Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

In me, indeed, the gushing fountains of my weeping have been exhausted, not even a drop is left. I bear too marrings of mine eyes, late closed in slumber, bewailing the lamp kept burning for thy sake ever unheeded : and in my dreams I was awakened by the light flitting of the buzzing gnat, seeing more sufferings befall thee than could possibly have happened during my time of sleep .—Now having endured all these horrors, I will, with a soul not sorrowful, call this my husband, a watch-dog of the folds, a saving mainstay of the ship, a foundation pillar of the lofty roof, an only child to parent, a land that hath appeared to mariners beyond their hopes, a day most fair to look upon after tempest, a gushing rill to a thirsty wayfarer . And delightful 'tis to have escaped from all constraint. With such salutations then, as these, do I honour him. But be envy far away ; for many are the previous ills we have endured. And now I pray thee beloved one, step forth from out this car, not planting on the bare ground, my liege, thy foot that trod down Ilion. Maidens, why do ye delay, on whom hath been imposed the charge of strewing the surface of the way with tapestry? Let a purple-strawn path be made forthwith, that Justice may usher him into his unlooked-for home . And for the rest my care, not overcome by slumbering, shall by favour of the gods order aright what hath been decreed.

AGAMEMNON

Agamemnon. Aeschylus. Theodore Alois Buckley (Translator). London. 1849.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by Volunteer.

Current edition Experimental

The Agamemnon (OCR draft) (English) (The Agamemnon. Theodore Alois Buckley, 1849.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (8)

Ἀγαμέμνων First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 975-1033 focus

str. 1

Χορός

τίπτε μοι τόδ᾽ ἐμπέδως
975

δεῖμα¹ προστατήριον

καρδίας τερασκόπου ποτᾶται,

μαντιπολεῖ δ᾽ ἀκέλευστος ἄμισθος ἀοιδά,

οὐδ᾽ ἀποπτύσαι² δίκαν
980

δυσκρίτων ὀνειράτων

θάρσος εὐπειθὲς ἵζει³

φρενὸς φίλον θρόνον; χρόνος δ᾽ ἐπὶ⁴

πρυμνησίων ξυνεμβολαῖς⁵

ψαμμίας ἀκάτας⁶ παρή-
985

βησεν, εὖθ᾽ ὑπ᾽ Ἴλιον

ὦρτο ναυβάτας στρατός.

ant. 1

988

Χορός

πεύθομαι δ᾽ ἀπ᾽ ὀμμάτων

νόστον, αὐτόμαρτυς ὤν:

τὸν δ᾽ ἄνευ λύρας ὅμως⁷ ὑμνῳδεῖ
990

θρῆνον Ἐρινύος⁸ αὐτοδίδακτος ἔσωθεν

θυμός, οὐ τὸ πᾶν ἔχων

ἐλπίδος φίλον θράσος.

σπλάγχνα δ᾽ οὔτι⁹ ματᾴζει
995

πρὸς ἐνδίκοις φρεσὶν τελεσφόροις

δίναις κυκλούμενον κέαρ.

εὔχομαι δ᾽ ἐπ᾽¹⁰ ἐμᾶς τοιαῦτ᾽¹¹

ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν

ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.
1000

str. 2

1001

Χορός

μάλα γέ τοι¹² τὸ μεγάλας ὑγιείας

ἀκόρεστον τέρμα. νόσος γάρ <ἀεὶ>¹³

γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει,

καὶ πότμος εὐθυπορῶν
1005

ἀνδρὸς ἔπαισεν ἄφαντον ἕρμα.

καὶ τὸ μὲν πρὸ χρημάτων

κτησίων ὄκνος βαλὼν

σφενδόνας ἀπ᾽ εὐμέτρου,
1010

οὐκ ἔδυ πρόπας δόμος

πημονᾶς¹⁴ γέμων ἄγαν,

οὐδ᾽ ἐπόντισε σκάφος.

πολλά τοι δόσις ἐκ Διὸς ἀμ-

φιλαφής τε καὶ ἐξ ἀλόκων ἐπετειᾶν
1015

νῆστιν ὤλεσεν νόσον.

ant. 2

1017

Χορός

τὸ δ᾽ ἐπὶ γᾶν πεσὸν¹⁵ ἅπαξ θανάσιμον

προπάροιθ᾽¹⁶ ἀνδρὸς μέλαν αἷμα τίς ἂν
1020

πάλιν ἀγκαλέσαιτ᾽ ἐπαείδων;

οὐδὲ¹⁷ τὸν ὀρθοδαῆ

τῶν φθιμένων ἀνάγειν

Ζεὺς ἀπέπαυσεν¹⁸ ἐπ᾽ εὐλαβείᾳ;

εἰ δὲ μὴ τεταγμένα
1025

μοῖρα μοῖραν ἐκ θεῶν

εἶργε μὴ πλέον φέρειν,

προφθάσασα καρδία

γλῶσσαν ἂν τάδ᾽ ἐξέχει.

νῦν δ᾽ ὑπὸ σκότῳ βρέμει
1030

θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπελ-

πομένα ποτὲ καίριον ἐκτολυπεύσειν

ζωπυρουμένας φρενός.

Ἀγαμέμνων Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.) — 975-1033 focus

Χορός

τίπτε μοι τόδʼ ἐμπέδως
975

δεῖμα προστατήριον

καρδίας τερασκόπου ποτᾶται,

μαντιπολεῖ δʼ ἀκέλευστος ἄμισθος ἀοιδά,

οὐδʼ ἀποπτύσαι δίκαν
980

δυσκρίτων ὀνειράτων

θάρσος εὐπειθὲς ἵ-

ζει φρενὸς φίλον θρόνον;

χρόνος δʼ ἐπὶ πρυμνησίων ξυνεμβολαῖς

ψαμμίʼ ἀκτᾶς παρή-
985

μησεν, εὖθʼ ὑπʼ Ἴλιον

ὦρτο ναυβάτας στρατός.

988

Χορός

πεύθομαι δʼ ἀπʼ ὀμμάτων

νόστον, αὐτόμαρτυς ὤν·

τὸν δʼ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνῳδεῖ
990

θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν

θυμός, οὐ τὸ πᾶν ἔχων

ἐλπίδος φίλον θράσος.

σπλάγχνα δʼ οὔτοι ματᾴ-
995

ζει πρὸς ἐνδίκοις φρεσὶν

τελεσφόροις δίναις κυκώμενον κέαρ.

εὔχομαι δʼ ἐξ ἐμᾶς

ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν

ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.
1000

1001

Χορός

μάλα γέ τοι τὸ μεγάλας ὑγιείας

ἀκόρεστον τέρμα· νόσος γάρ

γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει.

καὶ πότμος εὐθυπορῶν
1005

ἀνδρὸς ἔπαισεν ἄφαντον ἕρμα.

καὶ πρὸ μέν τι χρημάτων

κτησίων ὄκνος βαλὼν

σφενδόνας ἀπʼ εὐμέτρου,
1010

οὐκ ἔδυ πρόπας δόμος

πημονᾶς γέμων ἄγαν,

οὐδʼ ἐπόντισε σκάφος.

πολλά τοι δόσις ἐκ Διὸς ἀμφιλα-

φής τε καὶ ἐξ ἀλόκων ἐπετειᾶν
1015

νῆστιν ὤλεσεν νόσον.

1017

Χορός

τὸ δʼ ἐπὶ γᾶν πεσὸν ἅπαξ θανάσιμον

πρόπαρ ἀνδρὸς μέλαν αἷμα τίς ἂν
1020

πάλιν ἀγκαλέσαιτʼ ἐπαείδων;

οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ

τῶν φθιμένων ἀνάγειν

Ζεὺς ἀπέπαυσεν ἐπʼ εὐλαβείᾳ;

εἰ δὲ μὴ τεταγμένα
1025

μοῖρα μοῖραν ἐκ θεῶν

εἶργε μὴ πλέον φέρειν,

προφθάσασα καρδία

γλῶσσαν ἂν τάδʼ ἐξέχει.

νῦν δʼ ὑπὸ σκότῳ βρέμει
1030

θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπελπομέν-

α ποτὲ καίριον ἐκτολυπεύσειν

ζωπυρουμένας φρενός.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 887 focus

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἐνι σταγών.

ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασι βλάβας ἔχω

τὰς ἀμφί σοι κλάουσα λαμπτηρουχίας

890

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασι

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωΰσσοντος, ἀμφί σοι πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

[νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσ᾽ ἀπενθήτῳ φρενὶ

895

λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στῦλον ποδήρη, μονογενές τέκνον πατρὶ,

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,

900

ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος.

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.]

τοιοϊσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.

φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ

ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,

905

ἔκβαιν᾿ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς

τὸν σὸν πόδ᾽, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.

δμωαὶ, τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τέλος

πέδον κελεύθου στορνύναι πετάσμασιν;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος

910

ἐς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται δίκη.

τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἰμαρμένα.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Gottfried Hermann, 1852.) — 887 focus

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών.
855

ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασιν βλάβας ἔχω,

τὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίας

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασιν

Κλυταιμνήστρα

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη
860

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

νῦν, ταῦτα πάντα τλᾶσ', ἀπενθήτῳ φρενὶ

λέγοιμ' ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,
865

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰςιδεῖν ἐκ χείματος,

ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος.

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.

τοιοῖςδέ τοί νιν ἀξιῶ προςφθέγμασιν.
870

φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ

ἠνειχόμεσθα· νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,

ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς

τὸν σὸν πόδ᾽, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.

δμῳαί, τί μέλλεθ', αἷς ἐπέσταλται τέλος
875

πέδον κελεύθου στρωννύναι πετάσμασιν;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος,

ἐς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται Δίκη.

τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.
880

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (OCR draft) Experimental (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 887 focus

Ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν καθεστήκασιν s.l., οὐδ' ἔνι σταγών·

ἐν ὀψικοίτοις δ' ὄμμασιν βλάβας κλά- ἔχω

τὰς ἀμφί σοι ἀμφὶ σοὶ (item in 893) κλαίουσα λαμπτηρουχίας
890

ἀτημελήτους αἰέν· ἐν δ' ὀνείρασιν

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

Νῦν, ταῦτα πάντα τλᾶσ', ἀπενθήτῳ φρενὶ
895

λέγοιμ' ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς ὑψιλῆς στέγης

στῦλον στύλον στόλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ' ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,
900

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ

ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος·

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν·

τοιοῖσδέ τοί νιν τοίνυν ἀξιῶ προσφθέγμασιν προσφεγ-·

φθόνος δ' ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ

ἠνειχόμεσθα. Νῦν δέ μοι δ' ἐμοὶ, φίλον κάρα,
905

ἔκβαιν' ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς

τὸν σὸν πόδ', ὤναξ ἄναξ, Ἰλίου πορθήτορα.

Δμωαί, τί μέλλεθ', αἷς ἐπέσταλται τέλος τάδε

πέδον κελεύθου στρωννύναι πετάσμασιν ;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος,
910

ἐς δῶμ' ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται Δίκη.

Τὰ δ' ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. N. Wecklein, 1885.) — 887 focus

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών.

¹²³

φάσις, ut videtur, τέτρηται πλέον ἐπλήθυον ἐπλήθυνον τἂν τ' ἂν fort. πολλὰς τεράμνων (ἄνωθεν ex 862 ortum videtur). fort. ἀνημμένης. πιστωμάτων πιστευμάτων (τόν τ' h) καταρρίψειεν κατεσβήκασιν

ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασιν βλάβας ἔχω,

880

τὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίας

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασιν

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

885

νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσ᾽, ἀπενθήτῳ φρενὶ

λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στύλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα,

890

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,

ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος.

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.

τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.

φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ

895

ἠνειχόμεσθα· νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,

ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς

τὸν σὸν πόδ᾽, ὦναξ, Ιλίου πορθήτορα.

δμῳαί, τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τέλος

πέδον κελεύθου στρωννύναι πετάσμασιν;

900

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος,

ἐς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται δίκη.

τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.

⁴⁵

κλάβας τόνδε βουστάθμων ὑψιλῆς στόλον στύλον γαῖαν post 886 inserit τοί νιν τοίνυν δέ μοι δ᾽ ἐμοὶ avaş δμωαί (ἐπέσταλται τάδε h) στορνύναι θεοῖσιν ἄρμενα

ΑΓ.

Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Martin L. West, 1990.) — 887 focus

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών·

ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασιν βλάβας ἔχω

τὰς ἀμφὶ σοὶ κλαίουσα λαμπτηρουχίας

890

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασιν

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπῆισι θωύσσοντος, ἀμφὶ σοὶ πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσ᾽ ἀπενθήτωι φρενί

895

λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα τόνδε, τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,

900

ὁδοιπόρωι διψῶντι πηγαῖον ῥέος·

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.

τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγγμασιν,

φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακά

ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι φίλον κάρα

905

ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθείς

τὸν σὸν πόδ᾽ ὦναξ Ἰλίου πορθήτορα.

δμωιαί, τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τέλος

πέδον κελεύθου στορνύναι πετάσμασιν;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος,
910

εἰς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται Δίκη.

τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνωι νικωμένη

θήσει δικαίως ξὺν θεοῖς †εἱμαρμένα†.

Aeschyli Agamemnon (OCR draft) Experimental (Aeschyli Agamemnon. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 887 focus

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών.

ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασιν βλάβας ἔχω

τὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίας

890

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασιν

Apparatus Criticus

ὑπ᾽ Ἰλίωι ἐπ᾿ ἰλίωι ἔκπαγλον ἔκπαγγλον πολλὰς κλύουσαν κληδόνας παλιγκότους del Ahrens φάτις φάσις τέτρηται τέτρωται ἐπλήθυον ἐπλήθυνον πολλὴn ἄνωθεν, τὴn κάτω γὰρ οὐ λέγω, del. Schütz λαβεῖν λαβών πιστωμάτων πιστευμάτων τόn θ᾽ ὑπ᾽ τόn τ᾽ ὑπ κατεσβήκασιν καθεστήκασιν βλάβας κλάβας

ΚΛ.

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσα τῶν σταθμῶν κύων,
895

λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα τόνδ᾽ ἀπενθήτωι φρενί

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,

γαῖαν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,
900

ὁδοιπόρωι διψῶντι πηγαῖον ῥέος·

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.

τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.

φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακά

ἠνειχόμεσθα· νῦν δέ μοι φίλον κάρα
905

ἔκβαιν᾿ ἀπήνης τῆσδε μὴ χαμαὶ τιθείς

τὸν σὸν πόδ᾽, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.

δμωιαὶ τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τάδε,

πέδον κελεύθου στορνύναι πετάσμασιν;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος,
910

ἐς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται δίκη.

τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνωι νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖσιν ἄρμενα.

Translations (8)

Agamemnon Perseus (Aeschylus. The poetical works of Robert Browning, Volume 13. Browning, Robert, translator; Berdoe, Edward, editor. London: Smith, Elder and Co., 1889.) — 810-974 focus

AGAMEMNON.

First, indeed, Argos , and the gods, the local,
810

’T is right addressing — those with me the partners

In this return and right things done the city

Of Priamos: gods who, from no tongue hearing

The rights o’ the cause, for Ilion ’s fate man-slaught’rous

Into the bloody vase, not oscillating,
815

Put the vote-pebbles, while, o’ the rival vessel,

Hope rose up to the lip-edge: filled it was not.

By smoke the captured city is still conspicuous:

Até’s burnt offerings live: and, dying with them,

The ash sends forth the fulsome blasts of riches.
820

Of these things, to the gods grace many-mindful

’T is right I render, since both nets outrageous

We built them round with, and, for sake of woman,

It did the city to dust — the Argeian monster,

The horse’s nestling, the shield-bearing people
825

That made a leap, at setting of the Pleiads,

And, vaulting o’er the tower, the raw-flesh-feeding

Lion licked up his fill of blood tyrannic.

I to the gods indeed prolonged this preface;

But — as for thy thought, I remember hearing —
830

I say the same, and thou co-pleader hast me.

Since few of men this faculty is born with —

To honour, without grudge, their friend, successful.

For moody, on the heart, a poison seated

Its burthen doubles to who gained the sickness:
835

By his own griefs he is himself made heavy,

And out-of-door prosperity seeing groans at.

Knowing, I’d call (for well have I experienced)

Fellowship’s mirror, phantom of a shadow,

Those seeming to be mighty gracious to me:
840

While just Odusseus — he who sailed not willing —

When joined on, was to me the ready trace-horse.

This of him, whether dead or whether living,

I say. For other city-and-gods’ concernment —

Appointing common courts, in full assemblage
845

We will consult. And as for what holds seemly —

How it may lasting stay well, must be counselled:

While what has need of medicines Paionian

We, either burning or else cutting kindly,

Will make endeavour to turn pain from sickness.
850

And now into the domes and homes by altar

Going, I to the gods first raise the right-hand —

They who, far sending, back again have brought me.

And Victory, since she followed, fixed remain she!

855

KLUTAIMNESTRA.

Men, citizens, Argeians here, my worships!
855

I shall not shame me, consort-loving manners

To tell before you: for in time there dies off

The diffidence from people. Not from others

Learning, I of myself will tell the hard life

I bore so long as this man was ’neath Ilion .
860

First: for a woman, from the male divided,

To sit at home alone, is monstrous evil —

Hearing the many rumours back-revenging:

And for now This to come, now That bring after

Woe, and still worse woe, bawling in the household!
865

And truly, if so many wounds had chanced on

My husband here, as homeward used to dribble

Report, he’s pierced more than a net to speak of!

While, were he dying (as the words abounded)

A triple-bodied Geruon the Second,
870

Plenty above — for loads below I count not —

Of earth a three-share cloak he’d boast of taking,

Once only dying in each several figure!

Because of suchlike rumours back-revenging,

Many the halters from my neck, above head,
875

Others than I loosed — loosed from neck by main force!

From this cause, sure, the boy stands not beside me —

Possessor of our troth-plights, thine and mine too —

As ought Orestes: be not thou astonished!

For, him brings up our well-disposed guest-captive
880

Strophios the Phokian — ills that told on both sides

To me predicting — both of thee ’neath Ilion

The danger, and if anarchy’s mob-uproar

Should overthrow thy council; since ’t is born with

Mortals, — whoe’er has fallen, the more to kick him.
885

Such an excuse, I think, no cunning carries!

887

As for myself — why, of my wails the rushing

Fountains are dried up: not in them a drop more!

And in my late-to-bed eyes I have damage,

Bewailing what concerned thee, those torch-holdings
890

For ever unattended to. In dreams — why,

Beneath the light wing-beats o’ the gnat, I woke up

As he went buzzing — sorrows that concerned thee

Seeing, that filled more than their fellow-sleep-time.

Now, all this having suffered, from soul grief-free
895

I would style this man here the dog o’ the stables,

The saviour forestay of the ship, the high roof’s

Ground-prop, son sole-begotten to his father,

— Ay, land appearing to the sailors past hope,

Loveliest day to see after a tempest,
900

To the wayfaring-one athirst a well-spring,

— The joy, in short, of ’scaping all that ’s — fatal!

I judge him worth addresses such as these are

— Envy stand off! — for many those old evils

We underwent. And now, to me — dear headship! —
905

Dismount thou from this car, not earthward setting

The foot of thine, O king, that’s Ilion ’s spoiler!

Slave-maids, why tarry? — whose the task allotted

To strew the soil o’ the road with carpet-spreadings.

Immediately be purple-strewn the pathway,
910

So that to home unhoped may lead him — Justice!

As for the rest, care shall — by no sleep conquered —

Dispose things — justly (gods to aid!) appointed.

914

AGAMEMNON.

Offspring of Leda, of my household warder,

Suitably to my absence hast thou spoken,
915

For long the speech thou didst outstretch! But aptly

To praise — from others ought to go this favour.

And for the rest, —-not me, in woman’s fashion,

Mollify, nor — as mode of barbarous man is —

To me gape forth a groundward-falling clamour!
920

Nor, strewing it with garments, make my passage

Envied! Gods, sure, with these behoves we honour:

But, for a mortal on these varied beauties

To walk — to me, indeed, is nowise fear-free.

I say — as man, not god, to me do homage!
925

Apart from foot-mats both and varied vestures,

Renown is loud, and — not to lose one’s senses,

God’s greatest gift. Behoves we him call happy

Who has brought life to end in loved well-being.

If all things I might manage thus — brave man, I!
930

KLUTAIMNESTRA.

Come now, this say, nor feign a feeling to me!

AGAMEMNON.

With feeling, know indeed, I do not tamper!

KLUTAIMNESTRA

Vowed’st thou to the gods, in fear, to act thus?

AGAMEMNON.

If any, I well knew resolve I outspoke.

KLUTAIMNESTRA.

What think’st thou Priamos had done, thus victor?
935

AGAMEMNON.

On varied vests — I do think — he had passaged.

KLUTAIMNESTRA

Then, do not, struck with awe at human censure ....

AGAMEMNON.

Well, popular mob-outcry much avails too.

KLUTAIMNESTRA.

Ay, but the unenvied is not the much valued.

AGAMEMNON.

Sure, ’t is no woman’s part to long for battle.
940

KLUTAIMNESTRA.

Why, to the prosperous, even suits a beating.

AGAMEMNON.

What? thou this beating us in war dost prize too?

KLUTAIMNESTRA.

Persuade thee! power, for once, grant me — and willing!

944

AGAMEMNON.

But if this seem so to thee — shoes, let someone

Loose under, quick — foot’s serviceable carriage!
945

And me, on these sea-products walking, may no

Grudge from a distance, from the god’s eye, strike at!

For great shame were my strewment-spoiling — riches

Spoiling with feet, and silver-purchased textures!

Of these things, thus then. But this female-stranger
950

Tenderly take inside! Who conquers mildly

God, from afar, benignantly regardeth.

For, willing, no one wears a yoke that’s servile:

And she, of many valuables, outpicked

The flower, the army’s gift, myself has followed.
955

So, — since to hear thee, I am brought about thus, —

I go into the palace — purples treading.

KLUTAIMNESTRA.

There is the sea — and what man shall exhaust it? —

Feeding much purple’s worth-its-weight-in-silver

Dye, ever fresh and fresh, our garments’ tincture;
960

At home, such wealth, king, we begin — by gods’ help —

With having, and to lack, the household knows not.

Of many garments had I vowed a treading

(In oracles if fore-enjoined the household)

Of this dear soul the safe-return-price scheming!
965

For, root existing, foliage goes up houses,

O’erspreading shadow against Seirios dog-star;

And, thou returning to the hearth domestic,

Warmth, yea, in winter dost thou show returning.

And when, too, Zeus works, from the green-grape acrid,
970

Vine — then, already, cool in houses cometh —

The perfect man his home perambulating!

Zeus, Zeus Perfecter, these my prayers perfect thou!

Thy care be — yea — of things thou mayst make perfect!

