Aeschylus Libation Bearers 935-964a

Herbert Weir Smyth (Translator)

Table of Contents

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card
← Previous Next →

Libation Bearers. Aeschylus. Herbert Weir Smyth (Translator). New York. 1926.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Perseus

Χοηφóρoι (Greek) (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.)

Editions (7)
Χοηφóρoι First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 935-972 focus
Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 935 focus
ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ, βαρύδικος
935
ποινά·
ἔμολε δ᾽ ἐς δόμον τὸν Ἀγαμέμνονος
διπλοῦς λέων, διπλοῦς ῎Αρης.
ἔλακε δ᾽ ἐς τὸ πᾶν ὁ πυθοχρήστας φυγὰς
940
θεόθεν εὖ φραδαῖσιν ὡρμημένος.
ἐπολολύξατ᾽ ὦ δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπαὶ δυοῖν μιαστόροιν,
δυσοίμου τύχας.
945
Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Gottfried Hermann, 1852.) — 935 focus
ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ,
βαρύδικος ποινά·
ἔμολε δ᾽ ἐς δόμον τὸν Ἀγαμέμνονος
925
διπλοῦς λέων, διπλοῦς Ἄρης·
ἔλαχε δ᾽ ἐς τὸ πᾶν
ἐπολολύξατ', ὦ, δεσποσύνων δόμων
930
ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπαὶ δυοῖν 1 μιαστόροιν,
δυςοίμου τύχας.
ἀντ. α'.
ἔμολε δ᾽ ᾧ μέλει κρυπταδίου μάχας
δολιόφρων ποινά·
935
ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχῃ χερὸς ἐτήτυμος
Διὸς κόρα, (Δίκαν δέ νιν
προςαγορεύομεν
βροτοὶ τυχόντες καλῶς)
ὀλέθριον πνέουσ᾽ ἐπ' ἐχθροῖς κότον.
940
ἅπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσσιος
μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός, 2
3
στρ. β'.
945
ἃ
δόλιά σε δολίαν
950
βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται.
κρατείτω δ᾽ ἔπος τὸ θεῖον, τὸ μή με
ὑπουργεῖν κακοῖς.
ἄξια δ᾽ οὐρανοῦχον ἀρχὰν σέβειν.
πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν.
955
ἀντ. β'.
μέγα τ' ἀφῃρέθην ψάλιον οἰκιῶν·
ἄναγε μάν, δόμοι· πολὺν ἄγαν χρόνον
χαμαιπετεῖς ἔκεισθ᾽ ἀεί·
ΧΟΗΦΟΡΟΙ (OCR draft) Experimental (ΧΟΗΦΟΡΟΙ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 935 focus
Ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ,
βαρύδικος καρ- ποινά·
935
ἔμολε δ' ἐς δόμον τὸν ᾿Αγαμέμνονος
διπλοῦς λέων, διπλοῦς Ἄρης·
ἔλασε ἔλακε δ' ἐς τὸ πᾶν
ὁ πυθόχρηστος -χρήστας 1 φυγάς
θεόθεν εὖ φραδαῖσιν εὐφραδαῖσιν ὡρμημένος.
940
Ἐπολολύξατ', ὤ -ξάτω, δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγᾷ -γὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς τριβὰς
ὑπὸ δυοῖν δοιοῖν μιασ- μιαιστό-
τόροιν ροιν, δυσοίμου τύχας.
Ἔμολε δ᾽ ᾧ δὲ μέλει κρυπταδίου μάχας
945
δολιόφρων ποινά·
ἔθιγε δ' ἐν δὲ μάχᾳ χερὸς ἐτητύμως -μος
2 (Ἐπολολύξατ', ὤ, δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγᾷ κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπὸ δυοῖν μιασ-
τόροιν, δυσοίμου τύχας.)
Τάπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσιος -άσσιος
μέγαν ἔχων μυχὸν
χθονὸς ἐπωρθίαξεν ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλοις ἀδόλως δόλοις δολίας
βλάβαν βλαπτομέναν ἐγχρονισθεῖσαν ἐν χρόνοις | θεῖσαν ἐποίχεται·
955
† κρατεῖται πῶς τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ † 3
ὑπουργεῖν κακοῖς,
ἄξια ἄξιον δ' οὐρανοῦχον ἀρχὰν σέβειν.
Πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν·
μέγα τ' τε ἀφῃρέθην ψάλιον οἴκων·
960
μέγα μέγαν τ' ἀφῃρέθην ψάλιον οἴκων·
ἄνα γε μάν, δόμοι δόμοις· πολὺν ἄγαν χρόνον
χαμαιπετεῖς ἔκεισθ' -τεῖ σε κεῖσθ᾽ ἀεί αἰεί.
Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. N. Wecklein, 1885.) — 935 focus
ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ,
βαρύδικος ποινά·
935
ἔμολε δ᾽ ἐς δόμον τὸν Ἀγαμέμνονος
διπλοῦς λέων, διπλοῦς Ἄρης.
ἔλασε δ᾽ ἐς τὸ πᾶν
ὁ πυθοχρήστας φυγὰς
θεόθεν εὖ φραδαῖσιν ὡρμημένος.
940
Ἐπολολύξατ᾽ ὦ δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπὸ δυοῖν μαστόροιν,
δυσοίμου τύχας.
1
ἔμολε δ᾽ ᾧ μέλει κρυπταδίου μάχας
945
δολιόφρων ποινά,
Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Martin L. West, 1990.) — 935 focus
ἔμολε δ᾽ ὧι μέλει κρυπταδίου μάχας
δολιόφρων ποινά·
ἔθιγε δ᾽ ⟨ἐν⟩ μάχαι χερὸς ἐτήτυμος
Διὸς κόρα — Δίχαν δέ νιν
προσαγορεύομεν
950
βροτοὶ τυχόντες καλῶς —
ὀλέθριον πνέουσ᾽ ἐπ᾽ ἐχθροῖς κότον·
τά⟨ν⟩περ ὁ Λοξίας ὁ Παρνᾶσσίας
μέγαν ἔχων μυχὸν
χθονὸς ἐπωρθίαξεν ἄδολα δολίως
955
πάρα τε φῶς ἰδεῖν, μέγα τ᾽ ἀφηιρέθη
ψάλιον οἴκων.
ἄναγε μὰν δόμοι· πολὺν ἄγαν χρόνον
χαμαιπετεῖς ἔκεισθε.
Aeschyli Choephori (OCR draft) Experimental (Aeschyli Choephori. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 935 focus
ἔμολε μὲν δίκα
935
Πριαμίδαις χρόνωι, βαρύδικος Ποινά·
ἔμολε δ᾽ ἐς δόμον
τὸν ᾿Αγαμέμνονος
διπλοῦς λέων,
διπλοῦς Ἄρης.
940
ἔλασε δ᾽ ἐς τὸ πᾶν
ὁ πυθόχρηστος φυγάς
θεόθεν εὐ φραδαῖσιν ὡρμημένος.
ἐπολολύξατ᾽ ὦ δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγᾶι κακῶν
945
καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπαὶ δυοῖν μιαστόροιν,
δυσοίμου τύχας. –
ἔμολε δ᾽ ἁι μέλει
κρυπταδίου μάχας δολιόφρων Ποινά,
950
ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχαι
χερὸς ἐτητύμως
Διὸς κόρα· Δίκαν δέ νιν
προσαγορεύομεν
βροτοὶ τυχόντες καλῶς·
955
