Search the Perseus Catalog for:

View: By Commline

← Previous Next →

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ' οὐκ ἀντερῶ. Farn. Vict. et scholiastes ad v. 528.

χαίρω. τεθνᾶναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς

. In Flor.

ἔτ'

omissum est.

Τεθνάναι

mediam syllabam et analogiae lege et usu correptam habet. Aristophanes Ran. ν. 1012.

τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι; τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα,

Quamquam ibi scholiastes, ut de inusitata re,

βραχυκαταληκτεῖ δὲ ἐνταῦθα

. Legebatur quidem apud Theognidem v. 181.

τεθνᾶναι, φίλε Κύρνε, πενιχρῷ βέλτερον ἀνδρί,

sed quod vel sine codice reponi debebat reponendumque viderat Davisius ad Cic. Tusc. disp. I. 8.

τεθνάμεναι

, ex antiquissimo libro restitutum est. Simillimum est

βεβάναι

apud Euripidem Heracl. v. 610.

οὐδὲ τὸν αὐτὸν ἀεὶ βεβάναι δόμον εὐτυχία.

Non sum nescius memorare grammaticos

τεθνᾶναι

. Thomas M. p. 355. ed. Ritsch.

ἀπὸ τοῦ θανῶ μέλλοντος ἕτερον ῥῆμα παράγωγον θανέω θανῶ, καὶ θνῶ κατὰ συγκοπήν, ἐξ οὗ θνήσω, τέθνηκα, τέθνημαι, ἐτέθνην, τεθνείς, τεθνείην καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ε εἰς ἃ τεθναίην. ἀπὸ δὲ τοῦ ἐτέθνην, ἐτέθνης, ἐτέθνη, τεθνῆναι, καὶ Δωρικῶς τεθνάκαι

(id quidem videtur

τεθνάναι

scribendum fuisse, sed tamen

τεθνάναι

legitur etiam apud Favorinum, qui eadem habet in v.

θανέω

εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι ταῦτα καὶ οὕτως· ἀπὸ τοῦ θανέω θανῶ καὶ θνῶ, θνῆμι, ὁ δεύτερος αόριστος ἔθνην, ἡ μετοχὴ ὁ θνάς, καὶ κατὰ ἀναδίπλωσιν τεθνάς, τεθνάντος, τεθνάναι, καὶ τεθναίην τὸ εὐκτικόν.

Non dissimilia leguntur apud Favorinum in v.

θνήσκω

τεθνάναι

et in Hortis Adonidis p. 159. aversa sive ed. Dind. p. 417, 4. tum in Appendice Etymologici Gudiani p. 637, 4. Sed magna in his opinionum perversitas est, quum aoristum

ἔθνην

vel etiam

ἐτέθνην

assumpserunt. Diversissima miscuit is qui Draconis Stratonicensis nomen mentitur p. 39, 12. qui quum ostendisset infinitivos praesentis verborum in

μι

exeuntium brevi penultima, aoristorum autem longa esse, sic pergit,

καὶ τῆς μὲν πέμπτης τὸ σημᾶναι καὶ τὸ ὑφᾶναι καὶ τεθνῆναι καὶ διαδρᾶναι καὶ φῦναι, ὡς μαρτυρεῖ τὸ θεῖναι καὶ δοῦναι. καὶ ταῦτα γὰρ ἀορίστου ὄντα ἐμφανέστατα μακρὰν ἔχει

. Nec fidem habeo isti homini p. 108, 24. dicenti

τὰ δὲ εἰς αναι, ὡς τὸ τεθνάναι, ἐσθ᾽ ὅτε ὑπὸ ποιητῶν Ἀττικῶν ἐκτείνει το α

. Magis etiam mira traduntur in Hortis Adonidis p. 186.

τεθνάναι κανόνισον· ἔστι ῥῆμα πρωτότυπον θείνω τὸ τύπτω, ὁ μέλλων θενῶ, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ν θνέω θνῶ· μεταποιεῖται γὰρ εἰς περισπωμένην σημασίαν ὁ μέλλων, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ πολλαχοῦ· οὗ ὁ μέλλων θνήσω, ἀφ' οὗ ἀνῆσις. ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ θεῶ θα τίθημι, οὕτω καὶ ἀπὸ θνέω θνῶ τέθνημι, ὁ μέλλων θνήσω, ὡς στήσω. ὁ παρακείμενος τέθνακα, ὡς ἕστακα. τὸ ἀπαρέμφατον τεθνακέναι καὶ κατὰ μετάθεσιν τεθνάναι. διὸ καὶ περισπᾶται. τὸ γὰρ α καὶ ε εἰς α μακρόν κιρνᾶται, πᾶσα φύσει μακρὰ πρὸ βραχείας ληκτικῆς ἐν ἑνὶ μέρει λόγου οὖσα καὶ ἐφ' ἑαυτῆς ἔχουσα τὸν τόνον περισπᾶται· ἐπεὶ τὸ ἐν τοῖς ἀπαρεμφάτοις δίφθογγον βραχύ ἐστιν. οὕτω δὲ γίνεται καὶ τὸ ἑστᾶναι οὐ κατὰ συγκοπὴν τῆς κε συλλαβῆς ἀπὸ τοῦ ἑστακέναι, οὐ γὰρ ἐφίησι

(legitur

ἀφίησι

)

τὸ τεθνεώς καὶ ἑστώς· ὀξύνεται δὲ μόνον τὸ ἑστώς καὶ τεθνεώς· οὐκ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας περισπῶνται, ἀλλ' ἐκ βαρείας καὶ ὀξείας ἡ κρᾶσις ἐγένετο· τὰ μὲν γὰρ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας περισπῶνται, οἷον Πηλέϊ Πηλεῖ· τὰ δὲ ἐκ βαρείας καὶ ὀξείας ὀξύνονται, ἑσταώς ἑστώς, βεβαώς βεβώς, τεθνεώς τεθνώς· τὰ δὲ ἐκ δύο βαρειῶν πάλιν βαρύνονται

(sic pro

βραχειῶν

βραχύνονται

scribendum),

οἷον Δημοσθένεϊ Δημοσθένει, ποίεε ποίει. τὸ δὲ ἑστᾶναι καὶ τεθνᾶναι οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν. εἴποι γὰρ ἄν τις ὅτι καὶ ἐκεῖνα ἐκ βαρείας

(legitur

βραχείας

)

καὶ ὀξείας συνεκράθησαν, καὶ ὤφειλον πάλιν ὀξύνεσθαι· ἀλλ' ἐπειδὴ ἡ παραλήγουσα φύσει μακρὰ ἐγένετο, ἡ δὲ λήγουσα βραχεῖα ἐστι, νικᾷ μᾶλλον περισπᾶσθαι κατὰ τὸν κάνονα τὸν λέγοντα, πᾶσα φύσει μακρὰ ποὺ βραχείας ληκτικῆς, ὡς ἔμαθες. ἀλλ᾽ οὕτω μὲν τὸ τεθνάναι κανονίζεται δευτέρας ὂν συζυγίας τῶν εἰς μι, ὡς εἴπομεν

. Apertum est commenta haec esse recentiorum grammaticorum, qui quod

τεθνάναι

ἑστάναι

ut vulgus male pronuntiarent, syllabam putabant longam esse. Quo magis miror quod Buttmannus in Gramm. vol. II. p. 14. in similem ut grammatici, quos non consuluit, sententiam incidit, Göttlingius autem in Doctrina accentus edita a. 1835. p. 93. poetis productionem concessit. Aeschylum ut

τεθνᾶναι

dixisse credam non adducor. Potest scripsisse videri

χαίρω τε, τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀστερῶ θεοῖς.

Rectius tamen, adhibita codicis Florentini scriptura transpositisque verbis, scribetur

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.

Veri enim simile est Triclinium, cui

τεθνᾶναι

videretur dici debere, haec mutavisse. Ad sententiam apte comparavit Butlerus Od. VII. 224.

ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼν κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.

517

Agamemnon. Aeschylus. ed. Gottfried Hermann. Lipsiae. 1852.

Current edition Experimental

Critical apparatus to Agamemnon (OCR draft) (Latin) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of Agamemnon.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (8)

Ἀγαμέμνων First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 488-680 focus

Χορός

τάχ᾽ εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων¹

φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς,
490

εἴτ᾽ οὖν ἀληθεῖς εἶτ᾽ ὀνειράτων δίκην

τερπνὸν τόδ᾽ ἐλθὸν φῶς ἐφήλωσεν φρένας.

κήρυκ᾽ ἀπ᾽ ἀκτῆς τόνδ᾽ ὁρῶ κατάσκιον

κλάδοις ἐλαίας: μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις

πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε,
495

ὡς οὔτ᾽ ἄναυδος οὔτε σοι δαίων φλόγα

ὕλης ὀρείας σημανεῖ καπνῷ πυρός,

ἀλλ᾽ ἢ τὸ χαίρειν μᾶλλον ἐκβάξει λέγων:

τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδ᾽ ἀποστέργω λόγον:

εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι.—
500

ὅστις τάδ᾽ ἄλλως τῇδ᾽ ἐπεύχεται πόλει,

αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν.

