Persians. Aeschylus. Ioannes Sanravius (Translator). Basileae. 1555.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by Schmidt Sciences.
Aeschylus, Persae: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) (Latin) (Aeschylus, Persae: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-193
δράμημα:
δράμημα M. G. Lips. et reliqui, ut videtur, plerique atque edd. vett.
δρόμημα Vit. Lambeth. Mosc. Par. N. et
α superscripto Cantabr. 2. V. Lob. ad Phryn. p. 618.
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-194
κλύειν:
κλύειν omittit Rob. Pro eo habet
ἀκούειν Par. N.
κλύεις Ven. B.
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-195
γῆς ἁπάσης: γρ.
καὶ γῆς ἁπάσης vulgato superscriptum in Lips.
Ἀσιάδος:
ἀσιάτιδος Ven. A. Ald.
Ἀσίδος Blomfieldius.
πολίσματα:
πτολίσματα Ven. B.
249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-196
αἷα:
ἄνα pro
αἷα Lips.
γαῖα Rob. Imitatur hunc versum Euripides Or. v. 1083.
καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν. Ceterum animadvertat lector artem poetae, qui partim ut magnitudinem cladis apte demonstraret, partim ut a Persa haec dici spectatoribus indicaret, nuntium fecit non, ut solent fere nuntii, referre tantum quae gesta essent, sed cum magno motu et vociferatione accurrentem, priusquam rem enarret, deplorare sortem Persarum.
251.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-197
τὸ Περσῶν δ᾽:
τὸ δὲ περσῶν Ven. A. Ald. Rob.
τὸ περσικὸν δ' Vit. Lips. Colb. 2. sed in Vit. a sec. manu
περσικὸν mutatum in
περσῶν, et in Lips. supra scriptum γρ.
Τὸ περσῶν. Ex Par. B. Faehsius affert
τὸ Περσῶν. γρ. καὶ Πέρσαις.
252.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-198
ὤμοι:
ὤμοι libri, etiam G. Solus Cantabr. 2.
ἰώ μοί μοί.
ἀγγέλλειν:
ἀγγέλειν Vit. Lips. Post hunc versum G. Lips. Par. N. hunc inserunt,
στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν (
κακακῶν ἐπῶν Lips.), qui versus est 277. Antigonae Sophocleae. Adscriptus est hic versus, sic quidem ut prius
εἰπών fuerit, in margine M. Post sequentem versum eadem Sophoclis verba habet Rob.
253.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-199
ἀνάγκη:
ἀνάγκα Ald. Rob. Eaedem et Ven. A.
ἀναπτύσαι.
πάθος: Post
πάθος Ald. addit
πέρσας.
254.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-200
Πέρσαι:
πέρσαι M. G. Vit. Ven. A. B. edd. ante Brunckium. Merito hoc revocavit Porsonus. Neque enim iam nuntius haec secum ipse loquitur, sed Persas compellat. Atque egregie, ut in tanto malo, non reginam ab eo salutari, sed, quo est animi motu, simul omnes qui adsunt comprehendi facit poeta. Brunckius ex Par. B. receperat
Πέρσαις, quod habet etiam Lips. Atque in Vit. quoque a sec. manu
σ supra scriptum est. Neque quod Aldina, quae hic
πέρσαι exhibet, in fine praecedentis versus habet,
πέρσας, aliud est quam vitiose scripta varia lectio
πέρσαις.
255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-201
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ:
ἄνι᾽ ἄνια κακὰ M. Lips.
ἄνι᾽ ἄνια καὶ Vit.
ἄνια, ἄνια κακὰ G. Turn.
ἄνια, ἄνια, κακὰ λυπηρὰ, λυπηρὰ Ven. A. Ox. Ald. Rob. Ante
νεόκοτα litura aliquot litterarum in M.
νεότοκα Rob. γρ.
νεοτόκα superscriptum vulgato
νεόκοτα in Lips.
καὶ δάϊ αἱ αἱ M.
καὶ δάϊ' αἳ αἳ Vit. Lips.
δάϊ αἳ αἴ, omisso
καὶ, G.
καὶ δάϊα. αἳ αἳ edd. vett. Patet
λυπηρά, λυπηρά explicationis caussa adscriptum esse. Sed
κακὰ non minus interpretis est. Scribendum
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ. Constat versus ex dochmio et dochmio hypercatalecto.