AGAMEMNON (OCR draft) Experimental (AGAMEMNON. Paul Mazon, 1920-1925.) — 887 focus

Pour moi, j'ai vu se tarir les flots jaillissants de mes pleurs ; je n'ai plus une larme. J'ai brûlé mes
yeux au cours des longues veilles où je pleurais sur toi, dans l'obstiné silence des signaux enflammés. Et, dans mes songes, le vol léger et harcelant du moucheron m'éveillait, les yeux encore pleins des maux que j'avais vus t'assaillir,
plus nombreux que les minutes de mon rêve ¹. Après tant de peines, l'âme enfin libre d'angoisses, je puis bien appeler cet homme le chien de l'étable, le câble sauveur du navire, la colonne soutien de la haute toiture, le fils seul enfant de son père — et aussi la terre inespérée apparue
au matelot, la lumière si douce après la tempête, la source ²

AGAMEMNON

CLYTEMNESTRE

vive qui désaltère le voyageur. Qui triomphe du sort goûte joie sans mélange : ces noms sont ceux qui lui conviennent.
Et que l'envie ici se taise : nous avons, pour cette joie, supporté assez de misères ! Et maintenant, tête chérie, descends de ce char, sans poser à terre, ô maître, ce pied qui renversa Troie. Que tardez-vous ? captives à qui j'avais confié le soin de joncher de tapis le sol qu'il doit fouler. Que
sur ses pas naisse un chemin de pourpre, par où la Justice le mène dans un séjour qui passe son attente ³ ! Le reste, une pensée que le sommeil ne dompte pas le réglera comme il convient, avec l'aide des dieux, dans le sens voulu

Agamemnon (OCR draft) Experimental (Agamemnon. Robert Potter, 1779.) — 887 focus

Such care dwells not with fraud. At thy return

The gushing fountains of my tears are dried,

1000

Save that my eyes are weak with midnight watchings,

Straining, thro’ tears, if haply they might ſee

Thy ſignal fires, that claim’d my fix’d attention.

If they were clos’d in ſleep, a ſilly fly

Wou’d, with its ſlightest murm’rings, make me ſtart,

1005

And wake me to more fears.

For thy dear ſake

All this I ſuffer’d: but my jocund heart

Forgets it all, whilſt I behold my lord,

My guardian, the ſtrong anchor of my hope,

1010

The ſtately column that ſupports my houſe,

Dear as an only child to a fond parent;

Welcome as land, which the toſt mariner

Beyond his hope deſcries; welcome as day

After a night of ſtorms with fairer beams

1015

Returning; welcome as the liquid lapſe

Of fountain to the thirſty traveller:

So pleaſant is it to eſcape the chain

Of hard conſtraint.

AGAMEMNON.

Such greeting I eſteem

1020

Due to thy honour: let it not offend,

For I have ſuffer’d much.

But, my lov’d lord,

Leave now that car; nor on the bare ground ſet

That royal foot, beneath whoſe mighty tread

1025

Troy trembled.

Haſte, ye virgins, to whoſe care

This pleaſing office is entrusted, ſpread

The ſtreets with tapeſtry; let the ground be cover’d

With richest purple, leading to the palace;

1030

That honour with juſt ſtate may grace his entry,

Tho’ unexpected. My attentive care,

Shall, if the Gods permit, diſpoſe the reſt

To welcome his high glories, as I ought.

AGAMEMNON.

Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 887 focus

Inaridite in me son le precipiti

fonti del pianto, e piú stilla non v'è.

Nelle insonni pupille impresso ho il danno:

ch'io piangevo per te, sempre aspettando

del fuoco il nunzio, e non giungea.
1030

Dai lievi

sogni, il susurro e il battito dell' ali

CLITENNESTRA

d'una zanzara mi destava; e tue

sciagure viste avea, piú che del sonno

non ne capesse il tempo.
1035

Ed or che il male

sofferto è già, con cuor lieto, quest' uomo

dirò cane fedel della sua casa,

gómena che salvezza è della nave,

saldo pilastro dell' eccelso tetto,
1040

figliuolo unico al padre, terra apparsa

ai naviganti contro ogni speranza,

giorno fulgente dopo il turbine, acqua

di vena al peregrino arso di sete.

Questo è il saluto ond'io t'onoro: e lunge
1045

rimanga invidia: ché da troppi mali

fummo di già colpiti.

Ora, o diletto,

dal cocchio scendi; e non poggiare al suolo,

quel piede, o sire, ch'llio calpestò.
1050

Che indugiate, fantesche ? E' vostro il compito

di ricoprire coi tappeti il suolo:

presto, velata sia la via di porpora,

sí che Giustizia lo conduca ai tetti

com' egli non credea.
1055

Quanto altro bramo,

col voler degli Dei provvederà

che si compia, un pensier che non assonna.

AGAMENNONE

Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 887 focus

Aeschylus, Agamemnon: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 887 focus

Erlauchte Väter unsrer Stadt, ich will die Scheu

bezwingen und, ihr würd'gen Herrn, vor euch gesteh'n,

wie Lieb' und Sehnsucht nach dem Gatten mich be-

herrscht.

890

Denn Zeit bricht alle Rücksicht, und so sprech'

ich's aus,

wie schwer das Leben diese lange Zeit, da er

860 vor Ilios verweilte, mir geworden ist.

Schon gar so lange von dem Manne fern zu Haus
895

862 einsam zu sitzen wird der Frau zu schlimmer Qual.

Und dann die Unheilsboten —

ist der eine da,

865 bringt gleich der andre noch viel schlimm're Kunde

nach.
900

Und wenn die Wunden alle, welche das Gerücht

uns zu beschreiben wußte, wirklich unser Herr

empfangen hätte, müßte jetzt mehr Löcher als

ein Netz sein Körper zeigen, und wenn er so oft

gestorben wär' als tot gesagt, er könnte traun
905

870 dreileibig wie Geryones gewesen sein,

872 und würd' in jeglicher Gestalt doch einmal tot

längst unter'm Rasen liegen, seines Anspruchs quitt

auf dreimal sechs Schuh Erde.

Zur Verzweiflung trieb
910

mich oft mit ewig neuen Schrecken das Gerücht.

875 Und oftmals mußten fremde Hände meinen Hals,

den schon die Schlinge schnürte, mit Gewalt befrei'n.

Sie wendet sich zum Wagen.

Klytaimestra.

English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 887 focus

For me, long since the gushing fount of tears

Is wept away; no drop is left to shed.

Dim are the eyes that ever watched till dawn,
1030

Weeping the bale-fires, piled for thy return,

Night after night unkindled. If I slept,

Each sound—the tiny humming of a gnat,

Roused me again, again, from fitful dreams

Wherein I felt thee smitten, saw thee slain,
1035

Thrice for each moment of mine hour of sleep.

All this I bore, and now, released from woe,

I hail my lord as watch-dog of a fold,

As saving stay-rope of a storm-tossed ship,

As column stout that holds the roof aloft,
1040

As only child unto a sire bereaved,

As land beheld, past hope, by crews forlorn,

As sunshine fair when tempest's wrath is past,

As gushing spring to thirsty wayfarer.

So sweet it is to 'scape the press of pain.
1045

With such salute I bid my husband hail!

Nor heaven be wroth therewith! for long and hard

I bore that ire of old.

Sweet lord, step forth,

Step from thy car, I pray—nay, not on earth
1050

Plant the proud foot, king, that trod down Troy!

Women! why tarry ye, whose task it is

To spread your monarch's path with tapestry?

Swift, swift, with purple strew his passage fair,

That justice lead him to a home, at last,
1055

He scarcely looked to see.

For what remains,

Zeal unsubdued by sleep shall nerve my hand

To work as right and as the gods command.

Agamemnon.

German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos, Band I, Agamemnon. Independent Donner line citations, Smyth card correspondence, twelve located textual notes and opening metrical facsimiles. Unfinished OCR proofreading and note attribution are documented in the review inventory.) — 887 focus

Mir aber ging der Thränen ewigrinnender
845

Brunnquell versiegen, daß darin kein Tropfe blieb.

Mein spätentschlummernd Auge schmerzt erloschen halb

Von Weinen, weil du meine Feuerwachen stets

Vergeblich harren ließest. Lag ich träumend dann,

So weckte mich der Mücke leiser Flügelschlag,
850

Die summend schwirrte, wann ich mehr Gefahr um dich

Sah, als die Zeit umfaßte, da ich schlummerte.

Nun, weil ich dieses Alles trug, nun darf ich wohl

Mit frohem Sinn dich grüßen als des Hauses Hort,

Des Schiffes rettend Ankertau, der hohen Burg
855

Grundfesten Pfeiler, greisen Vaters einzig Kind,

Dem Wandersmann, der dürstet, frische Quellenflut,

Des stillen Tages Heitre nach Gewittersturm,

Ein Land, den Schiffern wider Hoffen aufgetaucht!

Süß ist es, allem Ungemach entfloh'n zu sein.
860

Drum acht' ich solcher Grüße dich, o König, werth.

Sei nur die Mißgunst ferne! Noth ja trugen wir

Zuvor genug schon. (Sie steigt einige Stufen der Bühnentreppe hinab.) Steige nun, geliebtes Haupt,

Herab vom Wagen, doch zur Erde setze nicht

Den Fuß, o König, der die Troerburg zertrat!
865

Was säumt ihr, Jungfrau'n, denen aufgegeben ward,

Die Decken auszubreiten auf des Pfades Grund?

Schnell glänze rings von Purpur überdeckt die Bahn,

Daß Dike wider Hoffen ihn einführt in's Haus!

Das Andre fügt mein Eifer, den kein Schlaf bezwingt,
870

Gerecht mit Götterhülfe, wie's ihr Rath verhängt.

(Die Dienerinnen breiten Purpurteppiche über die Bühne bis an den Palast.)

Agamemnon.

Commentary

Critical apparatus to Agamemnon (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of Agamemnon.) focus

55. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-33

ἤ τις

ἥτις

G. Ald.

Τίς

cum nomine proprio coniunctum significat talem aliquem qualis est qui nominatur. Explicavit hunc usum Fritzschius in Quaest. Lucian. p. 16. Hic Aeschylus primo agrestes deos, ut proprios in hac re, Apollinem et Panem, tum iracundius assurgens, quippe iam quo tendat similitudo illa in animo habens, supremum deorum Iovem nominat. Mire abutitur doctrina sua Müllerus in Doriens. vol. 1. p. 295. Iovem ut regnatorem mundi, Pana ut concitatorem insaniae, Apollinem ut deum punitorem nominari censens.

57. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-34

τῶνδε μετοίκων Libri

τῶνδε μετοίκων

. Nulla in Rob. interpunctio. In Ald. post

οἰωνόθροον

, tum post

ὀξυβόαν

et post

ὑστερόποινον

interpunctum. A Turnebo virgula post

μετοίκων

posita, ut iungerentur

οἰωνόθροον γόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκων

. Ita construxisse videtur scholiastes Sophoclis ad Oed. Col. 934.

μετοίκους δὲ καλοῦμεν τοὺς ἀπὸ ἑτέρας χώρας οἰκοῦντας πρὸς τοὺς μετοικισθέντας ποθέν· τοῦτο δὲ ἔνοικον. κέχρηται δὲ καὶ Αἰσχύλος ἐπὶ τῶν οἰωνῶν ἐν Ἀγαμέμνονι λέγων οὕτω, τῶνδε μετοίκων, ἀντὶ τοῦ ἐνοίκων· μετοίκους γὰρ εἶπε τῶν ὑψηλῶν τόπων τοὺς οἰωνοὺς κἀκεῖσε ἀντὶ τῶν ἐνοίκων

. Sic haec ex codice edidit Elmsleius. Eadem fere Suidas habet. Aliter paullo scholiorum editio Romana, aliter rursum Brunckiana, non tamen ut emendatus sit locus. Si

τῶνδε μετοίκων

iungitur cum superioribus, luctus ob amotos pullos est intelligendus. At ita

τῶνδε

inutile est, quoniam aut

τῶν μετοίκων

aut

μετοίκων

ponendum erat. Pauwium, qui verba illa ad sequentia referri iussit, secuti sunt recentiores editores. Scholiastes quo rettulerit, non liquet, qui scribat

ὑπὲρ τῶν μετοικισθέντων νεοσσῶν

. Παραβᾶσιν, quod non potest de raptoribus pullorum anguibus dictum esse, aperte refertur ad Troianos, qui Helenam rapuerint violato iure hospitii. Eodem modo ad hanc rem, non ad pullos, respexit poeta, quum paullo ante Iovem commemoravit. Itaque etiam

μετοίκων

de Helena dictum est, ut omnino ineptum sit

τῶνδε

. Scripsi

τῶν δὲ μετοίκων

, ut ad

ὕπατος δ' ἀΐων

intelligeretur verbum substantivum. Dubitari autem potest, an post

ὀξυβόαν

exciderit hemistichium, hac sententia,

μέγα θυμοῦται

. Idque confirmatur fortasse eo quod in codice M. ceterisque antiquis libris versus ita distincti sunt,

γόον ὀξυβόαν | τῶνδε μετοίκων ὑστέροποινον

59. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-35

παραβᾶσιν

παρὰ βᾶσιν

G. Ald. Ἐρινύν

ἐρινὺν

M. Bess. G. Ald. Rob.

ἐριννὺν

Flor. Farn. Turn.

60. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-36

Ἀτρέως

Ἀτρέος

Turn.

63. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-37

γυιοβαρῆ

Turn. Virgulam quidam recentiorum editorum post

γυιοβαρῆ

posuerunt. Magis conveniunt poeticae dictioni

παλαίσματα γόνατος

, quam genitivi absoluti.

64. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-38

ἐρειδομένου

ἐριδομένου

Bess. G. Ald. Rob. Turn.

ἐρειδομένου

Farn. et

supra scripto Flor. In Farn. glossa

πίπτοντος

65. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-39

ἐν προτελείοις

ἐμπροτελείοις

ἐν πρωτελείοις

Flor.

66. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-40

Δαναοῖσιν

Δαναοῖσι

M. Marc. G. Flor. Farn. Ald. Rob.

Δαναοῖσι

Bess. Turn. Quam egregie hoc verbo, non iis quae sequuntur,

Τρωσί θ' ὁμοίως

, poeta systema concluserit ostendi in Elem. doctr. metr. p. 379.

69-71. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-41

οὔθ᾽ ὑποκλαίων οὔθ᾽ ὑπολείβων ἀπύρων ἱερῶν ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει Omnes in initio quoque

οὔθ'

. Non placet asyndeton. Quare, nisi forte aliquid excidit, malim

οὐδ'

. Legitur autem vulgo

οὐδ᾽ ὑποκλαίων οὔθ᾽ ὑπολείβων οὔτε δακρύων ἀπύρων ἱερῶν ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει

. Habent

ὑποκλαίων

M. Marc. Bess. Flor. Farn. Rob.

ὑποκλέων

ὑποκλίων

Ald.

ὑποκλείων

Turn. Pauwii coniecturam,

ὑποκλάσας

, ne quis probet, meminerit id non significare in genua procumbentem: v. Ruhnk. Ep. crit. p. 243 (276). Casaubonus scribendum putabat

ὑποκαίων

. Delenda potius sunt haec verba,

οὔτε δακρύων

, in quibus Aldinae error

δακεύων

fecit ut Turnebus ederet

δοκεύων

. Potest quidem

δακρύων

de fletu,

ὑποκλαίων

de lamentis accipi: sed coniungenda potius, quam interposito quod diversi generis est

οὔθ᾽ ὑπολείβων

separanda erant. Nihil est illud

οὔτε δακρύων

nisi interpretatio adscripta aut ad

οὔθ᾽ ὑποκλαίων

, aut fortasse ad

οὔθ᾽ ὑπολείβων

. Hesychius

λείβειν, σπένδειν. Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον. καὶ δακρύειν, ὅ ἐστι τοῖς δακρύοις ῥέειν. δάκρυα λείβων καὶ στάζων

. Delendum esse

οὔτε δακρύων

vidit etiam Paleyus, sed ut falsa admisceret. In sequentibus verbis decepit interpretes scholiasta,

ἀπύρων ἱερῶν

de Parcis Furiisque dici putans. Eum refutare non ausus Spanhemius ad Callimachi Lav. Pall. v. 107. aliorum testimoniis scriptorum vindicare ignem illis sacris satis habuit. Quae Pindarus Ol. VII. 88. proprie

ἄπυρα ἱερά

dixit, apud Aeschylum metaphorice dicta sunt, ut sacra igne carentia ea intelligantur, quae irrita sunt impieque facta. Hesychius

ἀπύρου, ἀθύτου. ἀπύρου, ἀθύτου. Σοφοκλῆς Μυσοῖς

. Ita apud Aeschinem contra Ctesiph. §. 131. 152.

ἀθύτων καὶ ἀκαλλιερήτων τῶν ἱερῶν

, ubi ad priorem locum videndus est Taylorus. Respicit autem chorus immolationem Iphigeniae, quam v. 140. similiter

θυσίαν ἄδαιτον

vocat. Participia cum scholiasta ad omissum

τις

referenda sunt, de qua constructione dixi ad Hecubae v. 485. Sed cogitat chorus de Agamemnone.

72. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-42

ἀτίτᾳ

ἀτίται

Μ.

ἀτίτῃ

ἀτιταὶ

Farn.

ἀτίτᾳ

Flor. Ald. Turn.

ἀτίτα

Marc. Rob. Vict.

ἀτιταία

Bess. Non temere damnandus est nominativus

ἀτίται

, etsi terminatio illa

ης

pro

ος

, de qua dixerunt Valckenarius ad Phoen. v. 120. Lobeckius ad Phryn. p. 639. et ad Ai. v. 604. quum est in vocibus a verbis factis, raro passivam significationem habet. Sed dictum ita est

ἀτίτας

Eum. v. 254. V. Lob. ad Αi. v. 241. Paralip. p. 428. Hesychius

ἀτίτην, ἀτιμώρητον, ἄπορον, ἄτιμον, τὸν μὴ ἔχοντα ἀποτῖσαι

. Praestare tamen videtur

ἀτίτα

. Homerum ego Il. XIV. 484.

δηρὸν ἔῃ ἄτιτος

posuisse credo cum Clarkio et Heynio, non

δηρὸν ἄτιτος ἔῃ

, quod in libris est.

Πολύτιτον ἐόντα

tamen in oraculo est apud Herod. V. 92. et inde apud Eusebium Praep. euang. V. 29. quod poterat

πολύτιμον

dici.

75. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-43

ἰσόπαιδα

ἰσόπεδα

Flor. Rob.

76. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-44

ὅ τε Librorum scripturam

ὅτε

emendavit Auratus. νεαρὸς

νοερὸς

Bess.

77. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-45

ἀνάσσων Libri

ἀνάσσων

, non aptum infirmae medullae verbum. Correxi in priore Aristophanis Nubium editione ad v. 994.

78. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-46

οὐκ ἔνι χώρᾳ

οὐκ ἔνι χώραι

Μ.

οὐκ ἔνι χώρᾳ

Farn. Vict.

οὐκ ἐνιχώρᾳ

Rob.

οὐκένι χώρᾳ

οὐκένι χώρα

Ald.

οὐκ ἔνι χώρα

Turn.

οὐκ ἐνὶ χώρᾳ

Bess. Frustra

οὐκ ἔνι χώρα

quum ab aliis, tum a Wakefieldio Silv. crit. II. p. 44. tentatum est. De formula

ἐν χώρᾳ, κατὰ χώραν

, quae usurpatur de iis quae firma suo loco stant sive, ut Horatii verbis utar, certa sede manent, videndi Valckenarius ad Herod. IV. 135. ad Theocr. Adon. p. 365. Ernestius ad Callim. h. D. v. 192. Boissonadus ad Eunap. p. 306. Αpud Callimachum est

πλαζομένη πελάγεσσι, πόδες δέ οἱ οὐκ ἐνὶ χώρᾳ

. Similiter Pindarus Pyth. IV. 485.

ῥᾴδιον μὲν γὰρ πόλιν σεῖσαι καὶ ἀφαυροτέροις, ἀλλ᾽ ἐπὶ χώρας αὖτις ἕσσαι δυςπαλὲs δὴ γίγνεται

. Verum id non satis aptum hoc loco videtur, praesertim si

scribitur. Id recte se haberet, si ullo pacto admitti posset scholiastae explicatio

τῷ τόπῳ ἐκείνῳ

. Nam

ἐνί

si legitur, omnis vis in hoc verbo est. Eatenus recte Boissonadus cum cod. Bess.

οὐκ ἐνὶ χώρᾳ

. Sed id vix potest aliter defendi, quam ut tota formula ex epicis petita dicatur. Nam in Attico scriptore requirimus potius

οὐκ ἐν χώρᾳ

, neque tragici

ἐνί

alibi quam in melicis admisisse videntur. Equidem

χώρᾳ

intellexerim de loco et numero in quo quid habetur, ut apud Theognidem v. 151.

ὕβριν, Κύρνε, θεὸς πρῶτον κακὸν ὤπασεν ἀνδρί, οὗ μέλλει χώρην μηδεμίαν θέμεναι.

et v. 821.

οἳ δ᾽ ἀπογηράσκοντας ἀτιμάζουσι τοκῆας, τούτων τοι χώρη, Κύρν', ὀλίγη τελέθει.

Dicit igitur chorus non inest, non censetur in loco aliquo et numero.

79. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-47

τό θ᾽ ὑπεργήρων φυλλάδος

τίθιπεργήρως

M. G. (sic M. G.)

τίθι περ γήρως

Marc. Ald.

τίθι περ γήρυς

Rob.

τόθι περγήρως

Bess.

τόθιπερ γήρως

Flor.

τόθη περ γήρως

Turn.

τόθ' ὑπεργήρων

Farn.

τόθ' ὑπέργηρων

Vict. De accentu v. Göttlingium p. 288. Tum

φυγάδος

φυλάδος

Ald.

80. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-48

τρίποδας

τρίποδος

Flor. Farn.

81. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-49

δ᾽ omittit Bess. ἀρείων

ἀρείων

Ald. Ad

γέρων

, quod in

ὑπεργήρων

inest, referendum esse

ἀρείων

Blomfieldius intellexit.

82. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-50

ἡμερόφαντον

ἡμερόφατον

M. Bess. G. Ald. Rob. Emendatam scripturam

ἡμερόφαντον

habent Farn. Turn. Vict.

83. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-51

Τυνδάρεω Egressam interea dum locutus erat coryphaeus ex regiis aedibus Clytemnestram compellat, quae in scena sacris faciendis occupatur. Pro

Τυνδάρεω

nescio an scribendum sit

Τυνδαρίου

. V. ad Eur. Iph. Aul. v. 596.

87. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-52

πειθοῖ

πυθοῖ

Flor.

πειθοῖ

Farn. cum reliquis. Quod Blomfieldius scribendum coniecit,

πευθοῖ

, Scaliger primus coniecerat, probabile illud, sed ut non necesse sit

πειθοῖ

mutare. θυοσκεῖς Turn.

θυοσκεῖς

, probatum Aurato, Vossio, Bentleio, Stanleio, Blomfieldio. In Farn. in quo

θυοσκινεῖς

, ut in ceteris libris, scriptum est, adscripta haec glossa est,

θύματα κινεῖς, πέμπεις

. Ibidem scholion

εὕρηται καὶ θυοσκοεῖς, ὡς ἀπὸ τοῦ θυοσκόος, ὁ διὰ θυσιῶν τὸ μέλλον κοῶν ἤτοι νοῶν. θύος γὰρ τὸ θύμα

. Hesychius

θυοσκεῖν, ἱεροῖς παρέχεσθαι, ἢ θεοῖς

, quod recte emendatur

ἱερὰ παρέχεσθαι τοῖς θεοῖς

. Eustathio assentitur Blomfieldius, p. 1626, 47. et 1905, 22.

θυοσκόος

κέω

pro

καίω

derivanti, licet posteriore loco, ut p. 1346, 36. 1601, 3. etiam alteram rationem, qua a

κοεῖν

dici voluerunt, sicut Etym. M. p. 457, 42. et Orion p. 73, 16. 102, 21. afferat. V. etiam schol. ad Il. XXIV. 221. Si recte se habet

θυοσκεῖν

, eadem haec analogia est quae in

βοηθεῖν, βοηθόος

. Sed si

θυοσκόος

non est a

θυοσκοέω

factum (ignorare autem videntur hoc verbum grammatici, qui

κοεῖν

pro fonte ponant), verbum esse debebit

θυοσκοεῖν

, ut recte scriptum sit in scholio codicis Farn.

