973-978.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-566
καὶ τὸ μὲν πρὸ χρημάτων ... ἐπόντισε σκάφος Recte se haec habent omnia, videratque iam Casaubonus nominativos
ὄκνος βαλών
sic dictos esse ut deinde mutaretur coepta constructio.
Τὸ μέν
autem partem significat. Sententia haec est, metus quum partem pro acquisitis opibus bene attemperato iactu proiecil, non tota funditus periit domus, quamvis plena malis, nec mersit navem. Rediit in constructionem poeta,
ἐπόντισε
referens ad
ὄκνος
. Blomfieldius pro
δόμος
legendum putabat
γόμος
, loco Supplicum a Dobraeo commemorato motus v. 426. seqq. quem neque emendatum exhibuit, nec debebat omnino hic afferre. Videretur probari posse illa coniectura, nisi parum eleganter dictum esset
γόμος πημονᾶς γέμων
. Recte scriptum est
δόμος
, quod quum dicit, in mente habet rem de qua loquitur. Ea est
πότμος εὐθυπορῶν ἀνδρός
.
977.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-567
πημονᾶς
πημονᾶς
Vict.
πημονὰς
Flor. Farn.
977
979.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-568
πολλά τ' ἂν δόσις Libri
πολλὰ τοι δόσις
. Turbatur ordo sententiarum hac asseveratione infringiturque vis sequentium. Nisi plane fallor, coniunxerat haec Aeschylus cum praecedentibus sic,
πολλά τ᾽ ἂν δόσις
. Id posui. Deinde
ἐξ
omittit Farn. Tum
καὶ ἐξ
Farn. Vict.
κἀξ
Flor.
979
981.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-569
πεσὸν ἅπαξ Libri
πεσόνθ᾽ ἅπαξ
. Porsonus
ἅπαξ πεσόν
. Recte Pauwius
πεσὸν ἅπαξ
. Similiter in Eum. v. 638.
ἀνδρὸς δ᾽ ἐπειδὰν αἷμ' ἀνασπάσῃ κόνις ἅπαξ θανόντος, οὔτις ἔστ᾽ ἀνάστασις. τούτων ἐπῳδὰς οὐκ ἐποίησεν πατὴρ ἐμός.
981
982-983.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-570
πρόπαρ ἀνδρὸς
προπάροιθ᾽ ἀνδρὸς
Farn. Vict.
πρόπαρ ἀνδρὸς
Flor.
πάλιν τίς ἂν καλέσειεν; Deinde Farn.
τίς τ' ἀγκαλέσαιτ'
, omisso
πάλιν
. Hanc patet Triclinii esse coniecturam.
984-985.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-571
Ζεὺς δὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ἔπαυσεν
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὔτ᾽ ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ εὐλαβεία
Flor.
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαἢ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὖτ᾽ ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ ἀβλαβείᾳ γε
Farn. ut Scaliger ex scholiis scribendum putaverat.
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὐτ' ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ εὐλαβεία γε
Vict. Canteri iudicium, verba
ἐπ᾿ εὐλαβεία γε
ex interpretatione addita esse existimantis, recte secuti sunt Schützius et Porsonus. Temere factum, inquit Blomfieldius. Mallem temere factum dixisset, quod ego nescio qua religione tactus in adnotationibus ad interpretationem Humboldti servanda putabam, hoc modo,
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς ἂν αὖτ᾽ ἔπαυσεν ἐπ' ἀβλαβείᾳ
. Probarunt tamen errorem meum Wellauerus, Boissonadus, et verbis alio ordine collocatis Blomfieldius. Friget hoc, recteque sensit Canterus. Confusa sunt duo scholia, unum hoc,
τὸν Ἀσκληπιὸν γὰρ ἐκεραύνωσεν ἀναστήσαντα τὸν Ἱππόλυτον
, alterum, puto, ad v. 973.
πρὸ χρημάτων κτησίων] ἐπ' ἀβλαβείᾳ, ὥστε μὴ ἔτι βλαβῆναι
. Ex ceteris, quae libri ut Aeschylea habent, effici quidem haec possunt,
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς ἂν αὐτ᾽ ἔπαυσεν
, sed aegre quis, credo, sibi persuadeat tam languide haec enuntiasse Aeschylum. Eum qui novit, vix dubitabit quin scripserit
Ζεὺς δὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ἔπαυσεν.
Quomodo hoc in eam scripturam quae in libris est mutatum fuerit ego quidem non expediam, sed tamen factum puto per adnotationes scholiastarum cum Aeschyli verbis confusas. In interpretatione falsus est Erfurdtus ad Soph. Ant. v. 1056. quum
τῶν φθιμένων
sic intelligendum putavit, ut
τινά
esset supplendum. Iungenda sunt
τῶν φθιμένων ἀνάγειν
, ab inferis reducere. Accusativus ut extrinsecus advocetur non opus est, quia reducens cogitari nequit nisi qui aliquem reducat. Ceterum de fabula quam poeta tangit videndus est Hyginus fabula 49. eiusque interpretes. Memoravit etiam Virgilius Aen. VII. 761. Plato de re p. III. p. 405. Β.