ὀλέθριον πνέουσ᾽ ἐπ᾿ ἐχθροῖς κότον.
(ἐπολολύξατ᾽ ὦ δεσποσύνων δόμων
ἀναφυγᾶς κακῶν
945
καὶ κτεάνων τριβᾶς
ὑπαὶ δυοῖν μιαστόροιν,
δυσοίμου τύχας.) =
τάπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνασσίας
μέγαν ἔχων μυχὸν
χθονὸς ἐπωρθίαξεν ἀδόλως δόλοις
βλάβαν ἐνχρονισθεῖσαν ἐποίχεται.
955
† κρατεῖταί πως τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ
ὑπουργεῖν κακοῖς.
ἄξια δ᾽ οὐρανοῦχον ἀρχὰν σέβειν.
960
πάρα τε φῶς ἰδεῖν
μέγα τ᾽ ἀφηιρέθην
ψάλιον οἴκων.
ἄναγε μὰν δόμοι·
πολὺν ἄγαν χρόνον
965
χαμαιπετεῖς ἔκεισθε. –
Translations (9)
Libation Bearers Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, translator. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926. (Modernized by Perseus.)) — 935-962a focus
The Libation Bearers (OCR draft) Experimental (The Libation Bearers. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 935 focus
There hath come after a time vengeance for the chil- dren of Priam, heavy-avenging retribution; and there hath come into the dwelling of Agamemnon, a twofold lion, a twofold Mars. The exile of whom Apollo spake hath been successful 2
in every respect, having been rightly excited by the counsels of heaven.
Celebrate ye with a loud shout the escape 1
of our master's house from evils, and from the dilapidation of its treasures by the defiling pair, a mournful fate.
There hath come to one whose care is lurking warfare, Retribution of wily soul. The daughter of Jove too hath in very truth lent a hand to the battle,—and correctly do we mortals style her Justice,—breathing deadly wrath against her foes:
whom Apollo, the god of Parnassus, that haunts the mighty cavern of the earth, upon the summit, hath led, without guile he comes upon one guileful, halting in delay. The divinity is in a manner prevented from aiding the wicked. Meet it is that we revere the power of the celestials.
We are permitted to behold the light, and the great fetter 2
of the mansion hath been taken off. Arise ye now, however, ye palaces! for too long a period did ye lie ever grovelling on the earth.
LES CHOÉPHORES (OCR draft) Experimental (LES CHOÉPHORES. Paul Mazon, 1920-1925.) — 935 focus
.
Il a poussé jusqu'au bout, l'exilé prédit par Pythô, guidé dans son élan par les conseils d'un dieu !
jetez un cri d'allégresse sur le palais de vos maitres enfin délivré de ses maux, ainsi que des deux sacrilèges qui,
pour dévorer ses richesses 1 , avaient pris un chemin de mort!
Il est venu, celui qui, en luttant dans l'ombre, sait par la ruse achever le châtiment. Et elle a touché son bras 2 dans la
lutte, la fille de Zeus, celle que nous, mortels, nommons, du nom qui lui revient, Justice 3 ,
et qui sur ses ennemis souffle la vengeance et la mort.
(Ah! jetez un cri d'allégresse sur le palais de vos maîtres enfin libéré de ses maux, ainsi que des deux sacrilèges qui, pour dévorer
ses richesses, avaient pris un chemin de mort!)
L'oracle que la voix puissante de Loxias Parnassien avait naguère proclamé au fond de l'antre redoutable attaque à
son tour, par traîtrise sans traîtrise, la faute longtemps impunie. C'est la volonté divine, pour moi, qui triomphe ici 4 .
On peut donc aujourd'hui ne plus
servir le crime et révérer
comme il convient la puissance qui règne aux cieux
The Choephoræ (OCR draft) Experimental (The Choephoræ. Robert Potter, 1779.) — 935 focus
Eschilo, Le Coefore: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Le Coefore: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 935 focus
Venuta l'ora, sovressi i Priamidi
con grave peso Giustizia scendea;
di due leoni la doppia mislèa
or d'Agamènnone sui tetti piombò.
Spinto da Pito, dal certo consiglio
845
che i Numi diedero, un esule figlio
tutta al suo termin l'impresa guidò.
Alti si levino gioiosi gridi,
fine hanno i triboli di questa terra,
fine han gli sperperi degli omicidi,
850
fortuna i tramiti suoi piú non serra.
Giunse colui che volgeva nell'animo
subdola pena d'oscuro delitto;
e mentre ardeva piú fiero il conflitto,
la figlia vergine di Zeus lo sfiorò.
855
Quella che gli uomini, volgendo a buon segno
gli auspici, chiaman Giustizia, il suo sdegno
sovra i nemici, a sterminio spirò.
Alti si levino gioiosi gridi:
fine hanno i triboli di questa terra,
860
fine han gli sperperi degli omicidi:
fortuna i tramiti suoi piú non serra.
Ciò che l'ambiguo signor del Parnasso
già profetava dal concavo sasso
rupestre, compiesi: l'ultimo danno
865
colpí la femmina che ordia l'inganno.
Non è volere del Dio che si presti
aiuto agli empî: e dovere è degli uomini
chinar la fronte al voler dei Celesti.
La luce sfolgora, frangesi il morso,
870
che la casa gravò.
Risorgi, o reggia! Il tempo ch'ài trascorso
piombata al suolo, già troppo durò.
Aeschylus, Choephori: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Choephori: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 935 focus
Migrauit quidem ultio à Priamidis tempore,
Candidica pæna
870
Migrauit in domum Agamemnonis
Geminus leo, geminus Mars clamauit omnino
Perſuaſione bonus exul.
"Diuinitus uerò conſilijs impetum faciens-
