Persians. Aeschylus. Robert Potter (Translator). London. 1779.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
The Persians (OCR draft) (English) (The Persians. Robert Potter, 1779.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
303.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-243
κἀργήστης:
καργήστης M.
καργήστρης G.
καργίστης Vit.
κάργιστης Lips.
304.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-244
οἵδ᾽:
οἵ M.
οἵδ' Lips.
πελειοθρέμμονα: Ad finem versus γρ.
σαλαμῖνα supra scriptum in Lips. Intelligit Salaminem scholiastes. Hesychius
πελειοθρέμμονα νῆσον in lexico suo posuit, cui addita est aliena ab his verbis adnotatio
Ἀριστοτέλης φησὶ διαφέρειν περιστερὰς καὶ πελειάς. Sed referendum huc est quod modo corrupte apud eum scriptum est
πελεστόθρην νῆσον, τὴν Σαλαμῖνα. Salaminem anates potius quam columbas aluisse Butlerus ex Eustathio p. 284, 44. colligit. Stanleius quod columbas summa cura ibi nutritas existimavit, quum ex Homero discatur eam insulam Veneri sacram fuisse, negligenter inspexerat hymnum minorem Veneris (X), in quo Cypriam Salaminem respici apertum est,
χαῖρε θεὰ Σαλαμῖνος ἐὐκτιμένης μεδέουσα καὶ πάσης Κύπρου. Equidem apud Aeschylum, praesertim praegressa modo mentione Salaminis, unam ex adiacentibus parvis insulis intelligendam puto.
305.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-245
κύρισσον:
κύρισσον cum coronide Brunckius. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XIII.
306.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-246
γειτονῶν:
γειτόνων Ald. Rob. et ante correctionem M. Vit.
γείτονες, sed adscripto γρ.
ων, Cantabr. 1.
Αἰγυπτίου:
αἰγυπτίαι, ad ultimam litteram supra adscripto
ου, Lips. Mosc.
αἰγυπτίου Par. N. et adscriptum in Par. B.
307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-247
Ἀδεύης:
ἀδεύης ut ceteri Lips. sed supra scriptum γρ.
ἀδάης. Eo pertinere videtur quod in G. supra scriptum est,
πλήρης, quamquam hic quoque codex
ἀδεύης habet.
Φερεσσεύης:
φερεσσεύης Cantabr. 1. Lambeth. Par. A. B. C. N.
φερεσέυης Cantabr. 2.
φερεσεύης ὁ Ven. B.
φεσεσσεύης G.
φαρεσσεύης Par. K.
φερεσέβης Ald.
Φερεσσέβης Turn.
φρεσεύης M. Mosc.
φρεσσεύης Vit.
φρεσέβης, mediae syllabae in
ε vel contra mutato, Lips. γρ.
φερεσκεύης supra adscriptum in Lips.
φρεδεύης Rob.
308.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-248
Φαρνοῦχος, οἵδε ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον:
καὶ φαρνοῦχος Ven. A. Ox. Par. G. Ald.
καὶ φανοῦρχος Rob.
οἵ τε M. Vit. Lips. Par. C. N. aliique et Rob. Ex Par. B.
οἵγε, supra scripto ad prius vocabulum γρ.
οἵτε, notavit Bekkerus.
οἵ γ' ἡ Cantabr. 1. Par. H.
οἵδε G. Ald. Tum
ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον libri, nisi quod
νηὸς habet Par. H. et Turn.
ναὸς supra scripto
η Vit. Cantabr. 1.
νεὼς Ald. Rob.
πέσαν G. Par. C.
πεσὼν ante corr. M. Vauvillersius ad Soph. Phil. 374. vol. II. p. 47. scribendum coniecit
οἵδε ναὸς ἔπεσον ἐκ μιᾶς, idque Porsono aliisque placuit. Sed hoc ingrato verborum ordine corrumpuntur numeri. Scribendum putavi
οἵδε ναὸς ἓν μιᾶς πέσος, hi unius navis iactura fuerunt.
309.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-249
Μάταλλος:
μάταλλος M. Vit.
μάταλος Lips. Mosc.
μάτταλος Ald.
μέταλλος G.
μέταλλος Ven. B. Par. C. L. Rob. Turn.
311.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-250
πυρσὴν:
πυρσὴν Porsonus.
πυρσὰν M. et plerique, ut videtur, codices et Turn.
πυρσὰν G. Vit. Lips. Cantabr. 1. Mosc. Par. C. Ald. Rob.