Κηρυξ

ἰὼ πατρῷον οὖδας Ἀργείας χθονός,

δεκάτῳ σε φέγγει τῷδ᾽ ἀφικόμην ἔτους,

πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών.
505

οὐ γάρ ποτ᾽ ηὔχουν τῇδ᾽ ἐν Ἀργείᾳ χθονὶ

θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος.

νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δ᾽ ἡλίου φάος,

ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τ᾽ ἄναξ,

τόξοις ἰάπτων μηκέτ᾽ εἰς ἡμᾶς βέλη:
510

ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθ᾽² ἀνάρσιος:

νῦν δ᾽ αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος,³

ἄναξ Ἄπολλον. τούς τ᾽ ἀγωνίους θεοὺς

πάντας προσαυδῶ, τόν τ᾽ ἐμὸν τιμάορον

Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,
515

ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν

στρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός.

ἰὼ μέλαθρα βασιλέων, φίλαι στέγαι,

σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τ᾽ ἀντήλιοι,

εἴ που⁴ πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδ᾽ ὄμμασι
520

δέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.

ἥκει γὰρ ὑμῖν⁵ φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρων

καὶ τοῖσδ᾽ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.

ἀλλ᾽ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει,

Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου
525

Διὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.

βωμοὶ δ᾽ ἄιστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα,

καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.

τοιόνδε⁶ Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριον

ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνὴρ
530

ἥκει, τίεσθαι δ᾽ ἀξιώτατος βροτῶν

τῶν νῦν: Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις

ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον.

ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην

τοῦ ῥυσίου θ᾽ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον
535

αὐτόχθονον πατρῷον ἔθρισεν δόμον.

διπλᾶ δ᾽ ἔτισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια.

538

Χορός

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω <γε>:⁷ τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽⁸ ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
540

Κῆρυξ

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν⁹ γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.¹⁰

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.¹¹

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
545

Χορός

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός <μ᾽>¹² ἀναστένειν.

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος φρενῶν;¹³

Χορός

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός

ὡς¹⁴ νῦν τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

Κῆρυξ

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν¹⁵ λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι᾽ αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ

στένοντες, †οὐ λαχόντεσ†¹⁶ ἤματος μέρος;

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος:

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δαΐων πρὸς τείχεσιν.

ἐξ οὐρανοῦ δὲ¹⁷ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
560

δρόσοι¹⁸ κατεψάκαζον, †ἔμπεδον¹⁹ σίνος

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών—

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος:

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,
570

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς²⁰ καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει:

ὡς κομπάσαι τῷδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει
575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις:²¹

“Τροίαν ἑλόντες δήποτ᾽ Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα

δόμων ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖων²² γάνος.”

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν
580

καὶ τοὺς στρατηγούς: καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τόδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.

583

Χορός

νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι:

ἀεὶ γὰρ ἥβη²³ τοῖς γέρουσιν εὖ μαθεῖν.

δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστρᾳ μέλειν
585

εἰκὸς μάλιστα, σὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ.

Κλυταιμήστρα

ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο,

ὅτ᾽ ἦλθ᾽ ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός,

φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τ᾽ ἀνάστασιν.

καί τίς μ᾽ ἐνίπτων εἶπε, “φρυκτωρῶν δία
590

πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς;

ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.”

λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσ᾽ ἐφαινόμην.

ὅμως δ᾽ ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳ

ὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλιν
595

ἔλασκον εὐφημοῦντες ἐν θεῶν ἕδραις

θυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.

καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι²⁴ λέγειν;

ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.

ὅπως δ᾽ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν
600

σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι—τί γὰρ

γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,

ἀπὸ στρατείας ἀνδρὶ σώσαντος θεοῦ

πύλας ἀνοῖξαι;—ταῦτ᾽ ἀπάγγειλον πόσει:

ἥκειν ὅπως τάχιστ᾽ ἐράσμιον πόλει:
605

γυναῖκα πιστὴν δ᾽ ἐν δόμοις εὕροι μολὼν

οἵανπερ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα

ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,

καὶ τἄλλ᾽ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον

οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.
610

οὐδ᾽ οἶδα τέρψιν οὐδ᾽ ἐπίψογον φάτιν

ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

613

τοιόσδ᾽ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων²⁵

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

Χορός

αὕτη μὲν οὕτως εἶπε μανθάνοντί σοι
615

τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῶς λόγον.

σὺ δ᾽ εἰπέ, κῆρυξ, Μενέλεων δὲ πεύθομαι,

εἰ νόστιμός τε²⁶ καὶ σεσωσμένος πάλιν

ἥξει σὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος.

Κῆρυξ

οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ
620

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός

πῶς δῆτ᾽ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;²⁷²⁸

σχισθέντα δ᾽ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ

ἁνὴρ²⁹ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.
625

Χορός

πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ

ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ:

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός

πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος
630

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ

οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστ᾽ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός

πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;
635
636

Κῆρυξ

εὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλῳ

γλώσσῃ μιαίνειν: χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.

ὅταν δ᾽ ἀπευκτὰ πήματ᾽ ἄγγελος πόλει

στυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,

πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,
640

πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων

ἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,

δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα:

τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένον³⁰

πρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδ᾽ Ἐρινύων.
645

σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον

ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν,

πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμίξω, λέγων

χειμῶν᾽ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν;³¹

ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν,
650

πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστ᾽ ἐδειξάτην

φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν.

ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δ᾽ ὠρώρει κακά.

ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλαισι Θρῄκιαι πνοαὶ

ἤρεικον:³² αἱ δὲ κεροτυπούμεναι³³ βίᾳ
655

χειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τ᾽ ὀμβροκτύπῳ,

ᾤχοντ᾽ ἄφαντοι, ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.

ἐπεὶ δ᾽ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,

ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς

ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τ᾽ ἐρειπίοις.³⁴
660

ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τ᾽ ἀκήρατον σκάφος

ἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ ᾽ξῃτήσατο

θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.

τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσ᾽³⁵ ἐφέζετο,

ὡς μήτ᾽ ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχειν
665

μήτ᾽ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.

ἔπειτα δ᾽ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,

λευκὸν κατ᾽ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,

ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,

στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.
670

καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τις ἐστὶν ἐμπνέων,

λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μήν;³⁶

ἡμεῖς τ᾽ ἐκείνους ταὔτ᾽³⁷ ἔχειν δοξάζομεν.

γένοιτο δ᾽ ὡς ἄριστα. Μενέλεων γὰρ οὖν

πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μολεῖν.
675

εἰ δ᾽ οὖν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ

καὶ ζῶντα³⁸ καὶ βλέποντα, μηχαναῖς Διός,

οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος,

ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν.

τοσαῦτ᾽ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων.
680

Ἀγαμέμνων Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.) — 488-680 focus

Χορός

τάχʼ εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων

φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς,
490

εἴτʼ οὖν ἀληθεῖς εἶτʼ ὀνειράτων δίκην

τερπνὸν τόδʼ ἐλθὸν φῶς ἐφήλωσεν φρένας.

κήρυκʼ ἀπʼ ἀκτῆς τόνδʼ ὁρῶ κατάσκιον

κλάδοις ἐλαίας· μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις

πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε,
495

ὡς οὔτʼ ἄναυδος οὔτε σοι δαίων φλόγα

ὕλης ὀρείας σημανεῖ καπνῷ πυρός,

ἀλλʼ ἢ τὸ χαίρειν μᾶλλον ἐκβάξει λέγων—

τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδʼ ἀποστέργω λόγον·

εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι.—
500

ὅστις τάδʼ ἄλλως τῇδʼ ἐπεύχεται πόλει,

αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν.

Κῆρυξ

ἰὼ πατρῷον οὖδας Ἀργείας χθονός,

δεκάτου σε φέγγει τῷδʼ ἀφικόμην ἔτους,

πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών.
505

οὐ γάρ ποτʼ ηὔχουν τῇδʼ ἐν Ἀργείᾳ χθονὶ

θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος.

νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δʼ ἡλίου φάος,

ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τʼ ἄναξ,

τόξοις ἰάπτων μηκέτʼ εἰς ἡμᾶς βέλη·
510

ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθʼ ἀνάρσιος·

νῦν δʼ αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος,

ἄναξ Ἄπολλον. τούς τʼ ἀγωνίους θεοὺς

πάντας προσαυδῶ, τόν τʼ ἐμὸν τιμάορον

Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,
515

ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν

στρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός.

ἰὼ μέλαθρα βασιλέων, φίλαι στέγαι,

σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τʼ ἀντήλιοι,

εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδʼ ὄμμασι
520

δέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.

ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρων

καὶ τοῖσδʼ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.

ἀλλʼ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει

Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου
525

Διὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.

βωμοὶ δʼ ἄιστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα,

καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.

τοιόνδε Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριον

ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνὴρ
530

ἥκει, τίεσθαι δʼ ἀξιώτατος βροτῶν

τῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις

ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον.

ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην

τοῦ ῥυσίου θʼ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον
535

αὐτόχθονον πατρῷον ἔθρισεν δόμον.

διπλᾶ δʼ ἔτεισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια.

538

Χορός

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω γε· τεθνάναι δʼ οὐκέτʼ ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σʼ ἐγύμνασεν;
540

Κῆρυξ

ὥστʼ ἐνδακρύειν γʼ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός

τερπνῆς ἄρʼ ἦτε τῆσδʼ ἐπήβολοι νόσου.

