349-374.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-383
NA: Versus 349-374. in libris Oceano tributi sunt. Promethei esse intellexit Elmsleius.
350.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-385
ὃς πρὸς ἑσπέρους τόπους:
ὃς ἐς ἑσπέρους τόπους
Med. Par. D. Rob.
ὃς πρὸς ἑσπερίους τόπους
Vit. Ceteri
ὃς πρὸς ἑσπέρους τόπους
.
351.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-386
κίον᾽:
κίονας
G. Lips. 1. Vulgatum
κίον'
, quae etiam in Rob. est, habet Plutarchus de facie in orbe lunae p. 923. C. Eustathius p. 1389, 61.
διὸ καὶ Αἰσχύλος ἐν Προμηθεῖ κίονα εἶπεν ἑνικῶς καὶ οὐ κίονας
, de axe, circum quem volvitur orbis, haec intelligenda putans. P. Petitum, qui in Obss. misc. III. 24.
ἕστηκε κίων
ut vulgatam scripturam affert, refutavit Abreschius. Quo magis mirum est Blomfieldium illud ipsum
ἕστηκε κίων
scribendum coniecisse, probasseque Nitzschium in adn. ad Od. I. 52. p. 18.
351.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-387
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-388
ὤμοις:
ὤμοις
(non
ὤμοισι
) M. G. Vit. Lips. 1. 2. Aug. edd. vett. praeter Rob. Sic etiam apud Plutarchum.
ὤμοισι
Par. D.
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-389
NA: Alteram versus partem respexit Porphyrius de abst. p. 77.
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-390
εὐάγκαλον:
εὐάγγαλον
Lips. 1.
353.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-391
354.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-392
ἄντρων:
ἄντρων
, superscripto
ω
, Lips. 2.
355.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-393
ἑκατογκάρηνον: Libri
ἑκατοντακάρηνον
, nisi quod M.
ἑκατοντοκάρηνον
habet,
α
super
η
a manu secunda adscripto. Ex Pauwii emendatione Porsonus
ἑκατογκάρηνον
. Blomfieldius aliique
ἑκατογκάρανον
, quod
καρανῶσαι, καρανιστῆρα
dicant tragici, probabili, etsi non prorsus certo argumento. Videri potest confirmari Hesychii verbis p. 1126.
ἑκατονκάρανοι, ἑκατὸν αἱ ἐπιζήμιον πρασσόμεναι
, et est fortasse ita, si ille
ἑκατογκάρανον
scripsit et deinde posuit ex Aristophanis Eq. 440.
ἑκατοντάλαντοι δίκαι, αἱ ἑκατὸν τάλαντα ἐπιζήμιον πρασσόμεναι
. In chori carmine apud Aeschylum Choeph. 391.
κάρανα
legitur, sed in trimetro ex Euripidis Meleagro apud scholiastam Pindari ad Nem. X. 12.
κάρα Τυδεὺς γένυσι Μελανίππου σπάσας
.
356.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-394
πᾶσι δ᾽ ἀντέστη θεοῖς:
πᾶσιν ὃς ἀντέστη θεοῖς
M. G. Vit. Lips. 1. Ald. Rob. Turn.
ὃς πᾶσιν ἀντέστη θεοῖς
Lips. 2. Aug. Par. E. Bess. Gaisfordii coniecturam,
Τυφῶνα θοῦρον, ὃςτις ἀντέστη θεοῖς
, probaverat Porsonus, multis exemplis allatis, in quibus
τις
vel additum temere vel omissum est. Ne commemorem quod sic grave et prope necessarium vocabulum abiicitur, ne recte quidem dictum est
ὅςτις
, quod pronomen quum non sit definientis, quam vim habet
ὃς
, sed declarantis, referendum id esset ad
θοῦρον
, quo languida fieret sententia. Defendere quidem
ὅςτις
pro
ὃς
positum conatus est Blomfieldius, sed aliena sunt exempla quae attulit praeter unum Callimachi h. Apoll. 22. in quo tamen vulgo recte divisim scriptum est de saxo Nioben referente
ὃς τις ἐνὶ Φρυγíῃ διερὸς λίθος ἐστήρικται
, h. e.