δάσκιον:
δάσκειον M. G. Lips. Mosc.
312.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-251
ἔτεγγ':
ἔταγ' Lips.
πορφυρᾷ:
πορφυρέᾳ M. Ceteri
πορφυρέᾳ. Porsonus
πορφυρᾷ. Sed videntur tragici a forma
πορφυροῦς, ut vulgaris sermonis propria, abstinuisse, ideoque contractionem praetulisse eam in qua leviter audiretur
ε, ita ut non efficeret syllabam. Non obstant versus ex Stheneboea Euripidis ab Athenaeo p. 421. F. allati, ubi
βιὸς δὲ πορφυροῦς θαλάσσιος valde torsit criticos. Scribendum est enim
βίος δὲ πορφυρεὺς θαλάσσιος. Loquitur, ut reliqua ostendunt, piscator, quem quo minus dubites unum ex illis intelligendum esse, qui
πορφυρεῖς, captores purpurarum, vocabantur, facit alius Euripidis locus in Iph. Taur. v. 262.
ἦν τις διαρρὼξ κυμάτων πολλῷ σάλῳ κοιλωτὸς ἀγμός, πορφυρευτικαὶ στέγαι.
313.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-252
Μάγος:
μάγος M. G. Vit. Lips. Ven. A. Rob. Accentum correxit Turn.
μάγος Ald. Magos gentem esse circa Mediam Stanleius docuit ex Herodoto I. 101. et Stephano Byzantio in v.
Μαρία. Addi poterat Plinius H. N. VI. 26 (29).
Ἄραβος:
ἄραβος M. Vit. Lips. Ven. B. Turn.
ἄραβος Ven. A. Ox. Ald. Rob.
ἄραβος G. Par. B.
Ἀρτάμης:
ἀρτάμης Lips. Ald. Turn. sed in Lips. γρ.
ἀρσάβης supra adscriptum.
ἀρσάκης Rob.
ἀρτάβης M. G. Vit. Par. K. L. sed in Vit.
β a sec. manu in litura scriptum, in M. puncto notatum.
ἀρσάκης Cantabr. 1.
314.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-253
NA: Hunc versum post sequentem collocant Vit. Lips. sed in Vit. error additis numeris correctus.
σκληρᾶς:
σκαληρᾶς, sed supra γρ.
σκληρᾶς, Vit.
μέτοικος:
ἔποικος G. Lips. aliique nonnulli.
κατέφθιτο:
κατέφθιτο, supra scripto
κ, Lips.
315.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-254
Ἄμηστρις:
Ἄμηστρις Brunckius.
ἄμηστρις M. Par. A. B. edd. ante Brunckium.
ἀμίστρις Vit. Lips.
ἀμίστρης G. Ven. A. Par. L. V. ad v. 22.
Ἀμφιστρεύς:
ἀμιστρεύς Lips.
ἀμφιτρεύς Par. C.
316.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-255
Σάρδεσιν:
σάρδεσιν M. Lips.
σάρδεσι G. Vulgo
Σάρδεσι.
Hunc versum, quod quartam a fine syllabam in vocabuli exitu longam habet, depravatum esse existimavit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XXXV. simulque eam suspicionem alio firmare studuit argumento. Ariomardus, inquit, supra 38. Thebarum praefectus erat. Cur igitur Sardibus luctuosa esset eius mors? Hoc, ut opinor, sentiens scholiastes addit,
πατρὶς γὰρ αἱ Σάρδεις αὐτῷ. Sed potius existimo versum unum vel plures excidisse, ubi Sardium praefectus, fortasse Mitragathes vel Arceus, nominaretur.
Expleat hiatum, si potest, sagax lector; sed id simul curet, ut verbum
νωμῶν, ὅ, τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος...
Σάρδεσι πένθος παρασχών.
Ἀριόμαρδος vocalis sequatur. Ipse postea sic explevit,
νωμῶν, ὅ,τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος *Σαρδέων
βολαῖσι πιστός, Μιτραγάθης τε* Σάρδεσι
πένθος παρασχών.
