488.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-552
489.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-553
γαμψωνύχων:
γαμψονύχων
G.
490.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-554
τε:
τε
omittunt G. Bess. Ald. Rob. non Vit. ut ait Blomfieldius.
491.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-555
εὐωνύμους τε:
εὐώνυμοί τε
G. Rob. Exquisitiorem scripturam
εὐωνύμους τε
praebent M. Vit. Lips. multique alii et Ald.
493.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-556
στέργηθρα:
στέργη θρα
(non στέργητρα), erasa post
η
littera et
e
post
θ
a sec. manu addito, M.
στέργητρα
Colb. 2. Par. N.
493.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-557
συνεδρίαι:
συνεδρίαι
, litteris
δρ
a sec. manu in litura scriptis, M.
συνοδίαι
G.
494.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-558
λειότητα:
τε λειότητα
coniunctim M. Lips. sed in M. secunda manus divisit.
494.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-559
495.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-560
δαίμοσιν:
δαίμοσι
M. G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. Emendate Grotius in Excerptis p. 11. Post hunc versum credo unum excidisse. Nam non solum copula deest, sed etiam fellis color et forma res alienae sunt. Nihil enim, quod sciam, nisi ruptura fellis spectabatur, de qua Sophocles in Antigona v. 1009.
μετάρσιοι χολαὶ διεσπείροντο
.
498.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-561
κνίσῃ τε:
κνίσῃ τε
Μ. G.
κνήσσῃ
Par. G. Ceteri
κνίσσῃ τε
. Attigit hunc quoque locum I. H. Vossius in famosa illa de ossibus disputatione, in qua Heynium adortus in Epistolis mythologicis 38-40. sive secundae editionis ep. 76-78. demonstrare conatus est sola ossa femorum adipe tecta diis esse oblata, qui mos Hesiodo teste a celebrato illo Promethei dolo originem duxerit, eaque ossa
μηρία
et
μῆρα
ab Homero, non
μηροὺς
appellari. Aperuit Vossii errores Schneiderus in Lexico in v.
μηρίον
, cui assensus est censor Iliadis ab Heynio editae in Bibliotheca Germanica vol. XCIV. part. 1. p. 27. seq. quae censura separatim deinde edita est Berolini et Stettini a. 1805. in eandemque sententiam disputavit Nitzschius in commentariis ad Od. III. 456. Verissime Schneiderus. Iuvabit tamen de vocabulis istis omnique illa Vossii opinione paullo dicere explicatius. Ac
μηρίον
quidem proprie est os femoris,
μηρός
autem totum femur, i. e. os una cum carne qua est circumdatum. Sic etiam in hoc Herodoti III. 103.
κάμηλος ἐν τοῖσι ὀπισθίοισι σκέλεσι ἔχει τέσσερας μηροὺς καὶ γόνατα τέσσερα
. Nimirum in quoque pede duo femora duoque genua numerat. Coxendix enim cameli longior quam equi est, in quo ossa non pauciora nec femora quam in camelo sunt, sed non ut separatum femur conspicua coxendix.
Μηροί
autem pluralem habent etiam neutrius generis
μῆρα
, significatione congruentem cum vocabulo
μηρία
. Itaque obtinuit, ut, quum haec tria nomina in sacris promiscue de femore victimae usurparentur, non dicerentur
μηρία
et
μῆρα
de vivis sive hominibus sive aliis animantibus, sed
μηροί
. Legitur quidem in carmine quod inter Theocritea est XXV. v. 269. de Hercule leonem Nemeaeum sufflocante
πλευρῇσί τε μῆρ᾽ ἐφύλασσον
. Quae verba non mirum est explicata esse ineptissime, quia omni sensu carent. Egregie quid requireretur perspexit Briggsius,
μηροισί τε πλεύρ' ἐφύλασσον
. Apud Bionem in lamentatione Adonidis v. 84. ubi unus Amorum
μηρία λούειν
Adonidis dicitur, vereor ne scribendum sit
ὃ δὲ μηρὸν λούει
. Sed etsi et
μηρία
et
μῆρα
proprie nihil nisi ossa significant, tamen non est ab usu horum vocabulorum carnium notatio exclusa, in quam rem non ambiguum documentum Schneiderus attulit illud quod refert Athenaeus IV. p. 154. B. ex Posidonio,
τὸ δὲ παλαιόν φησιν ὅτι παρατεθέντων κωλήνων τὸ μηρίον ὁ κράτιστος ἐλάμβανεν, εἰ δέ τις ἕτερος ἀντιποιήσαιτο, συνίσταντο μονομαχήσοντες μέχρι θανάτου
. Quo loco usus est Eustathius p. 1606, 13. ut ostenderet
ὅτι οὐ νῶτα μόνον, ἀλλὰ καὶ μῆρα ἦν περισπούδαστα
. Quod si, ut Schneiderus docuit, non solum Homerus in sacris promiscue
μηρία, μῆρα, μηρούς
dicit, sed etiam apud alios scriptores
μηροί
diis sacrificari perhibentur, ut apud Sophoclem Ant. 1011. et saepius apud Pausaniam, veluti I. 24, 2. II. 10, 1. 5. 11, 7. V. 13, 8. 9. apertum est aut
μηροὶ
non proprie dici, si sola sunt ossa intelligenda, aut
μηρία
non proprium significatum retinere, si, quemadmodum apud Posidonium, os cum sua carne eo vocabulo comprehenditur. Tradunt enim grammatici
μηρία
esse
τὰ μηριαῖα ὀστᾶ
, ut Εtym. Μ. p. 585, 22. Quod Apollonius in lexico Homerico dicit,
μηρία, οὐχ ὡς ἡμεῖς, ἀλλὰ τὰ ἐκ τῶν μηρῶν ἐξαιρούμενα καὶ ἱεροθυτούμενα ὀστᾶ
(omnino enim
ὀστᾶ
ex Hesychio addendum), non indigere arbitror correctione quam Vossius p. 373. fecit, pro
οὐχ ὡς ἡμεῖς
scribi volens
οὐχ οἱ μηροί
, sed hoc dicere puto lexicographum, non usurpare Homerum eam vocem sic uti vulgo
μηρίον
bestiae mactatae os cum carne sua dicatur. Paullo aliter distinguit scholiastes Dionysii Thracis in Bekkeri Anecd. p. 856, 11.
καὶ τὸ μηρίον διάφορον· μηρία γὰρ τὰ ἐναγιζόμενα τοῖς θεοῖς, μηροὶ δὲ τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα
. Εt Etym. Μ. p. 585, 43.
διαφέρει γὰρ τὸ ἀρσενικὸν τοῦ οὐδετέρου, ὅτι τὸ μὲν ἀρσενικὸν ὁ ποιητὴς τίθησι καὶ ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ “μηροὺς ἐξέταμον,” καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρωπείων, “μιάνθην αἵματι μηροί,” τὸ δὲ οὐδέτερον ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ “αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ' ἐκάη”
Ex his efficitur, nomina ista nihil ad rem facere, neque ex iis quidquam aut de nudis ossibus, aut de lumbis cum ipsa carne combustis posse colligi. At diserte testari putatur Hesiodus sola diis ossa esse oblata. Nam is quum in Theogonia v. 538. de Prometheo dixisset
τῷ μὲν γὰρ σάρκας τε καὶ ἔγκατα πίονι δημῷ ἐν ῥινῷ κατέθηκε, καλύψας γαστρὶ βοείῃ· τῷ δ᾽ αὖτ᾽ ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ εὐθετίσας κατέθηκε, καλύψας ἀργέτι δημῷ·
mox v. 556. addit
ἐκ τοῦ δ᾽ ἀθανάτοισιν ἐπὶ χθονὶ φῦλ᾽ ἀνθρώπων καίουσ᾽ ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν
. Dicatne hic id quod voluit Vossius an non dicat, aliunde certe quam ex eo colligi debet, quod
ὀστέα λευκά
appellat. Est enim illud perpetuum epitheton, quo utuntur poetae etiam ubi non potest de nudis ossibus cogitari, ut Il. XVI. 346.