διερός τις λίθος
. Praeter alias inscite inventas medelas imperite Wunderlichius coniecit
πᾶσιν ὃς ἀνέστη θεοῖς
, numero prorsus ab Aeschyli arte alieno. Probabilius est quod Lobeckius in prima editione Aiacis ad v. 1122. p. 344. proposuit
πᾶσιν ὃς προὔστη θεοῖς
, ut in Aiacis versu dictum est
ἢ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προὔστη ποτέ;
quocum comparari potest scriptura quam in Trachinis v. 1183. servavit scholiastes, falsa illa quidem aperte,
οὐ θᾶσσον οἴσεις, μηδὲ προστήσεις ἐμοί
, quam interpretatur
ἐναντιωθήσῃ
, quo
verbo
etiam Aeschyli enarratores usi sunt. Multo tamen elegantius est, neque exiguam habet veri speciem, quod Naekio in mentem venit in programmate a. 1829. edito sive in eius Opusculis I. p. 175. inter
πᾶσιν ὃς
et
ἀντέστη
lacunam esse unius versus, hac fere sententia,
qui cunctis unus insana mentis rabie diis obstitit
. Quamquam, si quid excidit, non adducor ut
πᾶσιν
tam longe a
θεοῖς
removisse Aeschylum putem, sed facilius credam altera
ὃς
pronominis positura eum tale quid scripsisse,
ὃς δυςαντήτῳ μένει χειρῶν πεποιθὼς πᾶσιν ἀντέστη θεοῖς
. Sed tamen, quoniam haec omnia non sine magna audacia coniici possunt, ad illud redii quod ut facillimum olim in publicis scholis commendavi,
πᾶσι δ' ἀντέστη θεοῖς
. Eodem modo in Sept. ad Th. 549.
ἕκτον λέγοιμι ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον ἀλκήν τ' ἄριστον, μάντιν, Αμφιάρεω βίαν· Ὁμολοΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν
.
357-358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-395
NA: Hunc versum et sequentem afferunt Eudocia p. 406. Tzetzes ad Lycophr. 177.et in Theogonia v. 289. Favorinus in
Τυφωεύς
, priorem solum Eustathius p. 579, 20.
357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-396
σμερδναῖσι: Apud Eudociam, Favorinum, Tzetzam in Theogonia et in quibusdam eius libris ad Lycophronem, ut in ed. Rob.
δειναῖσι
. Eustathius
σμερδνῇσι
. Ceteri Aeschyli et Tzetzae libri
σμερδναῖσι
.
357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-397
γαμφηλαῖσι:
γαμφήλαισι
a pr. manu M. et ad secundam syllabam superscripto
ι
G.
γαμφήλαισι
M. a sec. manu et Rob. Eudocia, Favorinus.
γαμφηλαῖσι
Lips. 1.
γαμφηλαις
vel
γαμφηλαις
Vit. Lips. 2. aliique codd. et Ald. Turn. atque Eustathius et Tzetzes. Quod ad has dativi formas attinet, quid de Homeri usu statuendum sit, copiose docet Etym. M. p. 166, 30. et Gudianum p. 249, 41. sed utrumque emendatione indigens. Eam praebet Etym. Augustanum, in quo omissis exemplis sic scriptum,
δεῖ δὲ γιγνώσκειν ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ αἱ τοιαῦται δοτικαí, εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἴτε ἀνεπέκτατοι, τὸ α εἰς η τρέπουσι, οἷον ἐν παλάμῃσιν, ἐν παλάμῃς φορεῖ, σεσημειωμένων δυεῖν, θεαῖς καὶ ἀκταῖς
. Itaque non in locis duobus illis quos Etym. M. et Gudianum afferunt, Od. V. 119. et II. XII. 284. servandum est
αις
, sed in duobus vocabulis
θεαῖς
et
ἀκταῖς
. Atque ex
θεά
dativus exstat etiam II. III. 15S. ubi tamen
αἰνῶς ἀθανάτησι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν
non solum in libris scriptum est, sed etiam apud Athenaeum V. p. 188. B. ipsoque in Etym. M. p. 36, 7. Subtili quadam ratione Göttlingius ad Aristotelis Polit. p. 343.
θεῇς
not sine iota littera defendere studuit.
357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-398
φόνον:
φόβον
, memoratum in scholiis habent M. Par. D. Rob. et ante primae manus correctionem Vit. Ceteri
φόνον
.
