Agamemnon. Aeschylus. . 2026.
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
270.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-177
Ἀθῴου Ἀθῷον Blomfieldius. Libri
270
ἄθωον. Affert hunc versum schol. Vict. ad Il. XIV. 229. Iovem in illo monte cultum dicens. Eustathius p. 358.
ὅτι δὲ Θρακικὸς καὶ ὁ Ἄθως, οὗ μνεία καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα, δηλοῖ φασὶ Σοφοκλῆς ἐν Θαμύριδι, “Θρῇσσαν” εἰπὼν “σκοπιὰν Ζηνὸς Ἀθῴου.” ἔνθα ὅρα τὸ Ἀθῴου, ὁμωνυμοῦν τῷ ἀθῷος, ὑφ' οὗ δηλοῦται ὁ ἀζήμιος. ὧν διαφορά, καθά που καὶ ἑτέρωθι δηλωθήσεται, οὐ μόνον κατὰ σημασίαν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τόνον. ἀθῶος μὲν γὰρ κατά τίνας προπερισπωμένως, ὁ ἀζήμιος, Ζεὺς δὲ Ἀθῷος προπαροξυτόνως, ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ τιμώμενος, ὃν φασιν ἔστι καὶ Ἀθώϊον κατὰ διαίρεσιν εἰπεῖν, ὁμοίως τῷ Ἄρειος, Ἀρήιος. κατὰ μέντοι ἑτέρους, ὧν ἐστὶ καὶ Ἡρωδιανός, ἀνάπαλιν, ὁ μὲν παρὰ τὸν Ἄθων Ζεὺς Ἀθῷος περισπασθήσεται, κατὰ τὸ ἥρως, ἥρῳος, Μίνως, Μίνῳος, γάλως, γαλῷος, τὸ δὲ ἕτερον παροξυνθήσεται, καὶ ἔσται ἀθῶος, ἄνωος, ὡς ψυχή, εὔψυχος, βούλη, εὔβουλος, τιμή, ἄτιμος. Videtur
ἄψυχος et
ἄβουλος scripsisse. De eadem re idem p. 218, 3. 953, 42.
271.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-178
ὑπερτελής τε
271
ὑπερτελῆστε sic M.
υπερτεληστε sine accentu G.
ὑπερτελής τε Ald. Turn.
ὑπερτελεῖς τε Bess.
ὑπερθ' Ἑλλής τε Rob.
ὑπεὶρ Ἑλλής τε Flor. Farn. Vict. In Farn. glossa
ὑπὲρ τὸν Ἑλλήσποντον. Deinde
πλέοντα Ald. De verbo
πλέοντα, tegere significante, dixit, hoc quoque loco allato, Porsonus ad Phoen. v. 663. Quare Musgravii coniectura
φωτίσαι non opus est. Ὑπερτελής autem super eminentem notat, ut apud Eur. Ion. v. 1549. et ita
ὑπερτελὲς infra v. 344. eademque metaphora
ὑπερτελὴς apud Sophoclem Trach. v. 36. Hesychius ex hoc Aeschyli loco, ut videtur,
ὑπερτελής, ὑπὲρ τὸ τέλος ἀφικομένη. Blomfieldio Aeschylus scripsisse videbatur
ὑπερτελεῖ τε. V. ad v. 272. 273.
272-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-179
πεύκη τὸ χρυσοφεγγὲς
ἰσχὺν dedit Blomfieldius, id habere dicens marg. Ask. et Musgr. Puto hanc coniecturam esse Askewii et Musgravii. Libri enim
ἰσχύς, quod scholiastes interpretatur
μεγίστη πεύκη, ἰσχὺς πυρός. Non opus est
ἰσχὺν scribere: sed
πευκή, quod libri habent, ad
ἰσχὺς appositum languet. Id Schützius recte in
πεύκη mutandum esse censuit: cetera autem non recte tractavit. Coniecit enim
πρὸς ἐκδοχήν, πεύκης τὸ χρυσοφεγγὲς — σέλας. Sed in
πρὸς ἡδονήν, quod etiam Pearsono in
πρὸς ἐκδοχὴν mutandum esse videbatur, nihil vitii est, si reputes non
δέ, sed
τέ post
ὑπερτελής scriptum esse. Nam
δέ si legeretur, requireretur verbum pro nomine
πεύκη, veluti
πηδᾷ, ut in Ione Euripidis v. 1144.
ἔνθα πῦρ πηδᾷ θεοῦ Βακχεῖον. Nunc vero,
τέ posito,
ἐξεδέξατο etiam ad sequentia refertur. Excepit flammam Athos et vis flammae altissime eminens, ut more collustraret, luxuriante pinu. Significat enim
πρὸς ἡδονὴν πεύκης ut pro lubitu luxuriaretur flamma. Mox
χρυσοφεγγές Bess.
270-378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-158
erstes Epeisodion. Für die tragische Entwicklung wird in der Schilderung der siegreichen Einnahme Trojas der Schein des Glückes gegeben. Der Chorführer schickt, bevor er seine Bitte anbringt, einen Ausdruck seiner Ergebenheit und Huldigung voraus:
,,ich bin unterthänig und wenn du meinen Wunsch erfüllest, bin ich dir dankbar (
εὔφρων 275); wenn nicht, verarge ich (
φθόνος ἐστί,
νεμεσῶ) es dir
nicht." Grofs ist der Kontrast dem
Schluſs der Handlung gegenüber, wo der Chor derselben Fürstin drohend gegenüber steht.