τὸ δ᾽ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησεν νέρθεν ὑπ' ἐγκεφάλοιο· κέασσε δ᾽ ἄρ᾽ ὀστέα λευκά
. Od. XI. 219.
ἀλλὰ τὰ μέν τε πυρὸς κρατερὸν μένος αἰθομένοιο δαμνᾷ, ἐπεί κεν πρῶτα λίπῃ λεύκ᾽ ὀστέα θυμός
. At, etiamsi epitheton eripuimus, res ipsa quam narrat Hesiodus ita pro Vossii opinione pugnare videtur, ut censor ille in Bibliotheca Germanica, quoniam Meconae illud Promethei sacrificium perhibetur factum esse, ritum illius loci proprium describi, non morem commemorari communem universae Graeciae existimaret. Id vero non credo eum cuiquam persuasisse: aperte enim obstat quod
ἐπὶ χθονὶ φῦλ᾽ ἀνθρώπων
ossa diis sacrificare poeta dicit. Et tamen, ut rectissime monet Nitzschius, non est credibile diis, quos hominum simillimos esse antiquitas credebat, ea esse oblata quae nemo convivis suis ad epulandum apponeret. Poterit, nisi fallor, hic nodus interpretando solvi. Nam tota haec de Promethei doloso sacrificio fabula eo videtur consilio excogitata esse, ut ostenderetur, cur institutum esset osseas potissimum partes hostiarum, lumbos et coxendicem, diis consecrare. Quum enim qui sacrificabant ipsi quoque partem hostiae et maximam quidem vindicarent, diis dabant ea quae instar aliquod essent totius victimae, ideoque componerentur ex ossibus, carne, adipe, visceribus. Ossa igitur ea principalem locum tenebant, quae et ipsa essent validissima ac fortissima et plurimam optimamque carnem haberent. Ea ex corpore victimae exsecabant: id enim significari, quum
μηροί
νel
μηρία ἐκτέμνεσθαι
dicuntur, perspexit Nitzschius. Veri igitur simillimum est coxendicem cum carne adhaerente esse combustam. Idque colligi posse videtur ex his Eustathii, haud dubie bonos auctores secuti, p. 134, 25.
ἔκαιον δὲ “δίπτυχα ποιοῦντες,” ἤγουν δίπλωμα τῇ πρὸς ἀλλήλους ἐπιθέσει τῶν μηρῶν, ἢ μάλιστα διπλοῦντες ἐν αὐτοῖς τὴν κνῖσαν. ἦν γὰρ σπουδὴ ὁλοκαυτωθῆναι τοὺς μηροὺς λαμπρῷ καταφλεχθέντας πυρί, ὡς εἴγε μὴ τοῦτο ἀπέβαινεν, ἀπαίσιον ἦν τοῖς Ἕλλησι τὸ γινόμενον, καὶ οὐκ ἐδόκουν καλλιερεῖν, ὁπηνίκα κατὰ τὴν τραγῳδίαν οἱ “μηροὶ καταρρυεῖς καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.” καὶ οὕτω μὲν τοὺς μηροὺς ὡς τι τίμιον ὡλοκαύτουν, ἐξαιροῦντες ἀπὸ τῶν ἄλλων τοῦ ζώου μερῶν, διὰ τὸ συντελεῖν τοῖς ζῴοις εἰς βάδισιν τε καὶ εἰς γένεσιν τῇ προέσει τοῦ σπέρματος. τῶν δὲ λοιπῶν τοῦ ζώου μελῶν μικρά τινα ἐκτέμνοντες, οἷόν τινας ἀπαρχὰς τοῦ ὅλου ζώου, ἐπετίθουν αὐτὰ τοῖς διπτύχοις, καὶ αὐτὸ ὠμοθετεῖν ἐκάλουν, τὸ τοῖς μηροῖς ὠμὰ πάντοθεν ἀκρωτηριάζοντας κρεάτων ἐπιτιθέναι τμήματα, ὡς δοκεῖν, κατὰ τοὺς παλαιούς, ὅλα οὕτω τὰ μέρη τοῦ ἱερείου καρποῦσθαι
. Comparari cum his potest scholiastes Ambrosianus ad Od. III. 470.
καλῶς ἀπὸ πάντων τῶν μερῶν τοῦ ζώου κόπτοντες ἐκάλυπτον τὰ κεκομμένα ἐν πιμελαῖς, μιᾶς κειμένης ἄνωθεν, ἄλλης δὲ κάτωθεν· ἃ καὶ δίπτυχα ὠνόμασαν· καὶ ἔθυον αὐτά, ἐπεὶ οὐκ ἦν ὅλον παντελῶς θύειν διὰ τὸ καὶ αὐτοὺς μέλλειν εὐωχεῖσθαι ἐκ τοῦ θυομένου. ἔκοπτον γοῦν ἐξ ὅλων τῶν μερῶν, ἵνα δοκῇ τὸ ὅλον θύεσθαι καὶ μὴ νομίζηται ἡ θυσία κολοβή
. Adde schol. ad Euripidis Phoen. 1256. ed. Matth. et Photium in v.
μασχαλίσματα
. Pausanias II. 10, 1. Herculem ab Sicyoniis partim ut deum, partim ut heroem coli narrans,
καὶ νῦν ἔτι, inquit, ἄρνα οἱ Σικυώνιοι σφάξαντες καὶ τοὺς μηροὺς ἐπὶ τῷ βωμῷ καύσαντες τὰ μὲν ἐσθίουσιν ὡς ἀπὸ ἱερείου, τὰ δὲ ὡς ἥρων τῶν χρεῶν ἐναγίζουσιν
. Apertum est autem, quum exciduntur femina, id et liberalius fieri posse et illiberalius. Nec mirandum, si sacerdotes, cui hominum generi quotidiano usu vilescere solet sacrorum religio, optimas carnium partes sibi servare didicerunt. Praeterea, ut Athenaeus dicit VIII. p. 364. Ε.
καὶ θύοντες μὲν τοῖς θεοῖς, ὀλίγιστα εἰς τὰς θυσίας καὶ τὰ τυχόντα δαπανῶμεν
, testem adhibens Menandrum in
Μέθῃ
, cuius versus tractavi in Opusc. IV. p. 385. seqq. Alia in hanc sententiam attulit Dobraeus ad Aristophanis Plutum v. 1115. Quod si quorum in hoc genere avaritia et illiberalitas a comicis perstringitur, quis non videt eos rem vehementer exaggerare? Vt Pherecrates in
Αὐτομόλοις
apud Clementem Alex. Strom. VII. p. 846. cuius laceri versus sic integrandi esse videntur,
ὅτε τοῖσι θεοῖς θύετε, πρώτιστ᾽ ἀποκρίνετε *τοῖς ἱερεῦσιν* τὸ νομιζόμενον· *κἄπειθ᾽* ὑμῖν (αἰσχύνη τοι τὸ κατειπεῖν) οὐ τὼ μηρὼ περιλέψαντες μέχρι βουβώνων *κρέα πάντα* καὶ τὴν ὀσφὺν κομιδῇ ψιλήν, λοιπὸν τὸν σπόνδυλον αὐτὸν ὥςπερ *οἴνῃ* ῥινήσαντες νέμεθ᾽ ὡςπερ τοῖς κυσὶν ἡμῖν· εἶτ᾽ ἀλλήλους αἰσχυνόμενοι θυλήμασι κρύπτετε πολλοῖς;
Eubuli autem versus in Semele, quos eodem loco affert Clemens, ita scribendi sunt,
πρῶτον μέν, ὅταν ἐμοί τι θύωσίν τινες, θύουσιν αἷμα, κύστιν· οὐ μὴ καρδίαν, μηδ᾽ ἐπιπόλαιον. οὐκ ἐγὼ γὰρ ἐσθίω γλύκιον οὐδὲν μηρίων;
Menander
Δυσκόλῳ
οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν καὶ τὴν χολὴν ὀστᾶ τ᾽ ἄβρωτα τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες, αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσ' ἀεί
. Incertus poeta apud Clementem VIII. Strom. p. 719. (851.) et Porphyrium de abstinentia II. p. 207. et Cyrillum contra Iulianum IX. p. 306.