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;
545

Χορός

ὡς πόλλʼ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μʼ ἀναστένειν

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν θυμῷ στύγος;

Χορός

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός

ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

Κῆρυξ

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δʼ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δʼ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντʼ ἀπήμων τὸν διʼ αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δʼ οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;

τὰ δʼ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
560

δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δʼ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχʼ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτʼ αὖθις μηδʼ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,
570

τὸν ζῶντα δʼ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δʼ οὐκ ἀντιρρέπει·

ὡς κομπάσαι τῷδʼ εἰκὸς ἡλίου φάει
575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

Τροίαν ἑλόντες δή ποτʼ Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθʼ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν
580

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τόδʼ ἐκπράξασα.πάντʼ ἔχεις λόγον.

583

Χορός

νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι·

ἀεὶ γὰρ ἥβη τοῖς γέρουσιν εὖ μαθεῖν.

δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστρᾳ μέλειν
585

εἰκὸς μάλιστα, σὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ.

Κλυταιμήστρα

ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο,

ὅτʼ ἦλθʼ ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός,

φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τʼ ἀνάστασιν.

καί τίς μʼ ἐνίπτων εἶπε, φρυκτωρῶν δία
590

πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς;

ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.

λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσʼ ἐφαινόμην.

ὅμως δʼ ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳ

ὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλιν
595

ἔλασκον εὐφημοῦντες ἐν θεῶν ἕδραις

θυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.

καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν;

ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.

ὅπως δʼ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν
600

σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι·—τί γὰρ

γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,

ἀπὸ στρατείας ἀνδρὶ σώσαντος θεοῦ

πύλας ἀνοῖξαι;—ταῦτʼ ἀπάγγειλον πόσει·

ἥκειν ὅπως τάχιστʼ ἐράσμιον πόλει·
605

γυναῖκα πιστὴν δʼ ἐν δόμοις εὕροι μολὼν

οἵαν περ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα

ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,

καὶ τἄλλʼ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον

οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.
610

οὐδʼ οἶδα τέρψιν οὐδʼ ἐπίψογον φάτιν

ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

613

Κῆρυξ

τοιόσδʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

Χορός

αὕτη μὲν οὕτως εἶπε μανθάνοντί σοι
615

τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῶς λόγον.

σὺ δʼ εἰπέ, κῆρυξ, Μενέλεων δὲ πεύθομαι.

εἰ νόστιμός τε καὶ σεσωσμένος πάλιν

ἥκει σὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος.

Κῆρυξ

οὐκ ἔσθʼ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ
620

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός

πῶς δῆτʼ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;

σχισθέντα δʼ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ

ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.
625

Χορός

πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ

ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ·

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός

πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος
630

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ

οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστʼ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός

πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;
635

636

Κῆρυξ

εὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλῳ

γλώσσῃ μιαίνειν· χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.

ὅταν δʼ ἀπευκτὰ πήματʼ ἄγγελος πόλει

στυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,

πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,
640

πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων

ἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,

δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα·

τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένον

πρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδʼ Ἐρινύων.
645

σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον

ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν,

πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγων

χειμῶνʼ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν;

ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν,
650

πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστʼ ἐδειξάτην

φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν.

ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δʼ ὠρώρει κακά.

ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλαισι Θρῄκιαι πνοαὶ

ἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίᾳ
655

χειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τʼ ὀμβροκτύπῳ

ᾤχοντʼ ἄφαντοι ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.

ἐπεὶ δʼ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,

ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς

ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τʼ ἐρειπίοις.
660

ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τʼ ἀκήρατον σκάφος

ἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ ʼξῃτήσατο

θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.

τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσʼ ἐφέζετο,

ὡς μήτʼ ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχειν
665

μήτʼ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.

ἔπειτα δʼ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,

λευκὸν κατʼ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,

ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,

στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.
670

καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τίς ἐστιν ἐμπνέων,

λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μή;

ἡμεῖς τʼ ἐκείνους ταὔτʼ ἔχειν δοξάζομεν.

γένοιτο δʼ ὡς ἄριστα. Μενέλεων γὰρ οὖν

πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μολεῖν.
675

εἰ γοῦν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ

καὶ ζῶντα καὶ βλέποντα, μηχαναῖς Διός,

οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος,

ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν.

τοσαῦτʼ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων.
680

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 538 focus

ΧΟ.

κῆρυξ᾿ Αχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗ.

χαίρω τι· τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟ.

ἔρως πατρώας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
540

ΚΗ.

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟ.

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.

ΚΗ.

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟ.

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

ΚΗ.

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
545

ΧΟ.

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν.

ΚΗ.

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;

ΧΟ.

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗ.

καὶ πῶς, ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟ.

ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

ΚΗ.

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δαΐων πρὸς τείχεσιν.

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι

560

δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιὼν,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς

565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών·

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δὲ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,

570

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν συμφορὰς καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποίσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει.

ὡς κομπάσαι τῷδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει

575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

“Τροίαν ἑλόντες δήποτ᾽ Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.”

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν

580

καὶ τοὺς στρατηγοὺς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τόδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Gottfried Hermann, 1852.) — 538 focus

Χορὸς Πρεσβυτῶν

κήρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν;

Κῆρυξ

ὥςτ᾽ ἐκδακρύειν γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου;
520

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ' ἀναστένειν.

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύςφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;
525

Χορὸς Πρεσβυτῶν

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.

Κῆρυξ

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,
530

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι' αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυςαυλίας,

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;
535

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσῳ καὶ προςῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·

ἐξ οὐρανοῦ γὰρ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι

δρόσοι κατεψέκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.
540

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

Κῆρυξ

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών·

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·
545

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν συμφοραῖς καταξιῶ.
550

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖς Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει.

ὡς κομπάσαι τῷδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει,

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

“Τροίαν ἑλόντες δήποτ' Ἀργείων στόλος
555

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γέρας.”

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τάδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.
560

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (OCR draft) Experimental (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 538 focus

ΧΟΡΟΣ
¹

Κήρυξ κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗΡΥΞ

Χαίρω < γε om.>, τεθνάναι -ᾶναι δ' οὐκέτ' οὐκ ἀντερῶ θεοῖς.
535

ΧΟΡΟΣ

Ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ' ἐγύμνασεν.

ΚΗΡΥΞ

Ὥστ' ἐνδακρύειν ἐκδ- γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟΡΟΣ

Τερπνῆς ἄρ' ἴστε ἦτε τῆσδ' ἐπήβολοι νόσου

ΚΗΡΥΞ

Πῶς δή ; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟΡΟΣ

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι -μένος.
540

ΚΗΡΥΞ

Ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.

ΧΟΡΟΣ

Ὡς πόλλ' ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός < μ' om.> ἀναστένειν.

ΚΗΡΥΞ

Πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ' ἐπῆν < ὑμῖν στυγος στρατῷ> στύγος ;

ΧΟΡΟΣ

Πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗΡΥΞ

Καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων τυράννων ἔτρεις τινάς ;
545

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

ΧΟΡΟΣ

Ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

ΚΗΡΥΞ

Εὖ γὰρ πέπρακται· πάντα ταῦτα δ' ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν εὖ λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ' αὖτε κἀπίμομφα· τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ' ἀπήμων τὸν δι' αἰῶνος χρόνον ;

Μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους κακοτρ-· τί δ' οὐ

στένοντες, ἀσχάλλοντες οὐ λαχόντες, ἤματος μέρος — ;

²

Τὰ δ' αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν,

ἐξ οὐρανοῦ δὲ γὰρ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι -ωνίαι
560

δρόσοι κατεψάκαζον -ψέκαζον ἔμπεδον σίνος,

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

Χειμῶνα δ' εἰ λέγοι λέγει τις οἰωνοκτόνον

οἷον παρεῖχ' ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών.

Τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ' αὖθις μηδ' ἀναστῆναι μέλειν·

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,
570

τὸν ζῶντα δ' ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου ;

καὶ πολλὰ χαίρειν συμφοραῖς καταξιῶ.

Ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ' οὐκ ἀντιρρέπει·

ὡς κομπάσαι τῷδ' εἰκὸς ἡλίου φάει
575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένῳ -μένοις·

« Τροίαν ἑλόντες δή ποτ' Ἀργείων στόλος

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

ΚΗΡΥΞ

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ' Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος. »

Τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν
580

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τάδ' ἐκπράξασα. Πάντ' ἔχεις λόγον.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. N. Wecklein, 1885.) — 538 focus

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗΡΥΞ

χαίρω· τεθνᾶναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟΡΟΣ

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
545

ΚΗΡΥΞ

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὅπο.

ΧΟΡΟΣ

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.

ΚΗΡΥΞ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟΡΟΣ

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

ΚΗΡΥΞ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
550

ΧΟΡΟΣ

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ' ἀναστένειν.

ΚΗΡΥΞ

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;

ΧΟΡΟΣ

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗΡΥΞ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟΡΟΣ

ὡς νῦν τὸ σὲν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
555

ΚΗΡΥΞ

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

¹²³⁴⁵

ἄφλων Clytaemestrae notam pro chori nota habent οὐκέτ' cfr. (ἐκδακρύειν 1) ἴστε ἧστε πεπληγμένοι πεπληγμένος φρενός μ' φρενὸς τυράννων ὡς ὧν ἂν εὖ

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι' αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,

560

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ

στένοντες οὐ λαχόντες ἤματος μέρος.

