Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Γ

[1] Τῶν ἐξαιρέτωϲ παρεπομένων ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ κατειλεγμένων ²³ ἐν τῷ πρὸ τούτου, ἀναγκαίωϲ καὶ περὶ τῶν κοινῇ αὐταῖϲ παρεπομένων
μετὰ καὶ τῶν ἄλλων τοῦ λόγου μερῶν πειραϲόμεθα διαλαβεῖν, καθὸ ὃ μὲν αἴτια γίνεται ϲ,ἀκαταλληλότητο ἃ δὲ ἀδιαφορεῖ, ὥϲ γε ἔϲτιν τὸ πρῶτον ἐπινοῆϲαι ἐξ αὐτῶν τῶν ἀντωνυμιῶν. —

⁴

[2] Ἐπιταγματικὴν καλοῦϲιν τὴν αὐτόϲ, καθό, φαϲίν, ἐπιτάϲϲεται ⁵⁶⁷⁸⁹ ἅπαϲιν τοῖϲ ἀντωνυμικοῖϲ προϲώποιϲ. καὶ εἰ μὲν ἐξαιρέτωϲ, ϲαφὲϲ ὅτι
οὐκ ἀληθεύουϲιν· ἰδοὺ γὰρ καὶ ἡ ὅδε,

ὅδ’ ἐγὼ χείρων {?},

κεῖνοϲ μὲν δὴ ὅδ’ αὐτὸϲ ἐγώ, πάτερ {ω 321}·

οὗτοϲ ἐγὼ ταχυτᾶτι (Pind.Ol. IV 26 Boeckh, 22 Schroed.}.

εἰ δὲ κατὰ τὸ πλέον παρὰ τὰϲ ἄλλαϲ, ϲυγκαταθείμην ἂν τῷ λόγῳ· οὐ
¹⁰ γὰρ δή γε θαρρήϲει τιϲ ἀλόγουϲ τὰϲ τοιαύταϲ ϲυντάξειϲ φάναι, τῶν ἐλλογιμωτάτων ἀνδρῶν χρηϲαμένων καὶ τοῦ λόγου οὐκ ἐμποδίζοντοϲ, ὡϲ δείξω. δῆλον οὖν ὡϲ ἡ κατὰ πολὺ γενομένη ϲύνταξιϲ ἀπηνέγκατο

τὴν ὀνομαϲίαν, ᾧ λόγῳ καὶ ἄλλα κατὰ τὸ πλέον ἐπεκράτηϲεν.

¹¹¹²¹³¹⁴

[3] Διαπορῶ γε μὴν τί δή ποτε αἱ μὲν τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου ¹⁵¹⁶
οὐ μετίαϲιν ἐπὶ τὰ τρίτα πρόϲωπα, τά γε μὴν τρίτα πρόϲωπα μετίαϲιν ἐπὶ τὰ πρῶτα καὶ δεύτερα, καὶ πάλιν οὐχ ἅπαντα. ἰδοὺ γὰρ ἡ καὶ ἡ ἕο καὶ αἱ ϲύζυγοι ἑνικαὶ ἁπλαῖ οὖϲαι ἐπὶ τὰ πρῶτα ἢ δεύτερα πρόϲωπα
οὐ μετέρχονται, γε μὴν μεταλαμβανομένη ἐξ αὐτῶν αὐτόϲ,

αὐτὸϲ ἑκών οἱ δῶκα {δ 649},

αὐτὸϲ νῦν ἴδε πῶμα {θ 443}.

τὸ δὲ μεῖζον, πρὸϲ ἁπάντων ὡμολόγηται ὅτι ἡ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν
καὶ αἱ ϲύζυγοι ἐκ δύο τρίτων ϲυντεθειμέναι εἰϲίν, ἐξ ὧν καὶ αἱ πληθυντικαὶ ἑαυτῶν, ἑαυτούϲ, αἵπερ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον παραλαμβάνονται.
πῶϲ οὖν οὐκ ἄλογον τὸ καθ’ ἑνικὴν ϲύνταξιν ἀποράδεκτον
ἐν πληθυντικῇ μεταπτώϲει εὐπαράδεκτον γίνεϲθαι; οὐ γάρ φαμεν ἑαυτὸν ὕβριϲα ἢ ἑαυτὸν ὕβριϲαϲ, ἑαυτοὺϲ δὲ ὑβρίϲαμεν.

[4] Ἔϲτιν γε μὴν ϲυνελόντι ἐκεῖνο φάναι· μὴ ἄρα αἱ τοιαῦται ¹⁷¹⁸ ϲυντάξειϲ ϲολοικιϲμὸν ὑπαγορεύουϲιν παρὰ τὴν τῶν προϲώπων μεταλλαγήν.
¹⁹²⁰²¹²² εἰ γάρ τί ἐϲτιν ἐν τρίτῳ, τοῦτο ἐν πρώτῳ παραλαμβανόμενον ἢ ²³ δευτέρῳ ἀκατάλληλον ποιεῖ λόγον. (καὶ ἀνάπαλιν εἴ τί ἐϲτιν ἐν πρώτῳ
καὶ δευτέρῳ, τοῦτο ἐν τρίτῳ παραλαμβανόμενον τὴν αὐτὴν ἀκαταλληλότητα παρέξει, εἰ τῇδέ τιϲ ἀποφαίνοιτο, γράφω ἐγώ, γράφειϲ ϲύ,
γράφουϲιν ἡμεῖϲ) καὶ εἰ τοῦτο ἀληθέϲ, πῶϲ τὸ ἑαυτούϲ τρίτον καὶ
ἐκ τρίτων γενόμενον κατάλληλον ποιεῖ λόγον ἐν τῷ πρώτῳ καὶ δευτέρῳ; ²⁴ τὸ γὰρ δέον ἐϲτὶν ἑαυτοὺϲ τύπτουϲιν, οὐ μὴν τὸ ἑαυτοὺϲ τύπτομεν.

[5] Ἀλλὰ πάλιν πᾶν ἀκατάλληλον ἔχει ἐπανόρθωϲιν διὰ τοῦ ἀκολούθου ϲχήματοϲ. εἴπερ οὖν ϲολοικιϲμὸϲ τὸ ἑαυτοὺϲ ὑβρίζομεν,

τί τὸ ἐπανορθοῦν τὸ ϲχῆμα, φήϲει τιϲ τὸ ἡμᾶϲ ὑβρίζομεν οὔ φημι ἕνεκα μόνον χρήϲεωϲ, ἀλλὰ καὶ ἕνεκα ἀποδείξεωϲ ἧϲ προεξεθέμην τοῦ ²⁵²⁶²⁷²⁸
μὴ δύναϲθαι μετὰ τῶν ϲυζύγων ῥημάτων ἁπλᾶϲ ὑπάρχειν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, ὁ τι μὴ μόνον ἐπὶ τῆϲ εὐθείαϲ, ἐγὼ ὕβριϲα, ἡμεῖϲ ὑβρίϲαμεν· τὸ γὰρ ἐμὲ ὕβριϲα εἰϲ τὸ ἐμαυτόν μεταλαμβάνεται. οὐ δὴ οὖν ϲυϲτήϲεται
τὸ ἡμᾶϲ ὑβρίϲαμεν ἢ ἡμῖν ἐλαλήϲαμεν.

²⁹

[6] Χρὴ οὖν ἐπιϲτήϲανταϲ ἐκθέϲθαι τί δήποτ’ ἔϲτι τὸ ποιοῦν τὸ
³⁰ ἀκατάλληλον, οὐ παραθέϲει τρόπων χρηϲάμενον μάτην, καθάπερ τινὲϲ εure,aua ι ³¹³²³³³⁴³⁵ αὐτὸ μόνον ἐκήρυξαν τοὺϲ ϲολοικιϲμούϲ, οὐ μὴν ἐδίδαξαν τὸ ποιοῦν ³⁶ ὅπερ εἴ τιϲ μὴ ϲυνίδοι, εἰϲ οὐδὲν ϲυντείνουϲαν ἕξει τὴν παράθεϲιν τῶν τρόπων.

[7] Πρὸϲ οἷϲ οὐδ’ ἀληθεύουϲιν οἱ ἐξ αὐτῶν λόγοι. φέρε γὰρ φάναι

ὡϲ γίνεται ἀκατάλληλον παρὰ τοὺϲ ἀριθμούϲ, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον,

κούρω δὲ κρινθέντε δύω καὶ πεντήκοντα {θ 48}.

οὐ γάρ φαϲι κατὰ τοῦ πληθυντικοῦ τὸ δυϊκὸν τίθεϲθαι, τό γε μὴν
πληθυντικὸν κατὰ δυϊκοῦ. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι αἰτίαϲ τινὸϲ ὑπούϲηϲ, οὐδὲ τοῦ τοιούτου διδομένου, ὥϲ γε ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ δεδείξεται, ὅτι τὸ κρινθέντε
διήκει καὶ κατὰ τοῦ πεντήκοντα. — ἀλλὰ καὶ παρὰ τὰ πρόϲωπα,

ἀλλ’ αἰεὶ φρεϲὶν ᾖϲιν ἔχων ἀλάλημαι ὀϊζύν {ν 320 mixtus

cum λ 167}·

«ἀκατάλληλον γάρ, δέον ἐμῇϲ.» καὶ ἔϲτι πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ἐγκείμενοϲ ³⁷³⁸³⁹⁴⁰
λόγοϲ· εἰ γοῦν τὸ ἑαυτοὺϲ ὑβρίζομεν καὶ ἔτι τὰ τοιαῦτά τιϲ περαδέξεται, δῆλον ὡϲ καὶ τὸ προκείμενον· ἢ ἔϲτιν τιϲ αἰτία ἣ τὸ τοιοῦτο μὲν παραπέμπεται, προϲίεται δὲ τὸ ἑαυτοὺϲ ὑβρίζομεν; — ἀλλὰ καὶ
παρὰ τὰϲ πτώϲειϲ, ἡνίκα ἐν ἐκείνῳ τῷ ϲχήματι ἀπαιτοῦϲι γενικήν, ἐν τῷ

οἱ δὲ δύο ϲκόπελοι {μ 73}·

⁴¹ πάλιν γὰρ ἔϲτι ϲυνιδεῖν καὶ ἐπὶ τούτου, εἴ τι λείπει, ἢ τί τὸ αἴτιόν ⁴² ἐϲτιν τὸ τὴν γενικὴν ἀπαιτοῦν. Παρείϲθω τοίνυν ἡ τοιαύτη παράθεϲιϲ ὑπὲρ τοῦ μὴ πολὺ ἀφίϲταϲθαι ἡμᾶϲ τοῦ προκειμένου.

⁴³

[8] Οὐδὲ ἐκεῖνο δέ με λέληθεν, ὥϲ τινεϲ ἐπετάραξαν τὴν παρὰ ⁴⁴ πᾶϲιν ϲυμφώνωϲ πιϲτευθεῖϲαν δόξαν, ὡϲ μιᾶϲ λέξεωϲ κακία ἐϲτὶν ὁ
βαρβαριϲμόϲ, ἐπιπλοκῆϲ δὲ λέξεων ἀκαταλλήλων ὁ ϲολοικιϲμόϲ, αὐτοὶ
εἰϲηγηϲάμενοι τὸ καὶ ἐν μιᾷ λέξει καταγίνεϲθαι ϲολοικιϲμόν, εἰ κατὰ θηλείαϲ φαίη τιϲ οὗτοϲ ἢ πλήθουϲ ὑπόντοϲ, παραθέμενοι καὶ ἄλλα τῆϲ ⁴⁵⁴⁶⁴⁷⁴⁸ αὐτῆϲ ἐχόμενα εὐηθείαϲ. τὸ πρῶτον, ὅτι οὐδεμία εὐθεῖα ϲυνίϲταται δίχα ῥήματοϲ εἰϲ αὐτοτέλειαν, καὶ ῥήματοϲ τοῦ μὴ ἀπαιτοῦντοϲ ἑτέραν
πλαγίαν. ἔϲτιν γὰρ τὸ οὗτοϲ περιπατεῖ αὐτοτελέϲ, οὐ μὴν τὸ βλάπτει· λείπει γὰρ τὸ τίνα. ἀλλ᾿ εἰ καὶ οὕτωϲ φαίημεν, ϲε ἔτυψε,
τὸ ἀνθυπαγόμενον οὗτοϲ κοινὸν ἔχει παραλαμβανόμενον τὸ ῥῆμα·
τίϲ καλεῖται Αἴαϲ; οὗτοϲ. οὐκ ἄρα ἀληθὲϲ τὸ ἐν μιᾷ λέξει ϲολοικιϲμὸν γίνεϲθαι.

[9] Καὶ φαίνεται ὅτι ὅϲον ἐπ’ αὐτῷ ὁ λόγοϲ κατώρθωται, παρὰ δὲ τὴν ἐξ αὐτοῦ γενομένην δεῖξιν τὰ τοῦ γένουϲ ἐνήλλακται. ϲαφέϲ τε ὡϲ οὐδὲ ἐν νυκτὶ ἐγχωρήϲει ὁ καινότερον ἐπινοηθεὶϲ διὰ τῆϲ
⁴⁹
οὗτοϲ ἀντωνυμίαϲ ϲολοικιϲμόϲ, καὶ δέον προϲθεῖναι τῷ ὅρῳ, ὅτε μὴ ἐν νυκτερινῷ καταϲτήματι εἴη τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ· δῆλα γὰρ τὰ ὑπ’ ὄψιν ⁵⁰ πίπτοντα τοῦ γένουϲ ἐϲτίν. ὅπερ γελοῖον· οἱ γὰρ ϲολοικιϲμοὶ ἀκοῇ ὑποπίπτουϲιν, ἐλεγχόμενοι ἐκ τῆϲ κατὰ παράθεϲιν τῶν λέξεων ϲυνούϲηϲ ἀκαταλληλίαϲ, ὧν μεταλαμβάνουϲιν καὶ οἱ τεθρυμμένοι τὰϲ ὄψειϲ· οὐ

γὰρ ἐλλειπεῖϲ εἰϲιν τοῦ ἐξιδιοποιουμένου τὴν φωνήν, λέγω τῆϲ ἀκοῆϲ. ⁵¹⁵²⁵³⁵⁴ δοθήϲεται δὲ κἀκεῖνο, ὡϲ παρὰ τὰϲ προτάξειϲ ἐναλλαϲϲόμενα ὑπὸ λόγον
τὸν τοῦ ϲολοικιϲμοῦ οὐ πεϲεῖται. ὡϲ γὰρ εὔηθεϲ τὸ τοιοῦτον, καὶ. τὸ προειρημένον.

[10] Τὸ οὖν κατὰ θηλείαϲ λεγόμενον οὗτόϲ με ἔτυψεν οὐχ ἁμάρτημα τοῦ λόγου· τὸ δέον γὰρ τοῦ καταλλήλου ἀνεδέξατο. εἰ γοῦν ὑπούϲηϲ θηλείαϲ φαίη τιϲ αὕτη με ἔτυψαν, ὁμολόγωϲ

ϲολοικιεῖ διὰ τὸ ἀκατάλληλον τῶν λέξεων, κἂν ἀληθεύει τὸ γένοϲ. οὐ γὰρ ἐν τοῖϲ ὑποκειμένοιϲ τὸ ἀκατάλληλόν ἐϲτιν ἢ κατάλληλον, ἐν δὲ τῇ ϲυντάξει τῶν λέξεων, αἷϲ παρέπεται τὸ μεταποιεῖϲθαι εἰϲ τὸ δέον,
τῶν ὑποκειμένων ἁπάντοτε τῶν αὐτῶν ὄντων. ἔϲτι γοῦν καὶ οὐδετέρωϲ φάναι τοῦτό με ἔτυψε, καὶ οὐδὲ οὕτωϲ τὰ τοῦ λόγου ἠλόγηται·
⁵⁵⁵⁶ κατ᾿ οὐδένα γὰρ τρόπον ἐλλειπὲϲ γενήϲεται, ἀναφερόμενον ἐπὶ τὸ γύναιον, καθάπερ ἐκεῖ τὸ

νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκε

κυανέη, τὸ μὲν οὔ ποτ᾿ ἐρωεῖ {μ 74 sep.}·

⁵⁷

πρὸϲ γὰρ τὸ ϲυνώνυμον τοῦ νέφουϲ ἀπήντηϲε. καὶ ἔτι ἐπὶ πλήθουϲ

ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα κάλ᾿ Ὀδυϲῆοϲ {ρ 264},

⁵⁸

οὐκ ἄν τίϲ μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίϲϲαιτο {ρ 268}·

πρὸϲ γὰρ τὸ ϲυνώνυμον τοῦ οἴκου παρείληπται· ἐπιφέρει γοῦν

γινώϲκω δ᾿ ὅτι πολλοὶ ἐν αὐτῷ δαῖτα τίθενται {ρ 269.}

⁵⁹

[11] Ἦν μέντοι ἐκεῖνο παρακινδυνευόμενον, τὸ ἐν ϲυνθέτῳ λέξει ⁶⁰ ὑποφαίνεϲθαί τινα ϲολοικιϲμόν, λέγω ἐπὶ τοῦ ἑνδέκατοϲ ἢ ἐπὶ πλέον ἐπὶ
⁶¹⁶²⁶³ τοῦ ἑνδεκάτη. οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο ἔϲτιν φάναι, ὅτι ἡ ἑνόϲ ἔγκειται γενική· παρὰ γὰρ εὐθείαϲ αἱ ϲυνθέϲειϲ τῶν τοιούτων γίνονται, τρειψκαιδέκατοϲ,
τεϲϲαρεϲκαιδέκατοϲ. καὶ οὕτωϲ δὲ τὸ ἑνδεκάτη οὐ ϲυνίϲτατο. Ἐφ᾿ οὗ ϲχήματοϲ ἔϲτιν φάναι, τὸ μὲν ἁπλοϊκόν, ὡϲ παρὰ τὸν ἀριθμὸν τὸν ἕνδεκα, εἴτ᾿ ἐκ παραθέϲεωϲ ὄντα εἴτε καὶ ἐκ ϲυνθέϲεωϲ, παραγωγή
τιϲ ἐγίνετο ἡ τοῦ ἑνδέκατοϲ, ὡϲ ἕβδομοϲ ἑβδόματοϲ, ἀφ᾿ οὗ καὶ τὸ θηλυκὸν
ἑβδομάτη ἑνδεκάτη. ὅτι δὲ ἐκ παραθέϲεων δύο ἓν γίνεται παραγωγόν, διὰ πλειόνων ἐδείξαμεν, τὸ αὐτό —ταὐτότηϲ, παρὰ ποταμὸν ⁶⁴⁶⁵⁶⁶ μένει ὁ δεῖνα—παραποτάμιοϲ.

[12] Ἔϲτιν δὲ καὶ οὕτωϲ φάναι. κἂν παρὰ τὸ δέκατοϲ ἦν ἡ ϲύνθεϲιϲ, τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἐν λόγῳ τὴν
τοῦ οὐδετέρου ϲύνθεϲιν ἀνεδέχετο. εἴ τι γὰρ παρὰ ἀριθμὸν ϲύγκειται, ⁶⁷ τοῦτο ἐκ κοινότητοϲ τοῦ ἀριθμοῦ παρελαμβάνετο, οἷον οἱ τέϲϲαρεϲ - αἱ
τέϲϲαρεϲ τεϲϲαρεϲκαιδέκατοϲ, τρεῖϲ-τρειϲκαιδέκατοϲ, οἱ λοιποὶ ⁶⁸ ἀριθμοί. οὐ δὴ οὖν παρὰ τὸ εἶϲ ἐδύνατο τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἐγγίνεϲθαι, ὅτι μὴ κατηγορεῖτο καὶ τὸ θηλυκόν· οὐδὲ μὴν παρὰ τὸ μία, ὅτι μὴ ϲυγκατηγορεῖτο
καὶ τὸ ἀρρενικόν. καὶ εἰ ἀμφότερα τὰ γένη ϲυνωθεῖται εἰϲ τὰ οὐδέτερα (τὸ γὰρ οὗτοϲ καὶ αὕτη εἰϲ ἓν ϲυνωθεῖται τὸ τοῦτο, καὶ ⁶⁹⁷⁰⁷¹
πάλιν ὑποϲτατόν τί ἐϲτιν· δι᾿ ὃ καὶ κατὰ τοῦτο, κἂν φῶμεν ἐπὶ γυναίου τοῦτο, οὐ ϲολοικιοῦμεν, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον· καὶ περιϲϲὸν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παρατίθεϲθαι), — ἀναλόγωϲ ἄρα τὸ ἕν παρελήφθη κατὰ τὴν ϲύνθεϲιν, ἵνα μήτε τὸ ἀρρενικὸν ἐξιδιοποιήϲηται μήτε τὸ θηλυκόν.

⁷²

[13] Ἔϲτι γε μήν, ὡϲ προείπομεν, ϲυνεκτικωτάτη αἰτία τοῦ ἀκαταλλήλου
⁷³ ταλλήλου ἥδε. Τῶν μερῶν τοῦ λόγου ἃ μὲν μεταϲχηματίζεται εἰϲ ἀριθμοὺϲ καὶ πτώϲειϲ, ὡϲ τὸ ὄνομα καὶ τὰ ἄλλα ὅϲα δύναται ἀριθμὸν
μετὰ πτώϲεωϲ ἐπιδέζαϲθαι· ὃ δὲ εἰϲ πρόϲωπα καὶ ἀριθμόν, ὡϲ τὰ ῥήματα καὶ αἱ ἀντωνυμίαι· ἃ δὲ εἰϲ γένη, ὡϲ τὰ προκατειλεγμένα ὀνόματα ⁷⁴ καὶ ὅϲα δύναται γένουϲ διάκριϲιν ποιήϲαϲθαι· τινὰ δὲ οὐδὲ ἓν

τοιοῦτον ἐπιδέχεται, ὡϲ τὰ καθ᾿ ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἐκφερόμενα, ὥϲπερ οἱ ϲύνδεϲμοι καὶ αἱ προθέϲειϲ καὶ ϲχεδὸν ἅπαντα τὰ ἐπιρρήματα.

⁷⁵⁷⁶⁷⁷⁷⁸

[14] Τὰ δὴ οὖν προκείμενα μέρη, μεταληφθέντα ἐξ ἰδίων μεταϲχηματιϲμῶν εἰϲ τὰϲ δεούϲαϲ ἀκολουθίαϲ τῶν προκατειλεγμένων ἀριθμῶν ⁷⁹ ἢ προϲώπων ἢ γενῶν, τῇ τοῦ λόγου ϲυνθέϲει ἀναμεμέριϲται εἰϲ ἐπιπλοκὴν τοῦ πρὸϲ ὃ δύναται φέρεϲθαι, εἰ τύχοι πληθυντικὸν πρὸϲ πληθυντικὸν

κατὰ τὴν τοῦ αὐτοῦ προϲώπου παρέμπτωϲιν, γράφομεν ἡμεῖϲ, γράφουϲιν οἱ ἄνθρωποι. τὸ γὰρ ἐν διαβάϲει τοῦ προϲώπου οὐ πάντωϲ ἐξαιτήϲεται τὸν αὐτὸν ἀριθμόν· οἶόν τε γάρ ἐϲτιν φάναι τύπτουϲι τὸν ἄνθρωπον ἢ καὶ πάλιν τύπτουϲιν τοὺϲ ἀνθρώπουϲ.

[15] Ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ γένοϲ ϲυμπαραλαμβανομένων ⁸⁰⁸¹⁸²⁸³ νομένων καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ πτῶϲιν, ἡμῶν αὐτῶν ἀκούουϲιν· πάλιν
γὰρ τὸ ἐν διαβάϲει ἀδιαφορεῖ καὶ κατὰ τὴν πτῶϲιν καὶ κατὰ τὸν ἀριθμόν, ἡμῶν αὐτὸϲ ἀκούει, ἡμῶν αὐτοὶ ἀκούουϲιν. ὅπερ πάλιν εἰ ϲυνέλθοι κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν, ὑποδραμεῖται εἰϲ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον διὰ τὸ κατάλληλον τῆϲ πτώϲεωϲ, εἰ μὴ ϲυνδεϲμικὴ παρέμπτωϲιϲ

ἀποϲπάϲει τὸ πρόϲωπον, ὡϲ τὸ ἡμῶν καὶ αὐτῶν ἀκούουϲιν. —

[16] Ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν γενῶν. φήϲομεν γὰρ οὗτοι οἱ ἄνδρεϲ, ἢ καὶ κατὰ πλαγίαν πτῶϲιν τούτουϲ τοὺϲ ἄνδραϲ· πάλιν γὰρ ⁸⁴
τὸ ἐν μεταβάϲει τοῦ προϲώπου ἀδιαφορήϲει καὶ κατὰ γένοϲ καὶ κατὰ ἀριθμόν, τούτουϲ γυνὴ ὕβριϲε. περιϲϲὸν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παραθέϲει
χρῆϲθαι· προφανὲϲ γὰρ τὸ λεγόμενον.

⁸⁵⁸⁶⁸⁷⁸⁸⁸⁹⁹⁰

[17] περ οὖν, ὡϲ προείπομεν, μὴ ἐπιϲυμβαίη τινὶ λέξει τούτων ⁹¹ διάκριϲιν ποιήϲαϲθαι, ἀδιαφορήϲει τὸ ἐπιπλέκεϲθαι ἅπαϲιν τοῖϲ προκατειλεγμένοιϲ, λέγω γένεϲι διαφόροιϲ, πτώϲεϲιν, ἀριθμοῖϲ, προϲώποιϲ, ἄλλοιϲ
τοῖϲ δυναμενοιϲ τοιοῦτό τι ἀναδέξαϲθαι· οὐ γὰρ δή γε ἔλεγχον ἔχει
τὸν ἴδιον μεταϲχηματιϲμόν.

[18] Ἔϲτω γὰρ ϲύνταξίϲ τιϲ τοῦ καλῶϲ ἢ τῶν ὁμοίων ἐπὶ παντὸϲ προϲώπου, ἐπὶ παντὸϲ ἀριθμοῦ, ὅτε φαμὲν καλῶϲ ἔγραψα ἢ καλῶϲ γράφω ἢ καλῶϲ γράφετε, καὶ ἐπὶ τῶν
μεταϲχηματιζομένων χρόνων, λέγω τοῦ ἔγραψα ἢ γράψω. ἡ δὴ ⁹²⁹³⁹⁴⁹⁵⁹⁶ τοιαύτη ϲύνταξιϲ πρόδηλον ὅτι κατάλληλοϲ· ἡ γὰρ τοῦ ἐπιρρήματοϲ
ϲύνοδοϲ οὐ δεκτικὴ οὖϲα τῶν ἀριθμῶν ἢ τῶν προϲώπων ἢ τῶν ἐγκλίϲεων καὶ ἔτι τῶν χρόνων ὧν τὸ ῥῆμα παραδέχεται, ἀκώλυτον ἔϲχε τὴν ἐπιπλοκήν, οὐκ ἐλεγχόμενον ἐκ τοῦ ὁμοειδοῦϲ. οὐ μὴν ἔτι ἐπὶ τοῦ καλόϲ ταὐτὸν ἔϲτιν εὑρέϲθαι· προϲώπου γὰρ τυγχάνει τρίτου ἀριθμοῦ τε τοῦ

ἑνικοῦ, καὶ ἔνθεν προϲίεται αὐτὸ τὸ τρίτον ἑνικὸν τοῦ γράφειν, καλὸϲ γράφει, καλὸϲ περιπατεῖ. καὶ ἐπεὶ πάλιν τὸ καλόϲ οὐ παρέμπτωϲιν ⁹⁷ χρόνου ϲημαίνει, ἀδιαφορεῖ τὸ ἐν διαφόροιϲ χρόνοιϲ ϲυντάϲϲεϲθαι. —

[19] Ἔνθεν πάλιν τὰ τετμημένα τῶν ἐπιρρημάτων εἰϲ διαφόρουϲ χρόνουϲ τοῖϲ μὲν διαφόροιϲ προϲώποιϲ καὶ ἔτι ἀριθμοῖϲ ϲυντάϲϲεται, οὐ μὴν τοῖϲ τοῦ
⁹⁸⁹⁹¹⁰⁰¹⁰¹¹⁰² μέλλοντοϲ ἢ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ οὐ μὴν πάλιν τὰ ἐν παρατάϲει τοῦ ὅλου χρόνου παραλαμβανόμενα, λέγω ἐπὶ τοῦ νῦν καὶ τῶν ὁμοίων. — ¹⁰³ ὁμοίωϲ δὲ καὶ ὅϲα ϲημαινόμενον ἐγκλίϲεωϲ ἐπιδέχεται, λέγω τὸ εἴθε ἢ
ἄγε· ἡ γὰρ προϲτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ ἀνεπίπλοκοϲ τῇ εὐκτικῇ, καὶ οὕτωϲ τὸ
¹⁰⁴¹⁰⁵¹⁰⁶¹⁰⁷ εἴθε ἀφίϲταται τῶν προϲτακτικῶν καὶ τὸ ἄγε τῶν εὐκτικῶν. πάλιν οὖν ἀμοιρήϲαντα τὰ ἄλλα ἐπιρρήματα τῆϲ τοιαύτηϲ ϲημαϲίαϲ ἀκώλυτον ἔϲχον ἐν ἁπάϲαιϲ ταῖϲ ἐγκλίϲεϲι ϲύνταξιν. τὴν τοιαύτην ϲύνταζιν ἀκριβέϲτερον
ἐν τῷ περὶ ἐπιρρημάτων ἐξεθέμεθα· περὶ ἧϲ ἔτι καὶ κατὰ τὸ δέον πάλιν εἰρήϲεται.

[20] Ἔϲτι καὶ ἐκ ϲυνδέϲμων τὸ τοιοῦτο παραϲτῆϲαι, ὡϲ εἰϲ οὐδὲν ¹⁰⁸ ἀναμεριζόμενοι τῶν προκατειλεγμένων ἀδιαφοροῦϲι τὰϲ ϲυνδέϲειϲ ποιεῖϲθαι
πρὸϲ γένη διάφορα ἢ πτώϲειϲ ἢ διακρίϲειϲ προϲώπων. εἰ γοῦν τιϲ πάλιν μερικὴ γένοιτο ἐπ᾿ αὐτῶν διαφορά, ἀπολειφθείη ἂν πάλιν τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντάξεωϲ διὰ τὸ ἐγκείμενον τοῦ ϲυνδέϲμου. ὑπὲρ δὲ

τοῦ μὴ περὶ ϲυνδέϲμων ἄρτι λέγεϲθαι αὐτὸ μόνον ἑνὶ ὑποδείγματι ¹⁰⁹¹¹⁰¹¹¹¹¹² χρηϲόμεθα.

[21] Ὁ δὲ ἄν ϲύνδεϲμοϲ αὐτὸ μόνον ἐκ τηρήϲεωϲ εἴρηται ὡϲ παρῳχημένοιϲ ϲυντάϲϲεται, ἐξῃρημένου πάλιν τοῦ παρακειμένου. ¹¹³ ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ εἰ ἔροιτό τιϲ, ἐν τῷ γράψω ἄν παρὰ τί τὸ ἀκατάλληλόν
τάλληλον ἐγένετο, οὐκ ἔϲτι φάναι ἢ μόνον ἐκ τῆϲ ἀντιλήψεωϲ, ὃ ἀκατάλληλόν
ἐϲτιν· οὔτε γὰρ ἀριθμοῦ ἀνθυπαλλαγὴ οὕτε ἄλλου του, ὃ δύναται διελέγξαι τὸ ῥῆμα μὴ ϲυμπληθυνόμενον ἢ ϲυγχρονούμενον ἢ ¹¹⁴ ϲυνδιατιθέμενον. ἦν δὲ τὸ αἴτιον τοῦτο. τὰ γεγονότα τῶν πραγμάτων ὁ ϲύνδεϲμοϲ ἀναιρεῖν θέλει, περιιϲτάνων αὐτὰ εἰϲ τὸ δύναϲθαι, ἔνθεν
καὶ δυνητικὸϲ εἴρηται. τὸ μὲν γὰρ ἔγραψα ἢ τὸ ἔγραφον ἢ τὸ ἐγεγράφειν ¹¹⁵¹¹⁶¹¹⁷ ἢ ἀπὸ μέρουϲ γεγονότα ἐϲτὶν ἢ καὶ ἔκπαλαι γεγονότα· ἔνθεν προϲέρχεται τοῖϲ δυναμένοιϲ τὴν ὕλην αὐτοῦ παραδέζαϲθαι, ἔγραφον
ἄν, ἔγραψα ἄν, ἐγεγράφειν ἄν, οὐ μὴν τῷ γράφω ἢ γράψω· 'ὐ γὰρ παρῴχηται, ἵν᾿ ἐγχωρήϲῃ καὶ ἡ ἐκ τοῦ ϲυνδέϲμου ἀναίρεϲιϲ μὲν τοῦ γεγονότοϲ, ἐπαγγελία δὲ τοῦ ἐϲομένου. καὶ ἐντεῦθεν δὲ πειθόμεθα ὅτι
¹¹⁸¹¹⁹¹²⁰¹²¹ οὐ παρῳχημένου ϲυντέλειαν ϲημαίνει ὁ παρακείμενοϲ, τήν γε μὴν ἐνεϲτῶϲαν,
ὅθεν οὐδὲν δυνηϲόμενον γενέϲθαι παρεδέξατο καὶ διὰ τοῦτο ἀπροϲδεὴϲ τοῦ ἄν ϲυνδέϲμου ἐγεγόνει. ἐν τῇ ϲυνδεϲμικῇ ϲυντάξει ἐντελέϲτερον τὰ τοιαῦτα δεδείξεται. ἀνιτέον μέντοι ἐπὶ τὸ προκείμενον.