καί τοι ἀπειθοῦντές γε ἡμῖν οἱ τραγῳδοποιοί τε καὶ Πίνδαρος (Pyth. ΙΙ. 55.) Ἀπόλλωνος μέν φασιν Ἀσκληπιὸν εἶναι, ὑπὸ δὲ χρυσοῦ πεισθῆναι πλούσιον ἄνδρα θανάσιμον ἤδη ὄντα ἰάσασθαι, ὅθεν δὴ καὶ κεραυνωθῆναι αὐτόν.
986-990.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-572
καρδίαν γλῶσσα πάντ' ἂν ἐξέχει Aberravit ab horum versuum sententia Schutzius, quum
μοίραν
de Clytaemnestra dictam putavit: quod nec per verborum naturam fieri potest, et, si posset, valde invenustum foret. De se loquitur chorus, verens malum Agamemnoni. Non enim credit ab uxore necatum iri, ut ex colloquio cum Cassandra apparet. Vera est autem Schützii emendatio,
καρδίαν γλῶσσα πάντ' ἂν ἐξέχει
. Libri
καρδία γλῶσσαν ἂν τάδ' ἐξέχει
.
991-992.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-573
βρέμει Flor.
βρέμει
e correctione: antea
βλέπει
. Farn.
βρέμει ἐλπομένα
, omissis quae media sunt
θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπι
i. e. integro versu.
994.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-574
Κασσάνδραν Libri
Κασσάνδραν
.
994
995.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-575
ἀμεινόνως Auratus
ἀμηνίτοις
. At refertur adverbium ad
κοινωνὸν εἶναι
.
995
996-997.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-576
κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα δούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας. Interpungebatur
κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα δούλων, σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας
. Putavi quae post
χερνίβων
leguntur coniungenda esse: neque in praepositione opus erat anastrophe. Male autem Blomfieldius cum Schützio plenam distinctionem post
δούλων
in virgulam mutavit, quo et inconcinna redditur oratio et vis perit. Quum immota manet Cassandra, denuo eam compellat Clytaemnestra his verbis,
ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆςδε· μηδ᾽ ὑπερφρόνει
.
1000.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-577
θιγεῖν
θίγειν
Farn. Vict. Correctum a Blomfieldio. In Flor. hic versus ita scriptus est,
πραθέντα πλῆναι δουλείας μάζης βία
(sic, non
βίου
). Id Blomfieldius coniicit pro
δουλείας μάζης βίον
scriptum esse, quoniam servorum cibus
μᾶζα
fuerit. Aeschylus certe talia non scripsit. Sine dubio ista scriptura nihil est nisi verae lectionis interpretatio,
δουλείας μετασχεῖν
, vel simili verbo. De vendito Omphalae Hercule Sophocles Trach. v. 248 seqq. Tzetzes Chil. II. 426. seqq.
1000
1001.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-578
ἐπιρρέπει
ἐπιτρέποι
Flor. Vict.
ἐπιρρέπει
Farn.
1001
1003.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-579
οἵδ'
οἵδ'
Flor. Farn.
οἱ δ'
Vict. Emendavit Stanleius.
1003
1004.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-580
παλαιῶν
καὶ παραστάδων
Flor.
1004
1005.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-581
ἔχεις Auratus
ἕξεις
, quod probarunt alii, recepit in minore editione Schützius. Wellauerus quum praestare dixit praesens, conticuisset, si rationem reddere iussus esset. Recte iudicasset Auratus, si habituram diceret Clytaemnestra ab se quae consuetum esset servis dari. Sed tota illa sententia non convenit huic loco. Non enim quae communi more servorum conditio sit, eam Cassandrae quoque fore dicit, sed meliorem, ut in domo clementiore. Nescio an id senserit Stanleius, qui sic interpretatus est, "habes a nobis (dicta scilicet) quae fieri solent." Ponenda vero est virgula post
ἔχεις
. Nam hoc dicit, tenes, quod exspectari a nobis potest. Non dicit quid exspectare a nobis possis. Nam
οἷόςπερ
, aut alia quibus
περ
adiunctum est, non habent dubitativam potestatem, sed rem certam significant, ut dicatur qualia quidem. Aptissimus declarando discrimini versus Sophoclis est in Oed. Col. 896.
ΘΗΣ. πῶς εἶπας; ΟΙΔ. οἷάπερ πέπονθ᾽ ἀκήκοας.
1005
1007-1008.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-582
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα Libri
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα
. Stanleius hos versus ita interpretatur, cum vero sis intra retia fatalia, obsequeris, si modo obsequaris: forsan vero haud persuadeare. Schützius cum autem iam fatalibus cassibus inclusa sis, obsequere, sis; nisi forte detrectas obsequium. Similiter alii. Prior versus ut ita intelligeretur, non poterat
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα
dici, sed omittendum erat
ἂν
. Posita vero ea particula sententia conditionalis est, ut dici debuerit
ἐκτὸς δ' ἂν οὖσα
. Atque ita scribendum est. Comparavit cum hoc loco Blomfieldius similem Sophoclis Oed. R. v. 936.