Eiulate dominarum & ædium
875
Fugas malorum, et poſseſsionum moras.
A duobus inquinatoribus infauſtè uenientis fortunæ
Venit huic ſletui occultæ pugnæ
Doloſa pœna, tetigit admodum manum uera
Iouis filia, iuſticiam uerò ipſam appellamus
880
Mortales bene habentes.
Pernicioſam ſpirans in hoſtes iram,
Quemadmodum Loxias Parnasius
Magnum habens ſeceſſum in tumulo terræ.
Dixit fraudulentam fraudulentèr necentem tempore
885
Ponentem ueniet, imperabit quo numen non
Miniſtrare malis, dignum uerò cæleſtem principatum cole
Licet magnam lucem uidere, magnumq; abſtulerunt
Frænum familiæ, duxit domui multum temporis
Humi cadens ſemper iacebis.
890
Celeriter omnia efficiens tempus mutabit,
Aeschylus, Die Totenspende: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Die Totenspende: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 935 focus
Es kam die Vergeltung in Priamos' Haus,
kam endlich, die Rache,
die Rache mit schwerem Tritt.
940 Es kam in das Haus Agamemnons
ein Löwenpaar, ein Mörderpaar.
Der Flüchtling, den Delphis Stimme verhiefs,
kehrt heim. Ihn führte zum Ziele
des schützenden Gottes Hand.
Heil rufet mit Jauchzen
dem Hause des Herrn.
945 Vorbei ist die Schande,
des Gutes Vergeudung,
der beiden Tyrannen
verbrecherisch Glück.
Es kam die Vergeltung; und listiger Trug,
wohl ziemt er der Rache;
sie liebt den heimlichen Stofs.
950 Doch führte die Hand zum Stofse
Vergeltung; also nennt mit Recht
der Sterblichen Mund die Tochter des Zeus.
Sie schnob in grimmigem Grolle
den Feinden den Untergang.
Heil rufet mit Jauchzen
dem Hause des Herrn.
Im finstern Spalt der Parnassos
verhiefs Apollon dem Truge
der Rache Gelingen.
960 Nicht trügt er; des Blutes Spuren,
des altvergoss'nen, erspäht er.
Was göttliches Wort gebot,
kann nimmer ein Frevel sein.
Gehorche den Herren des Himmels:
sie lohnen's.
Die Sonne ging auf,
965 es fielen die Ketten.
Du altes Haus der Atreiden,
erhebe dein Haupt.
Zu lange lagst du am Boden.
Sind erst mit sühnenden Weihen
die Geister der Rache vertrieben,
gebannt die Befleckung,
970
English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, The Libation-Bearers — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 935 focus
There came on Priam's race and name
A vengeance; though it tarried long,
1040
With heavy doom it came.
Came, too, on Agamemnon's hall
A lion-pair, twin swordsmen strong.
And last, the heritage doth fall
To him, to whom from Pythian cave
1045
The god his deepest counsel gave.
Cry out, rejoice ! our kingly hall
Hath 'scaped from ruin—ne'er again
Its ancient wealth be wasted all
By two usurpers, sin-defiled—
1050
An evil path of woe and bane!
On him who dealt the dastard blow
Comes Craft, Revenge's scheming child.
And hand in hand with him doth go,
Eager for fight,
1055
The child of Zeus, whom men below
Call Justice, naming her aright.
And on the foe her breath
Is as the blast of death;
1
For her the god who dwells in deep recess
1060
Beneath Parnassus' brow,
Summons with loud acclaim
To rise, though late and lame,
And come with craft that worketh righteousness.
For even o'er Powers divine this law is strong—
1065
Thou shall not serve the wrong.
To that which ruleth heaven beseems it that we bow.
Lo, freedom's light hath come!
Lo, now is rent away
The grim and curbing bit that held us dumb.
1070
Up to the light, ye halls! this many a day
Too low on earth ye lay.
And Time, the great Accomplisher,
Shall cross the threshold, whensoe'er
He choose with purging hand to cleanse
1075
The palace, driving all pollution thence.
German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Stuttgart: Hoffmann, 1854. Native Donner line citations, Smyth card correspondence, selected textual readings and metrical facsimiles. Remaining OCR differences and unattributed reading notes are documented in the linked review inventory.) — 935 focus
Priamos' Söhnen kam endlich als Rächerin
Zürnend die Strafgöttin:
Rache zu üben, kam in Agamemnons Haus
930
Ein Löwenpaar, ein Arespaar.
Ja, du errangst dein Ziel
Auf Pytho's Spruch, Flüchtiger,
Welchen des Gottes Rath hierher zur Nache trieb!
Zweite Strophe.
Jauchzet, o jauchzet laut, daß das erlauchte Haus
935
Dem Unheil entrann, daß an dem reichen Schay
Nicht schwelgend zehrt das Mörderpaar, -
O fluchvolles Loos!
Erste Gegenstrophe.
Schlau kam wider ihn, der den geheimen Kampf
Kämpfte, die Strafgöttin;
940
Und es ergriff im Kampf ihn an der Hand des Zeus
Wahrhaftes Kind; Gerechtigkeit
Nennen wir Sterblichen
Sie, die das Recht wahrt, mit Recht:
Mit des Verderbens Wuth haucht sie den Frevler an.
945
Zweite Gegenstrophe.
Solches hat Loxias, der an Parnassos' Höh'n
In Erdschluchten tief waltet, an Pytho's Herd,
Der Erde heiligem Mittelraum,
Im Wahrspruch enthüllt.
Nachgesang.
Gelte das Gotteswort, daß ich den Bösen nie
950
Helfend zur Seite sei!
Ehre den König fromm, der im Olympos herrscht!
Wieder erschien das Licht,
Und von dem grausen Joch seh' ich die Freunde frei.
Hebe dich, Haus, empor! Du lagst allzulang
955
Dahingestürzt in tiefen Staub.