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηίων πρὸς τείχεσιν·

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι

565

δρόσοι κατεψέκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ιδαία χιών,

ἢ θάλπος, εἶτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς

570

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εἴδοι πεσών

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δὲ τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ' αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,

575

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν συμφορὰς καταξιώ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Αργείων στρατοῦ

⁶⁷⁸⁹

τάδ' τάδ' κακοτρώτους στένοντας, ἀσχάλλοντας δαΐων δὲ γὰρ λειμωνίαι ἔμπεδον ex ἐμπίδων supra ἔνθηρον ortum videtur. ἐκθυμάτων (λέγει h) ἄλγους . . τυχεῖν συμφορὰς συμφοραῖς

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει.

ὡς κομπάσαι τῷδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει

580

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

Τροίαν ἑλόντες δήποτ' Αργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν

585

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τάδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.

ΧΟΡΟΣ

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Martin L. West, 1990.) — 538 focus

κήρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗ.

χαίρω· †τεθνᾶναι† δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟ.

ἔρως πατρώιας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν;
540

ΚΗ.

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟ.

τερπνῆς ἄρ᾽ ἧστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.

ΚΗ.

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟ.

τῶν ἀντερώντων ἱμέρωι πεπληγμένοι.

ΚΗ.

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;
545

ΧΟ.

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν.

ΚΗ.

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος †στρατῶι†;

ΧΟ.

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗ.

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟ.

ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

ΚΗ.

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῶι χρόνωι

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα· τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι’ αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας
555

...

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσωι καὶ πλέον προσῆν στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δαΐων πρὸς τείχεσιν,

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
560

δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος,

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών --

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν,

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾶι τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφωι λέγειν,
570

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφοραῖς καταξιῶ

....

ὡς κομπάσαι τῶιδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει,
575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις

....

....

“Τροίαν ἑλόντες δήποτ᾽ Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.

τοιαῦτα χρὴ κλυόντας εὐλογεῖν πόλιν
580

καὶ τοὺς στρατηγούς, καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τόδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.

ΧΟ.

Aeschyli Agamemnon (OCR draft) Experimental (Aeschyli Agamemnon. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 538 focus

ΧΟ.

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗ.

χαίρω γε· τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟ.

ἔρως πατρώιας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
540

ΚΗ.

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟ.

τερπνῆς ἄρ᾽ ἴστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου

ΚΗ.

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟ.

τῶν ἀντερώντων ἱμέρωι πεπληγμένοι.

ΚΗ.

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
545

ΧΟ.

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν.

ΚΗ.

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν ὑμῖν στύγος στρατῶι;

ΧΟ.

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗ.

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟ.

ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

ΚΗ.

εὐ γὰρ πέπρακται. πάντα δ᾽ ἐν πολλῶι χρόνωι

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι᾽ αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ ού,

στενοῦντες, οὐ λαχόντες ἵσματος μέρος·

Testim.:

537 Phot. Berol. ἁμαρτάδας Αἰσ. ἁμάρτια Πλάτων; ergo comicus ionico ἁμαρτάς usus est.

Apparatus Criticus

γε suppl. Enger οὐκέτ᾽ ἀντερῶ οὐκ ἀντ. ἐνδακρύειν ἐκδακρύειν ἴστε ἦτε πεπληγμένοι πεπληγμένος μ᾽ suppl. Scaliger ὑμῖν supplevi κοιράνων τυράννων ὡς νῦν ὧν νῦν πάντα δ᾽ ταῦτα δ' ἂν eὐ κακοστρώτους κακοτρώτους στενοῦντες στένοντες ἵσματος ἥματος

ΚΗ.

τὰ δ᾽ αὖτε χέρσωι καὶ πλέον στύγος προσῆν·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηίων πρὸς τείχεσιν·

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
560

δρόσοι κατεψάκαζον ἔμπεδον σίνος,

ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὔτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών·

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δὲ τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφωι λέγειν,
570

τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν συμφοραῖς καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν ᾿Αργείων στρατοῦ

νικᾶι τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει.

ὡς κομπάσαι τῶιδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει
575

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένωι

Τροίαν ἑλόντες δή ποτ' Αργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾿ Ελλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.

τοιαῦτα χρὴ κλυόντας εὐλογεῖν πόλιν
580

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τάδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον.

Translations (9)

Agamemnon Perseus (Aeschylus. The poetical works of Robert Browning, Volume 13. Browning, Robert, translator; Berdoe, Edward, editor. London: Smith, Elder and Co., 1889.) — 488-680 focus

KLUTAIMNESTRA.

Soon shall we know — of these light-bearing torches,

And beacons and exchanges, fire with fire —

If they are true, indeed, or if, dream-fashion,
490

This gladsome light came and deceived our judgment.

Yon herald from the shore I see, o’ershadowed

With boughs of olive: dust, mud’s thirsty brother,

Close neighbours on his garb, thus testify me

That neither voiceless, nor yet kindling for thee
495

Mountain-wood-flame, shall he explain by fire-smoke:

But either tell out more the joyance, speaking ..

Word contrary to which, I aught but love it!

For may good be — to good that’s known — appendage!

CHOROS.

Whoever prays for aught else to this city
500

— May he himself reap fruit of his mind’s error!

HERALD.

Ha, my forefathers’ soil of earth Argeian!

Thee, in this year’s tenth light, am I returned to —

Of many broken hopes, on one hope chancing;

For never prayed I, in this earth Argeian
505

Dying, to share my part in tomb the dearest.

Now, hail thou earth, and hail thou also, sunlight,

And Zeus, the country’s lord, and king the Puthian

From bow no longer urging at us arrows!

Enough, beside Skamandros, cam’st thou adverse:
510

Now, contrary, be saviour thou and healer,

O king Apollon! And gods conquest-granting,

All — I invoke too, and my tutelary

Hermes, dear herald, heralds’ veneration, —

And Heroes our forthsenders, — friendly, once more
515

The army to receive, the war-spear’s leavings!

Ha, mansions of my monarchs, roofs beloved,

And awful seats, and deities sun-fronting —

Receive with pomp your monarch, long time absent!

For he comes bringing light in night-time to you,
520

In common with all these — king Agamemnon.

But kindly greet him — for clear shows your duty —

Who has dug under Troia with the mattock

Of Zeus the Avenger, whereby plains are out-ploughed,

Altars unrecognizable, and gods’ shrines,
525

And the whole land’s seed thoroughly has perished.

And such a yoke-strap having cast round Troia ,

The elder king Atreides, happy man — he

Comes to be honoured, worthiest of what mortals

Now are. Nor Paris nor the accomplice-city
530

Outvaunts their deed as more than they are done-by:

For, in a suit for rape and theft found guilty,

He missed of plunder and, in one destruction,

Fatherland, house and home has mowed to atoms:

Debts the Priamidai have paid twice over.
535

538

CHOROS.

Hail, herald from the army of Achaians!

HERALD.

I hail: — to die, will gainsay gods no longer!

CHOROS.

Love of this fatherland did exercise thee?
540

HERALD.

So that I weep, at least, with joy, my eyes full.

CHOROS.

What, of this gracious sickness were ye gainers?

HERALD.

How now? instructed, I this speech shall master.

CHOROS.

For those who loved you back, with longing stricken.

HERALD.

This land yearned for the yearning army, say’st thou?
545

CHOROS.

So as to set me oft, from dark mind, groaning.

HERALD.

Whence came this ill mind — hatred to the army?

CHOROS.

Of old, I use, for mischiefs physic, silence.

HERALD.

And how, the chiefs away, did you fear any?

CHOROS.

So that now, — late thy word, — much joy were — dying!
550

HERALD.

For well have things been worked out: these, — in much time,

Some of them, one might say, had luck in falling,

While some were faulty: since who, gods excepted,

Goes, through the whole time of his life, ungrieving?

For labours should I tell of, and bad lodgments,
555

Narrow deckways ill-strewn, too, — what the day’s woe

We did not groan at getting for our portion?

As for land-things, again, on went more hatred!

Since beds were ours hard by the foemen’s ramparts,

And, out of heaven and from the earth, the meadow
560

Dews kept a-sprinkle, an abiding damage

Of vestures, making hair a wild-beast matting.

Winter, too, if one told of it — bird-slaying —

Such as, unbearable, Idaian snow brought —

Or heat, when waveless, on its noontide couches
565

Without a wind, the sea would slumber falling

— Why must one mourn these? O’er and gone is labour:

O’er and gone is it, even to those dead ones,

So that no more again they mind uprising.

Why must we tell in numbers those deprived ones,
570

And the live man be vexed with fate’s fresh outbreak?

Rather, I bid full farewell to misfortunes!

For us, the left from out the Argeian army,

The gain beats, nor does sorrow counterbalance.

So that ’t is fitly boasted of, this sunlight,
575

By us, o’er sea and land the aery flyers,

Troia at last taking, the band of Argives

Hang up such trophies to the gods of Hellas

Within their domes — new glory to grow ancient!