τίς ὧδε μῶρος καὶ λίαν ἀνειμένως εὔπιστος ἀνδρῶν, ὅςτις ἐλπίζει θεοὺς ὀστῶν ἀσάρκων καὶ χολῆς πυρουμένης, ἃ καὶ κυσὶν πεινῶσιν οὐχὶ βρώσιμα, χαίρειν ἀπαρχῇ καὶ γέρας λαχεῖν τόδε;
Hermippus apud scholiastam Aristophanis ad Aves v. 1406.
ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βοίδια, Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος
. Haec omnia tantum abest ut ostendant sola ossa diis sacrificata esse, ut prodant carnis plus quam fas esset resectum esse ab iis qui eam ipsi comedere malebant. Neque, opinor, si nihil nisi ossa accepissent dii, quereretur apud Aristophanem in Pluto v. 1129. esuriens Mercurius
οἴμοι δὲ κωλῆς ἧς ἐγὼ κατήσθιον
, nec diceret mox v. 1137.
εἴ μοι πορίσας ἄρτον τίν' εὖ πεπεμμένον δοίης καταφαγεῖν καὶ κρέας νεανικὸν ὧν θύεθ᾽ ὑμεῖς ἔνδον
. Nam quod scholiastes ad versum 1129. dicit,
διαβάλλει οὖν ὡς ὀστέα τοῖς θεοῖς προςφέροντας
, non alio spectare videtur, quam ad partes eas hostiarum, quae plus ossium quam carnis habent. Omnino autem illa scholiastae explicatio neque cum praecedentibus neque cum sequentibus bene conciliari potest. Itaque etiam in Pace v. 1020. non de solis ossibus locutus videtur poeta, quum scriberet
ἀλλ᾽ εἴσω φέρων, θύσας, τὰ μηρί᾽ ἐξελὼν δεῖρ᾽ ἔκφερε, χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σώζεται
. Quare ne apud Homerum quidem
πίονα μηρία
, aut
μηρία πιότατα ταύρων τε καὶ αἰγῶν
apud Lucianum in Timone c. 9. aut
πιανθέντα μηρία
apud Theocritum XVII. 126. propter adipem, quo involvebantur, sed propterea, quod pinguium hostiarum essent, dici videntur. Ex his consequitur non magnopere vituperandum esse Nonnum, qui sacrum, quod in tertio libro Odysseae descriptum est, imitatus V. 21. scripserit
καὶ εὐφνέων κρέα μερῶν ὠμὰ διατμήξας ἐκαλύψατο δίζυγι δημῷ, μιστύλλων κατὰ βαιόν
, licet ille minus accurate veterem morem expresserit. Interdum etiam homines famelici quae diis destinata essent sibi ipsis auferebant, in quam rem scriptum est epigramma Automedontis in Anthol. Pal. vol. II. p. 409. Ceterum non possum silentio praeterire duo argumenta, quae sententiae suae firmandae caussa attulit Vossius. Quorum alterum p. 375. ridiculum est, canem, a cuius facto Cynosarges nomen habeat, ossa quidem duo adipe involuta asportare, non autem si caro integra adhaesisset, potuisse. Alterum autem plane hue non pertinet, quod p. 377. attigit, Mercurium in hymno Homerico v. 137. combussisse
οὐλόποδ᾽, οὐλοκάρηνα
, quod ille fecisse dicitur, ne furti ullum superesset vestigium. Neque vero probari posse arbitror, quod idem Vossius p. 372. in his Apollonii Rhodii II. 698.
ἐκ δέ νυ πάντων εὐαγέως ἱερῷ ἀνὰ διπλόα μηρία βωμῷ καῖον
, de ossibus duplici adipe involutis, quod etiam aliis placuit, interpretatur. Aperte enim ipsa verba ostendunt duo ex quaque hostia femora intelligi. Ceterum quod Aeschylus
μακρὰν ὀσφύν
dicit, caussa haec est, quod ea pars etiam caudam comprehendebat: unde apud Clementem Eubulus
αὐτοῖς δὲ τοῖς θεοῖσι τὴν κέρκον μόνην καὶ μηρόν, ὥςπερ παιδερασταῖς, θύετε·
quod non ex omni parte intellexisse videtur Vossius p. 373. Itaque inutilis est Reisigii coniectura
χαμ' ἄκραν ὀσφύν
.
499.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-562
πυρώσας:
πυράσας
Lips. Aug.
500.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-563
θνητούς:
θνητά
, superscripto
ούς
, Vit.
500.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-564
φλογωπὰ σήματα: Ad
φλογωπὰ σήματα
quod attinet, v. Valcken. ad Phoen. 1261. et Musgr. ad eiusdem fabulae v. 1290. 1291.
501.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-565
ἐξωμμάτωσα:
ἐξωμάτωσα
Lips.
501.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-566
ἐπάργεμα: Eustathius p. 427, 37.
ἀργὸν γὰρ τὸ λευκόν. ὅθεν καὶ ἐπάργεμον πάθος ὀφθαλμοῦ τὸ κοινῶς λεγόμενον λεύκωμα, ὡς που καὶ Αἰσχύλος παραδηλοῖ
. Idem p. 1430, 60.
καὶ ἄργεμος, νόσος ὀμμάτων ἀφ' οὗ ἄργεια κατὰ Δίδυμον τὰ ἐπὶ ὀφθαλμῶν λευκώματα, ὧν μνήμη τῷ Αἰσχύλῳ ἐν τῷ “πρόσθεν ὄντ᾽ ἐπάργεμα.”
502.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-567
δὴ ταῦτ'· ἔνερθε:
δὴ ταῦτ᾽ ἔνερθεν
Lips.
δὴ ταῦτα ἔνερθεν
G.
δῆτ᾽ ἔνερθε
, a rec. manu ad priorem vocem
α
, ad alteram
υ
superscripto, Vit.
503.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-568
κεκρυμμέν':
κεκομμένα δ'
sic Lips.
κεκρημένα
Aug.
504.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-569
504.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-570
χρυσόν τε τίς:
χρυσὸν δὲ τίς
M. G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
χρυσὸν τὲ τὶς
Rob.
506.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-571
οἶδα:
οἶδ᾽ εἰ μὴ
Vit. et alii nonnulli.
506.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-572
507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-573
μύθῳ:
λόγῳ
Lips. Vind. 1. 4. sed in Lips. superscriptum
μύθῳ
.
507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-574
πάντα:
πάντα
G. Vit. Lips. Aug. aliique et edd. vett.
ταῦτα
M. Arund. Cantabr. 2. Ven. 1. Bess.
507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-575
507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-576
μάθε:
μάθοις
G. Vit. aliique nonnulli, sed in G. superscriptum
μάθε
.
509.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-577
μὴ νῦν:
μὴ νῦν
Scaliger et Porsonus.
512.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-578
ἰσχύσειν:
ἰσχύσει
Μ. G. sed in M. secunda manus
ν
adscripsit.
513.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-579
πω:
που
, superscripto
ω
, Lips. Vnde
πουω
Aug.
514.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-580
κρᾶναι:
κράναι
Lips. Aug.
514.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-581
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-582
καμφθεὶς:
καμφθεὶς
, post
κ
superscripto a sec. manu
ρ
, Μ.
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-583
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-584
φυγγάνω:
φυγγανῶ
G. cum glossa
ἐκφευξούμαι
, et Vind. 1. 3. V. ad v. 527.
θιγγάνω
Lips. Aug.
518.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-585
Ἐρινύες:
ἐρινύες
Μ. Ceteri quod sciam libri
ἐριννύες
.
519.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-586
ἄρα Ζεύς:
ἄρα ζεὺς
Μ. Vit. Lips. Aug. Ven. 1. 2. Bess.