358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-399
ὀμμάτων:
ὀμάτων
G. Lips. 1.
358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-400
ἤστραπτε:
ἤστραπται
G. Lips. 2.
358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-401
γοργωπὸν:
γοργωπὸν
ex hoc versu habere videtur Hesychius.
360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-402
ἄγρυπνον:
ἄγριον
G. Lips. 1.
361.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-403
NA: Non latuit hic locus Bentleium Horatio Carm. III. 4, 44.
caducum fulmen
eripere tentantem.
364.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-404
κἀξεβροντήθη:
καὶ ἐξεβροντίθη
G.
κἀξεβροντήσθη
Vit.
365.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-405
παράορον:
παράωρον
Vit. aliique codd.
πανάωρον
Ox. Bess. Ald. γρ.
καὶ πανάωρον
Vit.
παρήωρον
G. Lips. 1. aliique codd. et Rob.
παρήορον
Lips. 2. Aug. Colb. 2. Turn.
παράφρον
, quod Bergkius in Diurn. antiq. Darmst. a. 1835. p. 952. restituendum monuit ex Hesychii glossa
παράορος, σειραφόρος
, praebuit M. V. II. VII. 156.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-406
ἰπούμενος:
ἰπνούμενος
Lips. 2. Aug. eum plerisque libris et schol. Aristoph. ad Vesp. 139. in ed. Ald.
ἱπνούμενος
G. et a manu recentiore Μ.
ἱπούμενος
Vit. ex correctione primae manus, quae alterum
π
delevit. Eodem errore apud Hesychium et Photium
ιπποῦμεν
et
ἰππούμενος
scriptum.
ἰπνούμενον
Lips. 1. Quod Hemsterhusius ad Pluti v. 816. reponendum vidit
ἰπούμενος
habet M. a pr. manu et Par. C. et pro diversa scriptura Par. B. Eustathius p. 16, 40.
ἰποῦν ῥῆμα τὸ βλάπτειν παρὰ τῷ Αἰσχύλῳ
. Etiam Pindarus Ol. IV. 11. Aetnam vocavit
ἶπον ἀνεμόεσσαν ἑκατογκεφάλα Τυφῶνος ὀβρίμου
.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-407
ῥίζαισιν:
ῥίζαισιν
M. Vit. Aug.
ῥίζησιν
G. Lips. 1.
ῥίζεσιν
Lips. 2.
368.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-408
μυδροκτυπεῖ:
μυδροκτυπεῖ
in litura M.
μυδροκτρυπεῖ
Lips. 2.
369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-409
ἔνθεν ἐκραγήσονταί:
ἐνθένδ᾽ ἐκρ.
Lips. 1.
ἔνθ᾽ ἐκρραγήσονταί ποτε
G. Describit poeta recentis memoriae incendium Aetnae Ol. LXXV. 2. de quo marmor Parium in Corp. inscr. vol. II. p. 302. et Thucydides III. 116. V. Cluverii Sic. ant. I. p. 104.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-410
δάπτοντες:
δ᾽ ἄπτοντες
G.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-411
ἀγρίαις:
ἀγρίοις
Vit. et pauci alii.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-412
λευρὰς:
λευροὺς
Μ. Rob. Ceteri libri
λευράς
.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-413
γύας:
γυίας
Vit. Lips. 1. aliique.
γυίας
Lips. 2.
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-414
θερμῆς:
θερμοῖς
, quod in Par. Β. adscriptum est, Ald. Turn. Cant. et posteriores. Fortius est quod plerique libri cum Rob. habent
θερμῆς
. Ita, non
θερμής
, etiam M.
θέρμης
G. et ante correctionem Vit.
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-415
ἀπλήστου: Libri
ἀπλήστου
. Id in
ἀπλήτου
(scribere debebat
ἀπλάτου
) mutandum suspicabatur Schutzius, quia Pindarus
ἀπλάτου πυρός
dixerit. Cur corrigatur quod caret vitio?
