Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

Chorus

May the gods grant success to our champion, since he rises up in a just cause, to battle for his city! But I shudder

to watch the bloody deaths of men cut down for the sake of their own people.
420

422

Scout

Yes, may the gods so grant success to this man. Capaneus is stationed at the Electran gates, another giant of a man, greater than the one described before.

But his boast is too proud for a mere human, and he makes terrifying threats against our battlements—which, I hope, chance will not fulfil! For he says he will utterly destroy the city with god’s will or without it, and that not even conflict with Zeus, though it should fall before him in the plain, will stand in his way.
425

The god’s lightning and thunderbolts he compares to midday heat. For his shield’s symbol he has a man without armor bearing fire, and the torch, his weapon, blazes in his hands; and in golden letters he says I will burn the city.
430

Against such a man make your dispatch—who will meet him in combat, who will stand firm without trembling before his boasts?
435

Eteocles

Here too gain follows with interest from gain.¹ The tongue proves in the end to be an unerring accuser of men’s wicked thoughts.

Capaneus makes his threats, ready to act, irreverent toward the gods, and giving his tongue full exercise in wicked glee, he, though a mere mortal, sends a loud and swollen boast to Zeus in heaven. But I trust that the fire-bearing thunderbolt will justly come to him,
440

and when it comes it will not be anything like the sun’s mid-day heat. And against him, even though he is a big talker, a man of fiery spirit, mighty Polyphontes, is stationed, a dependable sentinel
445

with the good will of guardian Artemis and the other gods. Now tell me about another one allotted to other gates! Exit Polyphontes.
450

452

Chorus

Death to him who exults so arrogantly over the city! May the thunderbolt stop him before he leaps into my home

and plunders me from my maiden chambers with his outrageous spear!
455

457

Scout

Now I will tell you about the man who next drew station at the gates. The third lot leaped out of the upturned bronze helmet for Eteoclus,

to hurl his band against the Neistan gates. He whirls his horses as they snort through their bridles, eager to fall against the gate. Their muzzles whistle in a barbarian way, filled with the breath of their haughty nostrils.
460

His shield is decorated in great style: an armored man climbs a ladder’s rungs to mount an enemy tower that he wants to destroy. This one, too, shouts in syllables of written letters that even Ares could not hurl him from the battlements.
465

Send a dependable opponent against this man, too, to keep the yoke of slavery from our city.
470

Eteocles

I would send this man here, and with good fortune. Exit Megareus. Indeed, he has already been sent, his only boast in his hands, Megareus, Creon’s seed, of the race of the sown- men.

He will not withdraw from the gate in fear of the thunder of the horses’ furious snorting; but either he will die and pay the earth the full price of his nurture, or will capture two men and the city on the shield, and then adorn his father’s house with the spoils.
475

Tell me about another’s boasts and do not begrudge me the full tale!
480

481

Chorus

O champion of my home, I pray that this man will have good fortune, and that there will be bad fortune for his enemies. As they boast too much against the city in their frenzied mind,

so, too, may Zeus the Requiter look on them in anger!
485

486

Scout

Another, the fourth, has the gate near Onca Athena and takes his stand with a shout, Hippomedon, tremendous in form and figure. I shuddered in fear as he spun a huge disk—the circle of his shield, I mean—

I cannot deny it. The symbol-maker who put the design on his shield was no lowly craftsman: the symbol is Typhon, spitting out of his fire-breathing mouth a dark, thick smoke, the darting sister of fire.
490

And the rim of the hollow-bellied shield is fastened all around with snaky braids. The warrior himself has raised the war-cry and, inspired by Ares he raves for battle like a maenad, with a look to inspire fear. We must put up a good defense against the assault of such a man,
495

for already Rout is boasting of victory at the gate.
500

Eteocles

First Onca Pallas, who dwells near the city, close by the gate, and who loathes outrageousness in a man, will fend him off like a dangerous snake away from nestlings. Moreover, Hyperbius, Oenops’ trusty son,

is chosen to match him, man to man, as he is eager to search out his fate in the crisis that chance has wrought—neither in form, nor spirit nor in the wielding of his arms does he bear reproach. Hermes² has appropriately pitted them against each other. For the man is hostile to the man he faces in battle,
505

and the gods on their shields also meet as enemies. The one has fire-breathing Typhon, while father Zeus stands upright on Hyperbius’ shield, his lightening bolt aflame in his hand. And no one yet has seen Zeus conquered.
510

Such then is the favor of the divine powers: we are with the victors, they with the vanquished, if Zeus in fact proves stronger in battle than Typhon. And it is likely that the mortal adversaries will fare as do their gods; and so, in accordance with the symbol,
515

Zeus will be a savior for Hyperbius since he resides on his shield. Exit Hyperbius.
520

521

Chorus

I am sure that Zeus’ antagonist, since he has on his shield the unloved form of an earth-born deity, an image hated by both mortals and the long-lived gods,

will drop his head in death before the gate.
525

526

Scout

Let it be so! Next I describe the fifth man who is stationed at the fifth, the Northern gate opposite the tomb of Amphion, Zeus’s son. He swears by his spear which, in his confidence, he holds more to be revered than a god

and more precious than his eyes, that he will sack the city of the Cadmeans in spite of Zeus. He says this, the beautiful child of a mountain-bred mother—a warrior, half man, half boy, and his beard’s first growth is just now advancing on his cheeks,
530

his youth in first bloom, thick, upspringing hair. But now he makes his advance with a savage heart and a terrifying look, not at all like the maidens he’s named for.³Nor does he take his stand at the gate unboasting, but wields our city’s shame on his bronze-forged
535

shield, his body’s circular defence, on which the Sphinx who eats men raw is cleverly fastened with bolts, her body embossed and gleaming. She carries under her a single Cadmean, so that against this man chiefly our missiles will be hurled.
540

He does not seem to have come to do any petty trading in the battle, nor to shame the making of his long journey—he is Parthenopaeus of Arcadia . Such is the man, and aiming to make full payment for the fine support given him in Argos , his adopted land, he now threatens our fortifications—may God not fulfil his threats!
545

Eteocles

If only they would get from the gods what they wish for, because of those unholy boasts of theirs, then surely they would perish in utter ruin and misery. There is a man for this one, too, whom you name an Arcadian, a man who does not boast, but who knows the thing to do—
550

Actor, brother of him I named before. He will not allow words that lack deeds to overrun his gate and increase fear, nor will he let in a man who carries on his hostile shield the image of the ravenous, detested beast.
555

That beast outside his shield will blame the man who carries her into the gate, when she has taken a heavy beating beneath the city’s walls. If the gods are willing, what I speak may prove true! Exit Actor.
560

563

Chorus

His words penetrate to my heart, my hair stands on end

as I hear the loud threats of these loud-boasting, impious men. May the gods destroy them here in our land!
565

568

Scout

The sixth man I will name is of the highest moderation and a seer brave in combat, mighty Amphiaraus.

Stationed at the Homoloid gate, he repeatedly rebukes mighty Tydeus with evil names Murderer, maker of unrest in the city, principal teacher of evils to the Argives, summoner of vengeance’s Curse, servant of Slaughter, counselor to Adrastus in these evil plans. And next, with eyes looking upward, he addressed your own brother, mighty Polynices who shares your blood, and called him by name, dwelling twice upon its latter part.⁴ These were his words:
570

Will such a deed as this be pleasing to the gods, fine to hear of and to relate to those in the future—that you sacked the city of your ancestors and your native gods and launched a foreign army against them? What justice is it to drain dry the font of your existence?⁵
580

And how shall your fatherland, captured by the spear for the sake of your ambition, be won over to your cause? As for me, I will enrich this earth, a seer interred beneath enemy soil. Let us fight! I anticipate no dishonorable death.
585

So the seer spoke as untroubled he held his all-bronze shield. No symbol was fixed to his shield’s circle. For he does not wish to appear the bravest, but to be the bravest, as he harvests the fruit of his mind’s deep furrow, where his careful resolutions grow.
590

I advise you to send wise and brave opponents against him. He who reveres the gods is to be feared.
595

Eteocles

Ah, the pity of fate’s omen when it makes a just man associate with the irreverent! In all things, nothing is more evil

than evil partnership. Its fruit should not be gathered in: the field of recklessness yields a harvest of death. For it may be that a pious man, embarked shipboard with sailors hot for some crime, perishes along with the sort of men hated by the gods;
600

or, a man, though upright himself, when among fellow-citizens who hate all strangers and neglect the gods, may fall undeserving into the same trap as they, and be subdued, struck by the scourge of God that strikes all alike.
Just so the seer, Oecles’ son,
605

although a moderate, just, noble, reverent man and a great prophet, mixes with impious, rash-talking men against his own judgment, men stretching out in a procession that is long to retrace,⁶ and, if it is Zeus’s will, he will be be dragged down in ruin along with them.
610

So then, I expect that he will not even charge the gates: not because he lacks courage or is weak-willed, but because he knows that he must meet his end in battle, if the prophecies of Loxias are to come to fruition—the god usually either holds silent or speaks to the point.
615

Just the same, I will station a man against him, mighty Lasthenes, a gate-keeper who hates foreigners. He has the wisdom of an old man, but his body is at its prime: his eyes are quick, and he does not let his hand delay for his spear to seize what is left exposed by the shield.
620

Still it is God’s gift when mortals succeed. Exit Lasthenes.
625

626

Chorus

Gods, hear our just prayers and fulfil them, that the city may have good fortune! Turn aside the evils suffered in war onto those who invade our land! May Zeus strike them

with his thunderbolt outside the walls and slay them!
630

Seven Against Thebes. Aeschylus. Herbert Weir Smyth (Translator). New York. 1922.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Perseus

Seven Against Thebes (English) (Aeschylus, Volume 1. Smyth, Herbert Weir, translator. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1922. (Modernized by Perseus.))

Editions (7)

Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 417-630 focus

str. 1

Χορος

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται: τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

422

Αγγελος

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί:¹

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾽ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονεῖ,
425

πύργοις δ᾽ ἀπειλεῖ δείν᾽, ἃ μὴ κραίνοι τύχη:

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς

Ἔριν πέδοι² σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.

τὰς δ᾽ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς
430

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν:

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη:

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν “Πρήσω πόλιν.”

τοιῷδε φωτὶ πέμπε—τίς ξυστήσεται,
435

τίς ἄνδρα κομπάσαντα³ μὴ τρέσας μενεῖ;

Ετεοκλης

καὶ τῷδε κόμπῳ⁴ κέρδος ἄλλο τίκτεται.

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων

ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται⁵ κατήγορος.

Καπανεὺς δ᾽ ἀπειλεῖ δρᾶν παρεσκευασμένος,
440

θεοὺς⁶ ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν εἰς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ⁷ Ζηνὶ κυμαίνοντ᾽ ἔπη:

πέποιθα δ᾽ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον⁸

ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον
445

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστ᾽ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς.
450

λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

452

ant. 1

Χορος

ὄλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ νιν⁹ βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ᾽

ἑδωλίων <μ᾽¹⁰> ὑπερκόπῳ¹¹
455

δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι.

457

Αγγελος

[καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις]¹²

λέξω: τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος

ἐξ ὑπτίου ᾽πήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηίσταισι προσβαλεῖν λόχον.
460

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον βρόμον,¹³

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

ἐσχημάτισται¹⁴ δ᾽ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν¹⁵ τρόπον:
465

ἀνὴρ [δ᾽¹⁶] ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις¹⁷

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων.

βοᾷ δὲ χοὖτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,

ὡς οὐδ᾽ ἂν Ἄρης σφ᾽ ἐκβάλοι πυργωμάτων.

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
470

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον¹⁸ ζυγόν.

Ετεοκλης

πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῳ:

καὶ δὴ πέπεμπται¹⁹ κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων,

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν²⁰ γένους,

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
475

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ᾽ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,

ἢ καὶ δύ᾽ ἄνδρε καὶ πόλισμ᾽ ἐπ᾽ ἀσπίδος

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

κόμπαζ᾽ ἐπ᾽ ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λόγων.²¹
480
481

str. 2

Χορος

ἐπεύχομαι τῷδε²² μὲν εὐτυχεῖν, ἰὼ

πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν²³ ἐπὶ πτόλει

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.
485
486

Αγγελος

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος:

ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος: οὐκ ἄλλως ἐρῶ.
490

ὁ σηματουργὸς δ᾽ οὔ τις εὐτελὴς ἄρ᾽ ἦν

ὅστις τόδ᾽ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶν᾽ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν:

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
495

προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δ᾽ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ᾽ Ἄρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν Θυιὰς²⁴ ὣς φόνον²⁵ βλέπων.

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον:

φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.
500

Ετεοκλης

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ᾽²⁶ ἀγχίπτολις,

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ᾽ ὕβριν,

εἴρξει νεοσσῶν ὣς δράκοντα δύσχιμον:

Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,

ἀνὴρ κατ᾽ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
505

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,

οὔτ᾽ εἶδος οὔτε θυμὸν οὔθ᾽²⁷ ὅπλων σχέσιν

μωμητός, Ἑρμῆς δ᾽ εὐλόγως ξυνήγαγεν.

ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ²⁸ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ᾽ ἀσπίδων
510

θεούς: ὁ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶν᾽ ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾽ ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων:

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.

τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων.
515

πρὸς τῶν κρατούντων δ᾽ ἐσμέν, οἱ δ᾽ ἡσσωμένων,

εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ:

εἰκὸς δὲ²⁹ πρᾶξαι³⁰ κἄνδρας³¹ ὧδ᾽ ἀντιστάτας:

Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος³²

σωτὴρ γένοιτ᾽ ἂν Ζεὺς ἐπ᾽ ἀσπίδος τυχών.
520
521

ant. 2

Χορος

πέποιθα <δὴ³³> τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος,³⁴ ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖς τε καὶ

δαροβίοισι θεοῖσιν,³⁵

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν.
525
526

Αγγελος

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις³⁶ πύλαις,

τύμβον κατ᾽ αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος:

ὄμνυσι δ᾽ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ᾽ ὑπέρτερον,
530

ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Διός: τόδ᾽ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.

στείχει δ᾽ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,

ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
535

ὁ δ᾽ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,

φρόνημα, γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽ ἔχων, προσίσταται.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ᾽ ἐφίσταται πύλαις:

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
540

Σφίγγ᾽ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,

φέρει δ᾽ ὑφ᾽ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστ᾽ ἐπ᾽ ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἰάπτεσθαι βέλη.

ἐλθὼν δ᾽ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
545

μακρᾶς κελεύθου δ᾽ οὐ καταισχυνεῖν³⁷ πόρον,

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς: ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνὴρ

μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,

πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

Ετεοκλης

εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,
550

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν:

ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τ᾽ ὀλοίατο.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,

Ἄκτωρ ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου:
555

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

εἴσω³⁸ πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδ᾽ εἰσαμεῖψαι τεῖχος³⁹ ἐχθίστου δάκους

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ᾽ ἀσπίδος:

ἣ ʼξωθεν⁴⁰ εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται,
560

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ᾽ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων κἂν⁴¹ ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ.

563

str. 3

Χορος

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσᾳ⁴²
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ⁴³

θεοὶ τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

568

Αγγελος

ἕκτον λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον,

ἀλκήν τ᾽ ἄριστον μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν:

Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
570

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν:

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,

μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν τ᾽ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
575

καὶ τὸν σὸν αὖθις προσθροῶν⁴⁴ ἀδελφεόν,

ἐξυπτιάζων ὄμμα,⁴⁵ Πολυνείκους βίαν,

δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος,

καλεῖ. λέγει δὲ τοῦτ᾽ ἔπος διὰ στόμα:

“ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
580

καλόν τ᾽ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ᾽ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;

μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;

πατρὶς δὲ γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ
585

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ⁴⁶ χθονός.

μαχώμεθ᾽, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.”

τοιαῦθ᾽ ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ εὔκυκλον νέμων⁴⁷
590

πάγχαλκον ηὔδα: σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.⁴⁸

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
595

πέμπειν ἐπαινῶ. δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

Ετεοκλης

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς⁴⁹

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστάτοις.⁵⁰

ἐν παντὶ πράγει δ᾽ ἔσθ᾽ ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος:
600

ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.

ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν
605

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν,

ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκοις⁵¹ ἀγρεύματος,

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ ʼδάμη.⁵²

οὕτως δ᾽ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ,
610

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν,

τείνουσι πομπὴν⁵³ τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,

Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,
615

οὐχ ὡς ἄθυμον⁵⁴ οὐδὲ λήματος κάκῃ,

ἀλλ᾽ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου:

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

ὅμως δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,
620

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει,⁵⁵

ποδῶκες οἶμα,⁵⁶ χεῖρα δ᾽ οὐ βραδύνεται

παρ᾽ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625
626

ant. 3

Χορος

κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰς⁵⁷

ἡμετέρας τελεῖθ᾽, ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ᾽ ἐκτρέποντες <ἐς⁵⁸> γᾶς

ἐπιμόλους: πύργων δ᾽ ἔκτοθεν

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.
630
631

Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας Perseus (Aeschylus, Volume 1. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1922.) — 417-630 focus

Χορός

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δʼ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

422

Ἄγγελος

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·

Καπανεὺς δʼ ἐπʼ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

γίγας ὅδʼ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δʼ οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ,
425

πύργοις δʼ ἀπειλεῖ δείνʼ, ἃ μὴ κραίνοι τύχη·

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς

ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.

τὰς δʼ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς
430

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν·

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη·

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν πρήσω πόλιν.

τοιῷδε φωτὶ πέμπε—τίς ξυστήσεται,
435

τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;

Ἐτεοκλής

καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων

ἡ γλῶσσʼ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος·

Καπανεὺς δʼ ἀπειλεῖ, δρᾶν παρεσκευασμένος,
440

θεοὺς ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν εἰς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντʼ ἔπη·

πέποιθα δʼ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον

ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον
445

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δʼ ἐπʼ αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστʼ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τʼ ἄλλοις θεοῖς.
450

λέγʼ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

452

Χορός

ὄλοιθʼ ὃς πόλει μεγάλʼ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν

θʼ ἑδωλίων ὑπερκόπῳ
455

δορί ποτʼ ἐκλαπάξαι.

457

Ἄγγελος

καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω· τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος

ἐξ ὑπτίου ʼπήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηίστῃσι προσβαλεῖν λόχον.
460

ἵππους δʼ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον τρόπον,

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

ἐσχημάτισται δʼ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·
465

ἀνὴρ δʼ· ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων.

βοᾷ δὲ χοὖτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,

ὡς οὐδʼ ἂν Ἄρης σφʼ ἐκβάλοι πυργωμάτων.

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
470

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.

Ἐτεοκλής

πέμποιμʼ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῳ·

καὶ δὴ πέπεμπται κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων,

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν

γένους,

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
475

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλʼ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,

ἢ καὶ δύʼ ἄνδρε καὶ πόλισμʼ ἐπʼ ἀσπίδος

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

κόμπαζʼ ἐπʼ ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λέγων.
480

481

Χορός

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὐτυχεῖν, ἰὼ

πρόμαχʼ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.

ὡς δʼ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.
485

486

Ἄγγελος

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος·

ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.
490

ὁ σηματουργὸς δʼ οὔ τις εὐτελὴς ἄρʼ ἦν

ὅστις τόδʼ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶνʼ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
495

προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δʼ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δʼ Ἄρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν Θυιὰς ὣς φόβον βλέπων.

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·

Φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.
500

Ἐτεοκλής

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτʼ ἀγχίπτολις,

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσʼ ὕβριν,

εἴρξει νεοσσῶν ὣς δράκοντα δύσχιμον·

Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,

ἀνὴρ κατʼ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
505

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,

οὔτʼ εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδʼ ὅπλων σχέσιν

μωμητός, Ἑρμῆς δʼ εὐλόγως ξυνήγαγεν.

ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπʼ ἀσπίδων
510

θεούς· ὁ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶνʼ ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπʼ ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων·

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.

τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων·
515

πρὸς τῶν κρατούντων δʼ ἐσμέν, οἱ δʼ ἡσσωμένων,

εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ·

εἰκὸς δὲ πράξειν ἄνδρας ὧδʼ ἀντιστάτας,

Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος

σωτὴρ γένοιτʼ ἂν Ζεὺς ἐπʼ ἀσπίδος τυχών.
520

521

Χορός

πέποιθα δὴ τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντʼ

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖς τε καὶ

δαροβίοισι θεοῖσιν,

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν.
525

526

Ἄγγελος

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,

τύμβον κατʼ αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·

ὄμνυσι δʼ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θʼ ὑπέρτερον,
530

ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Διός· τόδʼ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ·

στείχει δʼ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,

ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
535

ὁ δʼ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,

φρόνημα, γοργὸν δʼ ὄμμʼ ἔχων, προσίσταται.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γʼ ἐφίσταται πύλαις·

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
540

Σφίγγʼ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,

φέρει δʼ ὑφʼ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἰάπτεσθαι βέλη.

ἐλθὼν δʼ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
545

μακρᾶς κελεύθου δʼ οὐ καταισχυνεῖν πόρον,

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδʼ ἀνὴρ

μέτοικος, Ἄργει δʼ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,

πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδʼ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

Ἐτεοκλής

εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,
550

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·

ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τʼ ὀλοίατο.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδʼ, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δʼ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,

Ἄκτωρ ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·
555

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδʼ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκους

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπʼ ἀσπίδος·

ἣ ʼξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται,
560

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσʼ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων τἂν ἀληθεύσαιμʼ ἐγώ.

563

Χορός

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

τριχὸς δʼ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσᾳ
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ

θεοὶ τοῦδʼ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

568

Ἄγγελος

ἕκτον λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον,

ἀλκήν τʼ ἄριστον μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν·

Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
570

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν·

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,

μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν τʼ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
575

καὶ τὸν σὸν αὖθις προσθροῶν ὁμόσπορον,

ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν,

δίς τʼ ἐν τελευτῇ τοὔνομʼ ἐνδατούμενος,

καλεῖ. λέγει δὲ τοῦτʼ ἔπος διὰ στόμα·

ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
580

καλόν τʼ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμʼ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;

μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;

πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ
585

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός.

μαχώμεθʼ, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.

τοιαῦθʼ ὁ μάντις ἀσπίδʼ εὐκήλως ἔχων
590

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δʼ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλʼ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
595

πέμπειν ἐπαινῶ. δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

Ἐτεοκλής

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστέροις.

ἐν παντὶ πράγει δʼ ἔσθʼ ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος·
600

ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.

ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν
605

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν,

ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκως ἀγρεύματος,

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ ʼδάμη.

οὕτως δʼ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ,
610

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν,

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,

Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις
615

οὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκῇ,

ἀλλʼ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου·

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

ὅμως δʼ ἐπʼ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,
620

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φύει,

ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δʼ οὐ βραδύνεται

παρʼ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625

626

Χορός

κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰς

ἁμετέρας τελεῖθʼ, ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκʼ ἐκτρέποντες ἐς γᾶς

ἐπιμόλους· πύργων δʼ ἔκτοθεν

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.
630

Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας (OCR draft) Experimental (Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 417 focus

ΧΟ.

τὸν ἀμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίας πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη·

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων ὀλομένων ἰδέσθαι.
420

ΑΓ.

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾿ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾿ ἄνθρωπον φρονεῖ,

425

πύργοις δ᾽ ἀπειλεῖ δείν, ἃ μὴ κραίνοι τύχη·

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς

Ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.

τὰς δ᾽ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς

430

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσήκασεν·

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χεροῖν ὡπλισμένη·

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν „πρήσω πόλιν.“

τοιῷδε τῷδε φωτὶ τίς ξυστήσεται,

435

τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;

ΕΤ.

καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων

ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.

Καπανεὺς ἀπειλεῖ πᾶν παρεσκευασμένος
440

δρᾶν, θεοὺς ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν εἰς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντ᾽ ἔπη·

πέποιθα δ᾽ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον

ἥξειν κεραυνὸν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον
445

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δ᾽ ἐπ᾿ αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστ᾽ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς.
450

λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟ.

ὄλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δὲ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ᾽

ἑδωλίων ὑπερκόπῳ δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι.
455

ΑΓ.

καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω· τρίτῳ γὰρ Ετεόκλῳ τρίτος πάλος

ἐξ ὑπτίου πήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηΐσταισι προσβαλεῖν λόχον.
460

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον νόμον,

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

ἐσχημάτισται δ᾽ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·
465

ἀνὴρ ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων.

βοᾷ δὲ χοὗτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,

ὡς οὐδ᾽ ἂν ῎Αρης σφ᾽ ἐκβάλοι πυργωμάτων·

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
470

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.

ET.

Μεγαρεὺς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν γένους,

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
475

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ᾽ ἢ θανὼν τροφεία πληρώσει χθονὶ,

ἢ καὶ δύ᾽ ἄνδρε καὶ πόλισμ᾽ ἐπ᾿ ἀσπίδος

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

κόμπαζ᾽ ἐπ᾿ ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λόγων.
480

ΧΟ.

ἐπεύχομαι τῷ μὲν εὐτυχεῖν, ἰὼ

πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει

μαινομένα φρενὶ, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.
485

ΑΓ.

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος·

ἅλω δὲ πολλὴν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.
490

ὁ σηματουργὸς δ᾽ οὔ τις εὐτελὴς ἄρ᾽ ἦν

ὅστις τόδ᾽ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶν᾽ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
495

προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δ᾽ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ᾽ ῎Αρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν Θυιὰς ὣς φόνον βλέπων.

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον.

500

ΕΤ.

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλὰς ἥδ᾽ ἀγχίπτολις,

πύλαισι γείτον᾿ ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ᾽ ὕβριν,

εἴρξει νεοσσῶν ὣς δράκοντα δύσχιμον·

Ὑπέρβιος δὲ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,

ἀνὴρ κατ᾿ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
505

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,

οὔτ᾽ εἶδος οὔτε θυμὸν οὔθ᾽ ὅπλων σχέσιν

μωμητὸς, Ἑρμῆς δ᾽ εὐλόγως ξυνήγαγεν.

ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ᾿ ἀσπίδων
510

θεούς· ὁ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶν᾽ ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾿ ἀσπίδος

σταδαῖος ἦσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων·

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά του νικωμενον.

ΧΟ.

πέποιθα τὸν Ζηνὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος, ἐχθρὸν εἶκασμα βροτοῖς τε καὶ

δαροβίοισι θεοῖσι,

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν.

525

ΑΓ.

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

Παρθενοπαῖον Ἀρκάδ᾽, Ἀταλάντης γόνον,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,

τύμβον κατ᾿ αὐτὸν Διογενοῦς᾿ Αμφίονος·

ὄμνυσι δ᾽ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ᾽ ὑπέρτερον,
530

ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Διός· τόδ᾽ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.

στείχει δ᾽ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηΐδων,

ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
535

ὁ δ᾽ ὦμὸν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,

φρόνημα, γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽ ἔχων, προσίσταται.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ᾽ ἐφίσταται πύλαις·

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
540

Σφίγγ᾽ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοισι νωμᾷ, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,

φέρει δ᾽ ὑφ᾽ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστ᾽ ἐπ᾿ ἀνδρὶ τῷδ᾿ ἰάπτεσθαι βέλη.

ἐλθὼν δ᾽ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην.
545

ET.

550

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,

῎Ακτωρ ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·

555

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

εἴσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακὰ,

οὐδ᾽ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκους

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ᾿ ἀσπίδος·

ἢ᾿ξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται,

560

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ᾽ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων ἂν δ᾽ ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ.

ΧΟ.

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

καὶ τριχὸς ὄρθιος πλόκαμος ἵσταται,

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσας
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ θεοὶ

τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

ΑΓ.

ἕκτον λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον,

ἀλκήν τ᾽ ἄριστον μάντιν, Αμφιάρεω βίαν·

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
570

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν·

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,

μέγιστον ῎Αργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν τ᾿ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
575

καὶ τὸν σὸν αὖθις προσμολὼν ὁμόσπορον

ἐξυπτιάζων ὄμμα Πολυνείκους βίαν,

δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος,

καλεῖ. λέγει δὲ τοῦτ᾽ ἔπος διὰ στόμα

"ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
580

καλόν τ᾿ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ᾽ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;

μητρός τε πηγὴν τις κατασβέσει δίκη;

πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ

585

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός.

μαχώμεθ᾽, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.”

τοιαῦθ᾽ ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ εὔκυκλον νέμων

590

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας

595

πέμπειν ἐπαινῶ. δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

ΕΤ.

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστέροις.

ἐν παντὶ πράγει δ᾽ ἔσθ᾽ ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδὲν, καρπὸς ἧς ἀσύμφορος.
600

καρπός οὐ κομιστέος. “ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.

¹

ὡς γὰρ ξυνεσβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίας πλέως

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὧν
605

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσι

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ ᾿δάμη,

ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκοις ἀγρεύματος·

οὕτως ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνὴρ,
610

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν.

Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,
615

οὐχ ὡς ἄθυμον οὐδὲ λήματος κάκῃ,

ἀλλ᾽ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου.

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

ὅμως δ᾽ ἐπ᾿ αὐτῷ φῶτα Λασθένους βίαν
620

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει

ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δ᾽ οὐ βραδύνεται.

παρ᾽ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625

ΧΟ.

κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰς

ἁμετέρας τελεῖθ᾽, ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ᾽ ἐκτρέποντες ἐς γᾶς

ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν βαλὼν

Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.
630

Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας (OCR draft) Experimental (Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας. Gottfried Hermann, 1852.) — 417 focus

Χορὸς Παρθένων
στρ. α'.

τὸν ἀμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν· ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ' αἱματη-
400

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων

ὀλομένων ἰδέσθαι.

Ἄγγελος

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί.

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ' Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου
405

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονεῖ·

πύργοις δ᾽ ἀπειλεῖ δείν', ἃ μὴ κραίνοι Τύχη.

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντος φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς

Ἔριν πέδῳ σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.
410

τὰς δ᾽ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν·

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη,

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν "πρήσω πόλιν."
415

τοιῷδε φωτὶ πέμπε, τίς ξυστήσεται;

τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;

Ἐτεοκλῆς

καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

Ἐτεοκλῆς

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων

ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.
420

Καπανεὺς δ᾽ ἀπειλεῖ, δρᾶν παρεσκευασμένος,

θεοὺς ἀτίζων κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾷ ματαίᾳ, θνητὸς ὤν, ἐς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντ᾽ ἔπη.

πέποιθα δ' αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον
425

ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δ᾽ ἐπ' αὐτῷ, καὶ στόμαργός ἐστ᾽ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας
430

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ' ἄλλοις θεοῖς.

λέγ' ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

Χορὸς Παρθένων
ἀντ. α'.

ὄλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ μιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐςθορεῖν δόμον, πωλικών θ'
435

ἑδωλίων μ' ὑπερκόπῳ

δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι.

Ἄγγελος

καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω· τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος

ἐξ ὑπτίου πήδησεν εὐχάλκου κράνους,
440

πύλαισι Νηΐσταισι προςβαλεῖν λόχον.

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐνβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον τρόπον,

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.
445

ἐσχημάτισται δ᾽ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·

ἀνὴρ δ᾽ ὁπλίτης κλίμακος προςαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων·

βοᾷ δὲ χοὗτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,

ὡς οὐδ᾽ ἂν Ἄρης σφ' ἐκβάλοι πυργωμάτων·
450

Ἄγγελος

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλειον ζυγόν.

Ἐτεοκλῆς

πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῳ·

καὶ δὴ πέπεμπται, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων,

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα, τοῦ σπαρτῶν γένους,
455

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ᾽ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,

ἢ καὶ δύ᾽ ἄνδρε καὶ πόλισμ' ἐπ᾽ ἀσπίδος

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.
460

κόμπαζ᾽ ἐπ' ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λέγων.

Χορὸς Παρθένων
στρ. β'.

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὖ τελέσαι,

ἰὼ πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυςτυχεῖν.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν
465

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.

Ἄγγελος

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος.

ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,
470

ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.

ὁ σηματουργὸς δ᾽ οὔ τις εὐτελὴς ἄρ᾽ ἦν

ὅςτις τόδ᾽ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶν᾽, ἱέντα πυρπνόον διὰ στόμα

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·
475

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος

προςηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δ᾽ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ' Ἄρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκήν, θυιὰς ὡς φόβον βλέπων.

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·
480

φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.

Ἐτεοκλῆς

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ' ἀγχίπτολις

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ᾽ ὕβριν

εἴρξει, νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύςχιμον·

Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,
485

ἀνὴρ κατ' ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων

ἐξιστορῆσαι μοῖραν, ἐν χρείᾳ τύχης·

οὔτ᾽ εἶδος, οὔτε θυμόν, οὔθ᾽ ὅπλων σχέσιν

μωμητός· Ἑρμῆς δ᾽ εὐλόγως ξυνήγαγεν.

ἐχθρὸς γὰρ ἀνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,
490

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ᾽ ἀσπίδων

θεούς· ὃ μὲν γὰρ πυρπνόον Τυφῶν᾽ ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾽ ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων.

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.
495

τοιάδε μέν τις προςφίλεια δαιμόνων·

πρὸς τῶν κρατούντων δ᾽ ἐσμέν, οἳ δ᾽ ἡσσωμένων.

εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ·

εἰκὸς δὲ πράξειν ἄνδρας ὧδ᾽ ἀντιστάτας·

Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος
500

σωτὴρ γένοιτ' ἂν Ζεὺς ἐπ᾽ ἀσπίδος τυχών.

Χορὸς Παρθένων
ἀντ. β'.

πέποιθα δὴ τὸν Διὸς ἀντίτυπον

ἔχοντ᾽ ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖς τε καὶ

δαροβίοισι θεοῖσιν,
505

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὴν ἰάψειν.

Ἄγγελος

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προςταχθέντα Βορραίαις πύλαις,

τύμβον κατ' αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·

ὄμνυσι δ᾽ αἰχμήν, ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ
510

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ᾽ ὑπέρτερον,

ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Ἄγγελος

δορός· τόδ᾽ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.

στείχει δ᾽ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηΐδων
515

ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.

ὃ δ᾽ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον

φρόνημα, γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽ ἔχων, προςίσταται.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ' ἐφίσταται πύλαις·

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ
520

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,

Σφίγγ᾽ ὠμόσιτον προςμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμᾳ, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας·

φέρει δ᾽ ὑφ᾽ αὐτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστ᾽ ἐπ᾽ ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἰάπτεσθαι βέλη.
525

ἐλθὼν δ᾽ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,

μακρᾶς κελεύθου δ᾽ οὐ καταισχυνεῖ πόρον,

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς. ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνήρ,

μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,

πύργοις ἀπειλεῖ τοῖςδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.
530

Ἐτεοκλῆς

εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν,

ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τ' ὀλοίατο.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,
535

Ἄκτωρ, ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδ᾽ εἰςαμεῖψαι θηρός, ἐχθίστου δάκους,

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ᾽ ἀσπίδος·
540

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται,

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ᾽ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων· ἂν ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ.

Χορὸς Παρθένων
στρ. γ΄.

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

Χορὸς Παρθένων

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,
545

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσα

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ

θεοὶ τούςδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

Ἄγγελος

ἕκτον λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον

ἀλκήν τ' ἄριστον, μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν·
550

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν,

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,

[μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,]

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόςπολον φόνου,
555

κακῶν τ' Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον·

καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν,

ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν,

δυςεκτέλευτον τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος,

καλεῖ. λέγει δὲ τοῦτ᾽ ἔπος διὰ στόμα·
560

ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προςφιλές,

καλόν τ᾿ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ᾽ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα.

μητρὸς δὲ πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;
565

πατρίς τε γαῖα, σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ

ἁλοῦσα, πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός.

μαχώμεθ'· οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.
570

τοιαῦθ᾽ ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ εὐκυκλον νέμων

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἀφ᾿ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.
575

τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας

πέμπειν ἐπαινῶ· δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

Ἐτεοκλῆς

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυςσεβεστάτοις.

ἐν παντὶ πράγει δ᾽ ἔσθ᾽ ὁμιλίας κακῆς
580

κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος.

[ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται·]

ἢ γὰρ ξυνειςβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,
585

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν, δίκαιος ὤν,

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν,

ταὐτοῦ κυρήσας ἐνδίκως ἀγρεύματος,

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ δάμη.

οὗτος δ᾽ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,
590

σώφρων, δίκαιος, ἀγαθός, εὐσεβὴς ἀνήρ,

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν φρενῶν βίᾳ,

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πόλιν μολεῖν,

Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.
595

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προςβαλεῖν πύλαις,

οὐχ ὡς ἄθυμος, οὐδὲ λήματος κάκῃ,

ἀλλ᾽ οἶδεν, ὡς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου.

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.
600

ὅμως δ᾽ ἐπ' αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει,

ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δ᾽ οὐ βραδύνεται

παρ᾽ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.
605

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.

Χορὸς Παρθένων
ἀντ. γ'.

κλύοντες θεοὶ δικαίους λιτὰς

ἡμετέρας τελεῖθ', ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ' ἐκτρέποντες ἐς γᾶς

Χορὸς Παρθένων

ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν
610

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.

ΕΠΤΑ ΕΠΙ θΗΒΑΣ (OCR draft) Experimental (ΕΠΤΑ ΕΠΙ θΗΒΑΣ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 417 focus

ΧΟΡΟΣ

Τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

Str. 1.

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ' αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·

Καπανεὺς δ' ἐπ' Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

γίγας ὅδ' ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δ' οὐ κατ' ἄνθρωπον φρονεῖ,
425

πύργοις δ' ἀπειλεῖ δεῖν', ἃ μὴ κραίνοι τύχη·

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς

ἔριν πέδοι πέδῳ σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν·

τὰς δ' ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς
430

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν.

Ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χεροῖν ὡπλισμένη·

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν· Πρήσω πόλιν.

Τοιῷδε φωτὶ πέμπε — τίς ξυστήσεται ;
435

τίς ἄνδρα κομπάζοντα κομπάσαντα μὴ τρέσας μενεῖ ;

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται·

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων

ἡ γλῶσσ' ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.

Καπανεὺς δ' ἀπειλεῖ δρᾶν παρεσκευασμένος·
440

θεοὺς ἀτίζων κἀπογυμνάζων στόμα

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν ἐς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντ' ἔπη·

πέποιθα δ' αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον

ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον
445

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

Ἀνὴρ δ' ἐπ' αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστ' ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ' ἄλλοις θεοῖς.
450

Λέγ' ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟΡΟΣ

Ὄλοιθ' ὃς πόλει μεγάλ' ἐπεύχεται,

Ant. 1.

κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ'

ἑδωλίων ὑπερκόπῳ ὑπερκόμπῳ
455

δορί ποτ' ἐκλαπάξαι.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω· τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος

ἐξ ὑπτίου 'πήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηΐτῃσι προσβαλεῖν λόχον.
460

Ἵππους δ' ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλας πεπτωκέναι·

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον τρόπον,

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

Ἐσχημάτισται εἰσημάτισται δ' ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον,
465

ἀνὴρ δ' ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων·

βοᾷ δὲ χοὗτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς

ὡς οὐδ' ἂν Ἄρης σφ' ἐκβάλοι πυργωμάτων.

Καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
470

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλειον ζυγόν.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Πέμποιμ' ἂν ἤδη τόνδε — σὺν τύχῃ δέ τῳ

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

καὶ δὴ πέπεμπται πέπεμπτ' οὐ, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν γένους,

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
475

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ' ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονὶ

ἢ καὶ δύ' ἄνδρε καὶ πόλισμ' ἐπ' ἀσπίδος

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

Κόμπαζ' ἐπ' ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λέγων.
480

ΧΟΡΟΣ

Ἐπεύχομαι δὴ τὰ τάδε μὲν εὐτυχεῖν, ἰώ,

Str. 2.

πρόμαχ' ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν·

ὡς δ' ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν

Ζεὺς Νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.
485

ΑΓΓΕΛΟΣ

Τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος.

Ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος, οὐκ ἄλλως ἐρῶ·
490

ὁ σηματουργὸς δ' οὔ τις εὐτελὴς ἄρ' ἦν

ὅστις τόδ' ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶν' ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
495

προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

Αὐτὸς δ' ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ' Ἄρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν θυιὰς ὣς φόβον βλέπων.

Τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·

φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.
500

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ' ἀγχίπτολις

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ' ὕβριν

εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον.

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,

ἀνὴρ κατ' ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
505

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,

οὔτ' εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδ' ὅπλων σχέσιν

μωμητός. Ἑρμῆς δ' εὐλόγως συνήγαγεν·

ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ' ἀσπίδων
510

θεούς· ὃ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶν' ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ' ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων·

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά του νικώμενον.

¹

[Τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων·
515

πρὸς τῶν κρατούντων δ' ἐσμέν, οἳ δ' ἡσσωμένων,

εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ·

εἰκὸς δὲ πράξειν κἄνδρας ὧδ' ἀντιστάτας,

Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος

σωτὴρ γένοιτ' ἂν Ζεὺς ἐπ' ἀσπίδος τυχών.]
520

ΧΟΡΟΣ

Πέποιθα δὴ om. τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντ'

Ant. 2.