ἆρα ζεὺς
G. aliique et Rob.
ἆρ᾽ ὁ ζεὺς
Ald.
ἄρ᾽ ὁ ζεὺς
Ven. 3. Turn.
520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-587
ἐκφύγοι γε:
ἐκφύγοι γε
M. Rob. Turn.
ἐκφύγοιτε
Ald.
ἐκφύγοιτο
G. Lips. Aug. et pauci alii.
ἐκφύγῃ γε
Vit. aliique.
ἐκφύγῃ τε
nonnulli.
521.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-588
πλὴν ἀεὶ κρατεῖν:
πρὶν ἀεικρατεῖν
Μ.
522.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-589
τοῦτ᾽ οὐκ ἂν ἐκπύθοιο:
τοῦτ᾽ οὐκ ἂν οὖν
(
οὐκ ἂν δὴ
Μ.)
πύθοιο
Μ. edd. vett.
οὖν
omittunt G. Vit. Lips. Aug. Colb. 1. Par. E. Vind. 2. Brunckius
τοῦτ᾽ οὐκέτ᾽ ἂν πύθοιο
, non monito lectore. Id Vind. 1. 3. habent, atque in Colb. 2. Cantabr. 1. 2. scriptum
οὐκ ἔτ᾽ ἄν
. Diu est quum utramque scripturam a metricis profectam, Aeschylum autem
τοῦτ᾽ οὐκ ἂν ἐκπύθοιο
scripsisse credidi. Idque postea repertum est in Ven. 3.
522.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-590
μηδὲ:
μὴ δὲ
M. G. Lips. Aug.
524.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-591
τόνδε δ᾽ οὐδαμῶς:
τόνδ᾽ οὐδαμῶς
G. Vit.
526.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-592
ὅσον μάλιστα:
ὅσον τάχιστα
Par. L. Cantabr. 1.
527.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-593
δύας:
δύας
Μ. aliique et Ald. Turn.
βίας
G. Vit. Lips. Aug. aliique et Rob.
527.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-594
ἐκφυγγάνω:
ἐκφυγγάνω
Vit. Lips. Aug. In M. prius scriptum fuit
συφυγγάνω
, quod eadem manus in
ἐκφυγγάνω
mutavit.
ἐκφυγγανῶ
G. Vind. 1. 3. Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 95, 17.
ἐκφυγγάνω· Δίφιλος Εὐνούχῳ
.
528.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-595
μηδάμ᾽ ὁ πάντα:
μὴδ᾽ ἅμ᾽ ὁ πάντα
Lips.
μὴδ᾽ ἅμὰ πάντα
Aug.
529.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-596
θεῖτ':
θεῖτο
M. Vit. aliique et Ald.
530.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-597
ἐλινύσαιμι:
ἐλινύσαιμι
M. Vit. Rob.
ἐλλίνεσαιμι
G.
ἐλίνεσαι
Lips. Aug.
λυμανέαν
Ald. Turn.
530.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-598
531.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-599
θοίναις ποτινισσομένα:
θοίναις ποτινισομένα
Μ.
ποτινισσομένα θοίναις
Lips. Aug.
532.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-600
532.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-601
Ὠκεανοῦ: Codices et Ald. Rob.
Ὠκεανοῦ
. Ex Turnebi editione manavit
Ὠκεανοῖο
. Id non tenuissent editores, si cognitas habuissent leges huius Dorici metrorum generis. Blomfieldius rectius tacuisset quod sine iudicio scripsit Porsonus Hesychium hic legisse
Ὠκεανοῖο
. Nam sic ille,
Ὠκεανοῖο πόρον, τὸν ἀέρα, εἰς ὃν αἱ ψυχαὶ τῶν τελευτώντων ἀποχωροῦσιν
. Quae quid ad Aeschylum?
534.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-602
ἀλλά μοι τοῦτ': Omnes libri
ἀλλά μοι
. Deinde
τόδ' ἐμμένοι
G. Vit. ceterique plerique codices et Rob. Ita etiam M. sed ut
τ'
prius a manu secunda additum sit.
τόδε μένοι
Lips. Aug. Bess. Ald. Turn.
τόδ' ἐμμένει
Cantabr. 2. Par. F. K.
τόδ' ἐμμένη
Par. D.
μοι δ᾽ ἐμμένοι
Par. E. Quaesiverunt metri vitium critici in versu antistrophico. Sed neque iustam responsionem restituere potuerunt, et numeri potius stropham corrigendam esse ostendunt. Quare
ἀλλά
in
μάλα
mutavi,
τόδ
autem in
τοῦτ'
, idque etiam propterea praestat, quod
τόδε
fere ad sequentia refertur.
536.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-603
ἁδύ: Libri
ἁδύ
. Restitui Doricam formam.
536.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-604
θαρσαλέαις:
θαρσαλέαις
Lips.
537.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-605
τείνειν:
τείνειν
M. a prima manu: recentior priori syllabae
ε
, alteri
υ
superscripsit.
538.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-606
εὐφροσύναις:
εὐφροσύνῃ
, sed ab eadem manu superscripto
αις
, Vit.
539.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-607
δερκομένα:
δερκομένα
M. G. Vit. Lips. Aug. Cantabr. 1. Ven. 2. Par. A. B. C. N.
δερκομένη
editiones.
540.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-608
μόχθοις:
μόχθοις
ultimis duabus litteris a sec. manu M. Metra ostendunt deesse hic quattuor syllabas paeonem tertium efficientes. Excidisse videtur adverbium crudeliter vel immiserabiliter significans.
542.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-609
γνώμᾳ:
γνώμᾳ
M. et Mosq. 1.
γνώμῃ
G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. Sciens ignaris verae scripturae
αὐτόνῳ γνώμᾳ
adnumeror. V. ad v. 534.
542.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-610
σέβει:
σέβη
vel
σέβῃ
libri.
543.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-611
θνητοὺς:
θνητούς
Lips. superscripto
ο
, et ceteri.
θνητοῖς
Ald. Rob.
544.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-612
ἄχαρις χάρις:
ἄχαρις
(non χάρις)
ἄχαρις
Μ.
χάρις ἄχαρις
ceteri.
ἄχαρις χάρις
primus Turnebus. Alio sensu Plutarchus de Socratis genio p. 583. F.
καὶ μὴν οὐδὲ ἀργόν, ἔφη, καθισόμεθα φρουροῦντες οἴκοι τὸν πλοῦτον· ἄχαρις γὰρ ἂν οὕτως ἡ χάρις καὶ ἄτιμος ἡ κτῆσις
. Aeschylus, ut hic, sic Agam. 1510. Choeph. 40.
544.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-613
εἰπέ, ποῦ τις ἀλκά: Plene interpunxi ante
ὦ φίλος
. Nam quod Blomfieldio placet,
ὅπως
cum
εἰπέ
construendum esse, sententiam praebet alienam ab huius loci ratione. Tantum abest enim ut chorus expediri sibi velit quomodo homines ingrati esse potuerint, ut id in illa eorum imbecillitate non posse non ita esse ipse fateatur. Scholiastarum alii
ὅπως
per
ἐπεί
explicant, alii vel interpretantur
φέρε
per
σκόπει
, vel intelligi hoc verbum volunt. Et profecto haec debet in his verbis sententia esse, en, ut ingrata gratia est. Recte
εἰπὲ ποῦ τίς ἀλκά
cum duplici interrogatione Vit.
εἰπὲ ποῦ τις ἀλκά
M. G. et Lips. in quo fuerat
ἀλκή
: male lectis litteris
εἰπὲ ποῦ τις ἀλληλὰ
Aug.
εἰπέ που τις
Ald. Rob.
εἰπέ που τίς
Turn. quod ineptissime dictum.
545.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-614
546.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-615
ὀλιγοδρανίαν:
ὀλιγοδρανίαν
Μ. G. aliique.
ὀλιγοδρανειαν
Vit.
ὀλιγοδρανίᾳ
Lips. Aug. edd. vett.
