göttern Bitterfüllung anmeldend d. h. den Göttern dankbar ankündigend, dafs die Bitten in Erfüllung gehen, und damit sich zur Darbringung der gelobten Opfer verpflichtend). Was du erflehst, erfüllt sich bereits; danke den Göttern dafür und bitte nur, dafs auch weiterhin dir alles nach Wunsch gehe." Vgl. 217.
213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-112
τίνος γὰρ ἤδη ἐπέτυχον ὑπὸ θεῶν ὅτι εἶπες τὰ λοιπά"; Schol.
τί κυρῶ: zu 707.
ἕκατι δαιμόνων, um der Götter willen, quod ad deos attinet.
214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-113
ὧνπερ (
εἰς ὄψιν ἥκειν).
215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-114
Zu dem Gebrauch von
συνειδέναι (um die That oder den Zustand eines anderen wissen) vgl. Xen. Anab. VII 6, 18
σύνοιδέ μοι εἰ ἐπιορκῶ, Plat. Phaed. p. 92 D
ἐγὼ τοῖς διὰ τῶν εἰκότων τὰς ἀποδείξεις ποιουμένοις λόγοις ξύνοιδα οὖσιν ἀλαζόσιν.
216.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-115
ἐκπαγλουμένην:
ἐκπάγλως θαυμάζουσαν Schol., viel Aufhebens, grofses Wesen machend.
σύνοιδα ist hier wie
οἶδα bebandelt. Vgl. Krüger § 56, 7, 6.
217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-116
πρός, in Hinsicht auf.
220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-117
κατ᾿ αὐτοῦ: zu
Ag. 827
.
221.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-118
ἐν κακοῖσι γελᾶν s. v. a.
και κοῖσιν ἐγγελᾶν. Vgl. Soph.
Αnt. 551
γέλωτ᾽ ἐν σοὶ γελῶ und zu
Ag. 1612
.
222.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-119
Soph.
Εl. 1200
ΗΛ.
μόνος βροτῶν νυν ἴσθ᾽ ἐποικτείρας ποτέ.
ΟΡ.
μόνος γὰρ ἥκω τοῖς ἴσοις ἀλγῶν κακοῖς.
223.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-120
Soll ich annehmen, daſs du mit solchen Äufserungen dich als Orestes ausgeben willst?"
224.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-121
αὐτὸν ἐμὲ ὁρῶσα.
226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-122
ἀναπτεροῦσθαι wie
φόβος μ᾿ ἀναπτεροῖ
Εur.
Suppl. 89
,
ἀνε πτερῶσθαι καὶ πεποτῆσθαι τὰς φρένας Aristoph. Vö. 1445,
ἀνεπτάμαν Soph.
Αi. 693,
πέτῃ Eur. Bakch. 332 durch Freude, Furcht oder Hoffnung in die höchste Aufregung und Spannung versetzt werden, so dafs man alle Fassung verliert. Die Fassung wieder gewinnen
καταστῆναι
Pers. 298
λέξον καταστάς
229-230.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-123
Orestes sagt:,,Uberzeuge dich, dafs von dieser Stelle meines Hauptes die Locke abgeschnitten ist, die du bereits als Locke deines Bruders wegen der Ähnlichkeit mit deinen Haaren anerkannt hast."
τομή die Stelle des Haares, wo die Locke abgeschnitten ist. Vgl. Hom.
Α 235
σκήπτρον,
τὸ μὲν οὔ ποτε φύλλα καὶ ὄζους φύσει,
ἐπεὶ δὴ πρῶτα τομὴν ἐν ὄρεσσι λέλοιπεν.
230.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-124
ἰδοῦ δέ wie
σκέψαι μὲν σκέψαι δέ, zu 372. Gegen den Witz des Euripides (
El. 541
)
οὐκ οἶσθ᾽,
Ορέστης ἡνίκ᾽ ἐκπίπτει χθο-
νός,
νέαν μ'
ἔτ᾽ οὖσαν;
εἰ δὲ κἄκρεκον πέπλους,
πῶς ἂν τότ᾽ ὢν παῖς ταὐτὰ νῦν ἔχοι φάρη,
εἰ μὴ ξυναύξοινθ᾽ οἱ πέπλοι τῷ σώματι; bemerkt der Schol.:
οὐ πάντως ἐν τῷ νῦν χιτῶνι,
ἀλλ᾿ εἰκὸς αὐτὸν ἔξωθεν ἔχειν παιδικὸν σπάργανον.
231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-125
σπάθη: Hesych.
σπάθημα·
πύκνωμα,
ἀπὸ τῶν ταῖς σπάθαις κατακρουόντων τὰ ὕφη.
θήρειον γραφήν: solche Buntstickerei kennt schon Hom.