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος δαίμοσιν, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖσι βροτοῖσί τε καὶ

δαροβίοισι θεοῖσιν,

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὴν ἰάψειν.
525

ΑΓΓΕΛΟΣ

Οὕτως γένοιτο. Τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,

τύμβον κατ' αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·

ὄμνυσι δ' αἰχμὴν ἣν ἔχει, μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ' ὑπέρτερον,
530

ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Διός· τόδ' αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ

βλάστημα καλλίπρωρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ·

στείχει δ' ἴουλος ἄρτι διὰ παρηΐδων,

ὥρας φυούσης ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ·
535

ὁ δ' ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον

φρόνημα, γοργὸν δ' ὄμμ' ἔχων, προσίσταται,

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς. Ὁ δὲ τοιόσδ' ἀνήρ,

μέτοικος, Ἄργει δ' ἐκτίνων καλὰς τροφάς,

²

ἐλθὼν ἐλθὼν δ' ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
545

μακρᾶς κελεύθου δ' οὐ καταισχυνεῖν πόρον.

³

Οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ' ἐφίσταται πύλαις·

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
540

Σφίγγ' ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας·

φέρει δ' ὑφ' αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστ' ἐπ' ἀνδρὶ τῷδ' ἰάπτεσθαι βέλη.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν
550
⁴

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·

ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τ' ὀλοίατο.

Ἔστιν δὲ καὶ τῷδ' ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ' ὁρᾷ τὸ δράσιμον,

Ἄκτωρ, ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·
555

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

εἴσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδ' εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκους δάκος

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ' ἀσπίδος·

ἔξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται
560

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ' ὑπὸ πτόλιν.

Θεῶν θελόντων πᾶν δ' ἂν ἀληθεύσαιμ' ἐγώ.

ΧΟΡΟΣ

Ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

Str. 3.

τριχὸς δ' ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΧΟΡΟΣ

μεγάλα μεγαληγόρων
565

κλύειν κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. Εἴθε γὰρ εἴθε οἱ θεοὶ (εἰ θεοὶ θεοὶ Μ)

θεοὶ τούσδ' ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Ἕκτον λέγοιμ' ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον

ἀλκήν τ' ἄριστον, μάντιν Ἀμφιάρεω βίαν·

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
570

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν,

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως τράκτορα,

μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν τ' Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
575

Καὶ τὸν σὸν αὖθις προσδρακὼν πρὸς μόραν seu πρόσμορον seu πρόσπορον ἀδελφεόν,

ἐξυπτιάζων ὄμμα ὄνομα, Πολυνείκους βίαν,

δίς τ' ἐν τελευτῇ τοὔνομ' ἐνδατούμενος,

καλεῖ· λέγει δὲ τοῦτ' ἔπος διὰ στόμα·

« Ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
580

καλόν τ' ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρώαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ' ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα ;

Μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη δίκηι ante corr. ;

πατρίς τε δὲ γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ
585

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται ;

Ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ ἐπὶ χθονός·

μαχώμεθ', οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον. »

Τοιαῦθ' ὁ μάντις ἀσπίδ' εὐκήλως εὔκηλον εὔκυκλον ἔχων νέμων
590

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δ' οὐκ ἐπῆν κύκλῳ·

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ' εἶναι θέλει,

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

Τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
595

πέμπειν ἐπαινῶ· δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστέροις -τάτοις.

Ἐν παντὶ πράγει δ' ἔσθ' ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδέν· καρπὸς οὐ κομιστέος.
600
⁵

Ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύτῃσι θερμοῖς ἐν καὶ πανουργίᾳ τινὶ

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει·

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν
605

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν

ταὐτοῦ κυρήσας ἐνδίκως ἐκδίκως ἀγρεύματος,

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ 'δάμη.

Οὕτως δ' ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

⁶

σώφρων, δίκαιος, ἀγαθός, εὐσεβὴς ἀνήρ,
610

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,

Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.

Δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,
615

οὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκῃ,

ἀλλ' οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

εἰ καρπός ἐστι ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου·

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

Ὅμως δ' ἐπ' αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,
620

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ' ἡβῶσαν φέρει φύσει,

ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δ' οὐ βραδύνεται

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

παρ' ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δορί δόρυ.

Θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625

ΧΟΡΟΣ

Κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰς

Ant. 3.

ἡμετέρας τελεῖθ', ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ' ἐκτρέπον-

τες εἰς γᾶς εἰς (uel πρὸς) ἐπιμόλους· πύργων δ' ἔκτοθεν

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.
630

Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας (OCR draft) Experimental (Ἑπτὰ ἐπὶ θήβας. N. Wecklein, 1885.) — 417 focus

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

405

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

μαντεύσεται μαντεύσεται (σ inseruit m) paragraphus praefixa ὁμαίμων ὁμαίμων (δ superscr. m1) ἁμὸν ἁμὸν ex ἀμὸν fecit νυν νῦν ὡς διὰ δίχας

32 AESCHYLI

ΧΟ.

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων

ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΑΓ.

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί.

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾽ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,
410

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονεῖ,

πύργοις δ᾽ ἀπειλεῖ δείν᾽, ἃ μὴ κραίνοι τύχη.

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντος φησίν, οὐδὲ τὴν Διὸς
415

ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.

τὰς δ᾽ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς

μεσημβρινοῖσιν θάλπεσιν προσήκασεν.

⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴

πρόμαχος πρόσμαχος corr. τρέμωι | δ' . . μόρους | . . ἰδέσθαι fort. στόνους, cfr. schol. τούτῳ, rasura ex τούτων factum θεοὶ δοῖεν Β' Α' superscr. κραίνοι κραίναι κράνοι Versum delet πέδοι πέδοι πέδῳ σχεθεῖν σχέθειν

SEPTEM ADVERSUS THEBAS. 33

ΑΓ.

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη·
420

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν· πρήσω πόλιν.

τοιῷδε φωτὶ πέμπε, τίς ξυστήσεται,

τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;

ΕΤ.

καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων
425

ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.

Καπανεὺς δ᾽ ἀπειλεῖ δρᾶν παρεσκευασμένος,

θεοὺς ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν ἐς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντ᾽ ἔπη.
430

πέποιθα δ᾽ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον

ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον

μεσημβρινοῖσιν θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῷ, καὶ στόμαργός ἐστ᾽ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,
435

φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας

¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸

πέμπε πέμπε (ε finale in litura scr. m1) κομπάζοντα κομπάσαντα (ζον superscr. m1) personae notam om. add. τῷδε κόμπῳ ἀνδράσιν ἀνδράσι γλῶσσ᾽ γλῶτ' γλῶττ' γίγνεται γίνεται παρεσκευασμένος παρασκευασμένος fort. Καπανεὺς δ᾽ ἀτίζων κἀπογυμνάζων στόμα. γεγωνὰ γεγωνὰ γεγωνᾶ γεγωνᾶι πυρφόρον πυρφόρον πυρφόρων φερέγγυον φερέγγιον φερέγγυον

34 AESCHYLI

ΕΤ.

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς.

λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟ.

1

ὄλοιθ᾿ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

440

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ᾽

ἑδωλίων ὑπερκόπῳ

δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι.

ΑΓ.

καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω. τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος
445

ἐξ ὑπτίου πήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηΐσταισι προσβαλεῖν λόχον.

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον τρόπον,
450

¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷

εἰληχότα πύλαισι ληχότα πύλαις εἰληχότα νιν νιν μιν δόμον | . . ἑδωλίων | . . ἐκλαπάξαι θ᾽ θ' τ' ὑπερκόπῳ ὑπερκόπῳ ὑπερκόμπῳ delet πήδησεν πήδησεν Νηΐσταισι νηίστησι νηΐτησι συρίζουσι Στ in marg. συρίζουσαι ante ras. βρόμον

SEPTEM ADVERSUS THEBAS. 35

ΑΓ.

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

ἐσχημάτισται δ᾽ ἀσπὶς οὐ μικρὸν τρόπον·

ἀνὴρ ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων·

βοᾷ δὲ χοὗτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς
455

ὡς οὐδ᾽ ἂν Ἄρης σφ᾽ ἐκβάλοι πυργωμάτων.

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.

ΕΤ.

πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῳ,

καὶ δὴ πέπεμπται κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων,
460

Μεγαρεὺς Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν γένους,

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ᾽ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,

ἢ καὶ δύ᾽ ἄνδρε καὶ πόλισμ᾽ ἐπ᾽ ἀσπίδος
465

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

κόμπαζ᾽ ἐπ᾽ ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λέγων.

ΧΟ.

2

ἐπεύχομαι δὴ τάδε μὲν εὐτυχεῖν, ἰὼ

πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.

²⁸²⁹³⁰³¹

ἐσχημάτισται εἰσημάτισται et in marg. ζτ ἐσχημάτισται μικρὸν σμικρὸν ἀνὴρ ἀνὴρ ἀνὴρ δ' super δ' scripsit γὰρ compendio ἐκβάλοι ἐκβάλοι ante corr. δούλιον δούλιον δούλειον πέπεμπται πέπεμπται πέπεμπτ᾽ οὐ σπαρτῶν σπαρτῶν (ων scr. m1) δύ᾽ δύ᾽ ex δ' fecit φθόνει λόγων fort. λήρων φθόνει, cfr. schol. ἰὼ in proximo v. habet fort. δυστομεῖν.

36 AESCHYLI

ΧΟ.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει
470

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.

ΑΓ.

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος·
475

ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.

ὁ σηματουργὸς δ᾽ οὔ τις εὐτελὴς ἄρ᾽ ἦν,

ὅστις τόδ᾽ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

³²³³³⁴³⁵³⁶³⁷

βάζουσιν βάζουσιν βάζουσ'

SEPTEM ADVERSUS THEBAS. 37

ΑΓ.

Τυφῶν ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα
480

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος

προσεδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δ᾽ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ᾽ Ἄρει

βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν Θυιὰς ὡς φόβον βλέπων.
485

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·

φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.

ΕΤ.

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥ τ᾽ ἀγχίπτολις

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ᾽ ὕβριν,

εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον·
490

Ὑπέρβιος δὲ κεδνὸς Οἴνοπος τόκος

ἀνὴρ κατ᾽ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων

³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵

aliquid intercidisse (ut πλεκτάναισιν ἀντωπῶν * *), ex scholio effici videtur. Ἄρει Ἄρει Ἄρης βακχᾷ βακχᾷ βάκχα in marg. ὁρμᾶ βακχᾷ Θυιὰς Θυιὰς θυὰς φόβον φόνον fort. πύλαισιν ἧσται τἀνδρὸς. δύσχιμον δύσχιμον ε super ι scr.

38 AESCHYLI

ΕΤ.

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,

οὔτ᾽ εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδ᾽ ὅπλων σχέσιν

μωμητός, Ἑρμῆς δ᾽ εὐλόγως συνήγαγεν.
495

ἐχθρὸς γὰρ ἀνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ᾽ ἀσπίδων

θεούς· ὃ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶν ἔχει,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾽ ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων,
500

κοὔπω τις εἶδεν Ζῆνά που νικώμενον.

τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων.

πρὸς τῶν κρατούντων δ᾽ ἐσμέν, οἳ δ᾽ ἡσσωμένων,

εἰ Ζεύς γε Τυφῶ καρτερώτερος μάχῃ·

Ὑπερβίῳ τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος
505

εἰκός γε πράξειν ἄνδρας ὧδ᾽ ἀντιστάτας·

σωτὴρ γένοιτ᾽ ἂν Ζεὺς ἐπ᾽ ἀσπίδος τυχών.

ΧΟ.

2

πέποιθα τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

δαίμονος, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖς τε καὶ

510

δαροβίοισι θεοῖσι,

πρόσθε πυλῶν κεφαλὰν κάψειν.

⁴⁶⁴⁷⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²⁵³

fort. χρείᾳ δορός. οὐδ᾽ ὅπλων οὔθ᾽ ὅπλων ἀνὴρ ἀνὴρ ἀνδρὶ supra versum habet ξυστήσεται ξυντήσεται ξυνστήσεται Ζῆνά του β γ α δ praescripsit εἰκός γε πράξειν εἰκός γε πρᾶξιν (δὲ et ειν scr. m1) Versum eicit ἔχοντ᾽ ἔχοντα δαίμονος δαίμονος δαίμοσιν βροτοῖς βροτοῖς βροτοῖσί καὶ in proximo v. habet θεοῖσι θεοῖσιν

SEPTEM ADVERSUS THEBAS. 39

ΑΓ.

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,

τύμβον κατ᾽ αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·
515

ὄμνυσι δ᾽ αἰχμὴν ἣν ἔχει, μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ᾽ ὑπέρτερον,

ἢ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

Διός· τόδ᾽ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρωρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.
520

στείχει δ᾽ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,

ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.

ὁ δ᾽ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,

φρόνημα, γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽ ἔχων, προσίσταται.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ᾽ ἐφίσταται πύλαις·
525

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ

σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,

Σφίγγ᾽ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,

φέρει δ᾽ ὑφ᾽ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,
530

ὡς πλεῖστ᾽ ἐπ᾽ ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἰάπτεσθαι βέλη.

ἐλθὼν δ᾽ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,

μακρᾶς κελεύθου δ᾽ οὐ καταισχυνεῖν πόρον,

⁵⁴⁵⁵⁵⁶⁵⁷⁵⁸

Βορραίαις Βορραίαις βορρέας fort. σέβειν ἐπαυχῶν. μητρὸς μητρὸς ματρὸς καλλίπρωρον καλλίπρωρον κυκλωτῷ κύκλωτῶι κύκλωι τῶι καταισχυνεῖν καταισχύνειν καταισχυνεῖν

40 AESCHYLI

ΑΓ.

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνήρ,

μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,
535

πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

ΕΤ.

εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·

ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τ᾽ ὀλοίατο.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,
540

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,

Ἄκτωρ, ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδ᾽ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκους
545

εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ᾽ ἀσπίδος·

ἔξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται,

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ᾽ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων δ᾽ ἂν ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ.

ΧΟ.

3

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

550

⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶²⁶³⁶⁴⁶⁵

ἀνοσίοις ἀνοσίοις οις superscr. Versum post 539 collocat Doederlein. δ᾽ ὁρᾷ δὲ δρᾷ ἔσω εἴσω εἰσαμεῖψαι εἰσαμεῖψαι τεῖχος εἰκὼ εἰκὼ χυροῦσαν fort. ἔξω μένουσα. κροτησμοῦ κροτησμοῦ rasura mutatum in κροτισμοῦ fort. κατορθώσαιμ᾽ ἔπος.

ΧΟ.

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται

μεγάλα μεγαληγόρων

κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε θεοὶ

θεοὶ τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΑΓ.

ἕκτον λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον
555

ἀλκήν τ᾽ ἄριστον, μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν.

Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν,

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράχτορα,

μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,
560

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν τ᾽ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον·

καὶ τὸν σὸν αὖθις προσμόραν ἀδελφεόν,

ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν,

δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος
565

⁶⁶⁶⁷⁶⁸⁶⁹⁷⁰⁷¹⁷²⁷³⁷⁴⁷⁵⁷⁶

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας καὶ τριχὸς ὄρθιος κλύων κλύουσ' εἴθε θεοὶ (factum ex θεῶι) Μ εἴδε γὰρ ὀλέσειαν ἐν γῇ fort. ὀλέσειαν ἔμπας. κλητῆρα λητῆρα τ' delendum videtur. προσμόραν * ὁμόσπορον προσμόραν eraso accentu in prima syllaba M. αὖθις πρὸς αὖθις προυσελῶν ὁμόσπορον ὄμμα ὄμμα ὄνομα τ' omittit

ΑΓ.

καλεῖ· λέγει δὲ τοῦτ᾽ ἔπος διὰ στόμα·

ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,

καλόν τ᾽ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,

πόλιν πατρώαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ᾽ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;
570

μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη,

πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός·
575

μαχώμεθ᾽, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.

τοιαῦθ᾽ ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ εὔκυκλον νέμων

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,
580

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας

πέμπειν ἐπαινῶ· δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

ΕΤ.

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστάτοις.
585

⁷⁷⁷⁸⁷⁹⁸⁰⁸¹⁸²⁸³⁸⁴⁸⁵

πληγὴν πληγὴν πηγὴν δίκη δίκης eraso ι τε τε δὲ τήνδε πιανῶ χθόνα τόνδε πιανῶ γύην ὑπὸ χθονός ὑπὸ χθονός ἐπιχθονὸς εὔκυκλον νέμων εὔκηλον ἔχων γρ. εὔκυκλον νέμων ἐπῆν κύκλῳ fort. ἐπῆν κύτει. ἄλοκα ἆλλα ξυναλλάσσοντος ξυναλλάσοντοσ, σ superscr. m. βροτοῖς βροτοὺσ βροτοῖσ

ΕΤ.

ἐν παντὶ πράγει δ᾽ ἔσθ᾽ ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος·

ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.

ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον· εὐσεβὴς ἀνὴρ

ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ
590

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν

ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκως ἀγρεύματος,

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ 'δάμη.
595

οὕτως δ᾽ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ,

μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγείς

θρασοστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,
600

Διὸς θέλοντος συγκαθελκυσθήσεται.

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,

οὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκῃ,

ἀλλ᾽ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,

⁸⁶⁸⁷⁸⁸⁸⁹⁹⁰⁹¹⁹²⁹³

δυσσεβεστάτοις δυσσεβεστάτοις δυσεβεστέροισ (superscr. m) ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται. delet ναύταισι ναύτησι ἐκδίκως ἐκδίκοις πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ 'δάμη. Versum post 595 collocat 'δάμη δάμη οὕτως δ᾽ οὕτωσ οὕτοσ δ' delet Οἰκλέους δικλέουσ ἀνδράσιν ἀνδράσι πομπὴν καμπὴν ἄθυμος ἄθυμον ὥς σφε ὦ σφε ὥσ σφε

ΕΤ.

εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου.
605

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

ὅμως δ᾽ ἐπ᾿ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν·

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει,

ποδῶκες ὄμμα, χεῖρα δ᾽ οὐ βραδύνεται
610

παρ᾽ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.

ΧΟ.

κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτάς

ἡμετέρας τελεῖθ᾽, ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ᾽ ἐκτρέπον-
615

τες γᾶς ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.

ΑΓ.

Aeschyli Septem contra Thebas (OCR draft) Experimental (Aeschyli Septem contra Thebas. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 417 focus

ΧΟΡΟΣ

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως
420

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων

ὀλομένων ἰδέσθαι. –

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

τούτωι μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾿ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,
425

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος τοῦ πάρος λελεγμένου

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾿ ἄνθρωπον φρονεῖ,

πύργοις δ᾽ ἀπειλεῖ δείν, ἃ μὴ κραίνοι τύχη·

θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν

καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διός
430

ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν.

τὰς δ᾽ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολάς

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσήικασεν.

Testim.:

412 Schol. Eur. Phoen. 942 οἱ περιλειφθέντες τῶν Σπαρτῶν, ὡς Αἰσ. φησίν, ἦσαν – enumerat quinque communia mythographis nomina. prave scil. intellexit quod antiquus grammaticus exposuerat, Spartorum fabulam ab Aeschylo commemoratam esse.

Apparatus Criticus

ἔργον ἔργον et ἔργου ὁμαίμων ὁμαίμων novit et reicit ὁ δαίμων ἁμόν ἐμόν πόλεως πρόμαχος προμ. πολ. πρόσμαχος corr. m αἱματηφόρους αἱμαστηφόρους ὀλομένων ὀλλομ. ὀλ(λ)υμ. τούτωι τούτων δοῖεν θεοί θεοὶ δοῖεν ἄλλος ἄλλου μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ μείζων δ᾽ ὁ κ. οὐ κραίνοι κραίνοι κράνοι ἐκπέρσειν ἐκπέρσαι πέδοι πέδωι ἐμποδὼn ἐκποδὼn προσήικασεν προσήικασεν προσείκ.

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,

φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη·
435

χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν· πρήσω πόλιν.

τοιῶιδε φωτί, πέμπε, τίς ξυστήσεται,

τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;

ΕΤ.

καὶ τῶιδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων
440

ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.

Καπανεὺς δ᾽ ἀπειλεῖ δρᾶν παρεσκευασμένος·

θεοὺς ἀτίζων κἀπογυμνάζων στόμα

χαρᾶι ματαίαι, θνητὸς ὢν ἐς οὐρανὸν

πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντ᾽ ἔπη.
445

πέποιθα δ᾽ αὐτῶι ξὺν δίκηι τὸν πυρφόρον

ἥξειν κεραυνὸν οὐδὲν ἐξηικασμένον

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.

ἀνὴρ δ᾽ ἐπ᾿ αὐτῶι, κεἰ στόμαργός ἐστ᾽ ἄγαν,

αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,
450

φερέγγυον φρούρημα προστατηρίας

᾿Αρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς.

λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟΡΟΣ

ὅλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,
455

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν

θ᾽ ἑδωλίων ὑπερκόπωι

δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι. –

Testim.:

435 Plutarch. Thes. 1 τοιῶιδε φωτὶ κατ᾿ Αἰσχύλον τίς ξυμβήσεται, τίν᾿ ἀντιτάξω τῶιδε, τίς φερέγγυος, memoria vacillante confundit 395. 96

451 Plut. Rep. 550c τὸ τοῦ Αἰσχύλου, λέγωμεν ἄλλον ἄλληι πρὸς πόλει τεταγμένον, debebat pro ratione sua versum sic mutare.

Apparatus Criticus

κομπάζοντα κομπάσαντα ² γλῶσσ᾽ γλώττ᾽ γεγωνὰ γεγωνα(ι) πυρφόρον πυρφόρων ἐξηικασμένον incipit A ἐξηικασμένον ἐξεικ. τοῖς ἡλίου τοῦ Ἡλίου αὐτῶι αὐτόν et αὐτῶι αἴθων αἶθον εὐνοίαισι εὐνοίαις νιn μιν θ᾽ ἑδωλίων τ᾿ ἐδ. ὑπερκόπωι ὑπερκόμπωι corr. Brunck δορί φρενὶ δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι ποτε λαπάξαι

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

καὶ μὴν τὸν ἐντεῦθεν λαχόντα πρὸς πύλαις

λέξω. τρίτωι γὰρ Ἐτεόκλωι τρίτος πάλος
460

ἐξ ὑπτίου ᾿πήδησεν εὐχάλκου κράνους,

πύλαισι Νηΐτηισι προσβαλεῖν λόχον.

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας

δινεῖ θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι·

φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον νόμον
465

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.

ἐσχημάτισται δ᾽ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·

ἀνὴρ [δ᾽] ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον ἐκπέρσαι θέλων·

βοᾶι δὲ χοῦτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,
470

ὡς οὐδ᾽ ἂν Ἄρης σφ᾽ ἐκβάλοι πυργωμάτων.

καὶ τῶιδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.

ΕΤ.

πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχηι δέ τωι

καὶ δὴ πέπεμπται [οὐ] κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων,
475

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν γένους,

ὃς οὔτι μάργον ἱππικῶν φρυαγμάτων

βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,

ἀλλ᾽ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,

ἢ καὶ δύ᾽ ἄνδρε καὶ πόλισμ᾽ ἐπ᾿ ἀσπίδος
480

ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.

κόμπαζ᾽ ἐπ᾿ ἄλλωι, μηδέ μοι φθόνει λόγων.

Apparatus Criticus

τὸν om Νηΐτηισι νηίστησι (sed gl. τῆς νηίτης) νηίτηισι νηίτισι -τησι et τισι -ταισι λόχον λόφον ἀμπυκτῆρσιν ἀμσπυκτ. νόμον Prien (Σ? ἀπηνῆ ἦχον) τρόπον πληρούμενοι πληρούμεναι ἐσχημάτισται εἰσημάτισται corr. m σμικρὸn μικρόν [δ᾽] del Blomfield ἐκπέρσαι ἐκπρῆσαι ξυλλαβαῖς συλλ. ἐκβάλοι ἐκβάλοι ἐκβάληι σὺn τύχηι ξυντύχοι συντύχοι πέπεμπται [οὐ] πέπεμπται πέπεμπτ᾽ οὐ πέμπετ᾽ οὐ πέμπτ᾿ οὐ πέμπεπτ᾽ c. gl. ἐπέμφθη Α χεροῖn χερσίν Μεγαρεύς Μαιγαρεύς σπαρτῶν σπαρτού corr. m μάργον μάργων corr. Schütz ἑλὼn ἐλθών πατρός πάλιν ἐπ᾿ ἄλλωι ἐπ᾿ ἄλλον λόγων λέγων λέγων et λίαν λίαν corr. Valckenaer

ΧΟΡΟΣ

ἐπεύχομαι δὴ τὰ μὲν εὐτυχεῖν, ἰὼ

πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει
485

μαινομέναι φρενί, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων

Ὄγκας ᾿Αθάνας, ξὺν βοῆι παρίσταται,

Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος·
490

ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,

ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.

ὁ σηματουργός δ᾽ οὔ τις εὐτελὴς ἄρ᾽ ἦν,

ὅστις τόδ᾽ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,

Τυφῶν᾽ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα
495

λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·

ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος

προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.

αὐτὸς δ᾽ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δ᾽ Ἄρει

βακχᾶι πρὸς ἀλκὴν θυιὰς ὣς φόβον βλέπων.
500

τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·

Φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.

Testim.:

487 Hesych. Ὄγκας ᾿Αθηνᾶς· τὰς Ὠγυγίας πύλας λέγει (propter Eur. Phoen. 1113 cf. Herm. 26, 217)

489 Hesych. ἅλως· ἡ τοῦ ἡλίου ἢ σελήνης περιφέρεια· Αἰσχύλος περιφέρεια τῆς ἀσπίδος καὶ κύκλος.

Apparatus Criticus

τὰ μὲn τῶιδε μέν τάδε μέν correxi ἰὼ iù om coniecturam fassus βάζουσιν βάζουσιν βάζουσ' πτόλει πτόλει πόλει μαινομέναι μαινομένηι ᾿Αθάνας ᾿Αθήνας Ἱππομέδοντος τόγ᾽ Ἱππ. μέγας τύπος τύπος μέγας μ. πόνος ἔφριξα ἔφριξε ὁ om ἄρ᾽ ἦν ἀνήρ hoc et ἄρ᾽ ἦν τόδ᾽ τό γ' ἀσπίδι ἀσπίδα πύρπνοον πυρίπνοον ἐπηλάλαξεν ἐπηλάλαζεν Ἄρει ἄρει ἄρηι ἄρη ἄρην θυιὰς θυιάς θυάς φόβον βλέπων βλέπων φόβον Φόβος φόβον

ΕΤ.

πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ᾿ ἀγχίπτολις

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ᾽ ὕβριν

εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον·

Ὑπέρβιος δὲ κεδνὸς Οἴνοπος τόκος

ἀνὴρ κατ᾿ ἄνδρα τοῦτον ἡιρέθη, θέλων
505

ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείαι τύχης,

οὔτ᾽ εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδ᾽ ὅπλων σχέσιν

μωμητός, Ἑρμῆς δ᾽ εὐλόγως συνήγαγεν·

ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρί, τῶι ξυστήσεται.

ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπ᾿ ἀσπίδων
510

θεούς· ὃ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶν᾽ ἔχει,

Ὑπερβίωι δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾿ ἀσπίδος

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων.

[κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.]

τοιάδε μέντοι προσφίλεια δαιμόνων·
515

πρὸς τῶν κρατούντων [δ᾽] ἐσμέν, οἳ δ᾽ ἡσσωμένων,

εἰ Ζεύς γε Τυφώ καρτερώτερος μάχηι·

εἰκὸς δὲ πράξειν ἄνδρας ὧδ᾽ ἀντιστάτας,

Ὑπερβίωι τε πρὸς λόγον τοῦ σήματος

σωτὴρ γένοιτ᾽ ἂν Ζεὺς ἐπ᾿ ἀσπίδος τυχών.
520

ΧΟΡΟΣ

πέποιθα (δὴ) τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας

Apparatus Criticus

πρῶτον πρῶτον πρώτα ἀγχίπτολις ἐγχίπτολις γείτων γείτων πύλαισι εἴρξει εἴρξοι εἴρξειε νεοσσῶν νεοσσοῖς tamquam serpentem nido imminentem arcet Minerva eum, cuius impotentem furorem pro natura sua odit, ut dei plerique serpentem illum, cf. Ag. 55 Οἴνοπος Οἴνωπος οὐδ᾽ ὅπλων οὔθ᾽ ὅ. praestat in tertio membro οὐδέ. σχέσις = σχῆμα mirabile ξυστήσεται ξυνστήσ. ex ξυντήσ. ξυνοίσετον ξυνήσετον φλέγων φλέγον φέρων [κοὔπω ... νικώμενον.] οἶδε ἡσσημένον versum del Herm. factum ut orationem in loco vv. 515-20 concluderet ⁴ [δ᾽] delevi Ζεύς γε Ζεύς τε καρτερώτερος καρτερώτατος εἰκὸς εἰκός γε πράξειν πρᾶξιν corr. m ἂν ἄν om (δὴ) δή om (suppl. Thomas) coniecturam fassus. ἔχοντ᾽ ἔχοντα om Tr

ΧΟ.

δαίμονος, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖσι [τε] καὶ

δαροβίοισι θεοῖσι,

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν.
525

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,

πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις

τύμβον κατ᾿ αὐτὸν Διογενοῦς Αμφίονος·

ὄμνυσι δ᾽ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ

σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θ᾽ ὑπέρτερον,
530

ἢ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίαι

Διός· τόδ᾽ αὐδᾶι μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου

βλάστημα καλλίπρωιρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.

στείχει δ᾽ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,

ὥρας φυούσης ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
535

ὁ δ᾽ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,

φρόνημα, γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽ ἔχων προσίσταται,

Παρθενοπαῖος ᾿Αρκάς. ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνήρ

μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς.

[πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.]

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ᾽ ἐφίσταται πύλαις·

τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτωι

σάκει, κυκλωτῶι σώματος προβλήματι,
540

Σφίγγ᾽ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην

γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,

φέρει δ᾽ ὑφ᾽ αὑτῆι φῶτα Καδμείων ἕνα,

ὡς πλεῖστ᾽ ἐπ᾿ ἀνδρὶ τῶιδ᾽ ἰάπτεσθαι βέλη.

ἐλθὼν δ᾽ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
545

μακρᾶς κελεύθου δ᾽ οὐ καταισχυνεῖν πόρον.

Testim.:

533 Hesych. καλλίπρωιρον εὐπρόσωπον.

Apparatus Criticus

δαίμονος δαίμοσιν τὸn ἐχθρὸn τοῦ Διὸς δαίμονα ἐχθρῶν [τε] τε om γε πρόσθε πρόσθεν προσταχθέντα προσταγέντα Βορραίαις βοραίαις βορ(ρ)έαις θ᾽ om δ' Διός δορός μητρὸς μητρός μητρός ματρός ὀρεσκόρου στείχει δ᾽ ἴουλος ὑπέρχεται δ᾽ ἴ. ἀντέλλουσα ἀνατέλλουσα ὁ δ᾽ ὠμόν ὁ δ᾽ ὠμὸn δ᾽ οὔτι οὔτοι γοργὸn καὶ γορ. ὄμμ᾽ γοργόν τ' ⁵ Παρθενοπαῖος ὁ Π. [πύργοις ... θεός.] ἀπειλεῖ δείν᾽ ἅ κραίνει ο κράνοι ἐφίσταται ἐπίσταται προσμεμηχανημένην προσμεμηχανευμένην ἐνώμα γόμφοισι νωμᾶι Wakefield, sed praeplacet imperfectum, cum proximi verbi aliud subiectum sit ὑφ᾽ αὑτῆι ὑπ᾽ αὐτῆι ὑφ᾽ ἑαυτῆι καταισχυνεῖν καταισχυνεῖ

ΕΤ.

εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν
550

αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν.

ἢ τἂν πανώλεις παγκάκως τ᾽ ὀλοίατο.

ἔστιν δὲ καὶ τῶιδ᾽, ὃν λέγεις τὸν ᾿Αρκάδα,

ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾶι τὸ δράσιμον,

Ἄκτωρ, ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·
555

ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,

οὐδ᾽ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκος

[εἰκὼ φέροντα πολεμίας ἐπ᾿ ἀσπίδος·]

ἔξωθεν εἴσω. τῶι φέροντι μέμψεται
560

πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσ᾽ ὑπὸ πτόλιν.

θεῶν θελόντων πᾶν ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ.

ΧΟΡΟΣ

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται·

μεγάλα μεγαληγόρων κλυόντες
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν εἰ θεοὶ [θεοὶ]

τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γᾶι. –

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

ἕκτον λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον

ἀλκήν τ᾽ ἄριστον, μάντιν Αμφιάρεω βίαν.

Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
570

κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν,

τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,

⁶

Apparatus Criticus

ἀνοσίοις ἀνοσίαις τ᾽ om τἂν δ᾽ ἄν γ᾽ τἄν corr. Tucker τὸ δράσιμον τόν δρ. τοῦ om γλῶσσαν γλώτταν ἐργμάτων ἄτερ ἁρμάτων ἄνευ ἔσω ἔξω δάκος ἀδίκου δάκος δάκους cf. Eur. Hipp. 646 [εἰκὼ ... ἀσπίδος·] del. Weil. interpolator Sphingem ipsam intrare nolebat ἔξωθεν εἴσω εἴσω et ὑπὸ πτόλιν graviter opposita. antequam intret ipsa Sphinx, non Thebanus ille quem unguibus tenet, iaculis obruetur πτόλιν πόλιν femininum κατὰ σύνεσιν positum πᾶν δ᾽ ἄν ἄν κλυόντες κλύων correxi ⁷ εἰ θεοὶ [θεοὶ] εἰ θεοί (θεῶι Μ1) θεοί εἴθε οἱ θεοί animo commoto convenit, item asyndeta εἴθε γάρ θ. εἴθε γὰr ἄν θ. dittographiam delevi σωφρονέστατον σωφρονέστερον Αμφιάρεω βίαν ᾿Αμφιάρεων sine βίαν ⁸ ταράκτορα σπαράκτορα ταράκτορα

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,

Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον φόνου,

κακῶν δ᾽ ᾿Αδράστωι τῶνδε βουλευτήριον·
575

καὶ τὸν σὸν αὖθις †πρόσμορον ἀδελφεόν,

ἐξυπτιάζων ὄνομα, Πολυνείκους βίαν,

δίς τ᾽ ἐν τελευτῆι τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος

καλεῖ· λέγει δὲ τοῦτ᾽ ἔπος διὰ στόμα·

„ἢ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές
580

καλόν τ᾽ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις

πόλιν πατρώιαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

πορθεῖν, στράτευμ᾽ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;

μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη,

πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορί
585

ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;

ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,

μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός·

μαχώμεθ᾽, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.“

τοιαῦθ᾽ ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ εὐκήλως ἔχων
590

πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλωι·

Testim.:

582 Soph. Ant. 199 ὃς γῆν πατρώιαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

590 Schol. Eurip. Phoen. 1111 καὶ παρὰ τῶι Αἰσχύλωι τοίαν ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ ἔγκυκλον (Α, ἔγκυκον Τ) ἔχων παγχάλκον ἕρπει· σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλωι.

Apparatus Criticus

κλητῆρα κλητήρ Furiae est, quia a Polynice missus ius ab Eteocle repetiverat, Hom. A 384 δ᾽ d' τ' cf. de persona ἐργαστήριον Menand. Epitr. 149 †πρόσμορον πρὸς μόραν πρόσπορον πρόσμορον τ' add. προσμόρων coni. reiecta lectione πρὸς μόρον (ita Q2). apparet M coniectura esse depravatum. insanabilia, cum ne ἀδελφεόν quidem sine fraude traditum sit ἐξυπτιάζων ἐξυπτιάζων explicant Σ ἀναπτύσσων, quod utinam demonstrari possit; nam ὄμμα pro ὄνομα inutiliter Schützius, neque enim resupinare oculos dici potest, nec si posset, convicianti conveniret τ᾽ τ' del. Blomfield, vere ut videtur; ἐνδατούμενος, dispertiens'; dixerit fere πολὺ δὴ νεικέων Πολύνεικες τοῦτ᾽ ἔπος τοῦπος διὰ στόμα Eur. Or. 103. quod in ore versatur, saepe profertur τοῖον τοῖον· ἀγαθόν, explicatio est glossographorum cf. schol. et Eustath. ad Hom. 8 206, Suppl. 400 δίκη δίκηι μητρὸς πηγή dictum de matre fonte vitae (nunquam extinguendo) ut Pindaricum σκιᾶς ὄναρ. τε πατρός τε δέ 'sicut per nullam legem licet matrem occidere, ita patria expugnationem numquam condonat' ξύμμαχος σύμ. ὑπὸ ὑπὸ ἐπὶ et explicant τοιαῦθ᾽ τοιάδ᾽ εὐκήλως ἔχων εὔκηλον ἔχων εὔκυκλον νέμων ἔχων corr. Weil

ΚΑΤΟΠΤΗΣ

οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει,

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,

ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.

τούτωι σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
595

πέμπειν ἐπαινῶ· δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.

ΕΤ.

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστάτοις.

ἐν παντὶ πράγει δ᾽ ἔσθ᾽ ὁμιλίας κακῆς

κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος·
600

[ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται.]

ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνήρ

ναύτηισι θερμοῖς καὶ πανουργίαι τινί

ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστωι γένει,

καὶ ξὺμ πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὤν
605

ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν

ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκως ἀγρεύματος

πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνωι ᾿δάμη.

οὕτως δ᾽ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,

[σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ]
610

μέγας προφήτης ἀνοσίοισι συμμιγείς

θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίαι φρενῶν

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν

Διὸς θέλοντος συγκαθελκυσθήσεται.

δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,
615

οὐχ ὡς ἄθυμος οὐδὲ λήματος κάκηι,

ἀλλ᾽ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχηι,

Testim.:

592-4 Plato Rep. 362a, qui cum e ratione sua δίκαιος pro ἄριστος posuerit, multi hoc aut repetunt aut certe intellegunt. quos vide apud Hermannum. de versu ad Aristidem relato apud Plutarch. Arist. 3 cf. Aristot. u. Athen I 160.

Apparatus Criticus

ξυναλλάσσοντος συναλ. βροτοῖς βροτούς δυσσεβεστάτοις δυσσεβεστάτοις δυσσεβεστέροις κάκιον οὐδέν οὐδὲn κάκιον [ἄτης ... ἐκκαρπίζεται.] del. Valckenaer ναύτηισι -τοισι -ταισι πανουργίαι ἐn πάν. collectivum est ut συγγένεια δουλεία et accentu distincta νεοττιά cett. θεοπτύστωι θεομίσωι καὶ scripsi, comparationi copulativae conveniens ἢ ξὺm ξὺμ ξὺn ἐκδίκως ἐnδίκως παγκοίνωι παγκοίνως οὕτως οὕτω(ς) οὗτος Οἰκλέους ἰοκλέους δικλ. [σώφρων ... ἀνήρ] εὐγενής versum interpolatum ut virtutes Platonicae in Amph. comparerent delevi, ἀγαθός fortitudinis est, inde εὐσ. ἀnὴr ἀγαθός Κ, sapientia in vate est πάλιν πάλιν πόλιν ἄθυμος ἄθυμον ὥς σφε ὥσφε

ΕΤ.

εἰ καρπός ἐστι θεσφάτοισι Λοξίου·

φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.

ὅμως δ᾽ ἐπ᾿ αὐτῶι φώτα, Λασθένους βίαν,
620

ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν,

γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φέρει,

ποδῶκες ὄμμα, χειρὶ δ᾽ οὐ βραδύνεται

παρ᾿ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.

θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625

ΧΟΡΟΣ

κλυόντες θεοὶ δικαίας λιτὰς

ἡμετέρας τελεῖθ᾽, ὡς πόλις εὐτυχῆι,

δορίπονα κάκ᾽ ἐκτρέποντες (ἐς) γᾶς

ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν [βαλὼν]

Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῶι. =
630

Translations (7)

The Seven against Thebes. (OCR draft) Experimental (The Seven against Thebes.. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 417 focus

Now may the gods grant unto our champion to be successful, since with justice does he speed forth in defence of the city; but I shudder to behold the sanguinary fate of those who perish in behalf of their friends.

Messenger

To him may the gods so grant success.—But Capaneus has by lot obtained his station against the Electran gate. This is a giant, greater than the other afore-mentioned, and his vaunt savours not of humanity; but he threatens horrors against our towers, which may fortune not bring to pass! for he declares, that whether the god is willing or unwilling, he will make havoc of our city, and that not the Wrath of Jove, dashing down upon the plain, should stop him. And he is wont to compare both the lightnings and the thunder-bolts to the heat of noontide. He has a bearing too, a naked man bearing fire, and there gleams a torch with which his hands are armed ;—and, in letters of gold, he is uttering,

I WILL BURN THE CITY.

Against a man such as this do thou send . Who will engage with him? Who will abide his vaunting and not tremble?

Eteocles

And in this case

also one advantage is gained upon another. Of the vain conceits of man in sooth the tongue of truth becomes accuser. But Capaneus is menacing, prepared for action, dishonouring the gods, and practising his tongue in vain exultation;—mortal as he is, he is sending loud-swelling words into heaven to the ears of Jove. But I trust that, as he well deserves, the fire-bearing thunderbolt will with justice come upon him, in no wise likened to the noontide warmth of the sun. Yet against him, albeit he is a very violent blusterer, is a hero marshalled, fiery in his spirit, stout Polyphontes, a trusty guard by the favor of Diana our protectress, and of the other gods. Mention another who hath had his station fixed at another of our gates.