Such things men having heard must praise the city
580

And army-leaders: and the grace which wrought them —

Of Zeus, shall honoured be. Thou hast my whole word.

583

CHOROS.

O’ercome by words, their sense I do not gainsay.

For, aye this breeds youth in the old — to learn well.

But these things most the house and Klutaimnestra
585

Concern, ’t is likely: while they make me rich, too.

KLUTAIMNESTRA.

I shouted long ago, indeed, for joyance,

When came that first night-messenger of fire

Proclaiming Ilion ’s capture and dispersion.

And someone, girding me, said, Through fire-bearers
590

Persuaded — Troia to be sacked now, thinkest?

Truly, the woman’s way, — high to lift heart up!

By such words I was made seem wit-bewildered:

Yet still I sacrificed; and, — female-song with, —

A shout one man and other, through the city,
595

Set up, congratulating in the gods’ seats,

Soothing the incense-eating flame right fragrant.

And now, what’s more, indeed, why need’st thou tell me?

I of the king himself shall learn the whole word:

And, — as may best be, — I my revered husband
600

Shall hasten, as he comes back, to receive: for —

What’s to a wife sweeter to see than this light

(Her husband, by the god saved, back from warfare)

So as to open gates? This tell my husband —

To come at soonest to his loving city.
605

A faithful wife at home may he find, coming!

Such an one as he left — the dog o’ the household —

Trusty to him, adverse to the ill-minded,

And, in all else, the same: no signet-impress

Having done harm to, in that time’s duration.
610

I know nor pleasure, nor blameworthy converse

With any other man more than — bronze-dippings!

613

HERALD.

Such boast as this — brimful of the veracious —

Is, for a high-born dame, not bad to send forth!

CHOROS.

Ay, she spoke thus to thee — that hast a knowledge
615

From clear interpreters — a speech most seemly.

But speak thou, herald! Meneleos I ask of:

If he, returning, back in safety also

Will come with you — this land’s beloved chieftain?

HERALD.

There’s no way I might say things false and pleasant
620

For friends to reap the fruits of through a long time.

CHOROS.

How then if, speaking good, things true thou chance on?

HERALD.

For not well-hidden things become they, sundered.

The man has vanished from the Achaic army,

He and his ship too. I announce no falsehood.
625

CHOROS.

Whether forth-putting openly from Ilion ,

Or did storm — wide woe — snatch him from the army?

HERALD.

Like topping bowman, thou hast touched the target,

And a long sorrow hast succinctly spoken.

CHOROS.

Whether, then, of him, as a live or dead man
630

Was the report by other sailors bruited?

HERALD.

Nobody knows so as to tell out clearly

Excepting Helios who sustains earth’s nature.

CHOROS.

How say’st thou then, did storm the naval army

Attack and end, by the celestials’ anger?
635

636

HERALD.

It suits not to defile a day auspicious

With ill-announcing speech: distinct each god’s due:

And when a messenger with gloomy visage

To a city bears a fall’n host’s woes— God ward off! —

One popular wound that happens to the city,
640

And many sacrificed from many households —

Men, scourged by that two-thonged whip Ares loves so,

Double spear-headed curse, bloody yoke-couple, —

Of woes like these, doubtless, whoe’er comes weighted,

Him does it suit to sing the Erinues’ paian.
645

But who, of matters saved a glad-news-bringer,

Comes to a city in good estate rejoicing. ...

How shall I mix good things with evil, telling

Of storm against the Achaioi, urged by gods’ wrath?

For they swore league, being arch-foes before that,
650

Fire and the sea: and plighted troth approved they,

Destroying the unhappy Argeian army.

At night began the bad-wave-outbreak evils;

For, ships against each other Threkian breezes

Shattered: and these, butted at in a fury
655

By storm and typhoon, with surge rain-resounding, —

Off they went, vanished, thro’ a bad herd’s whirling.

And, when returned the brilliant light of Helios,

We view the Aigaian sea on flower with corpses

Of men Achaian and with naval ravage.
660

But us indeed, and ship, unhurt i’ the hull too,

Either someone outstole us or outprayed us —

Some god — no man it was the tiller touching.

And Fortune, saviour, willing on our ship sat.

So as it neither had in harbour wave-surge
665

Nor ran aground against a shore all rocky.

And then, the water-Haides having fled from

In the white day, not trusting to our fortune,

We chewed the cud in thoughts — this novel sorrow

O’ the army labouring and badly pounded.
670

And now — if anyone of them is breathing —

They talk of us as having perished: why not?

And we — that they the same fate have, imagine.

May it be for the best! Meneleos, then,

Foremost and specially to come, expect thou!
675

If (that is) any ray o’ the sun reports him

Living and seeing too—by Zeus’ contrivings,

Not yet disposed to quite destroy the lineage —

Some hope is he shall come again to household.

Having heard such things, know, thou truth art hearing!
680

The Agamemnon (OCR draft) Experimental (The Agamemnon. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 538 focus

Joy to thee, Herald of the host of the Argives.

HERALD TALTHYBIUS

I feel joy; and no longer do I refuse the gods to die.

CHORUS

Did love of this thy father-land train thee?

HERALD TALTHYBIUS

Aye, so that mine eyes swim with tears of joy.

CHORUS

Ye were then smitten with this pleasant malady.

HERALD TALTHYBIUS

How? learning [from thee] I shall master this speech 3

.

CHORUS

As being smitten with love for them who loved thee in turn.

HERALD TALTHYBIUS

Say'st thou that this country longed for the army which longed for it?

CHORUS

Yes, so that full oft I sighed from my saddened soul.

HERALD TALTHYBIUS

Whence came this desponding horror on the people 4

?

CHORUS

Long since have I considered silence as an antidote to mischief.

HERALD TALTHYBIUS

And how didst thou fear any 5

when the chiefs were absent?

CHORUS

Even as thou saidst just now, and to have died were matter of great thanks 1

.

HERALD TALTHYBIUS

Yea, for we have fared well. But this in a long time one might say that some things fall out well, but others on the contrary are open to complaint; for who, save the gods, is free from suffering throughout all time for evermore? For were I to tell our hardships, and our bad lodgments, our approaches [to the shore] infrequent and ill-bedded,—and in what part of the day were we not sighing, as not having met with our portion 2

?—And then again the ills on shore were added, more loathly still: for our beds were hard by the walls of our foes : and from the sky and from the soil the meadow-dews drizzled on us, a deep rankling destruction to our garments making our hair shaggy. And were any one to describe the winter, death to birds, how intolerable the snow of Ida made it, or the sultriness, when ocean, having sunk upon his noon-tide couch unruffled by a breeze, slumbered 3

without a ripple.—What need is there to grieve over this? the toil is past—past too with the dead is even the thought about ever hereafter rising. Why need one take exact account of those that fell, and why should the survivor feel sorrowed on account of adverse hap? I deem it good to bid a long farewell to misfortunes. With us, the remnant of the host of the Argives, the advantage preponderates, the suffering counterpoises not: wherefore it is fair for us, flying over sea and land, to make our boast to this light of the sun.
"The armament of the Greeks, having at length captured Troy, have fixed these spoils as a glory to the ancient shrine 4

of the gods throughout Greece."
Those that hear such tidings must glorify our city and our commanders; and the favour of Jove, which hath brought this to pass, shall be honoured. Thou hast my whole tale.

CHORUS

AGAMEMNON (OCR draft) Experimental (AGAMEMNON. Paul Mazon, 1920-1925.) — 538 focus

que la peine est restée au-dessous du crime. Convaincu de rapt
et de vol ¹, il a vu lui échapper son butin, et il a entraîné sous la faux destructrice la maison paternelle et sa patrie entière : les Priamides ont deux fois payé leurs fautes.

LE CORYPHÉE

Sois heureux, cher héraut de l'armée achéenne.

LE HÉRAUT

Je suis heureux ; aux dieux j'abandonne ma vie.

LE CORYPHÉE

Le regret du pays a travaillé ton âme ?

LE HÉRAUT

Crois-en les pleurs de joie qui remplissent mes yeux.

LE CORYPHÉE

Vous connaissez alors le doux mal de nos cœurs.

LE HÉRAUT

Que dis-tu ? instruis-moi, que je comprenne mieux.

LE CORYPHÉE

Vous brûliez du désir de qui vous désirait.

LE HÉRAUT

Cette terre pleurait ses fils qui la pleuraient ?

LE CORYPHÉE

Et de mon cœur en deuil jaillissaient les sanglots.

LE HÉRAUT

Quelle amère souffrance occupait donc vos âmes ?

LE CORYPHÉE

Depuis longtemps, me taire reste mon seul remède.

LE HÉRAUT

Voyant tes rois absents, tu redoutais quelqu'un ?

AGAMEMNON

LE CORYPHÉE

Comme à toi, la mort même me serait
un bienfait.