ὀλιγοδρανοῦσαν
non in G. est, sed commemoratum a Turnebo.
546.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-616
ἄκικυν:
ἄκικυν
ultimis tribus litteris a sec. manu M.
547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-617
ᾧ: Quoniam in antistrophico versu libri habent
καὶ λέχος σὸν ὑμεναίουν
, erat quum putarem
ἰσόνειρον
ex interpretatione receptum esse pro
ὑπνόνειρον
. Sic enim talia explicant grammatici, similiterque in Choeph. v. 316.
ἰσόμοιρον
male scriptum est pro
ἀντίμοιρον
. Atque iussit ita scribi Reisigius in enarratione Oed. Col. ad v. 186. Nihil valet ad defendendam productam in
ἰσόνειρον
primam syllabam comparatum a Dindorfio
ἰσόθεος
, nec Pindari
ἰσοδαίμων
accipio. Sed ut antistrophicum potius versum emendemus numerorum ratio admonet, quae versum Anacreonteum eo magis commendat, quod, si hi trochaei essent, parum scite
καὶ
in antistrophico versu graviorem ictum haberet.
ᾧ
in litura, a sec. manu scripto, ut sub litura
o
apparere videatur, M. G.
ᾧ
, superscripto
ς
, Lips.
αἷς
Colb. 1. Bess. Ald.
ὃ
Rob. Turn. Omittit hoc pronomen Vit.
548.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-618
ἀλαὸν * δέδεται*: Deesse verbum post
ἀλαὸν
Brunckius vidit. Intercidisse autem tale quale
δέδεται
est, quod posui, non solum metra, sed oratio quoque arguit, quae si
ἐστὶ
intelligendum esset, quod supplent scholiastae, prosae quam poesi esset similior. Vel hanc ob caussam non potest admitti quod Dindorfius Aeschylum scripsisse putat,
ἀλαὸν γένος ἐμπεποδισμένον; οὔποτε θνατῶν τὴν Διὸς ἁρμονίαν ἀνδρῶν παρεξίασι βουλαί
.
548.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-619
οὔπως: Libri
οὔποτε
, quod non dubitavi in
οὔπω
mutare, metri antistrophici indicio.
550.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-620
θνατῶν:
θνητῶν
G. Quum in antistrophico versu iambus sit, vereor ne
βροτῶν
scribendum sit.
551.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-621
ἔμαθον τάδε σὰς:
ἔμαθον δὲ τὰς σὰς
Vit.
552.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-622
διαμφίδιον: Hesychius
διαμφίδιον μέλος, ἀλλοῖον, διαπαντὸς κεχωρισμένον· ἀμφίς γὰρ χωρίς· Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ
. Ne quis in articulo haereat, aut
τὸ διαμφίδιον
putet pro
διαμφιδίως
dici, qua Theocrito familiari ratione loquendi non utuntur tragici, moneo, poetam, quum dicere in animo haberet
τὸ διαμφίδιον δέ μοι μέλος προςέπτα, ὅτε ὑμεναίουν
, in medio explicandae sententiae caussa inserere
τόδ', ἐκεῖνο δέ
. Vsurpatum
διαμφίς
Dionysio periegetae v. 5. 903. 1136.
552.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-623
553-554.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-624
τόδ', ἐκεῖνό θ᾽, ὅτ᾽ ἀμφὶ λουτρὰ καὶ λέχος σὸν:
τόδ' λουτρὰ καὶ
omittit Lips. in quo praecedens versus ultimus paginae est.
ἐκεῖν᾽ ὅτε τότ'
Μ.
ἐκεῖνό τε, ὅτ'
G.
ἐκεῖνό τε ὅ,τ᾽
Colb. 2.
ἐκεῖν᾽ ὅτ'
Vit. aliique.
ἐκεῖν᾽ ὅτε τ'
Ven. 2. aliique.
ἐκείνωτε ὅτ'
Ald.
ἐκεῖνογε ὅτ'
Rob.
ἐκεῖνό θ' ὅ,το
Victorius.
ἐκεῖνό θ' ὅτ'
Brunckius.
λουτρὰ καὶ λέχος σὸν
M. Vit. aliique et Rob.
λοετρὰ καὶ λέχος σὸν
(
σοι
G.) G. Par. B. Bess. Ald.
λουτρά τε καὶ λέχος σὸν
Cantabr. 1.
λοετρά τε καὶ λέχος σὺν
Turn. Mutavi haec ita ut cum strophico versu congruerent. Non habeo fidem Photio dicenti
ὑμεναιοῦν, τὸ ᾄδειν τὸν ὑμέναιον καὶ συνάπτειν τὸν γάμον
, sed prius illud
ὑμεναιεῖν
dici analogia postulat. Quod apud Aristophanem est in Pace v. 1076. 1112.
πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ
, recte explicat scholiastes
εἰς γάμους ἄγοιτο
. Eodem modo Theocritus XXII. 179.
ὑμεναιώσουσι δὲ κούρας τάςδε
.
555.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-625
ἰότατι:
ἰότατι
M. Vit. aliique.
ἰότητι
G. Lips. Aug. edd. vett.
555.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-626
555.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-627
ὅτε τὰν:
ὅτε τὴν ὁμοπάτριον
post
ἕδνοις ἤγαγες Ἡσιόναν
, duorum versiculorum sedibus permutatis, Ald. Rob. Turn.
τὰν
, superscripto
η
, Lips. Id negligentius adspectum fecit ut in Aug.
τ'
scriberetur.
556.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-628
ἄγαγες:
ἤγαγες
G. Lips. Aug. Ald. Turn.
ἄγαγες
M. Vit. aliique et Rob.
556.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-629
Ἡσιόναν:
Ἡσιόναν
etiam M. sed ut recentior manus
η
ex
α
fecerit.
Ἡσιόναν
, superscripto
η
, Lips.
Ἡσιόνην
in litura G. De Hesiona nihil constat, nisi quod Tzetzes ad Lycophr. 1283. narrat, ex illa vel Axiothea Prometheo natum esse Deucalionem. Scholiastarum Aeschyli alii eam Oceani et Tethyis filiam fuisse commenti sunt,
ὁμοπάτριον
eam chori dici existimantes, alii sororem Promethei illo nomine vocari intellexerunt. Apud scholiastam Euripidis ad Phoen. 1129. ed. Matth. Hesiona ex Atlante mater est Electrae. Sapienter vero, quisquis ille fuit, qui Hesionam Promethei uxorem fecit. Compositum enim videtur hoc nomen ex iis verbis ex quibus sunt
ἵημι
et
ὄνησις
, ut significetur quae utilitates mittit.
557.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-630
πιθὼν:
πείθων
a pr. manu M. Recentior manus
πιθὼν
fecit.
ποθῶν
, superscriptο
ι
, Vit.
558.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-631
λεύσσειν:
λεύσειν
G. Vit. et a pr. manu M.
559.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-632
χαλινοῖς:
χαλινοῖσιν
M. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob.
χαλινοῖσι
G.
559.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-633
ἐν πετρίνοισιν:
ἐν πετρίνοισι
, superscripto a sec. manu
τοῖς ὀρείοις
, Μ.
ἐν πετρίνοισι
, addito minutis litteris
τοῖς ὀρείοισι
, superscripto
τοῖς ὀρεινοῖς
, ad
πετρίνοισι
autem
ὀρείοις
, Vit.
ἐν πετρίνοισι τοῖς ὀρείοις
Lips. Aug. aliique et Ald. Rob.
ἐν πετρίνοισιν ὀρείοις
alii.
πετρίνοισι τοῖς ὀρείοις
, omisso
ἐν
, et facta correctione
πέτρῃσι
, G.
ἐν πετρίνοισι τοῖσιν ὀρείοις
Turn. Codicis M. scripturam dedit Victorius.
560.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-634
ἀμπλακίας:
ἀμπλακίας
M. G. Vit. Lips. Aug. aliique.
ἀμπλακίης
quattuor Vind. et edd. vett.
