Agamemnon. Aeschylus. . 2026.
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
272-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-179
πεύκη τὸ χρυσοφεγγὲς
ἰσχὺν dedit Blomfieldius, id habere dicens marg. Ask. et Musgr. Puto hanc coniecturam esse Askewii et Musgravii. Libri enim
ἰσχύς, quod scholiastes interpretatur
μεγίστη πεύκη, ἰσχὺς πυρός. Non opus est
ἰσχὺν scribere: sed
πευκή, quod libri habent, ad
ἰσχὺς appositum languet. Id Schützius recte in
πεύκη mutandum esse censuit: cetera autem non recte tractavit. Coniecit enim
πρὸς ἐκδοχήν, πεύκης τὸ χρυσοφεγγὲς — σέλας. Sed in
πρὸς ἡδονήν, quod etiam Pearsono in
πρὸς ἐκδοχὴν mutandum esse videbatur, nihil vitii est, si reputes non
δέ, sed
τέ post
ὑπερτελής scriptum esse. Nam
δέ si legeretur, requireretur verbum pro nomine
πεύκη, veluti
πηδᾷ, ut in Ione Euripidis v. 1144.
ἔνθα πῦρ πηδᾷ θεοῦ Βακχεῖον. Nunc vero,
τέ posito,
ἐξεδέξατο etiam ad sequentia refertur. Excepit flammam Athos et vis flammae altissime eminens, ut more collustraret, luxuriante pinu. Significat enim
πρὸς ἡδονὴν πεύκης ut pro lubitu luxuriaretur flamma. Mox
χρυσοφεγγές Bess.
274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-180
παραγγείλασα Μακίστου σκοπῷ
274
παραγγείλας ἀμακίστου σκοπάς G. Ald.
παραγγείλασα μακίστου σκοπάς M. Bess. Flor. Farn. Rob.
παραγγείλασα μακίστου σκοπαῖς Turn. Vict. Lesbi montem Macistum memorat Plinius H. N. V. 39. (140). Habuit etiam Triphylia montem altum cui nomen fuit Macistum, memoratum a Strabone VIII. p. 346. in quo urbs fuit Macistus, de qua Stephanus Byzantius. Aeschylo qui mons hic dictus est, situs ille, ut ordo locorum monstrat, in Euboea, masculino genere
Μάκιστος videtur appellatus fuisse, si recte editum est
σκοπαῖς. Blomfieldius
σκοποῖς scripsit, vix dubium esse ratus quin
σκοπᾶς ortum sit ex
σκοποῖς. At
σκοποῖς absonum foret, quia sic quod sequitur
ὃ δὲ perperam dictum esset, quod, ubi
σκοπαῖς legitur, non potest non ad Macistum referri; non item de monte dictum videretur, si
σκοποῖς praecessisset. Sed illud
σκοπᾶς, quod ipse in M. G. Ald. Rob. esse dicit, in nullo horum librorum, qui omnes
σκοπάς habent, legitur. Solus H. Stephanus
σκοπᾶς ut aliam lectionem adnotavit, sed is haud dubie scribendi error est, quum
σκοπάς exarare vellet. Scribendum vero
σκοπῷ.
270-378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-158
erstes Epeisodion. Für die tragische Entwicklung wird in der Schilderung der siegreichen Einnahme Trojas der Schein des Glückes gegeben. Der Chorführer schickt, bevor er seine Bitte anbringt, einen Ausdruck seiner Ergebenheit und Huldigung voraus:
,,ich bin unterthänig und wenn du meinen Wunsch erfüllest, bin ich dir dankbar (
εὔφρων 275); wenn nicht, verarge ich (
φθόνος ἐστί,
νεμεσῶ) es dir
nicht." Grofs ist der Kontrast dem
Schluſs der Handlung gegenüber, wo der Chor derselben Fürstin drohend gegenüber steht.
273-274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-159
D. i.
εἴ τι κεδνὸν πεπυσμένη εἴτε,
μὴ πεπυσμένη,
πεύ-
σεσθαι κεδνόν τι ἐλπίζουσα. Mit
εὐάγγελος ἐλπίς vgl.
δόξης ἐσφάλην εὐαγγέλου Eur. Med. 1009,
ἔρως αἱματολοιχός unten 1479,
ἀλληλοφόνους
μανίας 1575.