Chorus

May he perish who proudly vaunts against our city, and may the thunder-bolt check him before that he bursts into my abode, or ever, with his insolent spear force us away from our maiden dwellings.

Messenger

And verily I will mention him that hath next had his post allotted him against our gates:—for to Eteoclus, third in order, hath the third lot leapt from the inverted helm of glittering brass, for him to advance his battalion against the gates of Neïs; and he is wheeling his steeds fuming in their trappings, eager to dash forward against the gates. And their snaffles ring, in barbarian fashion, filled with the breath of their snorting nostrils. His buckler, too, hath been blazoned in no paltry style, but a man in armour is treading the steps of a ladder to his foemen's tower, seeking to storm it. And this man, in a combination of letters, is shouting, how that not even Mars should force him from the bulwarks.—Do thou send also to this man a worthy champion to ward off from this city the servile yoke.

Eteocles

I will send this man forthwith, and may it be with good fortune; and verily he is sent, bearing his boast in deed

, Megareus, the offspring of Creon, of the race of the sown

; who will go forth from the gates not a whit terrified at the noise of the mad snortings of the horses; but, either by his fall will fully pay the debt of his nurture to the land, or, having taken two men

and the city on the shield, will garnish with the spoils the house of his father. Vaunt thee of another, and spare me not the recital.

Chorus

I pray that this side may succeed, O champion of my dwellings! and that with them it may go ill; and as they, with frenzied mind, utter exceedingly proud vaunts against our city, so may Jove the avenger regard them in his wrath.

Messenger

Another, the fourth, who occupies the adjoining gates of Onca Minerva, stands hard by with a shout, the shape and mighty mould of Hippomedon; and I shuddered at him as he whirled the immense orb, I mean the circumference of his buckler—I will not deny it. And assuredly it was not any mean artificer in heraldry who produced this work upon his buckler, a Typhon, darting forth through his fire-breathing mouth dark smoke, the quivering sister of fire, and the circular cavity of the hollow-bellied shield hath been made further solid with coils of serpents. He himself, too, hath raised the war-cry; and possessed by Mars, raves for the onslaught, like a Thyiad , glaring terror. Well must we guard against the attack of such a man as this, for Terror is already vaunting himself hard by our gates.

Eteocles

In the first place, this Onca Pallas, who dwells in our suburbs, living near the gates, detesting the insolence of the man, will drive him off, as a noxious serpent from her young. And Hyperbius, worthy son of CEnops, hath been chosen to oppose him, man to man, willing to essay his destiny in the crisis of fortune; he is open to censure neither in form, nor in spirit, nor in array of arm: but Mercury hath matched them fairly; for hostile is the man to the man with whom he will have to combat, and on their bucklers will they bring into conflict hostile gods; for the one hath fire-breathing Typhon, and on the buckler of Hyperbius father Jove is seated firm, flashing, with his bolt in his hand; and never yet did any one know of Jove being by any chance vanquished

. Such in good sooth is the friendship of the divinities: we are on the side of the victors, but they on that of the conquered, if at least Jove be mightier in battle than Typhon. Wherefore 'tis probable that the combatants will fare accordingly; and to Hyperbius, in accordance with his blazonry, may Jove that is on his shield become a saviour.

Chorus

I feel confident that he who hath upon his shield the adversary of Jove, the hateful form of the subterranean fiend, a semblance hateful both to mortals and the everliving gods, will have to leave his head before our gates.

Messenger

May such be the issue! But, furthermore, I mention the fifth, marshalled at the fifth gate, that of Boreas, by the very tomb of Jove-born Amphion. And he makes oath by the spear which he grasps, daring to revere it more than a god, and more dearly than his eyes , that verily he will make havoc of the city of the Cadmaeans in spite of Jove: thus says the fair-faced scion of a mountain-dwelling mother, a stripling hero, and the down is just making its way through his cheeks, in the spring of his prime, thick sprouting hair. And he takes his post, having a ruthless spirit, not answering to his maidenly name , and a savage aspect. Yet not without his vaunt does he take stand against our gates, for on his brazen-forged shield the rounded bulwark of his body, he was wielding the reproach of our city, the Sphinx of ruthless maw affixed by means of studs, a gleaming embossed form; and under her she holds a man, one of the Cadmaeans, so that against this man most shafts are hurled. And he, a youth, Parthenopaeus an Arcadian, seems to have come to fight in no short measure , and not to disgrace the length of way that he has traversed: for this man, such as he is, is a sojourner. and, by way of fully repaying Argos for the goodly nurture she has given him, he utters against these towers menaces, which may the deity not fulfil.

Eteocles

O may they receive from the gods the things which they are purposing in those very unhallowed vaunts! Assuredly they would perish most miserably in utter destruction. But there is [provided] for this man also, the Arcadian of whom you speak, a man that is no braggart, but his hand discerns what should be done, Actor, brother of the one afore-mentioned, who will not allow either a tongue, without deeds, streaming within our gates, to aggravate mischiefs, nor him to make his way within who bears upon his hostile buckler the image of the wild beast, most odious monster, which from the outside shall find fault with him who bears it within, when it meets with a thick battering under the city.—So, please the gods, may I be speaking the truth.

Chorus

The tale pierces my bosom, the locks of my hair stand erect, when I hear of the big words of these proudly-vaunting impious men. Oh! would that the gods would destroy them in the land.

Messenger

I will tell of the sixth, a man most prudent, and in valour the best, the seer, the mighty Amphiaraus: for he, having been marshalled against the gate of Homolois, reviles mighty Tydeus full oft with reproaches, as the homicide, the troubler of the state, chief teacher of the mischiefs of Argos, the summoner of Erinnys, minister of slaughter, and adviser of these mischiefs to Adrastus. Then again going up to thy brother, the mighty Polynices, he casts his eye aloft, and, at last. reproachfully dividing his name [into syllables ,] he calls to him: and through his mouth he gives utterance to this speech—“

Verily such a deed is well-pleasing to the gods, and glorious to hear of and to tell in after times, that you are making havoc of your paternal city, and its native gods, having brought into it a foreign armament. And what Justice shall staunch the fountain of thy mother's tears? And how can thy father-land, after having been taken by the spear through thy means, ever be an ally to thee? I, for my part, in very truth shall fatten this soil, seer as I am, buried beneath a hostile earth. Let us to the battle, I look not for a dishonourable fall.

" Thus spake the seer, wielding a fair-orbed shield, all of brass; but no device was on its circle,—for he wishes not to seem but to be righteous, reaping fruit from a deep furrow in his mind, from which sprout forth his goodly counsels. Against this champion I advise that thou send antagonists, both wise and good. A dread adversary is he that reveres the gods.

Eteocles

Alas! for the omen

that associates a righteous man with the impious!—Indeed in every matter, nothing is worse than evil fellowship—the field of infatuation has death for its fruits

. For whether it be that a pious man hath embarked in a vessel along with violent sailors, and some villany, he perishes with the race of men abhorred of heaven; or, being righteous, and having rightly fallen into the same toils with his countrymen, violators of hospitality, and unmindful of the gods, he is beaten down, smitten with the scourge of the deity, which falls alike on all. Now this seer, I mean the son of Oïcleus, a moderate, just, good, and pious man, a mighty prophet, associated with unholy bold-mouthed men, in spite of his [better] judgment, when they made their long march, by the favour of Jove, shall be drawn along with them to go to the distant city

. I fancy, indeed, that he will not make an attack on our gates, not as wanting spirit, nor from cowardice of disposition, but he knows that it is his doom to fall in battle, if there is to be any fruit in the oracles of Apollo: 'tis his wont too to hold his peace, or to speak what is seasonable. Nevertheless against him we will marshal a man, mighty Lasthenes, a porter surly to strangers, and who bears an aged mind, but a youthful form; quick is his eye, and he is not slow of hand to snatch his spear made naked from his left hand

. But for mortals to succeed is a boon of the deity.

Chorus

O ye gods, give ear to our righteous supplications, and graciously bring it to pass that our city may be successful, while ye turn the horrors wrought by the spear upon the invaders of our country: and may Jove, having flung them [to a distance] from our towers, slay them with his thunderbolt.

Messenger

LES SEPT CONTRE THÈBES (OCR draft) Experimental (LES SEPT CONTRE THÈBES. Paul Mazon, 1920-1925.) — 417 focus

réserve le succès, car il a tous les droits à partir au secours de Thèbes. Mais je tremble à l'idée de contempler un jour le sanglant
trépas de fils tombés pour leur mère !

LE MESSAGER

Les dieux lui donnent donc le succès que que tu veux ! C'est Capanée ensuite que le sort a placé devant la porte Électre : un mécréant aussi, pire que le
premier et dont la jactance dit l'orgueil surhumain. Il adresse à nos murs d'effroyables menaces — que le destin nous garde de voir accomplies ! Le Ciel le veuille ou non, il affirme qu'il saccagera cette ville et que le défi de Zeus même, s'abattant devant lui, ne l'arrêterait pas. Les éclairs,
les carreaux de la foudre, il les compare aux ardeurs de midi. Pour blason il a un homme nu, portant le feu ; une torche flambante arme ses mains, et il proclame en lettres d'or : « J'incendierai la ville ». Contre pareil guerrier
envoie... Mais qui peut lutter avec lui ? qui peut sans effroi supporter l'homme et sa jactance ?

ÉTÉOCLE

Et voilà qui nous crée encore avantage sur avantage ! Quand les hommes sont pleins de fol orgueil, leur langage est contre eux le plus véridique des accusa-
teurs. Capanée menace, prêt à passer aux actes ; méprisant les dieux, exerçant sa bouche à traduire sa folle arrogance,

LES SEPT CONTRE THÈBES

ÉTÉOCLE

simple mortel, il envoie pour Zeus vers le ciel des mots sonores et grondants : j'ai, moi, l'assurance qu'à lui, fatale-
ment, la foudre viendra, portant le feu, et nullement comparable aux ardeurs du soleil de midi. Et, du côté des hommes — même en dépit de son insolent langage — il en est un déjà désigné contre lui, le puissant Polyphonte, volonté ardente, rempart éprouvé, que suivra la faveur
d'Artémis Protectrice et des autres dieux. Passe à un autre chef et à une autre porte.

LE CHŒUR
(Agité.)

Ah ! périsse celui qui lance contre Thèbes telles imprécations, et

qu'un trait de la foudre le cloue donc sur place, avant qu'il ait pu faire irruption dans
ma demeure et, de sa lance arrogante, me jeter

hors de ma chambre virginale !

LE MESSAGER

Je passe à celui que le sort a désigné ensuite pour attaquer nos portes. Étéoclos est le troisième chef pour qui un troisième lot a bondi hors du casque
d'airain renversé. C'est contre la porte Néiste qu'il doit lancer sa phalange ; et il fait tourner ses cavales ¹, grondantes sous leurs têtières, qui voudraient déjà bondir vers nos portes et dont les muselières sifflent un refrain barbare, emplies du souffle de leurs naseaux arrogants. Son bou-
clier porte un emblème qui n'est pas d'allure modeste. Un soldat y gravit les degrés d'une échelle appliquée au mur ennemi qu'il prétend renverser, et il crie, si j'en crois les lettres assemblées à côté de lui, qu'Arès lui-même ne le jetterait pas à bas de ce rempart. A celui-là aussi envoie le
guerrier capable d'écarter de notre ville, à nous, le joug de l'esclavage.

ÉTÉOCLE

J'enverrais aussitôt le guerrier que tu veux — si, par une heureuse chance, il n'était déjà envoyé.

LES SEPT CONTRE THÈBES

ÉTÉOCLE

C'est un homme qui ne porte sa jactance que dans ses bras : Mégareus, fils de Créon, de la race des Fils du Sillon. Ce
n'est pas lui qui, s'effrayant d'un grondement de cavales aux hennissements furieux, jamais abandonnera nos portes ; mais ou bien, en mourant, il paiera sa dette au sol qui l'a nourri, ou bien, maîtrisant et les deux guerriers et la ville que porte ce bouclier, il en fera des dépouilles qui iront
orner la maison de son père. Dis-nous la jactance d'un autre et ne nous

sois point avare de rapports.

LE CHŒUR
(Agité.)

Mes prières demandent ensemble la victoire — va, défenseur de mon foyer ! — et, pour les autres, la défaite. Si, dans leur délire, ils prononcent sur Thèbes
des mots pleins de superbe, veuille donc Zeus

Dispensateur jeter sur eux un regard de courroux.

LE MESSAGER

Un quatrième chef, chargé de la porte voisine, celle d'Athéna Onka, s'en approche en criant : c'est la stature, la forme gigantesque d'Hippomédon ². A voir tournoyer à son bras cette aire immense qu'est l'orbe
de son bouclier, j'ai frémi — je ne puis le nier. Certes, le blasonnier n'était pas un vil artisan, qui, pour son écu, lui fournit pareil travail : un Typhée, qui, de sa bouche enflammée, épand une vapeur noirâtre, sœur tourbillon-
nante du feu, tandis que des entrelacs de serpents forment le fond de la bande qui court autour de l'orbe rebondi. Lui-même a poussé une clameur de guerre et, plein d'Arès, il appelle la bataille comme une Thyiade en délire, avec des yeux qui sèment l'épouvante. Il faut prendre bien garde à ce que peut tenter un pareil guerrier, car c'est la panique
que, devant nos portes, déjà proclame sa jactance.

ÉTÉOCLE

Oui, mais d'abord Pallas Onka, la voisine de Thèbes, qui habite près de cette porte, abominant sa démesure, l'écartera de sa couvée comme un horrible

LES SEPT CONTRE THÈBES

ÉTÉOCLE

serpent. En outre, Hyperbios, noble fils d'Oinops, est le héros déjà choisi à la mesure de ce guerrier. Il ne prétend
qu'interroger le sort à l'heure du besoin ³. Ni son port ni son cœur ni son armure ne prêtent à un blâme. Hermès les a à bon droit appariés : c'est un ennemi qui engagera la
lutte avec un ennemi, et ils heurteront des dieux ennemis sur leurs boucliers : si l'un porte Typhée à la bouche enflammée, Hyperbios, lui, a sur son écu Zeus, père des dieux, ferme en son trône, les carreaux de feu dans la
main — et personne, que je sache, n'a vu encore Zeus vaincu !

LE CHŒUR
(Agité.)

J'ai l'assurance que celui qui, sur son écu, porte le corps enseveli de l'odieux adversaire du Ciel, image en horreur aux hommes aussi bien qu'aux dieux
éternels, viendra devant nos portes

s'abattre le front en avant.

LE MESSAGER

Ainsi en soit-il donc ! Je passe main- tenant au cinquième chef, placé devant notre cinquième porte, la porte du Nord, près du tombeau d'Amphion, fils
de Zeus. Il jure par la javeline qu'il tient à son poing et que sa foi révère plus qu'une divinité, plus que ses yeux mêmes, qu'il ravagera la cité cadméenne, en dépit de Zeus. Ainsi parle ce rejeton d'une mère montagnarde, gracieux visage, homme-enfant, dont le duvet de l'adolescence com-

LES SEPT CONTRE THÈBES

LE MESSAGER

mence à percer les joues et à croître en touffes épaisses. Mais son cœur n'a rien des vierges dont il porte le nom et
c'est avec un œil farouche qu'il s'approche, Parthénopée
l'Arcadien ⁴ ! Tel guerrier n'est qu'un métèque ; mais à
Argos qui l'a nourri il entend payer amplement sa dette ;
il n'est certes pas venu pour marchander la bataille, mais
plutôt pour faire honneur au chemin parcouru. Toutefois,
ce n'est pas sans jactance qu'il se présente devant nos portes ; car, sur l'écu d'airain, rempart arrondi de son
corps, il allait brandissant l'affront infligé à Thèbes, la Sphinx mangeuse de chair crue, dont l'image, fixée par des clous, se détache, éclatante, en relief, et qui maintient sous elle un Cadméen, afin d'attirer sur le guerrier le plus
de traits qu'il se pourra.

ÉTÉOCLE

Ah ! si les dieux leur accordaient un sort digne de leurs pensers, à ceux-là et à leur jactance impie ! Ce serait pour eux l'anéantissement complet et misérable. Pour l'Arcadien aussi dont tu nous parles, j'ai un guerrier sans jactance et dont le bras voit ce qu'il doit
faire : c'est Actor, le frère du guerrier précédent. Celui-là ne permettra pas à ce torrent de mots sans actes d'aller faire croître des malheurs à l'intérieur de nos remparts, et pas davantage de franchir nos murs à celui qui porte l'image d'une bête monstrueuse et abhorrée sur un bou-
clier ennemi ⁵. C'est elle-même qui fera ses plaintes à celui qui la porte, quand elle subira un violent martelage — et cette fois en creux ! — au pied de nos murailles. Si les dieux le veulent, j'aurais en tout cela prédit la vérité !

LE CHŒUR
(Agité.)

Les mots s'enfoncent dans ma poitrine, mes cheveux tressés se dressent, quand j'entends parler

LES SEPT CONTRE THÈBES

LE MESSAGER

l'insolence de ces impies arrogants. Ah ! puissent donc les dieux les anéantir sur ce sol !

LE MESSAGER

Je passe

au sixième, à la fois un sage et un brave au combat, le puissant devin Amphiaraos.
Placé devant la porte Homoloïs, il poursuit de ses invectives le puissant Tydée, « Tydée, le meurtrier ⁶, le trouble de sa propre cité, et, pour Argos, le plus grand maître d'infortunes, le recors d'Érinys ⁷, le serviteur de la Mort,
et le conseiller pour Adraste de tous ces malheurs ! » Puis c'est vers ton frère, le puissant Polynice qu'il tourne ses regards, les yeux très haut levés ⁸, et, à la fin, par deux fois, il l'appelle, en scandant son nom, et ces mots sortent
de sa bouche : « Ah ! le bel ouvrage, aimé du Ciel, glorieux à entendre et à répéter pour tes neveux : détruire le pays de ses pères, les dieux de sa race, en lançant contre eux une armée étrangère ! Est-il donc un grief permettant de tarir la source maternelle ? Est-ce la terre de la patrie,
grâce à tes soins conquise par la lance, qui doit servir ta cause ? Pour moi, j'engraisserai ce sol, devin caché dans la terre ennemie. Combattons : le trépas que j'attends ne sera pas sans gloire. » Ainsi parlait le devin, cependant
qu'il portait posément un bouclier d'airain massif. Mais aucun blason ne s'y voyait sur l'orbe ; car il ne veut pas paraître un héros, il veut l'être, et cultive en son cœur le

LES SEPT CONTRE THÈBES

LE MESSAGER

sillon profond d'où germent les nobles desseins. — A
celui-là je t'engage à envoyer des adversaires sages et braves à la fois : redoutable est celui qui révère les dieux.

ÉTÉOCLE

Hélas ! quel présage rapproche ici un juste des impies ! dans toute entreprise, rien de mauvais comme
de mauvais compagnons. La récolte n'en est point à engranger ⁹. Qu'un homme pieux s'embarque avec des marins ardents à achever un crime, et il périt avec leur
engeance maudite. Qu'un juste s'associe à des citoyens inhospitaliers, oublieux du Ciel, et le voilà fatalement pris au même filet : il succombe sous le harpon divin qui ne distingue pas ! Ainsi le devin, fils d'Oïclée, homme sage,
juste, brave et pieux, illustre prophète, pour s'être trouvé mêlé malgré lui à des impies au langage téméraire, engagés dans une route sur laquelle le retour doit être long ¹⁰, sera, si Zeus le veut, ramassé par le même coup de filet. — Je
crois qu'il n'attaquera même pas nos portes, non qu'il soit sans courage ou de volonté lâche, mais il dit savoir qu'il tombera dans la bataille, si les oracles de Loxias ne sont pas stériles, et il a coutume de ne dire que ce qui
convient ou de se taire. En face de lui toutefois nous placerons un portier inhospitalier, le puissant Lasthène ¹¹ : si son esprit est d'un vieillard, ses muscles sont jeunes, son œil agile et son bras prompt à frapper de la javeline le flanc

LES SEPT CONTRE THÈBES

ÉTÉOCLE

découvert par le bouclier. Mais, pour les mortels, le succès n'est qu'un don

des dieux.

LE CHŒUR
(Agité.)

Que les dieux donc entendent et exaucent mes justes prières, afin que le succès appartienne à Thèbes ; et qu'ils fassent retomber les maux de la guerre sur nos envahisseurs ! qu'en dehors de nos murs, Zeus, de sa
foudre, les frappe et

The Seven Chiefs against Thebes (OCR draft) Experimental (The Seven Chiefs against Thebes. Robert Potter, 1779.) — 417 focus

Go then, my guardian hero, go;

And may each fav'ring God with bright ſucceſs

Thy gen'rous valour bleſs:

For at thy country's dear command

Thou arm'ſt thy righteous hand,

450

To pour her vengeance on the foe.

Yet my ſad heart muſt ſigh,

When on the bloodempurpled ground,

Gored with many a gaping wound,

I ſee my dearest friends expiring lie.

455

SOLDIER.

May the Gods crown his valiant toil with conqueſt.

But Capaneus againſt th' Electran gates

Takes his allotted poſt, and tow'ring ſtands

Vaſt as the earthborn giants, and inflam'd

To more than mortal daring: horribly
460

He menaces the walls; may Heav'n avert

His impious rage! vaunts that, the Gods aſſenting

Or not aſſenting, his ſtrong hand ſhall rend

Their rampires down; that e'en the rage of Jove

Deſcending on the field ſhou'd not reſtrain him.
465

His lightnings, and his thunders wing'd with fire

He likens to the ſun's meridian heat.

On his proud ſhield pourtray'd A naked man

Waves in his hand a blazing torch c

; beneath

In golden letters, I WILL FIRE THE CITY.
470

Againſt this manBut who ſhall dare t'engage

His might, and dauntleſs his proud rage ſuſtain?

ETEOCLES.

Advantage from advantage here ariſes.

The arrogant vaunts, which man's vain tongue

throws out,
475

Shall on himſelf recoil.

This haughty chief

Threats high, and prompt to execute his threats

Spurns at the Gods, opes his unhallow'd lips

In ſhallow exultations, hurls on high,
480

Weak mortal as he is, 'gainſt Jove himſelf

Hurls his extravagant and wild defiance.

On him, I truſt, the thunder wing'd with fire d

,

Far other than the ſun's meridian heat,

Shall roll its vengeance.
485

But againſt his pride,

Inſolent vaunter, ſhall the glowing ſpirit,

That burns for glory in the daring breaſt

Of Polyphontes, be oppos'd: his arm,

Strong in Diana's tutelary aid,
490

Shall be a ſure defence.

But to thy tale;

Who next before our gates aſſumes his ſtation?

CHORUS.

Yes, let him periſh, the proud foe,

That ſtorms, in ſavage hope, the vanquiſn'd town,

495

And rends its rampires down.

Him firſt may Heav'n's almighty fire,

Rolling his vengeful fire,

Daſh in the flaming ruin low;

E'er his impetuous ſpear

500

Burſts ev'ry bar of my retreat,

And from my virgin ſeat

Drags me perforce from all my ſoul holds dear.

SOLDIER.

Third from the brazen helm leap'd forth the lot

Of fierce Eteoclus, who takes his poſt

505

Againſt the gates of Neis: there he whirls

His fireyneighing ſteeds, that toſs their heads

Proud of their nodding plumes, eager to ruſh

Againſt the gates, and ſnorting champ their curbs

Boſs'd with barbaric pride. No mean device
510

Is ſculptur'd on his shield, A man in arms,

His ladder fix'd against the enemies' walls,

Mounts, reſolute to rend their rampires down;

And cries aloud, the letters plainly mark'd,

NOT MARS HIMSELF SHALL BEAT ME FROM THE TOW'RS.
515

Appoint of equal hardihood ſome chief

To guard the city from the ſervile yoke.

ETEOCLES.

Such ſhall I ſend, to conqueſt ſend him; one

That bears not in his hand this pageantry

Of martial pride.
520

The hardy Megareus,

From Creon ſprung, and that bold race, which roſe

Embattled from the earth: him from the gates

The furious neighings of the firey ſteeds

Affright not; but his blood ſpilt on the earth
525

Amply requites the nouriture ſhe gave him,

Or captive both, the man in arms, the town

Storm'd on the ſculptur'd ſhield, and the proud bearer,

Shall with their ſpoils adorn his father's house.

CHORUS.

Go then, and glory be thy guide!

530

For thee, brave youth, we pour this ardent pray'r,

And fav'ring Heav'n ſhall hear.

Go then, my houſe's guardian, go,

And ruſhing on the foe,

Bravely repel their vaunting pride.

535

And as each furious ſoul

Hurls the ferocious menace high,

May he, that rules the ſky,

In vengeance his indignant eyeballs roll!

SOLDIER.

At the next gate, nam'd from the martial Goddess

540

Onca Minerva, ſtands Hippomedon .

I heard his thund'ring voice, I ſaw his form

In bulk and ſtature proudly eminent;

I ſaw him roll his shield, large, maſſy, round,

Of broad circumference:

545

it ſtruck my ſoul

With terror. On its orb no vulgar artiſt

Expreſs'd this image, A Typhæus huge,

Diſgorging from his ſoul enfoulder'd jaws,

In fierce effuſion, wreaths of duſky ſmoke,
550

Signal of kindling flames: its bending verge

With folds of twiſted ſerpents border'd round.

With ſhouts the giantchief provokes the war;

And in the ravings of outrageous valour

Glares terror from his eyes. Behoves thee then
555

Strong oppoſition to his firey rage,

Which at the gates e'en now ſpreads wild diſmay.

ETEOCLES.

Firſt, Onca Pallas, holding near the gates f

Her hallow'd ſtate, abhors his furious rage;

And in her guardian care ſhall crush the pride
560

Of this fell dragon.

Then the ſon of Ænops,

Hyperbius, of approv'd and ſteady valour,

Shall man to man oppoſe him; one that dares

Aſſay his fate in the rough ſhock of battle;
565

In form, in ſpirit, and in martial arms

Confummate; ſuch high grace Hermes confer'd.

In hoſtile arms thus man ſhall combat man,

And to the battle on their ſculptur'd ſhields

Bring adverſe Gods; the fierce Typhæus he,
570

Breathing forth flakes of fire; Hyperbius bears

The majesty of Jove ſecurely thron'd,

Grafping his flaming bolt: and who e'er ſaw

The Thund'rer vanquiſh'd? In the fellowſhip

Of friendly Gods, the conquerors are with us,
575

They with the conquer'd; and with like event

Theſe warriors ſhall engage; as Jove in fight

Subdued the fell Typhæus, ſo his form

Emblazon'd on the ſhield ſhall guard Hyperbius.

CHORUS.

If ought of truth my ſoul inſpires,

580

This chief, that tow'ring o'er th' affrighted field

Bears on his ſculptur'd ſhield

Th' enormous monster, buried deep

Beneath a mountainous heap,

Rolling in vain his turbid fires,

585

Monster accurs'd, abhor'd

By Gods above, by men below;

This chief his head ſhall bow

Low at the gate beneath the victor's ſword.

SOLDIER.

Prophetic be thy hopes. At the north gate,

590

Yet hear me, king, the fifth bold warrior takes

His ſtation, near the tomb where honour'd lies

Joveborn Amphion : By his ſpear he ſwears,

Which, as he grafps, he dares to venerate

More than a God, and dearer to his eyes

595

Than the ſweet light of Heav'n: by this he ſwears,

To level with the ground the walls of Thebes,

Tho' Jove himſelf oppoſe him.

Thus exclaims

This beauteous branch ſprung from a mountain nymph i

,
600

Blooming in manly youth; the tender down

Of unripe age ſcarce ſprouting on his cheek;

But ruthless are his thoughts, cruel his eye

And proudly vaunting at the gate he takes

His terrible ſtand.
605

Upon his claſhing ſhield,

Whoſe orb fuſtains the ſtorm of war, he bears

The ſoul diſgrace of Thebes, a rav'nous ſphinx,

Fix'd to the plates; the burnish'd monster round

Pours a portentous gleam: beneath her lies
610

A Theban, mangled by her cruel fangs.

'Gainſt this let each brave arm direct the ſpear.

No hireling he, to proſtitute for gold k

The war, or ſhame the length of way he trod,

E'en from Arcadia: ſuch this ſtranger comes
615

Parthenopeus, and repays to Argos

Its hoſpitable honours, 'gainſt theſe tow'rs

Breathing proud menaces. The Gods avert them!

ETEOCLES.

That ruin, which their fierce aſpiring thoughts

With impious vaunts intend, may the juſt Gods
620

Turn on themſelves, total defeat, and ſhame;

So let them periſh!

To this proud Arcadian

No boaster we oppoſe; but one whoſe hand

Knows its rough work, Actor, the valiant brother
625

Of him laſt named.

Never will he permit

The tongue, without th' aſſay of warlike deeds,

To ruſh within the gates, and execute

Its ruinous threats; nor him, whoſe hoſtile ſhield
630

Bears ſculptur'd that abhor'd and rav'ning beast:

And many' a thund'ring ſtroke with ſtern rebuke

Shall check her proud advances to the walls.

Soon ſhall the fav'ring Gods confirm theſe hopes.

CHORUS.

Theſe words appal my throbbing breaſt:

635

And the light tangles of my braided hair

Riſe upright with my fear,

As from the impious foes around

Theſe dreadful voices ſound,

Furious with thund'ring threats expreſt.

640

Ye pow'rs, that rule on high,

Scatter their dreaded forces wide,

Or let their creſted pride

Low in the dust beneath our rampires lie!

SOLDIER.

The ſixth brave chief, that with the golden curb

645

Of prudence knows to check his gen'rous valour,

The fateforetelling ſeer, Amphiaraus ,

At th' Omolæan gate his deſtin'd poſt

Aſſumes in arms, and on the firey Tydeus

Throws many' a keen reproach, reviles him as

650

An homicide, the troubler of the ſtate

The mighty author of all ill to Argos,

With murder and the furies at his heels

Urging Adraſtus to theſe hateful deeds.

Thy brother Polynices, with him leagued
655

In theſe deſpiteful deeds, he blames aloud,

Deſcants upon his name, and thus rebukes him,

How grateful to the Gods muſt this deed be,

Glorious to hear, and in the roll of fame

Shining to diſtant ages, thus to lead
660

Theſe foreign arms to waste thy bleeding country,

To raze thoſe princely manſions, where thy fathers,

Heroes and demigods, once held their ſeats!

But ſay thy cauſe be juſt, will juſtice dry

Thy mother's tears? And when the furious ſpear,
665

Hurl'd by thy hand, ſhall pierce thy country's bofom,

Will ſhe with friendly arms again receive thee?

Præſcient of fate I ſhall enrich this ſoil,

Sunk in the hoſtile plain. But let us fight.

One thing at least is mine: I will not find
670

A vulgar, or dishonourable death.

So ſpoke the prophet; and with aweful port

Advanc'd his maſſy ſhield, the ſhining orb

Bearing no impreſs: for his gen'rous ſoul

Wishes to be, not to appear, the beſt;
675

And from the culture of his modeſt worth

Bears the rich fruit of great and glorious deeds.

Him let the virtuous and the wise oppoſe;

For dreadful is the foe that fears the Gods.

ETEOCLES.

I mourn the deſtiny, that blends the juſt
680

With theſe unhallow'd wretches. Nothing worſe

In whate'er cauſe, than impious fellowſhip;

Nothing of good is reap'd; for when the field,

Is ſown with wrong, the ripen'd fruit is death...

If with a deſperate band, whoſe hearts are hot
685

With villany, the pious hoists his ſails,

The vengeance of the Gods bursts on the bark

And ſinks him with the heav'ndeteſted crew.

If 'midſt a race, inhoſpitably bent

On ſavage deeds, regardleſs of the Gods,
690

The juſt man fix his ſeat, th' impending wrath

Spares not, but ſtrikes him with vindictive fury,

Crush'd in the general ruin.

So this ſeer,

Of temper'd wiſdom, of unſullied honour,
695

Juſt, good, and pious, and a mighty prophet,

In deſpite to his better judgment join'd

With men of impious daring, bent to tread

The long, irremeable way, with them

Shall, if high Jove aſſiſt us, be drag'd down
700

To joint perdition.

Ne'er ſhall he advance

Againſt our gates, withheld not by baſe fear,

Or cowardice of ſoul; but that he knows

His fate, if Phœbus ought of truth foretells,
705

To fall in fight: he loves then to be ſilent,

Since what the time demands he cannot ſpeak.

Yet him againſt the ſtrength of Laſthenes,

Who from the ſtranger's inroad guards our gates,

Shall I oppoſe: in manhood's vig'rous prime
710

He bears the providence of age; his eye

Quick as the lightning's glance; before his ſhield

Flames his protended ſpear n

, and longs t' obey

His hand.

But victory is the gift of Heav'n.
715

CHORUS.

That gift, ye great immortal pow'rs,

On the brave guardians of our ſtate beſtow;

On each victorious brow

The radiant honour bind! Oh, hear

A virgin's pious pray'r;

720

Chaſe the proud ſtrangers from our tow'rs;

Or headlong let them fall,

Thy red right hand, almighty fire,

Rolling its vengeful fire,

In flaming ruin ſtrech'd beneath our wall!

725

SOLDIER.

Eschilo, I Sette a Tebe: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, I Sette a Tebe: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 417 focus

Deh!, buona sorte concedano i Numi

460

al mio campione, poiché con Giustizia

sorge a difesa di Tebe! lo pur temo

vedere morti sanguinee di prodi

surti a difesa dei loro diletti!

ESPLORATORE

Buona ventura ad esso i Numi diano.

465

Capanèo sta contro le porte Elettre,

gigante, questi, assai maggior del primo.

Il vanto è piú che d'uomo. A queste torri

minaccia orrori... Oh sorte, deh!, non compierli!

Voglia il Nume, o non voglia, abbatterà
470

la città, dice: né se piombi al suolo

la stessa ira di Giove a lui dinanzi,

potrà tenerlo; e i folgori ed il gitto

della saetta paragona all'alido

meridiano.
475

Ha per insegna un uomo

nudo che porta fuoco: a guisa d'arme

tra le sue mani arde una face: e a lettere

d'oro favella: Tebe incendieró.

Manda contro quest'uomo.... - Oh!, chi potrà
480

stargli di fronte? Chi senza tremare

quest'eroe tracotante aspetterà ?

ETEOCLE

Con ciò vantaggio addoppiasi a vantaggio:

ché dei pensieri temerarî, agli uomini

è la lingua verace accusatrice.
485

Minaccia Capanèo, s'appresta all'opera

offendendo i Celesti, e follemente

sfrena la lingua, e al cielo, esso mortale,

scaglia sonanti burrascosi detti.

Bene io confido che col fuoco il folgore
490

sopra lui piomberà, non punto simile

ai calori del sol meridiano.

Un uom si pianta contro lui, che tardo

è di parole assai, ma il cuore sfolgora:

Polifonte gagliardo, a noi presidio,
495

a noi tutela: ché l'assiste Artèmide,

benevolmente, e gli altri Numi tutti.

Di' chi preposto all'altre porte fu.

1 Antistrofe I

CORO

Pèra chi scaglia le orrende minacce

su Tebe, il dardo lo colga del folgore,

500

pria ch'egli possa piombar sul mio letto,

e nelle ascose virginëe camere

balzando armato, mi tragga via schiava.

ESPLORATORE

Dirò chi, dopo questo, ebbe dinanzi

alle porte il suo posto. Etèocle terzo

505

balzò fuor dal riverso elmo di bronzo,

che alle porte Nistèe le schiere adduca.

Cavalle agita in giro, che s'impennano

sotto i frontali, di piombar bramose

contro i valli; e con barbara melode
510

le musoliere sibilano, piene

del soffio delle nari, e del fragore.

Né lo scudo d'insegna umil si fregia.

Sale un oplita i gradi della scala,

contro la torre dei nemici, e abbatterla
515

vuole, ed anch'egli grida, con intrichi

di lettere, che giú da quella torre

neppure Marte rovesciarlo può.

ETEOCLE

Anche contro costui manda chi libera

dal servil giogo renda la città.
520

Inviar con qualche arra di fortuna

potrei costui.... Sí, vada, ché suo vanto

è il forte braccio, Megarèo, figliuolo

di Creonte, che seme è degli Sparti.

Non egli il suon dei rabidi nitriti
525

paventerà, né lascerà la porta :

o pagherà, morendo, il suo tributo

alla nutrice terra: o i due guerrieri

vinti, e la rocca su lo scudo impressa,

la casa di suo padre adorneranno
530

di spoglie.

Or non tacere: un altro esaltane.

2 Strofe II

CORO

O difensore dei nostri penati,

a noi sorrida benevola sorte,

trista ai nemici, che vanti superbi

535

scaglian su Tebe, con mente delira.

Giove adirato li miri, e ci vendichi.

ESPLORATORE

Con urli il quarto alle vicine porte

d'Atene Òncade sta: d'Ippomedonte

l'immane mole e la figura. Un brivido,

540

non lo posso negar, m'invase, quando

il cerchio dello scudo, aia gigante,

lo vidi rotear. Né vile artefice

fu chi l'insegna dello scudo pinse.

Tifone dalla bocca, alito fiammeo,
545

scaglia negra fuliggine, sorella

volubile del fuoco; e intorno intorno,

della concava spera orlato è il cuoio

con viluppi di serpi.

Alto ei levava
550

l'urlo di guerra: si lanciava, pieno

di Marte, come furïosa Tïade,

alla pugna: terror gli occhi spiravano.

Ben dalle prove di quest'uomo guàrdati:

ché terrore alle porte alto già grida.
555

ETEOCLE

Òncade Palla, che alle porte presso

siede, la tracotanza aborrirà

di quest'uomo, lontano lo terrà,

come dragone orribile, dal nido.

Il nobil figlio d'Enopo, l'eroe
560

Iperbio, contro questo eroe fu scelto;

e nella stretta di fortuna, vuole

sperimentar la sorte. Ineccepibile

nell'aspetto, nell'animo, nell'armi.

Li pose a fronte Ermete a buon diritto,
565

tale nemico contro tal nemico:

e nemici saranno anche i due Numi

sovra gli scudi.

Ha quei Tifon, che avventa

fiamme: d'Iperbio su lo scudo, saldo
570

sta Giove, e gli arde tra le mani il folgore;

né vide alcuno mai vinto ancor Giove.

Questo Nume e quel Nume hanno essi amici.

Noi dalla parte di chi vince, quelli

di chi soccombe rimarran, se pure
575

Giove Tifone supera. E se debito

è che di questi guerrïeri cònsona

sia la sorte alle insegne, a Iperbio, Giove

ch'è nel suo scudo, salvezza darà.

2 Antistrofe II

CORO

Questi che sovra lo scudo il terrigeno

580

Dèmone infesto, rivale di Giove,

ha impresso, insegna nemica ai mortali

ed ai longevi Celesti, deh!, gitti

la testa mozza dinanzi alle porte !

ESPLORATORE

E sia cosí. Del quinto ora ti parlo,

585

che alle porte Borrèe presso ha le schiere,

al quinto posto, vicino alla tomba

del rampollo di Giove, Anfíone.

Giura

per la sua lancia, in cui confida, e piú
590

del Dio l'onora, e piú di sue pupille,

che struggerà la rocca dei Cadmei,

a dispetto di Giove. Cosí grida

questo germoglio di montana madre,

uomo e fanciullo, vago volto, e or ora
595

su le sue gote cresce la lanugine:

fitta, ché il sevo dell'età la spinge,

gèrmina.

È il nome verginal; ma egli,

animo crudo, truce sguardo, sta
600

contro la porta, e non da vanto immune.

L'infamia di Tebe, la carnivora

Sfinge, sovra il rotondo scudo, bronzeo

baluardo del corpo, infitta in saldi

chiovi, agitava, lucida figura
605

impressa a sbalzo; e fra gli artigli serra

un uom di Tebe, ché su lui ben fitte

piombin le frecce.

E piccolo mercato

non farà della guerra, e non vorrà
610

sí lunga strada aver percorsa indarno.

Partenopeo d'Arcadia. Ospite è d'Argo,

e lauto scotto pagherà: minacce

contro noi scaglia, oh Dei, che non s'avverino!

ETEOCLE

Deh, sovra sé dai Numi ciò che bramano
615

per noi, con l'empia lor iattanza attirino!

Di miserrima morte infino all'ultimo

perirebbero !

È già contro questo Arcade

che dici, pronto un uom schivo di vanti,
620

ma la sua mano sa ciò che far deve.

È fratello di quel che or ora dissi:

Àttore: e non consentirà che senza

fatti le ciance entro le porte scorrano

a fecondar malanni, o ch'entri in Tebe
625

chi su lo scudo impresso reca il mostro,

l'infestissima Furia.

Essa, percossa

da mille colpi, a chi la vuol recare

dai campi alla città, sarà di scorno.
630

Se un Dio m'assista, avrò parlato il vero.

3 Strofe III

CORO

In fondo al seno mi sceser quei detti:

s'erge la treccia degl'irti capelli,

le gran minacce, le grandi parole

di questi iniqui ascoltando. Oh, se i Numi

635

nel nostro suolo li vogliano spenti !

ESPLORATORE

Il sesto eroe dirò: tutto saggezza,

d'alto valor profeta: Anfïarào

alle porte Omolèe schierato è presso.