¹²²

[22] Αἱ δὴ οὖν λέξειϲ, ὡϲ προείπομεν, ἀναμεμεριϲμέναι κατὰ τὰϲ ¹²³ ἰδίαϲ θέϲειϲ, τὰϲ ὁπωϲδήποτε παρεμπιπτούϲαϲ εἰϲ οὐκ ἐπιβάλλουϲαν θέϲιν διελέγχουϲιν διὰ τῆϲ ἐξ αὐτῶν ἀκολουθίαϲ. παρὸν πιϲτώϲαϲθαι
ὧν ἠπορήϲαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ καὶ δι᾿ ὧν παραθηϲόμεθα. — τὸ ἐμοί ἐπὶ τρίτου οὐ τίθεται· ὑπὸ γὰρ ϲυζύγου τοῦ οἶ
διελέγχεται. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὸ οἶ οὐκ ἐπὶ πρώτου διὰ τὸν αὐτὸν ¹²⁴¹²⁵¹²⁶¹²⁷ λόγον, ὡϲ οὐδὲ τὸ γράφω ἀντὶ τοῦ γράφει οὐδὲ μὴν τὸ γράφει ἀντὶ τοῦ γράφω. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν δευτέρων προϲώπων.
πῶϲ οὖν ἡ αὐτόϲ τρίτου καθεϲτῶϲα ϲύνταξιν τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ποιεῖται; ἕνεκα τοῦ μὴ ἔχειν ἀκόλουθον πρόϲωπον κατὰ ϲυζυγίαν, ὃ ϲυνελέγξει τὸ ἀλλότριον τοῦ προϲώπου. ἔνθεν γὰρ οἶμαι

ἐρρυηκέναι καὶ τὸ ἀκόλουθον πρὸϲ τὰ ἀναμεριϲθέντα μόρια ἐν τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ.

[23] καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ μὴ γενόμενον ἐν προϲώπου ἀκολουθίᾳ οὐδὲ παρὰ τὸ ἀκόλουθον τῶν προϲώπων ἁμαρτήϲεται, γενόμενόν
γε μὴν ἐν γένουϲ ἀκολουθίᾳ καὶ πτώϲεωϲ καὶ ἀριθμοῦ οὐκέτι ϲυνοιϲθήϲέται παρὰ τὸ δέον τῶν προκειμένων· ἐμὲ γὰρ αὐτόν καὶ ἡμᾶϲ αὐτούϲ.
— ϲαφὲϲ δὲ πάλιν καὶ ἐκ τῶν ἄλλων ἀντωνυμιῶν, αἳ γένοϲ οὐ διακρίναϲαι ἀκώλυτον ἔχουϲι τὴν ἐν τοῖϲ τριϲὶ γένεϲιν ὑπαγωγήν· φαμὲν ¹²⁸¹²⁹¹³⁰ γοῦν ϲὺ αὐτόϲ ἢ ϲὺ αὐτή καὶ ἔτι ἐμοὶ αὐτῷ καὶ ἐμοὶ αὐτῇ,
καὶ οὐ κακία τὸ τοιοῦτο, ὅτι μὴ ἐνεχώρει τὸ δυνάμενον ἐλέγξαι τὴν ¹³¹ κακίαν. — ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ οὗτοϲ καὶ ὅδε· πάλιν γὰρ ἀκώλυτον τὸ δ᾿ ἐγώ καὶ οὗτοϲ ἐγώ, καθὼϲ προείπομεν. — λύεται δὲ

κἀκεῖνο τὸ ἄπορον, ὡϲ τὸ ἑαυτούϲ καὶ ἐπὶ πρῶτον ϲυνέτεινεν· ὅπερ ἦν ἂν ἐν κακίᾳ, εἰ διηλέγχετο ὑπὸ τοῦ ἐμαυτούϲ ὡϲ παρὰ τὸ πρόϲωπον ἡμαρτημένον. ἀνεξέλεγκτον οὖν καθεϲτὼϲ ἀδεεϲτέραν τὴν ϲύνταξιν κατὰ ¹³² τῶν προϲώπων ἐποιήϲατο.

[24] Καὶ ἐπὶ ῥημάτων δὲ ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ. πᾶϲαι γοῦν αἱ ἐγκλίϲειϲ,
μεριϲθεῖϲαι εἰϲ πρόϲωπα καὶ ἀριθμούϲ, τὸ ἀκατάλληλον ϲυνελέγχουϲιν
διὰ τῶν ἀριθμῶν καὶ τῶν προϲώπων· ἥ γε μὴν ἀπαρέμφατοϲ τούτων ἀμοιρήϲαϲα ἐπιτρέχει καὶ ἐπὶ πάντα τὰ πρόϲωπα καὶ ἅπανταϲ τοὺϲ ¹³³¹³⁴¹³⁵¹³⁶
ἀριθμούϲ, γράφειν ἐμέ, γράφειν ἡμᾶϲ, γράφειν ϲέ, γράφειν ὑμᾶϲ. καὶ ἐπεὶ πάλιν οὐκ ἀμοιρεῖ διαθέϲεωϲ ἢ χρόνων, παρὰ τὴν τού. των ἐναλλαγὴν τὸ ἀνακόλουθον ἐπιδείκνυται.

[25] φυϲικώτερον δέ
πωϲ καὶ ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ ἡ ἔγκλιϲιϲ ἀμοιρήϲαϲα οὐκ ἐμποδίζεται καὶ ἀντὶ παϲῶν ἐγκλίϲεων παραλαμβάνεϲθαι, προϲτιθεμένου τοῦ ἰδιώματοϲ
τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ, καὶ πάλιν πᾶϲαν ἔγκλιϲ\ν εἰϲ ταύτην ὑποϲτρέφειν. τὸ γὰρ γράφε δύναται ἴϲον εἶναι τῷ γράφειν ϲοι προϲτάϲϲω, ἀναγκαίωϲ ¹³⁷¹³⁸¹³⁹¹⁴⁰ καὶ τοῦ προϲτάϲϲειν ἐγκειμένου καὶ τοῦ ἀντωνυμικοῦ· τούτων γὰρ
ἠμοίρει τὸ ἀπαρέμφατον· περιπατοίηϲ—εὔχομαί ϲε περιπατεῖν, γράφειϲ — ὁρίζομαί ϲε γράφειν. πρόδηλοϲ καὶ ἡ ἐκ τούτων μετάληψιϲ, ¹⁴¹ γράφοι Διονύϲιοϲ —ηὔξατο γράφειν Διονύϲιον, γραφέτω Διονύϲιοϲι

— προϲέταξεν γράφειν Διονύϲιον. διὰ τί μέντοι αἱ ϲυνοῦϲαι πτώϲειϲ εὐθεῖαι πλάγιοι γίνονται, ἀκριβώϲομεν ἐν τῷ περὶ ῥημάτων, ἐν ῷ καὶ διαληψόμεθα περὶ τῆϲ παρεπομένηϲ καθόλου ϲυντάξεωϲ τῶν ἀπαρεμφάιῶν. ¹⁴²

[26] Παρὸν καὶ ἐκ τῶν μετοχῶν αὐτὸ πιϲτώϲαϲθαι, αἷϲ προϲδίδωϲι
μὲν ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων μετάληψιϲ γένοϲ καὶ πτῶϲιν καὶ τὸν ἐν τούἔννοιαν.
ἀριθμόν, ἀφαιρεῖται δ᾿ αὖ τὴν προϲώπου διάκριϲιν καὶ ψυχικὴν ἔννοιαν. καὶ ἕνεκα τούτου παρὰ τὰ ἀφῃρημένα οὐχ ἁμαρτάνομεν, ἐν μὲν προϲώποιϲγράψαϲ ἀνέϲτην, γράψαϲ ἀνέϲτηϲ, γράψαϲ ἀνέϲτη,
ἐν δὲ ἐγκλίϲεϲι γράψαϲ ἀναϲταίην, γράψαϲ ἀνάϲτηθι· τά γε μὴν
ἐμμείναντα, λέγω διάθεϲιν ἢ χρόνων διαφοράν, τῷ ἀκαταλλήλῳ λόγῳ ὑποπίπτει, εἰ παρὰ τὸ δέον ϲυνταγείη.

¹⁴³

[27] Ὁμόλογον δ᾿ ὅτι καὶ τὰ ϲυνεμπεϲόντα ἢ κατὰ γένοϲ ἢ πτῶϲιν
¹⁴⁴ ἢ πρόϲωπον ἢ τι τῶν δυναμένων τὴν ταὐτότητα ἀπενέγκαϲθαι κατὰ ¹⁴⁵¹⁴⁶¹⁴⁷¹⁴⁸ φωνὴν ἀποϲτήϲεται τῆϲ τοῦ ἀκαταλλήλου κακίαϲ. ἔϲθ᾿ ὅτε γὰρ ἐν οὐ
δεούῃ ϲυντάξει καταγινόμενα μέτειϲιν ἐφ᾿ ἑτέραν ϲύνταξιν ἐν λόγῳ δυναμένην παραλαμβάνεϲθαι διὰ τὸ ϲυγκεχυμένον τῆϲ φωνῆϲ. ἔϲτω ¹⁴⁹ γάρ τι ϲοφόϲ ἢ κλυτόϲ ἤ τι τῶν δυναμένων ὑπὸ τριγένειαν πίπτειν,
ἔϲτω δὲ καὶ τὸ θεόϲ ἤ τι τῶν δυναμένων κατὰ κοινότητα μόνον
ἀκούεϲθαι. ἐφ᾿ ὧν τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὸ μὲν θεόϲ, κἂν ἐπὶ θηλυκοῦ τάϲϲηται, ¹⁵⁰ ἀνενδοίαϲτον κατὰ τὸ γένοϲ ἐϲτίν, οὖ γε μὴν τὸ κλυτόϲ ἢ ἄγριοϲ ταὐτὸν πείϲεται. καὶ ἔνθεν γνωρίζεται τὸ

κλυτὸϲ Ἱπποδάμεια {Β 742}

καὶ

ἄγριον ἄτην {T 88}

ἐν ὑπαλλαγῇ γένουϲ καθεϲτῶτα. —

[28] Δι᾿ ὃ καὶ τὸ παρ᾿ Ἀθηναίοιϲ μὰ τὼ θεώ οὐκ ἐν τῷ θεώ τὸ ϲχῆμα ἐπεδείξατο, ἐν δὲ τῷ ϲυνόντι ¹⁵¹¹⁵²¹⁵³¹⁵⁴¹⁵⁵ ἄρθρῳ, ὃ οὐ κοινωνοῦν τῷ θηλυκῷ ἐδείκνυεν ὡϲ καὶ τὸ θεόϲ νῦν
ἀρρενικόν ἐϲτι· δῆλον γὰρ ὅτι, εἰ ἀφαιρεθείη τὸ ἄρθρον, καὶ τὰ τοῦ ϲχήματοϲ ἀποϲτήϲεται. οὐ γὰρ ὅμοιόν ἐϲτι τῷ

καλυψαμένω χρόα καλόν {Hesiod. opp. 198}

οὐδὲ τῷ

οὐκ ἂν ἐφ᾿ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ {Θ 455},

εἴγε τὰ τοιαῦτα δι᾿ αὐτῶν ἐπεδείξατο τὰ ϲχήματα, τὸ δὲ προκείμενον διὰ τῆϲ τοῦ ἄρθρου παραθέϲεωϲ.

[29] Προφανὴϲ ὁ λόγοϲ ἐπὶ ἁπάντων τῶν χρόνων, εἴγε τιϲ μὴ

ἐνδεέϲτερον τὴν τούτων διάκριϲιν γινώϲκοι. τὸ γράφω καὶ ἔγραφον ὁμόλογον ὅτι χρονικῶϲ διαφέρει, καὶ οὐχ οἷόν τε φάναι ἐχθὲϲ γράφω, ἐπί γε μὴν παρατατικοῦ ἐχθὲϲ ἔγραφον. ὁμόλογον δὲ κἀκεῖνό ἐϲτιν,
ὡϲ τοῦ γράφω ἡ μετοχὴ γράφων ἐϲτίν, καὶ οὐχ οἷόν τε ἦν φάναι ¹⁵⁶¹⁵⁷¹⁵⁸¹⁵⁹¹⁶⁰ ἐχθὲϲ γράφων, ὅτι μηδὲ ἐχθὲϲ γράφω. ἀλλ᾿ οὖν γε παρεδέξατο ἡ ¹⁶¹ μετοχὴ τὸ ἐπίρρημα, καθὸ ϲυνέμπτωϲιν ἐπεδέχετο τὴν τοῦ παρατατικοῦ· ¹⁶² φαμὲν γοῦν οὕτωϲ, ἔγραφον καὶ ἠνιώμην, ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ ἡ μετάληψιϲ
γενήϲεται γράφων ἠνιώμην. — Ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπαρεμφάτων. πάλιν γὰρ τὸ γράφειν, μεταληφθὲν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ
παρατατικοῦ κατὰ τὴν αὐτὴν φωνήν, ἐν τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει τῶν ἐπιρρημάτων κατάλληλον ἀποτελεῖ λόγον οἶόν τε γὰρ φάναι ϲυνέβη
ἐχθὲϲ γράφειν Ἀπολλώνιον καὶ ϲυνέβη ϲήμερον γράφειν. οὔ γε μὴν ἐπὶ τῶν ἕνα χρόνον ὑπαγορευόντων τὸ τοιοῦτον ἂν εὕροιϲ, λέγω ἐπὶ τοῦ γράψειν, γράψειν ἐχθέϲ· ἐπί γε μὴν πάλιν τοῦ ἀϲυνεμπτώτου,

λέγω τοῦ γράψαι, ϲυνέβη ἐχθὲϲ γράψαι Ἀπολλώνιον.

¹⁶³¹⁶⁴¹⁶⁵

[30] Ἔϲτι καὶ ἐπὶ διαθέϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι. τὰ γὰρ καλούμενα μέϲα ϲχήματα ϲυνέμπτωϲιν ἀνεδέξατο ἐνεργητικῆϲ καὶ παθητικῆϲ
διαθέϲεωϲ, ὥϲ γε ἀκριβέϲτερον ἐπιδείξομεν ἐν τῇ δεούϲῃ ϲυντάξει τῶν ῥημάτων, καὶ ἔνθεν οὐ παρὰ τὰϲ διαθέϲειϲ ἁμαρτάνεται. τὸ γὰρ ἐλουϲάμην
καὶ ἐποιηϲάμην καὶ ἐτριψάμην καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια ἔχει ἐκδηλοτάτην τὴν ϲύνταξιν ὁτὲ μὲν ἐνεργητικήν, ὁτὲ δὲ παθητικήν, εἴγε
τὸ ἔτριψα τοῦ ἐτριψάμην διαφέρει καὶ τὸ ἔλουϲα τοῦ ἐλουϲάμην, παράκειται δὲ τῷ ἐποίηϲα τὸ ἐποιηϲάμην καὶ ἔτι τῷ προῆκα τὸ ¹⁶⁶¹⁶⁷¹⁶⁸¹⁶⁹ προηκάμην. οἵ γε μὴν ἀπειρότερον περὶ τὰϲ τούτων διαφορὰϲ καταγινόμενοι οἴονται ἔϲθ᾿ ὅτε παθητικὰϲ διαθέϲειϲ ἀντὶ ἐνεργητικῶν παραλαμβάνεϲθαι,
οὐ μικρὸν ἁμάρτημα προϲάπτοντεϲ τοῖϲ λόγοιϲ. τὸ γὰρ ¹⁷⁰ ἀντὶ ἐνεργητικοῦ παθητικῷ χρῆϲθαι λόγου ἐϲτὶν τοῦ ἀκαταλλήλου· οὐκ ἂν γοῦν τιϲ τὸ φύϲει ἐνεργητικὸν ἢ τὸ φύϲει παθητικὸν εὕροι ἂν ἐν
ὑπαλλαγῇ τῶν διαθέϲεων, λέγω τὸ ἐποίηϲα ἀντὶ τοῦ ἐποιήθην ἢ
τὸ ἐποιήθην ἀντὶ τοῦ ἐποίηϲα. ὁμόλογον οὖν τὸ

ἀμφοτέρω κεκοπώϲ {N 60}

ἢ

πεπληγὼϲ ἀγορῆθεν {B 264}

ἢ

ῥάβδῳ πεπληγυῖα {κ 238}

ἢ

ὅτι ῥα θνῄϲκονταϲ ὁρᾶτο {A 56},

τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ὡϲ διὰ τὸν προειρημένον λόγον τῆϲ μεϲότητοϲ οὐκ

ἀνθυπήλλακται κατὰ τὴν διάθεϲιν, κατὰ δὲ τὸν δέοντα λόγον τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐπ᾿ ἀμφοτέραϲ τὰϲ διαθέϲειϲ ἔφθαϲαν.

[31] Ἔcτι καὶ ἐπὶ ϲυνεμπτώϲεωϲ προϲώπων ταὐτὸν ἐπιδεῖξαι. τὸ
γὰρ νικῶ πρώτου ὂν προϲώπου οὐ μετελεύϲεται ἐπὶ δευτέρου, καθ᾿ οὗ ¹⁷¹¹⁷²¹⁷³ ἔχει δεύτερον τὸ νικᾷϲ· ἀλλ᾿ ἐπεὶ πάλιν προϲτακτική τιϲ προφορὰ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ ἀναμένει τὴν φωνήν, κἂν ἐπὶ δευτέρου τιθῆται, καταλληλότητα ἀναδέχεται, ὡϲ ἔφαμεν, γενόμενον προϲτακτικόν. μέτειϲιν ¹⁷⁴ ὁ λόγοϲ καὶ μέχρι τοῦ τρίτου, ὃ δύναται περιγράφεϲθαι τῆϲ ϲυνεμπτώϲεωϲ
διὰ τὴν προϲιοῦϲαν τοῦ ῑ γραφήν· ὅμωϲ γοῦν ἀκουόμενον ϲυνεμπίπτει
τῇ πρὸϲ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον προφορᾷ, καὶ ἔϲτιν ἐν τῷ δέοντι λόγῳ, ἐὰν ἡ ἐπακολουθοῦϲα αὐτῷ ἔγκλιϲιϲ ϲυνῇ, λέγω ἡ εὐκτική, ὡϲ ἔχει τὸ παρ᾿ Ἀλκμᾶνι

νικῷ δ᾿ ὁ κάρρων {frgm. 89 B4},

καὶ ἔτι ἐν τῷ Ὁμηρικῷ

τρυπῷ δόρυ νήϊον ἀνήρ {ι 384}.

ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι ἐν ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει ἀκατάλληλόν ἐϲτιν, ἐν δὲ τῇ εὐκτικῇ ¹⁷⁵ κατάλληλον, ὥϲ γε καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὸ μὲν νικῶ ἐγώ πρὸϲ τὸ
¹⁷⁶¹⁷⁷¹⁷⁸¹⁷⁹ νικῶ ϲύ. ὁριϲτικὸν γὰρ ὂν ἀκατάλληλόν ἐϲτιν, χρὴ γὰρ νικᾶϲ ϲύ, προϲτακτικὸν δὲ κατάλληλον. Ἀπόχρη τὸ παράδειγμα εἰϲ ἀφορμὴν τῶν
παραπληϲίων τοῖϲ ἀνελλειπέϲτερον κεκλικόϲι τὰ ῥήματα.

[32] Ἔϲτι καὶ ἐξ ἀριθμοῦ τοῦ ἐν ὀνόμαϲιν ταὐτὸν ἐπιδεῖξαι. τὸ γὰρ φίλων ἤ τι τῶν τοιούτων, γενικῆϲ ὂν πληθυντικῆϲ τριγενείαϲ τε

τῆϲ ὑπούϲηϲ, ϲύνταξιν ἀπαιτήϲει κατὰ τὴν ταὐτότητα τοῦ προϲώπου γενικῆϲ πληθυντικῆϲ, οὐκ ἐν γένει δυναμένην ἀκατάλληλον εἶναι διὰ τὸ ϲυγκεχυμένον τοῦ γένουϲ (οἷόν τε γὰρ φάναι φίλων περιπατούντων ¹⁸⁰ καὶ φίλων περιπατουϲῶν), ἔν γε μὴν πτώϲει ἢ ἀριθμῷ, εἰ φαίη τιϲ φίλων περιπατοῦνταϲ ἢ περιπατοῦντα· οὐ μὴν ἐν τῷ Φίλων
περιπατῶν ἢ περιπατεῖ, ἐπεὶ πάλιν εὐθεῖα ἑνικὴ ϲυνεμπέπτωκε. πάλιν γὰρ προφανὴϲ ὁ λόγοϲ ἐπὶ τῶν ὁμοίων.

[33] Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ῥημάτων. τὸ γὰρ ἔλεγον καὶ τὰ ὅμοια ἑνικά ¹⁸¹¹⁸²¹⁸³¹⁸⁴ ἐϲτι πρώτου προϲώπου, ὅμοια ὄντα τῷ ἔγραψα, ἔλεξα. ἐφ᾿ ὧν εἴ τιϲ φαίη ἔλεξα ἐκεῖνοι, ἀκατάλληλον λόγον παραϲτήϲει καὶ ἕνεκα τοῦ
πρώτου προϲώπου καὶ ἕνεκα τοῦ ἀριθμοῦ, οὐ μὴν ἐν τῷ ἔλεγον ἐκεῖνοι· πάλιν γὰρ ἡ ϲυνέμπτωϲιϲ ἡ πρὸϲ τὸ τρίτον πληθυντικὸν τὸ ¹⁸⁵
ἀκατάλληλον παρῄτηται, καθὸ δέουϲα ϲύνταξιϲ γέγονεν ἡ πρὸϲ τὸ πληθυντικόν. Ὑπεξῃρήϲθω τὰ Δωρικά· ἡ γὰρ παρ᾿ αὐτοῖϲ καταβιβαζομένη
ὀξεῖα ἐπὶ πληθυντικῶν ἀφίϲτηϲι τὴν πρὸϲ τὸ ἑνικὸν ϲυνέμπτωϲιν.

[34] Ἔϲτιν καὶ κατὰ τὰϲ πτώϲειϲ τὸ τοιοῦτο παραϲτῆϲαι. τὰ γὰρ ἀναμεριϲθέντα εἰϲ πέντε πτώϲειϲ τὰϲ ἀνθυπαλλαγὰϲ τῶν πτώϲεων ἐμφανίζει,

ἃϲ παραδεχόμεθα ἢ κατὰ τὸν τῶν ϲχημάτων λόγον, ἐθιμώτερον διαλέκτου τὸ τοιοῦτον ἐνδειξαμένηϲ, ἢ ἀπαραδέκτουϲ ποιούμεθα κατὰ τὸν τοῦ ἀκαταλλήλου λόγον. οὐχ ὑποπίπτουϲα γὰρ ἀρχαικῇ χρήϲει,
ἀπειράκιϲ κατὰ τὸ αὐτὸ παρειλημμένη τὸ ¹⁸⁶¹⁸⁷¹⁸⁸¹⁸⁹

ἠέλιόϲ θ᾿, ὃϲ πάντ᾿ ἐφορᾷϲ {Γ 277},

δόϲ, φίλοϲ {ρ 415},

¹⁹⁰

ῶ φίλτατ᾿ Αἴαϲ {Soph. Ai. 977 et 996},

ἄπειρα τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ἃ τὸ Ἀττικὸν ϲχῆμα παραϲτήϲει, καθότι, ὡϲ ἔφαμεν, ἡ κλητικὴ ἕτερον τέλοϲ ἀπῄτει. ἢ ἀντεϲτραμμένωϲ, ὅτε ἡ

κλητικὴ ἀντ᾿ εὐθειῶν παραλαμβάνεται κατὰ Μακεδονικὸν ἔθοϲ ἢ Θεϲϲαλικόν, ὡϲ οἱ πρὸ ἡμῶν τὸ τοιοῦτον ἐπιϲτώϲαντο,

αὐτὰρ ὁ αὖτε Θυέϲτ᾿ Ἀγαμέμνονι {B 107},

ϲυνελέγχοντοϲ καὶ τοῦ ἄρθρου τὴν παραλλαγὴν τῆϲ πτώϲεωϲ. Ἀλλ᾿ ὁπηωίκα ἡ κλητικὴ καὶ ἡ εὐθεῖα ϲυνεμπίπτει, εὐθέωϲ καὶ τὰ προκείμενα
τῶν ϲχημάτων ἀφίϲτανται· οὐδετέρα γὰρ τῶν πτώϲεων εἰϲ ἔλεγχον ¹⁹¹¹⁹²¹⁹³ τοῦ ϲχήματοϲ δύναται παραλαμβάνεϲθαι, οὔθ᾿ ὅτι ἡ κλητικὴ ἀντ᾿ εὐθείαϲ,
οὐθ᾿ ὅτι ἡ εὐθεῖα ἀντὶ κλητικῆϲ.

¹⁹⁴

[35] Καὶ δῆλον ὅτι διὰ τὴν τοιαύτην ϲυνέμπτωϲιν Τρύφων ἐν τῷ ¹⁹⁵ περὶ προϲώπων {p 32 Vels. αἴτιοϲ ἀφορμῆϲ ἐγένετο τοῖϲ ἐθέλουϲιν
πρὸϲ αὐτὸν ἀντιλέγειν, οὐ παραδεξάμενοϲ τὴν ϲυνέμπτωϲιν τῆϲ εὐθείαϲ
καὶ τῆϲ κλητικῆϲ ἐπὶ τῆϲ ϲύ ἀντωνυμίαϲ. φηϲὶν γὰρ μόνηϲ εἶναι κλητικῆϲ διὰ ϲύνταξιν τὴν πρὸϲ τὸ δεύτερον πρόϲωπον τῶν ῥημάτων· «ὡϲ γάρ φαμεν Ἀρίϲταρχε γράφε καὶ ἔτι ἐπὶ ὁριϲτικῆϲ προφορᾶϲ
Ἀρίϲταρχε ἀναγινώϲκειϲ ἢ καὶ κατ᾿ ἐπερώτηϲν, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον
καὶ τὸ ϲὺ γράφε ἢ ϲὺ γράφειϲ τὴν κλητικὴν ὁμολογεῖ». κἀκεῖνο δὲ παρατίθεται, ὡϲ ἡ μὲν εὐθεῖα ἐν τρίτῳ προϲώπῳ νοεῖται, γε μὴν ¹⁹⁶ κλητικὴ ἐν δευτέρῳ, οὗ ἐϲτι καὶ ἡ ϲύ· καὶ δῆλον ὅτι κατὰ τὸν λόγον τῆϲ κλητικῆϲ. πιϲτοῦταί τε πρὸϲ τοὺϲ ζητήϲανταϲ, πῶϲ ἄν ϲυϲταίη
κλητικὴ εὐθείαϲ μὴ οὔϲηϲ, τῷ καὶ εὐθείαϲ μὲν οὔϲηϲ μὴ ὑπάρχειν κλητικὴν ¹⁹⁷¹⁹⁸¹⁹⁹ ἐπὶ τῆϲ ἐκεῖνοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ αὐτόϲ καὶ ἐπὶ τῶν οὐ δυναμένων κλητικὴν ἐπιδέξαϲθαι.

[36] Τὴν πρὸϲ αὐτὸν ἀντίρρηϲιν γενομένην ἐπιτομώτερον ἐκθηϲόμεθα,
ἐκεῖνο ἔτι προϲτιθέντεϲ, ὡϲ μᾶλλον παρακινδυνεύεται ἡ ϲύ ἀντωνυμία κατὰ τὴν τῆϲ κλητικῆϲ ϲύνταξιν ὡϲ οὐ δεόντωϲ παρειλημμένη
ἤπερ κατὰ τὴν τῆϲ εὐθείαϲ ;ύταξιν. ἔχει δὲ τὰ τοῦ λόγου οὕτωϲ. — ²⁰⁰
1. Τὸ πρῶτον, ὅτι μάτην ἡ ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲιν εὐθεῖα παραβάλλεται τῇ τῶν ἀντωνυμιῶν· τοῦτο γὰρ ἐξαίρετον ἔϲχεν ἡ ἀντωνυμία, τὸ καὶ ἐν πρώτῳ καὶ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ ἐν εὐθείᾳ παραλαμβάνεϲθαι, οὐ δυναμένων
τῶν ὀνομάτων τὸ τοιοῦτον ἀναδέξαϲθαι, καθὼϲ παρεϲτήϲαμεν. —
2. Ἀλλ᾿ εἰ καθὸ δεύτερον πρόϲωπον, διὰ τοῦτο κλητική, οὐδὲν κωλύει καὶ τὰϲ ὑπολοίπουϲ τῶν πλαγίων κατὰ δεύτερον πρόϲωπον κλητικὰϲ
εἶναι· καθάπερ οὖν ἐκεῖναι ἀντ᾿ ὀνομάτων ἐν πλαγίᾳ πτώϲει κεκλιμένων παρελήφθηϲαν, οὕτωϲ καὶ ἡ ϲύ ἀντ᾿ εὐθείαϲ. — 3. Εἰ τὸ ϲοὶ ὄντι ἀγαθῷ καὶ ϲὲ ὄντα ἀγαθόν τῶν αὐτῶν πτώϲεων, δῆλον ὅτι καὶ τὸ
²⁰¹ ϲὒ ὢν ἀγαθόϲ. — 4. Εἰ τὰ ῥήματα μιᾶϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεται καὶ τὸ ἐγώ εἰμι ὀρθῆϲ καὶ τὸ ἐκεῖνόϲ ἐϲτιν ὀρθῆϲ, δῆλον ὅτι καὶ τὸ ϲὺ εἶ τῆϲ αὐτῆϲ πτώϲεωϲ.

[37] 5. Εἰ τὸ εἶ οὐδέποτε κλητικῇ ϲυντάϲϲεται,
εὐθείᾳ δέ, Ἀρίϲταρχοϲ εἶ, γραμματικὸϲ εἶ, οὐ μὴν Ἀρίϲταρχε ²⁰²²⁰³²⁰⁴²⁰⁵ εἶ οὐδὲ γραμματικὲ εἶ, πῶϲ οὐ δοθήϲεται ὅτι τὸ ϲὺ εἶ ἐν εὐθείᾳ ϲυντάξει ἐϲτίν; (οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο ἀληθέϲ ἐϲτιν, ὡϲ ἁπάντοτε αἱ εὐθεῖαι τῶν ὀνομάτων ἐν τρίτοιϲ καταγίνονται, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν ὅτι τὰ
ὑπαρκτικὰ τῶν ῥημάτων τὰϲ εὐθείαϲ ϲυνεγκλείει εἰϲ τὸ πρῶτον καὶ
δεύτερον πρόϲωπον).

[38] 6. Εἴπερ τὰ πρῶτα πρόϲωπα πληθυντικὰ ὄντα ϲύλληψιν ἀναδέχεται δευτέρου καὶ τρίτου τῶν κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν, ἡνίκα φαμὲν κατὰ μὲν μεριϲμὸν ἐμοὶ καὶ ϲοὶ καὶ Διονυϲίῳ
²⁰⁶ ἐλάληϲεν Τρύφων, κατὰ δὲ ϲύλληψιν ἡμῖν ἐλάληϲεν Τρύφων, καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν, πῶϲ οὐκ ἂν δοθείη τὸ ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ Τρύφων
ἐν ταῖϲ αὐταῖϲ πτώϲεϲιν καταγίνεϲθαι ϲυνόντοϲ πάλιν τοῦ κατὰ ϲύλληψιν
πληθυντικοῦ ἐν εὐθείᾳ, ἡμεῖϲ παραγινόμεθα.

[39] 7. Ἔcτιν κἀκ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ϲυνδέϲμων παραϲτῆϲαι. ϲυνδεόμενα τὰ πτωτικὰ ²⁰⁷²⁰⁸²⁰⁹²¹⁰²¹¹²¹²
κατὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τῶν ῥημάτων πάντωϲ καὶ τῆϲ αὐτῆϲ πτώϲεωϲ ἔχεται, ἢ ἐμοὶ χαρίζεται Τρύφων ἢ ϲοὶ ἢ Διονυϲίῳ, ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοῦ Θέωνοϲ, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ παρεμπῖπτον ²¹³ ἀλλότριον τῆϲ πτώϲεωϲ ἢ ϲολοικιϲμὸν ποιήϲει ἢ παρέμπτωϲιν ἑτέρου ῥήματοϲ· ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοῦ ἢ Δίωνοϲ, διὰ τὴν κοινότητα

τοῦ ῥήματοϲ, ἐπεὶ οἷόν τε φάναι ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοὶ ὁμιλεῖ. ὁμολόγωϲ οὖν ἑνὸϲ ὄντοϲ τοῦ ῥήματοϲ καὶ λόγου καταλλήλου ὄντοϲ δίδοται καὶ τὰϲ αὐτὰϲ πτώϲειϲ εἶναι. ἢ ἐγώ οὖν ἀπέρχομαι ἢ ϲὺ ἤ Διονύϲιοϲ· καὶ εἰ μὲν ἀκατάλληλοϲ ὁ λόγοϲ, εἴη ἂν καὶ τὸ
ϲύ ἑτέραϲ πτώϲεωϲ, εἰ δὲ κατάλληλοϲ, δίδοται τὸ καὶ εὐθείαϲ εἶναι. —

[40] 8. Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἐκεῖνο δίδωμι, ὡϲ καὶ τὸ ϲὺ γράφειϲ ἔχει ἐν κλητικῇ ϲυντάξει. τὸ γὰρ τοιοῦτον οὐ παραϲτήϲει τὸ ϲύ, ὅτι καὶ εὐθείαϲ, ἀλλ᾿ ὅτι
καὶ κλητικῆϲ· ὅπερ ἑνούμενον εὐθείαϲ ἐϲτίν, ὅμοιον τῷ ἐγὼ γράφω ²¹⁴²¹⁵²¹⁶²¹⁷²¹⁸ κἀκεῖνοϲ γράφει, ἐπεχόμενον δὲ κατὰ τὴν ϲύ καὶ ἐπιϲτρέφον τὸ ²¹⁹ προϲφωνούμενον κλητικὴν ὁμολογήϲει οὐ δεόντωϲ παρειλημμένην κατὰ τὸ ἀντωνυμικὸν ἔθοϲ. ἐδείξαμεν γὰρ ὅτι οὐ δυναμένων τῶν ὀνομάτων
παραλαμβάνεϲθαι ἐπενοήθη τὸ μόριον· ἡ δὲ κλητικὴ τῶν ὀνομάτων
φθάνει κατὰ δεύτερον πρόϲωπον, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐν κλητικῇ περιϲϲὴ ἡ ἀντωνυμία ἐϲτίν.