256.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-202
διαίνεσθε:
διαίνεσθαι G. Ald.
σαίνεσθαι, superscripto ultimis litteris
θε, Mosc.
διαίνεσθαι δάκουσι, inserta vitiose scripta interpretatione
δάκρυσι, Rob.
257.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-203
ὡς πάντα γ' ἔστ' ἐκεῖνα:
ὡς πάντα γ' ἔσται κεῖνα Vit. Mosc. In Vit. recentior manus
ἀκεῖνα fecit.
ὡς πάντα γ᾽ ἔσ᾽ ἐκεῖνα Lips.
ὡς πάντ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα Ald. Rob. In
ὡς particula errat scholiastes: significat ea hic nam.
258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-204
καὐτὸς δ᾽: Hunc versum omittit Lips.
αὐτὸς δ' Porsonus,
καὐτός δ' cum Cantabr. 2. Blomfieldius, ne scilicet
καί et
δέ in uno enuntiato coniungerentur.
δ' secunda manus addidit in Vit.
259.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-205
μακροβίοτος ὅδε τις:
μακροβίωτος Lips.
ὁ δέ γέ τις αἰὼν M.
ὧδε γέ τις αἰὼν Ald.
αἰὼν ὅδε γε τις Cantabr. 2.
ὅδε γέ τις αἰὼν ceteri.
ἐφάνθη:
ἐφάνη G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. N. aliique nonnulli.
ἐφαάνθη Ven. A. Cantabr. 1. Par. B. C. Ox. Ald. Turn. idque supra scriptum in G.
ἐφάνθη recte M. Lips. Rob. Metrum unam syllabam deleri postulat, quod quum fieri possit scribendo
μακρόβιος, tamen
γε potius delendum est, quod hic rectius omittitur.
260.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-206
γεραιοῖς:
γηραιοῖς Ven. A. Ald. Rob.
γεραιοῖς δ᾽ Lips.
261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-207
παρών τε:
παρών τε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. N.
παρών γε edd.
262.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-208
Πέρσαι:
πέρσαις, Rob. Ceteri
πέρσαι, in iisque Lips. in quo supra scriptum γρ.
πέρσαις.
φράσαιμ᾽ ἂν οἷ᾽:
φράζαιμ᾽ ἂν οἷα G.
263.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-209
ὀτοτοτοῖ:
ὦ το τοῖ τοῖ M.
ὀττοτοτοῖ G.
ὀττοτοὶ Vit.
ὀττοτοῖ Lips.
ὀττοτοτοίτοι Ven. A.
ὀτοτοτοὶ τοὶ Ald.
ὁτοτοιτοῖ τοὶ Rob.
Ὀττοττοὶ Turn.
ὀττοττοτοι Ven. B. Vict. ceteraeque edd. ante Porsonum, qui
ὀτοτοτοῖ restituit.
μάταν:
μάτην Vit.
264.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-210
τὰ πολέα:
τὰ πολλὰ libri. Scripsi
τὰ πολέα. Eodem modo Lachmannus. V. ad v. 270.
265.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-211
γᾶς:
γᾶς, superscripto
η, Lips.
γῆς Ald.
ἀπ' Ἀσίδος:
ἀπ' ἀσιάδος G. Lips. aliique nonnulli et Rob.
ἐπ' ἀσιάδος Vit.
ἦλθ᾽:
ἦλθεν Vit. Lips.
266.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-212
δίαν:
δίαν Vit. edd.
δίαν M. G.
δία Lips.
δαΐαν codex Lambethanus, unde
δάϊαν Blomfieldius.
Ἑλλάδα:
Ἕλλάδα Lips.
267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-213
πλήθουσι:
πλήθοισι Vit.
268.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-214
πρόςχωρος:
πρόχωρος Lips. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. quo spectat interpretatio
εὐρύχωρος in Vit.
269.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-215
ὀτοτοτοῖ: hic recte M.
ὀττοτοῖ G. Lips.
ὀττοτοὶ Vit.
ὀττοτοτοὶ Ven. A. Ald.
ὀττοτοιτοι Rob.
ὀττοττοὶ Turn.