θυοσκοεῖς

. Quis autem contendat non Hesychium quoque

θυοσκοεῖν

potius quam

θυοσκεῖν

scripsisse? Quamquam non probo Boissonadum, qui exhibuit quod Lobeckio ad Phryn. p. 523. in Aeschyli versu placebat,

θυοσκοεῖ

. Id saltem

θυοσκοιεῖς

scribendum erat. Pro

θυοσκόος

etiam

θνησκόος

ab Hesychio adnotatum est, quae nominis forma restituenda est Eustathio p. 1601, 3. Accedunt ad haec alia huius verbi vestigia apud Hesychium:

κοίης, ἱερεὺς Καβείρων ὁ καθαίρων φονέα· οἳ δέ, κόης

. Item

κοιᾶται, ἱερᾶται

, et

κοιώσατο, ἀφιερώσατο, καθιερώσατο

. Quae quum ita sint, non ausus ego quidem sum tam dubia fide nisum

θυοσκεῖς

admittere, sed servandum duxi quod libri habent

θυοσκινεῖς

, etsi ne hoc quidem verbum aliunde innotuit. Videtur sic etiam Porsonus sensisse, qui nullam suspicionis notam apposuerit.

Θυοσκεῖς

si scripsit Aeschylus, decem habemus systemata, caditque Lindneri observatio, quam suam fecit 0. Müllerus, ternario numero procedere anapaestorum systemata. De eo invento dixi in Opusc. VI. p. 142.

90. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-53

NA Hunc versum editores nonnulli, in iisque Porsonus, Heathio suasore eiiciendum censuerunt. Non est cur damnetur. Omnium, inquit, in aris deorum ardet flamma, qui urbem regunt, superum, inferum, quique in caelo degunt, quique hominum negotiis adsunt. Praeterea ne idem quidem si significaretur hoc versu quod praecedente, reprehendi posset. Sic Sophocles Ant. v. 851.

οὔτε βροτοῖσιν οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσιν μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν

. Quin ipse Aeschylus tuetur hunc versum, quum in Sept. ad Th. v. 254. dicat

χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς, πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις

. Quos ibi dicit

πολισσούχους

, eos hic

ἀστυνόμους

, quo modo

ἀστυνόμους ὀργάς

Sophocles Ant. v. 355.

91. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-54

δώροισι

δώροις

M. Marc. Bess. G. Flor. Ald. Rob.

δώροισι

Farn. Turn. Vict. Schol. Aristophanis ad Equitum v. 1317.

ἔθος ἦν τοῖς ἐν ἀγυιαῖς ἱσταμένοις θεοῖς ἐπὶ ταῖς ἐρχομέναις ἀγγελίαις θύειν, ὡς ἂν εἰ ἀγαθαὶ εἶεν, ἐπινεύσαιεν ταύταις, εἰ δὲ τοὐναντίον, ἀποτρέψαιεν

94. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-55

χρίματος

χρήματος

M. Marc. Rob.

χρήματος

Bess. G. Ald.

χρίσματος

Flor. Farn. Turn. Antiquior et poetis usitata forma

χρίμα

est.

97. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-56

τούτων

τοῦτον

Marc. Rob. λέξασ᾽ M. Flor. Bess. Farn. Rob.

λέξας

λέξαι

Ald. Turn. ὅ τι καὶ δυνατὸν

ὅτι καὶ δυνατὸν

M. Bess. Farn. Ald. Rob.

ὅ τι καὶ δυνατὸν

Flor. Vict. Solus Turn.

ὅτι καὶ σοὶ δυνατὸν

, deceptus errore Aldinae

σοί

. Frustra haesitatum est in constructione. Monui iam in priore Nubium editione ad v. 180. et ad Vigerum n. 219. copulam participio, quasi id verbum rectum esset, esse subiectam, ut apud Homerum Il. ΧΧΙ. 247.

ὣς φαμένη, καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατ' Ἀθήνη

, ubi unus scholiastarum

ἢ περισσὸς ὁ καί, ἢ τὸ φαμένη ἀντὶ τοῦ ἔφη

. Sed quod addit,

ἢ πρὸς τῷ ταῦτα εἰρηκέναι καὶ δολίως ἡγήσατο

, ab Homerica dicendi consuetudine abhorret. Id non reputavit Doederlinus, qui in Lectionum Homericarum specimine II. p. 9. seqq. exempla, quae hoc genus constructionis habent, parum feliciter removere conatus est. Hesiodi quidem illud in Theog. v. 56.

ὃ δ᾽ ἀσφαλέως ἀγορεύων, αἶψά τε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν

, non est hoc modo dictum, sed

τέ

eam habet potestatem, ut plerumque fieri solita notet.

98. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-57

αἰνεῖν

εἰπεῖν

Victorius ex Flor. Farn. Canterus ceterorum librorum scripturam

αἰνεῖν

restituit, cuius explicatio est

εἰπεῖν

. Ancipitis enim significatus est

αἰνεῖν

, ut Latinum praedicare. Vt hic, ita Choeph. v. 187.

100. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-58

ἣ νῦν ποτὲ μὲν

ἣ νῦν τοτὲ μὲν

M. Flor. Bess. Rob. Turn. In M. glossa

ἔσθ' ὅτε μὲν

adscripta est.

ἣ νυν

(cum gl.

δὴ

)

τοτὲ

(cum gl.

ποτὲ

)

μὲν

Farn.

ἣ νῦν ἔσθ' ὅτε μὲν

, verbis

ὅτε μὲν

punctis deletis et supra scripto

τότε μὲν

, G.

ἣ νῦν εὖτ' ὅτε

, omisso

μὲν

, Ald.

100

101. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-59

ἀγανὰ φαίνουσ'

ἀγανὰ φαίνεις

M. G. Turn.

ἄγαν ἀφαίνεις

Ald.

ἀγανὰ φαίνει

Bess.

ἀγανὰ φανεῖσ'

Rob.

ἀγανὰ φαίνουσ'

Flor. Farn. Vict. Butleri elegantem coniecturam

σαίνουσ'

in textum recepit Blomfieldius. Sed recte se habere videtur

φαίνουσ'

, etsi Porsono quoque suspectum erat, non illud quidem cum Wunderlichio et Wellauero omissione participii, sed propria vi verbi defendendum. Est enim

φαίνειν

lucere, et hinc demum activa collustrandi declarandique potestas deducta. Euripides El. v. 1233. de Dioscuris

ἀλλ᾽ οἵδε δόμων ὑπὲρ ἀκροτάτων φαίνουσί τινες δαίμονες ἢ θεῶν τῶν οὐρανίων

. Quod recte interpretatus est Seidlerus. Vt ex

φαείνω

factum est

φαίνω

, sic

φαίνω

ex Homerico

φαείνω

101

102. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-60

ἄπληστον

ἄπλητον

M. G. Ald. Rob. Veram scripturam ceteri habent.

102

103. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-61

τῆς θυμοβόρου φρενολύπης

τὴν θυμοφθόρον λύπης φρένα

M. Bess. G. Ald. Rob.

τὴν θυμοβόρον λυποφρένα

Farn.

τὴν θυμοβόρον λύπης φρένα

Vict. ex Flor.

τὴν θυμοβόρον φρένα λύπην

ex coniectura Turn. Porsonus ex Pauwii coniectura

τὴν θυμοβόρον φρενὶ λύπην

. Languet haec appositio. Quam nonneminis coniecturam in Annalibus Heidelbergensibus memoratam dicit Blomfieldius,

τῆς θυμοβόρου φρενολύπης

, mea est, non illa quidem a genere dicendi Aeschyleo aliena et, ut mihi videtur, aliis coniecturis melior. Requiritur enim genitivus ad

ἄπληστον

. Et sane cogitatio insatiabilis est sollicitudinis de capta urbe et salute Agamemnonis.

103

103.note. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-62

Non respondet choro Clytaemnestra. Scilicet quum ante aedes regias in scena complures arae cerni videantur, in quibus ignis vel accensus erat vel iam accendebatur, egressa ex aedibus regina, ut mos est, cum duabus ancillis, ad eas aras deinceps accedit, tus et suffimenta in ignes iniiciens. Deinde videtur spectatoribus a dextra abire, ut in urbe sacra factura; tum redire finito chori carmine. Postquam igitur chorus parodum et coniunctum cum ea stasimon cecinit, propius ad orchestram accedente Clytaemnestra, unde v. 241.

τόδ᾽ ἄγχιστον Ἀπίας γαίας ἕρκος

vocatur, iterum eam compellat, spectareque ad illud quod antea non responderat videntur haec verba v. 248.

οὐδὲ σιγώσῃ φθόνος

. Parodum autem quum chorus canere incipit, aliquid nuntii acceptum esse ex accensis ignibus coniiciens, adhuc se de reditu sperare significat. Ceterum parodus haec chori similiter composita est ut illa quae est in Persis, ut anapaestos sequantur stropha, antistropha, epodus, tum autem carmen quod iusti chorici carminis formam habeat a totoque choro cani videatur, praegressum autem carmen epodicum inter partes quasdam chori sit distributum. Quomodo ea distributio facta sit, certo dici non potest. Illud patet, non esse de hemichoriis cogitandum, quae strophas cecinerint, epodum deinde universo choro canente. Id enim fieri non patiebatur Calchantis oratio, coepta in antistropha, finita autem in epodo. Multo credibilius est hanc trium partium distinctionem ad tres στοίχους pertinuisse. Atque haud scio an pauci, ac fortasse non plures quam cuiusque στοίχου medius, simul cecinerint stropham, antistropham, epodum; versum autem intercalarem,

αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δ᾽ εὖ νικάτω

, in stropha totus secundus στοῖχος, in antistropha totus tertius, in epodo vel totus primus vel omnes tres στοῖχοι cecinerint. Certe si aequalitatis studium respicimus, quod tam magnum apud tragicos invenitur, consentaneum est ordines sic fuisse dispositos, Quae O. Müllerus in Eumenidibus p. 196. de parodo excogitavit, ab ipso conficta sunt, nec sane perite.

104. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-63

ὅδιον κράτος αἴσιον Attulit hunc versum Aristophanes in Ranis v. 1308. (1276.) ubi vulgo

ὅσιον κράτος αἴσιον

legitur. Ravennatis libri scripturam

ὃς διον

patet ex

ὅσιον

ὅδιον

in unum coniunctis esse conflatam. Scholiastae ad Aristophanis locum verba,

ἐν τοῖς πλείστοις αἴσιον, Ἀσκληπιάδης τὸ ὅσιον

, rectene emendaverit, quem Brunckius probat, Pauwius,

ἐν τοῖς πλείστοις ὅδιον, Ἀσκληπιάδης δὲ ὅσιον

, an contrarium ille rettulerit, dubitari potest. Si ita iudicavit Asclepiades, fecit id eo, quod

ὅδιον

idem esse atque

αἴσιον

existimavit. Nam Hesychius

ὅδιος οἰωνός, αἴσιος

. Hic quidem ego Aeschylum non hoc, sed proprio significatu

ὅδιον κράτος

dixisse puto vim viatricem, quo indicaret profectionem instituentes. Nam etiam

ὅδιος οἰωνός

non quaevis fausta avis est, sed quae iter facturo fausta pronuntiat. Vnus apud Brunckium Aristophanis codex

λέγειν

pro

θροεῖν

104

105. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-64

ἐκτελέων Libri omnes

ἐκτελέων

, nisi quod Rob. divisim

ἐκ τελέων

. Afferuntur haec,

αἴσιον ἀνδρῶν ἐκτελέων

, in scholio ad Aristoph. Ran. v. 1295. Certatim viri docti

ἐντελέων

emendarunt, Auratus, Scaliger, Casaubonus, alii. Nam

ἐντελεῖς

grammatici interpretantur per

οἱ ἄρχοντες

. Librorum scripturam qui defendere volet, divisim scribere debebit

ἐκ τελέων

, ut

κράτος ἐξ ἀνδρῶν τελέων

dicatur imperium quo a supremis ducibus imperata est expeditio. Sic Agamemno

ἀνὴρ τέλειος

dicitur v. 939. et

κράτος

, licet alio significatu,

ἔκ τινος

v. 1438.