Commentary

Critical apparatus to The Libation Bearers (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of The Libation Bearers.) focus

936. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-608

ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχῃ χερὸς ἐτήτυμος: ἔθιγε δὲ μάχαι Μ. ἔθιγε δὲ μάχα G. Rob. ἔθιγε δὲ μάλα Ald. Turn. ἔθιγε δὲ μάχα Victorius. Recte Pauwius ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχα. Libri ἐτήτυμος, nisi quod ἐτίτυμος Ald. Recte Blomfieldius recepit Scaligeri emendationem, ἐτητύμως.
936

937. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-609

κόρα: κόρα M. G. Ald. κούρα Turn. κόρας Rob.
937

940. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-610

ὀλέθριον πνέουσ᾽ ἐπ' ἐχθροῖς κότον: ὀλεύθριον Ald. Deinde libri πνέουσ' ἐν ἐχθροῖς κότον, nisi quod πνέουσα ἐν plene scriptum est in editione Robortelli, qui in corrigendis πνέουσαν pro πνέουσα legendum dicit. Non recte Auratus πνέουσαν ἐχθροῖς κότον scribendum putavit. Nam haec tantum, Λίχαν δέ νιν προςαγορεύομεν βροτοὶ τυχόντες καλῶς, in parenthesi posita sunt. Scribendum est, ut Schiitzius quoque vidit, πνέουσ' ἐπ' ἐχθροῖς κότον. Nam ἐπί hic quidem multo rectius dicitur quam ἐν.
940

941-944. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-611

ἅπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσσιος μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός, ...: Libri sine lacunae indicio τάπερ ὁ λοξίας ὁ παρνάσσιος | μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλως δολίας (sic, ut videtur, etiam M.) | βλαπτομέναν ἐν χρόνοις θεῖσαν ἐποίχεται. Videtur post μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς intercidisse finis antistrophae primae atque initium strophae secundae. Mirum est autem post χθονός et ad sensum et ad metrum verba locum habere, quae ut iambicum tetrametrum brachycatalecticum nescio unde affert Marius Plotius p. 2645. ὁ Πύθιος μεσομφάλοις (scriptum est μεσομφάλιος) θεὸς παρ' ἐσχάραις. Alium Aeschyli versum (Sept. c. Th. 270.) idem grammaticus paullo ante p. 2643. attulerat. Itaque quum strophae versibus ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς ὑπαὶ δυοῖν * λύσιν* μαστόροιν haec bene respondeant μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός, * ὁ Πύθιος μεσομφάλοις θεὸς παρ' ἐσχάραις*, ausus sum hoc carminis complementum recipere. Vltimus huius antistrophae versus talis fuisse videtur, πιφαύσκων ἔφα. Similia leguntur in Sept. e. Th. v. 726. Ἀπόλλωνος — τρὶς εἰπόντος ἐν μεσομφάλοις Πυθικοῖς χρηστηρίοις.