Sed nomen proprium, ut aliis in rebus, ita hoc quoque in genere idoneam excusationem suppeditat. Repugnantia autem illa circa patriam Ariomardi nulla prorsus est, si scholiastam, recte et prudenter monentem, audire voles. Nam, ut satis ex Herodoto intelligi potest, non suis quisque popularibus erat praefectus, nisi qui inferioris ordinis duces erant, uti VII. 96. 97. narrat, sed ut quisque apud regem vel generis propinquitate vel gratia dignissimus censebatur, ita ei alia atque alia committebatur provincia. Quamobrem etsi Herodotus VII. 67. 68. duos in exercitu Persarum memorat Ariomardos, tamen Aeschylum, qui nullo eos nomine distinguit, sed semper ut de uno loquitur, unum eundemque ubique in mente habuisse certissimum est. Qui si Sardibus natus Aegyptiis praefuit, tantum abest ut non recte dicatur Sardibus luctuosus obisse, ut, si haec esset repugnantia, simul duo alii loci in eandem vitii suspicionem inciderent. Nam ipse ille quem Porsonus commemorat Arceus vel Arcteus, qui v. 45. dux vocatur Lydorum qui Sardibus advenerant, v. 306. dicitur
πηγαῖς Νείλου γειτονῶν Αἰγυπτίου. Non videtur enim dubitari posse quin utroque loco de eodem viro sermo sit. Susiscanes autem, ab Nilo secundum v. 35. profectus, infra v. 934.
Βάτανα dicitur reliquisse. Quare maneat posthac Aeschyli Ariomardo et imperium Aegyptiorum et patria Sardes.
317.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-256
Σεισάμης:
σεισάμης M. Par. B. et ut videtur Par. A.
σησάμης Vit. Par. N. et sic Brunckius ex v. 956.
σισάμης G.
εἰσάμης Ven. B.
σισάρμης Lips. Cantabr. 2. Par. K. L.
σεισάρμης Ven. A. Ox. et adscriptum in Par. B.
σεισάρκης Ald. Rob. Turn. Post hoc nomen
θ' addunt G. Par. A. B. K. Non addunt M. Vit. Lips. Ven. A. Ald. Rob. Turn.
318.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-257
Θάρυβίς τε:
θαρυβίς τε G.
θάρβις τε Ald.
θάβυρίς τε adscriptum in Par. B.
θάρμις τε Ven. B. Rob.
πεντήκοντα πεντάκις:
πεντηκοντοπεντάκις ante sec. manus correctionem Vit.
319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-258
Λυρναῖος: Stephanus Byzantius
Λυρνησσός, πόλις Τρωϊκή, μία τῶν ἕνδεκα τῶν ἐν τῇ Τρῳάδι. τὸ ἐθνικὸν Λυρνήσσιος. Αἰσχύλος δὲ Πέρσαις ὡς ἀπὸ τοῦ Λύρνα ἢ Λύρνη Λυρναῖος.
320.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-259
εὐτυχῶς:
νεῖται εἰ εὐτυχῶν Rob.
εὐτυχής, sed correctum in
εὐτυχῶς, G.
321.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-260
Συέννεσίς τε:
σύννεσίς τε M. Par. H. K. N.
σύνεσίς τε G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. Mosc. Ox. Par. G. L. Ald. Rob.
συνεσιά τε a pr. manu,
συνέσις τε a sec. manu Vit.
Συέννεσίς τε Turn. Apud Herodotum VII. 98.
Κίλιξ Συέννεσις Ὠρομέδοντος commemoratur.
πρῶτος εἰς εὐψυχίαν:
πρῶτος αὐτὸς εἰς εὐψυχίαν G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. C. K. L. nisi quod
ἀψυχίαν habet G. Est haec haud dubie grammatici alicuius mutatio, propter falsum nomen
Σύνεσις facta, ut versus constaret.
322.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-261
Κιλίκων:
ἀκιλικίων Ald.
ἔπαρχος:
ἄπαρχος sic M.
ἄπαρχος Vit. a pr. manu et Lips. Ven. A. Ald. Turn.
πάραρχος Rob. et reliquae ante Brunckium editiones.
ἄρχος Par. L.
πάραρχος Ven. B. Par. N. et adscriptum in Par. B. Id Brunckius posuit. In Vit. quod a prima manu est
ἄπαρχος, a secunda ita mutatum est, ut nescias utrum
ἔπαρχος an
ὕπαρχος legi debeat. Praestat fortasse
ἔπαρχος, vocabulum Herodoto, Xenophonti, aliis de satrapa usitatissimum, de quo dixerunt Wesselingius ad Herod. V. 20. Dorvillius ad Charit. p. 407. seqq. sive p. 448. ed. Lips.
323.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-262
ἐκπρεπῶς: Vulgata lectio est
εὐκλεῶς. Sed
νηλεῶς habent G. Cantabr. 1. et in Par. B. adscriptum est γρ.