LE HÉRAUT

C'est que mes vœux aujourd'hui sont comblés. Mais, on peut bien le dire, tout ce qui se prolonge, à côté d'heureuses chances, comporte aussi quelques disgrâces : les dieux seuls voient sans souffrance s'écouler
leur vie éternelle. Si je vous disais nos fatigues, la pénible façon dont nous étions parqués, les passavants étroits où nous couchions sur la dure ² ! quelle heure du jour ne nous a pas vus gémir et nous plaindre ? — Et, sur terre, c'était pire ennui encore : nous campions sous les murs mêmes de
l'ennemi et, du ciel, de la terre, la rosée des prés sur nous faisait pleuvoir un constant dommage, emplissant de vermine le poil de nos manteaux. — Et si l'on vous disait l'hiver, tueur d'oiseaux, l'hiver intolérable que nous faisait
la neige de l'Ida ! ou bien la torpeur de l'été, quand la mer à midi, nulle brise ne soulevant ses flots, sur sa couche retombe et s'endort ! — Mais pourquoi s'en attrister encore ? La misère est passée — bien passée ; les morts ne songent
plus à se lever de terre : à quoi bon compter les disparus, pour faire souffrir les vivants au rappel d'un sort hostile ? Mon avis, en tel cas, est de dire au passé un adieu sans retour. — Pour nous, les survivants de l'armée argienne, le
profit l'emporte et compense la peine. Aussi nous pouvons nous rendre gloire, en présence de ce Soleil qui survole la terre et les mers : « Conquérante de Troie, une armée

AGAMEMNON

LE HÉRAUT

d'Argos a cloué dans leurs temples ces dépouilles vouées aux dieux de la Grèce, antique et éclatant trophée. » Il
faut qu'à ouïr ce bruit on célèbre Argos et ses capitaines ; et, en même temps, on rendra hommage à la faveur de Zeus, par qui le succès fut complet. J'ai tout

Agamemnon (OCR draft) Experimental (Agamemnon. Robert Potter, 1779.) — 538 focus

Joy to thee, herald of the Argive hoſt .

HERALD.

HERALD.

For joy like this, death were a cheap exchange.

CLYTEMNESTRA.

Strong thy affection to thy native foil.
615

HERALD.

HERALD.

So ſtrong, the tear of joy ſtarts from my eye.

CLYTEMNESTRA.

What, hath this ſweet infection reach’d e’en you?

HERALD.

Beyond the pow’r of language have I felt it.

CLYTEMNESTRA.

The fond deſire of those, whoſe equal love-

HERALD.

This of the army ſay’ſt thou, whoſe warm love
620

Streams to this land? Is this thy fond deſire?

CLYTEMNESTRA.

Such that I oft’ have breath’d the fecret ſigh.

HERALD.

Whence did the army cauſe this anxious ſadneſs?

CLYTEMNESTRA.

Silence I long have held an healing balm.

HERALD.

The princes abſent, had’ſt thou whom to fear?
625

CLYTEMNESTRA.

To uſe thy words, death were a wiſh’d exchange.

HERALD.

Well is the conflict ended. In the tide

Of ſo long time, if 'midſt the eaſy flow

Of wiſh’d events ſome tyrannous blaſt aſſail us,

What marvel? Who, ſave the bleſt Gods, can claim
630

Thro’ life’s whole courſe an unmix’d happineſs?

Shou’d I relate our toils, our wretched plight

Wedg’d in our narrow ill-provided cabbins,

Each irkſome hour was loaded with fatigues.

Yet these were ſlight aſſays to those worſe hardſhips

635

We ſuffer’d on the ſhore: our lodging near

The walls of the enemy, the dews of Heav’n

Fell on us from above, the damps beneath

From the moiſt marſh annoy’d us, ſhrouded ill

In ſhaggy cov’rings.

640

Or ſhou’d one relate

The winter’s 'keen blaſts, which from Ida’s ſnows

Breath frore, that pierc’d thro’ all their plumes the birds

Shiver and die;

or th’ extreme heat that ſcalds,

645

When in his mid-day caves the ſea reclines,

And not a breeze diſturbs his calm repoſe.

But why lament these ſufferings? They are paſt,

Paſt to the dead indeed; they lie, no more

Anxious to rise.

650

What then avails to count

Those, whom the wasteful war hath ſwept away,

And with their loſs afflict the living?

Rather

Bid we farewell to miſery: in our ſcale,

655

Who haply of the Grecian hoſt remain,

The good preponderates, and in counterpoiſe

Our loſs is light ; and, after all our toils

By ſea and land, before yon' golden ſun

It is our glorious privilege to boaſt,

660

“At length from vanquish’d Troy our warlike troops

“Have to the Gods of Greece brought home these ſpoils,

“And in their Temples, to record our conquests,

“Fix’d these proud trophies.”

Those, that hear this boaft,

665

It well becomes to gratulate the ſtate,

And the brave chiefs; revering Jove’s high pow’r

That grac’d our conquering arms. Thou hast my meſſage.

CHORUS.

Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 538 focus

Salute, o araldo degli Achei guerrieri !

610

ARALDO

Godo! Non chiedo ai Numi oltre piú vivere !

CORIFEO

Ti struggeva desio di questa patria?

ARALDO

Tanto, che per la gioia or verso lagrime!

CORIFEO

Tocchi eravate del mio dolce morbo ?

ARALDO

Di quale morbo? Spiegami, che intenda!
615

AGAMENNONE

CORIFEO

Brama colpirci di chi noi pur brama!

ARALDO

Argo bramava il suo bramoso esercito ?

CORIFEO

E tanto lo piangeva il mio cupo animo!

ARALDO

Donde, nel cuore tuo, l'esoso cruccio ?

CORIFEO

Il silenzio, da tempo al mal m'è farmaco.
620

ARALDO

Nell' assenza dei re temevi alcuno?

CORIFEO

Come te dico! Ora, anche morte è dolce!

ARALDO

Sí, che tutto or ci arride. In lungo correre

di tempo, volgono or felici, ed ora

biasimevoli eventi. E chi nol sa?
625

Chi mai senza dolor, tranne i Celesti,

ARALDO

tutto il viver trascorre? Oh!, se i travagli

e le dure vigilie io ti dicessi,

e il disagio, e l'angustia dei giacigli

entro le navi, senza un'ora mai
630

di riposo, gementi. E in terra, poi,

era l'affanno anche maggiore. I letti

avevam presso le nemiche mura,

e le brine del cielo e le terrestri

c'irroravan sui prati, e facean guaste
635

le vesti, e madidi orridi i capelli,

come di fiere. E chi direbbe il freddo

che, da le nevi d' Ida, insopportabile

sterminava gli uccelli? O la calura

allor che, senza flutto, nei giacigli
640

meridiani, senza vento, il pelago

cadeva ed assonnava?

Ma che giova

di ciò lagnarsi? Ogni travaglio è lungi!

Ignoto al cuore dei defunti è il cruccio
645

di non risorger piú. Che giova il computo

far dei caduti? Della sorte avversa

perché si lagnerà chi vive? Io voglio

dare alle ambasce un lungo addio.

Per quanti
650

sopravvivemmo delle schiere argive,

ben prevale il guadagno; ed al confronto

non regge il danno.

Onde ora, in faccia al sole,

vanto meniamo a buon diritto noi,
655

la cui fama per mare e terra vola:

una schiera d'Argivi ha presa Troia:

questi trofei, d'antiche reggie fregi,

AGAMENNONE

ARALDO

ai Numi della Grecia appesi ha in voto.

E quanti odono, onore ad Argo diano,
660

e ai condottieri; grazie offrano a Giove,

che ci diè la vittoria. Il tutto or sai.

CORIFEO

Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 538 focus

Aeschylus, Agamemnon: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 538 focus

weggeblasen wie der Wind.

Chorführer.

Bald werden wir erfahren, ob die Wahrheit uns

490 das Wanderfeuer und der Wächter Brandsignal
540

gesagt hat, oder ob erschienen wie ein Traum

das holde Licht auch wie ein Traum den Sinn berückt.

Vom Hafen kommt ein Herold, mit Olivenlaub

bekränzt, heran, und das verraten mir bereits

495 des Wandrers zwei Begleiter, Schmutz und trockner
545

Staub,

das ist kein stummer Bote, nicht mit Feuerqualm,

nicht Holz und Reisig zündend giebt er uns Bescheid.

Entweder ruft er deutlicher den Freudegruß

das Oder unterdrück' ich. Füge Gutes sich
550

500 zu dem, was Gutes schon erschien. Wer unserm Land

es anders wünscht, der ernte, was er säte, selbst.

Herold.

Mein Argos, endlich nach zehn Sommern bin ich doch

zu dir, dem Lande meiner Väter, heimgekehrt.

505 Manch' Hoffen ist gescheitert, dieses ist erfüllt.
555

Kaum hätt' ich's mich versehen, daß ich doch das

Grab

im Heimatboden bei den Meinen finden kann.

Nun seid gegrüßt mir, Erde, Sonnenlicht, gegrüßt,

Zeus, höchster Herr von Argos, du, Apollon, auch;
560

510 du schießest keine Pfeile mehr auf unser Heer;

verderblich warst du uns genug vor Ilios:

jetzt gieb den Wunden Heilung, Phoibos, gieb Gedeih'n.

Herold.

Und euch auch grüß' ich alle, die ihr rings den Markt

beschützend thront, vor allen Hermes, meinen Herrn,
565

515 den lieben Götterherold, unsern Schutzpatron.

Und ihr Vorfahren in der Erden, die ihr uns

hinausgesandt, Heroen, nehmt uns gnädig auf,

so viel dem Schwert entronnen heut ihr wiederseht.

Ihr hohen Hallen, meiner Kön'ge liebes Haus,
570

ehrwürd'ge Malstatt, ihr Altäre vor der Thür,

520 wie heiter blickt ihr! Ja, wenn je, verdient der Fürst

nach so viel Jahren diesen festlichen Empfang.