κράτος ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶν

. Sed multo praestabilius est

ἐντελέων

. καταπνείει Αld.

καταπνέ ει

, erasa post e una littera, M.

καταπνέει

Rob. Turn.

καταπναίει

καταπνεύει

Bess. Flor. Farn. In Farn. ad

καταπνεύει

adscriptum

διὰ τὸ μέτρον

105

106-107. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-65

μολπάν, ἀλκᾷ σύμφυτος αἰών

μολπάν

etiam M. Deinde omnes libri

ἀλκὰν σύμφυτος αἰών

. Scholiastes

ὁ γὰρ σύμφυτός μοι αἰών, ὃ ἐστι τὸ γῆρας, διὰ τὴν εἰς θεοὺς πειθὼ μολπήν μοι καὶ ἀλκὴν καταπνεῖ. ὅ ἐστιν, εἰ καὶ γέρων εἰμί, ὅμως μέλψω τὰ γεγονότα· πέποιθα γὰρ ὅτι εἰς πέρας αὐτὰ ἄξουσιν οἱ θεοί.

Patet haec neque cum verbis poetae congruere, nec, si congruerent, aptam sententiam praebere. Non minus inepta sunt quae recentiores, vel ut similem sententiam extunderent interpretando, vel temere coniectando attulerunt. Quid dici oporteat, res ipsa monstrat. Nam chorus quum dicit adhuc mihi fiducia cantum inspirat, quo augurio suscepta sit expeditio, quid aliud indicat quam adhuc se confidere ratum fore augurium? Cur autem adhuc? Nempe quia destinatum tempus nondum est exactum. Ex quo manifestum est ad

πειθώ

per appositionem adiectum fuisse id quo niteretur ea fiducia. Quare scripsi

ἀλκᾷ σύμφυτος αἰών

. Saepe

ἀλκή

pugnam et bellum significat, ut in Sept. ad Th. v. 855. Bello autem

σύμφυτος αἰών

tempus est coniunctum cum eo, satis usitato genere dicendi. Sophocles Oed. C. v. 7.

στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὦ χρόνος ξυνὼν μακρὸς διδάσκει.

Oed. R. v. 1082.

οἱ δὲ συγγενεῖς μῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.

Ita Euripidi Herc. fur. v. 1293.

συγγενῶς δύστηνος ὤν

dicitur qui per omnem vitam infelix fuit. Saepe autem

σύμμετρος

eodem modo dicitur, ut in Choeph. v. 602. et in Oed. R. v. 1113. vel

συμμετρούμενος

, ut ibidem v. 73. 963. Aliter paullo, sed tamen non plane dissimiliter persona indutus

Αἰών

apud Nonnum VII. 9.

καὶ Διὶ παμμεδέοντι δυηπαθέων γένος ἀνδρῶν ἄμμορον εὐφροσύνης ἐπεδείκνυε σύντροφος Αἰών.

Insolentius autem Aeschylus

αἰῶνα

, aetatem, de spatio temporis dixit. Sic tamen etiam Apollonius IV. 1216.

ἀλλὰ τὰ μὲν στείχοντος ἄδην αἰῶνος ἐτύχθη

108. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-66

ἥβας Hunc quoque versum habet Aristophanes Ran. v.1317. (1284.) apud quem vulgo ut in Aeschyli libris

ἥβαν

legitur, sed codices Rav. Ven. aliique veram lectionem

ἥβας

conservarunt. Scholiastes ibi

δίθρονον δὲ κράτος, αὐτόν τε καὶ τὸν Μενέλαον. ἀκμὴν δὲ τὴν νεότητα. ἔστι δὲ ἀναπόδοτον.

Scilicet

ἥβαν

erant

ἀκμήν

interpretati, ex quo in nonnullis Aristophanis codicibus ad

ἥβας

adscriptum est

ἀκμῆς, ἰσχύος

108

109. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-67

ξύμφρονα M. G. et edd.

σύμφρονα

Bess. Flor. Farn. ταγάν

τὰν γᾶν

M. G. Ald. Rob.

ταγαν

Turn.

ταγάν

, cum glossa

τὴν ὁμόφρονα τάξιν

, Farn.

ταγάν

Flor. Bess. Vict. Blomfieldius, quod

ταγή

prima brevi est, scripsit

ταγόν

. Adiungenda est altera caussa, non illa levior, quod sententia duces nominari postulat. At non erat scribendum

ταγόν

, sed accentu tantum mutato

τάγαν

. Hac uti forma maluit poeta non solum quod magis poetica esset, sed etiam quod longa vocalis aptius responderet antistrophico

πύργων

109

110-111. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-68

πέμπει ξὺν δορὶ πράκτορι ποινᾶς θοῦριος ὄρνις

σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις

affert Aristophanes Ran. v.1321. (1289.) qui visus est viris doctis veram servasse scripturam. Aeschyli libri

πέμπει σὺν δορὶ δίκας πράκτορι θούριος ὄρνις

, hac tantum differentia quod

πέμπει σὺν

habent M. G. Ald. Turn.

πέμπει ξὺν

Bess. Farn. Flor.

πέμπῃ σὺν

Rob.

πέμπῃ ξὺν

Vict. et deinde

πλάκτορα

Ald. Scholiastes Aristophanis

τὸ δὲ ξὺν δορὶ καὶ χειρὶ πράκτορι ἐξ Ἀγαμέμνονος, ἐκ τῆς συνεπείας τοῦ κύριός εἰμι θροεῖν

. Aristophanes ista vel minus fida memoria citavit vel pro suo arbitrio paullum mutavit. Aeschylum aliud scripsisse et libri arguunt et ostendit metrum versus antistrophici. Id fuit

ξὺν δορὶ πράκτορι ποινᾶς

112. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-69

νεῶν Ald. Turn. ἀργᾶς

ἀργίας

M. Bess. Flor. Farn. Rob. Turn.

ἀργείας

G. Ald. Simili errore Suidas

ἀργείης, ὁ λευκός

. Scribendum erat

ἀργήεις

, et apud Aeschylum

ἀργᾶς

, quod Blomfieldius quoque et Heindorfius apud Buttmannum in Gramm. Gr. I. p. 172. viderunt. Pindarus Ol. XIII. 99.

ταῦρον ἀργᾶντα

. V. ad Eur. Hel. v. 1322. Hanc aquilam, quae

πύγαργος

sive

νεβροφόνος

vocatur, magnitudine primam, quae autem

μέλας

sive

μελανάετος

λαγωφόνος

dicitur tertiam magnitudine, sed validissimam esse scribit Aristoteles Hist. An. IX. 32.

112

113. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-70

φανέντες

οἱ φανέντες

Flor. χερὸς

χειρὸς

Bess. δοριπάλτου

δορυπάλτου

Μ. G. Bess. Flor. Farn. Rob.

δορυπάλκτου

δορυπάλκτον

Ald.

δοριπάλτου

Turn. Vict.

113

114. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-71

παμπρέπτοις ἐν ἕδραισιν

παμπρέπτοις

scribendum esse Abreschius vidit, et sic

παμπρέπτοις ἐν ἕδραισι

Bess.

παμπρέποις ἐν ἕδραισιν

M. Ald. et ultima littera omissa Turn. Vict.

παμπρέποις ἐνέδραισιν

G. Rob.

παμπρέποισιν ἕδραις

Flor.

παμπρέπεσιν ἕδραις

, cum glossa

εὐπρεπέσιν. ἡ εὐθεῖα ἡ παμπρέπτης

, Farn. Errant qui Stanleio duce has

παμπρεπεῖς ἕδρας

de palatio Agamemnonis intelligunt. Caeli fausta portendens regio est quam dicit chorus. Euripides Herc. fur. v. 596.

ὄρνιν δὲ ἰδών τιν' οὐκ ἐν αἰσίοις ἕδραις

. Plura vide apud Spanhemium ad Callim. Lav. Pall. v. 124. Quod Aeschylus, similiter dixit Ennius apud Ciceronem de div. I. 48.

cedunt de caelo ter quattuor corpora sancta avium, praepetibus sese pulcrisque locis dant

114

115. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-72

βοσκόμενοι

βοσκομένην

Farn. ἐρικύμονα φέρματι

ἐρικύματα φέρματι

Μ. (sic M. non φέρματα) G. Rob.

ἐρ' ἱκύματα φέρματι

Ald.

ἐρικύματα φέρματα

Turn.

ἐρικύμονα φέρματι

Bess.

ἐρικύμονα φέρβοντο

Victorius ex Flor. Farn. In Farn. adscripta glossa

ἤσθιον

. Elegans est Seidleri coniectura

ἐρικυμάδα

, hausta ex eo quod Hesychius adnotavit

κυμάδας, ἐγκύους

. Sed non ausim reiicere

ἐρικύμονα

, quum facile propter sequens

φέρματι

corrumpi potuerit. Et scholiastes

πολυκύμονα

adscripsit.

115

116. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-73

NA Ad

βλαβέντα

intelligendum est

λαγωόν

. Non dicit autem

λοισθίων δρόμων

de postremo ante partum cursu, sed ut significetur quum iam in eo esset ut effugeret lepus impetum aquilarum. Refertur enim augurium ad captam post diuturnum bellum Troiam, sperantibus Troianis non simulato reditu vela dedisse Graecos. Aquila leporem lacerans, itemque serpens passerum nido inhians, conspicitur in anaglypho cuius picturam Böttigerus primo volumini Amaltheae praefixit, quem vide ibi p. 48.

116

117. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-74

αἴλινον αἴλινον

αἴλινον

semel Flor. τὸ δ᾽ εὖ νικάτω

τὸ δ᾽ εὖ νικάτω

Farn. Vict.

τόδ' εὖ νικάτω

Μ. Rob. Τurn.

τόδ᾽ εὐνικάτω

G. Ald. Infra v. 334.

τὸ δ᾽ εὖ κρατοίη

. Comparari potest hoc Demosthenis in fine Philippicae I.

νικῴη δ᾽ ὅ τι πᾶσιν ὑμῖν μέλλει συνοίσειν

117

118. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-75

δύο

δύω

G. Ald. Rob. λήμασι

λήμμασι

Flor. Farn. δισσοὺς Omnes

δισσούς

. Auratus et Canterus coniecerunt

δισσοῖς

, quod Blomfieldius recepit.

Δισσούς

si verum est, non geminos, ut verterant, sed diversos significare dixi ad Soph. El. v. 635. Videri autem potest Aeschylus diversitatem eam ducum intellexisse, qua Plato in Convivio p. 174. C. ex Homero Agamemnonem

διαφερόντως ἀγαθόν

, Menelaum autem

μαλθακὸν αἰχμητὴν

dixit. Non male, opinor, coniiciat quis

δύο λήματα, δισσοὺς Ἀτρείδας

. Saepius enim

λῆμα

de ipsa persona dicitur. Pindarus Pyth. III. 42.

ἔσχε τοιαύταν μεγάλαν ἀάταν καλλιπέπλου λῆμα Κορωνίδος

. Sophocles El. v. 1426.

μηκέτ' ἐκφοβοῦ μητρῷον ὡς σε λῆμ᾽ ἀτιμάσει ποτέ

. Οed. Col. v. 960.

ὦ λῆμ' ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς;

Euripides Iph. Aul. v. 1422.

ὦ λῆμ' ἄριστον, οὐκ ἔχω πρὸς τοῦτ᾽ ἔτι λέγειν, ἐπεί σοι τάδε δοκεῖ

. Elegans est Lobeckii ad Ai. v. 151. p. 139. coniectura

δύο λήμασι πιστούς

, ut est in Persis v. 56.

τοξουλκῷ λήματι πιστούς

, et in Simonidis epigr. 38.