ὀττοττοτοῖ Ven. B. Vict. ceteraeque ante Porsonum editiones.
270.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-216
ἁλίδονα: Libri omnes
ἁλίδονα σώματα, nisi quod Par. G. habet
ἁλίδονα σώματον, in Par. B. autem, etiam Bekkero teste,
ἁλιδνὰ adscriptum est. Hoc si verum putatur, servandum in strophico versu
τὰ πολλά. V. Epit. doctr. metr. §. 253. et 271. ed. alt.
271.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-217
κατθανόντα:
καταθανόντα Vit.
272.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-218
πλαγκτοῖς:
πλακτοῖς Vit. Lips. Lambeth. et Lips. quidem cum hac adnotatione, γρ.
πολυπλάκτοις, ἢ ἐν αἷς ταῦτα πλανῶνται.
διπλάκεσσιν:
διπλάκεσιν G. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Rob.
διπλάκεσσιν edd. inde a Turn. et sic M. In explicando hoc vocabulo laborant scholiastae. Quorum qui hanc explicationem adscripsit,
ὡς ἂν εἴποι τις διαύλοις· τὰ γὰρ κύματα ἐκχεῖται καὶ ὑπονοστεῖ, in mente habuit hoc Euripidis Hec. v. 29.
πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορουμένας. Stanleius auctor fuit, ut de tabulis navium haec vox acciperetur. Sed haec quoque interpretatio fundamento caret. Solus Sanravius de vestibus mersorum in mari fluctuantibus cogitavit, vertit enim in errabundis diploidibus.
Δίπλαξ quum proprie adiectivum esset, tamen etiam pro substantivo usurpari solitum est, sic quidem ut pallium significaret. Pallium autem quum grammatici duobus modis
δίπλακα dici tradant, vel quod ex duplicato filo contextum sit, quod etiam
δίμιτον vocetur, vel quod ob latitudinem in gestando duplicetur, haec posterior explicatio et ipsa per se probabilior videtur et valde confirmatur similium nominum comparatione. Hesychius
δίπλακα, διπλῆν, μεγάλην διπλοΐδα, ὥςτε διπλῇ χρῆσθαι. Idem
διπλοΐδα, διπλουμένην χλανίδα ἐν τῷ φορεῖσθαι. Idem
διπλῆν, διπλασίονα, καὶ μεγάλην, quod pertinet ad Il. X. 134. ubi poeta
χλαῖναν commemorat
διπλῆν, ἐκταδίην. Idem Hesychius
δίβολον φάρος, διπλοῦν, et
διβόλους χλαίνας, οἳ μὲν διμίτους, οἳ δὲ διπλᾶς. In primis ea quam praetulimus explicatio eo confirmatur quod notam illam Cynicorum duplicem vestem Antipater Sidonius epigr. 61.
ἔσθος διπλάδιον, epigr. autem 82.
δίπλακα vocat. Plura in hanc rem collegerunt Salmasius ad Tertull. de pallio p. 396. seqq. Iungermannus ad Poll. VII. 47. Iacobsius Anthol. vol. II. p. I. p. 57. seqq. Videtur igitur Aeschylus
πλαγκτοὺς δίπλακας amplas Persarum vestes dicere, quae in mari nantibus mortuis late expansae huc illuc ferebantur. Ita Rufinus epigr. 38. comas fuitantes dicit
τρίχας τὰς ἐπὶ τοῖς σοβαροῖς αὐχέσι πλαζομένας.
273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-219
ἀπώλλυτο:
δ᾽ ἀπόλλυτο, ad
υ supra adscripto
οι, Vit.
δὲ ἀπώλλετο Lips.
ἀπώλετο adscriptum in Par. B.
274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-220
στρατός:
λεὼς G. Par. K. In G.
στρατός tamquam explicatio supra scriptum. Lips. vulgatum
στρατὸς habet, sed supra adscriptum γρ.
λεώς.
ναΐοισιν:
ναΐοισι M. Vit. Lips. Ven. B. Par. B. edd. vett. Sed in Lips. penultimae syllabae
ι superscriptum.
ναΐοισι Ven. A.
ναΐοισιν G. Par. A. N. et adscriptum in Par. B. ut ex Brunckii adnotatione colligas..