[41] οὐδὲ γὰρ ἔχει ἀπολογίαν ἥνπερ ἔϲχον αἱ κατὰ
τρίτον πρόϲωπον ἀντωνυμίαι, ὡϲ δυναμένων τῶν ὀνομάτων παρα λαμβάνεϲθαι περιϲϲαὶ αὗται ἐγένοντο· ἐφ᾿ ὧν ἦν ὁ λόγοϲ ὡϲ ἕνεκα τῆϲ δείξεωϲ ἢ τῆϲ ἀναφορᾶϲ παρειλημμέναι εἰϲίν, καθὸ ἠδυνάτει πάλιν τὸ ²²⁰
ὄνομα τὸ τοιοῦτον ἐμφανίϲαι. παραλαμβανομένη γὰρ ἡ ϲύ κατὰ κλητικὴν οὔτε ἀναφορὰν ἠδύνατο παραϲτῆϲαι, δευτέρου γὰρ προϲώπου, οὔτε
τὴν δεῖξιν, καθὸ οἱ προϲφωνούμενοι ἐπιϲτρέφονται καὶ οὐ δείκνυνται, ὅπου γε καὶ ἐπὶ τοὺϲ μὴ ὑπ᾿ ὄψιν πίπτονταϲ φθάνει ἡ κλητική. οἵ ²²¹²²²²²³²²⁴ γ᾿ οὖν προϲφωνούμενοι διὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ δυϲαναϲχέτωϲ ἔχουϲιν,
ϲαφὲϲ ὅτι ἐπιζητοῦντεϲ τὸ ἴδινο ὄνομα, καίπερ ἐπὶ τῶν ϲυζύγων ἀντωνυμιῶν τοῦ τοιούτου παρεπομένου· οὐ γὰρ ἐνεχώρει ἡ ὀνοματικὴ θέϲιϲ, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν. Πῶϲ οὖν ἡ οὐ δεόντωϲ παραλαμβανομένη ἀντωνυμία ²²⁵
παρώϲεται μὲν τὴν ἀναγκαίωϲ παρειλημμένην κατὰ δεύτερον
πρόϲωπον ἐν εὐθείᾳ πτώϲει, αὐτὴ δὲ ἀποίϲεται τὸ μόνηϲ εἶναι κλητικῆϲ; Περιϲϲὸν οἶμαι ἐπειϲάγειν ἄλλαϲ ϲυντάξειϲ τοῦ λόγου ἀνενδοιάϲτωϲ ἀποδειχθέντοϲ.

²²⁶

[42] Ἐκεὶνό γε μὴν οὐ δοκεῖ μοι παρέλκειν, τὸ καὶ ὑπὲρ τῶν ²²⁷ ὑπολοίπων κλητικῶν, λέγω ἐν ἀντωνυμίαιϲ, προϲδιαϲαφῆϲαι, ὡϲ κατὰ 10 τὸν αὐτὸν μὲν λόγον καὶ αἱ δυϊκαὶ καὶ αἱ πληθυντικαὶ cύνειϲι καὶ ἐν
κλητικῇ τοῦ αὐτοῦ ὑπόντοϲ λόγου, πάλιν ἐν ὁμοφωνίᾳ οὖϲαι ταῖϲ κατ᾿ εὐθεῖαν, οὔ γε μὴν ἐν πρώτῳ ἢ τρίτῳ, καθότι οὔτε ἑαυτόν τιϲ προϲκαλεῖται οὔτε τὰ ἀπόντα καὶ κεχωριϲμένα τῶν προϲώπων· κλητικὴ ²²⁸²²⁹²³⁰²³¹ γὰρ παρόντοϲ προϲώπου πτῶϲίϲ ἐϲτιν, τοϲαύτην ἔχοντοϲ ἀπόϲταϲιν ²³² ἐφ᾿ ἣν ἂν ἡ φωνὴ ϲυντείνειεν. ὀρθῶϲ οὖν οὔτε ἡ αὐτόϲ κλητικὴν ἔχει, ἄπεϲτι γάρ, οὔτε ἡ ἐκεῖνοϲ· εἰϲ ἀπόϲταϲιν γὰρ προϲώπου ἐπενοήθη,
ἥτιϲ μάχεται τῷ ἰδιώματι τῆϲ κλητικῆϲ. — ἡ γοῦν οὗτοϲ, οὐ ταὐτὰ
ἐπιδεξαμένη ταῖϲ προκειμέναιϲ ἀντωνυμίαιϲ, δεόντωϲ καὶ ἐπὶ κλητικῆϲ τίθεται. δι᾿ ὃ καὶ μάτην κατεμέμψαντο τὴν τῶν ἀρχαίων χρῆϲιν, αὐτὸ
μόνον ὑπολαβόντεϲ ὡϲ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἐν ἀντωνυμίαιϲ ἀπαράδεκτόν ἐϲτι κλητικῆϲ πτώϲεωϲ. ἦν δὲ οὐ τὸ τρίτον, τὸ δὲ παρεπόμενον τῷ τρίτῳ, ἐπεὶ καὶ τὰ ὀνόματα τρίτου ἐϲτὶν προϲώπου καὶ οὐκ ἀμοιρεῖ ²³³
κλητικῆϲ πτώϲεωϲ.

²³⁴

[43] Ἀκόλουθόν ἐϲτιν διαλαβεῖν καὶ περὶ τῶν ἐν ταῖϲ κτητικαῖϲ κλητικῶν. Αἱ μὲν οὖν τοῦ πρώτου προϲώπου καὶ ἕνεκα τοῦ παρεπομένου ²³⁵²³⁶²³⁷²³⁸²³⁹
λόγου ϲυνίϲτανται καὶ ἔτι τῆϲ ϲυνούϲηϲ χρήϲεωϲ. οἷόν τε γὰρ προϲφωνεῖν τὰ ὑπακουόμενα κτήματα, ὅπου γε καὶ ἐν εὐθείᾳ πρὸϲ πρόϲωπον λέγεται κατὰ τὰϲ ὑπαρκτικὰϲ ϲυντάξειϲ, ἡμέτεροϲ ὑπάρχειϲ φίλοϲ, ἐμὸϲ εἶ γνώριμοϲ.

ἀλλὰ πατὴρ τεόϲ εἰμι {π 188}

ἔϲτι δὲ καὶ τὰ τῆϲ χρήϲεωϲ, ἡνίκα ὁ Νέϲτωρ τοὺϲ ἰδίουϲ παῖδαϲ προϲφωνεῖ

παῖδεϲ ἐμοί {γ 475},

²⁴⁰ καὶ ἔτι παρὰ Καλλιμάχῳ

ὦ ἐμαὶ τοῦ ἀπιόντοϲ ἄγκυραι {fr. 97 Schn.},

καὶ ἐπὶ τῆϲ ϲυλλαμβανούϲηϲ τοὺϲ ἄλλουϲ παῖδαϲ Ἀθηνᾶϲ

ὧ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη {Θ 31. α 45 et 81. ω 473}.

²⁴¹²⁴²²⁴³

[44] Ἥ γε μὴν κατὰ τρίτον ὑπὸ μὲν τοῦ λόγου ϲυνίϲταται· οἷόν ²⁴⁴ τε γὰρ τό τινοϲ κτῆμα προϲφωνεῖν, ὡϲ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπὶ τῶν κτητικῶν ὀνομάτων. καὶ ταῦτα γὰρ ἐν δυϲὶ τρίτοιϲ προϲώποιϲ καταγινόμενα ἔχει χρῆϲιν τῆϲ κλητικῆϲ, Ἀριϲτάρχειε, Αἰάντειε, Τελαμώνιε.

ὅπερ ἂν ϲυμβαίη καὶ ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν· ϲυϲταίη γὰρ ἂν ἡ ϲφέτερε· οὔ γε μὴν τὰ τῆϲ χρήϲεωϲ ἐγένετο ἡμῖν ἐμφανῆ.

²⁴⁵²⁴⁶²⁴⁷

[45] Τὰ γὰρ ἐπὶ δευτέρου προϲώπου οὐ μόνον ἡ χρῆϲιϲ κατέλειψεν, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγοϲ ἀδυνατεῖ ϲυνέχειν, οὐχ, ὡϲ οἴεται Ἅβρων, ὅτι διάφοροϲ ²⁴⁸ ὁ ἐπ᾿ αὐτοῖϲ ἀριθμὸϲ γενήϲεται. «τὸ γὰρ ὑμέτερε», φηϲί, «πληθυντικὸν μὲν ἀκουϲθήϲεται κατὰ τὸν κτήτορα, ἑνικὸν δὲ κατὰ τὸ κτῆμα·
καὶ ϲαφὲϲ ὅτι δώϲει τὸ ὑπάρξαι κλητικὴν δευτέρου προϲώπου ἰϲαρίθμου
καθεϲτώϲηϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, εἴ τιϲ φαίη ὦ ὑμέτεροι».

[46] ἔϲτιν οὖν αἴτιον τοῦ μὴ ϲυνίϲταϲθαι τὴν ἀντωνυμίαν τὸ διάφορον τῆϲ πτώϲεωϲ,
ἔχοντοϲ τοῦ λόγου οὕτωϲ. πᾶν πρόϲωπον πληθυντικὸν ϲυνέϲτηκεν ἐξ ἑνικῶν ὁμοιοπτώτων, ἐάν τε κατὰ ϲύλληψιν διαφόρων προϲώπων, ἐάν τε καὶ ἐξ ὁμοειδῶν ϲυνεϲτήκῃ. διαφόρων μὲν οὖν προϲώπων,
²⁴⁹²⁵⁰²⁵¹²⁵²²⁵³ ἐμὲ καὶ ϲὲ καὶ τοῦτον ἐθεάϲατο Τρύφων, ὃ γενήϲεται ἡμᾶϲ ²⁵⁴ ἐθεάϲατο Τρύφων· ἐμοὶ καὶ ϲοὶ καὶ τοῖϲ περὶ Διονύϲιον ἐλάληϲεν Τρύφων, ὃ γενήϲεταιι ἡμῖν ἐλάληϲεν ἐκ δὲ τῶν αὐτῶν προϲώπων
ϲὲ καὶ ϲὲ ἐθεάϲατο Δίων — ὑμᾶϲ ἐθεάϲατο Δίων, τοῦτον
καὶ τοῦτον μέμφομαι — τούτουϲ μέμφομαι. δεδομένου δὲ τοῦ τοιούτου δίδοται κἀκεῖνο, ὡϲ πάντα τὰ δεύτερα πρόϲωπα προϲφώνηϲιν
ἔχει τὴν πρὸϲ αὐτά, ὡϲ ἔχει τὸ ὑμῶν, ὑμᾶϲ. τὸ δὴ οὖν ὑμέτεροι δευτέρουἐϲτὶν προϲώπου κατ᾿ ἄμφω τὰ πρόϲωπα· καὶ γὰρ προϲφωνοῦνται οἱ κτήτορεϲ ἕνεκα τῆϲ ἐγκειμένηϲ ἀντωνυμίαϲ, καὶ τὰ κτήματα ἕνεκα
τῆϲ ἐγγενομένηϲ κλητικῆϲ. ἀμφότερα οὖν δεύτερα καθεϲτῶτα διάφορά
ἐϲτιν κατὰ τὰϲ πτώϲειϲ, εἴγε γενικὴ μὲν ἔγκειται τῶν κτητόρων, κλητικὴ δὲ τῶν κτημάτων. δι᾿ ὃ καὶ οὐκ ἀπερειδόμενοι μόνον πρὸϲ τὴν χρῆϲιν ²⁵⁵ περιγράφομεν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, πρὸϲ δὲ τὸν ἐκτεθειμένον λόγον.

[47] Ἔτι δὲ καὶ ἡ χρῆϲιϲ τῆϲ ἐμόϲ τὸ κλητικὸν παρέωϲται, ὅπερ ²⁵⁶²⁵⁷²⁵⁸ ἦν ὁμόφωνον αἰτιατικῇ τῇ ἐμέ. καὶ ἴϲωϲ τοῦτο αἴτιον ἐγίνετο τῆϲ
ἐλλείψεωϲ, καθὸ παραλαμβανόμενον ἔμφαϲιν ἀκαταλλήλου λόγου παριϲτάνει. δεόντωϲ γ᾿ οὖν Ἀττικῷ ϲχήματι ϲυνεχρήϲατο ὁ ποιητὴϲ κατεπείξαντοϲ τοῦ λόγου παραλαβεῖν τὸ κλητικὸν ϲχῆμα ἐν τῷ

²⁵⁹

γαμβρὸϲ ἐμὸϲ θύγατέρ τε {τ 406}.

πῶϲ ἄρ᾿ οὐ δοθείη καὶ διὰ τὸν προεκκείμενον λόγον καὶ διὰ τὰ ϲυνυπάρχοντα αὐτῷ ἑνικὰ κατὰ γένοϲ, οὐδετέρωϲ μὲν

τέκνον ἐμόν {λ 155},

θηλυκῶϲ δὲ

μῆτερ ἐμή {λ 164};

τούτων γὰρ ὑπαρχόντων ἀνάγκη καὶ τὸ ἀρϲενικὸν ϲυνυπάρχειν.

²⁶⁰²⁶¹²⁶²²⁶³²⁶⁴

[48] Εἴρηται ἡμῖν περὶ ϲυνεμπτώϲεωϲ τῆϲ ἐμοῦ, πότε κτητική ἐϲτι
καὶ πότε πρωτόἡνίκα καὶ περὶ τῆϲ ζηνοδοτείοιυ γραφῆϲ διαλαμβάνομεν. — πρόδηλόϲ τέ ἐϲτι καὶ ἡ ἐμοί ἀντωνυμία ϲυνεμπίπτουϲα πληθυντικῇ ϲυνάρθρῳ καὶ δοτικῇ ἑνικῇ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον, οὐ

μὴν κατὰ τρίτον· ὀρθοτονομένη γὰρ ἡ ἑνικὴ περιϲπᾶται, ἣ γε μὴν κτητικὴ ὀξύνεται. ϲαφὲϲ δ᾿ ὅτι καὶ ἐγκλιθεῖϲαι αἱ πρωτότυποι ἀποβάλλουϲι τὴν ϲυνέμπτωϲιν. δι᾿ ὃ κἀκεῖνο τὸ ἀνάγνωϲμα οὐκ ἐγκλινόμενον
τὴν κτητικὴν ἀντωνυμίαν ϲημαίνει, ²⁶⁵

οἱ δὲ οἳ ἐβλάφθηϲαν {Ψ 387}·

ἐγκλιτικῶϲ γε μὴν ἀναγνωϲθέν, ἡνίκα ὀξύνομεν τὴν δέ ϲυλλαβήν, ἔθοϲ τηρεῖ Ὁμηρικὸν τὸ δοτικὴν ἀντὶ γενικῆϲ παρειλῆφθαι.

²⁶⁶

[49] Εἴπομεν καὶ περὶ ϲυνεμπτώϲεωϲ τῆϲ τῶν ἄρθρων, ὡϲ τὰ
ὑποτακτικὰ ταῖϲ κτητικαῖϲ κατὰ τρίτον πρόϲωπον ὁμοφωνεῖ, καὶ ὡϲ πάλιν διὰ τὸ τοιοῦτον πτωτικῶν μὲν ϲυνόντων κτητικαί εἰϲιν ἀντωνυμίαι ²⁶⁷
τὰ τοιαῦτα, ²⁶⁸²⁶⁹²⁷⁰²⁷¹

ὃν γόνον {λ 234},

οὕνεκ᾿ ἂρ᾿ οὐχ ῷ πατρί {ν 265},

ᾧ θυμῷ εἴξαϲα {ε 126},

ᾗ κεφαλ φορέειν {Π 800},

ἦε ὃν αὐτοῦ χρεῖοϲ {α 409}.

ῥημάτων δὲ ἐπιφερομένων πάλινκατάλληλα τὰ ϲχήματα γίνεται ἀρθρικὴν
ἀναδεξάμενα ϲύνταξιν, εἴγε καὶ τὸ τοιοῦτον ἐδείχθη, ὡϲ καὶ τὰ ὑποτακτικὰ ἄρθρα ἐπὶ ῥῆμα φέρεται,

ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖϲ ἄλγε᾿ ἔθηκεν {Α 2},

τοῦ ἐξῆϲ ὄντοϲ ἢ ἔθηκεν μυρία κακὰ τοῖϲ Ἕλληϲιν·

ὅϲ ποτέ μ᾿ εἰρόμενοϲ {H 127},

ὃϲ εἰρόμενόϲ με.

Δυϲέφικτόν ἐϲτιν τὴν ἐν ἅπαϲι τοῖϲ μέρεϲιν τοῦ λόγου ϲυνέμπτωϲιν παραθέϲθαι· ἀρκετὴ γάρ ἐϲτι καὶ ἡ προκειμένη εἰϲ τὸ παραϲτῆϲαι τὴν ὑπόλοιπον ϲυνέμπτωϲιν.

²⁷²

[50] Οὐ μὴν ἐκεῖνο ἄξιόν ἐϲτι παραλιπεῖν, δι᾿ ὅτι ἐπὶ μὲν ἀρϲενικῶν ²⁷³ καὶ θηλυκῶν πληθυντικῶν προφανὲϲ γίνεται τὸ ἀκατάλληλον ποιουμένων ²⁷⁴
μένων ϲύνταξιν τὴν πρὸϲ τὸ ἑνικόν, εἰ φαίημεν οἱ ἄνδρεϲ λέγει, αἱ γυναῖκεϲ λέγει, οὐ μὴν κατ᾿ οὐδετέραν προφοράν, κἂνμ τὸ αὐτὸ δηλούμενον ᾖ μόνον τοῦ χαρακτῆροϲ ἐνηλλαγμένου, εἰ φαίημεν τὰ γύναια
²⁷⁵²⁷⁶²⁷⁷²⁷⁸ λέγει. οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο τὸ ἄπορον ἐπιλύει, ὡϲ Βοιώτιόν ἐϲτιν ἔθοϲ, ὅμοιον τῷ παρὰ Πινδάρῳ

ἀχεῖται ὀμφαὶ μελέων ϲὺν αὐλοῖϲ fr. 45, 18 Boeckh,

²⁷⁹

75, 18 Schroeder}

αὐτὸ γὰρ τοῦτο ἐπιζητεῖ ὁ λόγοϲ, ὡϲ λανθάνει τὸ ϲχῆμα τὸ τοῦ οὐδετέρου. ὅτι γὰρ οὐδὲν ἡ τοῦ γένουϲ ϲύνταξιϲ ὑπεκλύει τὸν λόγον, ὡϲ ὅτι τὰ οὐδέτερα ἁρμόδιά ἐϲτιν τοῖϲ ἑνικοῖϲ, ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ ἐν μὲν τοῖϲ
ἀπτώτοιϲ ἀδιαφορεῖν τὴν τῶν γενῶν ϲύνταξιν· πᾶν γὰρ μέροϲ λόγου ἄπτωτον μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἔχει ϲύνταξιν ἅπαϲι τοῖϲ γένεϲιν. —

[51] Ἕϲτιν δὲ καὶ οὕτωϲ φάναι. ἐδείξαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ὡϲ
²⁸⁰²⁸¹²⁸² οὐδὲν μέροϲ λόγου γίνεται ἀκατάλληλον ἐν ᾧ μὴ διεκρίθῃ, ὡϲ τὰ ἐπιρρήματα ἐν ἀριθμῷ, χωρὶϲ εἰ μὴ αὐτὰ δηλώϲειεν ἀριθμόν, οὐδ᾿ ἐν διαφόροιϲ
χρόνοιϲ, χωρὶϲ εἰ μὴ αὐτὰ πάλιν διαϲτείλειε χρόνον, ὡϲ ἐν τῷ χθέϲ, αὔριον καὶ ἄλλοιϲ οἷϲ παρεθέμεθα. οἱ ϲύνδεϲμοι ἀριθμὸν οὐκ ἐπιδεξάμενοι οὐδὲ παρὰ τοὺϲ ἀριθμοὺϲ ἁμαρτάνονται, ἀλλ᾿ οὐδὲ γένοϲ. πρόδηλον
²⁸³ τὸ εἰρημένον ἐπὶ πάντων τῶν μερῶν τοῦ λόγου. τὰ δὴ ῥήματα
γένοϲ μὲν οὐ διακρίνει, ἀριθμὸν δὲ καὶ πρόϲωπον καὶ ἄλλα περὶ ἃ ²⁸⁴ καταγίνεται. οὐκ ἄρα ὀφείλει γινώϲκειν ἐν διαφόρῳ ϲχήματι τὸ οὐδέτερον καὶ ἐν διαφόρῳ τὸ ἀρϲενικὸν ἢ θηλυκόν· πῶϲ οὖν φαμεν λέγουϲιν
οἱ ἄνθρωποι καὶ λέγει τὰ παιδία; εἰ δὲ ἀριθμὸν παρεμφαίνει, ϲαφὲϲ
ὅτι ϲυμπληθυνθήϲεται τοῖϲ ϲυνοῦϲι πληθυντικοῖϲ, καὶ δῆλον ὅτι τὸ

ϲπάρτα λέλυνται {B 135}

²⁸⁵ ἀναλογώτερον τοῦ

δοῦρα ϲέϲηπεν {B 135}. —

[52] Παρὸν κἀκ τῶν πρώτων καὶ δευτέρων προϲώπων διελέγξαι τὸ
²⁸⁶²⁸⁷²⁸⁸²⁸⁹ ϲχῆμα. εἰ γὰρ ὑγιὲϲ τὸ φάναι φιλοπονοῦμεν παιδία ὄντα, οὐχὶ
φιλοπονῶ παιδία ὄντα, καὶ ἔτι ἐπὶ δευτέρων προϲώπων ταὐτόν, πῶϲ οὐ δοθήϲεται ἄλογον μὲν καθίϲταϲθαι τὸ φιλοπονεῖ παιδία ὄντα; Καὶ αὕτη μὲν ἀπόδειζίϲ ἐϲτιν τοῦ ὑγιοῦϲ λόγου.

[53] Αἴτιον μέντοι ὑπολαμβάνω τοῦ παραδέξαϲθαι τὴν ἑνικὴν ϲύνταξιν
τὰ ῥήματα οὐκ ἄλλο τι ἢ τὴν ὁμοφωνίαν τῆϲ εὐθείαϲ ὡϲ πρὸϲ τὴν αἰτιατικήν, ὅπερ οὐ παρείπετο τοῖϲ τε ἀρρενικοῖϲ καὶ θηλυκοῖϲ. δι᾿ ὃ καὶ ἐν τῇ εὐθείᾳ προφανὴϲ ἡ ἀκαταλληλότηϲ γίνεται ἐν τῷ οἱ
ἄνδρεϲ γράφει, οὐ μὴν ἐν αἰτιατικῇ· ἐν μεταβάϲει γὰρ τὸ πρόϲωπον
νοεῖται τοῦ γράφει, ἄνδραϲ γράφει. ἀναμεριϲθεῖϲαι οὖν αἱ πτώϲειϲ ἐν ἰδίαιϲ φωναῖϲ διέκριναν τό τε κατάλληλον καὶ τὸ ἀκατάλληλον. οὐ
τοῦ τοιούτου δὲ παρεπομένου κατ᾿ οὐδέτερον ϲχῆμα ϲυνέβαινε τὸ μὲν ἕτερον φυϲικώτερόν πωϲ ἔχειν, λέγω τὸ κατ᾿ αἰτιατικήν, φέρε εἰπεῖν γράφει τὰ παιδία, ὡϲ εἰ καὶ γράφει τοὺϲ παῖδαϲ· καὶ ἐπεὶ ἐν μὲν ²⁹⁰
τῷ ἀρϲενικῷ οὐχ αἱ αὐταὶ φωναί, γράφει γὰρ οἱ παῖδεϲ, ὅπερ ἦν
ἀνακόλουθον, ἐν δὲ τῷ οὐδετέρῳ ταὐτόν, τῇ πρὸϲ τὴν αἰτιατικὴν ὁμοφωνίᾳ ²⁹¹²⁹²²⁹³²⁹⁴²⁹⁵ τὸ ϲχῆμα δύϲληπτον ἐποίει τὸ ἀκατάλληλον. —Ἐδείχθη ἄρα καὶ δι᾿ ὅτι ἀκατάλληλον καὶ δι’ ὅτι λανθάνει.

²⁹⁶

[54] Ἐξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ καθολικῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ῥημάτων, ²⁹⁷
ἣν πάνυ διείληφα πολυμερεϲτάτην οὖϲαν δεῖϲθαι οὐ μετρίαϲ ἐπιϲτάϲεωϲ· 1. αἵ τε γὰρ παρεπόμεναι ἐγκλίϲειϲ λόγον ἀπαιτήϲουϲι τῆϲ ϲυντάξεωϲ,
καὶ 2. οἱ ἐν αὐταῖϲ ἀναμεριϲθέντεϲ χρόνοι, καὶ 3. ἡ ϲυμπαρεπομένη
διάθεϲιϲ, ἐνεργητικὴ οὖϲα ἢ παθητική, καὶ ἡ μεταξὺ τούτων πεπτωκυῖα μέϲη, οὐ προϲχωροῦϲα οὐδετέρᾳ, κοὶ 4. τὰ ἐγγινόμενα πρόϲωπα ἐν τῷ καθόλου ἢ μερικῶϲ ἢ οὐδ᾿ ὅλωϲ, καὶ 5. εἰ ἅπαϲιν ϲύμφωνοί εἰϲιν αἱ. δύο διαθέϲειϲ, ἥ τε ἐνεργητικὴ καὶ ἡ παθητική, 6. τίνα τε αὐτῶν πλαγίαιϲ

θέλει ἐπαρτᾶϲθαι, καὶ πότερον ἀδιαφόρωϲ ἢ κατὰ μεριϲμὸν τὸν δέοντα τῶν πτώϲεων. εἰϲὶ καὶ ἄλλαι ἰδικώτεραι ϲυντάξειϲ τῶν προκατειλεγμένων, ἃϲ κατὰ τὸ ἐπιβάλλον διακρινοῦμεν.

²⁹⁸²⁹⁹³⁰⁰³⁰¹³⁰²

[55] Ἡ ἀπαρέμφατοϲ ἔγκλιϲιϲ διϲτάζεται πρόϲ τινων εἰ ἔγκλιϲιϲ
καὶ εἰ ὅλωϲ ῥήματα τὰ ἀπαρέμφατα· «Τί γὰρ μὴ μᾶλλον ἐπιρρήματα ἐκ ῥημάτων γενόμενα;» καὶ εἴη ἂν τὰ ϲυνηγοροῦντα τῷ λόγῳ τοιαῦτα.
³⁰³ «Τοῖϲ ῥήμαϲιν ἐξαίρετοϲ παρέπεται ἡ ψυχικὴ θιάθεϲιϲ, ὅπερ οὐ ϲύνεϲτι ³⁰⁴
τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ, καὶ τὸ ἐν ἀριθμοῖϲ καὶ προϲώποιϲ καταγίνεϲθαι, ὧν τῆϲ διαφορᾶϲ οὐκ ἔτυχεν τὸ ἀπαρέμφατον, καθὸ καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν ³⁰⁵³⁰⁶³⁰⁷³⁰⁸ μεταληφθεῖϲα μετοχὴ ϲτερουμένη τῶν προκειμένων καὶ τῆϲ τῶν ῥημάτων ἰδέαϲ ἀπεβλήθη. οὐ γὰρ δή γε ὁ μεταϲχηματιϲμὸϲ τοῦ χρόνου ἐν τῷ
γράφειν ἢ γράψαι καὶ ἔτι ἡ ϲυνοῦϲα διάθεϲιϲ ϲυνάξει τὸ ῥήματα αὐτὰ πάντωϲ καλεῖϲθαι, ἐπεὶ ταὐτὸν ϲύνεϲτι τῇ μετοχῇ καὶ οὐ ῥήματα αἱ μετοχαί.»

[56] Πόθεν δέ, ὅτι ἐπιρρήματα; 1. «Καθότι ἔγκλιϲιϲ μὲν διάφοροϲ

φοροϲ κατὰ ϲύνταξιν τοῦ αὐτοῦ προϲώπου οὐ παραλαμβάνεται· οὐ γάρ φαμεν γράφειϲ λέξαιϲ τι τῶν τοιούτων μὴ δυναμένων παραλαμβάνεϲθαι, ἀλλά φαμεν θέλειϲ γράφειν, ἀναγινώϲκειν βούλει. —
2. ἴδιον δὲ ἦν ἐπιρρημάτων τὸ ϲὺν ῥήμαϲι παραλαμβάνεϲθαι προτακτικῶϲ ἢ ὑποτακτικῶϲ, ὅπερ παρείπετο τῷ γράφειν θέλω, θέλω γράφειν,
ὡϲ εἰ καὶ Ἑλληνιϲτὶ λέγω, λέγω Ἑλληνιϲτί. — 3. καὶ ὡϲ ³⁰⁹³¹⁰³¹¹ τὸ Ἑλληνιϲτί προϲλαβὸν τὸ λέγω ἀπαρτίζει τὸν λόγον, οὕτω τὸ γράφειν
προϲλαβὸν τὸ θέλω. — 4. καὶ ὡϲ ἀδιαφορεῖ κατὰ παντὸϲ ἀριθμοῦ τὰ ἐπιρρήματα, οὕτωϲ καὶ τὸ γράφειν θέλω ἢ θέλομεν. — 5. καὶ ὡϲ ³¹² ἀδιαφορεῖ κατὰ τὰ πρόϲωπα, Ἑλληνιϲτὶ λέγω, Ἑλληνιϲτὶ λέγειϲ,
οὕτωϲ τὸ γράφειν θέλω, γράφειν θέλειϲ. — 6. καὶ εἰ ἀπὸ ῥημάτων
ἔϲθ᾿ ὅτε τὰ ἐπιρρήματα παράγεται, ὡϲ αὐτῷ τῷ Ἑλληνιϲτί τὸ ἑλληνίζω παράκειται, οὐ κωλύει καὶ τὸ γράφω παρακεῖϲθαι τῷ γράφειν, ³¹³ οὐ μαχομένου τοῦ διαφόρου χρόνου· δύναται γὰρ κατὰ χρόνον τὸ ἐπίρρημα ἀποτελεῖϲθαι, καθὸ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι κἀπὶ τῶν μετοχῶν, εἴγε τῷ μὲν
γράφω ἡ γράφων παράκειται, τῷ δὲ ἔγραψα ἡ γράψαϲ. τῷ γὰρ αὐτῷ
λόγῳ καὶ τῷ γράφω τὸ γράφειν παρακείϲεται, τῷ τε ἔγραψα τὸ γράψαι.»

³¹⁴³¹⁵³¹⁶³¹⁷

[57] Ἄλλ᾿ ἔϲτιν γε πρὸϲ ταῦτα φάναι. καὶ πρὸϲ μὲν τὴν ϲύνταξιν ³¹⁸
τοῦ θέλω γράφειν καὶ τῶν τοιούτων, ὡϲ οὐκ ἐν τῷ καθόλου δίδοται τὸ κατὰ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου διαφόρουϲ ἐγκλίϲειϲ μὴ παραλαμβάνεϲθαι· φαμὲν γὰρ ἐὰν ἀναγινώϲκῃϲ πρόϲεχε, ἐὰν διαλέγῃ ἐπίϲτρεφε
ϲεαυτόν, πρὸϲ τῷ μηδὲ ἐν τῷ καθόλου τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν διήκειν·
φαμὲν γὰρ προαιροῦμαι ἀναγινώϲκειν καὶ φιλῶ γράφειν, οὐ μὴν γελῶ γράφειν οὐδὲ ϲκάλλω λέγειν, ἅπερ εἰ κατὰ τὸν λόγον ἦν τῶν ἐπιρρημάτων, οὐκ ἂν ἦν τι ἐμποδὼν τὸ τὰ ἐπιρρήματα ἐπὶ ῥήματα
φέρεϲθαι.