561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-635
ποινὰς:
ποινὰς
M. aliique et Ald.
ποινᾶς
Vit. Aug. aliique et Turn.
ποινὰς
Par. E.
ποινᾶς
Rob. et a pr. manu G.
561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-636
ὀλέκει:
ὀλέκεις
atque ita a sec. manu G.
ὀλέκῃ
Par. E.
ὀλέσῃ
Colb. 2. Ceteri
ὀλέκῃ
vel
ὀλέκη
. Gravius verbum
ὀλέκει
comprehendit in se
τίνεις
.
561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-637
ὅπῃ:
ὅποι
M. G. Ven. 3. Ceteri recte
ὅπῃ
, quod etiam Vit. e correctione primae manus habet, quae prius
ὅπου
scripsisse videtur.
562.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-638
γῆς:
γῆς ἀ
Ven. 3. Vind. 1.
γῆς
Vit. Lips. Aug. aliique.
γᾶς
M. G. edd. vett.
563.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-639
ἔα ἔα, ἦ ἔα·:
ἔα ἔα, ἔα ἔα
Vit. Lips. Ald. Rob. et sic etiam M.
ἔα ἔα, ἔα ἔα
Turn.
ἔ, ἔ
Colb. 1. Par. H.
ἔα ἔα, ἔ ἔ
et
γρ. ἔα, ἔα
Par. B.
ἔ ἔ ἔ ἔ
G. pro his interiectionibus omnibus, superscripto
φεῦ φεῦ
.
564.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-640
με τὰν τάλαιναν:
α
mutatione facta a sec. manu M. Quid prima scripserit dispici nequit.
με τάλαιναν
M. Vit. G. edd. vett.
με τὴν τάλαιναν
Lips. Aug. Ven. 3. Cantabr. 2.
με τὴν τάλαιναν
Cant. 1.
564.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-641
οἶστρος:
οἴστροις
a pr. manu M. Recentior fecit
οἶστρος
.
565.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-642
ἄλευε δᾶ:
ἄλευ᾽ ἀ δᾶ
, litteris
λευ
in litura, circumflexo in
ἀ
a sec. manu addito, M.
ἄλευ᾽ ἢ δᾶ
adnotatum ex Par. N. memoratque
ἀ δᾶ
Turnebus.
ἀλευάδα
Lips. Aug. Cantabr. 1. Par. N. In Lips. supra scriptum
γρ. ἄλευ᾽ ὦ γᾶ
. G. Vit. edd. vett.
ἄλευ᾽ ἐ δᾶ
. Etym. M. p. 60, 8.
ἀλευάδα εἴρηται ὡς τὸ φεύδα. οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσι καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον. φεύδα οὖν φεύγη. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα ἀλέου δᾶ, τοῦ δᾶ ἀντὶ τοῦ γῆ κειμένου
. Apertum est et
φεῦ δᾶ
ẹt
φεῦ γᾶ
scribendum esse: tum corrigendum est
οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν γᾶν λέγουσι καὶ δᾶν
. Vltima verba in Etym. MS. Augustano sic scripta,
φεύδα ἤγουν φεύγη. οὕτως καὶ τὸ ἀλευάδα, τὸ δῶ ἀντὶ τοῦ γᾶ
. Scholiastae et
ἄλευ᾽ ἐ δᾶ
legi referunt et
ἀλευάδα
, credo ex hac ipsa scriptura Argum Aleuae filium fuisse colligentes. Quod Schleusnero in adnotationibus ad Etym. M. in mentem venit
ἄλευε δᾶ
, id adscivit Dindorfius, eiecto
φοβοῦμαι
, quod post
δᾶ
legebatur, tres trimetros catalecticos exhibens. Tantum autem abest ut id metri forma postulet, ut hoc metri genus, quod natura sua catalecticum est, non aptum sit continuatae orationi, minimeque tali in loco, qualis hic est, pleno motus et agitationis. Quod autem ad monstruosum illud
ἄλευ'
attinet, abusus est Dindorfius docta et scita observatione Elmsleii, qui in Diarii classici fasc. XV. p. 218. et Photii adnotatione illa,
παῦ τὸ παῦσαι λέγουσι μονοσυλλάβως
et
παῦ παῦε
restituit Aristophani in Eq. v. 821. et
παῖ παῖε
in Pace v. 1119. Apertum est in vulgari sermone, si iteraretur
παῦε παῖε
, vel
παῖε παῖε
, non mirum esse, si id pronuntiabant
παῦ παῦε, παῖ παῖε
. At aliis in imperativis, iisque non iteratis, et in oratione familiaris sermonis levitatem vitante quis credat talia umquam esse usurpata? Blomfieldius Monkii monitu edidit
ἄλευε δᾶ
, ut haec verba,
ἄλευε δᾶ, φοβοῦμαι
, unum versum efficerent, quem praecederet dimeter iambicus. Sed ita descriptis versibus certo Aeschylus
ἄλευ᾽ ὦ δᾶ
praetulisset, antispasto et Bacchio coniunctis. Et sic Scholefieldius. His verbis,
ἄλευε δᾶ
, finiri trimetrum, et quod sequitur
φοβοῦμαι
delendum esse iam olim suspicatus sum, et delevit Dindorfius, de constructione conferri iubens quae Matthiae ad Euripidis Hec. 950. adnotavit. Omittunt autem
φοβοῦμαι
soli Vind. 2. 4. quod verbum post
δᾶ
ceteri libri omnes habent legitque Nicephorus in scholiis ad Synesium p. 400. C.
βούταν δὲ καλεῖ τὸν πανόπτην Ἄργον ὁ τραγικὸς Αἰσχύλος, ἤτοι βουκόλον, ὡς ἐπιστατοῦντα καὶ ἑπόμενον τῇ Ἰοῖ τῇ θυγατρὶ τοῦ Ἰνάχου. φέρει γὰρ αὐτὴν λέγουσαν οὑτωσί, “φοβοῦμαι τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν.”
Huius quidem non magna auctoritas est: nec dubitandum videtur quin
φοβοῦμαι
ab explicatore sit adiectum, qui in constructione haesitaret qua
εἰςορῶσα
εἰ
χρίει με οἶστρος
coniuncta sunt, quasi dictum esset
οἰστροῦμαι
. Confirmatur haec sententia eo quod alii constructionem, quam expedire nesciebant,
εἰςορῶσα
in
εἰςορῶ
mutato sibi correxisse visi sunt. Sentiens perturbari mentem suam Io, primo id simpliciter narrare incipit, media autem in narratione conspiciens simulacrum feri agitatoris clamat
ἄλευε δᾶ, τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν
. Suidas
ἄλευε. Ἴωνες τὸ φυλάξαι οὕτως λέγουσι. καὶ παροιμία “ἄλευ᾽ ἀπὸ μείζονος ἀνδρός.”
Conf. Zonaras p. 135. In proverbio quidem significationem medii habet
ἀλεύειν
. Apud Aeschylum ubi hoc verbum invenitur activum est, avertere significans.
566.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-643
εἰςορῶσα:
εἰσιδοῦσα
Lips. Aug. Ven. 3. Vind. 2. 4. et
γρ. εἰσιδοῦσα
Par. B.