νηλεῶς, quod non dubitavi recipere, ut multo magis accommodatum huic narrationi.
324.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-263
τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν:
τοιῶνδ' ἀρχόντων νῦν M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Mosc. Par. A. B. C. F. K. L. N. Ald. sed in M.
νῦν ab alia manu supra versum additum est. γρ.
καὶ ἐπαρχόντων Faehsio teste adscriptum in Par. B.
τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων νῦν Rob.
τοιῶνδ᾽ ἄρ᾽ ὄντων νῦν Turn. ex coniectura, ut videtur.
τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων, omisso
νῦν, Brunckius, parum considerate. Videtur potius
ἀρχόντων interpretatio esse. Poterat Aeschylus dicere
τοιῶνδε ταγῶν, poterat
τοιῶνδ᾽ ἀνάκτων. Hesychius
ταγοί, προστάται, ἄρχοντες, ἡγεμόνες, οἱ
ἄναξ, βασιλεύς, ἄρχων, δεσπότης.
Εἰ ναῶν ἄνακτες legitur infra v. 378. Sed probabiliter Canterus scribendum coniecit
τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν, etsi Homericum hoc vocabulum apud tragicos alibi non invenitur.
325.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-264
ὀλίγ᾽:
ὀλίγ' omittit M.
ἀπαγγέλλω:
ἀπαγγελῶ Ald. Rob.
ἀπαγγέλω Lips. Cantabr. 2.
ἀναγγέλλω G.
326.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-265
αἰαῖ:
αἳ αἳ M. G. Ceteri
αἰαῖ, nisi quod
α decies repetit Cantabr. 1.
327.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-266
λιγέα:
λυγέα Ald.
λιγέα, ad
ι supra adscripto
υ, Lips.
328.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-267
ἀτὰρ:
αὐτὰρ Lips. Mosc. et ex corr. primae manus Vit. in quo antea, ut in ceteris,
ἀτὰρ erat.
τοῦτ᾽:
τοῦτ' M. G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, codices.
τοῦτ' Ald. Rob. Turn.
ἀναστρέψας:
ἀνατρέψας Ven. A.
329.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-268
πόσον δὲ πλῆθος:
πόσον δὲ θοῦς M. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Ald. Rob.
πόσον δὲ πλῆθος G. Cantabr. 1. Par. A. B. C.
πῶς δὲ πλῆθος ex Par. L. adnotavit Faehsius.
πόσον τι πλῆθος Turn. ex coniectura, ut videtur. Non dubitandum est quin Aeschylus scripserit
πόσον δὲ πλῆθος. Recepit hoc Brunckius, qui probasse videtur quod in Par. B. adscriptum est
ἀντὶ τοῦ δή. Sed falluntur grammatici qui, ut Gregorius Cor. p. 33. (78. ed. Schaef.)
δὲ ab Atticis pro
δή dici tradunt: quod illi si de Homero dixissent, aliquid in ea re veri esse videretur. Thucydidis quidem locus quem Gregorius affert, in quo ille interpretando multum fallitur, valde diversus est ab Aeschyli loco, quamquam Aeschylus non magis quam Thucydides
δὲ pro
δή posuit. Pertinet enim hoc
δὲ ad illam sermonis Graeci proprietatem, qua post eas formulas, quibus dictum quid iri vel dici debere indicatur, particula, quae nectendae orationi inserviat, ita adiicitur, tamquam si non praecessisset talis formula. Veluti quum
γάρ post verba
σημεῖον δέ, et quae similes formulae sunt, usurpatur. Quae proprietas, latius extensa, complectitur etiam talia, ut
λέγω ὅτι ἐγώ εἰμι ἐκεῖνος, οἱ
ἐλθούσης ἐπιστολῆς, ὡς ἄνδρες αἰχμάλωτοι ἥκουσι, multaque alia. Eodem igitur modo post interrogationis quasdam formulas, quasi eae formulae omnino non adessent,
δὲ nectendae orationis caussa infertur.
νεῶν:
ἦ νεῶν Ald.
302-330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-45
Zur Antwort auf Atossas Frage schüttet der Bote, ehe er sich auf eine geordnete Er- zählung einläſst (337 ff.), eine Fülle von Namen aus, teils um der Dar- stellung ein konkret nationales Ko- lorit zu geben, teils um einzelne tapfere Thaten in Erinnerung zu bringen. Über die Etymologie dieser Namen s. Einl. S. 35 A. 23.