Denn euch und Argos' ganzem Volk erscheint der Herr

Agamemnon rettend, wie ein Licht in finstrer Nacht.
575

So grüßt ihn denn mit Ehrfurcht, wie sie der verdient,

525 dem Zeus der Rache Pflugschar in die Hand gelegt,

die über jene Stätte fuhr, da Troia stand,

527 und mit der Wurzel tilgte das gesamte Volk.

Heut zieht, der Troia unter solches Joch gebeugt,
580

530 der Held und König, Atreus' Erstgebor'ner, ein

im Glanz des Glückes: ihm gebühret Huldigung

English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 538 focus

Hail, herald of the Greeks, new-come from war.

Herald.

All hail! not death itself can fright me now.

Chorus.

Was thine heart wrung with longing for thy land?

Herald.

So that this joy doth brim mine eyes with tears.
645

Chorus.

On you too then this sweet distress did fall——

Herald.

How say'st thou? make me master of thy word.

Chorus.

You longed for us who pined for you again.

Herald.

Craved the land us who craved it, love for love?

Chorus.

Yea, till my brooding heart moaned out with pain.
650

Herald.

Whence thy despair, that mars the army's joy?

Chorus.

Sole cure of wrong is silence, saith the saw.

Herald.

Thy kings afar, couldst thou fear other men?

Chorus.

Death had been sweet, as thou didst say but now.

Herald.

'Tis true; Fate smiles at last. Throughout our toil,
655

These many years, some chances issued fair,

And some, I wot, were chequered with a curse.

But who, on earth, hath won the bliss of heaven,

Thro' time's whole tenor an unbroken weal?

I could a tale unfold of toiling oars,
660

Ill rest, scant landings on a shore rock-strewn,

All pains, all sorrows, for our daily doom.

And worse and hatefuller our woes on land;

For where we couched, close by the foeman's wall,

The river-plain was ever dank with dews,
665

Dropped from the sky, exuded from the earth,

A curse that clung unto our sodden garb,

And hair as horrent as a wild beast's fell.

Why tell the woes of winter, when the birds

Lay stark and stiff, so stern was Ida's snow?
670

Or summer's scorch, what time the stirless wave

Sank to its sleep beneath the noon-day sun?

Why mourn old woes? their pain has passed away;

And passed away from those who fell all care,

For evermore, to rise and live again.
675

Why sum the count of death, and render thanks

For life by moaning over fate malign?

Farewell, a long farewell to all our woes!

To us, the remnant of the host of Greece,

Comes weal beyond all counterpoise of woe;
680

Thus boast we rightfully to yonder sun,

Like him far-fleeted over sea and land.

The Argive host prevailed to conquer Troy,

And in the temples of the gods of Greece

Hung up these spoils, a shining sign to Time.
685

Let those who learn this legend bless aright

The city and its chieftains, and repay

The meed of gratitude to Zeus who willed

And wrought the deed. So stands the tale fulfilled.

Chorus.

German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos, Band I, Agamemnon. Independent Donner line citations, Smyth card correspondence, twelve located textual notes and opening metrical facsimiles. Unfinished OCR proofreading and note attribution are documented in the review inventory.) — 538 focus

Herold von Argos' Heere, Heil und Freude dir!

Der Herold.

Ja, Freude! Will's der Himmel, sterb' ich gerne nun.

Der Chorführer.

Sehnsucht nach deinem Vaterland wohl quälte dich?
515

Der Herold.

So daß vor Freude dieses Aug' in Thränen schwimmt.

Der Chorführer.

So süßen Wehes Schauer denn ergriff auch euch?

Der Herold.

Wie so? Belehrt erst, fass ich deiner Rede Sinn.

Der Chorführer.

Nach uns, die hier euch liebten, zog ein Sehnen euch?

Der Herold.

Zum Heer, das heimverlangte, wohl verlangte dich's?
520

Der Chorführer.

Aus düstrer Herzenstiefe seufzt' ich oft empor.

Der Herold.

Woher umwölkte deinen Geist der finstre Gram?

Der Chorführer.

Längst war das Schweigen alles Harms Heilmittel mir.

Der Herold.

Bangt' euch vor Fremden, weil der Herrscher ferne war?

Der Chorführer.

Daß uns wie dir nun Sterben hohe Wonne scheint.
525

Der Herold.

Ja, schön vollbracht ist Alles! Zwar in langer Zeit

Mag Einer Manches nennen, was ihm wohlgeftel,

Und Manches, was ihn kränkte. Wen, als Götter nur,

Umlacht ein klarer Himmel all sein Lebenlang?

Denn zählt' ich unsre Mühen auf in offner See,
530

Die seltne Landung und die Nast auf harter Streu, -

Wo ging ein Tag uns ohne Leid und Seufzen hin?

Was uns zu Land heimsuchte, war noch gräßlicher.

Denn unsre Zelte lagen dicht am Feindeswall.

Hochher vom Himmel und vom Wiesengrund empor
535

Durchnäßte Thau uns, der in unsre Kleider sich

Verderbend einsog, unser Haar verwilderte.

Wer dann vom Winter spräche, wie des Ida Schnee

Ihn sandte, jenem starren, vögelmordenden,

Von Sommersgluten, wann die wellenlose See
540

Auf stillem Mittagslager hingesunken schlief - -

Wozu die Klage hier? Vorüber schwand die Noth,

Vorüber schwand sie denen, die gefallen sind,

Daß ihrer fortan keiner wünscht die Wiederkehr.

Wozu die Todten zählen, - ich, der Lebende,
545

Was soll ich jammern um des Mißgeschickes Groll?

Nein, Fahrewohl sei jedem bösen Tag gesagt!

Uns, die von Argos' Heere nachgeblieben sind,

Blüht der Gewinn doch, welchem nicht gleichwiegt das Leid:

Wir, heimgeflogen über Land und Meeresflut,
550

Wir dürfen laut uns rühmen vor der Sonne Licht:

„Die Troerburg hat endlich Argos' Volk erstürmt,

Und seines Hellas Göttern hier den Siegesraub

In ihren Tempeln aufgehängt zum ew'gen Schmuck."

Wer solches hörte, feire laut des Volkes Glück
555

Und seine Feldherrn; und gepriesen sei die Huld

Des Zeus, die das vollendet! Alles weißt du jekt.

Der Chorführer.

Commentary

Critical apparatus to Agamemnon (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of Agamemnon.) focus

517. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-329

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ' οὐκ ἀντερῶ. Farn. Vict. et scholiastes ad v. 528.

χαίρω. τεθνᾶναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς

. In Flor.

ἔτ'

omissum est.

Τεθνάναι

mediam syllabam et analogiae lege et usu correptam habet. Aristophanes Ran. ν. 1012.

τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι; τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα,

Quamquam ibi scholiastes, ut de inusitata re,

βραχυκαταληκτεῖ δὲ ἐνταῦθα

. Legebatur quidem apud Theognidem v. 181.

τεθνᾶναι, φίλε Κύρνε, πενιχρῷ βέλτερον ἀνδρί,

sed quod vel sine codice reponi debebat reponendumque viderat Davisius ad Cic. Tusc. disp. I. 8.

τεθνάμεναι

, ex antiquissimo libro restitutum est. Simillimum est

βεβάναι

apud Euripidem Heracl. v. 610.

οὐδὲ τὸν αὐτὸν ἀεὶ βεβάναι δόμον εὐτυχία.

Non sum nescius memorare grammaticos

τεθνᾶναι

. Thomas M. p. 355. ed. Ritsch.

(id quidem videtur

τεθνάναι

scribendum fuisse, sed tamen

τεθνάναι

legitur etiam apud Favorinum, qui eadem habet in v.

θανέω

Non dissimilia leguntur apud Favorinum in v.

θνήσκω

τεθνάναι

et in Hortis Adonidis p. 159. aversa sive ed. Dind. p. 417, 4. tum in Appendice Etymologici Gudiani p. 637, 4. Sed magna in his opinionum perversitas est, quum aoristum

ἔθνην

vel etiam

ἐτέθνην

assumpserunt. Diversissima miscuit is qui Draconis Stratonicensis nomen mentitur p. 39, 12. qui quum ostendisset infinitivos praesentis verborum in

μι

exeuntium brevi penultima, aoristorum autem longa esse, sic pergit,

. Nec fidem habeo isti homini p. 108, 24. dicenti

τὰ δὲ εἰς αναι, ὡς τὸ τεθνάναι, ἐσθ᾽ ὅτε ὑπὸ ποιητῶν Ἀττικῶν ἐκτείνει το α

. Magis etiam mira traduntur in Hortis Adonidis p. 186.

(legitur

ἀφίησι

)

(sic pro

βραχειῶν

βραχύνονται

scribendum),

(legitur

βραχείας

)

. Apertum est commenta haec esse recentiorum grammaticorum, qui quod

τεθνάναι

ἑστάναι

τεθνᾶναι

dixisse credam non adducor. Potest scripsisse videri

χαίρω τε, τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀστερῶ θεοῖς.

Rectius tamen, adhibita codicis Florentini scriptura transpositisque verbis, scribetur

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.

Veri enim simile est Triclinium, cui

τεθνᾶναι

videretur dici debere, haec mutavisse. Ad sententiam apte comparavit Butlerus Od. VII. 224.

ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼν κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.

517

Wecklein’s commentary on Agamemnon (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 30–140; Iowa and Harvard OCR collated conservatively. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus

481-685. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-270

zweites Epeisodion. Die vorausgehenden Erwägungen haben den Chor trübsinnig gemacht. Da er nur Schlimmes ahnt, kann er an die durch die Feuerpost mitgeteilte Siegesbotschaft nicht mehr recht glauben. Sein Mifstrauen wird zwar bei dem Auftreten des Herolds scheinbar Lügen gestraft, aber doch erfährt man aus der weiteren Erzählung desselben, dafs der Groll der Gottheit (654) bei der Heimkehr des Heeres bereits gefühlt worden ist (vgl. 353-355 mit 532 f.). So rechtfertigen die ethischen Gedanken des vorhergehenden Stasimon die Einfügung eines Berichts über die im Epos mehrfach behandelten Leiden der Heimfahrt (Einl. S. 2 und 5) und die Schicksale des Menelaos, der für die eigentliche Handlung des Stücks nur die Bedeutung einer Episode hat, jedoch die für die Handlung dieses und des folgenden Stücks nötige Abwesenheit des Menelaos motiviert und jedenfalls auch zur Erklärung des nachfolgenden Satyrspiels Proteus diente. 481-507 unterreden sich Choreuten und zwar, wie es scheint, der Chorführer als Führer des einen und der Führer des anderen Halbchors. Der Chor erweckt die Vorstellung, als dringe der Ton von den Opfergesängen in der Stadt (599 f.) an sein Ohr. So will im Phaethon des Euripides (fr. 781, 4 f.) Klymene den Hochzeitsgesang aus der Nähe hören, während der Chor, welcher nachher das Brautlied zu singen hat, sich noch auf der Bühne befindet. Soph. Oed. K. 18 spricht Antigone von dem Gesang der Nachtigallen im Haine. Trach. 863 hört der Chor Weherufe im Hause, während der Zuschauer nichts vernimmt.

517. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-290

παιώνιος: d. i. „da du παιήων ( παιάν) heifst, so mache deinen Beinamen wahr", eine gewöhnliche Art der Bitte. Vgl. 964, Eum. 90 Ἑρμῆ, φύλασσε, κάρτα δ᾽ ἂν ἐπώνυμος πομπαῖος ἴσθι, Sept. 8 , 125, 131. Anders 1065. ..

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

Χορός κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ χαίρω <γε>: 7 τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽ 8 ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν. 540

Κῆρυξ ὥστ᾽ ἐνδακρύειν 9 γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου. 10

Κῆρυξ πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι. 11

Κῆρυξ ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις. 545

Χορός ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός <μ᾽> 12 ἀναστένειν.

Κῆρυξ πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος φρενῶν; 13

Χορός πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός ὡς 14 νῦν τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις. 550

Κῆρυξ οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ 620 ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός πῶς δῆτ᾽ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις; 27 28 σχισθέντα δ᾽ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ ἁνὴρ 29 ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ, αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω. 625

Χορός πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου, ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ: μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος 630 φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστ᾽ ἀπαγγεῖλαι τορῶς, πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ; 635 636

Χορός κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ χαίρω γε· τεθνάναι δʼ οὐκέτʼ ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σʼ ἐγύμνασεν; 540

Κῆρυξ ὥστʼ ἐνδακρύειν γʼ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός τερπνῆς ἄρʼ ἦτε τῆσδʼ ἐπήβολοι νόσου.

Κῆρυξ πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις; 545

Χορός ὡς πόλλʼ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μʼ ἀναστένειν

Κῆρυξ πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν θυμῷ στύγος;

Χορός πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις. 550

Κῆρυξ τοιόσδʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

Κῆρυξ οὐκ ἔσθʼ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ 620 ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός πῶς δῆτʼ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις; σχισθέντα δʼ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ, αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω. 625

Χορός πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου, ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ· μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος 630 φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστʼ ἀπαγγεῖλαι τορῶς, πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ; 635

ΧΟ. κῆρυξ᾿ Αχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗ. χαίρω τι· τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟ. ἔρως πατρώας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν. 540

ΚΗ. ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟ. τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.

ΚΗ. πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟ. τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

ΚΗ. ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις. 545

ΧΟ. ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν.

ΚΗ. πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;

ΧΟ. πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗ. καὶ πῶς, ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟ. ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις. 550

Χορὸς Πρεσβυτῶν κήρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.

Χορὸς Πρεσβυτῶν ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν;

Κῆρυξ ὥςτ᾽ ἐκδακρύειν γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορὸς Πρεσβυτῶν τερπνῆς ἄρ᾽ ἦστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου; 520

Κῆρυξ πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορὸς Πρεσβυτῶν τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;

Χορὸς Πρεσβυτῶν ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ' ἀναστένειν.

Κῆρυξ πόθεν τὸ δύςφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ; 525

Χορὸς Πρεσβυτῶν πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορὸς Πρεσβυτῶν ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.

ΧΟΡΟΣ 1 Κήρυξ κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗΡΥΞ Χαίρω < γε om.>, τεθνάναι -ᾶναι δ' οὐκέτ' οὐκ ἀντερῶ θεοῖς. 535

ΧΟΡΟΣ Ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ' ἐγύμνασεν.

ΚΗΡΥΞ Ὥστ' ἐνδακρύειν ἐκδ- γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟΡΟΣ Τερπνῆς ἄρ' ἴστε ἦτε τῆσδ' ἐπήβολοι νόσου

ΚΗΡΥΞ Πῶς δή ; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟΡΟΣ τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι -μένος. 540

ΚΗΡΥΞ Ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.

Χορός

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω <γε>:⁷ τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽⁸ ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
540

Κῆρυξ

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν⁹ γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.¹⁰

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.¹¹

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
545

Χορός

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός <μ᾽>¹² ἀναστένειν.

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος φρενῶν;¹³

Χορός

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός

ὡς¹⁴ νῦν τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

Κῆρυξ

οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ
620

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός

πῶς δῆτ᾽ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;²⁷²⁸

σχισθέντα δ᾽ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ

ἁνὴρ²⁹ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.
625

Χορός

πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ

ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ:

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός

πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος
630

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ

οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστ᾽ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός

πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;
635
636

Χορός

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω γε· τεθνάναι δʼ οὐκέτʼ ἀντερῶ θεοῖς.

Χορός

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σʼ ἐγύμνασεν;
540

Κῆρυξ

ὥστʼ ἐνδακρύειν γʼ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορός

τερπνῆς ἄρʼ ἦτε τῆσδʼ ἐπήβολοι νόσου.

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορός

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;
545

Χορός

ὡς πόλλʼ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μʼ ἀναστένειν

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν θυμῷ στύγος;

Χορός

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορός

ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

Κῆρυξ

τοιόσδʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

Κῆρυξ

οὐκ ἔσθʼ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ
620

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χορός

πῶς δῆτʼ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;

σχισθέντα δʼ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κῆρυξ

ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.
625

Χορός

πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κῆρυξ

ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ·

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

Χορός

πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος
630

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κῆρυξ

οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστʼ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χορός

πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;
635

ΧΟ.

κῆρυξ᾿ Αχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗ.

χαίρω τι· τεθνάναι δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς.

ΧΟ.

ἔρως πατρώας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν.
540

ΚΗ.

ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟ.

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦτε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου.

ΚΗ.

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟ.

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

ΚΗ.

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.
545

ΧΟ.

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν.

ΚΗ.

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;

ΧΟ.

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

ΚΗ.

καὶ πῶς, ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ΧΟ.

ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550

Χορὸς Πρεσβυτῶν

κήρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κῆρυξ

χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν;

Κῆρυξ

ὥςτ᾽ ἐκδακρύειν γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

τερπνῆς ἄρ᾽ ἦστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου;
520

Κῆρυξ

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χορὸς Πρεσβυτῶν

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κῆρυξ

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ' ἀναστένειν.

Κῆρυξ

πόθεν τὸ δύςφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος στρατῷ;
525

Χορὸς Πρεσβυτῶν

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κῆρυξ

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

Χορὸς Πρεσβυτῶν

ὡς νῦν τὸ σὸν δὴ καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.

ΧΟΡΟΣ
¹

Κήρυξ κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

ΚΗΡΥΞ

Χαίρω < γε om.>, τεθνάναι -ᾶναι δ' οὐκέτ' οὐκ ἀντερῶ θεοῖς.
535

ΧΟΡΟΣ

Ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ' ἐγύμνασεν.

ΚΗΡΥΞ

Ὥστ' ἐνδακρύειν ἐκδ- γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

ΧΟΡΟΣ

Τερπνῆς ἄρ' ἴστε ἦτε τῆσδ' ἐπήβολοι νόσου

ΚΗΡΥΞ

Πῶς δή ; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

ΧΟΡΟΣ

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι -μένος.
540

ΚΗΡΥΞ

Ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις.

ΧΟΡΟΣ

Ὡς πόλλ' ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός < μ' om.> ἀναστένειν.

ΚΗΡΥΞ

Πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ' ἐπῆν < ὑμῖν στυγος στρατῷ> στύγος ;

ΧΟΡΟΣ

Πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.