εἰσορῶ
G. Vind. 1. 3. et Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 153. cuius lacunosus locus, quem non ex omni parte recte explevit Welckerus in fragmentis Hipponactis p. 47. sic integrandus est,
τὸν δὲ Ἄργον εἶναι κύνα φασὶ κατὰ παντὸς τοῦ σώματος ὀφθαλμοὺς ἔχοντα καὶ φυλάττοντα τὴν Ἰὼ προςτάξει τῆς Ἥρας· ὃν ἀνεῖλεν Ἑρμῆς κελεύσει τοῦ Διός. ὅτι δὲ κύων ὁ Ἄργος, καὶ Ἱππῶναξ φησίν, Ἑρμῆ κύναγχα, Μῃονιστὶ Κανδαύλα. Αἰσχύλος δὲ οὐ κύνα πολυόφθαλμον τὸν Ἄργον, ἀλλὰ βουκόλον φησὶ λέγων ὡς ἀπὸ τῆς Ἰοῦς ἐν τῷ Προμηθεῖ τὸν μυριωπὸν εἰςορῶ βούταν. ὁ δὲ τὸν Αἰγίμιον γράψας ἄνθρωπον τοῦτον φησὶ τετρόφθαλμον, φύλακα τῆς Ἰοῦς παρὰ τῆς Ἥρας πεμφθέντα· λέγει δὲ οὕτωσί, καί οἱ ἔπι σκοπὸν Ἄργον ἔπεμπε κρατερόν τε μέγαν τε, τέτρασιν ὀφθαλμοῖσιν ὁρώμενον ἔνθα καὶ ἔνθα· ἀκάματον δέ οἱ ὦρσε θεὰ μένος, οὐδέ οἱ ὕπνος πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις, φυλακὴ δ᾽ ἔχεν ἔμπεδος αἰεί
. Hi ex Aegimio versus leguntur etiam in scholiis ad Euripidis Phoen. 1116.
567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-644
δόλιον:
δολεῖον
Par. Ε.
δόλερον
Cantabr. 2.
γρ. θολερόν
Par. B. si recte scripsit Faehsius.
567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-645
570.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-646
κυναγεῖ:
κυνηγέτει
sic M.
κυνηγετεῖ
G. Vit. Lips. Aug. edd. vett.
κυναγετεῖ
Brunckius. Scribendum potius erat
κυναγεῖ
, quo restituitur dochmius.
571.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-647
571.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-648
ψάμμον:
ψάμμαν
Μ. superscripto a recentiore manu
ον
.
572.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-649
ὀτοβεῖ: Apertum est indicio aliquo, quod statim animadverteretur, admonendos de strophae initio fuisse spectatores. Quare non dubitandum est quin hic modi cantus fuerint mutati. Plutarchus de ira cohibenda p. 456.
ὥςπερ ὁ τῶν βουκόλων κηρόπλαστος ὀττοβεῖ δόναξ ἀχέτας ὑπνοδόταν νόμον
. Non pertinet huc
πλάσις
et
πλάσμα
arundinum, de quibus Theophrastus Hist. plant. IV. 11. ed. Schn. et Salmasius Exerc. Plin. p. 85. dixerunt, sed intelligitur quod Virgilius dixit Ecl. II. 32.
Pan primus calamos cera coniungere pluris instituit
.
ὀτοβεῖ
M. In ceteris libris et apud Plutarchum
ὀττοβεῖ
.
573.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-650
ὑπνοδόταν νόμον:
ὑπνοδότ᾽ ἄνομον
G.
574-575.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-651
ἰὼ ἰὼ πόποι, ποῖ μ᾽ ἄγουσιν τηλέπλανοι πλάναι;:
ἰὼ ἰὼ ποῖ ποῖ. πόποι πόποι πῆ μὲ ἄγουσι
Μ.
ἰω ἰὼ ποῖ ποῖ. πόποι πόποι πῆ μὲ ἄγουσι
Vit.
ἰὼ ἰὼ ποῖ ποῖ. πῶ ποῖ. πῶ ποῖ. ποῖ μὲ ἄγουσι
G. Vind. 1. 3.
ἰὼ ἰὼ ποῖ. ποῖ. πῶ, πῶ, πῶς πῆ μὲ ἄγουσιν
Lips. Aug. et sic, sed
ἄγουσι
, edd. vett.
ἰὼ ἰὼ πῶ, πῶς ποῖ μὲ ἄγουσ' αἱ
Ven. 2. Par. K. L. Alii aliter peccant. Tum
τηλεπλαγκτοι
sic M.
τηλέπλαγκτοι
Par. A. B. edd. vett.
τηλέπληκτοι
G.
τηλέπλακτοι
Lips. Aug.
τηλίπλακτοι
Vit.
τηλέπλαγκται
Colb. 1. 2. Cantabr. 1. Par. K. L. N. nisi in terminatione erratum est apud Butlerum. Denique
πλάνοι
Vit. edd. vett. et sic, non adscripto supra
αι
, etiam M.
πλάναι
G. Lips. Aug. Par. Α. Β. Vindobonenses quattuor aliique. Seidlerus in libro de versibus dochmiacis p. 84. et 141. corrigendum putavit
ἰώ ἰὼ πόποι, ποῖ, πόποι, ποῖ μ᾽ ἄγουσι τηλέπλανοι πλάνοι
,adscito in antistrophico versu
ἐτήτυμα
. Horum illud quidem,
ἰώ ἰὼ πόποι
, non dubitandum quin verum sit. Neque minus verum
τηλέπλανοι
, quocum propter sonum et propter librorum consensum in v. 585. rectius
πλάναι
quam
πλάνοι
coniungitur. Sed
ποῖ, πόποι
valde inelegans est, debebatque id
ὦ πόποι
scribi, si quidem
ποῖ μὲ ἄγουσι
statim iunctum fuit cum
τηλέπλανοι πλάναι
. De quo valde dubitandum est propter plerorumque et optimorum librorum in antistrophico versu scripturam duos Creticos exhibentium, qui usitatissimus numerus in dochmiacis est, quum vix alibi Creticus et ditrochaeus, molle et fractum genus numeri, inseratur. Quare scripsi
ἰὼ ἰὼ πόποι, ποῖ μὲ ἄγουσιν .... τηλέπλανοι πλάναι;
ut excidisse post
ἄγουσιν
significarem vocem iambum facientem, quam non puto
πόποι
fuisse, sed fortasse
μακραί
vel
χθονός
.
576.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-652
τί ποτέ μ', ὦ:
τί ποτέ με
Lips. Aug.
τίς ποτέ
M. G. aliique.
τί ποτ' ἔμ᾽ ὦ
Vit.
τί ποτ᾽, ὦ
Bess. Ald. Rob.
576.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-653
τί ποτε: Semel tantum post
παῖ
habent
τί ποτε
M. G. Vit. Colb. 1. 2. Ven. 2. aliique: bis habent Vind. 2. 4. Rob.
τί ποτε. τίς ποτε
Bess. Ald.
576.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-654
578.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-655
πημοσύναις:
πημοσύναισι
M. Lips. Aug. et ceteri plerique, ut videtur, atque edd. vett.
ποιμοναῖσι
Par. G.
πημονέσιν
Vit.
πημοναῖς
G. Scribendum esse
πημοσύναις
monui in Opusc. IV. p. 334.
578.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-656
ἔ ἔ:
ἔ ἔ
M.
ἔ
edd. vett.
ἔ
G. Vit. Lips. Alienus est ab hac interiectione spiritus asper. V. Etym. M. in v.
ἔλεγος
, Zonaram p. 619. scholiastam Aristophanis ad Aves. v. 217. Blomfieldius in uno Parisiensium, qui ipsi G. est,
αἰ αἰ
legi ait.
580.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-657
580.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-658
τείρεις:
τείρεις
priore diphthongo a sec. manu in litura M.
τύρεις
Par. E.
581.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-659
πυρί με φλέξον: Libri
πυρὶ φλέξον
. Pronomen inserendum esse vidit Elmsleius.
581.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-660
ποντίοις:
ποντίοισι
M. G: Vit. Lips. Aug. Par. A. B. Ven. 2.
ποντίοις
Bess. edd. vett.
583.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-661
φθονήσῃς:
φθονήσῃς
Lips. Aug.
584.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-662
εὐγμάτων:
εὐγμάτων
litteris
άτ
a sec. manu in litura M.
585.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-663
ἄδην:
ἄδην
M. et hoc Brunckius restituit.
ἅδην
G. Lips. Aug. Vind. 2. 3. 4. Bess. edd. vett.
ἅδην
, correctum in
ἄδην
, Vit.
585.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-664
πολύπλανοι:
πολύπλανοι
M. Vit. Lips. Aug. aliique et Ald. Turn.
πολύπλαγκοι
G. ex correctione.
πολύπλαγκτοι
Rob.