στυ-
302-307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-46
Αρτεμβάρης 29. –
ἵππου 315. Thuk. I 62:
ἡ
διακοσία
ἵππος. –
βραβεὺς Lenker (Befehls- haber), vgl. 78. Ag. 230.
φλοὺς 78.
θείνεται wird ge- stofsen an, vgl. 310. –
Σιληνίαι ein Teil des Gestades von Salamis, in der Nähe der
Τροπαία
ἄκρα. - Mannigfaltigkeit der Wendungen für den einen Begriff des Gefallen- seins. Mit bitterem Volkshumor 305; abschwächende Nachbildung des von einem Feinde gesprochenen Verses Hom. II 745:
ἡ
μάλ᾽
ἐλαφρὸς
ἀνήρ,
ὡς
ῥεῖα
κυβιστᾷ. Ähnliche Tonfärbung 310. 319. Tenago princeps indigena.
ἰθαγενὴς
δ.
ν.
α.
ἐγχώριος; es war dies also nicht das Regelmässige; vgl. 44 f. mit 311; 34 f. mit 960; 38 mit 321. Herod. VII 96f. VI 53:
φαινοίατο
ἂν
ἐόντες
οἱ
τῶν
Δωριέων
ἡγεμόνες
Αἰγύπτιοι
ἰθαγενέες.
σποδεῖ, ferit, vgl.
θείνεται 303.
308-313.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-47
᾿Αρσάμης 37.
πε-
λειοθρέμμ. (vgl. 33), Salamis. Der Schol. vergleicht das bomerische
πολυτρήρωνά
τε
Θίσβην (
Β 502). —
κύρισσον (vgl. 313. 376. 416. 458. 490. 506. Kr. II § 28, 3. A. 4) von den Leichen, welche durch die Strömung mit dem Kopfe gegen das Land getrieben werden, s. v. a.
κερατίζειν. -
γειτονῶν Suppl. 780 vgl. 286. –
Αρκτεύς 44 f.
Φαρ-
νοῦχος, bei Herod. VII 88 ein
Φαρ-
νούχης, der aber schon in Sardes verunglückte. –
ναὸς
ἐκ
μιᾶς, drei aus einem Schiffe.
314-319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-48
Chryse, Name meh- rerer Inseln und einer Stadt in Troas.
μελαίνης geht wohl nicht auf die Farbe der Pferde, sondern der Reiter. –
πυρσήν steht als pro- leptisches Prädikat. Der schwarze Bart färbte sich im Blute rot. Vgl. 539.
πορφυρᾶ
βαφῇ d. i.
βαφῇ
αἵματος. Vgl. Hom. 141. –
Μᾶγος entweder weil in der Zeit des Äschylos die Quantität noch nicht festgestellt war, oder weil Äschylos den medischen Volksstamm (Herod. I 101. Strab. XVII p. 727. Plin. n. h. VI 26, 29) von der gleichnamigen Priesterkaste (irrigerweise) unter- scheiden zu müssen glaubte. –
μέτ-
οικος dort sich (unfreiwillig, als Toter) niederlassend, dort bleibend.
320-330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-49
πολύπονον, laborio- sum, von der Person, welche mit dem Speere gewaltig arbeitet, über- tragen.
᾿Αριόμ. 38.
Σάρδεσιν, der Vaterstadt durch seinen Tod, wenn die Lesart richtig ist, da der Spondeus des 5. Fuſses, dessene rste Länge die letzte Silbe eines mehr- silbigen Wortes ist, eine Härte ver- ursacht, die hier nicht durch die Hephthemimeris gemildert wird.
Σεισάμης: ähnliche Namen bei Herod. V 25. VII 6. Lyrna, von Steph. Byz. mit Lyrnessos in Troas identifiziert.
οὐ
μάλ᾽
εὐτύκως, nicht gar schön hergerichtet, der schöne Mann. Elegisch.
Συέν-
νεσις kilikischer Königsname. Drei sind aus dieser Zeit bekannt (R. E. VI 2. S. 1528); gemeint ist wohl der bei Herod. VII 98 (
Κίλιξ
Συένν.
Ωρομέδοντος); Plat. Charmid. p. 158
Α:
εἰς
πάντα
πρῶτον
εἶναι.
Κιλίκων, 273. - Eur. Herakl. 8:
πόνων
πλείστων
μετέσχον
εἷς
ἀνὴρ
Ἡρακλέει. Kr. 49, 19. A. 5.
σαι,