εὐτόλμῳ ψυχᾶς λήματι πειθόμενοι

, quod Thucydides II. 39. dixit

πιστεύοντες τῷ ἀφ' ἑαυτῶν εὐψύχῳ

118

119. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-76

Ἀτρείδας Blomfieldius Monkio auctore. Recte fortasse. λαγοδαίτας Victorius ex Flor. Farn.

λογοδαίτας

M. G. Bess. Ald. Rob. Turn.

119

120. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-77

ἀρχάς M. G. Bess. Ald. Rob. Turn. quod recte restituit Blomfieldius.

ἀρχούς

Victorius ex Flor. Farn.

120

121. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-78

τεράζων

δ᾽ οὖν

pro

δ'

Flor. Pro

τεράζων

scripsi

τεράζων

. V. Etym. M. p. 737, 11.

121

122. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-79

ἀγρεῖ Libri omnes

ἀγρεῖ

. In Farn. glossa est

ἀγρεύσει, πορθήσει

. Blomfieldius Elmsleio auctore

αἱρεῖ

. Illo verbo usa est Sappho II. 14. πόλιν ἅδε

πόλιαδε

superscripto, M.

122

Wecklein’s commentary on Agamemnon (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 30–140; Iowa and Harvard OCR collated conservatively. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus

40-269. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-26

Parodos, bestehend (wie die Parodos der Perser und der Hiketides) aus drei Teilen, dem Recitativ des Chorführers in Anapästen 40-103, dem Gesang des Chorführers mit ἐπιφθέγματα (124) des Gesamtchores 104-169, dem Chorgesang 170-269. Der erste Teil beginnt mit der Schuld und Sühne der Trojaner, legt die äufseren Verhältnisse dar und giebt mit dem Verlangen zu erfahren, was die überall auf den Altären der Stadt angezündeten Opferfeuer zu bedeuten haben (83-87) die Motivierung für das Auftreten des Chors. Der zweite Teil berichtet eine Weissagung des Kalchas, welche ängstliche Besorgnis in betreff des Heerführers weckt. Der dritte begründet diese Besorgnis mit sittlichen Grundsätzen und erklärt das Leiden, das den siegreichen Agamemnon erwartet, als Sühne für eine Schuld, für die unerhörte Opferung der eigenen Tochter.

55. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-38

ὕπατος zeigt durch seine Stellung die Beziehung auf ὕπατοι 50 an: weil die Vögel in der Höhe bei den Göttern sich angesiedelt haben ( μετοίκων 57), hört sie ein Gott in der Höhe. τις ᾿Απόλλων, etwa Apollo ( τὶς cum nomine proprio coniunctum significat talem aliquem qualis est qui nominatur. Explicavit hunc usum Fritzschius in Quaest. Lucian. p. 16). Apollon, Pan, Zeus sind Götter, die auf hohen Bergen verehrt wurden, wie Pausanias VIII 38, 2 ff. auf dem Lykaion in Arkadien Heiligtümer des Zeus, Apollon und Pan angiebt (vgl. Ahrens Philol. Suppl. S. 234 ff.). Sie sind προστάται ihren μέτοικοι, den Geiern, die auf ihren Bergen horsten. τῶνδε μετοίκων, dieser, die ihre μέτοικοι sind, wie Soph. ΕΙ. 790 πρὸς τῆσδ᾽ ὑβρίζῃ μητρός ( νοη dieser, die deine Mutter sein will). .

58. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-39

ὑστερόποινον, vgl. 705 ὑστέρῳ χρόνῳ, Cho. 382 ὑστερόποινον ἄταν, Soph. Ant. 1074 ὑστεροφθόροι .. Ἐρινύες, Anthol. XII 229 ὑστερόπουν Νέμεσιν, Caes. de b. Gall. I 14 consuesse enim deos immortales, quo gravius homines ex commutatione rerum doleant, quos pro scelere eorum ulcisci velint, his secundiores interdum res et diuturniorem impunitatem concedere, Hor. carm. III 2, 31 Raro antecedentem 3* scelestum Deseruit pede poena claudo und die Abhandlung von Plutarch περὶ τῶν ὑπὸ τοῦ θείου βραδέως τιμωρουμένων.

59. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-40

παραβᾶσιν: „Raum für alle hat die Erde, Was verfolgst du meine Herde?" Ερινύν: ein Sprichwort (Paroemiogr. Gr. App. II 20) lautet: εἰσὶ καὶ κυνῶν Ἐρινύες. Die Erinyen nehmen sich aller Hilflosen an.

60. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-41

οὕτω δέ wie Cho. 251 . ὁ κρείσσων d. i. der machtvoll waltende Zeus.

61. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-42

Hom. Г 350 ᾿Ατρεΐδης Μενέλαος, ἐπευξάμενος Διὶ πατρί· Ζεῦ ἄνα, δὸς τίσασθαι ὅ με πρότερος κάκ' ἔοργεν, δίον ᾿Αλέξανδρον ὄφρα τις ἐρρίγῃσι καὶ ὀψιγόνων ἀνθρώπων ξεινοδόκον κακὰ ῥέξαι, ὅ κεν φιλότητα παράσχη, Ν 621 Τρώες ὑπερφίαλοι κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμῷ Ζηνὸς ἐριβρεμέτεω χαλεπὴν ἐδείσατε μῆνιν ξεινίου, ὃς τέ ποτ᾿ ὄμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν. ..

62. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-43

πολυάνορος verächtlich von der vielumfreiten ( πολλοὺς μνηστῆρας ἐσχηκυίας Schol.) und buhlerischen Helena. Vgl. Hom. T 325 εἵνεκα ῥιγεδανῆς Ἑλένης Τρωσὶν πολεμίζω.

64. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-44

γόνατος κτἑ. ist gen. absol. Ἐρειδομένου κονίαισιν entspricht dem vorhergehenden γυιοβαρῆ: ein Ringer wird durch den anderen niedergedrückt und niedergehalten. Vgl. das Homerische οὔδει ἐρείδε- · σθαι ( Η 145 u. a.) und Eur. frg. 545 ἡμεῖς δὲ Πολύβου παῖδ᾽ ἐρείσαντες πέδῳ ἐξομματοῦμεν.

65. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-45

προτέλεια das Opfer, das einer heiligen Weihe ( τέλος, bes. τέλος γαμήλιον Eum. 838 ) und Handlung vorhergeht, vgl. 237, deren Einleitung, Beginn (721). Der Lanzenkampf bildet das Vorspiel des Ringkampfes; wenn die Lanze zersplittert ist, kommt es zum Ringen.

66. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-46

Hom. B 39 θήσειν γὰρ ἔτ᾽ ἔμελλεν ( Ζεὺς) ἐπ᾿ ἄλγεά τε στοναχάς τε Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι διὰ κρατερὰς ὑσμίνας. neuem an. -

67-68. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-47

Trotz des grammatischen Anschlusses hebt der Gedanke von ἔστι κτέ., mag es augenblicklich stehen wie es will, das Ende wird der Bestimmung des Schicksals, welche Sühne für Schuld fordert, entsprechen. Vgl. zu 1170 und Cho. 776 , wo ähnliche Wendungen einen verschiedenen Sinn haben.

⁴

69. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-48

⁵

Das Asyndeton bei der Erläuterung.

70-71. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-49

Das Opfer, welches die Strafe und das Verderben der Stadt abwenden soll, wird von der zürnenden Gottheit nicht angenommen (1167 ff.). Wenn die Götter ein Opfer verschmähen, so offenbart sich das dadurch, dafs die Opferflamme nicht emporlodert ( ἄπυρα ἱερά, Soph. Ant. 1006 ἐκ δὲ θυμάτων Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν), daſs sie im Fettdampf und Qualm erstickt. Mag man auch nachschüren oder Ol (Verg. Aen. VI 256 pingue super oleum infundens ardentibus extis) u. dgl. darauf giefsen ( ὑποκαίων – ἐπιλείβων), es ist vergeblich. Pind. Ol. VII 48 ἀπύροις ἱεροῖς von Opfern bei denen nichts verbrannt wird. - οὔτε δακρύων paſst nicht in den Zusammenhang. παρα-

71. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-50

Der Zorn des Opfers zeigt sich darin; daſs es nicht brennen will. ἀτενεῖς, unbeugsam, weil alle Versuche eine günstige Flamme anzufachen fehlschlagen. θέλξει: Schol. λείπει τὸ τὶς. Dies ergänzt sich aus dem Zusammenhang. Vgl. 464, Eum. 509 , Soph. ΕΙ. 697 ὅταν δὲ τις θεῶν βλάπτη, δύναιτ᾽ ἂν οὐδ᾽ ἂν ἰσχύων φυγεῖν, Hom. Ν 287 οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο.

⁶

72. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-51

⁷

ἄτιτος, ungeehrt, der Beachtung nicht wert, unnütz. Wegen der Form s. zu 1527. Der Dativ steht kausal.

75. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-52

νέμοντες wie νωμῶντες, in Bewegung setzend. Vgl. 793 οἴακα νέμων mit Sept. 3 οἴακα νωμῶν, Sept. 577 ἀσπίδ᾽ εὔκυκλον νέμων mit Sept. 529 Σφίγγ᾽.. ἐνώμα.

76. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-53

Kind und Greis gleichen sich an körperlicher Ohnmacht ( δὶς παῖδες οἱ γέροντες). Bei den Dichtern wird Gleichnis und eigentlicher Gedanke öfter in beigeordneten Sätzen mit τὲ, καὶ, τὲ τὲ z. B. Sept. 571 μητρός τε πληγὴν τίς κατασβέσει δίκη; πατρίςτε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται; mit τὲ καὶ (334 ff.), δὲ, μὲν – δὲ, οὔτε οὔτε, οὐδὲ gegeben. Vgl. Cho. 246 und zu Eur. Bakch. 902.

77. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-54

ἀνάσσων, aufschieſsend wie eine Pflanze, Hom. 2437 ὃ δ᾽ ἀνέδραμεν ἔρνεϊ ἶσος, Pind. Nem. VIII 40 χλωραῖς ἐέρσαις ὡς ὅτε δένδρεον ᾄσσει.

78. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-55

⁸

Die epischen Formen ἐνὶ und εἰν werden bei den attischen Dichtern nur in epischen Redensarten gebraucht. So εἰν ᾿Αίδα δόμοισιν Eur. Alk, 436. πείση nach Hom. v 23 τῷ δ᾽ ἄρα τ᾽ ἐν πείσῃ κραδίη μένε τετληνία. Seinem kriegerischen Sinne fehlt noch der kräftige Halt.

79-80. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-56

Vgl. Archil. frg. 100 οὐκέθ᾽ ὁμῶς θάλλεις ἀπαλὸν χρόα· κάρφεται γὰρ ἤδη. Auch an das Homerische οΐη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν ( Ζ 146) wird man erinnert. In poetischer Weise ist Gleichnis und eigentlicher Ausdruck verbunden. τρίποδας erinnert an das Rätsel der Sphinx. Eur. Tro. 275 & τριτοβάμονος χερὶ δευομένα βάκτρου.

82. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-57

ὄναρ ἡμερόφαντον, ein Traumbild nicht der Nacht, sondern des Tages. Äschylos liebt es, der Metapher durch ein das Bild aufhebendes Epitheton einen witzigen Anstrich zu geben. Vgl. oben zu 47, unten zu 139, 697 φεράσπιδες κυναγοί, 1257 δίπους λέαινα, 1235 ὄμβρου κτύπον δομοσφαλῆ τὸν αἱματηρόν, Cho. 491 πέδαις ἀχαλκεύ- τοις von dem Fanggarne der Klytämestra (vgl. Eur. frg. 598 αἰδοῦς ἀχαλκεύτοισιν ἔζευκται πέδαις), Eum. 245 μηνυτῆρος ἀφθέγκτου φραδαῖς, 250 ἀπτέροις ποτήμασιν, Suppl. 180 und Sept. 82 κόνις, ἀναυδος ἄγγελος, Sept. 925 ὁ πόντιος ξεῖνος ἐκ πυρὸς συθείς von dem Stahle (Schwerte), fragm. 298, 4 ἄπτεροι πελειάδες von den Pleiaden und zu οἴστρου ἄρδις ἄπυρος Prom. 906 .

83. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-58

Der Chorführer redet die im Hause weilende Klytämestra wie Soph. Ai. 134 den im Zelte abwesenden Aias an.

87. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-59

πειθοὶ, vgl. 284, 286, 481 ff. Ζυ θυοσκεῖν (sacra facere) vgl. Hesych. θυοσκεῖν· ἱεροῖς παρέχεσθαι ἢ θεοῖς, entstanden aus einem Schol. zu Soph. Οed. Τ. 896 τί δεῖ με θυοσκεῖν· ἱερὰ παρέχεσθαι ἢ θεοῖς χορεύειν ( Ν. Rhein. Mus. 36 S. 139). Das Wort verhält sich zu θυοσκόος (von κέω, καίω) wie βοηθείν τα βοηθόος.

88. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-60

Vgl. Aristoph. Ri. 1320 τίν᾿ ἔχων φήμην ἀγαθὴν ἥκεις, ἐφ᾽ ὅτῳ κνισῶμεν ἀγυιάς; und dazu Schol. ἔθος ἦν τοῖς ἐν ἀγυιαῖς ἱσταμένοις θεοῖς ἐπὶ ταῖς ἐρχομέναις ἀγγελίαις θύειν, ὡς ἂν εἰ ἀγαθαὶ εἶεν, ἐπινεύσαιεν ταύταις, εἰ δὲ τοὐναντίον, ἀποτρέψαιεν.

90. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-61

⁹

θυραίων: die δαίμονες ἀντήλιοι (524), deren Altäre an den Thoren der Paläste errichtet waren, besonders Apollon. Vgl. 1065, Soph. Oed. T. 919 , El. 637 , 1375, Hesych. ἀντήλιοι θεοί· οἱ πρὸ τῶν πυλῶν ἱδρυμένοι. Εὐριπίδης Μελεάγρῳ und προστατήριος· τὸν ᾿Απόλλωνα οὕτω λέγουσι, παρόσον πρὸ τῶν θυρῶν αὐτὸν ἀφιδρύοντο. Tertull. de Idol. 15 apud Graecos Apollinem Thyraeum et Antelios daemonas ostiorum praesides legimus.

91. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-62

δώροισι, durch die Opfergaben, wie es 94 f. erklärt wird.

¹⁰

92. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-63

ἄλλη δ᾽ ἄλλοθεν: diese Form der anapästischen Dipodie -NIGC findet sich nicht häufig. Vgl. Pers. 47 , Sept. 1060 und unten zu 370. – οὐρανομήκης, ein Homerisches Wort ( ε 239).

95. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-64

ἀδόλοισι: vgl. Eur. Suppl. 1029 συντηχθεὶς αὔραις ἀδόλοις.

96. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-65

πελάνῳ μυχόθεν βασιλείῳ 8. ν. α. πελάνῳ ἐκ μυχοῦ βασιλείου.

98. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-66

αἰνεῖν, sich zu etwas verstehen, zusagen, gewähren.

99. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-67

τε: das zweite Glied ,,undbestätige die Hoffnung, die mir aus den angezündeten Opferfeuern entgegenleuchtet" hat sich in der folgenden Unterabteilung τοτὸ μὲν τοτὲ δ᾽ .. ἐλπὶς κτέ, verloren. Ebenso Pers. 485 ff. ..

102-103. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-68

Die eigentliche Ursache der bangen Stimmung des Chors erklärt der folgende Teil. – ἄπληστον λύπης wie ἄπληστον κακῶν Eum. 977, μάχης ἄπληστον Suppl. 750 . φρενοδαλής auch Eum. 331 . Das handschriftliche θυμοφθόρον ist Erklärung zu φρενοδαλῆ. Vgl. Anhang.

¹¹

104-105. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-69

¹²

δυνατός εἰμι εἰπεῖν τὸ συμβὰν αὐτοῖς σημεῖον ἐξιοῦσιν Schol. Das Vorzeichen, welches den Auszug begleitet, ist erdichtet nach dem Homerischen τέρας, das in Aulis erschien (B 301 ff.).

¹³

106-107. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-70

ἐκτελέων, der völlig ausgewachsenen (Eur. Ion 780 ἐκτελῆ νεανίαν) d. h. der kriegstüchtigen, welche die ἤβη ἀκμαία ( Sept. 11 ) haben, in Gegensatz zu den ἔξηβοι, den Greisen (72). ἔτι γὰρ κτἑ., denn noch haucht von Gott her durch Erweckung von Zuversicht mein Alter mir Kraft zum Singen ein d. h. denn wenn nicht zum Kämpfen, so hat doch infolge Gottvertrauens zum Singen mein Alter noch Kraft genug. Vgl. Eur. Herc. 678 ἔτι τοι γέρων ἀοιδὸς κελαδεὶ Μναμοσύναν. Ζα σύμφυτος αἰών vgl. Soph. Oed. Κ. 7 ὁ χρόνος ξυνών, Oed. Τ. 1082 οἱ δὲ συγγενεῖς μῆνες.

113. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-71

πέμπει, geleitet. – δορὶ καὶ χερὶ wie in einer Grabschrift (Kaibel epigr. Gr. n. 24, 3) κτώμενον εὔκλειαν δορὶ καὶ χερί. πράκτορι scil. δίκας, rächend. Eum. 320 , Suppl. 655 . Mit χερὶ πράκτορι vgl. τύχη σωτήρ 669.

¹⁴

115. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-72

βασιλεὺς als Appos. zu ὄρνις. Mit θούριος, βασιλεύς, mit der Verschiedenheit der Farben, mit χερὸς ἐκ δοριπάλτου u. s. w. werden die Momente aufgezählt, welche für die Deutung des Sehers mafsgebend sind.

116. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-73

ὁ κελαινός steht attributiv τα βασιλεύς. Erst die Verschiedenheit der Farben bringt die Unterscheidung der zwei Adler hervor. So steht öfter οἳ δὲ ohne οἱ μὲν z. B. Pers. 816 οὐκ ἐλάσσονα πάσχουσι, τὰ δὲ μέλλουσι, wenn die Teilung gleichsam erst nachträglich einfällt. Ζα κελαινός vgl. Hom. Φ 252 αἰετοῦ οἴματ᾽ ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος, ὃς θ᾽ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν. ἀργᾶς für ἀργάεις. Ἐξόπιν ἀργᾶς, ὁ ἐξοπίσω λευκός, ὅ ἐστιν ὁ πύγαργοςSchol. Vgl. Aristot. Tiergesch. IX c. 32, wo der μέλας oder λαγωφόνος als der stärkste, der πύγαργος als der gröfste bezeichnet wird.

119. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-74

¹⁵

δοριπάλτου, δεξιᾶς. So ἐπὶ, παρὰ, εἰς δόρυ, ἐκ δόρατος von der rechten, wie ἐπὶ, παρ᾽ ἀσπίδα, ἐξ ἀσπίδος von der linken, der „Degenseite". Vgl. Hom. Β 353 ἀστράπτων ἐπιδέξι᾽, ἐναίσιμα σήματα φαίνων.

120. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-75

D. i. auf weithin sichtbarem Felsen. Vgl. Prien im N. Rhein. Mus. VIII 378. (Hermann versteht darunter einen glückverheifsenden Bezirk des Himmels nach Eur. Herc. 596 ὄρνιν δ᾽ ἰδών τιν᾿ οὐκ ἐν αἰσίοις ἕδραις.)

121-122. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-76

β. λαγίναν γένναν, ἐρικύμονα φέρματα, ausweidend ein Hasengeschlecht, hochschwangere Tracht (d. i. die Tracht der hochschwangeren Häsin).

¹⁶

Aeschylus Agamemnon 887

Theodore Alois Buckley (Translator)

Search the Perseus Catalog for:

AGAMEMNON

Current edition Experimental

ΑΓ.

Apparatus Criticus

KLUTAIMNESTRA.

Come now, this say, nor feign a feeling to me!

AGAMEMNON.

With feeling, know indeed, I do not tamper!

KLUTAIMNESTRA

Vowed’st thou to the gods, in fear, to act thus?

AGAMEMNON.

If any, I well knew resolve I outspoke.

KLUTAIMNESTRA.

What think’st thou Priamos had done, thus victor?
935

AGAMEMNON.

On varied vests — I do think — he had passaged.

KLUTAIMNESTRA

Then, do not, struck with awe at human censure ....

AGAMEMNON.

Well, popular mob-outcry much avails too.

KLUTAIMNESTRA.

Ay, but the unenvied is not the much valued.

AGAMEMNON.

Sure, ’t is no woman’s part to long for battle.
940

KLUTAIMNESTRA.

Why, to the prosperous, even suits a beating.

AGAMEMNON.

What? thou this beating us in war dost prize too?

KLUTAIMNESTRA.

Persuade thee! power, for once, grant me — and willing!

AGAMEMNON.

Nelle insonni pupille impresso ho il danno:

ch'io piangevo per te, sempre aspettando

del fuoco il nunzio, e non giungea.
1030

Dai lievi

sogni, il susurro e il battito dell' ali

AGAMENNONE

Klytaimestra.

Agamemnon.

Agamemnon.

Commentary

Stable identifiers

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

AGAMEMNON

Current edition Experimental

ΑΓ.

Apparatus Criticus

KLUTAIMNESTRA. Come now, this say, nor feign a feeling to me!

AGAMEMNON. With feeling, know indeed, I do not tamper!

KLUTAIMNESTRA Vowed’st thou to the gods, in fear, to act thus?

AGAMEMNON. If any, I well knew resolve I outspoke.

KLUTAIMNESTRA. What think’st thou Priamos had done, thus victor? 935

AGAMEMNON. On varied vests — I do think — he had passaged.

KLUTAIMNESTRA Then, do not, struck with awe at human censure ....

AGAMEMNON. Well, popular mob-outcry much avails too.

KLUTAIMNESTRA. Ay, but the unenvied is not the much valued.

AGAMEMNON. Sure, ’t is no woman’s part to long for battle. 940

KLUTAIMNESTRA. Why, to the prosperous, even suits a beating.

AGAMEMNON. What? thou this beating us in war dost prize too?

KLUTAIMNESTRA. Persuade thee! power, for once, grant me — and willing!

AGAMEMNON.

Nelle insonni pupille impresso ho il danno: ch'io piangevo per te, sempre aspettando del fuoco il nunzio, e non giungea. 1030 Dai lievi sogni, il susurro e il battito dell' ali

AGAMENNONE

Klytaimestra.

Agamemnon.

Agamemnon.

Commentary

Stable identifiers

KLUTAIMNESTRA.

Come now, this say, nor feign a feeling to me!

AGAMEMNON.

With feeling, know indeed, I do not tamper!

KLUTAIMNESTRA

Vowed’st thou to the gods, in fear, to act thus?

AGAMEMNON.

If any, I well knew resolve I outspoke.

KLUTAIMNESTRA.

What think’st thou Priamos had done, thus victor?
935

AGAMEMNON.

On varied vests — I do think — he had passaged.

KLUTAIMNESTRA

Then, do not, struck with awe at human censure ....

AGAMEMNON.

Well, popular mob-outcry much avails too.

KLUTAIMNESTRA.

Ay, but the unenvied is not the much valued.

AGAMEMNON.

Sure, ’t is no woman’s part to long for battle.
940

KLUTAIMNESTRA.

Why, to the prosperous, even suits a beating.

AGAMEMNON.

What? thou this beating us in war dost prize too?

KLUTAIMNESTRA.

Persuade thee! power, for once, grant me — and willing!

Nelle insonni pupille impresso ho il danno:

ch'io piangevo per te, sempre aspettando

del fuoco il nunzio, e non giungea.
1030

Dai lievi

sogni, il susurro e il battito dell' ali