[58] Ἔϲτιν οὖν τῆϲ ϲυντάξεωϲ αἰτία ἥδε. τῶν ῥημάτων μέν ἐϲτιν ἐμπεριεκτικὰ πραγμάτων, ἐφ᾿ ἃ καὶ ἡ ὁριϲτικὴ ἔγκλιϲιϲ
ἐπερείδεται καὶ αἱ ὑπόλοιποι, ὡϲ τὸ γράφω, ἐρέϲϲω, τύπτω· ἃ δὲ ³¹⁹³²⁰³²¹³²² αὐτὸ μόνον προαίρεϲιν ψυχῆϲ ὁρίζεται, ἐλλείποντα τῷ πράγματι, ὡϲ τὸ
θέλω, βούλομαι, προθυμοῦμαι, ἃ δὴ ὡϲπερεὶ κενὰ ὄντα ἀναπληροῦνται ³²³ τῇ τοῦ πράγματοϲ παραθέϲει, ὅπερ οὐκ ἄλλο τί ἐϲτιν ἢ τὸ προκείμενον ἀπαρέμφατον, γενικώτατον καθεϲτὼϲ τῶν ἄλλων ῥημάτων, ³²⁴
ὡϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ δεδείξεται, θέλω περιπατεῖν, βούλομαι γράφειν. τά γε μὴν ἀπειληφότα διὰ τοῦ ἐπακολουθοῦντοϲ ὁριϲμοῦ τὸ πρᾶγμα
ἀπροϲδεῆ καθειϲτήκει ὡϲ πρὸϲ τὴν ϲύνταξιν τῶν ἀπαρεμφάτων· ἐγκειμένου γὰρ τοῦ τύπτειν ἐν τῷ τύπτω περιϲϲὸν τὸ ἐπάγειν ἕτερον πρᾶγμα, τύπτω γράφειν, οὐ μὴν ἐν τῷ θέλω γράφειν.

[59] Καθὼϲ ἔφαμεν, ἔϲτιν γενικωτάτη ἡ τῶν ἀπαρεμφάτων ἔγκλιϲιϲ,
ἀναγκαίωϲ λείπουϲα τοῖϲ προδιαπορηθεῖϲι, τοῖϲ προϲώποιϲ καὶ τῷ παρεπομένῳ ἀριθμῷ, ὃϲ οὐ φύϲει παρέπεται τῷ ῥήματι, παρακολούθημα ³²⁵³²⁶³²⁷³²⁸³²⁹ δὲ γίνεται προϲώπων τῶν μετειληφότων τοῦ πράγματοϲ. αὐτὸ
γὰρ τὸ πρᾶγμα ἕν ἐϲτιν, τὸ γράφειν, τὸ περιπατεῖν· ὅπερ ἐγγινόμενον ἐν προϲώποιϲ ποιεῖ τὸ περιπατῶ, τὸ περιπατοῦμεν, τὸ περιπατοῦϲιν. — Οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο ἀληθεύϲει, ὡϲ τὸ ῥῆμα δεκτικόν ἐϲτιν προϲώπων
πάλιν γὰρ ἐκ τοῦ παρεπομένου τὸ τοιοῦτον ἐπεγένετο. τὰ γὰρ
πρόϲωπα τοῦ πράγματοϲ εἰϲ πρόϲωπα ἀνεμερίϲθη, περιπατῶ, περιπατεῖϲ, περιπατεῖ· αὐτό γε μὴν ἐκτὸϲ ὂν προϲώπων καὶ ἀριθμῶν
ϲυμφέρεται ἅπαϲιν ἀριθμοῖϲ καὶ ἅπαϲι προϲώποιϲ. — Ἀλλ᾿ οὐδὲ ψυχικὴν διάθεϲιν τὸ ῥῆμα ἐπιδέχεται. πάλιν γὰρ τὰ μετειληφότα πρόϲωπα τοῦ ³³⁰ πράγματοϲ τὴν ἐν αὑτοῖϲ διάθεϲιν ὁμολογεῖ διὰ τοῦ ῥήματοϲ· τὰ δέ,
³³¹ ὡϲ οὐκέτι ἐγγενόμενα ἐν προϲώποιϲ, οὐδὲ τὸ ἐν τούτοιϲ ἐπιγενόμενον ἐνδιάετον τῆϲ ψυχῆϲ ὁμολογεῖ.

[60] Ἴδιον οὖν ῥήματόϲ ἐϲτιν ἐν
ἰδίοιϲ μεταϲχηματιϲμοῖϲ διάφοροϲ χρόνοϲ διάθεϲίϲ τε ἡ ἐνεργητικὴ καὶ παθητικὴ καὶ ἔτι ἡ μέϲη· ὧν πάντων μετέλαβεν τὸ γενικώτατον ῥῆμα, λέγω ³³²³³³³³⁴³³⁵³³⁶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἐπεὶ εἴπερ τῇ φύϲει ἦν ἀπαρέμφατον, πῶϲ ταῦτα παρεμφαίνει; ἔϲτι γοῦν ἐπινοῆϲαι τὸ γενικώτατον ὄνομα ἐν θέϲει ἰδίᾳ καταγινόμενον
ἢ κοινῇ ἐν πτώϲει τῇ παρεπομένῃ, ἐν γένει τῷ δέοντι· τό γε μὴν ἰδικώτατον καταγίνεϲθαι ἐν πατρωνυμικῇ ἐννοίᾳ ἢ ἐν κτητικῇ καὶ ἔτι
ταῖϲ ὑπολοίποιϲ· καὶ δῆλον ὅτι οὐκ ἂν θαρρήϲειέ τιϲ φάναι μὴ εἶναι ὄνομα ὃ μή ἐϲτιν πατρωνυμικὸν ἢ κτητικὸν ἤ τι τῶν ὑπὸ τοιοῦτο
πιπτόντων. τούτῳ οὖν τῷ λόγῳ παραδεξόμεθα τὸ ὁριϲτικὸν ῥῆμα καὶ εὐκτικὸν καὶ ἔτι τὰ ὑπόλοιπα εἴδη τοῦ γενικοῦ ῥήματοϲ, ὃ δὴ οὐ πάντωϲ ϲτερήϲεται τοῦ μὴ ῥῆμα εἶναι, ἐὰν μὴ ὑπαγορεύῃ τὴν ἰδικὴν

ϲημαϲίαν.

[61] Ἕϲτιν καὶ οὕτωϲ ἐπιδεῖξαι. Καθόλου πᾶν παρηγμένον ἀπό τινοϲ ἀνάλυϲιν ἔχει τὴν πρὸϲ τὸ πρωτότυπον μετὰ λέξεωϲ τῆϲ ϲημαινούϲηϲ ³³⁷³³⁸³³⁹³⁴⁰
ταὐτὸν τῇ παραγωγῇ. παρὰ τὴν Ἕκτοροϲ γενικὴν ἀποτελεῖται τὸ Ἑκτορίδηϲ, ᾧ καὶ προϲγίνεται τὸ υἱόϲ, καὶ διὰ τοῦτο ἀναλύεται ³⁴¹ εἰϲ τὸ Ἕκτοροϲ υἱόϲ. παρὰ τὸ γοργόϲ ἀποτελεῖται τὸ γοργότεροϲ ³⁴² προϲγινομένου τοῦ μᾶλλον, ὃ δὴ πάλιν ἀνάλυϲιν ἔχει εἰϲ τὸ γοργὸϲ μᾶλλον. παρὰ τοὺϲ ἵππουϲ ἐμπεριεκτικόν τι ἀποτελεῖται, τὸ ἱππών,

ὃ δὴ πάλιν ἀναλύεται εἰϲ τὸ ἵππουϲ ϲυνέχον. καὶ περιϲϲὸν ἂν εἴη εἰϲ τὸ τοιοῦτο παρατίθεϲθαι· δῆλον γὰρ τὸ εἰρημένον. Καὶ δὴ πᾶϲα ἔγκλιϲιϲ οὐκ εἰϲ ἄλλο τι μεταλαμβάνεται ἢ εἰϲ ἀπαρέμφατον μετὰ λέξεωϲ τῆϲ
ϲημαινούϲηϲ ταὐτὸν τῇ ἐγκλίϲει, ὅτε οὕτωϲ φαμέν, περιπατῶ —ὡριϲάμην περιπατεῖν, περιπατοῖμι — ηὐξάμην περιπατεῖν, περιπάτει —
προϲέταξα περιπατεῖν. Πῶϲ οὖν οὐ βίαιον τὸ τὰ ϲυνεκτικώτατα τῶν ἁπάντων ῥημάτων περιγράφειν τῆϲ τῶν ῥημάτων ἐννοίαϲ;

[62] Οὐ λέληϲμαι ὡϲ ἐν ἑτέροιϲ ϲυμφερόμενόϲ τιϲι τὴν ὁριϲτικὴν ³⁴³ ἔγκλιϲιν παρεδεχόμην ὡϲ πρωτεύουϲαν τῶν ἄλλων. ἀλλ᾿ οὖν γε ἡ ἀκριβὴϲ ἐξέταϲιϲ τοῦ λόγου κατηνάγκαϲε τὸ μεταθέϲθαι, ϲυγχωρουμένου
³⁴⁴³⁴⁵³⁴⁶ ἐκείνου, ὡϲ δεόντωϲ ἀπὸ τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἀρχόμεθα, οὐχ ὡϲ
πρώτηϲ οὔϲηϲ, ὡϲ δὲ ἐκφανεϲτάτηϲ οὔϲηϲ καὶ πολλῆϲ καὶ δυναμένηϲ διδάξαι καὶ τὰϲ ἐγγενομέναϲ ϲυνεμπτώϲειϲ καὶ τὰ ἐγγενόμενα πάθη καὶ παραγωγάϲ, οὐδὲ τοῦ τοιούτου μαχομένου, καθὸ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ

ἐλλειπεϲτέρα ἡ ἀπαρέμφατοϲ ἔγκλιϲιϲ, εἴγε καὶ τὰ πρωτότυπα τῶν λέξεων ἐν ἐλάττονι καταγίνεται ὕλῃ τῶν παραγωγῶν.

³⁴⁷³⁴⁸³⁴⁹³⁵⁰

[63] Οἶμαι δὲ καὶ τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ, ἐκϲτὰν τῆϲ προϲτακτικηϲ ³⁵¹³⁵² ϲυντάξεωϲ, δεόντωϲ ἀνθυπαλλάξαι τὴν ἀπϲρέμφατον ἔγκλιϲιν, οὖϲαν
γενικήν εἰϲ ἣν καὶ ἐδείχθη ἅπαντα τὰ ἰδικὰ μεταλαμβανόμενα. Οὕτωϲ γὰρ ἔχει καὶ ἡ ἐπιϲταλτικὴ ϲύντοξιϲ, Τρύφων Θέωνι χαίρειν, τοῦτο διαφέρουϲα τῆϲ Ὁμηρικῆϲ ϲυνηθείαϲ, καθὸ ἡ μὲν ἐπὶ τὸ προϲτακτικὸν

φύϲει καταφέρεται, καὶ οἷόν τέ ἐϲτιν ἐπ᾿ αὐτῆϲ τὰ προϲτακτικὰ παραλαμβάνειν, προϲῆπται μέντοι τῷ δοθέντι ϲχήματι τοῦ λόγου· οὐ μὴν ἔτι τὸ ἐν τῇ ἐπιϲταλτικῇ ϲυντάξει ἠδύνατο τοιοῦτον παραδέξαϲθαι. ἔχει γὰρ ὁ λόγοϲ οὕτωϲ.

[64] Εἴπομεν ὡϲ ἀναγκαίωϲ ἡ εὐθεῖα τῶν κυρίων ὀνομάτων παραλαβάνεται·
ἀλλὰ καὶ ἡ δοτική, ἣν περιποιεῖται ἡ τοῦ λόγου ϲύνταξιϲ, ³⁵³³⁵⁴³⁵⁵³⁵⁶³⁵⁷ οὐ δυναμένη τὴν προϲτακτικὴν ἔγκλιϲιν παραδέξαϲθαι, ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἄλλην τινά. ἔϲτι γὰρ τῷ Διονυϲίῳ χαίρειν ἐν ἶϲῳ τὸ Διονύϲιε χαῖρε, ὅπερ οὐ δύναται ἐγχωρῆϲαι, ἐπεὶ ἡ προϲτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ καὶ ἔτι ἡ
κλητικὴ πτῶϲιϲ ἐπὶ παροῦϲι τοῖϲ προϲώποιϲ ϲύνεϲτιν, ᾧ δὲ τὰ τοῦ
λόγου ἐπιϲτέλλεται, ἄπεϲτι, καὶ αὐτὸϲ δὲ ὁ ἐπιϲτέλλων παρὼν ἀπόντοϲ ϲύνταξιν ποιεῖται. ἡ γὰρ εὐθεῖα τῶν ὀνομάτων δέδεικται ὡϲ τρίτον
ἐϲτὶν πρόϲωπον. (ἐδείξαμεν γὰρ ὡϲ οὐ προϲεχώρει ἡ ἐν εὐθείαιϲ ἀντωνυμικὴ ³⁵⁸ ϲύνταξιϲ, ἐν δείξει οὖϲα τῶν παρόντων προϲώπων. ὃ πάλιν ³⁵⁹ οὐκ ἐνεχώρει τῷ λόγῳ, εἴγε ἀμφότερα τὰ πρόϲωπα οὐχ ὁρώμενά ἐϲτιν,
τό τε τοῦ ἐπιϲτέλλοντοϲ καὶ τὸ τοῦ ἐπιϲτελλομένου.) ϲυνούϲηϲ οὖν ³⁶⁰³⁶¹³⁶²
τῆϲ εὐθείαϲ καὶ ἔτι τῆϲ δοτικῆϲ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἀνάγκη πᾶϲα καὶ τὰ ϲυνταϲϲόμενα ῥήματα ἐν τρίτῳ καταγίνεϲθαι, καὶ ϲυντάϲϲεϲθαι οὐκ ἐν ἄλλῃ γε πτώϲει ἢ τῇ εὐθείᾳ.

[65] Τό γ᾿ οὖν προκείμενον
ῥῆμα ἐπὶ τὴν εὐθεῖαν ϲυντείνει εν· Ἀπολλώνιοϲ Διονυϲίῳ χαιρέτω ἢ καὶ ἔτι χαίρει ἢ χαίροι. ἀλλ᾿ ἵνα δῶμεν τὰ τοῦ λόγου κατάλληλα
εἶναι, ἐκεῖνο ϲαφέϲτατόν ἐϲτιν, ὅτι τὸ κατὰ τὴν εὐθεῖαν μετέλαβεν τοῦ χαίρειν, οὐχὶ τὸ κατὰ δοτικήν· ἦν γε μὴν τοὐναντίον τὸ προϲχωροῦν
τῷ ἐπιϲτελλομένῳ τὸ χαίρειν, ὡϲ εἰ καὶ τοῖϲ ὑπ’ ὄψιν ϲυνοῦϲίν φαμεν τὸ χαῖρε, οὐχ ἑαυτοῖϲ προϲτιθέντεϲ τὸ χαίροιμι ἢ χαίρω. οὐ δυναμένου οὖν τοῦ τοιούτου παραλαμβάνεϲθαι ἀνάγκη πᾶϲα εἰϲ τὸ γενικὸν

ἀπαρέμφατον μεταλαμβάνεϲθαι τὴν ϲύνταξιν, ϲυνηθέϲτερον ὑπακουομένηϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ λέγει ἢ εὔχεται, Τρύφων Θέωνι λέγει χαίρειν, ϲυνήθωϲ καὶ ἅλλων ὑπακουομένων, ὡϲ

κόπτων ἀμφοτέρῃϲιν {ϲ 28 },

³⁶³³⁶⁴³⁶⁵ ὕει, βροντᾶ. ἐξαιρέτωϲ γε μὴν καὶ τῶν ῥημάτων αἱ ἐγκλίϲειϲ ἔχουϲιν
ἐγκείμενα ῥήματα, καθὼϲ ἐδείξαμεν ὅτι ἐν τῷ χαίροιϲἔγκειται τὸ εὔχεϲθαι, ἐν τῷ χαῖρε τὸ προϲτάξαι, ἅπερ μετὰ τῶν ἀπαρεμφάτων παραλαμβάνεται, ³⁶⁶ ὁπηνίκα καὶ ἐγκλίϲειϲ εἰϲ αὐτὰ μετατίθενται.

[66] Τὸ δὲ οὖν Διονυϲίῳ ³⁶⁷
χαίρειν ἔχει ϲυνυπάρχον ῥῆμά τι τῶν προκειμένων, φέρε εἰπεῖν τὸ εὔχεται ἢ λέγει, ὅπερ ϲυνηθέϲτερον· ἔννοιαν γὰρ προϲτακτικωτέραν
ὑπαγορεύει, ᾗ καὶ ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ ϲυγχρώμεθα τὴν εὐκτικὴν παραπεμπόμενοι, οὕτωϲ ἐχόντων καὶ τῶν Ὁμηρικῶν

ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦϲα {α 1},

χαῖρε, ξεῖνε {θ 461},

μῆνιν ἄειδε, θεά {Α 1}

ἐνθένδε γὰρ καὶ προειλόμην φάναι ὡϲ ἀντὶ προϲτακτικῶν τὰ ἀπαρέμφατα παρείληπται κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν. — ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι καὶ τῷ ³⁶⁸³⁶⁹³⁷⁰
ὑπακουομένῳ ῥήματι προϲχωρεῖ τὰ τῆϲ αὐτοτελείαϲ. οὐ γὰρ ἡ ἐξ ἀπαρεμφάτου ϲύνταξιϲ κατακλείει λόγον, εἰ μὴ ἀναπληρωθείη δι᾿ ὧν ἀπαρέμφατόϲ ἐϲτι. τὸ δὴ οὖν Θέων Ἀπολλωνίῳ χαίρειν οὐκ ἂν
εἴη αὐτοτελέϲ, εἰ μή, ὡϲ εἴπομεν, τὸ ϲυνυπάρχον ἐγκέοιτο ῥῆμα. Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῆϲ ἐπιϲταλτικῆϲ ϲυτάξεωϲ.

³⁷¹

[67] Ἐχομένωϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ ὑπολοίπου ϲυντάξεωϲ τῶν ³⁷²
ἀπαρεμφάτων. Τὸ δεῖ γράφειν, δεῖ ἀναγινώϲκειν, χρὴ φιλολογεῖν καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια ϲαφὲϲ ὅτι τῆϲ ἐπιϲταλτικῆϲ ϲυντάξεωϲ διαφέρει. ἐκείνη μὲν γὰρ ἀπροϲδεὴϲ τῶν προκειμένων μορίων, λέγω ³⁷³ τοῦ χρή καὶ τοῦ δεῖ ἡ δὲ οὐ ϲυγκλείει διάνοιαν χωρὶϲ τούτων, δεῖ
ἀναγινώϲκειν Τρύφωνα, δεῖ ἀκούειν ϲου, χρὴ ὁμιλεῖν Τρύφωνι. ³⁷⁴
καὶ τί ποτε τὸ ποιοῦν ἐϲτιν ἐν μὲν τῇ ἐπιϲταλτικῇ ϲυντάξει τὸ ἀκατάλληλον, ἄξιον διαλαβεῖν, προευκρινηθέντοϲ γε τοῦ τοιούτου, λέγω δὴ τοῦ τίνι μέρει λόγου ὑπαχθήϲεται τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ. περὶ ὧν καὶ ἐν
τῷ περὶ ἐπιρρημάτων ἀπαιτοῦντοϲ τοῦ λόγου ἐξεθέμεθα· καὶ νῦν δὲ
ἐπιτομωτέρᾳ χρηϲόμεθα φράϲει ὑπὲρ τοῦ ταὐτὸν ϲυμπαραϲτῆϲαι, εὔλογον ἡγούμενοι ἀνελλειπῆ τὴν πραγματείαν καθίϲταϲθαι.

³⁷⁵³⁷⁶³⁷⁷³⁷⁸

[68] Ἡ μὲν οὖν ϲυνηγορία τοῦ τὰ προκείμενα μόρια ἐπιρρήματα εἶναι γένοιτ᾿ ἂν τοιαύτη. «1. Καθάπερ τῆϲ εὐκτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἐπί τινοϲ
ϲυντάξεωϲ προηγεῖται ἐπίρρημα τὸ εἴθε καὶ ἐπὶ τῆϲ προϲτακτικῆϲ τὸ ἄγε, τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῆϲ ἀπαρεμφάτου ἡγήϲεται τὸ χρή καὶ
τὸ δεῖ ἐπιρρήματα.

[69] 2. Οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνό τιϲ οἰήϲεται, ὡϲ ϲύνδεϲμοί
εἰϲιν, καθὸ οὐ ϲυνδέουϲιν ἐπιφορὰν ἑτέρου λόγου, ὅπερ ἴδιον ϲυνδέϲμων, ἐμφαίνουϲίν τε ἐπίταϲιν ὡϲ καὶ τὸ μάλα ἢ ἄγαν, καὶ ἔτι ἐν ϲυνθέϲει τοιαύτῃ καταγίνονται, ἣ οὐ παρακολουθεῖ ϲυνδέϲμοιϲ, ῥήμαϲι δὲ ἢ ἐπιρρήμεϲιν·
φαμὲν γὰρ ἀποδίϲ, ἀπεχθέϲ, ἀπῆλθεν, ἄπεϲτιν· εἶχε δὲ
οὕτω καὶ τὸ ἀποδεῖ, ἀπόχρη.

[70] 3. Ὁμόλογον δὲ κἀκεῖνο, ὡϲ τὰ ἐπιρρήματα ϲύνεϲτιν διαφόροιϲ προϲώποιϲ, ϲύνεϲτιν διαφόροιϲ ἀριθμοῖϲ, ³⁷⁹ καλῶϲ γράφω ἢ καὶ γράφομεν καὶ ἔτι ἐπὶ τῶν ἑξῆϲ προϲώπων· τά ³⁸⁰³⁸¹³⁸²³⁸³³⁸⁴ γε μὴν ῥήματα ϲυμπληθύνεται καὶ ϲυμμεταβαίνει τοῖϲ προϲώποιϲ, ἡμεῖϲ ³⁸⁵
ιγράφομεν, ὑμεῖϲ γράφετε. οὐ μὴν τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ· χρὴ γὰρ ἡμᾶϲ γράφειν, χρὴ ἐμὲ γράφειν, καὶ δεῖ ϲὲ ἀναγινώϲκειν, δεῖ ὑμᾶϲ διαλέγεϲθαι. καὶ ἕνεκα πάλιν τοῦ τοιούτου μᾶλλον ἐπιρρήματά
ἐϲτιν.

[71] 4. Οὐδὲ γὰρ ἐνὸν φάναι ὡϲ ῥήματά ἐϲτιν ἀπαρέμφατα,
οἷϲ παρακολουθεῖ τὸ μὴ εἰϲ ἀριθμὸν διάφορον παραλαμβάνεϲθαι, τὸ μὴ προϲδιακρίνειν πρόϲωπον, περὶ ὧν καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐκτεθείμεθα.
ἰδοὺ γὰρ οὔτε τὰ τῆϲ φωνῆϲ ὑπακούει ἰδιώματα οὔτε τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ. ποῖον γὰρ ἀπαρέμφατον εἰϲ ει δίφθογγον λήγει ἢ εἰϲ η; ἢ πότε ἀπαρέμφατα δύο μετὰ πτωτικοῦ τινοϲ λόγον παρίϲτηϲιν, φαμὲν δέ γε δεῖ

περιπατεῖν Διονύϲιον. καὶ ἕνεκα τούτου ἀποϲτήϲεται τοῦ μεριϲμοῦ τῶν ἀπερεμφάτων. οὐ μὴν πάλιν ὑποϲταλήϲεται τοῖϲ λοιποῖϲ ῥήμαϲι, καθὸ πάλιν ἀντίκειται τὸ ἀδιάκριτον πρόϲωπον καὶ ἔτι ὁ μὴ παρακο λουθῶν ἀριθμόϲ, ὃϲ ἦν κοινὸϲ ἁπάντων ῥημάτων.»

[72] Ἀλλ᾿ ἔϲτι γε πρὸϲ ταῦτα φάναι· 1. Εἰ ἔϲτιν ἐπιρρήματα αὐτὸ
³⁸⁶³⁸⁷³⁸⁸³⁸⁹³⁹⁰ μόνον φερόμενα ἐπὶ ἀπαρέμφατα, ὡϲ τὸ εἴθε ἐπὶ εὐκτικὰ καὶ τὸ ἄγε ἐπὶ προϲτακτικά, τί δή ποτε οὐ ϲυμφέρεται τοῖϲ κατ᾿ εὐθεῖαν προϲώποιϲ; ³⁹¹ ὡϲ ἔχει τὸ εἴθε ἐγὼ γράφοιμι, εἴθε ἡμεῖϲ γράφοιμεν, ἄγε γράφωμεν ἡμεῖϲ, ἄγε γράφετε ὑμεῖϲ. οὐδὲ γὰρ ἔϲτι φάναι δεῖ ἐγὼ
γράφειν οὐδὲ χρὴ ὑμεῖϲ γράφειν, τῆϲ τῶν ἐπιρρημάτων ϲυντάξεωϲ
τὸ τοιοῦτον οὐκ ἐμποδιζούϲηϲ, εἴθε ὑμεῖϲ ἀκούοιτε, εἴθε ὑμᾶϲ θεάϲαιτο, εἴθε ὑμῶν ἀκούοι· ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων. —

[73] 2. Ἴδιον ῥημάτων τὸ ἐν παρῳχημένοιϲ χρόνοιϲ καὶ χρόνον ἔξωθεν
³⁹² προϲλαμβάνειν, οὐ μὴν ἐπιρρημάτων. φαμὲν ϲήμερον γράφω, ϲήμε
ρον ἔγραφον, τοῦ μὲν ῥήματοϲ προϲλαμβάνοντοϲ κατ᾿ ἀρχὴν χρόνον, τοῦ δὲ ἐπιρρήματοϲ ϲυναρχομένου. φαμὲν δέ γε δεῖ γράφειν καὶ
ἔδει γράφειν, καὶ τὸ μὲν ἔδει χρόνον προϲέλαβεν ὁμοίωϲ τῷ ἔπλει καὶ ἔπνει, τό γε μὴν γράφειν οὐ προϲελάμβανε. καὶ τάχα τὸ παρακινδθνευόμενον εἶναι ἐπίρρημα ἔνδειξιν ἱκανὴν τοῦ εἶναι ῥῆμα παρίϲτηϲιν,
τὸ δὲ γράφειν παρεκινδυνεύετο εἰ ῥῆμα ἦν, περὶ οὗ πᾶϲαν ἀκρίβειαν
³⁹³³⁹⁴³⁹⁵³⁹⁶ εἰϲηνεγκάμεθα ὡϲ ἔϲτι γενικώτατον τῶν ἄλλων ῥημάτων. πρὸϲ οἷϲ καὶ διπλαϲιάζεται, ὅπερ ἴδιον ῥημάτων, ὡϲ ἐν τῷ γεγραφέναι καὶ τοῖϲ
ὁμοίοιϲ. οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνό φαμεν, ὡϲ τὰ μὴ προϲειληφότα κατὰ τοὺϲ παρῳχημένουϲ τῶν χρόνων οὐχὶ ῥήματά ἐϲτιν, ἐπεὶ καὶ αἱ ἑξῆϲ ἐγκλίϲειϲ ³⁹⁷ ἅπαϲαι οὐ προϲλαμβάνουϲιν (μόνη γὰρ ἡ ὁριϲτική), ἀλλ᾿ ἐκεῖνο ἦν
ἀληθέϲ, ὡϲ τὰ προϲλαβόντα ῥήματοϲ μεριϲμὸν ὑπαγορεύει, ὑπεδείκνυτο δὲ καὶ τὸ ἐχρῆν καὶ τὸ ἔδει προϲειληφότα· οἷϲ καὶ ὡϲ ῥήμαϲι ϲύνεϲτιν
ἀπαρέμφατα τὸ χρῆναι καὶ τὸ δεῖϲθαι, καθότι καὶ ϲτῆναι καὶ πνεῖϲθαι.

[74] 3. Ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν τόνων ἔϲτιν αὐτὰ καταλαβέϲθαι. περιϲπᾶται τὸ δεῖ ὁμοίωϲ τῷ πλεῖ. οὐχὶ οὖν καὶ ἐπιρρήματα περιϲπᾶται,

ὡϲ τὸ πεῖ, αὐτεῖ, τουτεῖ τὸ πρῶτον Δώρια, ὅπερ οὐ παρείπετο ³⁹⁸³⁹⁹⁴⁰⁰⁴⁰¹ τῷ δεῖ· τὸ δεύτερον ἀντιπαρακειμένου τοῦ ποῦ καὶ ἔτι τοῦ οὗ καὶ αὐτοῦ ⁴⁰² ϲύνεϲτι τὸ πεῖ, τὸ εἷ, τὸ αὐτεῖ, ὅπερ οὐ παρείπετο πάλιν τῷ δεῖ· ἦν γὰρ κατὰ ϲυναίρεϲιν ἐκ τοῦ δέει, ϲυνῃρημένον ὁμοίωϲ τῷ πλέει καὶ ῥέει καὶ χέει, πρῶτον δὲ πρόϲωπον ἔχει τὸ δέω ὡϲ πνέω. — ἦν δὲ

κἀπὶ τοῦ χρή τι πάθοϲ παρεπόμενον, ὅπερ ἔϲτιν εὑρέϲθαι καὶ ἐπὶ ἑτέρου ῥήματοϲ. τοῦ δέω ϲημαίνοντοϲ τὸ ἐνδέομαι, ϲυνωνυμεῖ τὸ χρῶ καὶ χρέω, ἀφ᾿ ὧν καὶ τὸ δέοϲ καὶ τὸ χρέοϲ. καὶ δὴ παρείπετο τῷ χρῶ
παραγωγὴ ἡ τοῦ χρῆμι, ὡϲ φημί, ἀφ᾿ οὗ τρίτον πρόϲωπον χρῆϲι ὡϲ φηϲί, ἐξ οὐ τὸ χρή ἐν ἀποκοπῇ ἀπετελεῖτο ὁμοίωϲ τῷ παρὰ
Ἀνακρέοντι ⁴⁰³⁴⁰⁴⁴⁰⁵

ϲὲ γάρ φη Τργήλιοϲ ἐμμελέωϲ διϲκεῖν {fr. 40 B.4}.

⁴⁰⁶

[75] 4. Καὶ τὰ μὲν τῆϲ φωνῆϲ οὕτωϲ καταϲτατέον, τά γε μὴν τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀναπληρωθείη. Δοκεῖἑνικῶϲ ϲυντάϲϲεϲθαι διαφόροιϲ προϲώποιϲ ⁴⁰⁷ καὶ ἀριθμοῖϲ, ῥῆμα καθεϲτὼϲ ὁριϲτικόν· ὅπερ οὐ παρείπετο, εἰ τὴν ϲύνταξιν ἐλάμβανε τῶν προϲώπων καὶ τῶν ἀριθμῶν. ἔϲτιν γὰρ τὸ δεῖ

ἡμᾶϲ γράφειν ἔχον ϲύνταξιν τοῦ δεῖ πρὸϲ τὸ γράφειν, οὐ πρὸϲ τὸ ἡμᾶϲ. καὶ διὰ τοῦτο ἁπάντοτε ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυντάξει οὔτε πρόϲωπον διακρίνει ·οὔτε ἀριθμόν, ἐπεὶ ᾧ ϲυμφέρεται τούτων ἐϲτὶν ἀπαρέμφατον, ⁴⁰⁸⁴⁰⁹⁴¹⁰⁴¹¹ καὶ διὰ τοῦτο οὐ ϲυμμετατίθεται τῷ οὐ μετατιθεμένῳ, λέγω δὲ τῷ
ἀπαρεμφάτῳ.

[76] 5. Ἔϲτιν γὰρ καὶ τὸ δηλούμενον τοιοῦτον. τῶν ⁴¹² οὖν γινομένων πραγμάτων ἐλλειπέϲτερον ἀποτελουμένων ἡ ἐγγινομένη παράθεϲιϲ τῶν προκατειλεγμένων ῥημάτων παρελαμβάνετο εἰϲ ἐντέλειαν
τῶν προϲηκόντων. τὸ γὰρ δεῖ φιλολογεῖν τοιοῦτόν ἐϲτιν, ἐπεὶ
λείπει τὸ φιλολογεῖν φιλολογῶμεν, ὡϲ εἰ καὶ αὐτῷ τῷ λείπει προϲχρηϲαίμεθα, οὐδὲν ἔλαττον τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐνδεῆ καταϲτήϲεται, λείπει τὸ φιλολογεῖν ἡμᾶϲ, λείπει τὸ φιλολογεῖν ἐμέ, καὶ οὐκ
ἔϲτιν ὅϲτιϲ τολμήϲει φάναι τὸ λείπει ἐπίρρημα, κἂν ἀπειράκιϲ καθ᾿ ἕνα
ϲχηματιϲμὸν ἐκφέρηται ἕνεκα τῆϲ ϲυνούϲηϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ ἀπαρεμφάτου. —

[77] 6. Αὕτη γὰρ καὶ μόνη ἂν εἴη αἰτία τοῦ μὴ ἐν τοῖϲ ἐπιϲταλτικοῖϲ τῶν ἀπαρεμφάτων παραλαμβάνεϲθαι. εἴπομεν γὰρ ὡϲ τοῖϲ τοιούτοιϲ
ἀπαρεμφάτοιϲ ὑπακουόμενόν ἐϲτι τὸ ῥῆμα τὸ λέγει ἢ εὔχεται, Διονυϲίῳ ⁴¹³⁴¹⁴⁴¹⁵⁴¹⁶⁴¹⁷ Ἀπολλώνιοϲ λέγει χαίρειν ἢ εὔχεται· ἀϲύϲτατον δὲ παραδέξαϲθαι ἀπαρέμφατον δύο ϲυντάξειϲ ὁριϲτικῶν ῥημάτων, ἑνόϲ γε μήν. καὶ διὰ
τοῦτό φαμεν θέλει γράφειν, δεῖ γράφειν· ἐγκειμένου γε μὴν ἐν τῷ Διονυϲίῳ χαίρειν τοῦ λέγει ἢ εὔχεται ἀϲύϲτατον τὸ ἐπεντεθῆναι τὸ χρή ἢ δεῖ, εἰ μὴ ἀποϲταίη ἡ ἐπιϲταλτικὴ ϲύνταξιϲ, ἐφ’ ἧϲ ἂν λοιπὸν
φαίημεν δεῖ χαίρειν. ἄλλωϲ τε προϲγίνεται τῷ ἐπιϲτελλομένῳ τὸ
χαίρειν, οὐχὶ ἀφίϲταται, ὅπερ ἐν τῷ δεῖ χαίρειν ἐγγενήϲεται.