945-951. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-612

... ἃ δόλιά σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται: Si recte hoc carmen descripsi, excidit initium alterius strophae, i. e. versus quattuor et pars quinti. In libris, ut dixi, post χθονός statim haec sequuntur, ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλως δολίας [ βλαπτομέναν ἐν χρόνοις ] θεῖσαν ἐποίχεται. In his δολίαν recte scriptum est in editione Victorii, et dicit Franzius doλíar esse etiam in M. quem librum doλías ut ceteros habere mihi relatum est. Legit autem δολίαν scholiastes, qui haec adnotavit, τὴν Κλυταιμήστραν τὴν δολίως βλάπτουσαν καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον τὸν οἶκον ἐποίχεται ἡ δίκη. Alia adnotatio haec est, ἐπέξηλθε τὴν δίκην βλαπτομένην ἐκ πολλοῦ Ὀρέστης. Olim conieci scripsisse Aeschylum . . . . ἐπ' ἐχθροξένοις δόλοισιν δόλια βλαπτομέναν χρονισθεῖσαν ἐποίχεται. Nunc veri similius puto ita fere haec scripta fuisse, . . . . ἐπ' ἐχθρόφρον ἔταξεν, ἃ δόλιά σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται. Sed quum primorum verborum emendatio prorsus incerta sit, ea tantum recepi quae certiora sunt, ů δόλια σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται.

952-953. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-613

κρατείτω δ᾽ ἔπος τὸ θεῖον, τὸ μή με ὑπουργεῖν κακοῖς: κρατεῖται πως (sic Μ. κρατεῖται πῶς G. Ald. Rob. κρατεῖται πως Turn.) τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ ὑπουργεῖν κακοῖς Μ. G. Ald. Rob. Turn. Scholiastes συμβάλλεται οὖν τὸ θεῖον τοῖς μὴ ὑπουργοῦσι τοῖς κακοῖς. Scribendum videtur κρατείτω δ᾽ ἔπος τὸ θεῖον, τὸ μή μ' ὑπουργεῖν κακοῖς. Vincat divina sententia, ne opem feram improbis.
ZZZ

954. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-614

ἄξια δ᾽: Omnes άξιον δ'. Scripsi ἄξια δ'.
954

955. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-615

πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν: πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν Schutzius. πάρα τε φῶς ἰδεῖν M. Rob. παρά τε φῶς ἰδεῖν G. Ald. παρὰ τὸ φῶς ἰδεῖν Turn.
955

956. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-616

μέγα τ' ἀφῃρέθην ψάλιον οἰκιῶν: Libri μέγαν τ' ἀφηρέθην ψάλιον οἴκων. Recte Porsonus μέγα τ' ἀφῃρέθην. Scriptum fuerat μέγα etiam in G. sed postea librarius ν addidit. Deinde libri ψάλιον οἴκων. Scribendum esse ψάλιον οἰκετῶν vidit etiam Franzius.
956

957. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-617

ἄναγε μάν, δόμοι· πολὺν: ἀναγεμὰν δόμοις M. G. Ald. ἄναγε μὴν δόμοις Rob. ἀνὰ γεμὼν Turn. Scribendum ἄναγε μάν, δόμοι. Blomfieldius, recepto quod conieceram δόμοι, scripsit ἄνα γε μάν. Versum γε μάν hic non satis aptum, ἄναγε autem, erige te vel erigile vos, similiter dictum est ut άπαγε. Deinde πολύν M. G. Turn. πολλὺν Ald. πλὴν Rob.
957

958. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-618

χαμαιπετεῖς ἔκεισθ᾽ ἀεί: χαμαιπετεῖσε κεῖσθ᾽ αἰεὶ Μ. G. χαμαιπετεῖσε κεῖθ᾽ αἰεὶ Rob. χαμαιπετεῖσε κεῖσθ᾽ ἀεὶ Ald. χαμαιπετῆ σε κεῖσθ᾽ ἀεὶ Turn. Scribendum erat χαμαιπετεῖς ἔκεισθ' αεί. Viderunt hoc etiam Wellauerus et Blomfieldius.
958

959. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-619

χρόνος ἀμείψεται: Elmsleio ad Med. p. 86. audacter, ut ait, χρόνος in χορός mutanti assensus est Blomfieldius. Nihil mutandum. Scholiastes non male, quamquam non satis accurate, ὁ πάντα τελῶν χρόνος τὰ πρόθυρα τῶν οίκων ἀλλάξει ἀπὸ κατηφείας εἰς λαμπρότητα. Aliud scholion ad ἀμείψεται adscriptum, ἀλλαγήσεται, οὐχ ὁμοίως ἔσται τοῖς πρώην ἐν τῷ οἴκῳ ἡμῶν.
959

960. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-620

δωμάτων, ὅταν ... ἀφ': δομάτων G. Deinde ὅτ' ἂν M. G. Ald. Rob. Deinde ἀμφ' M. Ceteri ἀφ'.
960

961-962. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-621

μύσος ἅπαν ἐλάσῃ καθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις: μύσος πᾶν ἐλάσει, ad et supra adscripto η, M. Ceteri μύσος πᾶν ἐλάσῃ. Deinde omnes καθαρμοῖς ἅπαν ἐλατήριον. Scholiastes τὸ ἐλαῦνον τοὺς ἀσεβεῖς, ἢ τὸ ἀπελαθῆναι ὀφεῖλον. ἐλατήριον δὲ τὸ καθαρτικόν φάρμακον. Stanleius corrigebat καθαρμὸς ἄτας ἐλατήριος. Melius Schutzius καθαρμοῖς ἀτῶν ἐλατηρίοις. Scribendum μύσος ἅπαν ἐλάσῃ καθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις.