585.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-665
πλάναι: Omnes libri
πλάναι
.
586.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-666
γεγυμνάκασιν:
γεγυμνάκασι
G. Vit.
γεγυμνάσιν
Ald. Ceteri
γεγυμνάκασιν
.
586.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-667
ὅπῃ:
ὅποι
Lips. Aug. Ceteri
ὅπῃ
, quod omissum in Vit. superscripto
ο
ad
πημονάς
.
588.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-668
φθέγμα: Hunc versum, quem libri choro tribuunt, Ioї esse et a me et ab Elmsleio monitum est.
φθέγμα
M. a pr. manu, Lips. Aug. aliique et Rob.
φθέγματα
G. Vit. aliique.
σὸς
ad
φθέγμα
a recentiore manu superscriptum in M.
γρ. πρόσφθεγμα
Par. B.
προσφθέγματα
Ald. Turn.
588.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-669
τᾶς:
τᾶς
M. Vit. Rob.
τὰς
Ald.
τῆς
Colb. 1.
τᾶσδε
Par. B. D. F. Ven. 2. aliique.
588.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-670
βουκέρω:
βουκέρω
Lips. Ven. 3. Ald. Rob. et ex correctione Vit. in quo antea erat
βουκέρω
, ut scriptum est in M. et in editionibus inde a Turnebo.
βουκέρω
sine accentu G. Recte
βουκέρω
voluit Porsonus. Nam analogia postulat ut nominativo accusativoque scribatur
βούκερως, βούκερων
, genitivo et dativo
βουκέρω, βουκέρη
.
589-590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-671
NA: affert Stephanus Byzantius in
Ἰναχία
.
590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-672
Ἰναχείας:
Ἰναχείας
M. Vit. Lips. Aug. Vind. 1. 3. Bess.
Ἰναχίας
G. Vind. 2. 4. Colb. 1. Cantabr. 1. 2.
Ἰναχείης
edd. vett. et Stephani Byz. cod. Rehdigeranus,
Ἰναχίης
eiusdem Vossianus et Aldina,
Ἰναχόης
Perusinus.
590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-673
θάλπει κέαρ:
θάλπῃ
G.
κέρας
Vossianus et Aldina Stephani Byz.
592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-674
592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-675
592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-676
γυμνάζεται:
γυμνάζεται
Μ.
γυμανάζεται
Lips. et in margine
γρ. βιάζεται
, quod etiam Vind. 2. 4. in margine habent, in textu Arund. Cantabr. 2.
594.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-677
τὰ μογερᾷ:
τὰ μογερά
Lips.
594.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-678
ὤν:
ὤν
a manu recentiore M. Prima
ἂν
scripsisse videtur.
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-679
ἔτυμα:
ἔτυμα
G. a pr. manu, Bess. et ceteri, ut videtur, codices plerique et edd. vett.
ἔτυμα
, spiritu a sec. manu addito, M.
ἐτύμα
Vit.
ἔτημα
vocabuli alteri syllabae secunda manus
τή
superscripsit in G.
ἑτυτῆμα
, superscripto alteri syllabae
η
, tertiae
υ
Lips.
ἐτυτήμα
Aug.
ἐτήτυμα
Arund. Cantabr. 1. 2.
597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-680
θεόσυτόν τε:
θεόσσυτόν τε
codices et Ald. Rob.
θεόσσυτον δὲ
male Turn.
θεόσυτόν τε
metrum requirit, pariterque
λαβρόσυτος
v. 601.
597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-681
ὠνόμασας:
ὀνομάσας
Lips. Aug.
598-599.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-682
μαραίνει με χρίουσα κέντροις φοιταλέοις; ἔ ἔ.:
μαραίνει με
, superscripto
νει
a sec. manu, M.
κέντροισι φοιταλέοισιν
libri omnes, nisi quod
κέντροις
Vind. 2. 4. et
φυταλέοισιν
Ald. Tum
ἔ· ἔ·
Μ. G. Vit. Lips. Aug.
ἓ ἕ
edd. vett. Scribendum esse
κέντροις φοιταλέοις; ἔ ἔ
, si quod vocabulum excidit, aut
κεντήμασιν φοιταλέοις; ἔ ἔ
, monui in Opusc. IV. p. 334. Excidisse potest
φρένας
.
600.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-683
νήστισιν:
νήστισιν
G. Vit. Lips. Aug. et ceteri plerique atque edd. vett.
νήστησιν
Vind. 2. 3. 4. Cant. 1. 2. Par. G. E. et ut videtur a pr. manu M. ex quo recentior alterum fecit. Commemorat
νίστησιν
etiam scholiastes, inepta addita explicatione.
601-602.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-684
λαβρόσυτος ἦλθον, Ἥρας ἐπικότοισι μήδεσι δαμεῖσα: Libri omnes
λαβρόσυτος ἦλθον ἐπικότοισι μήδεσι δαμεῖσα
, nisi quod Ven. 3.
ἐπὶ σκότοισι
et
δαμασθεῖσα
, G. Bess.
ἐπικότοις
habent, Lips. autem et Aug.
μήδεσι
omittunt, sed Lips. in margine ut explicationis caussa habet
βουλαῖς μήδεσι
. Post
ἦλθον
et re ipsa iubente et postulante metro et confirmante scholiasta inserendum esse
Ἥρας
a me monitum rettulit Seidlerus de vers. dochm. p. 164.
603-604.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-685
δὲ τίνες, οἵ, ἔ ἔ, οἷ᾽ ἐγὼ:
δὲ τίνες
M. Vit. G.
δέ τινες
Lips. Ald. Rob. Turn.
οἱ ἔξ οὗ ἐγὼ
Μ.
οἳ ἐ ὲ οὗ ἐγὼ
Vit. Lips. Aug. Ald. Rob.
ο· · ὲ δὲ ἐγὼ
G.
οἱ, ε ε, οἱ ἐγὼ
Turn.
607.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-686
τί μῆχαρ, ἢ τί φάρμακον νόσου:
τί μὴ χρὴ φάρμακον νόσου
Μ.
τὶ μὴ, χρὴ τὶ φ. κ.
Α. Sic etiam Par. C. in quo
μοι
ad
μὴ
superscriptum.
τί με
(τὶ μὲ Rob.) G. Vit. Lips. Aug. Par. N.
τί μοι χρὴ
Colb. 2. Cantabr. 1. 2. Par. D. F. Ven. 3. In Par. B. ad
τὶ μὴ χρὴ
superscriptum
ου
, et
γρ. τί μοι οὐ χρή
. Egregie Elmsleius
τι μήχαρ; τί φάρμακον νόσου
sed verissime I. Fr. Martinus
τί μῆχαρ, ἢ τί φάρμακον νόσου
.
608-609.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-687
NA: Omissa
εἴπερ οἶσθα θρόει
in G. quorum
εἴπερ οἶσθα
post
μῆνιν
adscripta, inducto deinde ab alia manu atramento additoque
θρόει
.
609.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-688
φράζε:
φράζετε
Μ.
φράζε τε
Lips. Aug. Bess. Rob.
φράζε δὲ
Ald.
φράζε τε τὰ
G.
φράζε τε τῷ
Cant. 1. Ven. 2. Vind. 3. aliique.
φράζε τὰ
Vit. Par. B. (in quo adscriptum
φράζε δυσπλάνῳ
) et sic inde a Turnebo editores.
609.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-689
δυςπλάνῳ:
δυσπλάνων
Μ. non
δυστάνῳ
, ut Butlerus ait.
610.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-690
ὅπερ:
ὅτι
M. Vit. Ven. 3. edd. vett.
ὃ
G. Lips. Aug. Par. E. Vind. 2. 4. Restituit
ὅπερ
Porsonus ex Εtym. Μ. p. 762, 30. et Gudiano p. 532, 32. ubi hic et duo sequentes versus ut Sophoclis afferuntur. In Etym. Gud. scriptum est
τορόν σοι
.