⁴¹⁸

[78] Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῶν ϲυνταϲϲομένων πτώϲεων τοῖϲ ἀπα ⁴¹⁹ ρεμφάτοιϲ. Καὶ πρῶτόν γε ἐξεταϲτέον, εἰ ἀληθεύει τὸ ἐπὶ αἰτιατικὴν
αὐτὰ πάντωϲ φέρεϲθαι, ὡϲ ἐν τῷ χρή καὶ δεῖ, χρὴ ἀναγινώϲκειν
Διονύϲιον, καὶ τοῖϲ τοιούτοιϲ. ἦν μέντοι τὸ ἀληθεῦον τοῦ λόγου, ὡϲ οὐκ αὐτὰ τὰ ἀπαρέμφατα πάντωϲ αἰτιατικὴν ἀπαιτεῖ, πτῶϲιν δὲ τὴν
καὶ ἐν τοῖϲ ὁριϲτικοῖϲ καὶ τῇ ὑπολοίπῳ ἐγκλίϲει ϲυνταϲϲομένην. ἔϲτι γὰρ τὰ τοῦ λόγου οὕτωϲ ἔχοντα.

[79] τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ αἴτια γίνεται αἰτιατικῆϲ παραθέϲεωϲ, καθὸ ῥήματα ὄντα πλαγίαν ἀπαιτεῖ τὴν
⁴²⁰⁴²¹⁴²²⁴²³⁴²⁴ δέουϲαν, καθὸ καὶ ἄλλοιϲ πλείϲτοιϲ ῥήμαϲι τὸ τοιοῦτο παρηκολούθει, τὸ
ἐπὶ γενικὴν φέρεϲθαι ἢ ἐπὶ δοτικὴν ἢ αἰτιατικήν. ᾧ γὰρ λόγῳ καὶ ἡ τοῦ λείπει ϲύνταξιϲ πάλιν ἐπ᾿ αἰτιατικὴν φέρεται, λείπει Δίωνα, ⁴²⁵ λείπει ἐμέ, τούτῳ τῷ λόγῳ καὶ τὸ δεῖ ἐπ᾿ αἰτιατικὴν φέρεται, δεῖ
ἐμέ, δεῖ ϲέ· τοῦτο γάρ ἐϲτιν τὸ κατάλληλον τοῦ λόγου, δεῖ ἐμὲ ἀκούειν. οὐ γάρ, ὡϲ ἔφαμεν, ἡ τῶν ἀπαρεμφάτων χρῆϲιϲ τὸ τοιοῦτον
ἀπαιτεῖ· πρόκειται γοῦν ἡ ἐπιϲταλτικὴ ϲύνταξιϲ οὐκ οὔϲηϲ αἰτιατικῆϲ πτώϲεωϲ. ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ, τῷ περιπατεῖν ἥδομαι καὶ περιπατεῖν θέλω ἤπερ γράφειν, ἐθέλει κοιμᾶϲθαι ἢ περιπατεῖν·

ὧν εἴ τιϲ ἀφέλοι τὰ ϲυνόντα μόρια καὶ προϲθείη τὸ δεῖ, πάντωϲ ὑπακουϲθήϲεται καὶ ἡ αἰτιατική, δεῖ περιπατεῖν, χρὴ διαλέγεϲθαι.

⁴²⁶

[80] Οὐχὶ οὖν καὶ τὰ ἀπαρέμφατα οἶδεν αἰτιατικήν; Οὐ τὴν ἐν τῷ
καθόλου, ἀλλὰ τὴν ἐμφερομένην ἐν ταῖϲ ὑπολοίποιϲ ἐγκλίϲεϲιν, φιλεῖ ⁴²⁷ Θέωνα, φίλει Τρύφωνα, ἐὰν φιλῇ Τρύφωνα, καὶ οὕτωϲ γίνεται
φηϲὶ φιλεῖν Τρύφωνα. ἔνθεν γὰρ καὶ δύο αἰτιατικαὶ προϲγίνονται ⁴²⁸⁴²⁹⁴³⁰⁴³¹
τῇ τοιαύτῃ ϲυντάξει.

[81] γενικῆϲ μὲν γὰρ καὶ δοτικῆϲ γίνεται ϲύνταξιϲ, ὅταν πάλιν καὶ ἡ ὑπόλοιποϲ ἔγκλιϲιϲ ἐπὶ γενικὴν φέρηται, ἀκούει Τρύφωνοϲ, ἢ ἐπὶ δοτικήν, δίδωϲι Τρύφωνι, καὶ πάλιν ἐπὶ τῶν
ἑξῆϲ ἐγκλίϲεων, ἐξ ὧν πάλιν τὰ μεταλαμβανόμενα ἀπαρέμφατα ταὐτὸ ἀναδέχεται, φηϲὶν ἀκούειν Τρύφωνοϲ, φηϲὶν διδόναι Τρύφωνι.
⁴³² οἷϲ εἴ τιϲ προϲθείη τὸ δεῖ, ὑφελόμενοϲ ἀναγκαίωϲ τὸ φηϲίν, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν, πάλιν προϲγενήϲεται καὶ ἡ αἰτιατική, δεῖ ἀκούειν Τρύφωνοϲ Ἀπολλώνιον, δεῖ ἐρᾶν Θέωνοϲ ἐμέ, δεῖ ϲοι Τρύφωνα χαρίζεϲθαι.
— (

[82] ἐὰν γὰρ ἐπὶ τούτων τὴν αἰτιατικὴν ὑποϲτέλλειν ἐθέλῃ τιϲ τῇ δεούϲῃ ϲυντάξει, ὁμόλογοϲ ἔϲται τῇ λειπούϲῃ αἰτιατικῇ, εἰ οὕτωϲ
φαίημεν, δεῖ ϲοι χαρίζεϲθαι, δεῖ ϲου ἀκούειν· πάντωϲ γὰρ αἰτιατική
ἐϲτιν ἡ ὑπακουομένη, ἣν ἀπολαβὼν ὁ λόγοϲ τὸ ἑαυτοῦ τέλοϲ παραϲτήϲει, ἐπεὶ εἰ μὴ ἔλιπεν, ἔδει τὸ προϲενεχθὲν ὡϲ ἐν πλεοναϲμῷ τῆϲ αἰτιατικῆϲ καταγίνεϲθαι, δεῖ ϲοι χαρίζεϲθαι ἐμέ, δεῖ ἀκούειν ϲου ⁴³³ Δίωνα.)

[83] Τούτων οὖν τῇδε ἐχόντων, ἐὰν ὡϲ εἴπομεν τὸ ῥῆμα

φύϲει φέρηται ἐπ᾿ αἰτιατικήν, λέγω τὸ ἀπαρέμφατον, τὸ τηνικαῦτα καὶ ⁴³⁴ δύο αἰτιατικαὶ προϲγίνονται, μία μὲν ἐκ ϲυντάξεωϲ τοῦ δεῖ καὶ χρή, ἑτέρα δὲ ἐκ τῆϲ τοῦ ἀπαρεμφάτου ϲυντάξεωϲ, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα, δεῖ
Τρύφωνα διδάϲκειν Διονύϲιον, δεῖ ϲὲ ἐμὲ τιμᾶν.

⁴³⁵⁴³⁶⁴³⁷⁴³⁸⁴³⁹

[84] Ἕϲτι καὶ ἑτέρα ϲύνταξιϲ δύο αἰτιατικὰϲ ἀποτελοῦϲα, ὁπηνίκα καὶ τὰ ἐγκείμενα ῥήματα ἐπ᾿ αἰτιατικὰϲ φέρεται, οἷον τὸ ἀναγκάϲαι, τὸ ποιῆϲαι, τὰ ὅμοια· φέρεται γὰρ ἐπ᾿ αἰτιατικήν. ἀλλὰ καὶ τὸ ἑλεῖν,
ὑβρίϲαι, τὰ τούτοιϲ ὅμοια. ἐφ᾿ ἧϲ ἂν ϲυντάξεωϲ γένοιτο ἀνάγκαϲόν
με ὑβρίϲαι ϲε, ποίηϲον Τρύφωνα φιλεῖν Ἀπολλώνιον.

[85] Ἑκ δὴ τῶν τοιούτων ϲυντάξεων καὶ τὰ ἀμφίβολα γίνεται. ⁴⁴⁰ γενικῆϲ μὲν γὰρ ϲυνούϲηϲ ἢ δοτικῆϲ εὔληπτα τὰ τοῦ λόγου ἐϲτίν, λέγουϲι Τρύφωνα ἀκούειν Ἀπολλωνίου, ποίηϲον Τρύφωνα χάριϲαϲθαι
Ἀπολλωνίῳ· οὐ μὴν ἐν τῷ

δὸϲ δέ τ᾿ ἔμ᾿ ἄνδρα ἑλεῖν {ε 118},

ϲυνέβη ἐμὲ φιλεῖν Τρύφωνα· προϲνεῦον γὰρ τὸ ἀπαρέμφατον ἀμφοτέραιϲ ταῖϲ αἰτιατικαῖϲ οὐκ ἐμφανῆ καθίϲτηϲι τὸν ἐνεργοῦντα καὶ τὸν
ἐνεργούμενον.

[86] Τὰ μέντοι τῆϲ διαλύϲεωϲ οὕτωϲ ἂν ἔχοι. εἴπερ ⁴⁴¹ ἐκ τοῦ πλουτεῖ Τρύφων, ὑγιαίνει Τρύφων γίνεται μετάληψιϲ φαϲὶ.
Τρύφωνα πλουτεῖν, λέγουϲι Τρύφωνα ὑγιαίνειν, δῆλον ὡϲ καὶ
ἐπὶ τῶν ὁμοίων ταὐτὸν γενήϲεται. ἔϲτω γάρ τι Θέων ὕβριϲε Δίωνα, ⁴⁴²⁴⁴³⁴⁴⁴⁴⁴⁵⁴⁴⁶⁴⁴⁷ προδήλου ὄντοϲ τοῦ ὑβρίϲαντοϲ καὶ τοῦ ὑβριϲθέντοϲ· ἐξ οὗ κατὰ τὴν αὐτὴν διάθεϲιν μεταληφθήϲεται λέγουϲι Θέωνα ὑβρίϲαι Δίωνα· καὶ
δῆλόν ἐϲτιν ὡϲ τὸ ῥῆμα πρόϲκειται τῇ προτέρᾳ αἰτιατικῇ, ᾗ καὶ προϲέκειτο κατ᾿ εὐθεῖαν, Τρύφων ὕβριϲε, λέγουϲι Τρύφωνα ὑβρίϲαι, ἐπιφερομένου τοῦ διατιθεμένου προϲώπου, φέρε εἰπεῖν Δίωνα, Θέωνα.

ἐκ δὴ τοῦ τοιούτου ἡ πρωτεύουϲα αἰτιατικὴ μετὰ τοῦ ἀπαρεμφάτου προϲχωρήϲει καὶ τῇ ἐνεργητικῇ διαθέϲει, καὶ εἰ ὧδέ τιϲ ἀποφαίνοιτο, ⁴⁴⁸ περιέχει ὁ οὐρανὸϲ τὴν γῆν ἐξ οὗ γενήϲεται λέγουϲι τὸν οὐρανὸν περιέχειν τὴν γῆν, καὶ ἀνάπαλιν, περιέχει ἡ γῆ τὸν οὐρανόν, λέγουϲι τὴν γῆν περιέχειν τὸν οὐρανόν. —

[87] Κἀκεῖνο γὰρ

ὁμόλογόν ἐϲτιν, ὅτι ἡ ἐνεργητικὴ διάθεϲιϲ προτέρα τῆϲ παθητικῆϲ· τότε γὰρ πέπονθεν, ὅτε καὶ ἀναδέδεκται τὴν ἐνεργητικὴν διάθεϲιν, ὥϲ γε καὶ τὰ τούτων ἀποφατικὰ ὁμολογεῖ. ὁ γὰρ λέγων οὐκ ἔδειρα ἀναιρεῖ
τὴν προκατάρξαϲαν διάθεϲιν τοῦ ὁμολογήϲαντοϲ προϲώπου τὴν παθητικὴν διάθεϲιν ἐν τῷ δαρῆναι. καὶ εἰ τοῦτο ὑγιέϲ, εὔλογον ἂν εἴη τὸ
προϲχωροῦν ῥῆμα τῇ προτέρᾳ αἰτιατικῇ τὴν ἐνεργητικὴν διάθεϲιν ἐμφανίζειν, καὶ τὴν δευτέραν παραλαμβανομένην αἰτιατικὴν ἐν πάθει
καταγίνεϲθαι, ἐπεὶ καὶ δεύτερα τὰ πάθη τῶν ἐνεργειῶν ἐϲτιν, ϲυνέβη ἐμὲ φιλεῖν Ἀπολλώνιον· τοιοῦτο γὰρ ἂν εἴη, ἐγὼ φιλῶ Ἀπολλώνιον. καὶ δῆλον ὅτι τὸ τοιοῦτο ὑπερβατόν ἐϲτιν, τὸ
⁴⁴⁹⁴⁵⁰⁴⁵¹⁴⁵²

δὸϲ δέ τ᾿ ἔμ᾿ ἄνδρα ἑλεῖν {Ε 118},

⁴⁵³

τόνδε τὸν ἄνδρα. Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ ϲυντάξεωϲ τῶν ἀπαρεμφάτων.

⁴⁵⁴

[88] Ἀκολούθωϲ ῥητέον καὶ περὶ τῶν ὑπολοίπων ἐγκλίϲεων, αἷϲ ⁴⁵⁵ παρέπεται ἀπὸ τῶν ἐν αὐταῖϲ δηλουμένων πραγμάτων τὴν θέϲιν τοῦ

ὀνόματοϲ ἀναδεδέχθαι. Ἡ μὲν γὰρ καλουμένη ὁριϲτικὴ καλεῖται καὶ ἀποφατική. καὶ δῆλον ὅτι κοινῆϲ μὲν ἐννοίαϲ εἴχετο τὸ καλεῖϲθαι αὐτὴν ἀποφατικήν, εἴγε καὶ τὸ ἀποφαίνεϲθαι κατὰ πάϲηϲ φράϲεωϲ παραλαμβάνεται, ⁴⁵⁶ ἀλλὰ καὶ ἐπιρρήματά τινα ἀποφαικὰ καλοῦμεν· ἰδίαϲ μέντοι ἐννοίαϲ ἔχεται ἡ ὁριϲτική· διὰ γὰρ ταύτηϲ ἀποφαινόμενοι ὁριζόμεθα.
⁴⁵⁷⁴⁵⁸⁴⁵⁹⁴⁶⁰

[89] Ἕνθεν γὰρ καὶ οἱ καλούμενοι διαβεβαιωτικοὶ ϲύνδεϲμοι καὶ ἔτι αἰτιολογικοὶ ϲυντείνουϲιν ἐπὶ ταύτην. ὁριζόμενοι γάρ φαμεν γέγραφα, καὶ ἐπιδιαβεβαιούμενοι ὅτι γέγραφα εἰϲ ἐπίταϲιν τοῦ ὁριϲμοῦ·
πρὸϲ ὃ ἀνθυπάγετα πάλιν τούτου ἐναντίον κατὰ ἀπόφαϲιν ὅτι οὔ. ἀλλὰ καὶ ἐπὶ αἰτιολογικῆϲ ἐννοίαϲ· ὡϲ γὰρ καταφαϲκομένου τοῦ
περιπατῶ ἐπὶ λήμματι τῷ τοιούτῳ τὸ αἰτιῶδεϲ ϲυνταχθήϲεται, ὅτι περιπατῶ
κινοῦμαι. (ὅπερ οὐκ ἀληθεύϲει, εἰ ἀναϲτροφὴν τὰ τοῦ λόγου, ὅτι κινοῦμαι περιπατῶ. καὶ δῆλον ὅτι οὐ διὰ τὸν ὁριϲμὸν τὸν ἐγκείμενον τοῖϲ ῥήμαϲιν, διὰ δὲ τὸ ἀκόλουθον τὸ ἐκ τοῦ ϲυνδέϲμου ⁴⁶¹
ἐγγινόμενον, ἐπεὶ ὅϲον ἐπ᾿ αὐτοῖϲ τὰ ῥήματα κατ᾿ ἰδίαν ταϲϲόμενα διὰ
τὸν ἐγκείμενον ὁριϲμὸν ἀληθεύει· κινοῦμαι, περιπατῶ.)

⁴⁶²

[90] Ϲαφὲϲ οὖν ὅτι καὶ ἐγκειμένην ἔχει τὴν κατάφαϲιν. καὶ ἕνεκα ⁴⁶³ τούτου τὸ καλούμενον ἀποφατικὸν ἐπίρρημα, ὡϲ ἂν μαχόμενον τῇ ναί
καταφάϲει, ἐπιτρέχει τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν, ἵνα τὴν ἐγκειμένην κατάφαϲιν ἀποϲτήϲῃ, οὐ γράφει, οὐ περιπατεῖ· οὐ μὴν ἔτι τὴν εὐκτικὴν
⁴⁶⁴ προϲτακτικήν· οὐδὲ γὰρ ἔγκειται ἐν ταῖϲ τοιαύταιϲ ἐγκλίϲεϲιν ἡ μαχομένη ⁴⁶⁵⁴⁶⁶⁴⁶⁷⁴⁶⁸ μένη τῇ ἀποφάϲει κατάφαϲιϲ, ἣν ὡϲ προείπομεν ϲυνέβη ἀναιρεῖϲθαι ὑπὸ τῆϲ οὔ ἀποφάϲεωϲ. δι᾿ ὅτι μέντοι ἡ μή ἀπαγόρευϲιϲ ἐπὶ τὰϲ προειρημέναϲ ἐγκλίϲειϲ ϲυντείνει, ἐν τῷ περὶ αὐτῶν εἰρήϲεται· φαμὲν
γὰρ μὴ γίνωϲκε, μὴ γνοίηϲ, μὴ γνῷϲ. —·

[91] Χρὴ μέντοι νοεῖν ὅτι
οὐδὲ ἐπὶ τὴν ἀπαρέμφατον ϲυντείνει ἡ οὔ ἀπόφαϲιϲ· οὐδὲ γὰρ δι᾿ αὐτῆϲ τι καταφάϲκεται. ἐν γὰρ τῷ οὐ δεῖ γράφειν πάλιν τὸ ὁριϲτικόν
ἐϲτιν ῥῆμα τὸ ἀποφαϲκόμενον, λέγω τὸ δεῖ ἢ χρή, ὡϲ εἰ καὶ λέγοιμεν οὐ λείπει τὸ φιλολογεῖν. καὶ διὰ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ ἄρα δέεικται ὅτι τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ ὁριϲτικὰ ῥήματα.

[92] Ὁμόλογον δ᾿ ὅτι

καὶ ἡ καλουμένη ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ, ϲυνηρτιϲμένη οἷϲ ὑποτέτακται, τὴν ἐκ τούτων δύναμιν ἀναδεξαμένη ἀπροϲδεὴϲ γενήϲεται τῆϲ οὔ ἀποφάϲεωϲ. μετὰ γοῦν τὴν τούτων ϲύνταξιν οἷόν τε πάλιν ἐϲτὶν αὐτὴν ἀποφαίνεϲθαι, ⁴⁶⁹ ἐὰν θέλῃϲ οὐκ ἀναγινώϲκω ἢ οὐκ ἀναγνώϲομαι, καὶ μάλιϲτά γε
ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ μέλλοντοϲ· δι᾿ ὅτι γὰρ οἱ παρῳχημένοι οὐ παραλαμβάνονται
ἐν ὑποτακτικοῖϲ, ἐν τῷ ἰδίᾳ περὶ αὐτῶν εἰρήϲεται.

⁴⁷⁰⁴⁷¹⁴⁷²⁴⁷³⁴⁷⁴

[93] Ἡ δὴ οὖν προκειμένη ἡ ὁριϲτικὴ ἔγκλιϲιϲ τὴν ἐγκειμένην κα ⁴⁷⁵ τάφαϲιν ἀποβάλλουϲα μεθίϲταται καὶ τοῦ καλεῖϲθαι ὁριϲτική. εἰϲ γὰρ ἐπερώτηϲιν τῶν πραγμάτων ἐγχωρεῖ, ἡνίκα φαμὲν γέγραφαϲ; λελάληκαϲ; ⁴⁷⁶ καὶ εἰ μὲν μὴ εἴη τὸ τοιοῦτον ἀληθέϲ, φαμὲν οὔ· εἰ δὲ ἀληθὲϲ εἴη τὸ γεγραφέναι, φαμὲν ναί. καὶ οὕτωϲ ἡ ἐπερώτηϲιϲ ἀπληρωθεῖϲα

διὰ τῆϲ καταφάϲεωϲ ὑποϲτρέφει εἰϲ τὸ εἶναι ὁριϲτική. — καὶ μεγίϲτη ἂν εἴη ἔνδειξιϲ τοῦ τοιούτου τὸ ἔϲθ᾿ ὅτε τῷ ναί μὴ χρῆϲθαι μορίῳ, ῥήματι δὲ τῷ αὐτῷ δι᾿ ὁριϲτικῆϲ προφορᾶϲ, ὡϲ ἂν ἐγκειμένηϲ
τῆϲ καταφάϲεωϲ· πρὸϲ γὰρ τὸ γράφειϲ; κατ᾿ ἐπερώτηϲίν φαμεν γράφω ἢ κατὰ βεβαίωϲιν τοῦ ὁριϲμοῦ, δυνάμει διπλαϲιάϲαντεϲ τὴν κατάφαϲιν,
ναὶ γράφω. οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ

ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, γέρον, κατὰ μοῖραν

ἔειπεϲ {e. g. A 286},

οὐκ ἀλόγου τοῦ τοιούτου ὄντοϲ, εἴγε ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ παρεϲτήϲαμεν ⁴⁷⁷⁴⁷⁸⁴⁷⁹ ὅτι πολλάκιϲ τὰ ἰϲοδυναμοῦντα παραλλήλωϲ τίθεται εἰϲ πλείονα ἔμφαϲιν, ὡϲ τὸ τάχιον περιπάτει καὶ μᾶλλον τάχιον περιπάτει.

⁴⁸⁰

[94] Ὁμοίωϲ δὲ καὶ ἡ εὐκτικὴ ἔγκλιϲιϲ ἀπὸ τῆϲ γινομένηϲ εὐχῆϲ
⁴⁸¹ κατὰ παραγωγὴν τῆϲ κλήεωϲ ἔτυχεν. Εἰ οὖν ἐϲτιν τὰ τῆϲ εὐχῆϲ ἐπιρρήματα ⁴⁸²
παραϲτατικά,

αἴθ᾿ ἔγω, χρυϲοϲτέφαν᾿ Ἀφροδίτα,

τόνδε τὸν πάλον λαχοίην {Sapph. fr. 9 B4.}

αἴθ᾿ οὕτωϲ ἐπὶ πᾶϲι χόλον τελέϲει᾿ Ἀγαμέμνων {Δ 178}·

καὶ μήποτε τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ δόξῃ κατὰ παρολκὴν ἔχειν τὰ ϲυνόντα ⁴⁸³
ἐπιρρήματα, καθὸ ἡ ἔγκλιϲιϲ δυνάμει ἐγκείμενον ἔχει τὸ εἴθε. (ἐπὶ μὲν ⁴⁸⁴⁴⁸⁵⁴⁸⁶ γὰρ τοῦ εἴθε ἔγραψε Τρύφων, εἴθε ἐλάληϲε καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων
δῆλον ὅτι ἐν τῷ δέοντι παράκειται τὸ εἴθε, ἵνα ἡ ὁριϲτικὴ ἔγκλιϲιϲ διὰ τοῦ παρακειμένου εὐκτικοῦ ἐπιρρήματοϲ εὐκτικὴν ϲύνταξιν ἀναδέξηται· δῆλον γὰρ ὡϲ διαφέρει τὸ ἔγραψεν Τρύφων τοῦ εἴθε ἔγραψεν
Τρύφων.) ἀλλὰ ϲαφὲϲ ὅτι εἰϲ πλείοναϲ ἐπιτάϲειϲ τῶν ϲημαινομένων
αἱ τοιαῦται παραθέϲειϲ γίνονται, ὡϲ παρεϲτήϲαμεν καὶ ἐπὶ τοῦ ναὶ γράφω καὶ ἄλλων πλειόνων.

⁴⁸⁷

[95] Χρὴ μέντοι νοεῖν ὡϲ διαφέρει ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων εὐκτικὴ ἔγκλιϲιϲ
τῆϲ ἐπιρρηματικῆϲ τῷ τὰ μὲν ῥήματα μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ πράγματοϲ ϲημαίνειν τὴν εὐκτικὴν διάθεϲιν· τὸ γὰρ γράφοιμι εὐχή ἐϲτιν
⁴⁸⁸ πράγματοϲ τοῦ γράφειν καὶ τὸ φιλολογοῖμι τοῦ φιλολογεῖν, τό γε μὴν
εἴθε ϲχεδὸν ὄνομά ἐϲτιν εὐχῆϲ· οὐ γὰρ ϲυμπαρίϲταται καὶ τὸ ἐν τίνι τὰ τῆϲ εὐχῆϲ.

[96] Τὸ τοιοῦτον καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλείϲτων παρεπόμε νον ἔϲτιν ἐπιδεῖξαι. 1. τὸ λευκότεροϲ ἐπιτέταται εἰϲ τὴν τοῦ λευκοῦ ποιότητα καὶ ἔτι τὸ γλυκύτεροϲ εἰϲ τὴν τοῦ γλυκέοϲ· κοινῆϲ μέντοι

ἐπιτάϲεωϲ ὀνόματά ἐϲτι τὰ τοιαῦτα, βελτίων, ἄριϲτοϲ, ἀμείνων. ⁴⁸⁹⁴⁹⁰⁴⁹¹⁴⁹² 2. ἀλλ᾿ εἰ καὶ τὰ τοιαῦτα ἔχεταί τινοϲ ἐννοίαϲ, ἀφ᾿ ἧϲ καὶ τὴν ὀνομαϲίαν εἴληφε, καὶ τροπικώτερον μετῆλθεν εἰϲ κοινὴν ἐπίταϲιν (ὡϲ τὸ ἁλιεύϲ, κἂν ποτάμιοϲ ᾖ, καὶ ἡ πυξίϲ, κἂν διαφόρου ὕληϲ τύχῃ), ἐκεῖνο ⁴⁹³ μέντοι ὁμόλογόν ἐϲτιν, ὡϲ τὸ εἰϲ διαφέρει τοῦ Αἴαϲ, ᾗ αὐτὸ μόνον
ὄνομά ἐϲτιν ἀριθμοῦ τὸ εἷϲ, τὸ δὲ Αἴαϲ μετὰ ἰδίαϲ ποιότητοϲ παρυφιϲτάμενον
ἔχει τὸ εἷϲ. 3. καὶ ἔτι τὸ ἐγώ πρὸϲ τὸ γράφω, καθὸ μετὰ πράγματοϲ καὶ τῶν ϲυμπαρεπομένων τὸ γράφω ἐγκείμενον ἔχει τὸ ἐγώ, αὐτή γε μὴν ἡ ἀντωνυμία αὐτὸ μόνον ὄνομά ἐϲτι προϲώπου. 4. ἔτι καὶ τὸ Ἰλιόθεν διαφέρει τοῦ ἄλλοθεν, καθὸ τὸ μὲν Ἰλιόθεν

μετὰ τῆϲ ἐκ τοῦ τόπου ϲημαϲίαϲ ϲυμπαρίϲτηϲι καὶ τὸ ἴδιον τοῦ τόπου, τό γε μὴν ἄλλοθεν αὐτὸ μόνον παρίϲτηϲιν τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν. 5. ἔτι καὶ τὸ τάχιϲτοϲ μετά τινοϲ ὑποκειμένου τὴν ἐπίταϲιν ϲημαίνει, οὐ
⁴⁹⁴⁴⁹⁵⁴⁹⁶⁴⁹⁷⁴⁹⁸ μὴν τὸ ἄγαν· αὐτὸ γὰρ μόνον ὄνομα ἐπιτάϲεώϲ ἐϲτιν. 6. οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ γράψον ὡϲ πρὸϲ τὸ ἄγε· πάλιν γὰρ μόνον ὄνομα προϲτάξεώϲ
ἐϲτι τὸ ἄγε, τὸ δὲ γράψον μετὰ τῆϲ ἐγκειμένηϲ προϲτάξεωϲ καὶ τὸ πρᾶγμα ὑπαγορεύει καὶ τοὺϲ ϲυνόνταϲ ἀριθμούϲ, ἔτι καὶ τὰ πρόϲωπα. ἔϲτιν πλεῖϲτα εἰϲ τὸ τοιοῦτο παραθέϲθαι.

[97] Τό γε μὴν

αἴθ᾿ ὄφελεϲ παρὰ νηυϲὶν ἀδάκρυτοϲ καὶ ἀπήμων

ἧϲθα {A 415. 6}

καὶ τὸ

ὡϲ ὄφελεϲ ϲὺ μὲν αὖθι μετ᾿ ἀθανάτῃϲ ἁλίῃϲι

⁴⁹⁹

ναίειν, Πηλεὺϲ δὲ θνητὴν ἀγαγέϲθαι ἄκοιτιν {Σ 86. 7}

οὐ χρὴ παραλαμβάνειν εἰϲ τὸν τῶν παραλλήλων λόγον· ἰδοῦ γὰρ ἐκ
τοῦ ὤφελον παρυφίϲταται καὶ προϲώπου διάκριϲιϲ, ἥτιϲ οὐ ϲύνεϲτιν τῷ εἴθε. καὶ δῆλον ὅτι ἕνεκα τοῦ τοιούτου τὸ μὲν εἴθε ϲυντάϲϲεται εὐκτικοῖϲ, οἷϲ ϲύνεϲτι τὸ διακρῖναι πρόϲωπον,

αἴθ᾿ οὕτωϲ, Εὔμαιε, φίλοϲ Διὶ πατρὶ γένοιο {ξ 440}

αἴθ᾿ οὕτωϲ ἐπὶ πᾶϲι χόλον τελέϲει᾿ Ἀγαμέμνων {Δ 178}

⁵⁰⁰⁵⁰¹⁵⁰²⁵⁰³ ἀλλὰ παρεϲτήϲαμεν ὡϲ καὶ ἐν ὁριϲτικοῖϲ ἐν τῷ εἴθ᾿ ἔγραψε Τρύφων· οὐ μὴν τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ, ἐπεὶ καὶ διὰ τοῦ ἐπιρρήματοϲ καὶ διὰ τοῦ
ϲυνόντοϲ ἀπαρεμφάτου ἄδηλον ποίῳ προϲώπῳ τὰ τῆϲ εὐχῆϲ ἐπιγίνεται. ὅθεν εἰϲ ἀναπλήρωϲιν τοῦ λείποντοϲ τὸ ὄφελον παραλαμβάνεται, εἰϲ
ἐμφανιϲμὸν προϲώπου ᾧ τὰ τῆϲ εὐχῆϲ περιγίνεται· ἐν γὰρ τῷ

αἴθ᾿ ὄφελεϲ παρὰ νηυϲὶν ἀδάκρυτοϲ καὶ ἀπήμων

ἧϲθαι {A 415. 6}

νοεῖται ὁ Ἀχιλλεύϲ, πρὸϲ ὃν ἡ ἀπόταϲιϲ τοῦ λόγου, οὐκ ἐξ ἄλλου του
ἢ τοῦ ὄφελεϲ. Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ ϲυντάξεωϲ τοῦ εἴθε καὶ τῶν
ὁμοίων.

⁵⁰⁴

[98] Ἤδη μέντοι καὶ περὶ τῆϲ ἐγγινομένηϲ χρονικῆϲ διαθέϲεωc ἐν ⁵⁰⁵ τῇ ἐγκλίϲει διαποροῦϲί τινεϲ, ὡϲ μάτην εἰϲκυκλεῖται ἡ τῶν παρῳχημένων χρόνων φωνὴ κατὰ τὴν ἔγκλιϲιν, ὡϲ οὐ δυναμένου τοῦ τοιούτου ϲυϲτῆναι, καθὸ καὶ ἐπ᾿ ἄλλων μερῶν λόγου δηλουμένου παρέμπτωϲιϲ

αἰτία γίνεται τοῦ μὴ ϲυνίϲταϲθαι ϲχήματά τινα τῆϲ λέξεωϲ, ἐν ῥήμαϲιν ἡ τοῦ πλουτῶ ἢ ὑπάρχω ἤ τινοϲ τῶν τοιούτων παθητικὴ ἐκφορά, καὶ ⁵⁰⁶⁵⁰⁷⁵⁰⁸⁵⁰⁹
ἐπὶ τοῦ μάχομαι ἡ ἐνεργητική· καὶ ἐν γένεϲι, καθὸ οὔτε τοῦ ἐκτροῦϲα τὸ ἀρρενικόν τιϲ ζητήϲει, οὔτε τοῦ ἄρϲην τὸ θηλυκόν. καὶ ἦν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παράθεϲιϲ δυϲπερίληπτοϲ. καὶ δὴ οὖν ἐπὶ τοῦ προκειμένου
ἐκεῖνό φαϲιν· «εἰ ἐν τοῖϲ οὐκ οὖϲιν αἱ εὐχαὶ γίνονται εἰϲ τὸ ἐγγενέϲθαι, πῶϲ τὰ γενόμενα εὐχῆϲ ἔτι δέεται;»

[99] Πρὸϲ ὃ ἔϲτιν φάναι ὡϲ
πᾶϲα ἀνάγκη ὑπάρξαι καὶ τὴν ἐκ παρῳχημένου εὐχήν. φέρε γὰρ τὸν ἐπιβάλλοντα χρόνον τοῦ γινομένου ἀγῶνοϲ Ὀλυμπίαϲι παρῳχῆϲθαι, καὶ ⁵¹⁰⁵¹¹⁵¹²⁵¹³ πατέρα εὔχεϲθαι ὑπὲρ παιδὸϲ ἀγωνιϲαμένου περὶ τῆϲ τούτου νίκηϲ·
καὶ δῆλον ὡϲ οὔτε ποιήϲεται εὐχὴν διὰ τῆϲ τοῦ ἐϲομένου χρόνου οὔτε μὴν τοῦ κατὰ τὸν ἐνεϲτῶτα παρατεινομένου (τὰ γὰρ τοῦ παρῳχημένου ἀντίκειται), ἐξ οὗ ἂν ἀκολούθωϲ γένοιτο ἡ εὐχὴ εἴθε νενικήκοι μου

ὁ παῖϲ, εἴθε δεδοξαϲμένοϲ εἶη.