963-965. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-622

τύχα δ᾽ εὐπροςωποκοίτᾳ τὸ πᾶν ἰδεῖν, θρεομένοις μέτοικοι δόμων πεσοῦνται πάλιν: τύχα δ᾽ εὐπροσώπωικοίται Μ. τύχα δ᾽ εὐπροσώπω κοίτα G. Ald. sed in G. τύχα sic scriptum est, ut aut a in et, aut et in a mutatum esse videatur. τύχα δ᾽ εὐπροσώπῳ κοίτα Rob. Turn. Scholiastes ἡ δὲ τύχη νῦν ἐν εὐόπτῳ κοίτῃ, τοῦτ' ἔστιν ἐν ἀγαθῇ καταστάσει πρὸς τὸ ἰδεῖν τὰ νῦν γεγονότα καὶ ἑτέρων λεγόντων ἀκοῦσαι. λείπει τὸ ἐστί. Scribendum τύχα δ᾽ εὐπροςωποκοίτα. Deinde post τὸ πᾶν libri habent ἰδεῖν ἀκοῦσαι θρεομένοις. Scripsi ἰδεῖν θρευμένοις, de qua forma dixi ad Sept. c. Theb. v. 78. deleto ἀκοῦσαι, quod interpretis verbum est, haec ita intelligentis, ac si scriptum esset ἰδεῖν θρεομένων. Ita scholiastam haec intellexisse apparet. Deinde μετοικοδόμων πεσοῦνται πάλιν M. Rob. μετ' οἰκοδόμων πεσοῦνται πάλιν G. Ald, Turn, Apertum erat scribi debere μέτοικοι δόμων, et vidit id ante me Scaliger. Legit hoc scholiastes, quamquam non recte sie interpretatur, οἱ νῦν τοὺς δόμους οἰκοῦντες πεσοῦνται εἰς τὸ ἔμπα- λιν τῆς πρώτης τύχης. τοῦτο δὲ ἀπὸ τῶν κύβων μετήγαγεν. Παque scripsi τύχα δ' εὐπροςωκοίτα τὸ πᾶν ἰδεῖν θρευμένοις μέτοικοι δόμων πεσοῦνται πάλιν. Prospera ad videndum narrantibus fortuna revertentur restituti aedibus.

966. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-623

πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν: πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν Schutzius. Libri παρὰ τὸ φῶς ἰδεῖν.
966

967. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-624

ἴδεσθε: Linea praefixa est in M. Scholiastes ἀνοίγεται ἡ σκηνὴ καὶ ἐπὶ ἐγκυκλήματος ὁρᾶται τὰ σώματα· ἃ λέγει διπλῆν τυραννίδα. Immo corpora Aegisthi et Clytaemnestrae non conspiciuntur. Conspiciuntur ἐκκυκλήματος ope Orestes, viridem ramum tenens, et pallium Agamemnoni mortiferum ferentes famuli, quibus dicit ἐκτείνατ' αυτό.
967

970. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-625

μέν ... τε: Coniuncta hic sunt, et recte, μέν et τé, neque scribendum φίλοι δέ, ut Abreschius volebat.
970

971. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-626

πιστώμασιν: πιστώμασιν M. G. Ald. Rob. πιστώμασι Turn.
971

972. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-627

ἀθλίῳ: ἀθλίῳ, Stanleius sive potius Portus, ut mox dicitur v. 975. Libri ἀθλίως.
972

Wecklein’s commentary on Choephoroi / Libation Bearers (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 163–234; single HW42J8 OCR witness, conservatively retained. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus

934-970. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-507

1
drittes Stasimon, ein Jubelgesang über den Sieg des Rechts und die Befreiung des königlichen Hauses: Wie dem Hause des Priamos, so ist auch dem Hause des Agamemnon der Rächer erschienen, in der Person des ins Elend verstofsenen Orestes, den Apollon hersandte, dem Hermes und Dike im Kampfe beistanden. Jubel erschalle, dafs das herrschaftliche Haus dem Unheil und dem Zustande, wo sein Besitztum von zwei Mördern vergeudet wurde, entronnen ist. Der Spruch des Apollon ging dem alten Schaden zu Leibe. Die Gottheit dient nicht den Schlechten. Es ziemt sich, das himmlische Walten zu ehren. Hell ist es geworden, frei sind wir wieder. Bald wird das Haus vollständig gesühnt und gereinigt sein und die günstige Wendung des Geschicks läfst auf den Ruf hoffen: „Usurpatoren des Hauses werden gestürzt werden. Hell ist es geworden, frei sind wir wieder." Der Vortrag jedes Strophenpaares scheint einem Halbchore, der der Ephymnien dem Gesamtchore zuzukommen. An diesen Gesang erinnert in mehrfacher Hinsicht das dritte Stasimon der Soph. Elektra 1384—1397.

937. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-509

2
διπλοῦς λέων: der Rächer erscheint in der Doppelperson des Orestes und Pylades. Vgl. Eur. Or. 1400 ἦλθον δόμους λέοντες Ελλανες δύο διδύμω (gleichfalls von Orestes und Pylades), Hom. K 297 Odysseus und Diomedes βάν ῥ᾽ ἴμεν ὥς τε λέοντε δύω διὰ νύκτα μέλαι ναν ἀμ φόνον, ἀν νέκυας, διά τ' ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα. Αρης: zu Ag. 1512 .

938. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-510

3
Schol. ἤλασεν δὲ εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου, ἐστιν, ἤνυσε τὸν ἀγῶνα.

939. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-511

4
5
πυθόχρηστος, Schol. ὁ ὑπὸ Πυθοῦς χρησθεὶς Ὀρέστης, d. h. durch den Spruch des Gottes angewiesen. Vgl. Eur. Ion 1218 ὁ πυθόχρηστος Λοξίου νεανίας, Plut. Mor. p. 163 Β πυθόχρηστον τῆς ἀποικίας ἡγεμόνα.

940. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-512

6
θεόθεν εὖ φραδαῖσιν ὡρμημένος s. v. a. θεῶν φραδαῖς εὖ ὡρ μημένος. Hesych. φραδαῖσι· βουλαῖς. Orestes war durch Ratschlüsse der Götter, nicht durch böse Leidenschaft angetrieben.

941-942. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-513

7
δόμων ist von ἀναφυγᾷ κακῶν κτέ. abhängig. Wie κακῶν wird auch τριβᾶς von ἀναφυγᾷ regiert und ὑπὸ δυοῖν μαστόροιν gehört zu κτεάνων τριβᾶς wie zu κτεάνων τριβομένων. - Zu κτεάνων τριβᾶς vgl. Soph. Εl. 1290 πατρώαν κτῆσιν Αίγισθος δόμων ἀντλεῖ, τὰ ροιν. δ᾽ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην. δυσοίμου τύχας ist Apposition zu τριβᾶς, beziehungsweise zu dem ganzen Ausdruck κτεάνων .. μιαστόHesych. μάστωρ μιαρός, λυμεών. Eur. Εl. 683 χώσοι στυγοῦ σιν ἀνοσίους μάστορας. — δύσοιμος leiten der Schol. ( δυσπορεύτου) und Hesych. ( δύσοδος) von οἶμος ab, Blomfield von οἴμη oder οἶμος (cantus), s. v. a. δύσθροος, δυσβάϋκτος, δυσκέλαδος.

945-946. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-514

8
ᾧ μέλει.. ποινά, derjenige, dem die listig ersonnene Bufse trugvollen Kampfes am Herzen liegt, d. i. Hermes.

947. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-515

9
10
Dike hat die Hand des Orestes geleitet: δικαίως γὰρ Ορέ στης ἠμύνατο Schol. — ἐτήτυμος Διὸς κόρα Δίκα: ἐτήτυμος sowie das folgende τυχόντες καλῶς (verum nomen adsecuti, vgl. zu Ag. 690
γλῶσσαν ἐν τύχᾳ νέμων
) zeigt, dafs der Dichter mit der Etymologie Διός) κόρ) α = Δίκα spielt und das Verhältnis der Dike zu Zeus idealer auffafstals Hesiod Theog. 901 δεύτερον ἠγάγετο λιπαρὴν Θέμιν, ἣ τέκεν Ὥρας Εὐνομίην τε Δίκην τε καὶ Εἰρήνην τεθαλυίαν. Mit ἐτήτυμος κορα vgl. Soph. Trach. 1064
γενοῦ μοι παῖς ἐτήτυμος γεγώς
. ἐν ἐχθροῖς: vgl. γέλωτ᾽ ἐν σοὶ γελῶ Soph. Ant. 551 , ἐν θανοῦσιν ὑβρι στὴς γένῃ Αi. 1092. Schütz vermutet ἐπ᾿ ἐχθροῖς.

952-953. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-516

11
12
τάπερ .. θρίαξεν, ἐποίχεται s. v. a. ὁ χρησμὸς Λοξίου ἐποίχεται. Vgl. Soph. Οed. Τ. 469 ἔνοπλος γὰρ ἐπ᾿ αὐτὸν ἐπενθρώσκει πυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας κτέ. μυχόν: vgl. Eum. 39 , 170, 180, Eur. Οr. 331 μεσόμφαλοι μυχοί. χθονὸς ἐπ' ὀμφαλῷ : vgl. 1034, Eum. 40
ἐπ᾽ ὀμφαλῷ
, 166 γᾶς ὀμφαλόν, Sept. 733
ἐν μεσομφάλοις Πυθικοῖς χρηστηρίοις
, Pind. Pyth. V 74 μέτ σον ὀμφαλόν, Soph. Oed. Τ. 898 γᾶς ἐπ᾽ ὀμφαλόν, Eur. Ion 223 ἆρ' ὄντως μέσον ὀμφαλόν γᾶς Φοίβου κατέχει δόμος; Med. 668 ομφαλόν γῆς θεσπιῳδόν. Einen weilsen Stein von der Form eines abgestumpften Kegels, der im Tempel des Apollon lag, erklärten die Delpher als Mittelpunkt der Erde (Strabon IX p. 420, Paus. X 16, 3). Vgl. die Darstellung desselben auf einem Vasengemälde Rochette, Monum. inéd. pl. 37 oder Baumeister, Denkm. d. kl. Altert. II S. 1110. θρίαξεν, ἐμαντεύσατο. Hesych. θριάζειν· φυλλολογεῖν, ἐνθουσιᾶν, ἐνθουσιά ζειν. Εὐριπίδης Λικυμνίῳ καὶ Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ, Zenob. VIII 14 τί σοι ὁ ᾿Απόλλων κεκιθάρικεν ( τεθρίακεν Meineke, ἐντεθρίακεν Nauck): τὸ κεκιθάρικεν οἷον ἐμαντεύσατο κτέ., Εtym. Μ. p. 455, 45. Die dorische Form wie Suppl. 38
σφετεριξάμενοι
. δολίαν βλάβαν, den heimtückischen Schaden, dem schwer beizukommen ist. Mit ἐγχρονισθεῖσαν vgl. Plat. Gorg. 480 Α΄ ὅπως μὴ ἐγχρονισθὲν τὸ νόσημα τὴν ψυχὴν ἀνίατον ποιήσει.