Aspre ingiurie a Tideo scaglia: omicida,

640

sconvolgitor della città lo chiama,

mastro supremo di sciagure in Argo,

banditor de l'Erinni, sacerdote

dello sterminio, autor del mal consiglio

che mosse Adrasto.

645

Gli occhi al cielo alzando,

Polinice, anche, il fratel tuo, proverbia,

in due smembrando il suo nome; e tai detti

gli escon dal labbro:

«
650

Oh gesta ai Numi cara,

e bella a udire, ed a narrarla ai posteri,

mettere a sacco la città natale,

e i Numi patrî, e sovra lei scagliare

una caterva stranïera! E chi
655

con buon diritto inaridir la fonte

della madre potrà? La terra patria

a forza presa, con le lancie, come

speri alleata averla ? lo queste zolle

impinguerò: sotto la terra ostile
660

io, profeta, nascosto. Or si combatta :

non senza onore il mio destino io spero ».

Ciò diceva il profeta. Un bronzeo scudo

tondo reggeva, senza insegna alcuna:

ché non vuole sembrar prode, ma essere.
665

E del pensiero in un profondo solco,

onde i saggi consigli hanno germoglio,

i frutti spicca.

A quest'uom contro, invia,

credimi, forti antagonisti e saggi:
670

ché ben possente è l'uom che i Numi venera.

ETEOCLE

Ahi!, cieca sorte, come unisci gli uomini !

Con gli empissimi il giusto. E in ogni evento

danno peggior che mala compagnia

non v'ha: frutto non dà che possa cogliersi :
675

morte produce il campo della colpa.

Se l'uomo pio con navichieri tristi,

con l'opere empie, il legno ascende, anch'egli

muore con quella gente invisa ai Numi.

E se fra i cittadini ostili agli ospiti
680

e immemori dei Numi, un giusto vive

senza sua colpa, nella rete stessa,

colto, percosso dal flagel che il Dio

vibra su tutti, giace.

Ugualemente
685

questo indovino, figlio d'Oïclèo,

uom saggio, e giusto, e buono e pio, profeta

grande, con gli empî, a suo mal grado è tratto,

coi tracotanti, che la lunga via

batteran presto del ritomo; e anch'egli
690

travolto ivi sarà. Giove lo vuole.

Ei non s'abbatterà, credo, sui valli:

non perché vile o d'animo codardo;

ma in questa mischia, il so, cadere ei deve,

se pur frutto han gli oracoli d'Apollo,
695

che sogliono tacere, o il vero parlano.

Ma pure, contro lui, Làstene prode,

ostile agli stranieri, io schiererò,

che le soglie tuteli. Annosa mente,

floride membra, rapida pupilla;
700

e non trattiene la sua mano, quando

deve ghermir la spada al lato manco.

I Numi, poi, dan la fortuna agli uomini.

3 Antistrofe III

CORO

Oh Numi, udendo le giuste preghiere,

esaüditele, fate che Tebe

705

sorte abbia fausta: gli orror' della guerra

sugli invasori torcete: col fulmine,

fuor delle torri li stermini Giove.

ESPLORATORE

Aeschylus, Septem ad Thebas: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Septem ad Thebas: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 417 focus

Meum defenforem nunc fortunatum eſse

Dij permittant, quemadmodum iuſte urbis

Propugnator concitatur:horreo cruentas

Videre cædes meorum amicorum, qui occubuerunt.

Nun.

Hunc quidem hoc pacto bene fortunatum eſse

390

dij permittant.

Capaneus uerò Electras portas affecutus est.

Gigas uerò alius, eo qui dictus eſt

Maior, faſtus eſt non humanus,

Turrib.minatur atrocia:quæ non perficiat fortuna.
395

Nam Deo uolente ſe expugnaturum urbem,

Aut nolente uolente ait:neq; Iouis

Certamen, cadens in terram, impedimento fore.

Fulgetra fulmina

Meridiano eſtu aſsimilauit.
400

Habet autem infignia, uirum nudum igniferum,

Splendet fax pre manibus armata.

Aureis uerò literis, dicit, Comburam urbem.

Huic uiro mitte, qui cum eo congrediatur,

Qui uirum fuperbientem non timens expectet.
405

Eteocles

At huic lucro aliud paritur lucrum.

Vani faſtus uiris

Lingua eſt uerus accufator.

Capaneus minatur armatus patraturum ſe in nos

Deos contemnens, & acuens os,
410

Stulto gaudio cum sit mortalis,in cœlum

Mittit clamatq; Iou tempestuosa uerba.

Confido illi cum inſticia igniferum

Venturum fulmen, non ſimile

Æstu solis meridiano:
415

Vir pro ipſo, etfi admo dum iactabundus sit,

Ardens paratus est faſtu homicida,

Potens præfidium, prefidis

Dianæ fauore, cum alijs dijs:

Dic alium, fortitum alias portas.
420

Cho.

Pereat, qui magna iactat contra urbem.

Fulminis uerò iaculum occupet ipſum,

Priusquam in meam domum irruat,

Et uirgine as sedes

Superba hasta tandem cuacuet.
425

Nun.

Attamen inde qui fortitus est portasa

Dicam.tertio enim Eteocli tertia fors

Ex galea accidit æris refupini,

Vt admoueret cobortem portis Neitis.

Equos uerò phaleratos frementes
430

Circumducit uolente ad portas corruere.

Tubæ clangunt barbaro more,

Flagitiofis flatibus plene,

Ornatus est clypeus non mediocriter.

Vir armatus scalarum per gradus
435

It ad hostium turrim depopulari uolens

Boat uerò ille fic articulate,

vt fi neq; Mars ipfum eijciat è turribus.

Et huic uiro mitte idoneum,

Arcendi ab urbe hoc feruile iugum.
440

Eteocles

Mittam iam hunc,cum fortuna uerò huic.

Iam mittitur non fastum habens in manibus

Megareus Creontis filius, ſemẽ generis Spartanorũ:

Qui neq; ignauorum hinnituum equorum

Strepitum timens exibit urbe,
445

Sed uel moriens mercedem educationis rependet ter

Aut duos uiros urbis infignia in clypeo

Auferens, exuuijs domum paternam ornabit.

Iacta de alio, neq; parce dicere.

Cho.

Opto enim ut huic bene,

450

Heu defenfor mearum domorum, illis uerò male fuc

cedat.

Et quemadmodum fuperba dicunt contra urbem

Furenti mente, ſic ipſos

Jupiter indignans, iratus inſpiciat.
455

Nun.

Quartus alius uicinas portas babens

Oncas Athanas,cum clamore aftat,

Hippomedontis figura, magnus ſtrepitus:

Aequor magnum clypei circulum dico.

Horrui co rotante, non aliter dicam:
460

Qui infignia fecit, non ſanè ignobilis erat.

Qui hoc opus appofuit clypeo,

Typhona emittentem igniuomum per os

Fumum nigrum,celerem ignis fratrem:

Serpentum uerò ſpiris, qui circundat clypeum,
465

Limbus prætextus eſt.

Ipſe uerò iubilauit, concitus marte.

Clamat ad auxilium tanquam Baccha uidens metu.

Huius uerò uiri experientia uitanda eſt:

Metus iam ad portas iactatur.
470

Eteocles

Primò quidem Onca, Minerua urbi uicina,

Portis propinquauiri odio habens contumeliam,

Arcebit illum à pullis tanquam draconem rapidum.

Hyperbius uerò inclytus Ocnopis filius,

Vir contra uirum hunc electus eſt, uolens
475

Cognoscere fatum, periculo fortune:

Neq; forma neq; animo, neq; armorum habitu

Reprehendendus, Mercurius conuenienter congres

gauit.

Hoſtis enim uir huic uiro constituetur.
480

Conferent hoftes in clypeis

Deos .nam ille igninomum Typhona habet,

Hyperbio uerò Iupiter pater in clypeo

Firmus sedet, in manu miſsile ferens.

At nondum uidit aliquis Iouem uictum.
485

Talis quidem eſt deorum amicitia.

Cum uictoribus sumus nos, illi cum uictis.

Conſentaneum eſt uiros ſic agere aduerſarios.

Si Iupiter Typhone pugna ſuperior effet,

Hyperbio ratione infigniorum
490

Seruator Iupiter eſset in clypeo contingens.

Cho.

Confido iam Iouis imagině habentě contraria

Inuifum in ſcuto terreftris corpus

Demonis inimicum fimulachrum,mortalibusq;

Aclongeuis dijs.

495

Ante caput portas confracturum.

Nun.

Sic fiat.rursus quintum dico,

Ordinatum quinta borreali porta,

Iuxta ſepulchrum generosi Ampbionis.

Iurat uerò, quam habet haftam, ſe magis quàm deum
500

Colere, elatus nimio fupercilio.

Se tamen perditurum urbem ui

Haſte:hoc clamat ex montana matre

Germen pulchrum, in pueritia uir.

It modò per genas illius lanugo,
505

Pube nascente, creber exurgens pilus.

Seuam, non uirgineam

Mentem habet,tetrumq; habens oculum aftat.

Non tamen fine iactantia imminet portis.

Probrum enim urbis in eneo
510

Scuto, rotundo corporis propugnaculo,

Sphinga crudiuoram aptatam

Clauis, quatiebat fplendens uibrans corpus.

Fert fub ipso clypeo uirum Thebanum unum,

Vt quàm plurima in uirum mittat iacula.
515

Veniens uerò uidetur non cauponaturus pugnam,

Longa uiæ non fædare tranſitum,

Parthenopaus Arcas:talis uerò uir ille

Peregrinus, Argis rependens pulchram educationë,

Turribus minatur atrocia:quæ utinam no perficiat,
520

Eteocles

Si enim affequantur quæ à dijs cupiunt

ilis ipfis profanis iactationibus,

Certè male peribunt pernicioſi.

Eſt etiam hic, quem uocas Arcada,

Vir minimè superbus, manus uerò uidet ſtrenuitate.
525

Actor illius frater, qui iam dictus est:

Qui non finet linguam sine opere

Intra portas fundentem mala creſcere:

Neq; infligere inimiciſsima bestiæ morſus,

Effigiem ferentem in hoſtili ſcuto:
530

Que extra muros introferentem accufabit,

Denſos applauſus habens ſub urbe.

Dijs uolentibus uera dicam ego.

Cho.

It ſermo per pectus,

Stat cæſaries surrectorum pilorum,

535

Magna iactabundorum

Audiens profanorum uirorum:utinam

Dij hos perdant in terra.

Nun.

Sextum dicam uirum prudentißimum,

Et robore optimum, uatem Amphiaraum:

540

Qui ad Omoloidas portas ordinatus,

Malis perfequitur diu Tydea

Homicidam, huius urbis turbatorem,

Maximum Argis malorum præceptorem,

Erinnyos uiatorem, cædis miniftrum,
545

Horumq; malorum Adraſto confultorem.

Et tuum rursus conſatalem fraternum,

Nominans nomen Polynicis,

Bis in morte nomen nominate

Vocat dicit uerò hoc uerbum ex ore:
550

Certe tale opus dijs gratum,

Pulchrum auditu, dictu posteris.

Vrbem paternam, deosq; penates

Ad predandum peregrino exercitu irruentem,

Matrisq; fontem que iusticia mitigabit:
555

Patria terra tua opera haſta

Subacta,quomodo tibi auxiliatrix erit?

Ego uerò pinguefaciam hanc terram,

Vates occultatus ſub terra hoſtili.

Pugnemus, non enim turpem ſpero mortem.
560

Talia uates clypeum babens rotundum

Aeneum dicebat, non uerò ſcuto inerant insigniaz

Nam non uult uideri, fed eſse bonus,

Poßidens profundum fulcum mentis,

Ex quo proba orientur confilia.
565

Huic ſapientes probos aduerſarios

Mittere probo:fortis eſt, qui deos colit.

Eteocles

Heu aufpicium, quod coniungit mortalibus

Iustum uirum his improbiſsimis.

In omni negotio uerò eſt conuerſatione mala
570

Nihil peius, fructus non reponendus.

Nocumenti mortem terra præcipit.

Pius uir enim aut nauim confcendens

Cum nautis callidis, aftutia quadam indutis,

Perit cum hominum genere inuifo dijs:
575

Aut cum ciuibus uiris, iuſtus exiſtens,

Inhofpitalibus, deorumq; immemoribus:

Affecutus meritò hanc cladem

Domatur, percuffus flagello Dei communi.

Iſte uates uerò (filium Oiclei dico)
580

Prudens, iuſtus, probus, generofus uir,

Magnus prædictor, improbis mixtus,

Imprudentibus uiris mentium ui,

Contendunt uenire magno comitatu ad urbem.

Ioue uolente, unà cum illis trahetur.
585

Arbitror enim ipsum non inſtare portis,

Tanqam ignauum, neq; malitia conſilij:

Sed nouit quòd se oportet occumbere pugna,

Si fructus erit uaticinijs Apollinis.

Cupit tacere,aut dicere opportuna.
590

Tamen illi uirum Laitonem

Inhumanum ianitorem opponemus,

Senem mente, corpore pubescentem natura.

Veloci oculo, manu non tardus eſt,

Sine clypeo nudatam arripere hastam.
595

Dei uerò donum est, mortales fælices eſse.

Cho.

Audientes dij iuſtas preces

Noſtras, efficite ut urbs fælix sit:

Quæ imminent ab haftis mala, uertentes

Ad migratores terre, extra turres verò

600

Iaculans Iupiter ipſos interficiat fulmine.

Nun.

English (E. D. A. Morshead, 1908) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Seven against Thebes — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 417 focus

Then may the gods give fortune fair

Unto our chief, sent forth to dare

War's terrible arbitrament!

But ah! when champions wend away,

I shudder, lest, from out the fray,
380

Only their blood-stained wrecks be sent!

The Spy

Nay, let him pass, and the gods' help be his!

Next, Capaneus comes on, by lot to lead

The onset at the gates Electran styled:

A giant he, more huge than Tydeus' self,
385

And more than human in his arrogance—

May fate forefend his threat against our walls!

God willing, or unwilling—such his vaunt—

I will lay waste this city; Pallas' self,

Zeus' warrior maid, although she swoop to earth
390

And plant her in my path, shall stay me not.

And, for the flashes of the levin-bolt,

He holds them harmless as the noontide rays.

Mark, too, the symbol on his shield—a man

Scornfully weaponless but torch in hand,
395

And the flame glows within his grasp, prepared

For ravin: lo, the legend, wrought in words,

Fire for the city bring I, flares in gold!

Against such wight, send forth—yet whom? what man

Will front that vaunting figure and not fear?
400

Eteocles

Aha, this profits also, gain on gain!

In sooth, for mortals, the tongue's utterance

Bewrays unerringly a foolish pride!

Hither stalks Capaneus, with vaunt and threat

Defying god-like powers, equipt to act,
405

And, mortal though he be, he strains his tongue

In folly's ecstasy, and casts aloft

High swelling words against the ears of Zeus.

Right well I trust—if justice grants the word—

That, by the might of Zeus, a bolt of flame
410

In more than semblance shall descend on him.

Against his vaunts, though reckless, I have set,

To make assurance sure, a warrior stern—

Strong Polyphontes, fervid for the fray;—

A sturdy bulwark, he, by grace of Heaven
415

And favour of his champion Artemis!

Say on, who holdeth the next gate in ward?

Chorus

Perish the wretch whose vaunt affronts our home!

On him the red bolt come,

Ere to the maiden bowers his way he cleave,
420

To ravage and bereave!

The Spy

I will say on. Eteoclus is third—

To him it fell, what time the third lot sprang

O'er the inverted helmet's brazen rim,

To dash his stormers on Neïstae gate.
425

He wheels his mares, who at their frontlets chafe

And yearn to charge upon the gates amain.

They snort the breath of pride, and, filled therewith,

Their nozzles whistle with barbaric sound.

High too and haughty is his shield's device—
430

An armed man who climbs, from rung to rung,

A scaling ladder, up a hostile wall,

Afire to sack and slay; and he too cries,

(By letters, full of sound, upon the shield)

Not Ares' self shall cast me from the wall.
435

Look to it, send, against this man, a man

Strong to debar the slave's yoke from our town.

Eteocles (pointing to Megareus)

Send will I—even this man, with luck to aid—

By his worth sent already, not by pride

And vain pretence, is he. 'Tis Megareus,
440

The child of Creon, of the Earth-sprung born!

He will not shrink from guarding of the gates,

Nor fear the maddened charger's frenzied neigh,

But, if he dies, will nobly quit the score

For nurture to the land that gave him birth,
445

Or from the shield-side hew two warriors down—

Eteoclus and the figure that he lifts—

Ay, and the city pictured, all in one,

And deck with spoils the temple of his sire!

Announce the next pair, stint not of thy tongue!
450

Chorus

O thou, the warder of my home,

Grant, unto us, Fate's favouring tide,

Send on the foemen doom!

They fling forth taunts of frenzied pride,

On them may Zeus with glare of vengeance come!
455

The Spy

Lo, next him stands a fourth and shouts amain,

By Pallas Onca's portal, and displays

A different challenge; 'tis Hippomedon!

Huge the device that starts up from his targe

In high relief; and, I deny it not,
460

I shuddered, seeing how, upon the rim,

It made a mighty circle round the shield—

No sorry craftsman he, who wrought that work

And clamped it all around the buckler's edge!

The form was Typhon: from his glowing throat
465

Rolled lurid smoke, spark-litten, kin of fire!

The flattened edge-work, circling round the whole,

Made strong support for coiling snakes that grew

Erect above the concave of the shield:

Loud rang the warrior's voice; inspired for war,
470

He raves to slay, as doth a Bacchanal,

His very glance a terror! of such wight

Beware the onset! closing on the gates,

He peals his vaunting and appalling cry!

Eteocles

Yet first our Pallas Onca—wardress she,
475

Planting her foot hard by her gate—shall stand,

The Maid against the ruffian, and repel

His force, as from her brood the mother-bird

Beats back the wintered serpent's venom'd fang.

And next, by her, is Oenops' gallant son,
480

Hyperbius, chosen to confront this foe,

Ready to seek his fate at Fortune's shrine!

In form, in valour, and in skill of arms,

None shall gainsay him. See how wisely well

Hermes hath set the brave against the strong!
485

Confronted shall they stand, the shield of each

Bearing the image of opposing gods:

One holds aloft his Typhon breathing fire,

But, on the other's shield, in symbol sits

Zeus, calm and strong, and fans his bolt to flame—
490

Zeus, seen of all, yet seen of none to fail!

Howbeit, weak is trust reposed in Heaven—

Yet are we upon Zeus' victorious side,

The foe, with those he worsted—if in sooth

Zeus against Typhon held the upper hand,
495

And if Hyperbius, (as well may hap

When two such foes such diverse emblems bear)

Have Zeus upon his shield, a saving sign.

Chorus

High faith is mine that he whose shield

Bears, against Zeus, the thing of hate.
500

The giant Typhon, thus revealed,

A monster loathed of gods eterne

And mortal men—this doom shall earn

A shattered skull, before the gate!

The Spy

Heaven send it so! A fifth assailant now
505

Is set against our fifth, the northern, gate,

Fronting the death-mound where Amphion lies

The child of Zeus. This foeman vows his faith,

Upon a mystic spear-head which he deems

More holy than a godhead and more sure
510

To find its mark than any glance of eye,

That, will they, nill they, he will storm and sack

The hold of the Cadmeans. Such his oath—

His, the bold warrior, yet of childish years,

A bud of beauty's foremost flower, the son
515

Of Zeus and of the mountain maid. I mark

How the soft down is waxing on his cheek,

Thick and close-growing in its tender prime—

In name, not mood, is he a maiden's child—

Parthenopaeus; large and bright his eyes
520

But fierce the wrath wherewith he fronts the gate:

Yet not unheralded he takes his stand

Before the portal; on his brazen shield,

The rounded screen and shelter of his form,

I saw him show the ravening Sphinx, the fiend
525

That shamed our city—how it glared and moved,

Clamped on the buckler, wrought in high relief!

And in its claws did a Cadmean bear—

Nor heretofore, for any single prey,

Sped she aloft, through such a storm of darts
530

As now awaits her. So our foe is here—

Like, as I deem, to ply no stinted trade

In blood and broil, but traffick as is meet

In fierce exchange for his long wayfaring!

Eteocles

Ah, may they meet the doom they think to bring—
535

They and their impious vaunts—from those on high!

So should they sink, hurled down to deepest death!

This foe, at least, by thee Arcadian styled,

Is faced by one who bears no braggart sign,

But his hand sees to smite, where blows avail—
540

Actor, own brother to Hyperbius!

He will not let a boast without a blow

Stream through our gates and nourish our despair,

Nor give him way who on his hostile shield

Bears the brute image of the loathly Sphinx!
545

Blocked at the gate, she will rebuke the man

Who strives to thrust her forward, when she feels

Thick crash of blows, up to the city wall.

With Heaven's goodwill, my forecast shall be true.

Chorus

Home to my heart the vaunting goes,
550

And, quick with terror, on my head

Rises my hair, at sound of those

Who wildly, impiously rave!

If gods there be, to them I plead—

Give them to darkness and the grave.
555

The Spy

Fronting the sixth gate stands another foe,

Wisest of warriors, bravest among seers—

Such must I name Amphiaraus: he,

Set steadfast at the Homoloïd gate,

Berates strong Tydeus with reviling words—
560

The man of blood, the bane of state and home,

To Argos, arch-allurer to all ill,

Evoker of the fury-fiend of hell,

Death's minister, and counsellor of wrong

Unto Adrastus in this fatal field.
565

Ay, and with eyes upturned and mien of scorn

He chides thy brother Polynices too

At his desert, and once and yet again

Dwells hard and meaningly upon his name

Where it saith glory yet importeth feud.
570

Yea, such thou art in act, and such thy grace

In sight of Heaven, and such in aftertime

Thy fame, for lips and ears of mortal men!

"He strove to sack the city of his sires

And temples of her gods, and brought on her
575

An alien armament of foreign foes.

The fountain of maternal blood outpoured

What power can staunch? even so, thy fatherland

Once by thine ardent malice stormed and ta'en,

Shall ne'er join force with thee." For me, I know
580

It doth remain to let my blood enrich

The border of this land that loves me not—

Blood of a prophet, in a foreign grave!

Now, for the battle! I foreknow my doom,

Yet it shall be with honour. So he spake,
585

The prophet, holding up his targe of bronze

Wrought without blazon, to the ears of men

Who stood around and heeded not his word.

For on no bruit and rumour of great deeds,

But on their doing, is his spirit set,
590

And in his heart he reaps a furrow rich,

Wherefrom the foison of good counsel springs.

Against him, send brave heart and hand of might,

For the god-lover is man's fiercest foe.

Eteocles

Out on the chance that couples mortal men,
595

Linking the just and impious in one!

In every issue, the one curse is this—

Companionship with men of evil heart!

A baneful harvest, let none gather it!

The field of sin is rank, and brings forth death.
600

At whiles a righteous man who goes aboard

With reckless mates, a horde of villainy,

Dies by one death with that detested crew;

At whiles the just man, joined with citizens

Ruthless to strangers, recking nought of Heaven,
605

Trapped, against nature, in one net with them,

Dies by God's thrust and all-including blow.

So will this prophet die, even Oecleus' child,

Sage, just, and brave, and loyal towards Heaven,

Potent in prophecy, but mated here
610

With men of sin, too boastful to be wise!

Long is their road, and they return no more,

And, at their taking-off, by hand of Zeus,

The prophet too shall take the downward way.

He will not—so I deem—assail the gate—
615

Not as through cowardice or feeble will,

But as one knowing to what end shall be

Their struggle in the battle, if indeed

Fruit of fulfilment lie in Loxias' word.

He speaketh not, unless to speak avails!
620

Yet, for more surety, we will post a man,

Strong Lasthenes, as warder of the gate,

Stern to the foeman; he hath age's skill,

Mated with youthful vigour, and an eye

Forward, alert; swift too his hand, to catch
625

The fenceless interval 'twixt shield and spear!

Yet man's good fortune lies in hand of Heaven.

Chorus

Unto our loyal cry, ye gods, give ear!

Save, save the city! turn away the spear,

Send on the foemen fear!
630

Outside the rampart fall they, rent and riven

Beneath the bolt of heaven!

The Spy

German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Stuttgart: Hoffmann, 1854. Native Donner line citations, Smyth card correspondence, selected textual readings and metrical facsimiles. Remaining OCR differences and unattributed reading notes are documented in the linked review inventory.) — 417 focus

Gewährt, Götter, Ihm, der vorkämpft für uns,

Des Siegs Ehre; denn gerecht zieht er aus

Zum Schuß dieser Stadt! Und doch bebt mein Herz,

Zu schau'n der Streiter blut'gen Tod,

Die für die Freunde sterben.
400

Der Bote.

O gäben ihm die Götter, wie du flehst, den Sieg! -

Nach ihm erlooste Kapaneus Elektra's Thor,

Der andre Riese, größer als der erste noch;

Sein kühner Troy sinnt über Menschenkraft hinaus.

Er droht den Mauern Arges: wend' ein Gott es ab!
405

Denn ob die Götter wollen oder nicht, er will

Die Stadt zerstören, rust er; nicht Zeus' Rachestrahl,

Herab zur Erde schmetternd, hemme seinen Gang.

Der Blize Flammen und des Donnerkeils Geschoß,

Die schäßt er nur der heißen Mittagssonne gleich.
410

Ein nackter Feuerträger prangt auf seinem Schild,

In dessen Hand die helle Fackel flammt; er rust

In goldner Inschrift: „Brennen muß durch mich die Stadt!"

Mit solchem Streiter, sage mir, wer kämpft mit ihm?

Wer wird des Prahlers kühnen Troß furchtlos besteh'n?
415

Eteokles.

Aus dem Gewinn des Feindes sproßt Gewinn für uns.

Denn wider eiteln Uebermuth der Menschen tritt

Der eigne Mund ein wahrer Selbstankläger auf.

So droht in Waffen Kapaneus, bereit zu thun,

Was er, die Götter höhnend und voll eitler Lust
420

Die freche Zunge spornend, er, ein Sterblicher,

In wilder Wortflut wider Zeus zum Himmel schickt.

Ich weiß gewiß, ihn wird der feuerathmende

Blisstrahl mit Recht ereilen, den er nimmer dann

Der heißen Mittagssonne Strahl vergleichen wird.
425

Ihm tritt entgegen, prahlt er auch voll Ungestüm,

Von Heldenmuthe glühend, Polyphontes' Macht,

Ein sich'res Bollwerk dieser Stadt durch Artemis'

Huldvollen Beistand und der andern Götter Hut.

Nenn' einen Andern, der ein andres Thor erloost.
430
(Polyphontes geht mit einem Theile des Gefolges ab.)

Zweiter Halbchor.
Erste Gegenstrophe.

Ha, Tod ihm, der uns so zu bedrohen wagt!

Des Glutstrahls Geschoß hemme des Frevlers Fuß,

Eh er in's Haus mir stürmt, in's Jungfrau'ngemach,

Und aus der stillen Kammer mich

Treibt mit verruchter Lanze!
435

Der Bote.

Nun will ich weiter sagen, wer das nächste Thor

Vom Loos empfing. Eteoklos als dem dritten sprang

Aus umgeschwungnem Eisenhelm das dritte Loos,

Auf Neïs' Thor zu werfen seine Kriegerschaar.

In weiten Kreisen tummelt er sein Roßgespann,
440

Das, wild am Zaume knirschend, auf die Pforte stürzt.

Die Maulgeflechte zischen laut in grausem Ton,

Vom Troß der Nüsternhauche rings mit Schaum bedeckt.

Kunstreich mit Wappenbildern ist sein Schild geschmückt:

Auf hoher Leiter Sprossen klimmt ein Mann in Wehr
445

Hinan zum Feindesthurme, den er stürmen will;

In goldner Inschrift Zeichen ruft auch dieser stolz,

Vom Thurme stürz' ihn selber nicht der Schlachtengott.

Ihm sende gleichfalls Einen, der mit starkem Arm

Das Joch der Knechtschaft wehren mag von dieser Stadt.
450

Eteokles.

Ich möchte den nun senden, und mit gutem Glück!

(Er deutet auf Megareus, der sich auf diesen Wink mit einem Theile des Gefolges entfernt.)

Er ist gesandt schon, dessen Stolz im Arme wohnt,

Der Sohn des Kreon, Megareus, vom Saatgeschlecht,

Der, nicht geschreckt von wilder Rosse schnaubendem

Gewieher, muthig aus dem Thore ziehen wird,
455

Und sterbend seinem Mutterland die Schuld bezahlt,

Wo nicht, die Männer beide sammt des Schildes Burg

Bezwingt und seines Vaters Haus mit Beute kränzt.

Nenn' einen andern Prahler, und verbing mir Nichts!

Erster Halbchor.
Zweite Strophe.

Laut fleh' ich: Ihn kränze des Sieges Glück,
460

Der meinen erd kämpfend schirmt; den Feind treffe Fluch!

Wie sie mit stolzem Wort wider die Stadt in wahn=

sinnigem Muthe sich brüsten,

Strafe sie Zeus, der Vergelter, zürnend!

Der Bote.

Ein vierter Heerfürst, der am Nachbarthor gebeut
465

Der Pallas Onka, stürmt heran mit Donnerlaut:

Es ist der kühne Riesenwuchs Hippomedons.

Ich sah deu weiten Sonnenhof, des Schildes Nund,

Ihn schwingen, und mir graute: frei bekenn' ich es.

Ein nicht gemeiner Künstler war der Bildner, traun,
470

Der solch ein Kunstwerk eingeäßt auf seinen Schild :

Den Typhon, der glutathmend aus weitoffnem Mund

Den schwarzen Qualm, des Feuers flücht'gen Bruder, sprüht;

Mit vielgewundnen Schlangen ist der runde Saum

Des hochgewölbten Schildes ringsumher bedeckt.
475

Er hebt den Schlachtruf, und von Ares trunken stürzt

Er sich zum Kampfe, gleich Thyaden, Tod im Blick.

Wo solche Männer kämpfen, ziemt's vorsichtig sein;

Denn grauser Schrecken brüstet sich am Thore schon.

Eteokles.

Zuerst wird Onka Pallas, die, dem Thore nah,
480

Die Stadt behütet, zürnend auf des Mannes Troy,

Von ihrem Volk ihn wehren, wie des Drachen Grimm;

Dann ward in Denops' hohem Sohn, Hyperbios,

Ein Mann erkoren wider diesen Mann, der hier

Im Kampf des Schicksals sein Geschick erproben will,
485

Ein Held, in Kriegsmuth und Gestalt und Waffenschmuck

Untadlich. Hermes paarte sie geschickt zum Kampf.

Denn feindlich gegenüber tritt der Mann dem Mann,

Und auf den Schilden tragen sie feindselige

Gottheiten, der des Typhon feuerathmend Bild,
490

Und auf Hyperbios' Schilde thront der Vater Zeus

Emporgerichtet, dessen Hand den Bliy entflammt.

Doch sah im Kampfe Keiner noch den Zeus besiegt,

Und für Hyperbios möge nach des Bildes Sinn

Als Retter Zeus erstehen, der im Schilde prangt!
495
(Hyperbios entfernt sich mit einem Theile des Gefolges.)

Zweiter Halbchor.
Zweite Gegenstrophe.

Der Stolze dort, der den verhaften Feind

Des Zeus im Schild trägt, das Graun, in Erdklüften tief

Hausend, ein Gräuelbild sterblichen Menschen und

Ewigen Göttern, - am Thore

Wird er, ich hoffe, das Haupt zerschellen.
500

Der Bote.

So mög' es enden! Höre nun vom Fünften auch,

Der dort am fünften Thore herrscht, dem nördlichen,

Zunächst Amphions Grabe, der von Zeus entsprof.

Er schwört bei seiner Lanze, die vertrauend er

Mehr als die Gottheit, höher als sein Auge liebt,
505

In Staub zu stürzen Kadmos' Burg, dem Zeus zum Trok.

So ruft er laut, der bergefrohen Mutter Sohn

Mit holdem Angesichte, kaum zum Mann erblüht.

Die Wang' umschattet eben ihm der zarte Flaum,

Des ersten Jugendlenzes dichtaufkeimend Haar.
510

Doch kühnen Muths, nicht seines Namens Sinn gemäß

Jungfräulichsanft, nein, wilden Auges steht er da.

In stolzem Prunke schreitet er zum Thor heran :

Er schwingt der Kadmosveste Schmach auf seinem Schild,

Der erzgetriebnen, rundgewölbten Wehr der Brust,
515

Kunstreich mit Nägeln angefügt, das Bild der Sphinx,

Der blutgenährten, glänzendhell in Erz erhöht.

Sie hält in Krallen einen Mann aus Kadmos' Volk,

Daß ihn vor allen treffen muß der Pfeile Wurf.

Fürwahr, er zog zu Felde, nicht mit Söldnermuth,
520

Und nicht der weiten Heeresfahrt zur Schande. Nein,

Parthenopãos aus Arkadia trägt als Held

Der zweiten Heimat Argos ab des Dankes Schuld,

Unheil der Veste drohend; wehr' ein Gott es ab!

Eteokles.

Wenn, was sie drohen, ihnen selbst die Götter doch
525

Für ihre freveln Prahlerei'n zuwendeten :

Sie würden schmachvoll, grausenvoll zu Grunde geh'n!

Hier stellt sich auch dem Kämpfer aus Arkadia

Ein Mann: er prahlt nicht, seine Hand kennt Thaten nur,

Aktor, der Bruder dessen, der jetzt eben ging.
530

Nie wird er dulden, daß die Zunge sonder Damm

In unsre Thore flutet und den Jammer mehrt,

Noch daß er eindringt, welcher auf dem Feindesschild

Das Zeichen trägt des allverhaften Ungethüms.

Nein, draußen wendet ihren Zorn auf ihn die Sphinx,
535

Wenn dichtes Speergerassel sie am Thor umschwirrt.

Mein Wort bewährt sich, wenn's der Götter Wille fügt.

(Aktor ab mit einem Theile des Gefolges.)

Erster Halbchor.
Dritte Strophe.

Das Wort schneidet mir in's Herz tief hinein,

Und vor Entseken sträubt wild sich das Haar empor,

Da der ruchlose Troy der Troker
540

Mir in die Ohren schallt. Daß die Götter sie

Tilgten in Kadmos' Lande!

Der Bote.

Als sechsten Führer nenn' ich ihn, den weisesten,

Muthvollsten Mann, den Seher Amphiaraos, dir.

*545 Er hat an Homolois' Thor sich aufgestellt.
545

Den hohen Tydeus lästert er und schmäht ihn laut,

Nennt Menschenmörder, seiner Stadt Zerstörer ihn,

Der Uebel ärgsten Meister im Argeiervolk,

Der Rachegöttin Schergen und des Mordes Knecht,

Der alles Leid ersonnen, das Adrastos that.
550

Darauf zum Unglückssohne, deinem Bruder, Herr,

Zu Polyneikes richtet er das Aug' empor,

Und rückte seines Namens unheilvollen Sinn

Ihm vor, und diese Rede scholl aus seinem Mund :

„Ja, solche That ist wohlgefällig Göttern auch,
555

Und hochbewundert, hochgerühmt von Enkeln einst,

Die Stadt der Ahnen und der Heimatgötter Herd

Zu tilgen, stürmend im Geleit des fremden Heers!

Wer löschte wohl der Mutter Lebensquell mit Recht?

Und deine Heimat, unterjocht von deiner Wuth,
560

Wie könnte sie an deiner Seite steh'n im Kampf?

Ich aber dünge diesen Grund mit meinem Blut,

Ein Seher, hingebettet unter feindlich Land.

Zum Kampfe stürz' ich, hoffe nicht ruhmlosen Tod!"

So rief der Seher, seinen Schild von blankem Erz
565

Voll Nuhe schwingend, dessen Rund kein Zeichen trug.

Denn nicht der Beste scheinen, nein, er will es sein;

Er ärntet Frucht aus tiefen Furchen seiner Brust,

Aus welchen ihm bewährten Rathes Fülle sprießt.

Ihm sende weise Kämpfer und entschlossene:
570

Denn furchtbar ist ein Gegner, der die Götter ehrt.

Eteokles.

Ha, welch ein Unglücksvogel, der dem biedern Mann

Die gottvergess'nen Frevler als Genossen gab!

Denn aller Dinge schlimmstes ist Genossenschaft

Mit Schlimmen, - unheilvolle Frucht, nicht sammelnswerth!
575

Und auf des Lasters Felde sprießt als Frucht der Tod.

Und wenn der frommgesinnte Mann Ein Schiff bestieg

Mit rohem Schiffsvolk, ungestümer Frevlerbrut,

Schlingt sammt den Gottverworfnen ihn die Flut hinab.

Und wenn ein Edler unter Gottvergessenen,
580

Die kühn das Gastrecht schänden, als Mitbürger lebt;

Umgarnt von gleichem Neke dann, erliegt auch er

Erzürnter Götter Geißelschlag, der alle trifft.

So wird der hohe Seher auch, des Oikles Sohn,

Ein weiser, edler, tapfrer, frommgesinnter Mann,
585

Der große Schicksalsdeuter, weil er Frevlern sich,

Den zungenfrechen, seinem Sinn zum Troy gesellt,

Die Kadmos' Stadt auf dieser weiten Fahrt sich nah'n, —

Er wird mit ihnen, will es Zeus, hinabgerafft.

Zwar glaub' ich, wagt er keinen Sturm auf jenes Thor,
590

Nicht weil er muthlos oder feigen Sinnes ist,

Nein, weil er einsteht, daß er fallen muß im Kampf,

Wenn nicht die Seherstimme trügt des Loxias,

Der Wahres meldet oder stumm den Mund verschließt.

Doch stell' ich ihm auch einen Mann, den Lasthenes,
595

Den Fremdlingsfeind, entgegen als des Thores Hut,

Der frisch in Jugendfülle blüht, an Geist ein Greis,

Blipschnellen Auges, dessen Hand, stets kampfbereit,

Das nackte Schwert von schildbewehrter Hüfte reißt.

Doch Götterhuld ist's, krönt das Glück die Sterblichen.
600
(Lasthenes ab mit einem Theile des Gefolges.)

Zweiter Halbchor.
Dritte Gegenstrophe.

Erhört, Götter, uns, erfüllt gnadenvoll,

Was wir gerecht erfleh'n: krönet mit Glück die Stadt!

Grausen Kampf's Ungewitter wendet

Wider den Feind! O Zeus, hoch hinab vom Wall

Wirf, mit dem Blige tilg' ihn!
605

Der Bote.

Notes on the current edition

Seven Against Thebes

1. Tydeus’ insolence (l. 387) was gain to our cause; to it is now added that of Capaneus, which is like money put out at interest ( τόκος).

2. Hermes presided over contests and lots.

3. Parthenopaeus maiden-faced. His mother Atalanta dwelt on Mt. Maenalus in Arcadia .

4. Polynices much-strife ( πολύ νεῖκος). ἐνδατούμενος, literally separating, i.e. dwelling with emphasis on each separate part of the name.

5. μητρὸς πηγή strictly means source, which consists in a mother. Having used this expression for mother, who is the source of life, the poet accommodates the verb to the literal sense of πηγή rather than use a verb of slaying which would have suited the personal object.

6. The march of the army from distant Argos is compared to a lengthened-out procession.

Commentary

Critical apparatus to Seven Against Thebes (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of Seven Against Thebes.) focus

417. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-524

κομπάζοντα:

κομπάσαντα

Μ. a recentiore manu ζο supra scripto, et Vit. Par. L. Ven. Β.

κομάζοντα

Lips. Ceteri

κομπάζοντα

417

418. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-525

NA:

καὶ τῷδε κέρδει

spectat ad praegressam Eteoclis orationem. Hoc lucro, quod hic iactator est, accedit aliud, quod ipsa illa iactatione Iovis iram provocabit.

418

419. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-526

ἀνδράσιν:

ἀνδράσιν

Cantabr. 1. Ceteri

ἀνδράσι

419

420. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-527

γλῶσσ᾽ ... γίγνεται κατήγορος:

γλῶσσα

, supra scripto altero ν a sec. manu, M.

γίγνεται

Porsonus. Libri

γίνεται

διδάσκαλος

pro

κατήγορος

Lips. Rob. et Blomfieldio teste Ask. A. Idem adscriptum in Mosc. 1. Sic etiam scholiastes.

420

421. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-528

δρᾶν παρεσκευασμένος:

δρᾶν

Lips.

παρασκευασμένος

Par. C. et ε a sec. manu supra adscripto ad alteram syllabam M.

421

422. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-529

θεοὺς ἀτίζων: Libri

θεοὺς ἀτίζων

. Scribendum erat

θεοὺς ἀτίζων

. Monosyllabi

θεός

exempla congessit Porsonus ad Eur. Or. v. 393.

422

424. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-530

γεγωνὰ:

γεγωνὰ

Brunckius.

γεγωνία

Ask. A. Sed ad probandam Brunckii emendationem ducunt quae ceteri libri habent.

γεγωνᾷ

(sic) M.

γεγωνεῖ

Mosc. 2.

γεγωνᾷ

(sic) Ald. Rob.

γεγωνα

ceteri. In G. ᾷ in litura scriptum est. Hesychius

γεγωνόν, τὸ ἐξακουστόν, μεγαλόφωνον

424

425. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-531

αὐτῷ:

αὖ τῷ

425

426. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-532

ἐξῃκασμένον:

ἐξηκασμένον

, iota a recentiore manu subscripto, M. Ceteri

ἐξεικασμένον

426

427. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-533

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς:

μεσημβρινοῖσιν

Μ.