τ 228
ἐν προτέροισι πόδεσσι κύων ἔχε ποικίλον ἑλλόν,
ἀσπαίροντα λάων. Vgl. Eur. Iph.
Τ. 814, Ion 1146 ff., Hek. 470 f., Poll. VII 55
ὁ δὲ κατάστικτος χιτών ἐστιν ὁ ἔχων ζῷα ἢ ἄνθη ἐνυφασμένα.
καὶ ζῷωτὸς δὲ χιτὼν ἐκαλεῖτο καὶ ζωδιωτός.
232.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-126
Vgl. Herod. I 119 idov dè
οὔτε ἐξεπλάγη ἐντός τε ἑωυτοῦ γίνεται, Hom.
χ 411
ἐν θυμῷ,
γρηῦ,
χαῖρε καὶ ἴσχεο μηδ'
ὀλόλυξε. Orestes kommt einem heftigen Ausbruch freudiger Überraschung zuvor. Damit vermeidet der Dichter die Notwendigkeit, starke Farben aufzutragen.
237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-127
Soph.
Αi. 1004
ὦ δυσθέατον ὄμμα (so ruft Teukros beim Anblick des toten Bruders).
μοίρας, partes, Rollen.
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-128
ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ Schol. Vgl. zu
Ag. 437
. Die Stelle enthält eine Nachahmung von Hom. Z 429
Εκτωρ,
ἀτὰρ σύ μοι ἐσσὶ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ ἠδὲ κασίγνητος,
σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης.
Ζυ ἔστ᾽ ἀναγκαίως ἔχον vgl. 692, Aristoph. Frie. 334
μοι '
στ᾿ ἀναγκαίως ἔχον, Antiphan. com. frg. 53, 3
ὁδόν,
ἣν πᾶσιν ἐλθεῖν ἔστ'
ἀναγκαίως ἔχον, Eur.
Suppl. 527
τί τούτων ἐστὶν οὐ καλῶς ἔχον.
239.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-129
Statt des einfachen
μητέρα (
προσαυδῶν) folgt eine neue Wendung.
241.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-130
της ὁμοσπόρου scil.
στέργηθρον ἐς σέ μοι ῥέπει.
242.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-131
πιστὸς . .
ἦσθα, weil du dich entschlossest zu meiner Erlösung hieherzukommen.
235.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-132
Beweinte (d. h. unter Thränen ersehnte) Hoffnung.
δακρυτός als fem.: zu
Ag. 598
.
σπέρματος ist als relat. Gen. von
σωτήριος abhängig. Vgl.
πόνων θελκτήριος 666,
λυμαντήριον οἴκων 760,
δειμάτων λυτήριον 816, auch
δέσμιον σέθεν
Eum. 306
. Krüger II 47, 26, 7. Durch
σπέρματος σωτήριος wird bezeichnet, dafs sich die Hoffnung auf Erhaltung des Geschlechts bezieht.
236.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-133
ἀλκῇ πεποιθώς:
Suppl. 355
ἀλκᾷ πίσυνος, Hom. E 299
λέων ως ἀλκὶ πεποιθώς.
243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-134
μόνον, vgl.
οἷον
Ag. 136
,
μόνον θεοὶ σῴζοιεν
Soph. Phil. 528
.
σὺν τῷ τρίτῳ: er wird an drit- ter Stelle genannt als
Ζεὺς σωτήρ.
Eum. 761
Παλλάδος καὶ Λοξίου ἕκατι καὶ τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτου σωτῆρος und zu
Ag. 257 f.
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-135
Hier (vgl. 203) wird zuerst das Gleichnis ohne Vermittlung gegeben, diese aber 251 mit
οὕτω δὲ καὶ nachgebracht. Vgl.
Ag. 76
u. 334.
αἰετοῦ πατρός, des alten Adlers.
πατρός steht in Gegensatz zu
γένναν, erinnert aber gleich an die Beziehung des Gleichnisses.
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-136
Mit
πλεκταῖσι καὶ σπειράμασιν vgl.
σπείραις πολυπλόκοις Eur. Med. 481. In betreff der Feindschaft des Adlers und des Drachen vgl. Hom. M 200 ff., Aristot. Tiergesch. [
Χ 1
ἔστι δὲ ἀετὸς καὶ δράκων που λέμια·
τροφὴν γὰρ ποιεῖται τοὺς ὄφεις ὁ ἀετός.
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-137
τοὺς δέ, als ob
παῖδας statt
γένναν vorherginge.
ἐν-
249-250.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-138
νῆστις: zu
Ag. 203
.
τελεῖς, ausgewachsen, függe (
ὥστε προσφέρειν).
θήραν πατρῴαν, was der alte Adler für die Jungen fing.-
σκηνήμασιν:
τῇ καλιᾷ Schol.