⁵¹⁴

[100] Ἕϲτι καὶ οὕτωϲ φάναι, ὡϲ ἀληθεύει ὅτι ἐπὶ τοῖϲ μὴ ϲυνοῦϲιν ⁵¹⁵ αἱ εὐχαὶ γίνονται· οὐ ϲυνόντοϲ γὰρ τοῦ φιλολογεῖν φαίημεν ἂν φιλολογῖμι, ⁵¹⁶ λογοῖμι, οὐ ϲυνόντοϲ τοῦ πλουτεῖν τὸ πλουτοῖμι· χρὴ μέντοι νοεῖν ὡϲ τὸ ἐξαιτούμενον ἐκ τοῦ εὐκτικοῦ ἢ εἰϲ παράταϲιν τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ
παραλαμβάνεται, ἵνα ἐν αὐτῷ διαγίνηται, ὡϲ εἴ τιϲ φαίη ζώοιμι ὦ
⁵¹⁷⁵¹⁸⁵¹⁹⁵²⁰ θεοί, ἢ εἰϲ τελείωϲιν τῶν μὴ ὄντων πραγμάτων, ὡϲ ὁ Ἀγαμέμνων εὔχεται, εἴθε ὦ θεοὶ πορθήϲαιμι τὴν Ἴλιον· εὐχὴ γὰρ νῦν γίνεται
εἰϲ τὸ παρῳχημένον καὶ ϲυντελὲϲ τοῦ χρόνου. τὴν γὰρ παράταϲιν ἀπευκταίαν ἕξει· πορθοῦντι γὰρ αὐτῷ τὴν Ἴλιον

ἐννέα δὴ βεβάαϲι Διὸϲ μεγάλου ἐνιαυτοί,

καὶ δὴ δοῦρα ϲέϲηπε νεῶν καὶ ϲπάρτα λέλυνται {B 134 seq.}.

καθότι πάλιν κατὰ τὸ ἐναντίον ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐπὶ τοῦ ζώοιμι. οὐ γὰρ δή γέ τιϲ παραλήψεται εἰϲ εὐχὴν τὴν τοῦ ζῆν ϲυντέλειαν ἐν τῷ
ζήϲαιμι. ἡ γὰρ τοιαύτη ϲυντέλεια τῆϲ εὐχῆϲ δυνάμει περιγράφει τὴν τοῦ βίου διατριβήν.

[101] Τὸ αὐτὸ ἄπορον μέτειϲι καὶ ἐπὶ τὰ προϲτακτικά. πάλιν γὰρ ⁵²¹
τὰ οὐ γενόμενα προϲτάϲϲεται, καὶ ἀληθὲϲ ὅτι τὰ παρῳχημένα γέγον. καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ οὐ χρὴ παρῳχημένου χρόνου προϲτακτικὸν παραλαμβάνειν. Καὶ ἔϲτιν γε πάλιν ἐπὶ τῶν τοιούτων ταὐτὸν φάναι, ὡϲ τὸ ⁵²² πρῶτον διαφέρει τὸ κλειέϲθω ἡ θύρα τοῦ κεκλείϲθω, καθὸ ἡ μὲν κατὰ τὸν
⁵²³⁵²⁴⁵²⁵⁵²⁶ ἐνεϲτῶτα ἐκφορὰ ὑπαγορεύει τὴν ὑπόγυον πρόϲταξιν, ὅπερ ἐνεϲτῶτοϲ τοῦ παρατεινομένου ἦν ἴδιον, τό γε μὴν κεκλείϲθω τὴν ἔκπαλαι ⁵²⁷ ὀφείλουϲαν διάθεϲιν γενέϲθαι.

[102] Ἀλλὰ καὶ εἴπομεν ὡϲ ἃ μὲν
προϲτάϲϲεται αὐτῶν εἰϲ παράταϲιν. ὁ γὰρ ἀποφαινόμενοϲ οὕτωϲ, γράφε,
ϲάρου, ϲκάπτε, ἐν παρατάϲει τῆϲ διαθέϲεωϲ τὴν πρόϲταξιν ποιεῖται, ὡϲ ἔχει καὶ τὸ

βάλλ᾿ οὕτωϲ, αἴ κέν τι φόωϲ Δαναοῖϲι γένηαι {Θ 282}·

φηϲὶ γὰρ ἐν τῷ πολέμῳ καταγίνου εἰϲ τὸ βάλλειν. ὅ γε μὴν λέγων κατὰ τὴν τοῦ παρῳχημένου προφορὰν γράψον, ϲκάψον, οὐ μόνον τὸ
μὴ γινόμενον προϲτάϲϲει, ἀλλὰ καὶ τὸ γινόμενον ἐν παρατάϲει ἄπαγορεύει
εἴγε καὶ τοῖϲ γράφουϲιν ἐν πλείονι χρόνῳ προϲφωνοῦμεν τὸ γράψον, τοιοῦτόν τι φάϲκοντεϲ, μὴ ἐμμένειν τῇ παρατάϲει, ἀνύϲαι δὲ τὸ γράφειν.

⁵²⁸

[103] Τὰ δεύτερα πρόϲωπα τῶν προϲτακτικῶν πρόδηλον ἔχει τὴν
⁵²⁹
ϲύνταξιν, κἂν ὁμόφωνα καθεϲτήκῃ τῇ ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει· ἡ γὰρ ϲυνοῦϲα αὐτοῖϲ κλητικὴ ἀφίϲτηϲι τὴν ἀμφιβολίαν τὴν πρὸϲ τὸ ὁριϲτικόν, καὶ τὸ ⁵³⁰⁵³¹⁵³²⁵³³⁵³⁴
ϲυνταϲϲόμενον ἐπίρρημα, λέγω δὴ τὸ ἄγε, ὥϲ γε ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ παραϲτήϲομεν. τὰ γὰρ τρίτα καὶ τῇ φωνῇ ἰδιάϲαντα οὐδὲ κατ᾿ ὀλίγον ἀμφιβάλλεται.

[104] Τά γε μὴν τοῦ πρώτου προϲώπου πρόϲ τινων οὐδὲ παραλαμβάνεται, ⁵³⁵⁵³⁶ λαμβάνεται, λόγοιϲ τοιούτοιϲ. κεχωρίϲθαι φαϲὶ δεῖν τὸν προϲτάϲϲοντα
τοῦ προϲταϲϲομένου, «ὅπερ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐν πρώτῳ προϲώπῳ· ⁵³⁷
ἐϲτιν γὰρ πρῶτον τὸ ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἀποφαινόμενον, δεύτερον δὲ τὸ πρὸϲ ὃ ἡ ἀπόταϲιϲ ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ προϲφωνουμένου, εἰϲ ὃ καὶ ἐγχωρεῖ ἡ ἔγκλιϲιϲ ἐν τῷ φεῦγε, λέγε, γράφε.»

[105] ἀλλὰ κἀκεῖνο δῆλόν ἐϲτιν, ὡϲ αἱ κλητικαὶ ἐν δυϲὶ προϲώποιϲ καταγίνονται, τῷ τε προϲκαλοῦντι

καὶ τῷ προϲκαλουμένῳ· καὶ διὰ τοῦτο τῶν κατὰ τὸ πρῶτον πρόϲωπον ἀντωνυμιῶν κλητικαὶ οὐκ ἦϲαν, τῶν γε μὴν πάλιν κατὰ τὸ δεύτερον. ϲαφὲϲ οὖν ὅτι καὶ ἐκ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ δείκνυται ὡϲ
πρώτου προϲώπου οὐκ ἔϲτι προϲτακτικά· τὴν γὰρ ἐκ τῶν κλητικῶν ⁵³⁸⁵³⁹⁵⁴⁰⁵⁴¹ ϲύνταξιν ἀναδέχονται, τιϲ ἐδέδεικτο ἀϲύϲτατοϲ κατὰ τὸ πρῶτον πρόϲωπον. καὶ ὡϲ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἑαυτόν τινα προϲκαλούμενον διὰ τὸ ἀχώριϲτον τοῦ προϲώπου, οὕτωϲ οὐδὲ ἑαυτῷ προϲτάϲϲοντα διὰ τὸ
ἀχώριϲτον τοῦ προϲώπου· πᾶν γὰρ προϲτακτικὸν ἐκ προϲώπου ἐπικρατοῦντοϲ
ϲυνέϲτηκεν ὡϲ πρὸϲ ἐπικρατούμενον.

[106] Οἵ γε μὴν παραδεχόμενοι τὴν ἐν πρώτοιϲ προϲώποιϲ ἐπιγινομένην πρόϲταξιν, οὐκ ἀναϲκευάϲαντεϲ τοὺϲ προκειμένουϲ λόγουϲ,
παρατίθενται ὡϲ προϲτακτικὰ ἐν τῇ χρήϲει,

φεύγωμεν ϲὺν νηυϲὶ φίλην ἐϲ πατρίδα γαῖαν (B 140 et l 27},

ἀλλ᾿ ἄγε δὴ χαζώμεθ᾿ ἐφ᾿ ἵππῶν {Ε 249},

⁵⁴²

καὶ ἅπαντα κατὰ τὴν κοινὴν χρῆϲιν οὕτω λεγόμενα. ἐξ ὧν πειρῶνται καὶ τὰ ἑνικὰ παραλαμβάνειν. «ὃν γὰρ τρόπον τῶν δευτέρων πληθυντικῶν ἡ παραλήγουϲα ἀποβάλλουϲα τὴν τε λήγουϲα γίνεται τῶν ἑνικῶν,
⁵⁴³ λέγετε λέγε, νοεῖτε νόει, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῶν πρώτων ἡ παραλήυουϲα
ἀποβαλοῦϲα τὸ μεν καταϲτήϲει τὸ ἑνικὸν προϲτακτικόν, φέρω μεν φέρω, ἀριθμήϲωμεν ἀριθμήϲω. καὶ οὐ ξένον εἰ ὁμοφωνεῖ ταῖϲ
ὁριϲτικαῖϲ φωναῖϲ, ὅπου γε καὶ ἡ ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ ὁμοφωνία ἐγγίνεται.»

[107] «πρόδηλον κἀκ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ ἄγε λέγωμεν, ἄγε φέρωμεν, ἧϲ τὸ ἑνικὸν γενήϲεται φέρε λέγω, φέρε ἀριθμήϲω.
⁵⁴⁴⁵⁴⁵⁵⁴⁶⁵⁴⁷⁵⁴⁸ (τὸ γοῦν δεύτερον πρόϲωπον τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ, οὐ ϲυνεμπῖπτον τῇ προϲτακτικῇ ἐγκλίϲει, οὐδὲ τὴν τούτων ϲύνταξιν ἀναδέχετάι· τίϲ γὰρ
ἂν φαίη φέρε λέγειϲ ἢ φέρε ἀριθμήϲειϲ;) οὕτωϲ δ᾿ ἔχει κἀκεῖνο

ἀλλ᾿ ἄγε δὴ τὰ χρήματ᾿ ἀριθμήϲω καὶ ἴδωμαι {ν 215}·

ἀλλ᾿ ἄγ᾿ ἐγών, ὃϲ ϲεῖο γεραίτεροϲ εὔχομαι εἶναι,

ἐξείπω {l 60 seq.}»

⁵⁴⁹

[108] Ἐμοί γε μὴν δοκεῖ τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἐπιτεταράχθαι, ἐπεὶ ⁵⁵⁰ ϲχεδὸν ἐγκλίϲειϲ δύο ϲυνωθοῦϲιν εἰϲ μίαν ἔγκλιϲιν. ἔχει δὲ τὰ τῆϲ ἀπο ⁵⁵¹ δείξεωϲ τῇδε. Δέδοται ὅτι οὐ προϲκαλούμεθα ἑαυτούϲ, οὐδὲ μὴν προϲτάϲϲομεν ϲτάϲϲομεν ἑαυτοῖϲ, καθ᾿ ἣν εἴπομεν ἔννοιαν τῶν προϲτακτικῶν. ὑποτιθέμεθα

μέντοι ἑαυτοῖϲ, ὥϲ γε ἔχει ἐπὶ τοῦ Διόϲ. ἐν γὰρ πολλαῖϲ ⁵⁵² ὑποθήκαιϲ ἐγγενόμενοϲ καὶ μίαν ἀρίϲτην ὑπονοήϲαϲ τοιοῦτό τι εἶπε,

πέμψω ἐπ᾿ Ἀτρείδῃ Ἀγαμέμνονι οὖλον ὄνειρον·

⁵⁵³⁵⁵⁴⁵⁵⁵⁵⁵⁶ οὗ πάλιν ἡ μετάληψιϲ γενήϲεται εἰϲ ἀπαρέμφατον κατὰ τὸ διηγηματικόν,
πέμψαι ἐπ᾿ Ἀτρείδῃ Ἀγαμέμνονι οὖλον ὄνειρον {B 6}. —

[109] Ἀπὸ δὴ τοῦ τοιούτου ἑνικοῦ μετῄει καὶ πληθυντικὸϲ ἀριθμόϲ, ἐπιϲπώμενοϲ τὴν ἐκ δευτέρων καὶ τρίτων προϲώπων ϲύλληψιν, πέμψωμεν,

ἀριθμήϲωμεν· ἣν μάλιϲτα καὶ εὔχρηϲτον ὑπολαμβάνω καθίϲταϲθαι ὡϲ πρὸϲ τὰ ἐπικρατοῦντα πρόϲωπα, εἴγε ϲύνταξιν ἐπικρατουμένων προϲώπων ἄντικρυϲ οὐκ ἀναδέχεται. εἴπομεν γὰρ ὡϲ τὰ προϲτακτικὰ
ἐξ ἐπικρατούντων ἐϲτὶν προϲώπων καὶ ἐξ ἐπικρατουμένων, ἃ καὶ τὴν πρόϲταξιν ἀναδέχεται τοῦ πράγματοϲ. ἱν᾿ οὖν ἐκκλίνῃ τὴν ἐν δευτέροιϲ
προϲώποιϲ γινομένην πρόϲταξιν, ϲύλληψιν ἀναδέχεται τὴν εἰϲ τὸ πρῶτον,
ἥτιϲ κατὰ τὸ ἑνικὸν ἐδείχθη ὑποθετική. καὶ δῆλον ὅτι τῇ ἐπικρατείᾳ τῇ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ τὰ ϲυγγενόμενα πρόϲωπα τῆϲ αὐτῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ⁵⁵⁷ ἐτύγχανεν. τοιοῦτο γάρ ἐϲτι καὶ τὸ πρὸϲ Ϲθενέλου εἰρημένον ⁵⁵⁸⁵⁵⁹⁵⁶⁰

ἀλλ᾿ ἄγε δὴ χαζώμεθ᾿ ἐφ᾿ ἵππων {ε 249},

ἵνα μὴ ἐν τῷ ὑπερέχοντι προϲώπῳ προϲτάξῃ ἐν τῷ χάζου. τοιοῦτό ἐϲτιν καὶ τὸ πρὸϲ Νέϲτοροϲ εἰρημένον

ἀλλ᾿ ἄνδραϲ κτείνωμεν {Ζ 70}·

ἑαυτὸν γὰρ ϲυλλαβὼν προθυμοτέρουϲ καθίϲτηϲι τοὺϲ Ἕλληναϲ εἰϲ τὸν
κατεπείγοντα πόλεμον.

[110] Οὐ δὲ οὖν δεύτερα καὶ τρίτα ὑπολαμβάνω πρόϲωπα εἶναι ⁵⁶¹ τῶν τοιούτων ὑποθετικῶν· ἴνα γὰρ μὴ γένηται δεύτερον, πρῶτον ἐγένετο καθ᾿ ἣν εἴπομεν ϲύλληψιν τῶν ἑνικῶν. ἔϲτι καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ τὸ
τοιοῦτον παραϲτῆϲαι. πάϲηϲ ἐγκλίϲεωϲ τὰ δεύτερα πρόϲωπα πληθυντικὰ
εἰϲ τε λήγοντα ἰϲοχρονεῖ κατὰ τὴν παρεδρεύουϲαν τοῖϲ πρώτοιϲ, ⁵⁶²⁵⁶³⁵⁶⁴ λέγοιμεν λέγοιτε, λέγομεν λέγετε. διὰ τοῦτό φαμεν τῷ ῥιπτοῦμεν παρακεῖϲθαι τὸ ῥιπτεῖτε, τῷ δὲ ῥίπτομεν τὸ ῥίπτετε. περιϲϲὸν
ὑποδείγμαϲιν χρῆϲθαι καθολικοῦ ὄντοϲ τοῦ λόγου. πῶϲ οὖν καὶ κατὰ τὸν λόγον τῆϲ φωνῆϲ παρακείϲεται τῷ φεύγετε τὸ φεύγωμεν; τὰ εἰϲ
θε λήγοντα μιᾷ ἐνδεῖ ϲυλλαβῇ τῶν εἰϲ θα ληγόντων κατὰ πᾶϲαν ἔγκλιϲιν·
οὐκ ἄρα καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον τῷ πεποιηκώμεθα παρακείϲεται δεύτερον τὸ πεποίηϲθε.

[111] Φαίνεται οὖν ὅτι τὸ λεῖπον τῶν προϲτακτικῶν προϲώπων, ⁵⁶⁵⁵⁶⁶⁵⁶⁷⁵⁶⁸⁵⁶⁹ λέγω τὸ πρῶτον, καὶ τὰ λείποντα τῶν ὑποθετικῶν δεύτερα καὶ τρίτα εἰϲ ἕνωϲιν ἄγει τὸ τὰϲ δύο ἐγκλίϲειϲ παραλαμβάνεϲθαι, ἵν᾿ ἑκατέρα
ἀνταναπληρωθῇ τοῦ λείποντοϲ, τῶν ἐγκλίϲεων καὶ κατὰ τὸ ϲημαινόμενον ϲυντρεχουϲῶν. Εἰ δέ τινεϲ προϲβιάϲονται καὶ ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ καταγίνεϲθαι τὰ ὑποθετικὰ καθ᾿ ὁμοφωνίαν τὴν πρὸϲ τὰ προϲτακτικά,
ἐκεῖνο ἂν φαίημεν, ὡϲ ϲυνοῦϲα ἡ διὰ τοῦ ἄγε ϲύντοξιϲ ἐξαίρετον καταϲτήϲει
τὴν προϲτακτικὴν ἔγκλιϲιν· προφανῶϲ γὰρ τὸ ἐγκελευϲτικὸν ἐπίρρημα ἐπέτεινε τὴν πρόϲταξιν.

⁵⁷⁰⁵⁷¹⁵⁷²⁵⁷³⁵⁷⁴

[112] Ἐχομένωϲ ῥητέον καὶ περὶ τῶν κατὰ τρίτον πρόϲωπον προϲτακτικῶν, ⁵⁷⁵ δὴ καὶ αὐτὰ δευτέρου προϲώπου φαϲὶν εἶναι, διαφέρειν
δὲ τῶν προκειμένων, καθὸ ἐκεῖνα μὲν αὐτόθεν τὴν πρόϲτοξιν τοῦ πράγματοϲ παραδέχεται, ταῦτα δὲ ἐγκελεύεται εἰϲ ἑτέρων προϲώπων
πρόϲταξιν. «το γὰρ λεγέτω καὶ τὰ ὅμοια ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὰϲ ἐγκελεύϲειϲ
ἔχει διττάϲ, τήν τε ἐν δευτέρῳ καταγινομένην καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ εἰϲ τρίτον μετιοῦϲαν, καθάπερ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπὶ τῶν μονοπροϲώπων καὶ διπροϲώπων ἀντωνυμιῶν· ἡ μὲν γὰρ ἐγώ καὶ αἱ ϲύζυγοι καὶ ⁵⁷⁶⁵⁷⁷⁵⁷⁸
ἅπαξ ἑνικῶϲ νοούμεναί εἰϲιν καὶ ἓν πρόϲωπον ὑπαγορεύουϲιν, ἥ γε μὴν ἐμόϲ καὶ δὶϲ ἑνικῶϲ νοεῖται καὶ δύο πρόϲωπα παρεμφαίνει. ἴϲωϲ δὲ καὶ ἡ ὀρθοτονουμένη ἀντωνυμία, κἂν ἁπλῆ ᾖ, διὰ τῆϲ ἐπιούϲηϲ διαϲτολῆϲ ⁵⁷⁹ τὸ διϲϲὸν πρόϲωπον ὑπαγορεύει, καὶ τὰ ϲυγκριτικὰ καὶ τὰ πρόϲ τι ἅπαντα, καὶ δὴ οὖν τὸ λεγέτω δεύτερον καὶ τρίτον ὑπαγορεύει.»

[113] Ἀλλ᾿ ἐϲτι γε πρὸϲ ταῦτα φάναι ὡϲ οὐ ψεῦδοϲ μέν ἐϲτι τὸ παρεμπίπτειν διϲϲὸν πρόϲωπον, οὔτε μὴν ὅτι ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ καταγίνεται· οὔ γε μὴν ἐξαιρέτωϲ ἐπὶ τῶν προϲτακτικῶν τὸ τοιοῦτον ἐγχωρήϲει· πολὺ γὰρ πρότερον καὶ ἐπὶ τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ τὸ
τοιοῦτον ἂν παρέποιτο. ἀποφαινόμεθα γὰρ καὶ πρόϲ τιναϲ περί τινοϲ,
ὀρθῶϲ διαλέγεται Τρύφων, ἡμέρα ἐϲτίν· καὶ οὐ πάντωϲ τὰ τοιαῦτα, ⁵⁸⁰ αῦτα, ὅτι πρόϲ τινά ἐϲτι, καὶ δεύτερα εἰρήϲεται. διὸ καὶ ἐπίμεμπτοι
οἱ ἀφοριϲάμενοι τὸ δεύτερον πρόϲωπον «πρὸϲ ὃν ὁ λόγοϲ», ὅτι μὴ ⁵⁸¹⁵⁸²⁵⁸³⁵⁸⁴ προϲτιθέαϲι «καὶ περὶ αὐτοῦ τοῦ προϲφωνουμένου». καὶ δὴ τὰ προκείμενα προϲτάϲϲεται μὲν δευτέροιϲ προϲώποιϲ, οὐ μὴν δεύτερά ἐϲτιν· οὐ γὰρ κατὰ τῶν προϲφωνουμένων αἱ προϲτάξειϲ γίνονται, κατὰ δὲ τῶν ἐν
τρίτοιϲ νοουμένων.

[114] ϲαφὲϲ κἀκ τοῦ παρεπομένου ἀριθμοῦ. ἡνίκα
γὰρ δευτέρῳ προϲτάϲϲεται, ἑνικῶϲ μὲν γίνεται λέγε, πληθυντικῶϲ δὲ λέγετε. οὐ μὴν ἐν τῷ λεγέτω ταὐτὸν παρακολουθήϲει· τρίτου γὰρ καθεϲτῶτα τὴν ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ διαλλαγὴν ἴϲχει τοῦ ἀριθμοῦ,
λεγέτω λεγέτωϲαν, τοῦ ἐγκειμένου δευτέρου προϲώπου οὐδαμῶϲ τοιοῦτον ἀναδεχομένου. ὃ δὴ εἰ φύϲει προϲέκειτο κατὰ προϲώπου μεριϲμόν, ⁵⁸⁵
ἀνεδέξατο ἂν καὶ τὸν ϲυνόντα ἀριθμὸν ἑνικὸν καὶ πληθυντικόν, καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν, ἡμέτεροϲ, ἐμόϲ· νυνὶ δὲ τὸ λεγέτω καὶ λεγέτωϲαν καὶ τὰ ὅμοια οὐκ ἔχει διαϲτολὴν τῶν κατὰ τὸ δεύτερον
πρόϲωπον ἐν ἀριθμῷ, πότερον ἑνί τιϲ ἀποφαίνεται περὶ ἑνὸϲ ἢ πλείοϲι περὶ ἑνὸϲ ἢ καὶ περὶ πλειόνων. οἷόν τε γάρ ἐϲτιν φάναι καὶ ἀθροίϲματι
ἐγρηγορείτω ὁ ϲτρατηγὸϲ ὑμῶν καὶ ἑνὶ ἐγρηγορείτω ϲου ὁ
⁵⁸⁶⁵⁸⁷⁵⁸⁸⁵⁸⁹ δεϲπότηϲ, καὶ οὐδεμία ἐϲτὶν ἐναλλαγὴ ἢ μόνη ἡ κατὰ τὸ τρίτον νοουμένη, ἧϲ ἐϲτι καὶ τὰ πρόϲωπα.

[115] Τὸ δὴ οὖν λεγέτω καὶ ⁵⁹⁰ πάντα τὰ τοιαῦτα ϲημαίνει ἀπόντων προϲώπων πρόϲταξιν, ἀναγκαίωϲ
δευτέρου προϲώπου ἐναλλαϲϲομένωϲ παραλαμβανομένου εἰϲ μετάδοϲιν τῆϲ προϲτάξεωϲ, ἐπεὶ πάλιν ἡ πρόϲταξιϲ ἐκτὸϲ δευτέρου προϲώπου
ἀϲύϲτατόϲ ἐϲτιν· ἔνθεν γὰρ καὶ ταῖϲ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ νοουμέναιϲ
ἁπάντοτε κλητικαῖϲ ϲύνεϲτιν.

[116] Πρόκειται δὲ ὡϲ τὸ πλέον ϲυνεμπίπτουϲι τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ⁵⁹¹ κλίϲεωϲ αἱ φωναί, ὡϲ τὸ λέγετε καὶ λέγεϲθε καὶ ἔτι διανοεῖϲθε
καὶ ἅπαντα τὰ τοιαῦτα. καὶ ἐπεὶ πάλιν αἱ κλητικαὶ ϲυνεμπίπτουϲι ταῖϲ
⁵⁹²⁵⁹³⁵⁹⁴⁵⁹⁵⁵⁹⁶ εὐθείαιϲ, ϲυγγίνεται δ᾿ εὐθείαιϲ τὰ ὁριϲτικὰ καὶ ἔτι αἱ κλητικαὶ τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ, πάλιν τὸ διανοεῖϲθε ἄνθρωποι οὔπω διακέκριται, εἰ μὴ ἐπιπροϲγένηται τὰ ἰδιάζοντα πρὸϲ ἑκάτερα τῶν μερῶν τοῦ λόγου. ⁵⁹⁷ φήϲομεν γὰρ ἐπ᾿ εὐθείαϲ ἄνθρωποι ὄντεϲ διανοεῖϲθε, οὐχ ὡϲ
οἴονταί τινεϲ κατὰ προϲτακτικὴν ἔγκλιϲιν, κατὰ δὲ ὁριϲτικήν, καθάπερ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι κἀπὶ τοῦ πρώτου καὶ τοῦ τρίτου, ἄνθρωποι ὄντεϲ
διανοούμεθα, ἄνθρωποι ὄντεϲ διανοοῦνται. καὶ ἐκ τῆϲ ἑνικῆϲ ϲυντάξεωϲ προφανὴϲ ὁ λόγοϲ, ἄνθρωποϲ ὢν διανοῇ, ἄνθρωποϲ ὢν διανοοῦμαι καὶ ἔτι διανοεῖται· ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ κατὰ τὸ

κλητικὸν αἱ δύο φωναὶ ἐναλλάϲϲονται, ἄνθρωπε διανοοῦ. ἀλλὰ κἀκ τῆϲ ϲυνούϲηϲ μετοχῆϲ προφανέϲ. οὐ γὰρ ϲυνίϲταται· ἡ ὤν μετοχὴ μετὰ κλητικῶν, μετὰ μέντοι τῶν εὐθειῶν· οὐ γάρ φαμεν ἄνθρωπε ὤν,
ἄνθρωποϲ δὲ ὤν. (οὕτωϲ ἀπεδείκνυτο καὶ ἡ ϲύ ὡϲ εἴη εὐθείαϲ ἐν ⁵⁹⁸ τῷ ϲὺ ὤν ὡϲ εἰ καὶ ἐγὼ ὤν.)

[117] Μἂν μετὰ ἄρθρου δὲ λέγομεν
οἱ ἄνθρωποι διανοεῖϲθε, οὐ κατ᾿ ἐγκέλευϲιν τοῦ διανοεῖϲε, κατὰ δὲ τὴν ὑπάρχουϲαν ἑκάϲτῳ διάνοιαν, ἣν ὁριζόμεθα ἐν τῷ διανοεῖϲε,
ὡϲ εἰ καὶ λέγοιμεν ὑπάρχει ἐν ὑμῖν τὸ λογιϲτικόν, τοῦ ἄρθρου μηνύοντοϲ τὴν εὐθεῖαν. — εἰ γὰρ προϲθείη τιϲ τὸ ὦ, γενήϲεται καὶ τὸ ⁵⁹⁹⁶⁰⁰⁶⁰¹⁶⁰²
διανοεῖϲθε προϲτακτικόν, ὦ ἄνθρωποι διανοεῖϲθε. ἀλλ᾿ εἰ καὶ ἔτι τὸ ἄγε, ἄγε διανοεῖϲθε ὦ ἄνθρωποι. — ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ πάλιν ⁶⁰³ εἴ τιϲ ἀντιθείη τὸ ὅτι, ὅτι διανοεῖϲθε, μεταϲτήϲεται τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν. Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῶν ὁμοφωνούντων.

[118] Περὶ δὲ τῶν μὴ ὁμοφωνούντων μήτε ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲι μήτε

ἐν τοῖϲ ῥήμαϲιν οὐδὲ κατ᾿ ὀλίγον τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ δεῖται λόγου, ἄνθρωποϲ ἔγραφεν, ἄνθρωπε γράφε. εἰ γὰρ ἀνὰ μέροϲ πάλιν τὸ ἕτερον γένοιτο ὁμόφωνον, τὸ ϲυμφερόμενον τὸ ἀμφίβολον ἀποτρίψεται.
φέρε φάναι ἐπὶ τοῦ Ἑλικών καὶ τῶν ὁμοίων ὀνομάτων· προϲκείμενον γὰρ τὸ ὁριϲτικὸν εὐθείαϲ ϲύνταξιν ἀποτελεῖ, Ἑλικὼν γράφει, τό γε
μὴν προϲτακτικὸν κλητικήν, Ἑλικὼν γράφε.

[119] ἢ ἀνάπαλιν ἐπὶ τοῦ ἤχει, λέγω κατὰ παρατατικὴν προφορὰν τοῦ τρίτου προϲώπου,
ἤχει ποτὲ τὸ ἐν (Δωδώνῃ χαλκεῖον· ἀλλὰ καὶ κατὰ προϲτακτικὴν ⁶⁰⁴⁶⁰⁵⁶⁰⁶⁶⁰⁷ προφοράν, ἡνίκα λέγω ἤχει ϲύ. ὃ προϲδεχόμενον τὸ τῆϲ εὐθείαϲ ⁶⁰⁸ ϲχῆμα παρατατικὸν ἀποτελέϲει τὸ ἤχει, ἤχει ὁ τρίπουϲ, ἤχει ὁ ἄνθρωποϲ· ἢ πάλιν τὸ κλητικὸν τὸ προϲτακτικὸν ἀποτελέϲει, ἤχει
ἄνθρωπε. ἐφ᾿ οὗ δὴ προϲγινομένη ἡ ὁμόφωνοϲ εὐθεῖα τέλεον ἀμφίβολον
ποιήϲει τὴν ϲύνταξιν ἐν τῷ ἤχει Ἑλικών· ἐφ᾿ ἧϲ πάλιν ϲυντάξεωϲ χρεία ἐϲτὶ τῶν προκειμένων μορίων, ὁ Ἑλικὼν ἤχει, ἄγε ἤχει
ὦ Ἑλικών, ὅτι ἤχει Ἑλικών. — οὐ λέληϲμαι ὅτι καὶ ἡ αὐτοτέλεια τεκμήριόν ἐϲτιν κλητικῆϲ· ἰδοὺ γὰρ καὶ αὐτὸ τὸ Ἑλικών ἐλλεῖπον μὲν ῥήματι εὐθεῖαν ὁμολογεῖ, οὐ τῇδε δὲ ἔχον κλητικῆϲ ἐϲτιν πτώϲεωϲ τὸ ⁶⁰⁹
τοιοῦτον, οἷον ὦ Ἑλικῶν ἤχει.