μεσηβρινοῖσι

θάλπεσιν τοῖς

Μ.

θάλπεσι τοῖς

G. Lips. Ald. Rob. Turn.

θάλπεσι τοῦ

Vit. Colb. 1. Par. N.

427

429. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-534

αἴθων ... Πολυφόντου βία:

αἴθων

, ut reliqui libri, sed ad ο supra adscripto ο Lips. Vtrumque, et

αἴθων

αἰδῶν

, in scholiis commemoratur.

πολυφόντα

Οx. Ald.

βία

Ald. Rob.

429

430. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-535

NA:

φερέγγυον φρούρημα

affert Thomas M. p. 381, 12. ed. Ritsch.

430

431. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-536

εὐνοίαισι:

εὐνοίαισι

Cantabr. 1. et erasum videtur in M.

431

432. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-537

ἐν πύλαις εἰληχότα:

ἐν πύλαις εἰληχότα

ante sec. manus emendationem M. Plato de re publ. VIII. p. 550. C. non satis accurate huius versus meminit, quum dicit

οὐκοῦν μετὰ τοῦτο, τὸ τοῦ Αἰσχύλου, λέγωμεν ἄλλον πρὸς πύλαις τεταγμένον;

Aug. Nauckius ad Aristoph. Byz. p. 230. Platonem

πρὸς πύλαις

scripsisse putat.

432

433. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-538

ὄλοιθ᾽ ὃς ... ἐπεύχεται:

ὄλοιθ'

Ald. Rob.

εὔχεται

Lips.

433

434. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-539

μιν:

νιν

Brunckius. Libri

μιν

. Libri

ἐπισχέθοι

. Scripsi

ἐπισχέθοι

, quo hic versus strophico accurate exaequatur. Et pertinet fortasse ad hoc vocabulum codicis Vit. glossa,

καταλάβοι

434

435. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-540

ἐμὸν:

πρίν γ' ἐμὸν

Taur.

435

436. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-541

ἑδωλίων μ' ὑπερκόπῳ: Libri

εδωλίων ὑπερκόμπῳ

. Brunckius

ὑπερκόπῳ

, et sic margo Ald. apud Burtonum. Sed addito pronomine scribendum erat

εδωλίων μ' ὑπερκόπῳ

436

440. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-542

πήδησεν: Libri

πήδησεν

. Omissi augmenti signum, quo carere possumus, Brunckius adiecit.

440

441. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-543

Νηΐσταισι προςβαλεῖν:

νηίστησι

a pr. manu M. alia manus ο delere voluisse videtur.

νηίστισι

G. Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. L. Vind. 2. Ald: Rob.

νηίστιοι

441

441. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-544

Νηΐσταισι προςβαλεῖν: Vit. Par. A. B. Turn. et η ad penultimam syllabam superscripto Lips. Scribendum erat

Νηΐσταισι

. V. ad Eur. Phoen. v. 1112.

προσβαλεῖν

Lips.

441

442. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-545

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν:

ἵππους γ᾽ ἐν

Rob.

ἀμπυκτῆρσι

G. Lips.

442

443. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-546

πρὸς πύλαις:

πρὸς πύλας

Ald. Rob.

443

444. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-547

φιμοὶ ... βάρβαρον τρόπον:

φριμοὶ

Vit. Schatzii coniectura,

βάρβαρον βρόμον

, aliquid commendationis quum ab eo habet, quod librarius ad v. 446. oculis aberrare potuit, tum ab explicatione scholiastae,

ἀπηνῇ ἦχον ἢ ἐπεὶ ἡ σύριγξ βοᾷ

. In Vit. glossa,

κατὰ ἦχον ἄσημον

. Eteoclem mox ad haec v. 456. respondere Schützius animadvertit

ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται

. Nihilo minus

τρόπον

servandum duxi, sive more interpretari aliquis velit, sive de ipsa soni conformatione accipiat, ut

Λυδίῳ ἐν τρόπῳ

apud Pindarum Ol. XIV. 17.

444

445. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-548

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν:

μυκτηροκόπαν

Par. E.

πνεύμασιν

Μ. Ceteri

πνεύμασι

445

446. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-549

ἐσχημάτισται δ᾽ ... οὐ σμικρὸν:

σημάτισται δ᾽

vel

εἰσημάτιστα δ'

a pr. manu M. quod sec. correxit.

σμικρὸν

Rob.

μικρὸν

M. G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Ask. A. Ox. Ald. Turn.

446

447. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-550

προςαμβάσεις:

προςαμβάσεις

Canterus Nov. lect. III. 3.

πρὸς ἐμβάσεις

ἀμβάσεις

omisso

πρὸς

Par. E. Ceteri

πρὸς ἀμβάσεις

447

448. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-551

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι:

στείχη

Vit.

πύργων

G. et ο superscripto Par. C.

πύγων

, ad τω superscripto ο, Lips.

ἐμπέρσαι

Par. G.

ἐκπέρσας

ἐκπρῆσαι

γρ.

ἐκπέρσαι

Vit. et adscriptum

ἐκπρῆσαι

in Par. B.

448

449. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-552

βοᾷ δὲ χοὗτος ... ἐν ξυλλαβαῖς:

βοᾷ δ᾽ οὗτος

ἐν

omittit Rob.

ξυλλαβαῖς

M. et regius Spanhemii. Ceteri

συλλαβαῖς

449

450. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-553

σφ' ἐκβάλοι:

σφ᾽ ἐκβάλλοι

ἀφ᾽ ἐκβάλοι

Cantabr. 1.

ἀφεκβάλοι

Colb. 1.

σφ' ἐκβάλῃ

Lips. Cantabr. 2. Ox. Par. C. Ε. F. L. Colb. 2. Vind. 3.

σφ' ἐκβάλλῃ

Vind. 2. 4.

450

451. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-554

καὶ τῷδε φωτὶ:

καὶ τῷδε τῷ φωτὶ

G. Cantabr. 2. Vind. 1. Ald.

451

452. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-555

δούλειον:

δούλεινον

Lips.

452

453. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-556

σὺν τύχῃ δέ τῳ:

σὺν τάχει

Lips. Rob.

δέ τῳ

, iota, ut videtur, a sec. manu addito, Μ.

δέ τω

G. Lips.

δέ τῳ

Taur.

δὲ τῷ

Vit. Turn.

δὲ, τῷ

Ald. Rob. γρ.

ξυντύχοι καὶ ἄν ποτε, ἵνα συμβάλῃ τῷ καὶ ἐκείνῳ τῷ Ετεόκλῳ

Par. B.

σὺν τύχῃ δέ τῳ

legit etiam Triclinius ad Soph. Oed. R. v. 80.

453

454. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-557

καὶ δὴ πέπεμπται, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων:

καὶ δὴ πέπεμπ᾽ οὐ

M. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. B. H.

καὶ δὴ πέμπτ᾽ οὐ

Vit. (sic Vit.) Par. C. Ε.

καὶ δὴ πέμπετ᾽ οὐ

Lips. Mosc. 1. Par. A. L. N. Colb. 1. Ven. A. B. Ald. Rob.

καὶ δῆτα πέμπετ᾽ οὐ

G. Mosc. 2.

καὶ πέμπεται δ᾽ οὐ

Turn. quod speciem habet emendationis. Deinde

ἐν χερσὶν

Vit. Par. N. Scribendum erat, remota negatione,

καὶ δὴ πέπεμπται

, graviore multo sententia, idque vidit etiam Erfurdtius ad Soph. Ai. p. 514. Sed tollenda etiam erat interpunctio in fine praecedentis versus atque ita continuanda oratio,

πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῷ

καὶ δὴ πέπεμπται, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων, Μεγαρεύς.

Nam καὶ δή, quod prope idem est atque ἤδη, ita collocari constat. V. ad Vigerum adn. 301. b.

454

455. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-558

τοῦ:

τῶν

Lips. Ceteri omnes

του

, nisi quod articulum omittit Colb. 1. In Par. N.

ἐκ

abesse dicit Vauvillersius: voluisse videtur

του

scribere.

455

456. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-559

οὔτι μάργων:

ὃς οὔτ᾽ εἰμάργων

μαργῶν

Lips.

μάργων

, evanido utroque accentu, M.

456

458. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-560

χθονί:

χθονός

, cum glossa

τῇ γῇ ταύτῃ

, G.

458

459. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-561

δύ᾽ ἄνδρε καὶ:

δύο

Par. G. N.

ἄνδρες

Par. N.

ἄνδρας

G. Vind. 1. 2. 3. 4. et ε superscripto Ox.

ἄνδραν

Par. E.

καὶ τὸ

Par. C.

459

460. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-562

ἑλὼν ... πατρός:

ἑλὼν

γρ.

ἐλθὼν

Par. B.

πατρὸς

γρ.

πάλιν

idem.

460

461. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-563

ἄλλῳ, μηδέ μοι ... λέγων:

ἄλλον

Cantabr. 1. et adscriptum in Par. B.

μηδέ μοι

Turn.

μὴ δέ μοι

M. G. Vit. Lips. Ald.

μηδέν μοι

Par. G.

μὴ δέ

, omisso μοι, Rob.

λέγων

γρ.

λίαν

Par. B.

461

462. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-564

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὖ τελέσαι:

ἐπεύχομαι δὴ τάδε μὲν

Μ. G. Vit. Ox. Par. Β. C. N. Ven. A. Turn.

ἐπεύχομαι δὴ τῷδε μὲν

Lips. et superscripto

τάδε

Par. A.

ἐπεύχομαι τάδε μὲν

Αld.

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν

Cantabr. 1.

ἐπεύχομαι τῷ δὲ μὲν

Rob.

εὐτυχεῖν σε

G. Par. N. Ceteri

εὐτυχεῖν

. Neque eleganter iuncta sunt

εὐτυχεῖν

δυςτυχεῖν

, neque syllabae pares antistrophicis. Quare scripsi

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὖ τελέσαι

462

463. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-565

ἰὼ πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυςτυχεῖν:

τοῖσι δὲ δυστυχεῖν. ἰὼ πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων

Rob.

πρόμαχε τῶν ἐμῶν

Cantabr. 2. Par. K. L. N. Colb. 1. Ven. Β.

προμ ἐμῶν

Mosc. 2. cum glossa

βοηθὲ τῶν

463

464. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-566

ὑπέραυχα βάζουσιν ... πτόλει:

ὡς ὑπέραυχα βάζουσιν

Par. Α. Ν.

ὡς ὑπέραν χαβάζουσ'

Ald.

ὡς ὑπέρανχα βάζουσ'

Μ. et reliqui.

πτόλει

M. Lips. Arund.

πόλιν

Rob. Ceteri

πόλει

464

465. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-567

μαινομένᾳ:

μαινομένᾳ

M. Cantabr. 1. Par. A. B. L. Ask. A. et η superscripto Lips.

μαινομένῃ

G. Vit. Ald. Rob. Τurn.

μαινομαίνη

Par. C.

465

466. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-568

νεμέτωρ:

νεμέτω

, cum glossa

διεξαγέτω

, Mosc. 2.

466

467-468. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-569

γείτονας πύλας ... Ὄγκας Ἀθάνας ... ξὺν βοῇ:

γείτονας πύλας ἔχων Ὄγκας Αθάνας

alfert Thomas M. p. 76, 19. ed. Ritsch.

πύλας ἄλλος γείτονας

Par. Ε.

πύλας ἄλλας γείτονας

Vind. 2. 4.

ὀγγὰς

ὄγγας

, cum glossa

τῆς μεγαλόφρονος

, Mosc. 2.

ἀθήνας

G. Οχ. Hesychius

Ὄγκας Ἀθηνάς, τὰς Ωγυγίους πύλας λέγει

ξύμβοῇ

Lips.

σὺν βοῇ

Par. L.

469. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-570

Ἱππομέδοντος ... τύπος:

Ἱππωμέδοντος

suo, ut videtur, arbitratu Turnebus. Priscianus de metris comn. p. 1328. Putsch. 250. Lind. 420. Gaisf. Aeschylus in

Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Ἱππομέδοντος σῆμα

(ita libri)

καὶ μέγας τύπος

. In principio enim trochaeum posuit. Quem imitans Sophocles, teste Seleuco, profert quaedam contra legem metrorum, sicut in hoc,

Αλφεσιβοίαν, ἣν ὁ γεννήσας πατήρ

. Hic quoque iambus a trochaeo incipit.

469

469. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-571

τύπος:

κτύπος

Mosc. 1. Par. L. Rob. adscriptumque γρ.

κτύπος

in Lips.

τύπος

γρ.

πόνος

Par. B.

469

470. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-572

ἅλω ... πολλήν: Haec verba,

ἅλω ... δινήσαντος

, affert scholiastes Aristophanis ad Vesp. v. 18.

ἄλω

Vit. Lips.

ἄλλω

Ald. Hesychius

ἅλως, ἡ τοῦ ἡλίου ἢ σελήνης περιφέρεια. Αἰσχύλος περιφέρεια τῆς ἀσπίδος καὶ κύκλος

πολύν

Vind. 2. 4. Rob. Idem hoc

πολύν

bis habet Par. E.

470

471. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-573

ἔφριξα ... ἐρῶ:

ἔφριξε

Οχ. Ald.

λέγω

pro

ἐρῶ

471

472. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-574

σηματουργὸς δ᾽ ... ἄρ᾽ ἦν:

σημαντουργός

Par. E. N. Vind. 1. 2. 3. 4.

ἄρ᾽ ἦν

Μ. a sec. manu et G. Vit. Lips. Turn.

ἆρ᾽ ἦν

M. a pr. manu et Ald. Rob.

γ' ἂρ

ex Par. E. affertur.

ἀνὴρ

Arund. Par. H. Ask. A. Colb. 2. Ven. B. et adscripto γρ.

ἄρ᾽ ἦν

Cantabr. 2.

δ'

472

473. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-575

ὤπασεν:

ὤπασεν

Μ. Ceteri

ὤπασε

473

474. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-576

Τυφῶν᾽, ἱέντα ... διὰ στόμα:

τυφῶν ἱέντα

τυφών, ἰόντα

Lips.

διὰ στόματος

Rob.

474

475. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-577

λιγνὺν ... αἰόλην:

λιγνῶν

, superscripto ο ad ω, Lips.

ἀιόλα

Par. E.

475

476. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-578

πλεκτάναισι:

πλεκτάναις

Cantabr. 1.

πλεκτάναι

Par. C.

476

477. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-579

κύκλου:

κύκλον

477

478. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-580

ἐπηλάλαξεν ... ἔνθεος δ' Ἄρει:

ἐπηλάλαζεν

G. Ask. A. et adscriptum in Par. B.

ἔνθεον ἄρει

Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. A. G. E. K. Ask. A. Vind. 1. Rob. Turn. et adscriptum in Par. Β.

ἄρῃ

M. Vind. 3.

ἄρην

Vit. Par. B.

ἄρειν

Αld.

ἄριν

, cum glossa

τῷ

, G.

478

479. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-581

βακχᾷ ... ἀλκήν ... Θυιὰς ... φόβον: Scribi etiam

βάκχα

scholiastes dicit.

βακχὼν

Par. E.

ἀρχὴν

, supra scripto

ἀλκήν

, Par. C.

Θυιάς

Brunckius, et sic teste Blomfieldio Arund. Ceteri

θυάς

, nisi quod

θυᾶς

habet Lips.

θοᾶς

φόβου

φόνον

scribendum coniecit Canterus. Ea mutatio maiore cum fructu v. 481. adhiberetur.

479

480. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-582

εὖ:

αὖ

G. Taur.

480

481. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-583

φόβος:

φόβον

Par. B. Ask. A. Idem habet G. sed supra adscripto

ὁ

αὐτοῦ

, et e correctione Vit. quum antea habuisset

φόβος

, ut ceteri. Vulgatae scripturae haec est sententia, terror sese iactat ad portas. Id quum universe dicatur de rebus omnibus, quibus Hippomedon formidabilis est, patet non idem esse quod praecessit

φόβον βλέπων

. Sed vereor tamen ne Aeschylus hic scripserit

φόνον γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται

481

482. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-584

πρῶτον ... Ὄγκα ... ἥτ' ἀγχίπτολις:

πρῶτον

Μ. Turn.

πρῶτα

G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Οχ. Par. C. E. N. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob.

ὤγκα

Lips.

ἥτ'

libri et Thomas M. p. 77, 2. ed. Ritsch. apud quem scriptum est

ἥτ' ἀγχίπολις πύλαισι γείτων

. Stanleius, ut Burtonus refert, scribendum coniecit

Παλλὰς ἡδ᾽ ἀγχίπτολις

. Non sollicitandum est

ἥτε

. Hoc dicit, Pallas, ut quae iutatur hanc urbem.

ἀγχίπτολις

. γρ.

ἐγχίπτολις

ἡ διὰ τοῦ ἔγχους πορθοῦσα τὰς πόλεις

Par. B.

482

483. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-585

πύλαισι γείτων ... ἐχθαίρουσ᾽:

γείτων πυλαῖσιν

Par. L.

ἐχθραίνουσ'

Οx.

ἐχθαίρνουσ'

Ald.

ἐχθαίρουσιν

Lips.

ἐχθραίρουσ'

Cantabr. 1. Par. L.

483

484. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-586

εἴρξει ... δύςχιμον:

εἴρξοι

Cantabr. 1. Ven. B. Ald. Turn.

δύσχημον

, ad

a recentiore manu

supra adscripto, Μ.

δύσχειμον

Ald. Rob.

δύσχειμω

, sed mutatum in

δύσχημον

, Lips.

484

485. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-587

Ὑπέρβιος:

ὑπέρβικος

G. τε, sed mutatum in

δέ

, Vit. Idem

τέκος

485

486. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-588

ᾑρέθη:

ἡρέσθη

486

488. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-589

οὔθ᾽ ὅπλων:

οὔθ᾽ ὅπλων

Lips. Rob.

οὐδ᾽ ὅπλων

M. G. Vit. Cantabr. 1. Colb. 1. Ox. Par. B. Taur. Ald. Turn.

488

489. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-590

εὐλόγως ξυνήγαγεν:

εὔλογος

Par. C.

ξυνήγαγεν

Brunckius.

συνήγαγεν

libri. Philotheus archiepiscopus Selymbriensis in Codicibus Nanianis p.533.

ὥσθ᾽ ὅ φησιν Αἰσχύλος, Ἑρμῆς ταῦτα εὐλόγως συνήγαγεν

489

490. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-591

ἀνὴρ ... ἀνδρὶ ... ξυστήσεται:

ἀνήρ

Porsonus.

ἀνὴρ

libri.

ἀνδρὶ

supra versum in M. omissum in G.

τῷδε

Vit.

ξυνστήσεται

Μ.

490

491. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-592

ξυνοίσετον:

ξυνήσετον

491

492. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-593

πυρπνόον:

πυρίπνοον

Vit.

πυρπνόων

Ald.

492

493. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-594

Ζεὺς ... ἐπ᾽ ἀσπίδος:

Ζεὺς

omittit G.

ὑπ' ἀσπίδος

Vit Colb. 1.

493

494. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-595

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων:

σταδαίως

Lips. Rob.

ἧστε

Lips.

χειρὸς

Lips. Cantabr. 1. Ask. A. Ald. Rob.

φλέγον

, cum glossa

καίον

, Taur. In Lips.

φλέγον

radendo ex

φλέγων

factum, supra autem scriptum est γρ.

φέρων

. Habent

φέρων

Par. F. L. Ask. A. Rob. et a sec. manu Colb. 2. Idem adscriptum in Par. Β.

φέρον

commemorat Turnebus.

ἔχων

Cantabr. 1. et adscriptum in Vind. 3.

494

495-501. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-596

NA: Dindorfius versus 496 - 501. (

τοιάδε ... τυχών

) ab interpolatore profectos censet. Assentior ita ut versus 495.498-501. non putem esse Aeschyli. Recte enim procedunt haec,

Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾽ ἀσπίδος σταδαῖος ἦσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων. τοιάδε μέν τις προςφίλεια δαιμόνων· πρὸς τῶν κρατούντων δ᾽ ἐσμέν, οἳ δ᾽ ἡσσωμένων.

Sic etiam apparet, quid interpolatorem moverit, ut cetera adderet.

495. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-597

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον:

κἄπω

Taur.

εἶδεν

Μ.

οἶδε

Lips. Cantabr. 1. Par. L. Rob.

Ζηνά του νικώμενον

probabiliter Elmsleius ad Eur. Iph. Aul. v. 1265. in Censuris trimestribus XIV. p. 461.

495

496. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-598

τοιάδε μέν τις προςφίλεια:

τοιαύτη

γρ.

τοιάδε

Vit.

τοιαῦτα

Colb. 1. idemque ad

τοιάδε

supra adscriptum in G. Libri

μέντοι

. Ιd quid sibi velit hoc loco, non intelligo. Scripsi

μέν τις

προσφίλια

496

497. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-599

ἡσσωμένων:

ἡσσομένων

497

498-499. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-600

NA: Vulgo hi duo versus ordine inverso leguntur. Mutavit ordinem Brunckius secutus Par. A. B. In M. hi duo versus et duo sequentes hoc ordine leguntur, 498. (

εἰ Ζεύς γε

) 500. (

Ὑπερβίῳ τε

) 499. (

εἰκός γε

) 501. (

σωτήρ

): sed a recentiore manu adscriptae sunt litterae β γ α δ, quae hunc vulgarem versuum ordinem restituendum esse indicant, 499. 498. 500. 501.

498. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-601

εἰ Ζεύς γε ... καρτερώτερος:

εἰ ζεύς γε

Μ. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Par. A. B. E. Turn.

εἰ ζεύς τε

G. Οx. Aid. Rob.

καρτερώτατος

Ox. Par. E. Ald.

498

499. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-602

εἰκὸς δὲ πράξειν ... ἀντιστάτας:

εἰκός γε

, ad

γε

a recentiore manu

δὲ

supra adscripto, M.

499

499. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-603

πράξειν ... ἀντιστάτας:

πρᾶξιν

a pr. manu M. recentior acutum accentum et alteri syllabae

ειν

supra adscripsit.

πράξιν

Ald.

ἀντηρέτας

Mosc. 1. Par. K. L. Ven. B. Sic erat v. 266.

499

500. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-604

Ὑπερβίῳ τε:

ὑπερβίῳ γε

Rob. Vict.

500

501. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-605

σωτὴρ γένοιτ' ἂν ... ἐπ᾽ ἀσπίδος:

γένοιτ' ἂν

M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

γένοιτο

, omisso

ἂν

, Cantabr. 2. Colb. 2. Par. L. Ven. B.

σώματος

Lips.

ὑπ' ἀσπίδος

Rob.

501

502. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-606

δὴ:

δ'

, quod reliqui hibri omittunt, ex Rob. recepi.

διὸς γρα

δορὸς

Par. B.

502

503. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-607

ἔχοντ᾽:

ἔχοντ'

Brunckius. Libri

ἔχοντα

503

504. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-608

δαίμονος ... ἐχθρὸν ... βροτοῖς τε καὶ:

δαίμονος

Brunckius. Libri

δαίμοσιν

. Sed scholiastes

πιστεύω ἀπολεῖσθαι τὸν ἔχοντα ἐν τῷ σάκει τὸν ἐχθρὸν Διὸς δαίμονα

. Deinde

ἐχθρῶν

Vit. Οx.

βροτοῖς τε καὶ

Brunckius.

βροτοῖσί τε καὶ

M. G. Vit. Lips. Par. L. Taur. Vind. 1. 3. Ald. Turn.

βροτοῖσί γε καὶ

Ox. Par. C. Vind. 2. 4.

βροτοῖσι καὶ

Rob.

504

505. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-609

θεοῖσιν: Libri

θεοῖσι

505

506. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-610

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὴν:

πρόσθε

Brunckius, et sic M.

πρόσθεν

ceteri.

πυλῶν

Ven. 1. et ex correctione G. in quo

πυλῶν

fuerat.

κεφαλὴν

506

507. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-611

οὕτως γένοιτο:

οὕτω

Lips. Arund. Vind. 2. 4. Rob.

γένοιτ' ἂν

G. Taur. Vind. 1.

507

508. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-612

πέμπταισι προςταχθέντα ... Βορραίαις:

πέμπαισι

Vit.

προταχθέντα

Ven. Β.

προσταγέντα

Cantabr. 1. 2. Rob.

προσταθέντα

Vit.

Βορραίαις

Porsonus.

βορρέαις

Par. L.

βορρέας

M. Vit. Cantabr. 2. Colb. 1. Ox. Par. A. B. Rob.

βορέαις

G. Lips. Cantabr. 1. Par. C. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald.

βορρίαις

Par. N.

βορέαισι

Turn. V. Vngeri Theb. Parad. I. p. 333.

508

509. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-613

Ἀμφίονος:

ἀμφιόνης

Lips.

509

511. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-614

ὀμμάτων θ᾽:

ὀμμάτων δ'

Vit. et

θ'

superscripto Par. L. Omittit particulam Rob.

511

513. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-615

δορός· ... μητρὸς: Vulgo

Διός

. Ex G. Cantabr. 2. Ask. A. Rob. recepi

δορός

. Ita haec simillima sunt versui 47. ubi septem duces simpliciter dicebantur coniurasse

λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ

μητρὸς

Vit. Ox.

ματρός

, minio supra adscripto η, G.

ματρός

Μ. et ceteri.

513

514. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-616

καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις:

καλίπρωρον

G. Ald. Tzetzes ad Lycophr. v. 1345.

μετέφρασε δὲ τὸ Αἰσχύλειον. ὃν γὰρ ἀνδρόπαιδα φησιν Αισχύλος, οὗτος νέανδρον ὡς μεταφράζων λέγει

514

516. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-617

ταρφὺς ἀντέλλουσα:

ταρφὺς

ab initio etiam Lips. sed factum inde

ταρφύς

φυούσης

ἀντέλουσα

Lips. Cantabr. 1. Par. G. N.

ἀνατέλλουσα

Vind. 2.

516

517. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-618

ὃ δ᾽:

ὃ δ'

Vit. Ald. Rob. Τurn.

ὃ δ'

, supra scripto ὦ, Lips.

ὁ δ’

ceteri.

517

518. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-619

γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽:

γοργόν τ'

Colb. 2.

καὶ γοργὸν δ’

Ald.

καὶ γόργον

etiam ex Par. E. affertur.

ὁμ'

pro

ὄμμ'

518

519. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-620

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ' ἐφίσταται:

οὐ μὴν δ'

Vit.

ἀκόμαστός γ'

Par. E.

ἀκόλαστός γ'

Colb. 1.

ἀκόλαστός τ'

Par. N.

ἐπίσταται

Vit. Colb. 1. Par. N.

519

521. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-621

κυκλωτῷ ... προβλήματι:

κύκλῳ τῷ

Μ.

κύκλῳ τῷ

Αld.

κυκλώτου

Cantabr. 2.

προβλήματι

Colb. 1. Par. N.

521

522. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-622

προςμεμηχανημένην:

προςμεμηχανημένην

M. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. B. N. Ask. A. Rob. et supra scripto ευ Cantabr. 1. γρ.

προςμεμηχανευομένην

Par. B.

προςμεμηχανευμένη

Ald.

προςμεμηχανευμένην

G. Turn. V. v. 624.

522

523. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-623

γόμφοις ἐνώμᾳ, λαμπρὸν ἔκκρουστον: Non opus est Wakefieldii coniectura Silv. crit. III. p.75.

γόμφοισι νωμᾷ

λαπρὸν

Vit.

ἔκρουστον

Lips. Eustathius p. 1160, 49.

ἴσως δὲ καὶ μηχανῇ τινὶ ἐκινοῦντο, ἔκκρουστα ὄντα καὶ οὐ διόλου προςηλωμένα τῷ σάκει. καὶ οὕτω ἐφάνταζον τοῖς ὁρῶσι τὸ αὐτοκίνητον, ὁποῖον δή τι πλάττει καὶ Αἰσχύλος ἐν τοῖς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας

523

524. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-624

ὑφ᾽ αὐτῇ:

ὑπ' αὐτῇ

Vit. Lips. Vind. 2. 4. Rob.

ὑφ᾽ αὑτὴν

sic G. Wakefieldius

ὑφ' ἑαυτῇ

scribendum putavit. Erunt fortasse, qui hanc coniecturam firmari putent eo quod scholiastes haec ita explicat,

φέρει δὲ ἡ Σφίγξ ἕνα τῶν Καδμείων ἐν τοῖς ὄνυξιν ἑαυτῆς οὕτως ὥςτε δοκεῖν ἐπ' αὐτῷ πλεῖστα βέλη ἰάπτεσθαι καὶ πέμπεσθαι

. Similis est alterius scholiastae interpretatio. Vterque scholiastes videtur

ὡς

ad infinitivum rettulisse, quod fieri non potest. Sensus est, fert Sphinx virum Thebanum, quo is quam plurimis telis petatur.

'Yφ' αὑτῇ

recte se habere videbitur, modo recte animo informaveris effigiem Sphingis Thebanum ferentis. Non in superiore scuti parte Sphinx, in inferiore Thebanus erat, sed omnem scuti orbem obtinebat Sphinx ita, ut ante eam esset Thebanus, a quo maximam partem tegeretur: gestus autem Sphingis erat is, ut sub se ferret Thebanum. Sic demum fieri poterat, quod volebat Parthenopaeus, ut tela, quae scuto illo exciperet, Thebanum istum ferirent.

524

525. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-625

ἰάπτεσθαι:

ἰάπτηται

Taur. Vind. 3. et in rasura, sed a pr. manu, G. Adscriptum in G. Taur.

πέμπωνται

525

527. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-626

μακρᾶς ... καταισχυνεῖ:

μακρᾶς τε

Vit. Libri

καταισχυνεῖν

, nisi quod

καταισχύνειν

habet Lips.

κατ' αἰσχυνεῖν

G. Scripsi

καταισχυνεῖ

. Nam infinitivus pro particulis

δ' οὐ

exigere videtur

οὐδέ

. Confirmavit hanc coniecturam M. in quo hoc ipsum scriptum est

καταισχυνεῖ

527

528. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-627

Παρθενοπαῖος:

ὁ παρθενοπαῖος

Par. F. non M. qui articulum non magis habet quam ceteri. In G. ὁ minio supra adscriptum.

528

529. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-628

Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων:

ἄργει τ'

Colb. 1. Par. N.

ἐκτείνων

529

530. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-629

τοῖςδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι: Pro

τοῖςδ᾽ ἃ μὴ

habent

δείν' ἃ μὴ

Par. L. Rob. et Cantabr. 2. Par. K. Ven. 2. errare enim videtur Butlerus, qui his codicibus

ἂν

tribuit. Adscriptum est

δείν'

etiam in Par. B. Sumptum est autem ex ν. 407.

κραίνοι

M. Lips. Cantabr. 2. Par. Α. Β. (v. Brunckium ad ν. 428 = 407.) Κ. L. Ven. B. Ald.

κραίνει

κράνοι

Vit. Ox. Rob. Turn.

530

532. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-630

ἀνοσίοις κομπάσμασιν:

ἀνοσίαις

, supra scripto a sec. manu οις, M.

κομπάσμασιν

M. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B.

κομπάσμασι

G. Lips. Ald. Rob. Turn. Satis recte haec explicavit alter scholiastes,

εἴθε γὰρ τύχοιεν παρὰ τῶν θεῶν ὧν καθ᾿ ἡμῶν φρονοῦσιν, τουτέστιν ἅπερ ἡμῖν ἀπειλοῦσιν αὐτοὶ πάθοιεν, καὶ ὄντως ἂν εἰ γένοιτο τοῦτο, ἀπολέσθειεν ἂν σὺν

532

532. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-631

NA:

αὐτοῖς ἐκείνοις κομπάσμασι πανώλεθροι καὶ παγκακῶς

. Non opus est ut cum Dindorfio ante v. 521. aliquot versus excidisse putemus, versuum autem 532. 533. ordinem invertamus.

532

533. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-632

ἦ τἂν ... παγκάκως:

ἦ τῶν

Blomfieldius. Libri

ἦ τ᾽ ἂν

vel

ἦτ᾽ ἄν

τ'

, sed superscripto κ, Ox.

παγκακῶς

omisso τ' Cantabr. 2.

533

534. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-633

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽:

ἔστι δὲ

Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn.

δὲ

omittit Ven. B.

τὸν δ᾽

pro

τῷδ᾽

Lips. Par. E.

534

535. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-634

χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον: Tzetzes Chil. IV. 982.

ὁ παῖς τοῦ Εὐφορίωνος ὁ τραγικός Αισχύλος ἐν δράματι ὃ λέγεται Ἑπτὰ οἱ ἐπὶ Θήβαις Ετεοκλέα τῶν Θηβῶν εἰςφέρει βασιλέα παγκαλῶς περὶ Αργείων στρατηγῶν ἑπτὰ διερωτῶντα, τίς ποίᾳ πύλῃ τῶν Θηβῶν τὴν μάχην συγκροτήσει. καὶ λέγει τις ἐξάγγελος τὰς κλήσεις τῶν Αργείων, ἑκάστῳ τῶν Αργείων δὲ Θηβαῖον ἀντιτάττει, λέγων ἑκάστῳ τῶν αὐτοῦ τοὺς πρέποντας ἐπαίνων, ὡς ὃ μὲν ἀντιτάξεται τῷ δεῖνι τῶν Αργείων, καὶ συμβαλών, ὡς μοι δοκεῖ, μάχην οὐ καπηλεύσει, ἀλλὰ φανεῖται δόκιμος κατὰ τῶν ἐναντίων· ἄλλῳ δὲ πάλιν ἀπ' αὐτῶν φησὶν ὡς ἔστι τούτῳ νοῦς μὲν ἀκόμπαστος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον· οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει.

Versu a fine quarto legebatur

οὐκ ἀπηλεύσει

, eodem errore quo G. Lips. v. 526.

οὐκ ἀπηλεύσειν

habent.

τὸν δράσιμον

Colb. 2. Mauricius Hauptius scribendum esse coniecit

χεὶρ δὲ δρᾷ τὸ δράσιμον

. Non opus est mutatione. Videtur enim

ὁρᾷ

esse respicit, i. e. curat, quemadmodum Pindarus in fine Ol. IX. dixit

τοῦτο δὲ προςφέρων ἆθλον ὄρθιον ὤρυσαι θαρσέων τόνδ᾽ ἀνέρα δαιμονίᾳ γεγάμεν εὔχειρα, δεξιόγνιον ὁρῶντ᾽ ἀλκάν

, clama hunc virum mirabiliter validum manu crasisse, dum dextrum membrorum robur respicit, h. e. curat. V. Emendationes quinque carminum Olympiorum Pindari p. 9.

535

537. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-635

γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ:

γλώτταν

Cantabr.1.

γλῶσσα

ἑργμάτων

ἁρμάτων

adscriptum in Par. B.

ἅπερ

G. Ald.

ἄνευ

Lips. Cantabr. 1. et adscriptum in Par. B.

537

538. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-636

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν:

ἔξω

Colb. 2. Par. K. Ven. 2. Rob. et adscriptum in Par. B.

ἀλδαίνει

Lips. Multum fallitur B. Martinus Var. lect. I. 9. p. 20.

πύλας

de ore, ut apud Euripidem

στόματος πύλαι

dicuntur, interpretans. Dubito autem an sic scripserit Aeschylus,

ἔσω πυλῶν θοροῦσαν ἀλδαίνειν κακά

538

539. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-637

ἐχθίστου δάκους:

ἀδίκου

pro

ἐχθίστου

Vit. Rob.

δάκος

Οχ.

539

540. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-638

εἰκὼ:

εἰκῶ

male Ald. Rob. Sed

εἰκὼ

M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Turn.

540

541. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-639

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω: Libri

ἔξωθεν εἴσω

, nisi quod

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω

habent G. Vit. Deinde

τῷ φέροντι δὲ μέμψεται

Arund. Cantabr. 1. 2. In M. Ald. Rob. ita interpunctum est,

πολεμίας ἐπ' ἀσπίδος ἔξωθεν, εἴσω

etc. atque M.

541

541. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-640

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω: simul post

εἴσω

colon habet. Reliquae editiones maiorem interpunctionem post

ἀσπίδος

habent et deinde

ἔξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται

. Burgessius in notis ad hanc fabulam et in appendice ad Dawesii Misc. crit. p. 485.

ἣ ἔξωθεν εἴσω

vel

ἡ 'ξωθεν εἰκὼν

scribendum esse putavit. Porsonus quoque

ἔξωθεν εἴσω

scripsit. Codicum G. et Vit. lectio monstrare mihi videbantur scribendum esse

ἔξωθε δ᾽ εἴσω

. De abiecto in adverbiis huiusmodi videndus est Lobeckius ad Phryn. p. 280. Nisi versus ante hunc excidit.

541

542. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-641

πυκνοῦ κροτησμοῦ:

χοροῦ

Colb. 1. Par. L. et e correctione, quum antea

πυκνοῦ

scriptum fuisset, G. γρ.

πικροῦ

Par. B.

κροτησμοῦ

Cantabr. 1. 2. Par. A. B. Rob. et sic M. antequam radendo ex

fieret.

κροτισμοῦ

G. Vit. Lips. Ald. Turn. et sic nunc M.

κοντισμοῦ

ex Par. N. affertur.

καρτησμοῦ

Par. C.

542

543. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-642

θεῶν θελόντων· ἂν ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ:

θεῶν θελόντων δ' ἂν

M. Par. B. Rob. Turn. In Par. B.

τ'

δ'

supra scriptum est.

δ' ἂν

Lips. Omittunt

δ'

G. Vit. Ox. Par. A. Taur. Ven. A. Vind. 1. 2. 4. Ald. Ex Par. E.

ἂν ἀναλευθήσαι'

enotatum est. Scribendum est, omissa particula,

θεῶν θελόντων

, ut haec cum praecedentibus coniungantur, deinde autem

ἂν ἀληθεύσαιμι ἐγώ

. V. Opusc. IV. p. 383. seq.

543

545. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-643

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας: Wakefieldius Silv. crit. II. p. 109. frustra corrigit

ὀρθίης

. Hoc assumpto Blomfieldius, ut versus antistrophico accuratius responderet, scribendum putabat

καὶ τριχὸς ὄρθιος πλόκαμος ἵσταται

. Melius esset

καὶ τριχὸς ὀρθίας

545

546. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-644

κλυούσα: Verba haec,

μεγάλα μεγαληγόρων κλύων

in Vit. ab alia manu in ima pagina scripta sunt, adiectumque "deest folium?" Tum sequitur folium vacuum, post quod pergit codex v. 596. Libri

κλύων

, nisi quod

κλίνουσ'

est in Colb. 1. Par. N. Scribendum esse

κλυούσῃ

indicavi in El. doctr. metr. p. 279.

κλυούσαν

malebat Wellauerus.

546

547-548. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-645

εἴθε γὰρ θεοὶ τούςδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ:

εἴθε γὰρ θεοὶ

Arund. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. A. B. E. H. K. L. Ven. B.

εἴθ' οἱ θεοὶ

εἰ οἱ θεοὶ

Lips. Ald. Rob. Turn.

εἴθ' οἱ θεοὶ

G. Taur.

ἐν γῇ

Ald. Rob. Omittit has voces Lips.

549. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-646

σωφρονέστατον:

σωφρονέστατον

Μ. Lips. Arund.

σωφρονέστερον

G. Cantabr. 1. Mosc. 2. Ox. Par. B. E. Ven. A. Ald. Rob. Turn. et supra adscripto ατον Par. C. γρ.

σωφρονέστατον

Par. B.

549

550. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-647

ἀλκήν τ' ... μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν:

δίκη δ'

G. Taur.

μάντιν τ'

Ald. Rob. Inter

Ἀμφιαρέω

βίαν

lituram habet M.

ἀμφιάρεων

, omisso

βίαν

, Lips.

550

551. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-648

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις: Hunc et sequentem versum omittunt Ox. Ald. Patet erroris origo.

ὁμολωΐσιν

Μ.

ὁμολωΐσι

G. Lips. Cantabr. 1. 2. Vind. 1. 2. 3. 4. Rob. Turn.

δ'

omittit Lips.

πύλαισι

Cantabr. 2.

551

552. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-649

βάζει ... βίαν:

βιάζει

Rob.

πολλὰ

omittit Par. E. De hoc et sequentibus versibus v. ad v. 559.

552

553. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-650

ταράκτορα:

ταράκτορα

Par. Ε.

σπαράκτορα

Par. A.

553

554. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-651

[μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,]:

τῶν κακῶν

Lips. Valde displicet articulus

τῶν

. Videri possit poeta tale quid scripsisse,

554

554. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-652

NA:

μέγιστον Αργει πημάτων διδάσκαλον

. Sed videtur potius delendus esse hic versus, utpote qui factus sit ex ν. 556.

554

555. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-653

Ἐρινύος ... πρόςπολον φόνου:

ἐρινθὸς

Μ. Vulgo

Ἐριννύος

πρὸς πολλὸν

Cantabr. 2.

φόνον

Par. E.