ναΐοισι Cantabr. 1.
ἐμβολαῖς:
ἐν βολαῖς M.
275-278.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-221
ΐϋζ' ἀποτμον δαΐοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.: Libri
ἴϋζ᾽ ἄποτμον βοὰν δυσαιανῆ πέρσαις δαίοις, ὡς πάντα παγκάκως ἔθεσαν, αἱ αἱ στρατοῦ φθαρέντος, nisi quod in paucis variant.
ἴϋζε M. Lips. Par. C. N. Ald. Turn.
ἴϋζε Vit. Tum
βοάν, superscripto
η ad
α, Lips. Deinde Faehsius ex Par. B. affert γρ.
καὶ δυσεανῆ ἤγουν πολυποίκιλον. Tum
πέρσαισῶν, duabus scripturis,
πέρσαις et
περσῶν coniunctis, Par. N. Deinde
ὡς πάντα παγκάκως M. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. F. H. I. N. Ald. Rob. Sic etiam, ut Bekkerus adnotavit, Par. B. ex quo Faehsius p. 182.
ὡς παγκάκως πάντα affert, quod est in edd. Turn. et Vict.
ὡς πάντα κάκως G.
ὡς πάνπαγκάκως Lips. Deinde
ἔθεαν Ald. Denique
αἳ αἳ M.
αἳ αἳ G. Vit. Lips. edd. vett. Hae lectiones omnes quum nihil contineant quo metra, quae in antistropha valde diversa sunt, exaequentur, apertum est maiorem corruptelam aut hic aut in antistropha latere. Accedit quod dubitari non potest, quin, ut particula
ὡς utrobique eundem in numeris locum obtinet, ita idem observatum fuerit in nomine
δαίοις. Id igitur aut in stropha aut in antistropha ex sede sua dimovendum est. In antistropha id non videtur probabili ratione fieri posse. In stropha igitur vitium quaerendum est. Ac diu est quum
Πέρσαις eiiciendum esse suspicatus sum, in qua coniectura confirmavit me illud quod in Par. N. scriptum est
πέρσαισῶν, quod indicio esse videtur dubitasse interpretes utrum
δαίοις de hostibus Persarum, an de ipsis Persis, clade bellica afflictis, intelligendum esset. Vicit tamen posterior explicatio, quae sane probanda est, ita ut, quum in margine adscriptum ab interprete esset
Πέρσαις δαίοις, id pro emendata lectione habitum alieno loco in ipsa poetae verba illatum sit. Itaque
Πέρσαις delevi. Praeterea verba
βοὰν δυσαιανῆ inverso ordine collocanda esse antistropha docuit. Deinde sequenti versui aliquid ad integritatem deest. Atque hic quoque duae proditae sunt ab interpretibus explicationes verbi
ἔθεσαν, quum in G.
οἱ Πέρσαι, in Vit.
οἱ θεοὶ adscriptum sit. Si de diis haec intelligenda sunt, nominari deos oportuit. Ac restituitur metrum, si ante
ἔθεσαν hoc ipsum nomen
θεοὶ inseritur praetereaque
πάντα in
πάντα mutatur. Scripsi igitur
ἴϋζ᾽ ἀποτμον δαίοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.
239-248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-35
γάρ, Erklärung zu 236.
τοξουλκὸς
αἰχμή, bogen- spannende (55) Spitze = Pfeil.
δάοις, hostibus. Speere für den Nah- kampf und Schilde, vgl. 84 f. 147.
ποιμάνωρ 75. —
ουν, wenn sie kein Oberhaupt haben. Herod. VII 103
κῶς
ἂν
δυναίατο
ἐόντες
γε
ἐλεύθεροι
πάντες
ὁμοίως
καὶ
μὴ
ὑπ᾽
ἑνὸς
ἀρχόμενοι
στρατῷ
τοσῷδε
ἀντιστῆναι; Auf diese Frage des Xerxes antwortet Demaratos:
ἐλεύ-
θεροι
ἐόντες
οὐ
πάντα
ἐλεύθεροί
εἰσι·
ἔπεστι
γάρ
σφι
δεσπότης
νό-
μος,
τὸν
ὑποδειμαίνουσι
πολλῷ
ἔτι
μᾶλλον
ἢ
οἱ
σοὶ
σέ.