⁶¹⁰

[120] Ἐδείκνυμεν τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ ἁπάντοτε τὰ πληθυντικὰ ϲυνεμπίπτοντα, πίπτοντα, ὧν ἡ διάκριϲιϲ ἐγίγνετο διὰ τοῦ ἄγε ἢ ὅτι, ὑποϲτελλομένου
ἑνὸϲ ῥήματοϲ τοῦ ἐϲτε. τοῦτο γὰρ ἀπέβαλλε τὴν ἀμφιβολίαν, εἴγε βαρυνόμενον μὲν προϲτακτικόν ἐϲτιν, ὀξυνόμενον δὲ ὁριϲτικόν. καὶ ἴϲωϲ ⁶¹¹⁶¹²⁶¹³
δόξει ὠλιγωρῆϲθαι τὰ τῆϲ φωνῆϲ, ὅτι μὴ τῷ καθολικῷ ὕπεϲτιν· καὶ ἤτοι τὸ ὀξυνόμενον ἡμάρτηται ἢ τὸ βαρυνόμενον προϲτακτικόν. —

[121] Ἐρ᾿ οὗ ἂν φαίη τιϲ ὡϲ ἅπαντα τὰ εἰϲ τε λήγοντα προϲτακτικὰ βαρύνεται, καὶ διὰ τοῦτο βαρυνόμενον τὸ ἔϲτε κατώρθωται, καὶ λείπεται ⁶¹⁴
τὸ ἐϲτέ ὠλιγωρῆϲθαι, ὅτι μὴ ὁμοφωνεῖ τῷ κατωρθωμένῳ. ἀλλ᾿ ὁμοτονεῖν
θέλει τὰ δεύτερα ὁριϲτικὰ πληθυντικὰ τοῖϲ πρώτοιϲ, ἴμεν ἴτε, δίδομεν δίδοτε· εἰ οὖν ἐϲμέν, δῆλον ὅτι καὶ ἐϲτέ, ἡμάρτηται δὲ τὸ ἔϲτε
προϲτακτικὸν βαρυνόμενον.

[122] Τί οὖν χρὴ ἐπὶ τοῦ τοιούτου διαλαβεῖν; ἢ ἐκεῖνο ἀποφήναϲθαι, ὡϲ ὀξύνεται μὲν τὸ ὁριϲτικὸν ἐν τῷ ἐϲμέν καὶ ἐϲτέ διὰ τὸ εἶναι ἐγκλιτικά, οἷϲ οὐ ϲύνεϲτι βαρὺ τὸ τέλοϲ·
καὶ ἐπειδὴ ἐν τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ ἀφίϲταται ἡ ἔγκλιϲιϲ, ϲυναφίϲταται
καὶ ἡ ἐπὶ τέλουϲ ὀξεῖα, ἥτιϲ αἰτία ἦν τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ. — διὰ τοῦτο τὸ ⁶¹⁵⁶¹⁶⁶¹⁷⁶¹⁸⁶¹⁹ μὲν εἰμί ὀξύνεται ὁριϲτικὸν ὄν, καθὸ ἐγκλιτικόν, οὐ μὴν τὸ ἴϲθι προϲτακτικόν, καθὸ οὐκ ἐγκλιτικόν, καίτοι πάλιν τῶν εἰϲ θι ληγόντων προϲτακτικῶν ⁶²⁰ ὁμοτονούντων τοῖϲ εἰϲ μι ⟨ὁριϲτικοῖϲ⟩, ζεύγνυμι ζεύγνυθι, εἶμι ἴθι. (ἔνθεν οὐ ϲυγκατατίθεμαι τοῖϲ ἐν προϲτακτικῇ προφορᾷ ὀξυτονοῦϲι
τὸ φαθί, ϲυνελεγχομένοιϲ κάκ τοῦ τρίτου προϲώπου τοῦ φάτω,
ὃ δὴ ὁμότονον καθεϲτὼϲ τῷ δευτέρῳ ὁμοίωϲ τοῖϲ .ἄλλοιϲ ἤλεγχε τὴν παρὰ τὸ δέον ὀξεῖαν.)

⁶²¹

[123] Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ τῆϲ ὑποτακτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἥν τινεϲ καὶ
⁶²² διϲτακτικὴν ἀποφαίνονται ἀπὸ τοῦ ἐξ αὐτῆϲ δηλουμένου, καθάπερ καὶ.
αἱ προκατειλεγμέναι ταὐτὸν ἀνεδέξαντο· ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι ὡϲ τὸ ἐὰν ⁶²³⁶²⁴⁶²⁵⁶²⁶ γράφω καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια διϲταγμὸν τοῦ ὡϲ ἐϲομένου πράγματοϲ ⁶²⁷
ϲημίνει.

[124] Ἀλλ’ ἴϲωϲ ἀντικείϲεται τὸ μηδὲ αὐτὰ ἔχεϲθαι τῆϲ ἐννοίαϲ τοῦ διϲταγμοῦ, τὸν δὲ παρακείμενον ϲύνδεϲμον αἴτιον γίνεϲθαι τῆϲ διϲτακτικῆϲ ἐννοίαϲ. καὶ εἰ ἀπὸ τῆϲ δυνάμεωϲ τῶν ϲυνδέϲμων
ἔοικεν τὰ ῥήματα ἀνάγεϲθαι, οὐδὲν κωλύει καὶ τὰϲ λοιπὰϲ ἐγκλίϲειϲ
μετατίθεϲθαι τῆϲ ἰδίαϲ κλήϲεωϲ, ἀναδεξαμέναϲ τὴν ἐκ τῶν ϲυνδέϲμων δύναμιν. οὐ γὰρ ἔτι ὁριϲτικὸν τὸ εἰ ἔγραψα, εἰ ἐφιλολόγηϲα, οὐδὲ
ταὐτόν ἐϲτι τὸ φιλολογήϲω τῷ ἤτοι φιλολογήϲω ἢ πορεύϲομαι εἰϲ περίπατον, οὐδὲ τὸ γράψαιμι ἄν εὐχὴν ἐπαγγέλλεται, ὁριϲμὸν δὲ τοῦ ἐϲομένου πράγματοϲ. ϲχεδόν τε ὑπὸ τὸν αὐτὸν διϲταγμὸν πίπτει
⁶²⁸ τὸ εἰ περιπατεῖϲ κινῇ τῷ ἐὰν περιπατῇϲ κινηθήϲῃ, καὶ οὐ καλεῖται τὸ εἰ περιπατεῖϲ διϲτακτικόν.

[125] Ἀλλὰ πρὸϲ τὴν τοιαύτην ἀντίρρηϲιν ἐνὸν ὑπαντῆϲαι ὡϲ αἱ
μὲν ἄλλαι ἐγκλίϲειϲ ἐκτὸϲ οὖϲαι τῶν ϲυνδέϲμων τὸ ἐξ αὑτῶν δηλούμενον ἀνεδέξαντο, ἐξ οὗ καὶ τὴν θέϲιν ἔϲχον τοῦ ὀνόματοϲ. προῦπτον γὰρ
ὅτι τὸ γράψαιμι εὐχῆϲ ἐϲτιν παραϲτατικὸν καὶ τὸ περιπατῶ ὁριϲμοῦ· ⁶²⁹⁶³⁰⁶³¹⁶³²⁶³³ ὅθεν εἰ ταύταιϲ προϲγένοιτό τιϲ ϲυνδεϲμικὴ ϲύνταξιϲ, οὐκ ἐκ ταύτῃϲ
ἕξουϲιν τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ, ἐκ δὲ τῆϲ φύϲει αὐταῖϲ ἐγκειμένηϲ ἐγκλίϲεωϲ, καθὸ καὶ αὐτοὶ οἱ ϲύνδεϲμοι ἐκ τῆϲ ἰδίαϲ παρεμφάϲεωϲ τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ ἀνεδέξαντο, διαζευκτικοὶ καλούμενοι, δυνητικοί, ϲυναπτικοὶ

καὶ ἄλλοι οἱ ὑπόλοιποι. ὅθεν εἰ καὶ τῇ καλουμένῃ διϲτακτικῇ ⁶³⁴ ἐγκλίϲει παρείπετο τὸ ἐκτὸϲ ϲυνδέϲμου ϲημαίνειν τι, κἂν πάντωϲ τὴν ἐκ τούτου ὀνομαϲίαν ἀνεδέξατο. νυνὶ δὲ οὐδέποτε ἐμόναϲεν ἐκτὸϲ ϲυνδέϲμου, καὶ οὕτωϲ ἄδηλον ἔϲχε τὸ ϲημαινόμενον, καὶ διὰ τοῦτο αὐτό, οὐκ ἔχουϲα ἰδίᾳ δηλούμενον, παρεδέξατο ἐκ δυνάμεωϲ τοῦ ϲυνδέϲμου
τὴν τοῦ ὀνόματοϲ θέϲιν εἰληφέναι. —

[126] Ἦν δ’ ἂν ὁ λόγοϲ πάνυ εὐπαράδεκτοϲ, εἰ τὰ καλούμενα ὑποτακτικὰ ῥήματα ϲυντάξει μιᾷ ἐκέχρητο
ϲυνδεϲμικῇ τῇ προκειμένῃ. νυνὶ δὲ καὶ οἱ καλούμενοι ἀποτελεϲτικοὶ ἐπὶ ⁶³⁵⁶³⁶⁶³⁷⁶³⁸⁶³⁹ τὴν αὐτὴν ϲύνταξιν φέρονται, ἡνίκα φαμὲν Τρύφων περιπατεῖ ἵνα ὑγιάνῃ ἢ δὸϲ τὸν χάρτην ἵνα γράψω· καίτοι μᾶλλον ἀποτελεϲτικὰ. ὀφείλει καλεῖϲθαι τὰ ῥήματα ἢ διϲτακτικά. ἀλλ’ οὐδὲ ἀποτελεϲτικά·
ἰδοὺ γὰρ καὶ κατ’ αἰτιολογικὴν ϲύνταξιν, ἡνίκα φαμὲν ἵνα ἀναγνῶ ἐτιμήθην, ἵνα ἀναϲτῶ ἠνιάθη Τρύφων. ὑγιῶϲ ἄρα ἀπὸ ἑνὸϲ τοῦ
παρακολουθοῦντοϲ τῇ προκειμένῃ ἐγκλίϲει, τοῦ μὴ ϲυνίϲταϲθαι αὐτὴν
εἰ μὴ ὑποταγείη τοῖϲ προκειμένοιϲ ϲυνδέϲμοιϲ, εἴρηται ὑποτακτική.

[127] Ὅτι δὲ καὶ ἐπ’ ἄλλων μερῶν λόγου μερικὴ διαφωνία αἰτία ⁶⁴⁰ γίνεται τοῦ εἰϲ κοινὸν ὄνομα ἀνάγεϲθαι τὴν θέϲιν, ϲαφέϲ ἐϲτι καὶ ἐξ ⁶⁴¹⁶⁴²⁶⁴³ αὐτῶν τῶν ϲυνδέϲμων. οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι ἀπ’ ἰδίαϲ δυνάμεωϲ ἀναδεχόμενοι
τὴν θέϲιν ἔϲχον τῶν ὀνομάτων, ἀπὸ τοῦ ἐν ϲυναφείᾳ τοὺϲ λόγουϲ ⁶⁴⁴ ἐπάγειν ϲυναπτικοί, ἢ ἀπὸ τοῦ διαζευγνύειν διαζευκτικοί, καὶ ἅπαντεϲ οἱ ὑπόλοιποι· οἵ γε μὴν καλούμενοι παραπληρωματικοὶ οὐκ ἀπὸ τοῦ
δηλουμένου τὴν θέϲιν ἔϲχον. οὐ γὰρ ἀληθέϲ ἐϲτιν, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον,
μόνον αὐτοὺϲ ἀναπληροῦν τὸ κεχηνὸϲ τῆϲ ἑρμηνείαϲ καὶ διὰ τοῦτο εἰρῆϲθαι παραπληρωματικούϲ· ὅτι γὰρ ἕκαϲτοϲ αὐτῶν ἔχει τινὰ δύναμιν, ⁶⁴⁵⁶⁴⁶⁶⁴⁷⁶⁴⁸
παρεϲτήϲαμεν ἐν τῷ περὶ ϲυνδέϲμων. οὐ γὰρ ταὐτόν ἐϲτι τὸ τοῦτό μοι χάριϲαι τῷ

τοῦτό γέ μοι χάριϲαι {Callim. frg. anon. 259, II 752 Sehn.},

οὐδὲ τὸ ἀγαθὸϲ ὤν τῷ

⁶⁴⁹

ἀγαθόϲ περ ἐών {Α 131}·

οὐδὲ τὸ αὐτὸ ἐμφαίνει τὸ οἱ μὲν παρ’ ὄχεϲφι τῷ

οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφι {O 3}·

παραγραφῆϲ γὰρ λόγου ϲημεῖόν ἐϲτιν ὁ δή. —

[128] οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο ⁶⁵⁰⁶⁵¹⁶⁵² ἐξαίρετόν ἐϲτιν, τὸ αὐτοὺϲ μόνον ἐν πλεονάϲματι εὑρίϲκεϲθαι· ἀλλὰ ϲχεδὸν τὸ τοιοῦτον πάθοϲ ϲύνεϲτι καὶ κατὰ τῶν ὑπολοίπων ϲυνδέϲμων,

τὸν καὶ Μηριόνηϲ πρότεροϲ {N 306},

ἤτοι μὲν Μενέλαοϲ {Γ 213},

καί τε χαλιφρονέοντα {ψ 13}·

μυρία ἔϲτιν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παραθέϲθαι. ἀλλ’ οὐδὲ ἴδιον ϲυνδέϲμων τὸ ἐν πλεοναϲμῷ καταγίνεϲθαι· ϲχεδὸν γὰρ ἐπὶ πάϲαϲ τὰϲ λέξειϲ τὸ τοιοῦτον
ϲυντείνει.

[129] καὶ εἰ ἀπὸ τοῦ πλεονάζοντοϲ ἡ θέϲιϲ τοῦ ὀνόματοϲ, τίϲ ἡ ἀποκλήρωϲιϲ τοῦ ἐπὶ τῶν ϲυνδέϲμων τὸ τοιοῦτο πορη
κολουθηκέναι, λέγω τῶν παραπληρωματικῶν, ἢ ὅτι οἱ μὲν ἄλλοι ϲύνδεϲμοι,
διάφοροι ὄντεϲ κατὰ τὰϲ φωνάϲ, μίαν δύναμιν ἐπηγγέλλοντο, ⁶⁵³ ἐξ ἧϲ καὶ τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ ἀνεδέχοντο, οὐ μὴν τοῖϲ παραπληρω ματικοῖϲ ταὐτὸν ϲυνηκολούθει, ϲχεδὸν γὰρ ἕκαϲτοϲ αὐτῶν ἴδιόν τι
ἐπηγγέλλετο, μείωϲιν μὲν ὁ γέ ἐν τῷ

τοῦτό γέ μοι χάριϲαι {Callim. frg. anon. 259 Schn.},

παραγραφὴν λόγου ὁ δή, ἐναντιότητα ὁ πέρ μετ’ αὐξήϲεωϲ ἐμφατικῆϲ. ⁶⁵⁴⁶⁵⁵⁶⁵⁶⁶⁵⁷⁶⁵⁸ ἦν οὖν ἀνέφικτον τὸ ἐκ τοῦ ϲημαινομένου τὴν ὀνομαϲίαν αὐτοὺϲ ἀναδέχεϲθαι διὰ τὸν προκείμενον λόγον. κοινὸν οὖν παρείπετο αὐτοῖϲ τὸ
πλεονάζειν κατὰ τὸ μὴ ἐλλεῖπον, καὶ ἐκ τοῦ κοινῶϲ παρεπομένου τὸ ὄνομα ἀνεδέξαντο, οὐ διαψευδόμενοι τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ. —

[130] Ὁ τοιοῦτοϲ λόγοϲ ϲυντείνει καὶ ἐπὶ τὰ παρώνυμα τῶν ὀνομάτων
⁶⁵⁹
καὶ τὰ ῥηματικά. καὶ γὰρ ταῦτα ἐκ τῆϲ προϋφεϲτώϲηϲ ὕληϲ τὴν ὀνο μαϲίαν ἀνεδέξαντο· ἠδυνάτει γὰρ ἐκ τοῦ δηλουμένου ἕνεκα τῆϲ ἐν αὐτοῖϲ γινομένηϲ παμπόλλου διαφορᾶϲ, εἴγε πάλιν τὰ ἄλλα τῶν ἰδικῶν
ἑνὶ δηλουμένῳ ἐκέχρητο, ἐξ οὐ καὶ τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ ἀνεδέχετο.

[131] Ἡ προκειμένη ἔγκλιϲιϲ μετὰ τοῦ ἐάν ϲυνδέϲμου καὶ τῶν ἰϲο
⁶⁶⁰ δυναμούντων ἐπὶ μέλλοντα φέρεται ἢ ἐνεϲτῶτα, ἐὰν φιλολογῶ παρα
γενήϲεται Δίων, ἐὰν ἀναγινώϲκω παραγίνεται Τρύφων· ἀκα- ⁶⁶¹⁶⁶²⁶⁶³⁶⁶⁴ τάλληλον γὰρ τὸ ἐν παρῳχημένῳ. ὁμοίωϲ καὶ ὁ ἵνα ἀποτελεϲτικόϲ, ἵνα φιλολογήϲω παραγενήϲεται Τρύφων καὶ ἔτι παραγίνεται. ⁶⁶⁵ εἰ γὰρ ἐγγένοιτο παρῳχημένου ϲύνταξιϲ, δύναται ὁ αἰτιώδηϲ ἀκούεϲθαι,
ἵνα φιλολογήϲω παρεγενήθη Τρύφων· ἐν ἴϲῳ γάρ ἐϲτιν τῷ διότι
ἐφιλολόγηϲα παρεγενήθη Τρύφων. οὐ τοῦτο δέ φημι, ὅτι καὶ. ἀποτελεϲτικῶϲ πάλιν οὐ δύναται ἀκούεϲθαι· δυνατὸν γὰρ πάλιν οὕτωϲ ⁶⁶⁶ ἀκούειν, εἰϲ τὸ φιλολογῆϲαί με παρεγενήθη Τρύφων. — ἐπὶ τοῖϲ οὖν ἐϲομένοιϲ ἡ ϲύνταξιϲ τοῦ αἰτιολογικοῦ οὐκ ἂν γένοιτο· ἐπὶ γὰρ γεγονόϲιν αἱ αἰτίαι ἐπιλέγονται. ὅθεν καταλληλότεροϲ γίνεται ὁ αἰτιολογικὸϲ

ἐπιφερομένων τῶν παρῳχημένων· ἵνα ὑβρίϲω Θέωνα, οὐ ⁶⁶⁷⁶⁶⁸⁶⁶⁹⁶⁷⁰ φήϲομεν ἀγανακτήϲει Δίων, ἠγανάκτηϲεν δέ. ἐπί γε μὴν τοῦ
ἀποτελεϲτικοῦ ἔνεϲτι φάναι ἵνα ὑβρίϲω Θέωνα παρέϲται Τρύφων.

⁶⁷¹

[132] Ἀκόλουθόν ἐϲτιν ἐκθέϲθαι καὶ περὶ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ὑποτακτικῶν, ⁶⁷² ἀπὸ ποίαϲ ἐγκλίϲεωϲ οἱ παρατιθέμενοι ϲύνδεϲμοι ἀφιϲτᾶϲι
τὰ ῥήματα. (ἔφαμεν γὰρ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὰ τοιαῦτα ῥήματα μὴ
ϲυνίϲταϲθαι χωρὶϲ τῶν ϲυνδέϲμων) ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι πᾶν ὅ ἐϲτι μέροϲ λόγου ἐν παραθέϲει ϲυνδέϲμου, τὸ αὐτὸ πάντωϲ καὶ κατ’ ἰδίαν ῥητὸν ἦν. οὐ γὰρ δή γε ἓν μέροϲ λόγου τὸ ἐὰν δράμῃϲ, ἐὰν γράψῆϲ,
ἵνα δῶμεν τὸ μὴ πάντωϲ ῥητὸν εἶναι τὸ ϲυντεθειμένον κατ’ ἰδίαν, ὥϲ ⁶⁷³ γε ἐνόν ἐϲτιν εὑρέϲθαι μυρία ϲχήματα ἐν ϲυνθέϲει μεταπεποιημένα κατὰ
τὴν ϲύνθεϲιν, ὧν τὸ διαλυόμενον κατ’ ἰδίαν οὐκ ἔϲτιν ῥητόν. παρὰ τὸ
ϲέβομαι ἐγένετο εὐϲεβήϲ, καὶ οὐ ῥητὸν κατ’ ἰδίαν τὸ ϲεβήϲ· ὁμοίωϲ καὶ τὸ πρωτοπαγήϲ παρὰ τὸ ἐπάγη, καὶ οὐ ῥητὸν τὸ παγήϲ· γείνω ἀγενήϲ. οὐ δὴ οὖν, ὡϲ ἔφαμεν, ἓν ἔϲται τὸ ἐὰν λάβῃϲ, ⁶⁷⁴ ἵνα μὴ πάντωϲ τὸ λάβῃϲ καταναγκάζηται κατ’ ἰδίαν λέγεϲθαι. —
⁶⁷⁵⁶⁷⁶⁶⁷⁷

[133] δὲ καὶ τὸ τοιοῦτον δεῖται ἀποδείξεωϲ, βραχέα παραθηϲόμεθα ὑπὲρ τοῦ μὴ ἡνῶϲθαι εἰϲ ἓν μέροϲ λόγου τοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν. πόθεν γὰρ αἱ μεϲαζόμεναι λέξειϲ παρεμπίπτουϲιν; ἐὰν ϲήμερον
καὶ αὔριον ἀκούϲῃϲ, ἀντιλήψει τῶν λεγομένων. ἀλλ’ ἐπεὶ καὶ.
ἐν ϲυνθέτοιϲ τὸ τοιοῦτον ἐγγίνεται, ὡϲ ἐν τῷ

λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώϲ {P 542},

νήπιοι οἳ κατὰ βοῦϲ περίονοϲ Ἠελίοιο

ἤϲθιον {α 8 seq.},

ἐκεῖνό γε ὁμόλογόν ἐϲτιν ὡϲ τὸ ἵνα δράμῃϲ,

ὄφρα πεποίθῃϲ {Α 524 et ν 344},

τὰ τούτοιϲ ὅμοια τὴν ἐν ἑκατέρῳ μέρει λόγου τάϲιν ἀναδέχεται, ὡϲ ἂν
παραθέϲεωϲ οὔϲηϲ καὶ οὐ ϲυνθέϲεωϲ. —πρὸϲ οἷϲ οὐδὲ οἱ ϲύνδεϲμοι ϲυνϲιν. καθ’ ἓν μέροϲ λόγου, οἵ τε ϲυντεθειμένοι μόνοι εἰϲὶν ϲυναπτικοί.

[134] Ἔϲτιν οὖν ἡ πρώτη ἐκφορὰ τῶν ὑποτακτικῶν ὁριϲτική, ἣν
οἱ παρατεθέντεϲ ϲύνδεϲμοι ἐν φωνῆϲ ἰδιώμαϲιν κατέϲτηϲαν. δι’ ὃ καὶ
⁶⁷⁸⁶⁷⁹⁶⁸⁰⁶⁸¹ προϲεγένετο ἡ κλῆϲιϲ, ἐπεί τοί γε, εἰ ἐφυλάϲϲετο τὸ ἔλαβεϲ ἐν τῷ ⁶⁸² ἐὰν λάβῃϲ, ϲυνέμεινεν ἂν καὶ ἡ αὐτὴ ὀνομαϲία τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ, καὶ εἰ
μὴ ὁριϲμὸν ἐϲήμαινεν, καθὼϲ καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ παρεϲτήϲαμεν ὡϲ καὶ τὸ ἔγραψα ἄν, οὐκ ἐμφανίζον ὁριϲμὸν τοῦ πράγματοϲ, καλεῖται ὁριϲτικὸν διὰ τὸ ϲυνημμένον ϲχῆμα τῇ ἐγκλίϲει. ἅμα οὖν καὶ τῷ τὴν
⁶⁸³ φωνὴν ἀποϲτῆναι ἐν τῷ ἐὰν λάβῃϲ, ἐὰν δράμῃϲ, ϲυναπέϲτη καὶ ἡ ὀνομαϲία τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ.

[135] Προφανῶϲ γὰρ αἱ φωναὶ διέϲτηϲαν εἰϲ
μείζονα χρόνον ἐν τοῖϲ ϲυνοῦϲιν βραχέϲι φωνήεϲιν κατὰ τὰϲ ὁριϲτικὰϲ ἐγκλίϲειϲ, τῶν ὑπολοίπων ϲυλλαβῶν ϲυμμενουϲῶν. 1. εἰϲ μαι λήγει τὸ ὁριϲτικόν, λέγομαι, ἀλλὰ καὶ τὸ λέγωμαι, ἐπεὶ ποία οἰκειότηϲ πρὸϲ
εὐκτικὸν τὸ λεγοίμην ἢ τὸ ἀϲύϲτατον προϲτακτικὸν ἢ πρὸϲ ἀπαρέμφα ⁶⁸⁴⁶⁸⁵⁶⁸⁶⁶⁸⁷ τον τὸ λέγεϲθαι; — 2. ὁμοφωνεῖ δ’ ἐν τῷ δευτέρῳ, ὅτι λέγῃ ἢ ἐὰν
λέγῃ, τοῦ λέγοιο ἢ λέγου οὐδεμίαν οἰκειότητα ἐχόντων πρὸϲ τὴν ὑποτακτικὴν φωνήν. —3. τὰ τρίτα ἐϲτὶ πληθυντικὰ λέγοιεν ἢ λεγέτωϲαν, τό γε μὴν ὁριϲτικὸν λέγουϲιν, καὶ πάλιν τούτῳ ϲυμφέρεται τὸ

λέγωϲιν, ἐὰν λέγωϲιν. — 4. ὁμοφωνεῖ δὲ ἁπάντοτε κατὰ δευτέραν ϲυζυγίαν τῶν περιϲπωμένων, ἐπί τε προϲώπων τῶν κατ’ ἐνεϲτῶτα, λέγω δὲ κατ’ ἐνεργητικὴν κατάληξιν, ἐὰν λέγω ὅτι λέγω, ἐπί τε δευτέρων προϲώπων ἁπάντοτε παθητικῶν, ὅτι λέγῃ ϲύ ἐὰν
λέγῃ ϲύ, ὅτι νοῇ ϲύ ἐὰν νοῇ ϲύ. περιϲϲὸν ἡγοῦμαι τὸν λόγον ⁶⁸⁸
ἐπὶ πλέον προάγειν· προφανὴϲ γάρ.

[136] Ἄλλωϲ τε ἐδείξαμεν τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν κατάρχουϲαν τῶν ἐγκλίϲεων, ὡϲ ἂν ἐμφανεϲτάτηνοὖϲαν
καὶ πλείοϲι τομαῖϲ χρόνων προϲκεχρημένην καὶ ταῖϲ ϲυνούϲαιϲ φωναῖϲ· ὅθεν εἰ τὰ εὐκτικὰ καὶ τὰ προϲτακτικὰ κανόνα ἔχει τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν, περιϲϲὸν ἂν εἴη τὸ ζητεῖν εἰ καὶ τὰ ὑποτακτικὰ ἐξ αὐτῆϲ μετείληπται.

⁶⁸⁹⁶⁹⁰⁶⁹¹⁶⁹²⁶⁹³⁶⁹⁴

[137] Ὀφειλόμενόν ἐϲτι κεὶ τῇ ϲυντάξει τῶν ἐπιζευκτικῶν ἐπιϲτῆϲαι, ⁶⁹⁵
τί δή ποτε τὰ τέλη παρῃτήϲαντο τῶν παρῳχημένων φωνῶν· οὐ γὰρ ἐφικτὴ ἡ ϲύνταξιϲ τοῦ ἐὰν ἔλεγον, ἐὰν πέποιθα καὶ τῶν παραπληϲίων, καίτοι τῶν παραθέϲεων, ὡϲ ἔφαμεν, οὐ μεταποιουϲῶν τὰ τέλη
τῶν οἷϲ παράκεινται.

[138] Φαίνεται δ’ ὅτι τῆϲ τοιαύτηϲ ἀκαταλληλίαϲ
ἐϲτὶν αἴτιον τὸ μάχεϲθαι τοὺϲ παρῳχημένουϲ χρόνουϲ τῇ ἐκ τῶν ϲυνδέϲμων δυνάμει. διϲταγμὸν γὰρ τῶν ὡϲ ἐϲομένων πραγμάτων παριϲτῶοιν, καὶ ἔτι τῶν ὡϲ τελεϲθηϲομένων, οὓϲ καὶ ἀποτελεϲτικοὺϲ ϲυνέβη
καλεῖϲθαι· πόθεν οὖν τὸ γεγονὸϲ τῷ μὴ ἐϲομένῳ ϲυνοιϲθήϲεται; ἔνθεν ⁶⁹⁶⁶⁹⁷⁶⁹⁸⁶⁹⁹ οὖν ἀϲύϲτατον τὸ ἐὰν ἔλαβον, ἴνα ἀνέγνων, καὶ ἔτι ἐπὶ τῶν ὁμοειδῶν ϲυνδέϲμων, ϲυϲτατὸν δὲ τὸ ἵνα ἀναγνῶ, ἐὰν ἀναγνῶ· τέλει γὰρ ἐχρήϲατο τὰ ῥήματα οὐ δυναμένῳ χρόνον παρῳχημένον ϲημᾶναι
⁷⁰⁰ κατὰ πρῶτον πρόϲωπον. (ὦν τὰ δεύτερα καὶ τρίτα ὀφείλοντα ἰϲοχρονεῖν ἢ τὸ αὐτὸ ω παραδέξεται ἢ τὸ ἰϲόχρονον η ϲυγγραφομένου· τοῦ ι, καθὸ ἡ ἐν πρώτῳ γενομένη κατάληξιϲ τοῦ ω τὴν ἐν δευτέροιϲ
καὶ τρίτοιϲ προϲώποιϲ ἐκφορὰν ἔχει μετὰ φωνήεντοϲ ϲυνόντοϲ τοῦ ι, τοῦ τοιούτου ἐντελέϲτερον ἀποδεικνυμένου ἐν τῷ περὶ ὀρθογραφίαϲ.) — ⁷⁰¹

[139] Φαίνεται οὖν ὅτι ὁ αἰτιολογικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ τῇ πρὸϲ τὸν ἀποτελεϲτικὸν
ὁμοφωνίᾳ ϲυνήρπαϲε καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ ταὐτό, τάχα ⁷⁰²⁷⁰³⁷⁰⁴⁷⁰⁵
καὶ τῆϲ ἐπιρρηματικῆϲ ὁμοφωνίαϲ ϲυλλαμβανομένηϲ τῷ λόγῳ· ϲυνταϲϲόμενα γὰρ τὰ ὁριϲτικὰ μετὰ τοῦ νᾷ ἐνδείκνυται τὸ τοπικὸν ἐπίρρημα,

ἵνα τ’ ἔτραφεν ἠδ’ ἐγένοντο {κ 417}.

ὁμόλογον γὰρ ὅτι οἱ αἰτιολογικοὶ παρῳχημένοιϲ χρόνοιϲ ϲυντάϲϲονται, ὅτι ἔγραψα, ὅτι ἐνόηϲα.

[140] Ἐχρῆν μέντοι γινώϲκειν ὡϲ αἱ ἐγγινόμεναι παραθέϲειϲ ἐξ ⁷⁰⁶ ἐνεϲτώτων εἰϲὶν καὶ παρῳχημένων, τοιοῦτόν τι τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐπαγγελλομένηϲ
ἐν τῷ ἐὰν μάθω, εἰ ἀνύϲαιμι τὸ μαθεῖν, ἐὰν δράμω, ε praesenttium et ἀνύϲαιμι τὸ δραμεῖν· ἔν γε μὴν τῷ ἐὰν τρέχω, ἐὰν ἐν παρατάϲει numquam futuris cum γένωμαι τοῦ τρέχειν. καὶ ἔνθεν ἀνέφικτοϲ ἡ τοῦ μέλλοντοϲ ϲύνταξιϲ·

αὐτοὶ γὰρ οἱ ϲύνδεϲμοι τὸ ὡϲ ἐϲόμενον ϲημαίνουϲιν εἰϲ παράταϲιν ἢ ἄνυϲ. τί οὐ περιϲπῶϲιν; ὁ γὰρ λόγοϲ αὐτῶν ἐξ ἀϲυϲτάτου λήμματοϲ ϲννέϲτηκεν. ἦν δὲ τὸ δελεάϲαν τὴν τούτων ἄγνοιαν ἡ γενομένη ὁμοφωνία
ἐκ τοῦ εἰϲ α λήγοντοϲ ἀορίϲτου, ἔχουϲα οὕτωϲ. ὁ προϲγενόμενοϲ χρόνοϲ ἐν τοῖϲ ὁριϲτικοῖϲ ἅμα τῷ μεταϲτῆναι τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν περι ⁷⁰⁷
γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ ἔλεξα εὐκτικὸν μὲν γίνεται τὸ λέξαιμι, ἀπαρέμφατον δὲ τὸ λέξαι, προϲτακτικὸν δὲ τὸ λέξον. καὶ δὴ οὖν ἐν τῇ ὑποτακτικῇ ἐγκλίϲει ταὐτὸν παρείπετο μεταποιουμένου τοῦ τέλουϲ εἰϲ τὸ ω,
καθότι καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων παρῳχημένων ταὐτὸν ϲυνέβαινεν· ἔφαγονἐὰν φάγω, ἔδραμον ἐὰν δράμω, καὶ οὕτωϲ τὸ ἔλεξα ἐὰν λέξω
γίνεται ὅμοιον ὁριϲτικῷ μέλλοντι τῷ λέξω. ὅτι γὰρ οὐχ ἡ ϲύνταξίϲι
ἐϲτιν τοῦ μέλλοντοϲ τοῦ ἀχωρίϲτου, ϲαφὲϲ ἐκ τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντάξεωϲ· ἧϲ εἰ μὴ μεταλάβοιεν οἱ ἐντελέϲτερον τῶν λόγων ατακούοντεϲ, δυϲπειθέϲτερον ἀναϲτρέφουϲιν.