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-416
375.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-417
NA: In libris huic versui appositum est Promethei nomen, quoniam qui praecedunt versus tributi sunt Oceano. V. ad v. 349. Scholia haec praebent,
σὺ δ᾽· ὦ Ὠκεανέ. οὐκ ἄπειρος· τῆς ὀργῆς τοῦ Διός. οὐκ ἄπειρος, φησίν, ὑπάρχεις ὧν λέγεις, ἀλλ᾽ ἔμπειρος· ἔμπειρος δὲ ὢν τούτων φύλασσε ὅπως σώσεις ἑαυτὸν ὡς γινώσκεις· οὐ γὰρ ἐν τούτῳ χρήζεις διδασκάλου τινός
. Prior interpretatio non satisfacit. Nam si iram Iovis expertus esse dicitur Oceanus, quaenam est illa ira? Non iram, sed audaciam Iovis et quidem non magis quam ceteri omnes antiqui dei expertus erat, cunctorum illo sibi imperium arrogante. Melius est alterum, non inexpertum eorum quae dicat esse Oceanum. Dixit autem Oceanus v. 326.
τραχὺς μόναρχος, οὐδ᾽ ὑπεύθυνος κρατεῖ
.
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-418
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-419
ἐπίστασαι:
ἐπίσταμαι
ante corr. Lips. 1.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-420
λωφήσῃ:
λωφήσῃ
, ut librarius prius
λωφήσει
scripsisse videatur, M.
λογήσῃ
G.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-421
379.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-422
γιγνώσκεις:
γιγνώσκεις
Μ. Ceteri
γινώσκεις
. Cicero Q. Tusc. III. 31.
Sed sumendum tempus est non minus in animorum morbis quam in corporum: ut Prometheus ille Aeschyli, cui quum dictum esset atqui, Prometheu, te hoc tenere existumo, mederi posse rationem iracundiae, respondi siquidem quis tempestivam medicinam admovens non ad gravescens vulnus illidat manus
. His refutatur Bentleius, qui etiam alterum distichon Oceano tribuendum putabat.
380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-423
ψυχῆς νοσούσης: Libri omnes
ὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Stobaeus ΧΧ. 13.
ὀργῆς ματαίας εἰσὶν αἴτιοι λόγοι
. Plutarchus in Consol. ad Apollonium p. 102. Β.
καλῶς ἔχειν ὑπέλαβον τῶν παραμυθητικῶν σοι μεταδοῦναι λόγων πρὸς ἄνεσιν τῆς λύπης καὶ παῦλαν τῶν πενθικῶν καὶ ματαίων ὀδυρμῶν. ψυχῆς γὰρ νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι, ὅταν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ κέαρ
. Plutarchum homo doctus in Novae bibliothecae Germanicae vol. LXVI. parte I. cuius observationes Latine versae in Beckii Commentariis societatis philologicae vol. II. exstant,
ψυχῆς
pro
ὀργῆς
substituisse, quoniam de dolore, non de ira scriberet, suspicabatur. Eadem Wyttenbachii sententia fuit. Eustathius p. 696, 33. fortasse ex Plutarcho,
κατὰ γὰρ τὴν τραγῳδίαν ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Εt p. 1005, 21.
ἐπεὶ καὶ φύσει κατὰ τὸν εἰπόντα ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Sic hic versus scriptus est etiam in Georgidae Gnomologio in Boissonadii Anecd. I. p. 100. Attulerat Stanleius Isocratis verba in or. de pace S. 39.
ὑμᾶς δὲ χρὴ πρῶτον μὲν τοῦτο γιγνώσκειν, ὅτι τῶν μὲν περὶ τὸ σῶμα νοσημάτων πολλαὶ θεραπεῖαι καὶ παντοδαπαὶ τοῖς ἰατροῖς εὕρηνται, ταῖς δὲ ψυχαῖς ταῖς νοσούσαις καὶ γεμούσαις πονηρῶν ἐπιθυμιῶν οὐδέν ἐστιν ἄλλο φάρμακον πλὴν λόγος ὁ τολμῶν τοῖς ἁμαρτανομένοις ἐπιπλήττειν
: verum ibi pro
νοσούσαις
codex Vrbinas praebuit
ἀγνοούσαις
. Plutarchi et Eustathii scripturam probarunt Stephanus, Casaubonus ad Athenaeum p. 65. Gatakerus in Adv. misc. p. 487. C. Ei repugnare videtur Ciceronis interpretatio, nisi hunc sententiam magis quam verba expressisse putabimus.
Ὀργή
quidem non videtur
νοσοῦσα
dici potuisse. Nam etsi
νοσεῖν περί τι
vel
ἐπί τινι
de vehementi cupiditate dicitur, ut apud Platonem in Phaedro p. 228. Β.