555

556. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-654

κακῶν τ':

κακῶν δ'

G. Cantabr. 2. Colb. 1. Taur. Ald. Turn.

556

557-558. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-655

καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα: Libri

καὶ τὸν σὸν αὖθις πρόσφορον ἀδελφὸν

, nisi quod

προσμόραν

, eraso in prima syllaba accentu, M. habet,

πρὸς μόρον

Lips. Ald. In G. scriptum fuerat

πρὸς μορον

, deinde accentus minio correctus est.

ἀδελφὸν

G. Rob. Brunckius, qui temeraria coniectura dedit

καὶ τὸν σὸν αὖθις ὁμόσπορον κακορροθῶν

, e suis codicibus glossam profert,

πλησιοθάνατον, τὸν ἐγγὺς θανάτου ὄντα

. Idem in codicibus aliam lectionem adnotatam esse dicit,

πρόσπορον

, quam glossae exponant

τὸν ἐκ τοῦ αὐτοῦ σπόρου, ἐκ τῆς σπορᾶς γεννηθέντα

. In M. ad

πρόσφορον

adscriptum est

τὸν ἀξιοθάνατον, ἢ τὸν συμπράκτορα αὐτοῦ

. In Lips.

τὸν πρὸς τὸν σὸν θάνατον ἀδελφόν

. In G.

τὸν οὐκ ἐπὶ φιλίᾳ ὄντα σοι

. Patet vetustum mendum esse

πρόςμορον

. Praeterea

ἀδελφεός

alienum est a trimetris tragicorum. Proxime verum accessit Dobraeus, qui Adv. II. p. 18. scribendum esse coniecit

καὶ τὸν σὸν αὖτ' ἀδελφὸν εἰς πατρὸς μόρον

. Sed neque

ἀδελφὸν

admittere nee

μόρον

servare debebat. Scripsit, opinor, Aeschylus

καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα

. Respicitur res narrata in Thebaide apud scholiastam Sophoclis ad Oed. Col. v. 1375.

Ὄμμα

autem, quod libri habent et agnoscunt scholiastae, Schützius rectissime in

ὄμμα

mutavit. Affert Schützius Clementis Alexandrini verba ex libro III. Paedagogi p. 108. ed. Sylb. 296. ed. Poll.

τὸ ἐν ταῖς ὁδοῖς σαλεύειν καὶ ἐξυπτιάζοντα παραβλέπειν εἰς τοὺς ἀπαντώντας

. Lucianus quum alibi, tum in Cataplo c. 16. t. I. p. 639.

ὥςτε ὑπεράνθρωπός τις ἀνὴρ καὶ τριςόλβιός μοι κατεφαίνετο καὶ μονονουχὶ καλλίων καὶ ὑψηλότερος ὅλῳ πήχει βασιλικῷ, ἐπαιρόμενος τῇ τύχῃ καὶ σεμνῶς προβαίνων καὶ ἑαυτὸν ἐξυπτιάζων καὶ τοὺς ἐντυγχάνοντας ἐκπλήττων

. Vbi scholiastes

ἐξυπτιάζων· ἀντὶ τοῦ τείνων τὸν τράχηλον καὶ τὸ στῆθος προβαλλόμενος ἅμα καὶ τοὺς ἰδίους ὤμους περισκοπούμενος, ὅ ἐστι γαυριῶν καὶ ὑπερηφάνως περιπατῶν

559. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-656

δυςεκτέλευτον τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος: Libri

δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος

, nisi quod

τελευτᾷ

habet Cantabr. 1.

τελευτὴν οἱ ἐνδατούμενον

Par. E. Scholiastae haec est explicatio,

εἰς δύο διαιρῶν τὸ ὄνομα τοῦ Πολυνείκους, τὸ πολύ καὶ τὸ νεῖκος

. Non videtur dubitari posse quin corruptum sit

δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ

. Puto Aeschylum scripsisse

δυςεκτέλευτον

. Ceterum suspicor post hunc versum collocandos esse versus 553 - 556. qui in Polynicem quadrant, Tydeo autem non satis apte convicia ista conveniunt. Rectissime oratio sic procedet,

559

559. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-657

NA:

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν, καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν, δυςεκτέλευτον τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος, τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα, Ἐρινύος κλητῆρα, πρόςπολον φόνου, κακῶν τ' Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον καλεῖ.

Sic etiam habet

καλεῖ

, quo referatur.

559

560. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-658

τοῦτ᾽ ἔπος:

τοὔπος

pro

τοῦτ' ἔπος

G. Taur. Vind. 1. Ald.

τοῦτ᾽ ἔπος ὁ

Turn.

560

561. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-659

ἦ τοῖον ... καὶ:

ἢ ποῖον

Colb. 1. Par. N.

ἦ θεῖον

Rob. quod Schutzius et Blomfieldius receperunt.

Τοῖον

non sollicitandum est:

καί

hic est quod nos dicimus eben.

561

562. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-660

καλόν ... μεθυστέροις:

καλοῦντ'

, supra adscripto γρ.

καλόν

, Lips.

μεθ᾽ ὑστέροις

G. idemque in M. sec. manus ex

μεθυστέροις

fecit.

562

564. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-661

ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα:

ἐπ' ἀκτὸν

G. Lips. Idem ante rasuram in M. fuisse videtur.

ἐμβεβηκότα

G. Mosc. 2. uterque cum explicatione

ἐπαγαγόντα

564

565. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-662

μητρὸς δὲ πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;: Libri

μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη

, nisi quod

μητρός τε πηγὰς

habet G. sed scholio

πηγήν

praefixum est.

κατασβέσει δίκην

L. et

δίκην

erat ante correctionem etiam in G. Non verum est Par. B. habere

μητρὸς δέ

. Brunckius codices suos

τε

habere testatur, Faehsius autem, dum scholion affert, ipsius Aeschyli verba adscripsit ut Brunckius ea dedit:

μητρὸς δὲ

scripserunt Grotius in Excerptis p. 21. Brunckius, Schutzius, Porsonus, Blomfieldius. Turnebus post

πηγήν

colon posuit, ut haec cum praecedentibus coniungerentur, quam interpunctionem memorat scholiastes codicis G. qui haec adscripsit,

μητρός τε πηγήν. τινὲς μέχρι τούτου στίζουσι, νοοῦντες τὸ πηγήν διὰ τὸν Ἰσμηνὸν ποταμὸν καὶ τὴν Δίρκην πηγήν, ἀνάγοντες πρὸς τὸ πορθεῖν. τὸ δὲ μητρὸς διὰ τὴν γῆν τῶν Θηβῶν κοινὴν οὖσαν μητέρα. τὸ δὲ κρεῖττον διὰ τὴν Ἰοκάστην λέγειν ταῦτα, καὶ τὴν πηγὴν τῶν δακρύων τῆς μητρὸς ποία δίκη κατασβέσει;

In M. hoc scholion adscriptum est,

τὰ δάκρυα τῆς πατρίδος ποία παύσει τιμωρία;

Iocastae quidem nulla hic mentio fieri potuit. Patriam vero quis umquam simpliciter

μητέρα

vocavit? Neque enim comparari possunt talia quale hoc Platonis est in Menexeno p. 237. Β.

τρεφομένους οὐχ ὑπὸ μητρυιᾶς, ὡς ἄλλοι, ἀλλ' ὑπὸ μητρός, τῆς χώρας ἐν ᾗ ᾤκουν

, aut quod Isocrates dicit Paneg. §. 25.

μόνοις γὰρ ἡμῖν τῶν Ἑλλήνων τὴν αὐτὴν τροφὸν καὶ πατρίδα καὶ μητέρα καλέσαι προςήκει

. Si autem patriam simpliciter ita appellare licuisset, quis eam sic vocaturus esset, ubi statim sequeretur

πατρίς τε γαῖα

, tamquam diversum quid? Schützii coniectura,

μητρὸς δὲ πηγή τις κατασβέσει δίκην;

quam ita interpretatur, matris vero (caesue) vindictam num fons aliquis restinguet, quam dura sit et contorta, mani-

565

565. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-663

NA: festum est. Melius Seidlerus putavit scribendum esse

πληγήν

. Blomfieldius, etsi loco non recte intellecto, tamen non male suspicatus est scribendum esse

δίκῃ

. Sed nulla mutatione opus esse existimo. Sententia enim haec est, quis matrem iure occidat? Ita patria, a te bello petita et vastata, quomodo tibi amica sit?

Μητρὸς πηγὴν

dicit maternum fontem, fontem matris, ex quo quis natus est. Itaque res eo redit, ut dicat, quemadmodum matris caedes iniusta est, ita iniusta est expugnatio patriae. Recte se habet

τίς δίκη

, quae iustitia matrem exstinguet, i. e. quis iuste matrem suam occidat? Recte etiam

μητρός τε

πατρίς τε

dicta sunt, opposita et per illa duo

τε

comparationem indicantia.

565

566. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-664

πατρίς τε γαῖα, σῆς ὑπὸ σπουδῆς:

πατρίς τε

Rob.

πατρός τε

G. Par. G. Vind. 3. Ald. Turn. idemque adscriptum in Par. Β.

πατρὶς δὲ

M. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. Β. Κ. Αsk. Α. Colb. 1.

γαίας ἧς ὑπὸ

a pr. manu M.

γαῖα σῆς ὐπο

idem a sec. manu.

σποδῆς

Lips.

566

567. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-665

ξύμμαχος:

ξύμμαχος

M. Ceteri

σύμμαχος

567

568. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-666

ἔγωγε μὲν δὴ:

δὴ

omittit Ald.

Πιανῶ

non videtur de corpore putrefacto intelligendum esse, sed significare superbam reddam, similiter atque in Agamemnone v. 261. 1640.

568

569. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-667

πολεμίας ὑπὸ χθονός:

πολεμία

Lips. Par. G.

ὑπὸ χθονός

G. a pr. manu et Ald. Turn.

ἐπὶ χθονός

M. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Par. K. Taur. Ven. B. Rob. et a sec. manu G.

ὑπὸ χθονός

. γρ.

ἐπὶ χθ.

ex Par. B. Faehsius affert.

569

571. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-668

τοιαῦθ᾽ ... ἀσπίδ᾽ εὐκυκλον νέμων:

τοιάδ'

Cantabr. 1. Colb. 2.

τοῖα δ’

Par. H.

εὔκυκλον νέμων

G. Lips. Turn. et reliqui, ut videtur, plerique codices. γρ.

εὔκυκλον νέμων

sec. manus in margine M. adscripsit: ipse enim M.

εὔκηλον ἔχων

habet.

Εὔκηλον ἔχων

est in Colb. 1. Par. N. Ald. Rob. adscriptumque in Par. B.

νωμῶν

Mosc.1.

νόμον

, alteri syllabae ω supra adscripto, Par. K. Apud scholiastam Euripidis ad Phoen. v. 1111. (1118. Valck.) ante Barnesii interpolationem sic legebatur,

καὶ παρ' Αισχύλῳ, τοίαν (τοίων δ' codex Taurinensis) ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ ἔχων (ἀσπίδων ἔγκυκον ἔχων Taur.) πάγχαλκον ἕρπε (έρπει Taur.), σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ

571

572. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-669

ηὔδα:

ηὔδα

G. Lips. et a pr. manu M.

572

573. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-670

γὰρ ... ἄριστος ... θέλει:

γάρ

omittit Par. E. Plato de re publ. II. p. 361. B.

τοῦτον δὲ τοιοῦτον θέντες, τὸν δίκαιον παρ' αὐτὸν ἱστῶμεν τῷ λόγῳ, ἄνδρα ἁπλοῦν καὶ γενναῖον κατ' (ser. καὶ κατ') Αισχύλον οὐ δοκεῖν ἀλλ᾽ εἶναι ἀγαθὸν ἐθέλοντα

. Εt p. 362. Α.

τὸ δὲ τοῦ Αἰσχύλου πολὺ ἦν ἄρα ὀρθότερον λέγειν κατὰ τοῦ ἀδίκου. τῷ ὄντι γὰρ φήσουσι τὸν ἄδικον, ἅτε ἐπιτηδεύοντα πρᾶγμα ἀληθείας ἐχόμενον καὶ οὐ πρὸς δόξαν ζῶντα, οὐ δοκεῖν ἄδικον, ἀλλ᾽ εἶναι ἐθέλειν, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενον, ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα

. Ad priorem locum scholiastes

Αἰσχύλου ἐξ Ἑπτὰ ἐπὶ (Bekkerus ἐπ') Ἀμφιαράου, “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.”

Hi loci Platonis non arguunt Platonem

δίκαιος

, non

ἄριστος

, quod apud Aeschylum libri habent, legisse. Habent autem hoc vocabulum

δίκαιος

alii scriptores qui hoc dicto utuntur. Clemens Alex. Strom. I. p. 117. Sylb. 319. Pott.

εἰ δέ τις οὐ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ' εἶναι θέλῃ, συνιέναι τὰ κάλλιστα τοῦτον αὐτῷ προςήκει

. Basilius de leg. Graec. libris c. 11. p. 92. ed. Grot,

ἀλλ᾽ οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς ἀδικίας ὅρος, εἴ τι δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα

. Damascius apud Photium Bibl. p. 337. Α. 4. Bekk.

οὐ δοκεῖν δὲ δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι ἤθελε, βαθεῖαν τῷ ὄντι καὶ αὐτὸς αὔλακα διὰ φρενῶν καρπούμενος

. Accuratius, ut videtur, Damascii verba Suidas in v. δίκαιος servavit,

κατὰ τὸν Αἰσχύλον οὐ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων, βαθεῖαν τῷ ὄντι καὶ αὐτὸς αὔλακα διὰ φρενῶν καρπούμενος

. Sopater in Walzii Rhet. Gr. IV. p. 79.

φιλοσοφίας γὰρ ταῦτα, ἣ πηγὴ τεχνῶν καὶ ἐπιστημῶν ὑπάρχουσα οὐ δοκεῖν δικαία, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει

. Suidas in v. δοκιμάσας haec habet,

καὶ Αἰσχύλος φησίν “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων (sive θέλω, θέλει)

, quae alieno loco legi Kusterus vidit: petita sunt fortasse ex priore loco in v. δίκαιος, aut pertinent ad vocem δόκησις. Sed hi scriptores Aeschyli verba aut a Platone sumpsisse videntur, aut accommodasse rei de qua loquebantur. Eo modo iis usus est Philemon apud Stobaeum IX. 22.

ἀλλ' ὅςτις ἄδολον γνησίαν τ᾽ ἔχων φύσιν εἶναι δίκαιος κοὐ δοκεῖν εἶναι θέλει

. Et Choricius in Villoisoni Anecd. II. p. 22.

ἐβούλετο γὰρ οὐ δοκεῖν, ἀλλ᾽ εἶναι χρηστή

. Libanius Ep. 579.

οὗτος γὰρ κατ' Αισχύλον εἶναι ἐθέλων ἢ δοκεῖν τούτοις ἀντ᾽ ἐκείνων χρῆται

. Sallustius Cat. c. 54. de Catone, esse quam videri bonus malebat. Sed

ἄριστος

praeter Aeschyli libros et Tzetzam, cuius verba ad v. 535. exhibui, Plutarchus habet de aud. poetis p. 32. Ε.

Αἰσχύλος δὲ καὶ τὸ πρὸς δόξαν ἔχειν ἀτύφως, καὶ μὴ διασοβεῖσθαι, μηδὲ ἐπαίρεσθαι τοῖς παρὰ τῶν πολλῶν ἐπαίνοις, ἐν τῷ φρονεῖν τίθεται, περὶ τοῦ Ἀμφιαράου γράφων “οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾽ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.”

Idem in dictis regum et imperatorum p. 186.Β.

Αισχύλου δὲ ποιήσαντος εἰς Ἀμφιάραον “οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾿ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα,” καὶ λεγομένων τούτων, πάντες εἰς Ἀριστείδὴν ἀπέβλεψαν

. Verum idem eandem rem narrans Plutarchus in vita Aristidis c. 3. haec habet,

ὅθεν, ὡς ἔοικε, τῶν εἰς Αμφιάραον ὑπ' Αισχύλου πεποιημένων ἰαμβείων ἐν τῷ θεάτρῳ λεγομένων, “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾿ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα,” πάντες ἀπέβλεψαν εἰς Ἀριστείδην, ὡς ἐκείνῳ μάλιστα τῆς ἀρετῆς ταύτης προςηκούσης

. Et poterit veri simile videri

δίκαιος

ab Aeschylo scriptum fuisse, si ob eum versum oculi omnium sunt in Aristidem conversi. Justus enim ille ab omnibus vocabatur. Sed propter hanc ipsam rem poterat Plutarchus memoria falli. Quamquam praestat fortasse Plutarchum alia ratione secum conciliare. Videtur enim mihi in libro de audiendis poetis et in dictis imperatorum hunc versum sic scriptum attulisse, ut factus erat ab Aeschylo, et nihil voluisse aliud significare, quam omne theatrum oculos coniecisse in Aristidem, quum isti versus Aeschyli recitarentur. In vita Aristidis autem, ubi

δίκαιος

pro

ἄριστος

praebet, hoc videtur indicare, histrionem, qui versus illos recitabat, quum eos temporibus accommodaret,

δίκαιος

pro

άριστος

dixisse, eoque id esse consecutum, ut Aristidis virtutem splendido ornaret praeconio. Simillimum exemplum editum novimus in Ciceronem, laetiorem fortasse tali fortuna, non beatiorem, neque comparandum ad illam Aristidis sanctitatem. Is ita dicit in oratione pro P. Sextio c. 56. "summum amicum, summum in bello," nam illud ipse actor adiungebat amico animo, el fortasse homines propter aliquod desiderium approbabant, "summo ingenio praeditum."

573

574. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-671

ἄλοκα διὰ φρενὸς:

ἄλοκα

Μ. Lips. Ald. Rob. Turn. et reliqui, ut videtur, plerique libri, et sic scribitur apud Platonem et in iis locis Plutarchi quos ad praecedentem versum attuli.

ἄλωκα

Cantabr. 1.

αὔλακα

G. Taur. Vind. 1. 3. Timaeus in v.

βαθεῖαν αύλακα

, et in Damascii loco Photius et Suidas. Sic scribitur etiam apud Plutarchum de utilitate ex inimicis capienda p. 88. B. ubi hic et sequens versus afferuntur, et apud Damascium in Photii Bibl. p. 345. Β. 34.

δῆλος ἦν

(delendum, quod additur

οτ

vel

)

βαθεῖαν αὔλακα τῶν νοημάτων καρπούμενος, ἐξ ὧν τὰ σοφὰ βλαστάνει θεάματα τῆς τῶν ὄντων φύσεως

. Eustathius p. 360, 37.

καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν λάσιον κῆς, καὶ ψυχὴ λασιουμένη τοῖς νοήμασι, καὶ συνεχῆ καὶ ἄλλα ἐπ' ἄλλοις, καὶ ὡς οἷον αὐλαξ βαθεῖα, δασέα τὰ κεδνὰ τραγικῶς εἰπεῖν βλαστάνουσα βουλεύματα

. Nicephorus Gregoras hist. Byz. VI. 8. p. 195, 24. ed. Bonn.

άνδρα γηραιὸν καὶ στρατηγικὸν καὶ βαθεῖαν αὔλακα, φάναι, διὰ φρενὸς καρπούμενον

. Idem in epistola in Boissonadii Anecd. III. p. 192.

βαθεῖαν αύλακα διὰ φρενὸς καρπούμενον, ἐξ ἧς ἀκραιφνεῖς βλαστάνουσι γνῶμαι καὶ νόμιμοι δίκαι

. Theodorus Hyrtacenus in eodem Boissonadii volumine p. 17. seq.

ἀρότρῳ δὲ σωφροσύνης βαθείας ἀνοίγοντες αὔλακας

. Libri omnes

διὰ φρενός

, et sic scriptores qui haec afferunt, praeter Damascium, qui in priore loco

διὰ φρενῶν

scripsit, altero loco omisso

διά

dixit

τῶν νοημάτων

. Scholiastam credas non habuisse

διά

, qui dicat

βαθεῖαν ἄλοκα τῆς φρενός

. Dicit autem Aeschylus propterea

διὰ φρενός

, quod mentem cum arvo, integritatem animi cum sulco per arvum ducto comparat.

574

575. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-672

ἀφ᾿ ἧς:

ἐξ ἧς

libri Aeschylei, Plato, Plutarchus de ut. ex inim. capienda. Eustathius p. 78, 43.

καὶ τὸ τοῦ Αἰσχύλου εἰπεῖν ἐξ οὗ τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα

. Idem tria prostrema verba affert p.720, 7. Etiam Damascius altero loco habet.

ἀφ' ἧς

Plutarchus in locis ad v. 573. allatis. Aristophanes Lys. v. 407.

τοιαῦτ᾽ ἀπ' αὐτῶν βλαστάνει βουλεύματα

. Referendum est

ἧς

non ad

φρενός

, sed ad

αὔλακος

, quod vocabulum in G. recte supra adscriptum est. In scholio M. non habet

ἐξ ἧς φρενὸς φύεται τὰ ἀγαθὰ βουλεύματα

, sed

ἐξ ἧς ἀνδρὸς φύεται λόγος

575

576. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-673

ἀντηρέτας:

ἀντηρώτας

576

577. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-674

δεινὸς ... θεοὺς:

δεινός

θεοὺς

G. e correctione, primae quidem manus, quum antea

θεὸς

scriptum esset. Habere

θεὸς

collectionem sententiarum ex Aeschylo in codice Barocciano 68. Blomfieldius adnotavit.

577

578. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-675

ξυναλλάσσοντος ... βροτοῖς: Libri Aeschyli

ξυναλλάσσοντος

, nisi quod

ξυναλάσσοντος

est in G. Lips. Ald. Apud Thomam M. p. 257, 5. ed. Ritsch. ubi hic versus cum sequente affertur,

συναλλάσσοντος

scriptum est.

βροτούς

, sed supra scripto

τοῖς

, Οx.

578

579. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-676

δυςσεβεστάτοις:

δυσσεβεστέροις

M. G. Lips. Ald. Turn. Thomas.

δυσσεβεστάτοις

Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. K. L. Ask. A. Rob. Comparativum ita defendas, ut generatim

τὸν δίκαιον ἄνδρα

intelligas. Sed quum aptius intelligatur Amphiaraus, superlativum Schützius recte praetulit.

579

580. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-677

πράγει: In

πράγει

inter α et γ lituram habet M.

580

581. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-678

κάκιον οὐδέν:

οὐδὲν κάκιον

Ask. A.

581

582. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-679

[ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται·]: Nulla in libris lectionis diversitas. Agnoscit hunc versum scholiastes, qui sic interpretatur,

λύμης χωρίον ἡ τῶν πονηρῶν φιλία

. Alienum eum esse intellexerunt Schützius et Porsonus: quamquam Schützius postea non delendum putavit, sed, ut oratio cohaereret, ita scripsit,

καρπὸν οὐ κομιστέον ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται

, ubi

ὁμιλία κακή

dicatur

ἄτης ἄρουρα

. Sed durum hoc est, neque satis apta sententia. Itaque credibile est hunc versum ex adnotatione aliqua in ipsam Aeschyli orationem illatum esse. Potest ex alia, fortasse ipsius Aeschyli, fabula sumptus esse: similis enim est sententia in Persis ν. 823.

ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσ᾽ ἐκάρπωσε στάχυν ἄτης, ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος

. Quamquam dubitationem movet verbum

ἐккαρπίζεσθαι

, quum

кαρπίζεσθαι

a vetustioribus ita vix dici observaverit Valckenarius ad Eur. Hipp. v. 431. ubi sane

кομίζεσθαι

verum esse videtur. Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 104, 5. habet quidem

кαρπίζεσθαι, ἀντὶ τοῦ καρπώσασθαι

, ita ut hoc verbum tamquam ab Atticis non repudiatum commemorare videatur, sed nullo utitur auctore. Dobraeus Adv. I. p. 344. versum illum a Christiano homine adscriptum esse putat.

582

583. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-680

πλοῖον ... εὐσεβὴς:

πλεῖον

Par. G. E.

εὐγενὴς

vulgato supra adscriptum in Colb. 1.2.

583

584. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-681

ναύταισι ... καὶ:

ναύταισι

Blomfieldius.

ναύτοισι

Colb. 2. Ceteri

ναύτῃσι

. Pro

καὶ

Par. K. L.

ἐν

habent. In G.

ἐν

tamquam glossa superscriplum. Recte intellexit Blomfieldius

καὶ πανουργίᾳ τινί

idem esse quod

καὶ πανούργοις τισί

584

585. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-682

θεοπτύστῳ:

θεοπτύστῳ

Par. C.

θεομισεῖ

G. Ox. Par. E. Ald. et adscriptum in Par. B.

585

586. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-683

ξὺν πολίταις ἀνδράσιν:

ξὺν πολίταις

M. G. Lips. Par. B. H. K. L. Taur. Turn. et Blomfieldio teste Colb. 1. Hoc etiam scholiastes legit.

ξυμπολίταις

Arund. Par. A. Ask. A. Ald. Rob. Damnant

συμπολίτης

Atticistae, quamquam

586

586. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-684

ξὺν πολίταις ἀνδράσιν: eo vocabulo usus est Euripides : v. Lob. ad Phryn. p. 172. Hoc loco si id praeferendum est, quod maxime Aeschyleae orationi conveniat, non dubitem tueri

ξὺν πολίταις

. Verba sic construenda sunt,

ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν, δίκαιος ὤν, ἐδάμη θεοῦ μάστιγι πληγείς, ταὐτοῦ αὐτοῖς κυρήσας ἀγρεύματος

ἀνδράσι

G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Turn.

586

587. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-685

ἀμνήμοσιν:

ἀμνήμασιν

Μ. Cantabr. 2. Ceteri

ἀμνήμοσι

587

588. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-686

ταὐτοῦ ... ἐνδίκως:

τ᾿ αὐτὸν

Αld.

ἐκδίκως

Μ. (hoc habere videtur M.) Arund. Ald. Turn. et alter scholiastes.

ἐνδίκως

G. Lips. Ox. Rob. et prior scholiastes. In M. hoc tantum scholion est,

οἷον σὺν αὐτοῖς θηραθείς

. De Par. A. B. Brunckius haec dicit, “mox

ἐκδίκως

, ex utroque cod. enotatum, ubi vulgatum etiam reperitur

ἐνδίκως

, quod absonum est: edidit tamen

ἐνδίκως

. Faehsius ex Par. B. haec enotavit,

ἐνδίκως ἀγρεύματος. δικαίως. γρ. ἐκδίκως. διότι ἐπορεύετο μετὰ ἀσεβῶν

. Alienum est ab hoc loco

ἐκδίκως

. Neque enim deorum iustitiam vituperare vult Eteocles, sed de tristi necessitate, quae insontem addat scelestis, conqueritur. Quare

ἀναξίως

dicere poterat, non

ἐκδίκως

. Vera lectio est

ἐνδίκως

. Non est autem hoc ita accipiendum, ut sit iure: quod quidem aperte repugnat iis quae Eteocles hic dicit: sed ut

πανδίκως

saepe idem est quod

πάντως

, ita etiam

ἐνδίκως

nonnunquam primam significationem amittit. Itaque nunc est, ut Hesychius interpretatur,

ἀληθῶς

. Euripides Med. v. 1241.

ἔοιχ᾽ ὁ δαίμων πολλὰ τῇδ᾽ ἐν ἡμέρᾳ κακὰ ξυνάψειν ἐνδίκως Ἰάσονι

. Iph. Aul. v. 366.

μυρίοι δέ τοι πεπόνθασ᾽ αὐτὸ πρὸς τὰ πράγματα· ἐκπονοῦσ᾽ ἑκόντες, εἶτα δ᾽ ἐξεχώρησαν κακῶς, τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν ἀσυνέτου, τὰ δ᾽ ἐνδίκως ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ διαφυλάξασθαι πόλιν

. Heracl. v. 769.

Ζεύς μοι ξύμμαχος, οὐ φοβοῦμαι· Ζεύς μοι χάριν ἐνδίκως ἔχει

. Nunc autem significat, ut consentaneum est. Sophocles Oed. R. v. 133.

ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σύ, πρὸ τοῦ θανόντος τήνδ᾽ ἔθεσθ᾽ ἐπιστροφήν· ὥςτ᾽ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον, γῇ τῇδε τιμωροῦντα, τῷ θεῷ θ᾽ ἅμα

. Euripides Androm. v. 921 (895.).

Ο. συνῆκα· ταρβεῖς τοῖς δεδραμένοις πόσιν. Ε. ἔγνως· ὀλεῖ γάρ μ' ἐνδίκως

. Similiter Latini aequum est dicunt. Plautus Rud. II. 2, 7. quid agitis? ut peritis? P. ut piscatorem aequum est, fame sitique speque. Hoc igitur dicit Eteocles, consentaneum esse, ut iustus pariter atque iniusti iisdem retibus capiantur.

588

589. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-687

παγκοίνῳ δάμη:

παγκοίνως

Colb. 2. γρ.

παγκοίνως

ex Par. B. Faehsius affert.

'δάμη

cum coronide Brunckius, et sic G.

δάμῃ

Vind. 3. Ceteri

δάμη

589

590. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-688

οὗτος δ᾽ ... υἱὸν Οἰκλέους:

οὗτος δὲ

M. a pr. manu et Cantabr. 2. Par. A. idemque superscriptum in B.

οὗτος δ'

M. a manu recentiore, et sic reliqui, sed in Lips. priori syllabae acutus, alteri ο supra adscriptum.

Οἰκλέους

Porsonus.

οἰκλέος

Cantabr. 1. 2. et ante correctionem Lips.

οἰκλέως

Arund.

οἰκλέους

M. G. Lips. ex corr. Ald. Rob. Turn.

590

591. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-689

ἀγαθός, εὐσεβὴς ἀνήρ:

εὐσεβὴς ἀγαθὸς ἀνήρ

G. (sic G.) Cantabr. 1. Par. L.

ἀγαθὸς

omittit Lips.

εὐγενής

Arund. Cantabr. 2. Colb. 1. Ask. A. Rob. et ad

εὐσεβής

adscriptum in Par. B.

591

593. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-690

ἀνδράσιν φρενῶν βίᾳ:

ἀνδράσι βίᾳ φρενῶν

M. G. Arund. Colb. 1. 2. Par. C. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4.

ἀνδράσι φρενῶν βίᾳ

Lips. aliique, ut videtur, libri et Ald. Rob. Turn.

ἀνδράσι

γρ.

βίᾳ

Porsonus.

593

594. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-691

πομπὴν ... πόλιν μολεῖν: Ante

πομπὴν

rasuram habet et

τὴν

omittit G. in quo versus 594-621. post v. 649. collocati sunt, errore literis indicato.

πάλιν

M. Turn.

ἐπὶ τὴν εἰς ᾅδην ἀποικίαν ελκυσθήσεται μολεῖν τὴν ἐναντίαν τῇ εἰς Ἄργος

scholion in M.

πόλιν

G. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. E. N. Taur. Ald. Rob. et α superscripto Par. C. Brunckius affert ex suis codicibus glossam

ἤγουν εἰς τὸν ᾅδην

. Dindorfio hic versus a grammatico confictus videtur, qui hoc dicere voluerit,

τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν ὥςτε τὴν πόλιν μολεῖν

. Ad

μολεῖν

in Taur. supra adscriptum γρ.

ἐλεῖν

. In G. hae glossae adscriptae

λαβεῖν. ἐλεῖν. ἐλθεῖν

594

595. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-692

ξυγκαθελκυσθήσεται:

συγκαθελκύσεται

Par. N. Sed

ξὺν

omittit Lips.

595

596. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-693

NA: Hinc pergit Vit.

596

597. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-694

ἄθυμος, οὐδὲ λήματος:

ἄθυμον

Turn.

ἄθυμος

M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. E. K. L. N. Colb. 1. Taur. Ven. B. Vind. 1. 2. 4. Ald. Rob.

καθὰ θυμὸς ἦν

glossa in G.

δειλός, ἄψυχος

glossa in Vit: Agnoscit nominativum etiam scholiastes in G. Positus est autem nominativus

πρὸς τὸ νοούμενον

, ut loquuntur grammatici, tamquam praegresso

προςβαλεῖ

. Sic Homerus Il. II. v. 350. seqq.

φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωνα, ἀστράπτων ἐπιδέξι, ἐναίσιμα σήματα φαίνων.

Similiter alii.

λήμματος

G. Taur.

597

599. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-695

εἰ ... θεσφάτοισι:

ὅτι

Colb. 1. 2. Taur.

ὅτι

adscripto α Par. N.

θεσφάτοις

Vind. 2. 4.

θεσφάτοισι τοῦ

Arund. Ask. A. Rob.

599

600. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-696

λέγειν:

λαλεῖν

Cantabr. 2.

600

602. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-697

ἐχθρόξενον ... ἀντιτάξομεν:

ἐχθόξενον

Arund.

ἀντιτάξομαι

Rob.

602

603. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-698

τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει:

τὸν

omittit G.

ἡβῶσαν

. γρ.

ἡβῶντα

Par. B.

φέρει

vulgo, quod in G. per α explicatur.

φύσει

M. (in quo a recentiore manu

φέρει

superscriptum est) Arund. Cantabr. 2. Rob. idemque adscriptum

603

603. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-699

φύει: in Par. A. B. ex quo Faelsius

φέρει. γρ. φύσει ἤγουν ἡλικίᾳ

affert. In Vit. pagina, in qua haec scripta sunt, ita male habita est, ut ex hoc verbo tantum

ει

reliquum sit: sed non scriptum fuisse

φέρει

inde cognoscitur quod γρ.

φέρει

supra adscriptum est.

φύγῃ

Lips. sed in scholio adnotatur γρ. καὶ

φέρει

. Brunckius suspicatus est Aeschylum

τρέφει

scripsisse. Sed

φύσει

φύγῃ

argumento sunt poetam

φύει

dedisse. Incidit in hoc etiam Wellauerus. Sic v. 516.

ὥρας φυούσης

dictum est ita ut

ἴουλον

intelligatur. Notum est

φύειν φρένας

, et alia huiusmodi. Similiter Aeschylus v. 11. dixit

τὸν ἔξηβον χρόνῳ βλαστημὸν ἀλδαίνοντα σώματος πολύν

. Similiter Sophocles in Aiace v. 1077.

ἀλλ᾽ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα, δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ

603

605. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-700

NA: V

ἐπ' ἀσπίδα

est sinistrorsum,

παρ' ἀσπίδα

ad sinistram, sic

παρ' ἀσπίδος

est ab sinistra. Intellexit hoc Brunckius. In

ἁρπάσαι δόρυ

ensem interpretatur. Et dicit scholiastes Sophoclis ad Aiacis v. 906.

πᾶν δὲ ἀμυντήριον καὶ δόρυ καὶ ἔγχος καλοῦσιν οἱ νεώτεροι

. Quae adnotatio ex grammatici alicuius in Homerum commentariis deprompta videtur:

οἱ νεώτεροι

autem ipsi sunt tragici. Εt

ἔγχος

quidem ensem a tragicis dici observavit etiam Eustathius p. 422, 35. 604, 1. 644, 46. quo loco Sophoclem (Ai. v. 658.) ensem etiam

βέλος

dixisse adnotavit. Securim Aeschylus in Agamemnone dicit

βέλεμνον

ν. 1464. 1483.

εἰ δόρυ

ν. 1108. Sed memoratus a Blomfieldio vir doctus in Actis eruditorum a.1750. p. 31. hastam intelligit: veteres enim, dum in armis starent, manibus nondum consertis, hastam in sinistra sub scuto tenuisse: unde apud Aristophanem Αν. ν. 390. dici

καὶ τὸ δόρυ χρή, τὸν ὀβελίσκον, περιπατεῖν ἔχοντας ἡμᾶς τῶν ὅπλων ἐντός, παρ' αὐτὴν τὴν χύτραν

605

606. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-701

θεοῦ δὲ:

Θεοῦ τε

Θεοῦ

, omissa particula, Vit. Par. E.

606

607-608. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-702

κλύοντες θεοὶ δικαίους λιτὰς ἡμετέρας τελεῖθ':

κλύοντος

Lips.

δικαίους λιτὰς ἡμετέρας

G. Vit. Par. E. H. Colb. 1. Vind. 1. 3. 4.

δικαίας λιτὰς ἡμετέρας

M. aliique, ut videtur, codices et Vind. 2. Ald. Rob. Turn. In M. recentior manus

ους λόγους ους

supra adscripsit. Eadem lectio adscripta est in Vind. 2. 3. eamque in textu habent Lips. Cantabr. 2.

τελοῖθ'

Arund.

κλύοντες θεοὶ δικαίους λόγους ἐμοὺς, εὖ τελεῖτε πόλιν εὐτυχεῖν

Rob. ita ut singulae syllabae strophicis congruant. Sed haec ipsa metrorum convenientia in tanto ceterorum librorum dissensu arguere videtur, istam lectionem emendatori alicui, fortasse Triclinio, deberi. Displicet etiam

εὖ

609-610. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-703

δορίπονα ... ἐκτρέποντες ἐς γᾶς ἐπιμόλους:

δορύπονα

Lips. Arund. Cantabr. 1. Vind. 2. 4.

ἐκτρέποντες γᾶς ἐπιμόλους

M. Arund. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. A. C. E. K. L. Ask. A. Ven. Β.

ἐκτρ. γὰς ἐπὶ μόλους

Lips. In M. ad

ἐπιμόλους

a recentiore manu

εἰς

supra adscriptum est.

ἐκτρ. γᾶς πρὸς ἐπιμόλους

G. Vit. Par. B. Vind. 1. 3. Ald. Turn. γρ.

γᾶς ἐπιμόλους χωρὶς τῆς πρός

Par. B.

ἐκτρ. γᾶς τῶνδ᾽ ἐπιμόλους

Rob. Scripsi, repetita syllaba,

ἐκτρέποντας ἐς γῆς ἐπιμόλους

. Nam

πρός

interpretum est.

610. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-704

πύργων δ᾽ ἔκτοθεν:

πύργω

, a recentiore manu

supra adscripto, Μ.

δ'

omittunt Ox. Ald.

ἔκτοθεν

M. G. Vit. Lips. Par. A.

ἔκτοσθεν

Cantabr. 1. Οx. Par. B. Ald. Rob. Turn.

610

611. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-705

Ζεύς ... κάνοι:

Ζεύς

in Vit. omissum, sed tamquam glossa supra scriptum

ὁ ζεύς

. Id habent Taur. Vind. 1. 3.

κάνοι

, non

καίνοι

, etiam M. sed cum liturae post

vestigio.

κανεῖ

Ask. A.

κονεῖ

Cantabr. 1. et adscripto γρ.

κάνοι

Cantabr. 2.

κονοῖ

Rob.

κράνοι

Par. C.

611

612. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-706

τόνδ᾽ ἐφ᾽ ἑβδόμαις:

τὸν

pro

τόνδ'

νῦν

maluit Brunckius. Blomfieldius

τόν τ'

existimavit scribendum esse. Sed

τόνδε

recte dictum est, ut saepe similia, quum sequitur explicatio.

ἑβδόμοις

Vit. Par. N. Colb. 1.

612

613. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-707

λέξω:

λέγω

Ask. A.

613

614. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-708

οἵας ... τύχας:

οἵας

Lips. Par. C. Taur. Vind. 1. 3. Turn. et hoc praefixum scholio in G.

οἵας γ'

M. G. Par. B. Rob. sed in M.

ας

in litura scriptum est a recentiore manu et accentus mutatus, apparet enim a pr. manu

οι

. Ex Par. B.

οἵας γ' ἀρᾶται. γρ. οἷα

οἷος ὁρᾶται

Faehsius affert.

οἷα γ'

Vit.

οἷα γ'

Cantabr. 1. Vind. 4.

οἷα

Ald.

οἷα γὰρ

Vind. 2. Certe nihil hic opus

γ'

particula.

πύλας

pro

τύχας

Ald.

614

615. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-709

πύργοις ἐπεμβὰς κἀπικηρυχθεὶς χθονί:

πύργοι ἐπ' ἐμβὰς

Lips.

κἀπικηρύχθειν

Lips.

κἀπικηρυχθείς. χειροτονηθεὶς βασιλεύς. γρ. καπιγυρωθείς

(scr.

καπικυρωθείς

) Par. B.

χθονός

Par. L.

615

616. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-710

ἐπεξιαкχάσας:

ἐπεξιαγχάσας

ἐπεξιαρχήσας

Taur.

ἐπάξια καγχάσας

Vit.

ἐξιαкχάσας

Ald. Turn.

ἐξαкχεύσας

Rob.

616

617. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-711

ξυμφέρεσθαι:

ξυμφέρεσθαι

Μ. G.

συμφέρεσθαι

Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

617

618. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-712

τώς σ᾿ ἀνδρηλάτην:

τώς σ' ανδρηλάτην

Ald. Turn.

τωσανδρηλάτην

, additis a sec. manu spiritu et priore accentu, Μ.

τως ἀνδρηλάτην

G. sed

τὼς

minio in

θ' ὡς

mutatum, quod habet etiam Taur.

τω σ᾽ ἀνδρηλάτην

Lips.

τὸν δ᾽ ἀδρηλάτην

(sic) Vit. a pr. manu habuisse videtur, recentior

τὸν

τὼς

mutavit,

οὕτως

suprascripto.

τ' ὡς ἀνδρηλάτην

Rob.

618

620. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-713

καλεῖ:

αἰτεῖ

Rob.

γενεθλίους θεούς

Colb. 1. Taur.