ἐπήλυδας wie Sept. 34; anders Suppl. 195. 401. 611.
κιόντων 8. v.
α.
ἐλθόντων, von
κιών (Part. Aor.).
Ζυ
τοῖς
τεκοῦσι (
τῶν)
κιόντων vgl. Kr. 47. 10.
Α. 1. –
δοκεῖν, Kr. 55, 1. A. 3,
τάχ᾿
εἴσῃ Ag. 489. Soph. O. R. 84. - Der Bote kommt von der linken Seite (vom Standpunkt des Publi- kums). Dieses Mannes Lauf giebt sich als ein persischer kund für das Erkennen, man sieht es dem, Manne an, daſs er ein persischer Läufer ist.
πρέπει Suppl. 721:
πρέπουσιν
ἄνδρες
νήϊοι
ἰδεῖν. Soph.
ΕΙ. 664:
πρέπει
ὡς
τύραννος
εἶσο-
ρᾶν. Eur. Suppl. 1066:
πρέπεις
ὁρᾶν.
249-255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-36
Summarischer Be- richt, zuerst lyrisch (wie Ag. 503 ff.). Hesych. ·
ταῦς·
μέγας. –
πλούτου
λιμὴν (nachgeahmt von Eur. Or. 1077
καὶ
δῶμα
πατρὸς
καὶ
μέγας
πλούτου
λιμήν), von allen Seiten ist der Reichtum in die Stadt (Susa) eingelaufen und hat in ihr Anker geworfen. - Zu 251 (vgl. 352 und zu 465) s. Westphal II S. 482. Zu 253 vgl. Soph. Ant. 277:
στέργει
γὰρ
οὐδεὶς
ἄγγελον
κακῶν
ἐπῶν.
Πέρσαι, 171. Der Bote erblickt zuerst nur den Chor; Atossa bleibt nach der altertümlichen Ökonomie aus dem Spiele, solange der Bote und der Chor mit einander reden.
βαρβάρων 187.
256-289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-37
Kommos, drei Stro- phenpaare des Chors, unterbrochen je durch zwei Trimeter des Boten.
256-261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-38
Der Anfang besteht aus lauter (elf) Kürzen, entsprechend dem wimmernden Charakter des Lieds; die zwei ersten Kürzen (in der Gegenstrophe vertreten durch eine Länge) bilden den Auftakt (Anakrusis), die neun andern eine trochäische Tripodie; vgl. Westphal II S. 863.
ἄνιος (1055. 1061) 8.
ν.
α.
ἀνιηρός. -
νεόκοτος (Sept. 803) s. v.
α.
νέος. Der zweite Vers ist kretisch-logaödisch, mit einsilbiger Anakrusis.
διαίνεσθε (1047. 1064) benetzet euch (mit Thränen).
ὡς, ja thut es nur, dennu, s. w.
διαπεπρ. 517.
καὐτὸς
δὲ und auch ich, 153.
νόστιμον
φάος wie Homer
νόστιμον
ἦμαρ.
262-267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-39
Wahrlich unser Leben hat allzulange gewährt in unsern Augen, daſs wir solches Leid vernehmen müssen.
ἀκούειν, Kr. II 55, 3. A. 20. - Die Sache ist nur zu gewiſs; ich war selbst Augen- zeuge.
268-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-40
Zwei trochäische Verse (1. trip. catal.; 2. tetrap. cat. mit Anakrusis) und zwei logaödi- sche. Die ionische Form
πολέα auch Ag. 723.
᾿ασίς (763. Suppl. 457), dagegen
᾿ασία
κ.
᾿ασίας (12.57 61. 249. Prom. 735). –
πλήθουσι (420)
νεκρῶν Ag. 1220. –
Σαλαμίνος 327, Westphal II S. 485.
274-279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-41
ἁλίδονα, mari agi- tata.
παμβαφή, ganz mit Meer- wasser angefüllt (und aufgeschwol- len). –
πλαγκτούς, nach dem Sinne (
φίλους). Vgl. 303. 307. 310.
ναΐοισιν, wie Suppl. 2, vgl.
ναμερτῆ 246 u. zu 157. Endung wie 336.
ἐμβολαῖς 409; in der Seeschlacht.