ἀπαντήσας δέ τῳ νοσοῦντι περὶ λόγων ἀκοήν, ἰδὼν μὲν ἥσθη ὅτι ἕξοι τὸν συγκορυβαντιῶντα, καὶ προςάγειν ἐκέλευε
, tamen si quid simpliciter
νοσεῖν
dicitur, ei significatur deesse aliquid, quominus id sit quod pro natura sua esse debeat. Itaque
ὀργὴ νοσοῦσα
non erit nimia et modum excedens ira intelligenda, sed quae non impleat modum nec possit recte censeri ira esse. Adhaeret enim illi verbo debilitationis quaedam notatio. Non igitur recte
νοσούσης
ille interpretatus est, qui pro eo verbo
ματαίας
, quod apud Stobaeum est, posuit. Pauwianam sapientiam, qui, quod
ὀργή
quamlibet animi affectionem significaret, eo vocabulo hic usum esse Aeschylum putavit, non debebat probare Wellauerus. Reisigius quod ad Soph. Oed. C. 1190. leni sane mutatione coniecit,
ὀργῆς νοσοῦσιν εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
, hac credo sententia, ut miseris iram lenire adhortationes dicantur, id si Aeschylus voluisset, scripsisset
νοσοῦσιν ὀργῆς
. Aliud in mentem venit G Dindorfio, quem moverunt haec verba Themistii in or. VII. p. 98.
φάρμακον δὲ ὀργῆς οἰδαινούσης τὸ μὲν αὐτίκα λόγος ἐστίν, ᾧ σὺ τηνικαῦτα ἐπράϋνας σφαδάζουσαν καὶ ζέουσαν ἔτι
, ut Aeschylum
ὀργῆς ζεούσης
scripsisse crederet, ad sententiam recte, modo satis appareret unde in libros
νοσούσης
irrepserit. Fatendum tamen est scholiastas aliud verbum quam
νοσούσης
videri legisse. Eorum unus
εἰπόντος τοῦ Προμηθέως ὅτι ἐγὼ τὴν παροῦσαν ὑπομενῶ τύχην, ἕως οὗ ὁ νοῦς τοῦ Διὸς παυθήσεται τῆς ὀργῆς, φησὶν ὁ Ὠκεανὸς πρὸς αὐτόν, οὐδὲ τοῦτο γινώσκεις, ὦ Προμηθεῦ, ὅτι οἱ λόγοι οἱ παρακλητικοὶ θεραπεύουσι τὴν ὀργὴν ἀγριαίνουσαν καὶ ἐπαιρομένην;
Alius interpres adscripsit
ἀκμαζούσης
. In alio scholio est
εἰπόντος Ὠκεανοῦ ὅτι τῆς ἀκμαζούσης ὀργῆς οἱ λόγοι εἰσὶν ἰατροί
. Quas interpretationes qui consideret, facile adducatur ut eas ad
σφριγώσης
pertinere putet, quandoquidem mox ad
σφριγῶντα
v. 382. adnotatum est
αὐξόμενον καὶ ζέοντα. ἀκμάζοντα. νεάζοντα καὶ αὐξάνοντα
. Atque apud Hesychium
σφριγᾷ, — ἀκμάζει, νεάζει. σφριγῶν, ἀκμάζων, νεάζων, αὔξων. σφριγῶντα, ἐπαιρόμενον, ἰσχύοντα
. Quod si cui hariolari libeat, suspicari poterit lectum fuisse olim
ὀργῆς σφριγώσης
, idque verbum quum librario in mente haereret, illatum ab eo esse pro
σφυδῶντα
, quod codex M. v. 382. habet. Verum eadem opera etiam alia coniici possunt, ut
ὀργῆς βρυούσης
. Nam Hesychius
βρύει, ῥέει, πηγάζει, ἀναβλύζει, πηδᾷ, ἀνθεῖ, ἀνίησιν, αὔξεται
. Dicitur id autem etiam non adiecto nomine, ut in Soph. Electra v. 422.
βρύοντα θάλλον
. Sed tamen consultius visum est tenere scripturam quae apud Plutarchum et Eustathium et Georgidam est, quum ad eam explicandam, quoniam de ira sermo est, facile adscribi potuerit
ὀργῆς
, quod pro diversa scriptura habitum deinde expulso
ψυχῆς
in
ὀργῆς
mutatum fuerit.