τὸ δ᾽ ἔπος ἐξερῶ τάχα ἥδοιο μέν, πῶς δ᾽ οὐκ ἄν; ἀσχάλλοις δ᾽ ἴσως.
Wellauerus quod infra dicitur v. 1354.
χαίροιτ᾽ ἄν, εἰ χαίροιτ', ἐγὼ δ᾽ ἀπεύχομαι.
1009.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-583
NA Dubitari potest, ad hunc locum an ad alium spectet quod scholiastes Aristophanis ad Av. v. 1679. scribit,
καὶ Αἰσχύλος τὸ βαρβαρίζειν χελιδονίζειν φησί
. Similia de Dodonaeis columbis tradit Herodotus II. 57.
1009
1011.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-584
εἴσω Libri
ἔσω
, quod Blomfieldius Elmsleii praecepta sequens in
εἴσω
mutavit. Versum hunc Porsonus in praefatione ad Hecubam p. XXXI. in is nominat, quorum quinti pedis molestus incessus propter vocem encliticam ferri possit. De qua re non recte iudicavit. Elmsleius in Censuris Edinensibus t. XXXVII. p. 81. sive in Lipsiensi editione Iphigeniarum Marklandi p. 263. quum poetam scripsisse pronuntiavit
εἴσω φρενῶν λέγουσα, πειθέ νιν λόγῳ
, neque
λέγουσα
recte ad Cassandram rettulit, nec videtur reputasse, si hoc vellet Clytaemnestra, non eam simpliciter
ἀλλά
, sed
ἀλλὰ σύ τοι
dicturam fuisse. Coniungendum vero est
λέγουσα λόγῳ
: dicendo ei persuadeo intus in animo. Comparari quodammodo possunt Soph. Phil. v. 1325.
καὶ ταῦτ᾽ ἐπίστω, καὶ γράφου φρενῶν ἔσω
. Eur. Med. v. 316.
λέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ', ἀλλ' ἔσω φρενῶν ὀρρωδία μοι, μή τι βουλεύσῃς κακόν
. Manet vero Clytaemnestra, exspectans etiam: tum demum, Cassandra nihil respondente, abit.
1011
1012.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-585
NA Sic Prom. v. 218.
κράτιστα τῶν παρεστώτων τότε
.
1012
1013.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-586
ᾔθου Libri
ᾔθου
. Blomfieldius
ᾔθου
. De discrimine, omninoque quid de hoc genere correctionis sentirem, dixi ad Soph. El. v. 1003.
1013
1014.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-587
πρὸς Edd. vett.
θυραίαν
. Emendate, ut primus Porsonus edidit, Flor. Farn. quod neglexit Elmsleius. Blomfieldii haud facile probabilis coniectura est,
θυραῖος
communi genere de persona, de re
θυραία
dictum esse. Sed quid hoc est, quod libri habent,
οὔτοι θυραίαν τήνδε ἐμοὶ σχολὴ πάρα τρίβειν
: quod intelligi non posse videns Casaubonus
θυραία
scribendum esse coniecit, relicto
παρὰ τήνδε
, quod perperam dictum esse apparet. Pessime Wellauerus
θυραίαν τήνδε
ad Cassandram refert, in quo duplex vitium est, alterum male constructae praepositionis, alterum quod ineptum est, quae de se dicere Clytaemnestra debebat, de Cassandra praedicari. Recte Musgravius
πρὸς
emendavit, quod Blomfieldio quoque quum olim in mentem venisset, reiecit ille tamen hoc postea, voluitque
θυραίαν τήνδε
de Clytaemnestra accipi.
1014
1015.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-588
τὰ μὲν Respondent sibi
τὰ μέν
et
σὺ δέ
. Nam
τὰ
non articulus est, sed pronomen, illa.
1015
1019.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-589
1020.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-590
NA Recte dicit Blomfieldius Clytaemnestram quoque manu significare quid velit, eodem modo ut Cassandra respondeat.
1020
1023.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-591
ἢ μαίνεταί τε
ἣ μαίνεταί γε
Flor.
ἢ μαίνεταί γε
Farn. Vict. quod etsi defendi potest, ut
γέ
sit adeo, tamen non dubitandum est quin
ἢ μαίνεται τε
Aeschylus scripserit. Deinde Flor.
φρενῶν κλύει
, sed litteris
ετ
et
α
superscriptis mutari ordo iubetur.
1023
1026.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-592
ἐξαφρίζεται Hic versus primus est in ea pagina codicis Medicei, quae sequitur quaternionem qui excidit. Itaque hinc rursum habemus et huius codicis scripturas et codicis Guelferbytani editionumque Ald. Rob. Turn.
ἐξαφρίζεσθαι
G. Ald.
1026
1027.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-593
οὐ μὴν In M.
οὐ νῦν
sic scriptum ut supra posita sit
ν
littera.
ἀτιμασθήσομαι
ἀτιμασθήσομαι
Flor. Farn.
ἀτιμωθήσομαι
G. Ald. Turn. Utrum M. habeat mihi non constat.
ἀτιμωρήσομαι
Rob.
1027
1028.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-594
ἐποικτίρω
ἐπικτοίρω
G. Ald.
1028