956-957. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-517

13
14
Der Text ist unsicher. Vgl. Anhang. κρατεῖται ( ὥστε ὑπουρ γεῖν.

959. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-518

15
16
πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν im Gegensatz zu 51 δνόφοι καλύπτουσι δόμους. Vgl. Soph. Αi. 708 πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάος .. νεῶν.

960. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-519

17
18
ψάλιον (frenum) wie Ag. 137
στόμιον μέγα Τροίας
. οἰκίων, οἴκων.

961. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-520

19
ἄνα (auf!) wie Hom. Σ 178 ἀλλ᾽ ἄνα μηδ᾽ ἔτι κεῖσο, Soph. Αi. 178 ἀλλ᾽ ἕνα ἐξ ἑδράνων. ἄνα γε μήν wie ὅρα γε μήν Soph. Οed. Κ. 587. Vgl. auch εὖ γε (brav!).

963-964. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-521

20
,,Bald wird die alles vollendende Zeit über die Schwelle des Hauses treten" d. h. bald wird die Zeit dem Hause volle Sühne und Reinheit bringen. Vgl. Soph. Εl. 1510 ὦ σπέρμ' Ατρέως, ὡς πολλὰ παθὸν δι' ἐλευθερίας μόλις ἐξῆλθες τῇ νῦν ὁρμῇ τελεωθέν. (Anders der Scholiast: ἀλλάξει ἀπὸ κατηφείας εἰς λαμπρότητα.)

966. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-522

21
ἀτᾶν ἐλατηρίοις wie πόνων θελκτήριος 666.

967-968. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-523

22
23
,,Der Gang der Dinge weht freundlich durchaus um den Ruf zu vernehmen." Vgl. ἀμοιβαί και κῶν· μετατροποι πνέουσιν αὔραι δόμων Eur. Εl. 1147, ἁδυπνόων .. ὀνειράτων Soph. Εl. 480, ὕπνος εὐαής Phil. 828 . Ζη εὐπρόσωπα (mit heiterem Antlitze) vgl. Soph. Ant. 149
ἦλθε Νίκα τα πολυαρμάτω ἀντιχαρεῖσα Θήβα
, Αi. 1009 δέξαιτ ἂν εὐπρόσωπος ἵλεως τ᾽ ἴσως. ἰδεῖν θρευμένους, ἀκοῦσαι θρεομέμων. Vgl. εἰσοιχνεῦσιν Prom. 123 . Ζα ἰδεῖν vgl. παιὰν λάμπει Soph. Oed. Τ. 186.

969. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-524

24
μέτοικοι im Gegensatz zu dem rechtmässigen Besitzer, wie μέτοικος Soph. Oed. Τ. 452 dem ἐγγενής entgegensteht.

970. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-525

25
Das Ephymnion schliefst sich bei der Antistrophe (hier mit μέτοικοι πάλιν) an θρευμένους an wie Ag. 1475 an ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται, Suppl. 181 an καλούμενος.

971. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-526

26
Exodos. Dem im Hochgefühle vollbrachter Rachethat auftretenden Orestes trübt allmählich das Bewusstsein der Blutschuld den Geist (1053 f.). Während er noch gegen die Umnachtung ankämpft, beteuert er die Gerechtigkeit seiner That und erklärt er die Absicht, schutzflehend sich an den delphischen Gott zu wenden. Endlich aber verliert er die Klarheit des Sinnes, er sieht die Erinyen nahen und in dem Wahne von ihnen fortgetrieben zu werden, eilt er von dannen. So weist, wie der Schlufs des Agamemnon auf die Choephoren, der Schlufs des zweiten Stücks auf das dritte hin. Das Innere des Hauses, wo Orestes (mit blutbefleckten Händen), einen mit Wolle umwickelten Zweig tragend (1033), und Pylades neben den Leichen des Ägisthos und der Klytämestra stehen und das Gewand liegt, welches Klytämestra bei der Ermordung des Gatten benützt hat, wird durch das Ekkyklem sichtbar. Die Illusion wird nicht in gleicher Weise wie Ag. 1370 gewahrt, da sich der Chor nicht den Anschein giebt in den Palast zu treten. Die Motivierung dessen wäre kaum möglich Der um das Strophenpaar 1005 ff., 1016 ff. herumliegende Dialog scheint symmetrische Gliederung gehabt zu haben: 26. Strophe 8 Antistrophe. 26.