620

621. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-714

πατρῴας γῆς:

πατρώας τε

γῆς

M. Vit. Cantabr. 1. 2. Ald. et superscriptum in Par. Β.

γᾶς

G. Lips. Par. A. B. Rob. Turn.

λιπών

ante sec, manus correctionem M.

621

622. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-715

βία:

βία

Ald. Rob.

622

623. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-716

καινοπηγὲς εὔκυκλον:

καινοπληγές

Par. L.

καινοπηγαῖς

Par. E.

εὔθετον

Arund. Par. A. Ask. A. Rob. et adscriptum, ut videtur, in Cantabr. 2.

εὔκυκλον

M. Vit. Lips. Par. B. L. Ald. Turn.

ἄκυκλον

γρ. εὔθετον, ἵνα ᾖ εὐβάστακτον. θεῖναι γὰρ τὸ ἐναλαβεῖν λέγουσιν Αττικοί· καὶ ὅπλα ἔθεντο, ἀνέλαβον

manus secunda in marg. M.

γρ. εὔθετον, ἀντὶ καλοβάστακτον. θεῖναι γὰρ τὸ ἐναγκαλίζεσθαι λέγουσιν Αττικοί, ὡς τὸ ὅπλα ἔθεντο, ἀντὶ ἔλαβον

Par. B.

623

624. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-717

προςμεμηχανημένον:

προςμεμηχανημένον

M. G. Vit. Lips. Arund. Mosc. 1. Par. L. Ask. A. Colb. 1. Taur. Vulgo

προςμεμηχανευμένον

624

625. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-718

τευχηστὴν:

τευχηστὴν

Μ. Lips.

τειχιστὴν

G. Arund. Cantabr. 1.2. Ox. Par. C. H. Vind. 2. 3. Ald. Rob. Τurn.

τευχιστὸν

Vit.

τεύχη

Par. E.

625

627. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-719

Δίκη γὰρ ... ὡς τὰ γράμματα: Libri

Δίκη δ᾽ ἄρ᾽

vel

ἄρ

. Scribendum videbatur

Δίκη γάρ

, ut hoc referretur ad

σωφρόνως ἡγουμένη

φασὶν

Vit.

τὰ

omittit G.

627

628. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-720

λέγει, “Κατάξω δ᾽:

λέξει

Lips. et γ superscripto Cantabr. 2. Idem M. sed in litura, ut

λέγ

deletum esse videatur.

κατάξω τ'

Par. B.

628

629. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-721

ἕξει, πατρῴων δωμάτων τ᾽:

ἕξει· πατρώων

Μ. et sic vel

πατρώων

G. Vit. Lips. et cum plerisque, ut videtur, reliquis Ald. Rob. Turn.

ἕξει πατρώαν

Porsonus, et sic Blomfieldio teste Arund.

πατρώων ἕξει

Cantabr. 1. 2.

τ'

omittunt Par. E. Vind. 2. 4. In M. a sec. manu insertum est.

629

630. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-722

ἐστὶ:

εἰσὶ

Vit.

630

Commentary (N. Wecklein, 1902; German; OCR draft) (Seven Against Thebes, explanatory commentary pp. 15–100. Single-witness OCR; source readings and all reference placements require scan review.) focus

356-706. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-238

zweites Epeiso- dion. Eteokles tritt auf mit Me- II lanippos (395), Megareus (459), Lasthenes (607f.), um die Mit- teilung des Kundschafters (66 ff.) entgegenzunehmen, vgl. Einl. S. 9 f. Die erste Szene, der Mittelpunkt des Stückes, gibt eine glänzende Schilderung der sieben feindlichen und der ihnen an den sieben Toren entgegenstehenden Thebanischen Heerführer. In der zweiten Szene macht der Chor den vergeblichen Versuch Eteokles von dem greuel- vollen Zweikampf mit dem Bruder zurückzuhalten. Damit gibt dieses Epeisodion die ethische Moti- vierung für den Untergang der argivischen Heerführer und der feindlichen Brüder. Wie auch sonst bei Äschylos da, wo dem Dialoge antistrophische Chorika eingefügt sind, Symmetrie des Dialogs sich nachweisen läßt, so hat Ritschl (Jahrb. f. Philol. Bd. 77. 1858. S. 761.) symmetrische An- lage auch in den sieben Reden des Boten und Erwiderungen des Eteokles wahrgenommen. Da an einigen Stellen der Text unsicher oder lückenhaft ist, läßt sich die Verszahl nicht bei allen Partien mit voller Bestimmtheit feststellen. Doch scheint mit Beiseitelassung der zwei ankündigenden Verse des Boten 362f., denen die zwei zur nächsten Szene überleitenden Verse des Eteokles 662 f. entsprechen, die Gliederung der ganzen Partie 364 661 folgende zu sein: Π IV ΑΓ20- ΕΤ20 | στρ. α' | ΑΓ14- ΕΤ14 | ἀντ. α' | ΑΓ14- ΕΤ14 | στρ. β' | ΑΓ20- ΕΤ20| αντ. β|| V VI VII ΑΓ22- ΕΤ 22 | στρ. γ΄ | ΑΓ 29- ΕT 29 | αντ. γ΄ | ΑΓ 22- ΕΤ 22.

419. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-285

⁴

Eur. Phoen. 1121 heißt es von Tydeus: δεξιᾷ δὲ λαμπάδα Τιτὰν Προμηθεὺς ἔφερεν ὡς πρήσων πόλιν.

420. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-286

⁵

⁶

ὡπλισμένη, als Waffe ge- geben (Schol. ἀνθ᾽ ὅπλου οὖσα). In gewöhnlicher Weise heißt es Eur. Bakch. 733 ἕπεσθε θύρσοις διὰ χερῶν ὁπλισμέναι. Vielleicht aber ist auch hier mit Herwerden ὡπλισμένῳ zu schreiben ( ὡπλισμένῳ αὐτῇ).

421. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-287

⁷

⁸

D. h. die Worte πρήσω πόλιν stehen auf dem Schilde über dem Fackelträger.

422. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-288

⁹

¹⁰

τοιῷδε τῷδε φωτὶ für τοιῷδε φωτὶ πέμπε Dindorf. Schütz ver- mutet τωιῷδε φωτὶ δ᾽ εἰπέ. Nach τοιώδε konnte τῷδε leicht ausfallen und dann der V. mit πέμπε ergänzt werden.

423. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-289

¹¹

¹²

μὴ τρέσας hat Bezug auf κομπάζοντα, ohne sich durch seine prahlerischen Reden schrecken zu lassen.

424. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-290

¹³

¹⁴

Auch hier bringt (wie man im Sprichwort sagt) ein Gewinn den andern". Der eine Gewinn ist, daß Kapaneus durch seine Prahlerei nur seine frevelhafte Ge- sinnung offenbart. Daraus ergibt sich der andere, daß er den Zorn des Zeus auf sich herabruft und den Gott zum Bundesgenossen der Thebaner macht. Die Textänderung von Keck καὶ τῷδε κόμπῳ erscheint hiernach unnötig.

425. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-291

¹⁵

¹⁶

Wovon das Herz voll ist, davon geht der Mund über".

427. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-292

¹⁷

¹⁸

Kapaneus droht nicht bloß mit dem Munde ( γλώσσα 426), son- dern ist auch bereit die Drohung zur Tat zu machen. Vgl. Eur. Heraklid. 691 μή τοί μ' ἔρυκε δρᾶν παρεσκευασμένον.

428. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-293

¹⁹

²⁰

ἀπογυμνάζων στόμα kenn- zeichnet die γλωσσαλγία des Kapa- neus.

429. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-294

²¹

²²

ματαία χαρᾷ, in frevler Freude.

430. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-295

²³

²⁴

Hesych. γεγωνός· μεγαλό- φωνος. κυμαίνοντα, tumida, hochmütige.

431. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-296

²⁵

²⁶

ξὺν δίκῃ wie ἐνδίκως 392, in Wahrheit.

432-433. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-297

²⁷

²⁸

ἥξειν: vgl. Prom. 374 ἀλλ᾽ ἦλθεν αὐτῷ Ζηνὸς ἄγρυπνον βέλος. οὐδὲν ἐξῃκασμένον, kein bild- licher: dieser πυρφόρος wird nicht wie der πυρφόρος 419 auf dem Schilde dargestellt, sondern ein wirklicher sein. Dieser Sinn wird durch den folgenden (von Verrall als unecht erkannten) Vers zerstört, welcher aus 418 gebildet ist und sich auch durch das nach- hinkende τοῖς ἡλίου als Interpolation zu erkennen gibt. Vgl. Ag. 1243 κλύοντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξγκασμένα.

434-435. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-298

²⁹

³⁰

ἐπ᾿ αὐτῷ τέτακται: Schol. ἀντιτέτακται. κεί στόμαργός (Schol. ταχὺς εἰς τὸ λαλεῖν, vgl. Eur. Med. 525 τὴν σὴν στόμαργον, ὦ γύναι, γλωσσαλγίαν) ἐστ᾽ ἄγαν ὁ Καπανεύς), αἴθων λῆμα di. der sich die Flamme seines Mutes durch die frechen Reden des Ka- paneus nicht dämpfen läßt. Πολυφόντου βία: diese epische Um- schreibung auch 556, 558, 564, 607, 628. Vgl. Cho. 892 Αἰγίσθου βία, Soph. Phil. 314, 321, 592 Οδυσσέως βία, Trach. 38 Ιφίτου βία.

436-437. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-299

³¹

³²

φερέγγυον φρούρημα (abstr. pro concreto): Schol. ἱκανὸς φρον- ρεῖν τὴν πατρίδα. προστατηρίας Αρτέμιδος: Schol. ὡς τοῦ Πολυφόν- του ἱερέως ὄντος τῆς ᾿Αρτέμιδος. Das Epitheton προστατήριος (Phot. προστατήριος· Ἀπόλλων, ἐπεὶ πρὸ τῶν θυρῶν αὐτὸν ἱδρύοντο. Σοφοκλῆς El. 637) scheint darauf hinzudeuten, daß der Dichter an ein Heiligtum der Artemis vor dem Elektratore denkt. Ηλεκτρίς (die strahlende) erscheint in den Orphischen Hym- nen VIII 6 als Beiname der Selene. Blaydes vermutet εὐνοίᾳ τε. Aber vgl. Isokr. IV 174 τὰς εὐ- νοίας ἀληθινὰς πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς ἕξομεν.

441-442. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-300

³³

³⁴

πωλικῶν ἑδωλίων (Schol. παρθενικῶν καθεδρῶν) wie Cho. 69 νυμφικῶν ἑδωλίων von dem παρ- θενών. πῶλος wird bald vom Jüng- linge (Cho. 790, Eur. Phoen. 947), bald wie πόρτις, δάμαλις, μόσχος von der Jungfrau (Eur. Hipp. 546, Hek. 142) gesagt.

443. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-301

³⁵

³⁶

ἐκλαπάξαι (Schol. ἐκβαλεῖν): uè ergänzt sich leicht aus dem vor- hergehenden ἐμόν. Hermannschreibt εδωλίων μ'.

444. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-302

³⁷

³⁸

Auf die Aufforderung des Eteokles 438 ist das einfache λέξω die passende Erwiderung. Deshalb hat diesen Vers H. Wolf als Inter- polation bezeichnet. Wegen des Folgenden ist er seinem ganzen Inhalte nach und besonders in der Angabe πρὸς πύλαις unnütz. Auch der rhythmische Bau desselben ist nicht gut.

446. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-303

³⁹

⁴⁰

ἐπήδησεν wie Hom. Η 181 πάλλεν δὲ Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, ἐκ δ᾽ ἔθορε κλῆρος κυνέης . Αἴαντος.

447. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-304

⁴¹

⁴²

πύλαισι: wie bei Hom. (Hesych. unter πύλαι), so kommt bei Äschylos nur der Plural von πύλη vor. Νηΐσταισι: vgl. Hesych. νήιστα· κατώτατα, ἔσχατα. - προσβαλεῖν ist von dem in πάλος ἐπήδησεν legenden Ausdruck des Wollens abhängig.

448. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-305

⁴³

⁴⁴

ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας (knirschend im Gebisse): Schol. of κορυφιστήρες, τὰ προμετωπίδια κυρίως. νῦν δὲ λέγει τοῖς χαλινοῖς.

449. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-306

⁴⁵

⁴⁶

δινεῖ: weil der Sturm auf die Stadt noch nicht beginnen darf

450. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-307

⁴⁷

⁴⁸

φιμοί, hier die die Nase einklemmenden Zaumringe, an denen das Blasen der Nüstern ein pfeifendes Geräusch verursacht. Hesych. φιμός· κημός, παραστομιον, Eustath. zur Il. p. 1157, 34: Aloxú- λος δέ φησι καὶ τὴν τάφρον αὐλῶνα, ἔνθα καὶ φιμοὺς λέγει αὐλωτοὺς διὰ τὸ κώδωνας, φησί (1. φασί), προσῆφθαι αὐτοῖς, οἷς ἐμφυσῶντες οἱ ἵπποι ὡς φωνὴν σάλπιγγος προΐεντο· γράφει οὖν οὕτως· εἶχε πώλους τέσσαρας ζυγηφόρους φιμοῖσιν αὐλωτοῖσιν ἐστομωμένας (vielleicht έμβριμωμένας). βάρο βαρον βρόμον (30 Schütz für τρόπον): Schol. ἀπηνῆ ήχον. Vgl. Soph. Ant. 1002 κλάζοντας . . βεβαρβαρωμένως.

451. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-308

⁴⁹

⁵⁰

μυκτηρόκομπα πνεύματα, das nüsternstolze Schnauben, d. i. das stolze Schnauben der Nüstern.

452. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-309

⁵¹

⁵²

οὐ σμικρὸν τρόπον (gro- artig) wie τον μέγαν τρόπον 270, ἄνδρα δ᾽ οὐ πέπυσθε σύμμαχον Τροία μολόντα Ῥῆσον οὐ φαύλῳ τρόπῳ Eur. Rhes. 599.

453-454. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-310

⁵³

⁵⁴

Er steigt die Staffeln der Leiter hinauf auf die Mauer. Der Acc. wie bei θρώσκειν πεδίον zur Bezeichnung der Strecke. κλίμακος oder κλιμάκων προσαμβάσεις auch Eur. Bakch. 1213, Phön. 489, 1173.

455. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-311

⁵⁵

⁵⁶

καὶ οὗτος, Eteokles wie Kapaneus (421).

456. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-312

⁵⁷

⁵⁸

σφέ, αὐτόν auch 602, 604, 1019, Ag. 1642, Eum. 234.

459-460. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-313

⁵⁹

⁶⁰

Bei τόνδε deutet Eteokles auf Megareus. σὺν τύχῃ τινί (zu 389) ist nicht verständlich, da die Angabe fehlt, inwiefern ein besonders glücklicher Zufall die beiden Kämpfer zusammenführt. Die Partikeln και δή haben ihre Stelle am Anfange eines Satzes. Nach 459 ist also eine Lücke und zwar sind, nach der Verszahl der Botenrede zu schließen, 5 Verse ausgefallen. Nach diesen Versen entfernt sich Megareus, daher xal δὴ πέπεμπται. Ζυ κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων, worin das Hauptgewicht des Satzes ruht, vgl. 541, Soph. Phil. 97 γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δ᾽ εἶχον ἐργάτιν.

461. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-314

⁶¹

⁶²

τοῦ σπαρτοῦ γένους: zu 399€. Eur. Phoen. 942 sagt Tiresias zu Kreon: σὺ δ' ἐνθάδ' ἡμῖν λοιπὸς εἶ σπαρτῶν γένους ἀκέραιος, ἔκ τε μητρὸς ἀρσένων τ' ἄπο, οἱ σού τε παῖδες (Hämon und Menökeus, wie Megareus dort heißt, Megareus auch Soph. Αnt. 1303).

462. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-315

⁶³

⁶⁴

μάργον für μάργων Schütz um der passenden Verteilung der Attribute willen.

463. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-316

⁶⁵

⁶⁶

ἐκ πυλῶν χωρήσεται d. i. seinen Posten verlassen wird.

464. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-317

⁶⁷

⁶⁸

τροφεῖα ( τὰ ὀφειλόμενα τοῖς τροφεῦσι nach Hesych.), θρεπτήρια, θρέπτρα: vgl. Hom. Δ 477 οὐδὲ τοκεῦσι θρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, Isokr. VI 108 ἀποδῶμεν τὰ τροφεία τῇ πατρίδι, Lys. II 70 τῇ πατρίδι τὰ τροφεία ἀποδόντες. χθονί: Megareus war ebenso wie "Mela- nippos (403) als Nachkomme der Sparten ein Sprößling der Theba- nischen Erde.

465. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-318

⁶⁹

⁷⁰

Schol. τὸν φέροντα τὴν ἀ- σπίδα καὶ τὸν ἐγγεγραμμένον τῇ ἀ- σπίδι καὶ τὸ ἐπ' ἀσπίδος πόλισμα γραφέν (454).

467. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-319

⁷¹

⁷²

κόμπαζε ἐπ' ἄλλῳ d. i. melde die prahlende Rede eines anderen. φθόνει λέγων: Valckenaer φθόνει λόγων, nach dem Schol. λέγ' ἄλλον κομπώδη καὶ μηδὲν ἀποκρύψῃ με τῶν ἀλαζονειῶν kann man an λή- ρων φθόνει denken.

468. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-320

⁷³

⁷⁴

,,Möge es diesen Worten (464466) entsprechend gut gehen, Eteoklos aber und seine Gesellen mögen lästern (456); wie sie aber lästern, so möge ihnen Zeus ver- gelten". Dieser Gedankenzusammen- hang ist damit gewonnen, daß Sv- στομεῖν an die Stelle des nichts- sagenden δυστυχείν gesetzt ist. Vgl. Soph. Αnt. 127 Ζεὺς γὰρ μεγάλης γλώσσης κόμπους ὑπερεχθαίρει.

471. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-321

⁷⁵

⁷⁶

τώς findet sich bei Aschylos viermal (624, Hik. 70, 678), bei Sophokles nur in einer interpolier- ten Stelle (Ai. 841), bei Euripides nirgends, öfters bei Homer. αὐτούς wie Hik. 737. νίν,

472. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-322

⁷⁷

⁷⁸

νεμέτωρ: vgl. Hik. 409 Ζεύς . . νέμων εἰκότως ἄδικα μὲν κακοῖς, ὅσια δ' ἐννόμοις. — ἐπίδοι: ἐφορᾶν, ἐποπτεύειν, ἐπωπᾶν, ἐποπτῆρας γε- νέσθαι wird in speziellem Sinn ge- sagt von dem zornigen Blick straf- gerechter Götter.

474. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-323

⁷⁹

⁸⁰

Schol. Αθηνᾶς τῆς Ὀγκαίας, ἀφ' ἧς καὶ αἱ πύλαι Ογκαῖαι, Hesych. Ογκας Αθήνας· τὰς Ωγυγίας πύλας λέγει. Vgl. Eur. Phoen. 1113 Ωγύγια δ' εἰς πυλώμαθ' Ἱππομέδων ἄναξ ἔστειχ᾽ ἔχων σημεῖον ἐν μέσῳ σάκει στικτοῖς Πανόπτην ὄμμασιν δεδορ κότα und zu 149.

475. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-324

⁸¹

⁸²

Schol. περιφραστικῶς ὁ ἱπ- πομέδων, μέγας ὢν καὶ κάλλιστον ἔχων σχῆμα. — Ιππομέδοντος ist wie Ιππομμέδοντος zu sprechen. Das gleiche gilt von Παρθενοπαῖος 534. Vgl. Priscian. de metris Terent. 23: Aeschylus in Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας Ιπ- πομέδοντος σῆμα καὶ μέγας τύπος". In principio enim trochaeum posuit. Quem imitans Sophocles teste Se- leuco profert quaedam contra legem metrorum, sicut in hoc Αλφεσί βοιαν ἣν ὁ γεννήσας πατήρ, dazu φαιοχίτωνες Cho. 1047, εἶεν, ἀκούω ebd. 653 und Aristoph. Frie. 663, immer am Anfang des Trimeter.

476. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-325

⁸³

⁸⁴

Unter ἅλως versteht der Schol. den s. g. Hof um die Sonne: ἅλως ἐστὶ κυρίως, ὅταν νέφη περὶ τὸν ἥλιον ἐκκαυθέντα λευκὰ φαίνηται καὶ ἐν κύκλῳ τοῦ ἡλίου γένηται (1. λευκὰ γένηται καὶ . . ἡλίου φαί νηται). Vgl. Hesych. ἅλως· ἡ τοῦ ἡλίου ἢ σελήνης περιφέρεια. Αἰσχύ λος περιφέρεια τῆς ἀσπίδος καὶ κύκλος. Die Vergleichung mit dem Hofe des Mondes kann nahe liegen, weil die Schilde der Argiver weiß sind ( λεύκασπις 89), und Heimsöth vermutet ἅλω δὲ λευκήν. Aber im Sinne eine weite Tenne" scheint der Ausdruck einen volkstümlichen Witz zu enthalten, wie es etwa im ,hörnern Siegfried" heißt: er nahm zu seiner Hande ein'n Schild als wie ein Scheurentor". κύκλον λέγω, eine beliebte Form der ἐπ- εξήγησις wie 596, Ag. 1019, Cho. 251, Fragm. 169, Soph. Αi. 569, Ant. 198, Trach. 9, Phil. 1261, Eur. Hel. 1673.

477. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-326

⁸⁵

⁸⁶

δινήσαντος, αὐτοῦ. Von dem Dekeleer Sophanes erzählt Herod. ΙΧ 74: λέγεται ὡς ἐπ' ἀσπίδος αἰεὶ περιθεούσης καὶ οὐδαμὰ ἀτρεμι ζούσης ἐφόρες ἐπίσημον ἄγκυραν. — οὐκ ἄλλως ἐρῶ s. v. a. οὐκ ἀρνήσομαι. Vgl. Eur. Or. 709 δεῖ δέ μ', οὐκ ἄλλως λέγω, σώζειν σε.

478. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-327

⁸⁷

⁸⁸

εὐτελής, φλαυρουργός τις ἀνήρ Soph. Phil. 35, ein schlechter Meister. Den Sinn von aga gibt der Schol. gut mit ὡς ἔοικεν.

479. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-328

⁸⁹

⁹⁰

ὤχμασεν (so Stadtmüller für ὤπασεν), am Schilde anbrachte.

480. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-329

⁹¹

⁹²

Den feuerschnaubenden Ty- phon schildert Äschylos Prom. 367 ff. nach Pind. Pyth. I 15, Hesiod Theog. 820 ff. In ἵημι verkürzen die szenischen Dichter die erste Silbe öfters um des Versmaßes willen.

481. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-330

⁹³

⁹⁴

αιόλην: Schol. εὐκίνητον καὶ ταχείαν. — κάσις wie Ag. 499 κάσις πηλοῦ κόνις. Vgl. Pind. Οl. ΧΙ 2 οὐρανίων υδάτων ὀμβρίων, παίδων νεφέλας.

482. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-331

⁹⁵

⁹⁶

περίδρομον (vgl. Eur. El. 458 περιδρόμῳ μὲν ἔτνος ἕδρα - Gegen- satz ἐν δὲ μέσῳ σάκει 464) κύτος scheint nicht τα προσηδάφισται (,, ist am Boden befestigt") zu passen. Auch enthalten die Scholien περιφέρεια τῆς ἀσπίδος κύκλῳ ὀφίων εἰς ἑαυτοὺς ἄντικρυς ὁρώντων καὶ ἐμπεπλεγμένων τὰ τέλη ἔχει ἐγγε- γραμμένα und τοὺς γηγενεῖς δρα- κοντόποδας ἔγραψεν Angaben, denen in unserem Texte nichts entspricht. Die Worte εἰς ἑαυτοὺς ἄντικρυς ὁρώντων könnten etwa αντωπῶν wiedergeben. Deshalb erweist sich die Stelle als lückenhaft. Da die Gegenrede des Eteokles 20 Verse enthält, scheinen 5 Verse zu fehlen. Abgesehen hiervon erwartet man περίδρομος κύκλος und κοιλογά- στορος κύτους, Blaydes will mit περιδρόμων oder περιδρόμοις helfen. Eur. Phoen. 1135 ist der Schild des Adrastos mit den hundert Köpfen der Lernäischen Hydra geziert, vgl. Verg. Aen. VII 657f.

484. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-332

⁹⁷

⁹⁸

ἔνθεος (Schol. ἐμμανής) Αρει, des Kriegsgottes voll, trunken in kriegerischer Begeisterung.

485. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-333

⁹⁹

¹⁰⁰

βακχᾷ πρὸς ἀλκήν, drängt rasend zum Kampfe. Θυιὰς ὥς: vgl. 821, Verg. Aen. IV 400 saevit inops animi totamque incensa per urbem bacchatur, qualis commotis excita sacris Thyias, ubi audito stimulant trieterica Baccho orgia. – φόνον (so Canter für φόβον) βλέπων: vgl. Eur. Ion 1263 πυρὸς δράκοντ' ἀναβλέποντα φοινίαν φλόγα und oben zu 53.

486. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-334

¹⁰¹

¹⁰²

πεῖραν, Unternehmen, An- schlag, Angriff wie Pers. 721 πε- ζὸς ἢ ναύτης δὲ πεῖραν τήνδ' ἐμώ- ρανεν τάλας; Soph. Αi. 2 πεῖράν τιν' ἐχθρῶν.

487. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-335

¹⁰³

¹⁰⁴

Der Schrecken macht sich bereits unmittelbar am Tore breit". Für φόβος will Blomfield φόνος, Weil φοίτος, Blaydes βρόμος schrei- ben.

488-489. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-336

¹⁰⁵

¹⁰⁶

Das epische ὥστε auch Pers. 300, 764, Eum. 25, 1025 im Tri- meter. ἀγχίπτολις statt des pro- saischen γείτων. Dieses Wort ist in den Text gekommen ( πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς), woes zwecklos ist. Das dafür gesetzte hora entspricht dem εὔεδροι und dem für die Stätten der Götter gebräuchlichen ἕδη. ab-

490. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-337

¹⁰⁷

¹⁰⁸

Sie wird (ihn vom Tore) wie (ein Vogel) von seinen Jungen einen schaurigen Drachen wehren". Vgl. 278 ff. In ähnlicher Weise ist Pers. 129f. πᾶς . . λεὼς σμῆνος ὡς ἐκλέλοιπεν μέλισσαι σὺν ὀρχάμῳ στρατοῦ ein Teil des Gleich- nisses ( σμῆνος) an die Stells des eigentlichen Ausdrucks ( τὴν πόλιν) getreten.

492. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-338

¹⁰⁹

¹¹⁰

κατ' ἄνδρα τοῦτον, er ward für den Platz, wo dieser Mann steht, ausersehen. Vgl. Soph. Αi. 775 καθ' ἡμᾶς δ᾽ οὔποτ' ἐκρήξει μάχη.

493. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-339

¹¹¹

¹¹²

ἐξιστορῆσαι von ἱστορῆσαι der Bedeutung nach nicht sehr ver- schieden wie ἐξιστορήσας Cho. 674. μοῖραν, seinen Anteil, sein Ge- schick. ἐν χρεία τύχης, nicht mit prahlerischen Schildzeichen, vgl. Soph. Αi. 963 ἐν χρείᾳ δορός ( πο es gilt zu kämpfen), was auch hier geeigneter erscheint.

494. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-340

¹¹³

¹¹⁴

Vgl. Hom. Α 114 οὔ ἑθέν ἐστι χερείων, οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, οὔτ᾽ ἂρ φρένας οὔτε τι ἔργα.

495. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-341

¹¹⁵

¹¹⁶

D. i. der Zufall hätte sie nicht besser zusammenbringen kön- nen“. Schol. τὰ ἀπὸ τῆς τύχης Ἑρμῇ ἀναφέρουσιν. Hermes, der Gott des Gewinnes und glücklichen Fundes ( Ερμαιον), lenkt auch das Los.

496-497. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-342

¹¹⁷

¹¹⁸

„, Denn wie der eine Mann dem andern feindlich gegenüber- treten wird, so werden sie auch feindliche Götter auf ihren Schilden gegeneinander tragen". τῷ: zu

500. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-343

¹¹⁹

¹²⁰

σταδαῖος, Jupiter stator. διὰ . . φλέγων, in der Hand das flammende Geschoß haltend.

502. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-344

¹²¹

¹²²

Die dem Zusammenhang der Gedanken entsprechende Ord- nung der Verse ist in der hand- schriftlichen Überlieferung gestört.

502-503. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-345

¹²³

¹²⁴

Bei solchem Liebesver- hältnis der sich gegenüberstehenden Götter wird voraussichtlich der Er- folg der einander entgegengestellten Menschen entsprechend sein“.

503. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-346

¹²⁵

¹²⁶

,,Wir gehören zur siegen- den Partei". Vgl. Eur. Rhes. 320 Ζεὺς πρὸς ἡμῶν ἐστιν. Ζεύς γε d. i. auch ein anderer Gott ist stärker als Typhos geschweige Zeus". του (so Elmsley für που) νικώμενον wie μὴ φόβου νικῶ Cho. 1050, ἱμέρου νικώμενος Hik. 1016, τῶν φίλων νικώμενος Soph. Αi. 1853. Diese Stelle ahmt Eur. Heraklid. 347 nach: θεοῖσι δ' οὐ κακίοσιν χρώ- μεσθα συμμάχοισιν Αργείων, ἄναξ. τῶν μὲν γὰρ Ἥρα προστατεῖ Διὸς δάμαρ, ἡμῶν δ' Αθάνα· φημὶ δ᾽ εἰς εὐπραξίαν καὶ τοῦθ᾽ ὑπάρχειν θεῶν ἀμεινόνων τυχεῖν· νικωμένη γὰρ Παλλὰς οὐκ ἀνέξεται. Vgl. übrigens Hom. Υ 104 ήρως (Äneas), ἀλλ' ἄγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτησιν εὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸς κούρης Αφροδίτης ἐκγεγάμεν, κεῖνος (Achil- leus) δὲ χερείονος ἐκ Θεοῦ ἐστιν.

507. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-347

¹²⁷

¹²⁸

Für τυχών vermutet Stadt- müller κυρῶν, sehr ansprechend.

508-509. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-348

¹²⁹

¹³⁰

πέποιθα τὸν ἔχοντα ἐν σάκει ἄφιλον (widerwärtig) τοῦ χθονίου δαίμονος δέμας ἀντίτυπον Διός (d. i. Gegenbild zum Bilde des Zeus). Bei ἄφιλον konnten die Athener an das Bild des dreileibigen Typhon ( τρισωμάτους Τυφῶνας Eur. Herk. 1272) auf der Akropolis er- innert werden. χθόνιος wie Prom. 367 Typhos als γηγενής bezeichnet wird. Der erste Vers stimmt metrisch mit dem strophischen 468 nicht überein. Ein Trimeter, wenn auch nicht mit gleichem Rhythmus, wird gewonnen mit πέποιθα τὸν τὸ Ζηνὸς ἀντίτυπον ἔχοντ'.

511. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-349

¹³¹

¹³²

δαρόβιοι heißen die Götter in Gegensatz zu den εφήμεροι (Prom. 83 u. ϋ.). Vgl. Soph. Ant. 987 Μοῖραι μακραίωνες.

512. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-350

¹³³

¹³⁴

ἰάψειν, zerschmettern.

515-516. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-351

¹³⁵

¹³⁶

Vgl. Paus. ΙΧ 17, 3 Ζήθῳ μνῆμα καὶ Ἀμφίονι ἐν κοινῷ γῆς χώματι, Eur. Phoen. 145 ΑΝΤ. τίς δ' οὗτος ἀμφὶ μνῆμα το Ζήθου περᾷ καταβόστρυχος, ὄμμασι γοργὸς εἰσιδεῖν νεανίας; ΠΑΙΔ. ὅδ' ἐστὶ Παρθενοπαῖος, Αταλάντης γόνος. Den folgenden Vers hat Dindorf (dieser nach 513) ergänzt, weil das 519 ff. Gesagte unverständlich wäre, wenn der Name des Helden erst 534 genannt würde. Der Vers ist gebildet nach 534, nach der an- geführten Stelle von Eur. Phoen., nach Eur. Hik. 888 ὁ τῆς κυναγοῦ δ' ἄλλος Αταλάντης γόνος und Soph. Ο. Κ. 1320 ἕκτος δὲ Παρθενοπαῖος Αρκάς πιστὸς Αταλάντης γόνος. Über die Verlängerung der zweiten Silbe von Παρθενοπαῖος zu 475.

516. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-352

¹³⁷

¹³⁸

So schwört Antigone Eur. Phoen. 1677 ἔστω σίδηρος ὅρκιόν τέ μοι ξίφος. Vgl. Apoll. Rh. I 466 ἔστω νῦν δόρυ τοῦρον, ὅτῳ περιώ- σιον ἄλλων κύδος ἐνὶ πτολέμοισιν ἀείρομαι οὐδέ μ' ὀφέλλει Ζεὺς τόσον, ὁσσατιόν περ ἐμὸν δόρυ, Verg. Αen. X 773 dextra mihi deus et telum, quod missile libro, nunc adsint.

517. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-353

¹³⁹

¹⁴⁰

Für πεποιθώς erwartet man ἐπαυχῶν. - Ζα ὀμμάτων υπέρτερον vgl. Catull. III 5 quem plus illa oculis suis amabat, XIV 1 ni te plus oculis meis amarem.

518-519. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-354

¹⁴¹

¹⁴²

Vgl. 47. — βίᾳ Διός, wie Kapa- neus (415). ὀρεσκόου d.i. κυναγοῦ.

520. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-355

¹⁴³

¹⁴⁴

καλλίπρῳρον, Schol. καλλι- πρόσωπον. Hesych. καλλίπρωρον· εὐ πρόσωπον, vgl. Ag. 245 στόματος καλλιπρώρου, Soph. Τrach. 13 ἀν- δρείω κύτει βούπρῳρος.. Die Schönheit (Eur. Hik. 889 παῖς Παρ- θενοπαῖος εἶδος ἐξοχώτατος) und jugendliche Zartheit des Helden tritt in Gegensatz zu seinen ent- setzlichen Drohungen. Ubrigens merkt man dieser wie anderen Stellen des Äschylos (Fragm. 135, 136, Athen. XIII S. 601 A) die Neigung zur Knabenliebe an. — άv- δρόπαις: Schol. ὁ ἐν παιδικῇ ἡλικίᾳ ἀνδρεῖος, Schol. zu Pind. Pyth. it 121 ὑπὲρ τὴν νεότητα βουλεύῃ. καὶ Σοφοκλῆς ἐπὶ τοῦ Τρωίλου τὸν ανδρόπαιδα δεσπότην ἀπώλεσα, παῖδα μὲν τῇ ἡλικίᾳ, ἄνδρα δὲ τῷ φρονήματι. Hiernach bedeutet ἀνήρ wenig, man erwartet dyós (Führer trotz seiner Jugend), wie es Eur. Phoen. 148 von Parthenopãos heißt: νεανίας, λοχαγός, ὡς ὄχλος νιν ὑστέρῳ ποδὶ πάνοπλος ἀμφέπει (d. i. sonst würde man einen solchen Jüng- ling nicht für einen Führer halten).

521. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-356

¹⁴⁵

¹⁴⁶

Für στείχει könnte man θάλλει erwarten nach Eur. Bakch. 1185 νέος ὁ μόσχος ἄρτι γένυν ὑπὸ κόρυθ' απαλότριχα κατάκομον θάλ λει. Blaydes vermutet ἕρπει nach Xen. Symp. IV 23 τούτῳ μὲν παρὰ τὰ ὦτα ἄρτι ἴουλος καθέρπει, Κλει νίᾳ δὲ πρὸς τὸ ὄπισθεν ἤδη ἀνα- βαίνει, doch kann wie καθέρπει und ἀναβαίνει wohl auch στείχει gebraucht sein. - Hesych. ἴουλοι· αἱ πρῶται τῶν τριχῶν ἐκφύσεις zu Hom. λ 319 πρίν σφωιν ὑπὸ κροτάφοισιν ιούλους ἀνθῆσαι πυ κάσαι τε γένυς εὐανθέι λάχνῃ.

522. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-357

¹⁴⁷

¹⁴⁸

ὥρας φυούσης: die Jugend- blüte läßt (den Flaum) hervor- keimen. Vgl. Hom. κ 278 Ερμείας .. νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικώς, πρῶτον ὑπη- νήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη und den Anfang von Plat. Prot. ET. πόθεν, ὦ Σώκρατες, φαίνει; ἢ δῆλα δή, ὅτι ἀπὸ κυνηγεσίου τοῦ περὶ τὴν ᾿Αλκιβιάδου ὥραν; καὶ μήν μοι καὶ πρώην ἰδόντι καλὸς μὲν ἐφαί- νετο ἀνὴρ ἔτι, ἀνὴρ μέντοι .:. καὶ πώγωνος ἤδη ὑποπιμπλάμενος . ΣΩ. εἶτα τί τοῦτο; οὐ σὺ μέντοι Ὁμήρου ἐπαινέτης εἶ, ὃς ἔφη χαριεστάτην ἥβην εἶναι τοῦ ὑπηνήτου; φύς: Schol. πεπυκνωμένη. Neben einem Fem. ( μυριάς) auch Pers. 928, wie sich θῆλυς für θήλεια fndet. ταρ- ἀντέλλειν von dem Sprossen des Haares wie Cho. 287 λευκὰς δὲ κόρσας τῇδ᾽ ἐπαντέλλειν νόσῳ.

523. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-358

¹⁴⁹

¹⁵⁰

Schol. οὐ σύμφωνον τῇ κλή- σει τῆς παρθένου τὸ φρόνημα ἔχων, ἀλλὰ ὠμόν, vgl. Cho. 189 ἐμή γε μήτηρ, οὐδαμῶς ἐπώνυμον φρόνημα παισὶ . . πεπαμένη.

524. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-359

¹⁵¹

¹⁵²

Wenn γοργόν δ' richtig ist und es nicht, wie eine jüngere Handschrift bietet, γοργόν τ' heißen mus, so ist γοργὸν ὄμμα dem παρ- θένων ἐπώνυμον φρόνημα entgegen- gesetzt, während eigentlich γοργόν ὄμμα mit ὠμὸν φρόνημα verbunden sein sollte. Für προσίσταται (vor ἐφίσταται) hat es vielleicht προσχρίμ- πτεται geheißen, vgl. Cho. 185 δό- τοῖσδε χρίμπτεσθαι (sich nähern), Eur. Hel. 526 παντοδαποῖσι γύαις ποτιχριμπτόμενος, Rhes. 644 ἐχθρῶν τις ἡμῖν χρίμπτεται στρα- τεύματι. μοισι

525. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-360

¹⁵³

¹⁵⁴

ἀκόμπαστος wie ἄκομπος 541, doch hier von dem prahlerischen Bildwerk des Schildes.

526. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-361

¹⁵⁵

¹⁵⁶

ὄνειδος (Schimpf): Schol. ἐπειδὴ Οἰδίπους ἐμίγη τῇ μητρὶ λύσας τὸ αἴνιγμα τῆς Σφιγγός, viel- mehr weil die Sphinx die höchste Not über Theben brachte.

527. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-362

¹⁵⁷

¹⁵⁸

πρόβλημα Deckung, Schutz hier für, 663 gegen etwas.

528-529. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-363

¹⁵⁹

¹⁶⁰

ὠμόσιτος wie ὠμοβρώς, ώμου φάγος, weil sie ihre Opfer zer- feischte. Eur. Phoen. 1024 φοιτάσι πτεροῖς χαλαῖσί τ᾽ ὠμοσίτοις, 1760 Σφιγγὸς τῆς μιαιφόνου. προσμετ μηχανημένην γόμφοις, mit Nägeln geschickt daran befestigt. ἐνώμα, als ich ihn sah. Wakefield vermutet γόμφοισι νωμᾷ. — ἔκκρουστον d. i. eine freie Figur, nicht Relief. Eu- stathios (zu Il. S. 1160, 49) scheint etwas in den Text zu legen, was nicht ausdrücklich gesagt ist, wenn er schreibt: ἴσως δὲ καὶ μηχανῇ τινι ἐκινοῦντο (die am Schilde an- gebrachten Figuren), ἔκκρουστα ὄντα καὶ οὐ διόλου προσηλωμένα τῷ σά κει. καὶ οὕτω ἐφάνταζον τοῖς ὁρῶσι τὸ αὐτοκίνητον, ὁποῖον δή τι πλάτ- τει καὶ Αἰσχύλος ἐν τοῖς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας. Wirklich ist dies der Fall bei dem Schildzeichen des Polynikes Eur. Phoen. 1124 Ποτνιάδες δ᾽ ἐπ᾿ ἀσπίδι ἐπίσημα πῶλοι δρομάδες ἐσ- κίρτων φόβῳ, εὖ πως στρόφιγξιν ἔνδοθεν κυκλούμεναι πόρπαχ᾽ ὑπ' αὐτὸν ὥστε μαίνεσθαι δοκεῖν. Vgl. Hes. Ασπ. 161 ἐν δ᾽ ὀφίων κεφαλαί δεινῶν ἔσαν, οὔτι φατειῶν, δώδεκα, ταὶ φοβέεσκον ἐπὶ χθονὶ φῦλ' ἀν- θρώπων, οἵτινες ἀντιβίην πόλεμον Διὸς υἷι φέροιεν· τῶν καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλεν, εὖτε μάχοιτο Αμφιτρυωνιάδης, τὰ δὲ δαίετο δαί- δαλα?) θαυματὰ ἔργα.

530. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-364

¹⁶¹

¹⁶²

Meineke vermutet Καδμείων, ἐνὶ aber auch ἕνα kann auf das folgende πλεῖστα bezogen wer- den, als ob es hieße: ὥστε ἐπὶ ἀν- δρὶ τῷδε ἑνὶ πλεῖστα (vgl. Pers. 330 εἷς ἀνὴρ πλεῖστον πόνον ἐχθροῖς παρασχών, eine häufge Verstärkung des Superlativs) βέλη ἰάπτεσθαι. Diesen auf dem Schilde dargestell- ten Kadmeer treffen die zahllosen Geschosse, welche in der Schlacht auf den Schild fliegen. Vgl. Eur. Phoen. 1137 ἐκ δὲ τειχέων μέσων δράκοντες (welche auf dem Schilde des Adrastos gebildet waren). ἔφε- ρον τέκνα Καδμείων γνάθοις. Aschy- los hat Darstellungen der Sphinx im Auge, in denen sie als,,Wür- gerin" ( σφίγγω) Jünglinge in ihren Klauen hält. Vgl. Schöne, Gr. Re- liefs S. 62, Nr. 21f., Stackelberg Gräber. d. H. Taf. 56 oder Overbeck Bildw. zum Theb. u. Tro. Helden- kreis I 5, Jahn Arch. Beitr. S. 117, auch Körte Urne Etrusche II 1, Kap. VI.

532. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-365

¹⁶³

¹⁶⁴

καπηλεύειν μάχην, mit dem Kampfe markten und feilschen d.h. durch Redensarten und Ausflüchte sich dem Kampf entziehen. Vgl. Frgm. 322 κάπηλα προσφέρων τεχ νήματα (Etym. Μ. S. 490, 12 ὁ δὲ Αἰσχύλος τὰ δόλια πάντα καλεῖ κά- πηλα). Eine schiefe Auffassung die- ser griechischen Redensart liegt den Worten des Ennius (Cic. de off. I 12, 38) zugrunde: non posco nec cauponantes bellum, sed belligerantes ferro, non vitam cernamus utrique. aurum auro

533. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-366

¹⁶⁵

¹⁶⁶

Es wäre eine Schande den weiten Weg umsonst gemacht zu haben. Hermann καταισχυνεῖ, passend.

534. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-367

¹⁶⁷

¹⁶⁸

Die zwei V. 532 f. enthalten einen passenden Schlußgedanken wie jede Botenrede mit zwei Ver- sen schließt. Nach diesen Versen wie nach der Drohung 518 sind die folgenden Verse, besonders der letzte (vgl. 413) matt. Ungeschickt ist ὁ δὲ τοιόσδε, unklar 535, wel- cher bedeuten soll: ,,obwohl er kein Eingeborener von Argos ist, will er doch dieser zweiten Heimat herrlichen Dank für die Jugend- pflege erstatten" ( τροφάς s. v. a. τροφεία 464, θρεπτήρια). Zu 535 bemerkt der Schol.: ἀκούσιον φόνον δράσας ὁ Παρθενοπαῖος εἰς Ἄργος ἔφυγεν, vgl. Eur. Phoen. 1153 δ' δ' Αρκάς, οὐκ Αργείος, Αταλάντης γόνος, Hik. 890 Αρκάς μὲν ἦν, ἐλθὼν δ᾽ ἐπ᾽ Ινάχου ῥοὰς παιδεύε- ται κατ' Αργος (wahrscheinlich Polemik gegen eine Dichtung, in welcher Parthenopãos zum Argiver gemacht war). zur

537. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-368

¹⁶⁹

¹⁷⁰

Dieser matte Vers, welcher sich an die vorhergehende Inter- polation anschließt, scheint Ausfüllung einer größeren Lücke (von 10 Versen, wenn die beiden folgenden Verse echt sind) hinzu- gedichtet worden zu sein.

538. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-369

¹⁷¹

¹⁷²

,,Samt ihren prahlerischen Bildwerken auf den Schilden."

540. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-370

¹⁷³

¹⁷⁴

τὸν ᾿Αρκάδα hat sich an den Relativsatz angeschlossen wie häufig, vgl. Hom. α 69 Κύκλωπος κεχόλωται ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν, ἀντίθεον Πολύφημον. Mit Artikel wie Soph. Ο. Κ. 907 νῦν δ᾽ οὔσπερ αὐσὸς τοὺς νόμους εἰσῆλθ᾽ ἔχων, τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται. Der Zusatz τὸν Ἀρκάδα wird mit besonderer Betonung gesprochen; denn die Arkadier galten als stolz und übermütig. Vgl. Schol. zu Prom. 554 προυσελούμενον· ὑβριζόμενον· ὅθεν καὶ ᾿Αρκάδες προσέληνοι ὑβρισταὶ γὰρ und was Xen. Hell. VII 1, 23 und 32 erzählt wird.

541. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-371

¹⁷⁵

¹⁷⁶

Vgl. Soph. Phil. 97 γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δ᾽ εἶχον ἐργάτιν. — δὲ δρᾷ (für δ' δρα Winckelmann) τὸ δράσιμον in dem Sinne keine Schwierigkeit schreckt ihn ab".

542. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-372

¹⁷⁷

¹⁷⁸

Nach Paus. IX 18, 6 war in der Thebais Periklymenos der- jenige, welcher den Parthenopaeos fällte, vgl. Eur. Phön. 1157.

543-544. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-373

¹⁷⁹

¹⁸⁰

Schol. ὃς τούτου τὸν κόμπον ἐφέξει τῶν πράξεων ἀποδέοντα μὴ ἔσω πυλῶν γενέσθαι. ῥέουσαν bezeichnet spöttisch den großen Strom der prahlerischen Reden. Hesych. ἀλδαίνει· αὔξει.

545. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-374

¹⁸¹

¹⁸²

τεῖχος, die notwendige Er- gänzung zu είσαμείψαι, hat Francken für noós gesetzt, welches als Er- klärung zu δάκους in den Text gekommen ist. – δάκους, τῆς Σφιγγός.

546. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-375

¹⁸³

¹⁸⁴

εἰκώ, Objekt zu φέροντα, würde besser Subjekt zu εἰσαμεῖψαι sein, da auch δάκους εικώ oder ή Σφίγξ im folgenden Subjekt ist und πολεμίας auf den Träger des Schildes hinweist, daher vermutet Martin κυροῦσαν für φέροντα.

547. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-376

¹⁸⁵

¹⁸⁶

εἴσω gibt keinen passenden Sinn; man erwartet ἔξω μένουσα oder ἔξω δεθεῖσα (draußen festge- halten, vgl. Hom § 380). Heimsöth vermutet ἔξω δ᾽ ἐκείνη.

548. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-377

¹⁸⁷

¹⁸⁸

Schol. βαλλομένη τῷ ἀπὸ τῶν δοράτων κρουσμῷ. ὑπὸ πτόλιν, unter den Mauern der Stadt hin.

549. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-378

¹⁸⁹

¹⁹⁰

Den metrischen Fehler hat Elsmley mit räv (für d³ äv) be- seitigen wollen. Vielleicht hat der Dichter geschrieben δ᾽ ἂν κατορ- θώσαιμ᾽ ἔπος (dürfte sich mein Wort bestätigen), vgl. Soph. O. T. 829 ὀρθοίη λόγον, Herod. VII 103 ὀρθοῦται ὁ λόγος.

550. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-379

¹⁹¹

¹⁹²

Schol. ὁ λόγος ὁ ἀπὸ τῶν πολεμίων ὁ ἀλαζονικός, vielmehr der Bericht des Boten über Parthe- nopäos.

551. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-380

¹⁹³

¹⁹⁴

Genauer wird die Respon- sion, wenn man mit Blomfield nai τριχὸς für τριχός δ' schreibt. ὀρθίας (proleptisch) τριχὸς πλόκαμος ἵσταται poetisch für πλόκαμος ὄρθιος (oder ή θρίξ ὀρθία) ἵσταται. Vgl. ὀρθόθριξ Ch. 32, ὥστε πάντας ὀρθίας στῆσαι φόβῳ δείσαντας εὐθέως τρίχας Soph. Ο. Κ. 1624.

552. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-381

¹⁹⁵

¹⁹⁶

μεγάλα, μεγάλους λόγους.

553. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-382

¹⁹⁷

¹⁹⁸

κλύουσα (so jüngere Hand- schriften für κλύων), als ob ἔδεισα vorherginge. Vgl. Prom. 216 στάσις τ᾽ ἐν ἀλλήλοισιν ὠροθύνετο, οἳ μὲν θέλοντες κτέ. 588 χρίει τις αὖ με τὰν τάλαιναν οἶστρος, τὸν μυριωπὸν εἰσορῶσα βούταν. εἴθε μοι für εν θεοί W. Schwarz.

554. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-383

¹⁹⁹

²⁰⁰

ἐν γῇ ist bedeutungslos; wahrscheinlich hat es ἔμπας ge- heißen (immerhin, trotz ihrer furchtbaren Reden). Blaydes ver- mutet ἐκ γᾶς.

555. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-384

²⁰¹

²⁰²

Von dem dunklen Hinter- grund der trotzigen, prahlerischen, vermessenen Recken hebt sich herr- lich die Lichtgestalt des frommen Sehers Amphiaraos ab. Bei den Worten οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει 579 wurden die Zu- schauer an Aristides erinnert. Wenigstens berichtet Plut. Aristid. 3: πάντες ἀπέβλεψαν εἰς Ἀριστείδην.

556. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-385

²⁰³

²⁰⁴

Nach Pind. Ol. VI 16 sagte Adrastos, als Amphiaraos unter der Erde verschwunden war: ποθέω στρατιᾶς ὀφθαλμὸν ἐμᾶς, ἀμφότερον, μάντιν τ' ἀγαθὸν καὶ δουρὶ μάρ νασθαι, welcher Gedanke der kyk- lischen Thebais entnommen war ( αμφότερον μάντις τ᾽ ἀγαθὸς καὶ δουρί μάχεσθαι, vgl. Hom. Γ 179 αμφότερον βασιλεύς τ' ἀγαθὸς κρατ τερός τ' αἰχμητής), danach Soph. Ο. Κ. 1313 δορυσσούς Αμφιάρεως, τὰ πρῶτα μὲν δόρει κρατύνων, πρῶτα δ' οἰωνῶν ὁδοῖς.

557. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-386

²⁰⁵

²⁰⁶

Ομολωίσιν : Schol. ἀπὸ Ὁμο λωΐδος τῆς θυγατρὸς Νιόβης. Vgl. dagegen Schol. zu Eur. Phoen. 1119: αὗται οὕτως ἐκλήθησαν ἀπὸ Ὁμο λωέως τοῦ Ἀμφίονος . . Αριστόδημος δέ φησιν αὐτὰς οὕτως κληθῆναι διὰ τὸ πλησίον εἶναι τοῦ Ὁμολώου ἥρωος ( ὄρους P. Rabbe, vgl. Paus. ΙΧ 8, 6). κατὰ δὲ τοὺς ψευδολογεῖν βουλομένους ἀπὸ μιᾶς τῶν Νιόβης θυγατέρων Ομολωίδος und Hesych. Ομολωΐδες· πύλαι ἐν Θήβαις und Ομολῶιος Ζεύς. Θήβησιν οὕτω προσαγορεύεται ὁ Ζεύς.

558. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-387

²⁰⁷

²⁰⁸

Vgl. 369 f. Hesych. βάζειν· λέγειν. Vgl. Hes. Εργ. καὶ Ἡμ. 186 μέμψονται δ᾽ ἄρα τοὺς χαλεποῖς βάζοντε ἔπεσσι. Unnötig Blaydes κακοῖς ἰάπτει.

559. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-388

²⁰⁹

²¹⁰

τὸν ἀνδροφόντην, wie er direkt sagt & άνδροφόντης. Schol. ἐπεὶ τοὺς Μέλανος ἀπέκτεινεν παι- δας Αλκάθουν καὶ Λυκαυγέω (4 υ- κωπέα Butler). Hermann stellt 559-562 nach 565, weil solche Schmähungen eher dem Polynikes gebühren. Aber Apollod. III 6, 8 berichtet von Amphiaraos, daß er den Tydeus haßte, weil dieser gegen seinen Willen die Argiver überredet hatte gegen Theben zu ziehen. Den Zuschauern war wohl das Nähere aus der kyklischen Thebais bekannt.

560. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-389

²¹¹

²¹²

τῶν κακῶν, den Haupt- anstifter dieses unseligen Krieges. (Hermann πημάτων.)

561. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-390

²¹³

²¹⁴

λητῆρα für κλητῆρα H. L. Ahrens nach dem Schol. ἱερέα unter Vergleichung von Hesych. λητῆρες· ἱεροὶ στεφανοφόροι und λήτειραι· ἱέρειαι τῶν σεμνῶν θεῶν. Vgl. Αg. 736 ἱερεὺς ἄτας. Tydeus macht sich zum Diener der Erinys, weil er den Fluch des Ödipus er- füllen hilft.

562. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-391

²¹⁵

²¹⁶

τ' ist wohl zu tilgen. Das abstrakte βουλευτήριον erhöht die Bitterkeit. ` Vgl. Eur. Androm. 446 Σπάρτης ἔνοικοι, δόλια βουλευ- τήρια.

563. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-392

²¹⁷

²¹⁸

προυσελῶν ὁμόσπορον ( Μ. Schmidt für προσμόραν ἀδελφεόν) S. V. a. προπηλακίζων ἀδελφόν. Vgl. Prom. 454, Aristoph. Frö. 730, Etym. Μ. S. 690, 11 προυσελεῖν λέγουσι τὸ ὑβρίζειν, Hesych. πρου- γελεῖν· προπηλακίζειν.

564. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-393

²¹⁹

²²⁰

ἐξυπτιάζων ὄμμα (so Schütz für ὄνομα): das Gesicht zurück- beugend und das Auge zum Him- mel richtend.

565. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-394

²²¹

²²²

δὶς (Blomfield für δίς τ ἐνδατούμενος: Schol. εἰς δύο διαι- ρῶν τὸ ὄνομα τοῦ Πολυνείκους, τὸ πολὺ καὶ τὸ νεῖκος. Diese Ety- mologie kehrt 645, 815 wieder. Vgl. Eur. Phoen. 636 ἀληθῶς δ᾽ ὄνομα Πολυνείκη πατὴρ ἔθετό σοι θείᾳ προνοίᾳ νεικέων ἐπώνυμον. Wenn ἐν τελευτῇ richtig ist (Hermann δυσεκτέλευτον), so scheint es zu bedeuten am Ende seiner Schmäh- worte", so daß er diese abschließt mit ὦ Πολύνεικες, πολὺ νεῖκος. Vgl. übrigens 920.

566. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-395

²²³

²²⁴

καλεῖ Πολυνείκους βίαν, λέγει δέ für καλεῖ λέγων, vgl. Soph. Ο. Τ. 779 ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπ νοις με καλεῖ παρ᾽ οἴνῳ, πλασ- τὸς ὡς εἴην πατρί.

567. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-396

²²⁵

²²⁶

τοῖον: Schol. καθ᾽ ὑπόκρισιν, wie τοῖον bei Homer in Stellen wie ϋ 302 μείδησε δὲ θυμῷ σαρδά- νιον μάλα τοῖον von dem Vor- tragenden durch äußere Nach- ahmung zum Ausdruck gebracht wurde. Daraus hat sich der Ge- brauch wie in Hik. 405 εἴ πού τι μὴ τοῖον τύχοι , wenn etwas nicht nach Wunsch gehen sollte “ ent- wickelt. Vgl. Hesych. τοῖον· οὕτως ἀγαθόν· τάσσεται καὶ ἐπὶ θαυμαστ μου, also hier: ,, fürwahr, rechtes, ein prächtiges Werk ist es". ein

568. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-397

²²⁷

²²⁸

Vgl. Hom. Β 119 αἰσχρὸν γὰρ τόδε γ᾽ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.

569. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-398

²²⁹

²³⁰

Soph. Ant. 199 Πολυνείκη ὃς γῆν πατρώαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς . . ἠθέλησε μὲν πυρὶ πρῆσαι κατάκρας κτέ.

570. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-399

²³¹

²³²

ἐπακτόν kennzeichnet den Vaterlandsverrat. Vgl. 1010.

571. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-400

²³³

²³⁴

,, Wie wer seine Mutter schlägt ( ὁ μητραλοίας), eine un- sühnbare Schuld auf sich lädt, so kann es zwischen dem eroberten Vaterlande und dir keine Aus- söhnung geben" ( πληγήν für πηγήν hat Seidler hergestellt). In dich- terischer Weise werden Vergleichung und eigentlicher Gedanke neben- einander gestellt, mit τὲ τὲ auch Ag. 76 f., mit τὲ . . καὶ ebd. 334f., anderswo mit καὶ, τὲ, δὲ (z. B. Hik. 232f.), uèv δὲ, οὔτε οὔτε. Vgl. Schiller Piccolomini II 6,,Die hohe Flut ist's, die das schwere Schiff vom Strande hebt, und jedem einzelnen wächst das Gemüt im großen Strom der Menge".

574. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-401

²³⁵

²³⁶

Ritschl vermutet τόνδε πιανῶ γύην wegen des folgenden χθονός. πιανῶ: Bei der Flucht der Argiver öffnete ein Blitz des Zeus dem Amphiaraos die Erde. Von ihr samt seinem Viergespann auf- genommen lebte er unter der Erde fort und wirkte segensreich als gefeierter Orakelgott ( οὐκ ἄτιμον 576) durch Weissagung und Heilung von Kranken. Pind. Ol. VI 13 ff., Nem. IX 24 ff., Soph. El. 837 ff., Cic. de div. I 40. Das bedeutendste Heiligtum des Amphiaraos war bei Oropos (Paus. I 34, 3).

577. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-402

²³⁷

²³⁸

Weil der cod. Med. von erster Hand εὔκηλον ἔχων bietet, vermutet Donner εὐκήλως ἔχων, was dem Charakter des Amphiaraos gut entspricht. Vgl. Eur. Phoen.

578. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-403

²³⁹

²⁴⁰

σῆμα: Eur. Phoen. 1111 Αμ- φιάραος, οὐ σημεῖ᾽ ἔχων ὑβρισμέν', ἀλλὰ σωφρόνως ἄσημ᾽ ὅπλα. κύκλω: Dindorf σάκει, vielleicht κύτει, wenn das vorausgehende εὔκυκλον richtig ist.

579. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-404

²⁴¹

²⁴²

Der Vers wird häufig auch in der Form οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει zitiert. Aber ἄριστος könnte mit Bezug auf den Namen Αριστείδης gebraucht sein. Vgl. Sall. Cat. c. 54 esse quam videri bonus malebat (Cato).

580. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-405

²⁴³

²⁴⁴

ἄλοκα: Krebs ώλκα des Äschyleischen Rhythmus halber, vgl. Hom. Ν 707, σ 375. ,,Aus tiefer Furche im Geiste Frucht erntend" d. i. wohlüberlegte und tiefgewurzelte Grundsätze und ernste Gesinnung hegend. Vgl. Pers. 145 φροντίδα κεδνὴν καὶ βαθύβουλον, Theogn. 1051 μή ποτ' ἐπειγόμενος πρήξῃς χρέος, ἀλλὰ βαθείῃ τῇ φρενί βούλευσαι σῷ ἀγαθῷ τε νόω, Suid. unter βαθεῖαν αὔλακα: μεταφορικῶς ἀπὸ τούτου βαθείας φρένας καὶ κεκρυμμένας σημαίνει. — διὰ φρε νός wie Soph. Ant. 639 οὕτω χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν, 1060 τακί- νητα διὰ φρενῶν.

581. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-406

²⁴⁵

²⁴⁶

Vgl. Aristoph. Lys. 406 τοιαῦτ᾽ ἀπ' αὐτῶν βλαστάνει βου- λεύματα.

583. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-407

²⁴⁷

²⁴⁸

δεινός: Schol. δυσκατέρ- γαστος.

584. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-408

²⁴⁹

²⁵⁰

ξυναλλάσσοντος, Schol. συνά- γοντος. ὄρνις, omen, Vorzeichen, Verhängnis. Vgl. Soph. Ο. Τ. 52 ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότ᾽ αἰσίῳ τύχην παρέσχες ἡμῖν.

587-588. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-409

²⁵¹

²⁵²

Der Zusatz καρπὸς οὐ κομιστέος leitet auf den folgenden allgemeinen Gedanken über: von diesem Felde soll man keine Frucht ernten; denn von einem Felde des Unheils kann man nur Tod als Frucht ziehen". Der Scholiast führt den Spruch an: λύμης χωρίον ἡ τῶν πονηρῶν φιλία. Vgl. Pers. 823 ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσ᾽ ἐκάρπωσε στάχυν. ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος. Die Konstruktion ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται entspricht dem aktiven ἀρούρᾳ θάνατον ἐκ- καρπίζειν. Vgl. 610.

589. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-410

²⁵³

²⁵⁴

θερμοῖς wie Eum. 563 ἐπ᾿ ἀνδρὶ θερμῷ, leidenschaftlich und rücksichtslos. πανουργία: abstr. pro concreto (einer frechen Gesell- schaft), wenn der Text richtig ist (Dindorf καὶ πανουργίας πλέως, vielleicht σὺν πανουργίᾳ τινί). Be- nützt ist der Gedanke von Antiphonл. τ. Ἡρώδου φόνου § 82 οἶμαι γὰρ ὑμᾶς ἐπίστασθαι, ὅτι πολλοὶ ἤδη ἄνθρω ποι μὴ καθαροὶ χεῖρας ἢ ἄλλο τι μίασμα ἔχοντες συνεισβάντες εἰς τὸ πλοῖον συναπώλεσαν μετὰ τῆς αὐτῶν ψυχῆς τοὺς ὁσίως διακειμένους τὰ πρὸς τοὺς θεούς, vgl. Eur. El. 1354 ἀδικεῖν μηδεὶς θελέτω μηδ᾽ ἐπιόρ κων μέτα συμπλείτω, Hik. 223 χρὴ γὰρ οὔτε σώματα ἄδικα δικαίοις τὸν σοφὸν συμμιγνύναι κοινὰς γὰρ ὁ θεὸς τὰς τύχας ἡγούμενος τοῖς τοῦ νοσοῦντος πήμασιν διώλεσε τὸν οὐ νοσοῦντα κοὐδὲν ἠδικηκότα, Hor. carm. III 2, 26 vetabo, qui Cereris sacrum volgarit arcanae, sub isdem sit trabibus fragilemque mecum solvat phaselon.

591. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-411

²⁵⁵

²⁵⁶

Θεόπτυστος ist noch stärker als θεοῖς ἐχθρός.

592. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-412

²⁵⁷

²⁵⁸

ξὺν πολίταις ἀνδράσιν ἐδάμη

593. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-413

²⁵⁹

²⁶⁰

ἐχθρόξενος, einer der das Gastrecht nicht ehrt, in anderem Sinne 608.

594. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-414

²⁶¹

²⁶²

ἐκδίκως, ἀναξίως, unschuldig. Prien vermutet ansprechend ἐκδί- κοις (,,in das gleiche Fanggarn mit den Ungerechten verstrickt",,,mit- gefangen mitgehangen"). Mit Recht auch scheint Dindorf diesen Vers nach dem folgenden gestellt zu haben, sodaß er die Erklärung zu παγκοίνῳ gibt. Der Dichter be- müht sich die Leiden der Guten zu entschuldigen. Solche Gedanken einer Theodicee behandelt der Dichter auch Eum. 553 ἑκὼν δ' ἀνάγκας ἄτερ δίκαιος ὢν οὐκ ἄνολ- βος ἔσται, πανώλεθρος δ᾽ οὔποτ' ἂν γένοιτο wie Euripides Hipp. 1102 ff.

595. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-415

²⁶³

²⁶⁴

Vgl. Hom. Μ 37 Διὸς μάτ στιγι δαμέντες, Ν 812 ἀλλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ ἐδάμημεν ᾿Αχαιοί. ἐδάμη ist gnom. Aorist. 8991. βία φρενῶν wie Hik. 806 βία καρδίας, Eur. Alk. 829 βία θυ μου: „welche wider ihren Sinn danach streben die lange Um- biegung die nicht in die Heimat, sondern in den Hades führt zurückzulegen“ d. h. die unbewußt ihrem Untergang entgegenstreben (tragisches Leid). Der Ausdruck καμπὴν (so Heimsöth für πομπὴν) . . πάλιν μολεῖν ist von dem Doppel- lauf der Rennbahn hergenommen wie Ag. 356 κάμψαι διαύλου θά- τερον κώλον πάλιν (von der Rück- kehr in die Heimat). Mit der iro- nischen Färbung des Ausdrucks vgl. Eur. Iph. Τ. 480 ὡς διὰ μακροῦ μὲν τήνδ' ἐπλεύσατε χθόνα, μακρὸν δ᾽ ἀπ᾿ οἴκων χρόνον ἔσεσθ' ἀεὶ κάτω.

601. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-416

²⁶⁵

²⁶⁶

Διὸς θέλοντος d. i. Zeus wird es nicht hindern. συγκαθελ- κυσθήσεται, er wird mit ihnen zu- sammen (in den Untergang) hinab- gezogen werden.

602. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-417

²⁶⁷

²⁶⁸

σφέ, αὐτόν, dagegen 604 wie 617 s. v. a. αὐτούς. μηδέ, gar nicht, sodaß eigentlich gar kein Gegenkämpfer nötig ist.

603. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-418

²⁶⁹

²⁷⁰

ἄθυμον für ἄθυμος Turne- bus, da λήματος κάκῃ ( ἀψυχίᾳ 370) sich nur mit μηδὲ προσβαλεῖν ver- binden kann. Amphiaraos wird gegen den Vorwurf feiger Flucht in Schutz genommen, vgl. Pind. Nem. IX 24 ὁ δ᾽ Αμφιάρῃ σχίσσεν κεραυνῷ παμβία Ζεὺς τὴν βαθύ στερνον χθόνα, κρύψεν δ᾽ ἅμ᾽ ἵπ- ποις, δουρὶ Περικλυμένου πρὶν νῶτα τυπέντα μαχαταν θυμὸν αἰσχυν θῆμεν.

604. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-419

²⁷¹

²⁷²

χρή von der Bestimmung des Schicksals wie häufig.

605. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-420

²⁷³

²⁷⁴

καρπός, Erfolg, Erfüllung (Schol. εἰ ταῖς τοῦ ᾿Απόλλωνος μαν- τείαις τέλος ἔνι). Vgl. Εum. 717 χρησμοὺς τοὺς ἐμούς τε καί Διὸς ταρβείν κελεύω μηδ' ἀκαρπώτους κτίσαι. Ohne Not also vermutet Burges κύρος.

606. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-421

²⁷⁵

²⁷⁶

D. h. wenn er weiß, daß seine Worte doch nichts helfen, schweigt er lieber. Deshalb behält er sein Wissen über den Unter- gang des Heeres für sich. Vgl. zu 1. Ritschl setzt den Vers nach 611, WO er eine sehr passende Stelle hat. Man würde aber dann in 612 εὖ φρονεῖν für εὐτυχεῖν erwarten (vgl. Ag. 918 τὸ μὴ κακῶς φρονεῖν Θεοῦ μέγιστον δώρον, Soph. Ant.

607. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-422

²⁷⁷

²⁷⁸

W. Headlam vermutet ὅμως δὲ καὶ τῷ.

²⁷⁹

²⁸⁰

Im älteren Epos ist Peri- klymenos, der Sohn des Poseidon, Gegner des Amphiaraos.

608. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-423

²⁸¹

²⁸²

ἐχθρόξενος, inimicus hosti- bus.

609. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-424

²⁸³

²⁸⁴

νοῦν φύειν wie φῦσαι φρέ- νας Soph. Ο. Κ. 804, El. 1463, σάρκα (vgl. Ag. 72 σαρκὶ παλαιᾷ) φύειν wie φῦσαι ὀδόντας, πώγωνα, πτερά oder σῶμα γεννᾶν μέγα Soph. Αi.

610-611. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-425

²⁸⁵

²⁸⁶

ποδῶκες, nämlich ἐστί. οἷμα (so Weil für ὄμμα), der stür- mische Angriff (impetus), wie Hom. Π 752 οἷμα λέοντος ἔχων. χεῖρα (vgl. gu 588) . . βραδύνεται . . δορὶ (so Schütz für δόρυ): mit der Hand ist er nicht langsam, wenn es gilt eine vom Schilde entblößte Stelle mit der Lanze schnell zu treffen. Vgl. Eur. Phoen. 1384 εἰ δ᾽ ὄμμ' ὑπερσχὸν ἴτυος ἕτερος μάθοι, λόγχην ἐνώμα στόματι ( καμακι Stadtmüller) προφθῆναι θέλων.

612. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-426

²⁸⁷

²⁸⁸

D. i. Glück aber, eine Gabe der Götter, gehört auch zum Siege.

615. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-427

²⁸⁹

²⁹⁰

Schol. τὰ ἀπὸ τοῦ πολέμου κακὰ ἀπὸ τῆς γῆς ἐπὶ τοὺς ἐπελ- θόντας τρέποντες. Indes ist γᾶς von ἐπιμόλους abhängig.

616-617. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-428

²⁹¹

²⁹²

Schol. ἀποβαλὼν δὲ αὐτοὺς ὁ Ζεὺς ἔξω τῶν τειχῶν διαφθείρειεν κεραυνῷ. Vielmehr ist πύργων δ' ἔκτοθεν mit κάνοι zu verbinden: βαλών κεραυνῷ. πύργων δ' ἔκτοθεν κάνοι σφε Ζεὺς

618. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-429

²⁹³

²⁹⁴

δή, weil er zum letzten ge- kommen ist. Dindorf τὸν πρὸς ἑβδόμαις πύλαις, vielleicht hat es τὸν πύλαις ἐφ' ἑβδόμαις geheißen. ἑβδόμαις, Κρηναίαις wie Eur. Phoen. 1123 ὁ σὸς δὲ Κρηναίαισι Πολυνείκης πύλαις Αρη προσῆγε.

619. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-430

²⁹⁵

²⁹⁶

πόλει: passend vermutet F. W. Schmidt γένει.

621. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-431

²⁹⁷

²⁹⁸

Er fleht, er möge, nach- dem er die Türme erstiegen habe und dem Lande als Herrscher aus- gerufen sei, nach Anstimmung froh- lockenden Siegesjubels über die Eroberung der Stadt mit dir zu- sammentreffen" u. s. w. αλώσιμος παιάν wie αλώσιμος βάξις Ag. 10. In κτανών liegt das Haupt- gewicht des Gedankens: er will den Bruder entweder töten, mag er dabei auch selber fallen, oder ihn lebend aus dem Lande jagen, wie er einst von ihm schmählich aus dem Lande gejagt worden sei“. Vgl. Cho. 437 ἔπειτ' ἐγὼ νοσφίσας ὀλοίμαν, Soph. Αi. 390 πῶς ἂν ὀλέσας βασιλῆς τέλος θάνοιμι καύ τός; — ἀτιμαστήρ wie man ἐκβάλ λειν τινὰ ἄτιμον sagt (Eur. Med. 1357, 438, Phoen. 627, 1761, Bakch. 1313, Soph. O. T. 670, Phil. 1028), sodaß ἀτιμαστῆρα τὼς ἀνδρηλάτης (die Handschriften geben ἀνδρηλά- την infolge eines Milverständnisses) s. v. a. ἀνδρηλάτην τὼς ἀνδρηλάτης bedeutet ( σῶς ἀνδρηλάτης Madvig). τως: zu 471.

626. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-432

²⁹⁹

³⁰⁰

θεοὺς γενεθλίους wie ἐγγε νεῖς 569.

627. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-433

³⁰¹

³⁰²

ἐποπτῆρας: zu 472. ἀραί (620). · λιταί

628. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-434

³⁰³

³⁰⁴

ὅς (suus) noch Eum. 367. πάγχυ, welches zu ἐποπτῆρας γενέ- σθαι gehört, kommt bei den Tra- gikern nur hier vor.

629. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-435

³⁰⁵

³⁰⁶

εὔκυκλον wie 577. Der Schol. führt die Variante εὔθετον an mit der Erklärung εὐβάστακτον.

630. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-wecklein1902-com-ger1-436

³⁰⁷

³⁰⁸

διπλοῦν bezieht sich auf die zwei Figuren.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Chorus May the gods grant success to our champion, since he rises up in a just cause, to battle for his city! But I shudder to watch the bloody deaths of men cut down for the sake of their own people. 420

Chorus Death to him who exults so arrogantly over the city! May the thunderbolt stop him before he leaps into my home and plunders me from my maiden chambers with his outrageous spear! 455

Chorus O champion of my home, I pray that this man will have good fortune, and that there will be bad fortune for his enemies. As they boast too much against the city in their frenzied mind, so, too, may Zeus the Requiter look on them in anger! 485

Chorus I am sure that Zeus’ antagonist, since he has on his shield the unloved form of an earth-born deity, an image hated by both mortals and the long-lived gods, will drop his head in death before the gate. 525

Chorus His words penetrate to my heart, my hair stands on end as I hear the loud threats of these loud-boasting, impious men. May the gods destroy them here in our land! 565

Chorus Gods, hear our just prayers and fulfil them, that the city may have good fortune! Turn aside the evils suffered in war onto those who invade our land! May Zeus strike them with his thunderbolt outside the walls and slay them! 630

Current edition Perseus

Χορος τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως πρόμαχος ὄρνυται: τρέμω δ᾽ αἱματη- φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων 420 ὀλομένων ἰδέσθαι. 422

Χορός τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δʼ αἱματη- φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων 420 ὀλομένων ἰδέσθαι.

Χορός ὄλοιθʼ ὃς πόλει μεγάλʼ ἐπεύχεται, κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι, πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θʼ ἑδωλίων ὑπερκόπῳ 455 δορί ποτʼ ἐκλαπάξαι.

Χορός ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων, τριχὸς δʼ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται, μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσᾳ 565 ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ θεοὶ τοῦδʼ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

ΧΟ. τὸν ἀμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίας πόλεως πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη· φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων ὀλομένων ἰδέσθαι. 420

ΑΓ. τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί· Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾿ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

ΧΟ. ὄλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται, κεραυνοῦ δὲ νιν βέλος ἐπισχέθοι, πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ᾽ ἑδωλίων ὑπερκόπῳ δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι. 455

ΧΟ. πέποιθα τὸν Ζηνὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ET. 550

ΧΟ. ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων, καὶ τριχὸς ὄρθιος πλόκαμος ἵσταται, μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσας 565 ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ θεοὶ τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

Ἐτεοκλῆς καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

Ἄγγελος καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλειον ζυγόν.

Χορὸς Παρθένων στρ. γ΄. ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

Χορὸς Παρθένων τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται, 545 μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσα ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ θεοὶ τούςδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

Χορὸς Παρθένων ἀντ. γ'. κλύοντες θεοὶ δικαίους λιτὰς ἡμετέρας τελεῖθ', ὡς πόλις εὐτυχῇ, δορίπονα κάκ' ἐκτρέποντες ἐς γᾶς

Χορὸς Παρθένων ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν 610 βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.

ΧΟΡΟΣ Τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν Str. 1. θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ' αἱματη- φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων 420 ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ Πέμποιμ' ἂν ἤδη τόνδε — σὺν τύχῃ δέ τῳ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ Πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ' ἀγχίπτολις πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ' ὕβριν εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον.

ΧΟΡΟΣ Ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων, Str. 3. τριχὸς δ' ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

ΧΟΡΟΣ μεγάλα μεγαληγόρων 565 κλύειν κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. Εἴθε γὰρ εἴθε οἱ θεοὶ (εἰ θεοὶ θεοὶ Μ) θεοὶ τούσδ' ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ παρ' ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δορί δόρυ. Θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς. 625

ΧΟ. πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη- φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΑΓ.

ΕΤ. Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς. λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟ. 1

ΑΓ.

ΧΟ. 2

ΧΟ. ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει 470 μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.

ΑΓ.

ΧΟ. 2

ΑΓ.

ΑΓ. Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνήρ, μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς, 535 πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

ΧΟ. 3

ΧΟ. τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται μεγάλα μεγαληγόρων κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε θεοὶ θεοὶ τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΑΓ.

ΕΤ. φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστάτοις. 585

ΧΟ.

κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτάς ἡμετέρας τελεῖθ᾽, ὡς πόλις εὐτυχῇ, δορίπονα κάκ᾽ ἐκτρέπον- 615 τες γᾶς ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.

ΑΓ.

ΧΟΡΟΣ τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως 420 πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη- φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων ὀλομένων ἰδέσθαι. –

Testim.:

Chorus

May the gods grant success to our champion, since he rises up in a just cause, to battle for his city! But I shudder

to watch the bloody deaths of men cut down for the sake of their own people.
420

Chorus

Death to him who exults so arrogantly over the city! May the thunderbolt stop him before he leaps into my home

and plunders me from my maiden chambers with his outrageous spear!
455

Chorus

O champion of my home, I pray that this man will have good fortune, and that there will be bad fortune for his enemies. As they boast too much against the city in their frenzied mind,

so, too, may Zeus the Requiter look on them in anger!
485

Chorus

I am sure that Zeus’ antagonist, since he has on his shield the unloved form of an earth-born deity, an image hated by both mortals and the long-lived gods,

will drop his head in death before the gate.
525

Chorus

His words penetrate to my heart, my hair stands on end

as I hear the loud threats of these loud-boasting, impious men. May the gods destroy them here in our land!
565

Chorus

Gods, hear our just prayers and fulfil them, that the city may have good fortune! Turn aside the evils suffered in war onto those who invade our land! May Zeus strike them

with his thunderbolt outside the walls and slay them!
630

Χορος

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται: τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

422

Χορός

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δʼ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

Χορός

ὄλοιθʼ ὃς πόλει μεγάλʼ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν

θʼ ἑδωλίων ὑπερκόπῳ
455

δορί ποτʼ ἐκλαπάξαι.

Χορός

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

τριχὸς δʼ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσᾳ
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ

θεοὶ τοῦδʼ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

ΧΟ.

τὸν ἀμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίας πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη·

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων ὀλομένων ἰδέσθαι.
420

ΑΓ.

τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·

Καπανεὺς δ᾽ ἐπ᾿ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,

ΧΟ.

ὄλοιθ᾽ ὃς πόλει μεγάλ᾽ ἐπεύχεται,

κεραυνοῦ δὲ νιν βέλος ἐπισχέθοι,

πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θ᾽

ἑδωλίων ὑπερκόπῳ δορί ποτ᾽ ἐκλαπάξαι.
455

ΧΟ.

πέποιθα τὸν Ζηνὸς ἀντίτυπον ἔχοντ᾽

ET.

550

ΧΟ.

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

καὶ τριχὸς ὄρθιος πλόκαμος ἵσταται,

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσας
565

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ θεοὶ

τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.

Ἐτεοκλῆς

καὶ τῷδε κέρδει κέρδος ἄλλο τίκτεται.

Ἄγγελος

καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον

πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλειον ζυγόν.

Χορὸς Παρθένων
στρ. γ΄.

ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

Χορὸς Παρθένων

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,
545

μεγάλα μεγαληγόρων κλυούσα

ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε γὰρ

θεοὶ τούςδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

Χορὸς Παρθένων
ἀντ. γ'.

κλύοντες θεοὶ δικαίους λιτὰς

ἡμετέρας τελεῖθ', ὡς πόλις εὐτυχῇ,

δορίπονα κάκ' ἐκτρέποντες ἐς γᾶς

Χορὸς Παρθένων

ἐπιμόλους· πύργων δ᾽ ἔκτοθεν
610

βαλὼν Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.

ΧΟΡΟΣ

Τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

Str. 1.

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ' αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
420

ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Πέμποιμ' ἂν ἤδη τόνδε — σὺν τύχῃ δέ τῳ

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

Πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτ' ἀγχίπτολις

πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσ' ὕβριν

εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον.

ΧΟΡΟΣ

Ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων,

Str. 3.

τριχὸς δ' ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται,

ΧΟΡΟΣ

μεγάλα μεγαληγόρων
565

κλύειν κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. Εἴθε γὰρ εἴθε οἱ θεοὶ (εἰ θεοὶ θεοὶ Μ)

θεοὶ τούσδ' ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ

παρ' ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δορί δόρυ.

Θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
625

ΧΟ.

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων

ὀλομένων ἰδέσθαι.

ΕΤ.

Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τ᾽ ἄλλοις θεοῖς.

λέγ᾽ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.

ΧΟ.

1

ΧΟ.

2

ΧΟ.

ὡς δ᾽ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει
470

μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν

Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.

ΧΟ.

2

ΑΓ.

Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδ᾽ ἀνήρ,

μέτοικος, Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων καλὰς τροφάς,
535

πύργοις ἀπειλεῖ τοῖσδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

ΧΟ.

3

ΧΟ.

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται

μεγάλα μεγαληγόρων

κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν. εἴθε θεοὶ

θεοὶ τούσδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ.

ΕΤ.

φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς

δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστάτοις.
585

ΧΟΡΟΣ

τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν

θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως
420

πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δ᾽ αἱματη-

φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων

ὀλομένων ἰδέσθαι. –