⁷⁰⁸⁷⁰⁹⁷¹⁰⁷¹¹

[142] Ἵν’ οὖν εὐϲύνοπτοϲ ἅπαϲιν ἡ ϲύνταξιϲ γένηται, καὶ τοὺϲ ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ λόγουϲ ϲυντρέχονταϲ τῇ προειρημένῃ ϲυντάξει παραθήϲομαι, πρῶτον παραλαβών, ὑπὲρ οὗ ἐϲτιν ἡ ζήτηϲιϲ, μαρτύριον τὸ τοὺϲ Δωριεῖϲ
καθ᾿ ὅληϲ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ τὴν περιϲπωμένην φυλάττειν ἐν μέλλοντι, οὐ μὴν ἐν ὑποτακτικοῖϲ, ὅτι μηδὲν ἔϲτιν ὑποτακτικὸν μέλλοντοϲ. —

[143] Δεύτερον καὶ τὸν ἀπὸ τῆϲ Ἀτθίδοϲ ϲχηματιϲμόν. κατὰ μέλλοντά ⁷¹² φαϲιν λυριῶ καὶ κομιῶ, κατὰ δὲ ἀόριϲτον ἐλύριϲα, ἐκόμιϲα· τί
οὖν οὖ φαϲιν καὶ ἐὰν λυριῶ καὶ ἐὰν κομιῶ, ϲὺν δὲ τῷ ϲ, ϲυνούϲηϲ καὶ τῆϲ βαρείαϲ τοῦ ἀορίϲτου καὶ τῆϲ γραφῆϲ;

[144] Τρίτον ἡ πέμπτη ϲυζυγία κατὰ τὴν παρεδρεύουϲαν τοῦ εἰϲ τὸ α λήγοντοϲ ἀορίϲτου
⁷¹³ καὶ ἔτι κατὰ τὴν παρεδρεύουϲαν τοῦ μέλλοντοϲ τῷ ἐναντίῳ χρῆται ⁷¹⁴⁷¹⁵⁷¹⁶⁷¹⁷⁷¹⁸⁷¹⁹ χρόνῳ. ὁ μὲν γὰρ ἀόριϲτοϲ πάντωϲ μακρὰν αἰτεῖ, ὥϲτε καὶ ἐκ βραχείαϲ τῆϲ κατὰ τὸν ἐνεϲτῶτα μακρὰν γίνεϲθαι, ὡϲ δέρω ἔδειρα, νέμωἔνειμα· ὅ γε μὴν μέλλων βραχεῖαν, ὡϲ καὶ ἐκ μακρᾶϲ βραχεῖαν γίνεϲθαι,
κείρω κερῶ, φθείρω φθερῶ. καὶ εἰ τοῦτο, πῶϲ οὐκ ἂν
δοίημεν τὸ ἐὰν νείμω καὶ ἐὰν δείρω ὡϲ δὴ μόνου ἐϲτὶν ἀορίϲτου, ὅπου γε τὸ ἀνεφικτότατον τοῦ μέλλοντοϲ παρέλαβεν, λέγω δὲ
μακράν, μετεδίωξεν δὲ τὸ ἴδιον τοῦ εἰϲ α λήγοντοϲ ἀορίϲτου, τὸ μακρῷ παρεδρεύεϲθαι; —

[145] Τέταρτον οἱ ζητοῦντεϲ κατὰ τί οἱ ὑποτακτικοὶ. μέλλοντεϲ οὐ περιϲπῶνται παρὰ Δωριεῦϲιν, γελοῖόν τι πείϲονται, ὡϲεὶ

λεληϲμένοι τῶν ϲυνήθων φωνῶν τῷ ζητεῖν διὰ τί οἱ Δωρικοὶ μέλλοντεϲ οὐ περιϲπῶνται, τῶν κοινῶν πολὺ πρότερον τὸ τοιοῦτον ἀναδεδεγμένων. πῶϲ γὰρ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον οὐκ ἔϲτι φάναι, διὰ τί τὸ πλυνῶ περιϲπᾶται, οὐ μὴν τὸ ἐὰν πλύνω; ἤη ὅτι διὰ τῆϲ περιϲπωμένηϲ ἐμφανιζό
⁷²⁰⁷²¹⁷²²⁷²³⁷²⁴ μενοϲ ὁ μέλλων τὸ δέον τοῦ λόγου καθιϲτάνει. ὡϲ εἴ γε πάλιν ϲυνετονοῦτο τῷ ἀορίϲτῳ, κἂν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐλάνθανεν, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ϲτήϲω ⁷²⁵ καὶ ἔϲτηϲα ἐὰν ϲτήϲω. —

[146] Πέμπτον ὅτι τὸ δώϲω καὶ τὸ θήϲω, ἐὰν προϲλάβῃ τινὰ τῶν ἐπιζευκτικῶν, ἀκατάλληλον λόγον ἀποτελεῖ. πόθεν ῥήματι εἰϲ ω λήγοντι οὐ ϲυνάπτονται ἐπιζευκτικοί, ὁπότε
⁷²⁶ καὶ τὰ τέλη εἰϲ ω τρέπουϲιν; ἢ ὅτι οὐκ ἦν ὁ ἔδωϲα καὶ ἔθηϲα διὰ τοῦ ϲ γραφόμενοϲ, ἵνα τὸ μεταπῖπτον α εἰϲ ω τὸ δέον τοῦ καταλλήλου
παραϲτήϲῃ. ὠλιγωρημένοι γὰρ οἱ ἀόριϲτοι μετὰ τὴν ὁριϲτικὴν ἔγκλιϲιν ἐϲιγήθηϲαν, καὶ οὕτωϲ οὐκ ὄντων ἀορίϲτων οὐδὲ τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἐγίνετο ⁷²⁷⁷²⁸⁷²⁹⁷³⁰ νετο. — τῶν εἰϲ μι ληγόντων οὐκ εἰϲὶ δεύτεροι μέλλοντεϲ, εἰϲὶν δὲ ἀόριϲτοι δεύτεροι, οἷον ἔδων, ἀπέδων, ἔθην, ἀφ’ οὖ ἐθέμην. καὶ ἐπεὶ ἦϲαν ἀόριϲτοι, ἦν καὶ ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ κατ’ αὐτῶν, ἐὰν
ἐὰν δῶ. — δέδεικται ἄρα ὡϲ μελλόντων μὲν ὄντων, οὐ μὴν ἀορίϲτων,
ἡ ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ ἀκατάλληλοϲ· ἀορίϲτων δὲ ὄντων, οὐ μὴν μελλόντων, κατάλληλοϲ καὶ ἡ ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ.

⁷³¹

[147] Ἀκόλουθόν ἐϲτιν διαλαβεῖν καὶ περὶ τῆϲ ἐγγινομένηϲ διαθέϲεωϲ ⁷³² καθ’ ἑκάϲτην ἔγκλιϲιν, ἧϲ οὐδὲ τὰ ἀπαρέμφατα ἐκτὸϲ ἐγένετο διὰ τὸ ⁷³³⁷³⁴⁷³⁵⁷³⁶⁷³⁷
κατηναγκαϲμένον τοῦ ϲυνέπεϲθαι ἅπαϲι τοῖϲ χρόνοιϲ ἢ ἐνεργητικῶϲ ἢ παθητικῶϲ ἢ καὶ ἔτι μέϲωϲ. Ἔϲτιν οὖν ἐπιϲτῆϲαι τὸ πρῶτον, εἰ ἐν ἅπαϲι τοῖϲ ῥήμαϲι ϲύνεϲτιν τὸ διϲϲὸν τῆϲ διαθέϲεωϲ, ϲυνούϲηϲ τῆϲ ⁷³⁸ προειρημένηϲ μεϲότητοϲ (ὡϲεὶ καὶ ἐπὶ τῆϲ τῶν ὀνομάτων κατὰ γένοϲ
διακρίϲεωϲ, εἰ ἅπαϲι παρέποιτο τὸ ἐν παραϲχηματιϲμοῖϲ καταγίνεϲθαι
θηλυκοῦ τε καὶ οὐδετέρου)· ἤη οἷϲ μὲν παρακολουθήϲει τὸ αὐτὸ μόνον ⁷³⁹ ἐν ταῖϲ ἐγκλίϲεϲιν καταγίνεϲθαι, ἐν ὁριϲτικῇ ἀποφάϲει ἢ εὐκτικῇ καὶ. ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων, οὐ μὴν κατὰ διάθεϲιν ἐνεργητικὴν ἢ παθητικήν· καὶ ἔτι οἷϲ μὲν μετὰ τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ καὶ ἔτι τῶν ὑπολοίπων
διάθεϲιν δηλοῦν ἐνεργητικήν, οὐ μὴν ἐπιδεχομένοιϲ τὴν
ἔϲτιν δὲ τὸ λεγόμενον τοιοῦτον.

[148] Οὐκ εἶ τι ῥῆμα ὁριϲτικόν ἐϲτιν τινοϲ ἄλληϲ ἐγκλίϲεωϲ, ⁷⁴⁰ τοῦτο πάντωϲ ἐν διαθέϲει καταγίνεται τῇ ἐνεργητικῇ. χρὴ γὰρ νοεῖν
ὅτι ἡ ἐνέργεια ὡϲ πρὸϲ ὑποκείμενόν τι διαβιβάζεται, ὡϲ τὸ τέμνει. τόπτει, τὰ τούτοιϲ παραπλήϲια· ἧϲ καὶ τὸ παθητικὸν ἐκ προϋφεϲτώcηϲ
ἐνεργητικῆϲ διαθέϲεωϲ ἀνάγεται, δέρεται, τύπτεται. οὐ δὴ τούτοιϲ ⁷⁴¹⁷⁴²⁷⁴³⁷⁴⁴ ὅμοιά ἐϲτιν τὸ ὑπάρχω, τὸ ζῶ, τὸ εἰμί, τὸ πνέω, τὸ φρονῶ, τὰ
ὅμοια.

[149] τῶν δὴ τοιούτων ἀναλόγωϲ ἡ παθητικὴ ἔγκλιϲιϲ ὑποϲταλήϲεται, ὅτι μηδὲ διὰ τῆϲ ἐνεργητικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ τὰ ἐνεργούμενα πρόϲωπα παρέϲτηϲαν, ἃ πάντωϲ διατεθέντα τὸ παθεῖν ὁμολογήϲει. (εἰ
γοῦν τὸ φρονῶ ἐν ϲυνθέϲει γένοιτο καταφρονῶ, τὴν ἐκ τοῦ φρονεῖν
διάθεϲιν μεταβιβάϲαν ἐπί τι ὑποκείμενον ἐν τῷ καταφρονῶ ϲου, ἀκώλυτον ἕξει τὴν ἀντιπαρακειμένην παθητικὴν διάθεϲιν, καταφρονοῦμαι ⁷⁴⁵ ὑπὸ ϲοῦ.) ὡϲ οἱ τὰ τοιαῦτα ῥήματα κλίνοντεϲ καὶ εἰϲ παθητικὰϲ
ἐκφορὰϲ ὁμόλογοί εἰϲι μελετήματα φωνῆϲ παραλαμβάνοντεϲ, οὐ μὴν
φυϲικὴν κλίϲιν οὐδὲ ϲυϲτατήν, ὡϲ εἰ καὶ ἀρϲενικόν τιϲ ἀποφαίνοιτο τοῦ ὑϲτερική ἢ ἔτι τοῦ ἐκτροῦϲα ἤ τι τῶν κατὰ φωνὴν μὲν δυναμένων ⁷⁴⁶⁷⁴⁷⁷⁴⁸⁷⁴⁹ ἐπὶ τοῖϲ μὴ οὕτωϲ ἔχουϲιν, ὁμόλογον ὅτι οὐ ϲυϲτήϲεται παθητικὰ τοῦ πάϲχω, χαίρω, ἐρυθριῶ, θνῄϲκω, γηρῶ, θάλλω, οὐρητιῶ,
τοιοῦτον γάρ τι παρακολουθήϲει, ὡϲ εἰ καὶ ἀρϲενικοῦ ὀνόματοϲ ἀρϲενικόν τιϲ ζητήϲειεν ἢ θηλυκοῦ θηλυκόν· οὐ δὴ οὖν παθητικοῦ ὄν ⁷⁵⁰⁷⁵¹
τοϲ παθητικόν τιϲ ζητήϲειε. —151. τὰ γοῦν διὰ τοῦ μέϲου ἐνεϲτῶτοϲ
ἐν τύπῳ παθητικῷ ἐνέργειαν ϲημαίνοντα ἀπαράδεκτον ἔχει τὴν διὰ τοῦ ω κατάληξιν, ἐνεργητικὴν οὖϲαν, ἐπεὶ τὸ ταύτηϲ εὔχρηϲτον διὰ τοῦ careant. προειρημένου μέϲου ἐνεϲτῶτοϲ κατείληπτο, ὡϲ ἔχει τὸ βιάζομαί ϲε ⁷⁵² μάχομαί ϲοι, χρῶμαί ϲοι καὶ ἄλλα πλεῖϲτα. ϲαφὲϲ οὖν ὅτι παντὸϲ
παθητικοῦ εἰϲ μαι λήγοντοϲ ἐνεργητικὸν ἔϲτιν παραδέξαϲθαι, ἐὰν μετὰ τῆϲ καταλήξεωϲ ϲυντρέχῃ καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, ἵϲταμαι ὑπὸ ϲοῦἵϲτημι
ϲέ, δέρομαι ὑπὸ ϲοῦ δέρω ϲέ, ἕλκομαι ὑπὸ ϲοῦ ἕλκω ϲέ· οὐχὶ τὸ πέταμαι ὑπὸ ϲοῦ, διὰ τοῦτο οὐδὲ τὸ πέτημι ϲέ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἄγαμαι, δύναμαι, ἔραμαι.

⁷⁵³

[152] Ἔϲτιν ἃ καὶ διάθεϲιν ϲημαίνει ἐνεργητικήν, οὐ μὴν ἔχει ἀντι- παρακειμένην παθητικὴν ἐκφοράν, καθὸ τὰ διατιθέμενα ἄψυχα καθεϲτῶτα ⁷⁵⁴⁷⁵⁵⁷⁵⁶⁷⁵⁷
οὐκ ἠδύνατο ὁμολογῆϲαι τὸ παθεῖν, εἰ μὴ τὸν αὐτῶν τιϲ λόγον διαθεῖτο, ὡϲ ἔχει τὸ περιπατῶ. τούτου γὰρ οὐ ϲυϲτατὸν τὸ περιπατοῦμαι οὐδὲ τὸ περιπατῇ, καθὸ οὐδὲ πρὸϲ τὰ ἄψυχα αἱ ἀποτάϲειϲ τῶν λόγων, οὐδὲ ἐξ ἀψύχων αἱ ἀποφάϲειϲ γίνονται, περί γε μὴν αὐτῶν,
περιπατεῖται ἡ ὁδόϲ, οἰκεῖται ἡ γῆ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ἐπὶ τοῦ
πλέω, τρέχω καὶ ἁπάντων τῶν τοιούτων. διαθέϲεωϲ ἐνεργητικῆϲ ἐϲτι ⁷⁵⁸ τὸ δωρίζω, αἰολίζω καὶ τὰ παραπλήϲια· ἀλλ’ οὐ ϲυϲτατὰ τὸ δωρίζομαι,
αἰολίζομαι· τό γε μὴν αἰολίζεται τὰ Ἀλκαίου ποιήμα τα, δωρίζεται τὰ Ἀλκμᾶνοϲ. —

[153] τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀριϲτῶ, δειπνῶ. προδήλου ὄντοϲ τοῦ λόγοω περιϲϲὸν ἐγχρονίζειν ἐν τοῖϲ ὑποδείγμαϲι.
⁷⁵⁹ ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι καὶ τὸ δειπνίζω ἢ ἀριϲτίζω, ἐπιδεξάμενα. πλαγίαν πτῶϲιν τὴν αἰτιατικὴν ὡϲ πρὸϲ ἔμψυχον, ἀνελλειπὲϲ ἔχει τὸ
ἀριϲτίζομαι καὶ δειπνίζομαι. τοιοῦτον γάρ ἐϲτιν, ἄριϲτον παρέχω ⁷⁶⁰⁷⁶¹⁷⁶²⁷⁶³ τινὶ καὶ δεῖπνον, ὥϲτε διαφέρειν τὸ ἀριϲτῶ τοῦ ἀριϲτίζω, ἡ τὸ μὲν ἀριϲτῶ ὑποφαίνει ἀρίϲτου μεταλαμβάνω, τό γε μὴν ἀριϲτίζω ἀρίϲτου μεταδίδωμί τινι· ᾦ καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐγγενόμενα, ὡϲ ἔφαμεν, τὸ παθητικὸν ἀπετέλεϲεν. (τὴν αὐτὴν ἔχει διαφορὰν καὶ τὸ γαμῶ ποὸϲ

τὸ γαμίζω· ἔϲτι γὰρ τὸ μὲν πρότερον γάμου μεταλαμβάνω, τὸ δὲ γαμίζω γάμου τινὶ μεταδίδωμι. τό γε μὴν γαμῶ παθητικῶϲ κλίνεται, καθὸ τὰ τῆϲ διαθέϲεωϲ πρὸϲ ϲύνταξιν ἐμψύχου προϲώπου κατεγίνετο.)

⁷⁶⁴

[154] Τούτων οὖν τῇδε ἐχόντων ἐπιϲτατέον τῷ ἐρίπω ῥήματι, εἰ loco Pindar ϲυνωνυμεῖ τῷ πίπτω, ῷ παράκειται κατὰ διάλεκτον γενομένη ὀξύτονοϲ
μετοχὴ ἐριπών· καὶ εἰ τὸ πεϲών οὐκ ἔχει παθητικόν, ϲυϲτατὸν δέ ἐϲτιν
φάναι πεϲόντι, δῆλον ὅτι καὶ τὸ

ἐριπόντι Πολυνείκει

⁷⁶⁵⁷⁶⁶⁷⁶⁷⁷⁶⁸ παρὰ Πινδάρῳ {Olymp. II 48 Boeckh, 43 Schrodeer} ἀναλογώτερον ⁷⁶⁹ καταϲτήϲεται διὰ τοῦ γραφόμενον. Ἀλλ’ εἰ ἦν ἀληθὲϲ τὸ ϲυνωνυμεῖν
τὸ ἐρίπω τῷ πίπτω, οὐκ ἂν ὑπῆρχε τὸ ἐρίπεται, ὡϲ οὐδὲ τὸ πίπτεται. μήποτε γὰρ μᾶλλον τῷ βάλλω ϲυνωνυμεῖ, καὶ ὡϲ βάλλω ϲε, οὕτωϲ ἐρίπω ϲε, καὶ ὡϲ βληθέντι, οὕτωϲ ἐριπέντι. καὶ γὰρ τὸ ἐρέριπτο,

⁷⁷⁰

ἐρέριπτο δὲ τεῖχοϲ Ἀχαιῶν {Ξ 15},

οὐχ, ὡϲ οἴονταί τινεϲ, ἀπὸ τοῦ ῥίπτω κέκλιται· οἰκειότερον γάρ πωϲ τὸ
καταϲτρέφεϲθαι τεῖχόϲ ἐϲτιν ἢ ῥίπτεϲθαι. ἔϲτι δὴ οὖν ἀπὸ τοῦ ἐρίπω, κατὰ παθητικὴν διάθεϲιν τρίτου προϲώπου κατὰ χρόνον τὸν ὑπερϲυντέλικον, κατὰ Ἀττικὴν διάλεκτον ϲυϲτολῆϲ γενομένηϲ τοῦ η εἰϲ ε, καθὼϲ
ἔχει καὶ τὸ ξηρόν ξερόν, ποθῆϲαι ποθέϲαι· ἀπὸ τοῦ ἐρίπω ἤριπτο,
ἐπρήριπτο, καὶ ἔτι ἐρέριπτο.

⁷⁷¹⁷⁷²⁷⁷³⁷⁷⁴

[155] Τὰ δὴ προκατειλεγμένα τῶν ῥημάτων πρὸϲ εὐθείαϲ ϲύνταξιν ἀπαρτίζει διάνοιαν, περιπατεῖ Τρύφων, ζῇ Πλάτων, ἀναπνεῖ Διονύϲιοϲ, πλεῖ, τρέχει, χωρὶϲ εἰ μὴ ἐπὶ τῶν αὐτοπαθῶν αἰτήϲειέ
τιϲ τὸ ποιοῦν τὸ πάθοϲ, φθίνει Θέων ὑπὸ τῆϲ λύπηϲ, πάϲχει
θέων ὑπὸ τοῦ γυναίου, πυρέϲϲει Θέων διὰ τὸν κόπον. ἅπερ κἂν μὴ προϲκέηται, τῇ αὐτοτελείᾳ τὸ πάθοϲ ἀνενδοίαϲτόν ἐϲτιν, ἐπεὶ καὶ
τῷ περιπατεῖ καὶ ζῇ καὶ ἀριϲτᾷ καὶ τοῖϲ ὁμοίοιϲ, αὐτοτελέϲιν οὖϲιν, προϲτίθεται ἔϲθ’ ὅτε τὸ ἐν γυμναϲίῳ ζῇ ἢ ἐν οἴκῳ.— ἥ γε μὴν παράθεϲιϲ τῶν ἄλλων ῥημάτων πάντωϲ τὸ ἡμιτελὲϲ καθίϲτηϲιν, ὡϲ ἔχει τὸ

Τρύφων βλάπτει, Τρύφων φιλεῖ. δ’ ὂ καὶ τὰ τοιαῦτα οἱ ἀπὸ ⁷⁷⁵⁷⁷⁶⁷⁷⁷⁷⁷⁸⁷⁷⁹ τῆϲ Ϲτοᾶϲ ἔλαττον ἢ κατηγορήματά φαϲιν, ὡϲ πρὸϲ ϲύγκριϲιν τῶν ἐν ⁷⁸⁰ αὐτοτελείᾳ καταγινομένων ῥημάτων καὶ μὴ πάντωϲ ἐπιζητούντων πλαγίαν.

[156] Οὐ μέντοι μοι δοκεῖ βίαιον εἶναι τὸ καὶ ἔνια τούτων τὸν αὐτὸν ἐπέχειν λόγον τοῖϲ προειρημένοιϲ, ὥϲτε μὴ πάντωϲ πλαγίαν
ἐπιζητεῖν. αὐτὸ γὰρ μόνον μηνύειν ἐθέλοντεϲ τὰ ἐγκείμενα πάθη
ἐρᾷ οὗτοϲ, φιλεῖ οὗτοϲ, ὡϲ εἰ καὶ ἐπ’ ἀναγνώϲματοϲ ἀναγινώϲκει οὗτοϲ, αὐτὸ μόνον τὸ πρᾶγμα μηνύοντεϲ· καὶ ἐν ἀποφάϲει
γὰρ ἔϲτι φάναι οὐκ οἶδεν ἀναγινώϲκειν οὗτοϲ. παρὸν μέντοι ἐξεργαϲτικώτερον φάναι οὗτοϲ ἀναγινώϲκει Ἀλκαῖον, Ὅμηρον, οὗτοϲ φιλεῖ Διονύϲιον, οὗτοϲ ἐρᾷ Ἑλένηϲ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ
ἐπὶ τοῦ τύπτειν καὶ τῶν δυναμένων ταὐτὸν παραϲτῆϲαι· οἷόν τε γὰρ
φάναι οὗτοϲ τύπτει, ὡϲ εἰ καὶ οὖτοϲ ἠχεῖ ἢ ψοφεῖ, ὅτε καὶ ἐν ⁷⁸¹⁷⁸²⁷⁸³ ἀπαγορεύϲει φαμὲν μὴ τύπτε, μὴ βόα, οἷϲ πάλιν ἔϲτι προϲθεῖναι αἰτιατικὰϲ πτώϲειϲ. καὶ δῆλον ὅτι τούτων παθητικὰ γενήϲεται φερο μένων ἐπὶ πλαγίαν πτῶϲιν, οὐ μὴν τῶν δοκούντων κατ’ αὐτοτέλειαν
τὸν λόγον καθιϲτάνειν καθὸ δυνάμει ὅμοια γέγονεν τοῖϲ προκατειλεγμένοιϲ,
λέγω τὸ περιπατεῖν καὶ πλουτεῖν· πρόκειται γὰρ ὅτι τὰ τοιαῦτα οὐκ ἔχει πλαγίαν πτῶϲιν.

⁷⁸⁴

[157] Ἔϲτιν οὖν καθολικώτερον φάναι ὡϲ τὰ πρὸϲ εὐθεῖαν ϲυναρ
τώμενα τῶν ῥημάτων, οὐκ ἀπαιτοῦντα πλαγίαν πτῶϲιν, οὐδὲ παρακειμένην ⁷⁸⁵ ἕξει παθητικὴν προφοράν· τά γε μὴν πλαγίαν ἀπαιτοῦντα πάντωc ⁷⁸⁶
καὶ εἰϲ παθητικὴν τὴν ἐνεργητικὴν διάθεϲιν μεταϲτήϲειεν, ϲυμπαρα λαμβανομένηϲ γενικῆϲ μετὰ τῆϲ ὑπό προθέϲεωϲ, δέρομαι ὑπὸ Τρύφωνοϲ, τιμῶμαι ὑπὸ Θέωνοϲ. Καὶ αὕτη μὲν μόνη ἐϲτὶν τῶν
ἡ ϲύνταξιϲ· τῶν γε μὴν ἐνεργητικῶν ἐϲτιν καὶ γενική, οὐ ϲυνούϲηϲ τῆϲ ὑπό προθέϲεωϲ, ὡϲ τὸ κυριεύω ϲοῦ, καὶ δοτική, ὡϲ τὸ παλαίω ϲοί,
καὶ αἰτιατική, ὡϲ τὸ τιμῶ ϲέ.

⁷⁸⁷

[158] Ἡ δὴ προκειμένη ϲύνταξιϲ αὐτάρκηϲ καταϲτήϲεται τοῖϲ προαιρουμένοιϲ ⁷⁸⁸ ἁπλούϲτερον τὰϲ παραδόϲειϲ τῶν λόγων παραλαμβάνειν· ⁷⁸⁹⁷⁹⁰⁷⁹¹⁷⁹²
τοῖϲ μέντοι γε μετὰ πάϲηϲ ἀκριβείαϲ ἐπεξιοῦϲιν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ λόγου προϲγενήϲεται ἐπιϲτῆϲαι, τίνα τῶν ῥημάτων γενικὴν ἀπαιτεῖ καὶ τί τούτου τὸ σἴτιον, καὶ τίνα δοτικήν, ϲυνόντοϲ πάλιν τοῦ αἰτίου· τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῆϲ αἰτιατικῆϲ. καὶ δῆλον ὅτι διὰ τὸ ϲυνὸν πλῆθοϲ τῶν
ῥημάτων καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἰδιώματα δυϲπερίληπτα γενήϲεται, ἅπερ
οἶμαι κατὰ τὸ δέον προϲδιευκρινήϲειν.

[159] Α μὲν οὖν ἐκ τῆϲ εὐθείαϲ ἐγγινόμεναι δράϲειϲ ϲχεδὸν ἐπ’ αἰτιατικὴν ⁷⁹³
ἅπαϲαι ϲυντείνουϲιν, παρυφιϲταμένου καὶ τοῦ ἐνεργοῦντοϲ καὶ τοῦ τὸ πάθοϲ ἀναδεχομένου, ὡϲ ἐν τῷ δέρω ϲε, τύπτω ϲε, τῶν παθόντων ⁷⁹⁴ κατὰ παθητικὴν ϲύνταξιν ἀνθυπαγομένων εἰϲ εὐθεῖαν τῶν τε
⁷⁹⁵ δραϲάντων εἰϲ γενικὴν μετὰ τῆϲ ὑπό, ἐγὼ δέρομαι ὑπὸ ϲοῦ· καὶ διὰ τί μετὰ τῆϲ ὑπό, ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ εἰρήϲεται. Ἡ δὲ προκειμένη ϲύνταξιϲ, κἂν ϲωματικῶϲ τὰ τῆϲ ἐνεργείαϲ ϲημαίνῃ κἂν ἔτι ψυχικῶϲ, ὡϲ εἴπομεν,
μιᾶϲ καὶ τῆϲ αὐτῆϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεται. καὶ ἐπεὶ πολλαχῶϲ ἔϲτι τὸ διατίθεϲθαι, πλεῖϲτοι καὶ τρόποι παρακολουθήϲουϲι τῶν ῥημάτων κατὰ τὰϲ
ἰδιότηταϲ τῶν ἐνεργειῶν.

[160] εἰϲὶ μὲν γὰρ ϲωματικαὶ διαθέϲειϲ αἱ
τοιαῦται, τρίβω ϲε, νίπτω ϲε, ῥήϲϲω ϲε, ἕλκω ϲε, βιάζομαι, ⁷⁹⁶⁷⁹⁷⁷⁹⁸⁷⁹⁹ χαλῶ, γυμνάζω, νύϲϲω, κνήθω, ξύω, ϲμῶ, βρέχω, τύπτω, παίω, λούω, δεϲμεύω, λύω, πλήϲϲω, φονεύω, κτείνω, φθείρω, καίω, φλέγω, καθίζω, θερίζω, ζημιῶ, βλάπτω. καὶ ϲωματικῶϲ καὶ ψυχικῶϲ
ὑβρίζω· καὶ γὰρ καὶ διὰ χειρῶν καὶ ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ, καθὸ ἔχει καὶ
τὸ λοιδορῶ καὶ τὸ κακολογῶ, ἀνιῶ, λυπῶ. καὶ ὅϲα ἐπ’ ἐγκωμίων, ὑμνῶ ϲε, μεγαλύνω ϲε, ᾄδω, μέλπω, δοξάζω, κλείω, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ κλέοϲ, αἰνῶ. καὶ ἐπὶ τῶν διακρουϲτικῶν, παραλογίζομαί ϲε,
⁸⁰⁰⁸⁰¹⁸⁰²⁸⁰³ κλέπτω, ἀπατῶ, περιγελῶ, παίζω, ἀπαφῶ, ἐξαπατῶ, πλανῶ. καὶ ὅϲα κατ’ ἀπόϲταϲιν τῶν ὑποκειμένων, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ζητῶ ϲε ἢ εὑρίϲκω.
καὶ ὅϲα ἐν ἐπικρατείᾳ, ἔχω, κρατῶ, φυλάϲϲω, τηρῶ, εἴργω. καὶ. τὸ μὲν ἐρίζω ϲοι, παλαίω ϲοι καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια δοτικὴν παραδέχεται διὰ λόγον ὃν ἐκθηϲόμεθα· τό γε μὴν νικῶ ἐν ἐπικρατείᾳ πάλιν
⁸⁰⁴ γινόμενον αἰτιατικῇ ϲυμφέρεται. ὁμοίωϲ καὶ αἱ ϲεπτικώτερον παραλαμβανόμεναι ⁸⁰⁵ ϲυντάξειϲ ϲέβομαί ϲε· πολλῶν γὰρ ἀποφάϲειϲ ἐνεργειῶν, ὧν
περιληπτικόνἐϲτιν τὸ ϲέβομαι· ἐντρέπομαι, αἰϲχύνομαι, προϲκυνῶ, ⁸⁰⁶⁸⁰⁷⁸⁰⁸ θωπεύω, κολακεύω, ἅζομαι. καὶ ὅϲαι ἐν ὑπονοίᾳ εἰϲὶν ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ, ϲυντείνουϲαι ἐπί τι, οἴομαί ϲε, ὑπολαμβάνω, ὑπονοῶ, ὑφορῶμαι.

⁸⁰⁹

[161] Καὶ τὰ προαιρετικὰ δὲ τῶν ῥημάτων τὰ τῆϲ διαθέϲεωϲ ἔχει

ϲυντείνοντα κατ’ αἰτιατικὴν πτῶϲιν ἐπὶ πάντα τὰ πρόϲωπα, ὦν ἐϲτιν καὶ ἐλλείπῃ, εἰ γένοιτο ἐκ πρώτου πρὸϲ δεύτερον καὶ τρίτον ἢ ἐκ τρίτου πρὸϲ δεύτερον καὶ πρῶτον· ὅπερ ἔϲτιν ἐπιτομώτερον φράϲαι, εἰ ἐν διαβάϲει εἴη τὰ τοῦ προϲώπου. τὸ γὰρ βούλομαι
προαιροῦμαι ἀναγινώϲκειν οὐ δέεται τῆϲ προϲδιαϲτελλούϲηϲ ἀντωνυμίαϲ,
ἐπεὶ δυνάμει ἐν αὐτοπαθείᾳ ἔχει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ (ἐπεί τοι ⁸¹⁰⁸¹¹⁸¹²
πάλιν ἦν ὁ λόγοϲ τοιοῦτοϲ, βούλομαι ἐμαυτὸν πλουτεῖν, βούλομαι ἐμαυτὸν περιπατεῖν, τουτέϲτιν διατίθεμαι εἰϲ τὸ περιπατεῖν, εἰϲ τὸ πλουτεῖν.)

[162] Ἐν τοῖϲ γοῦν διαβιβαζομένοιϲ προϲώποιϲ ἀνάγκη
τὸ ἀντωνυμικὸν ἐγγενέϲθαι, βούλομαί ϲε γράφειν, βούλομαί ϲε Διονύϲιον φιλεῖν· εἰ γὰρ μὴ τῇδε γένοιτο, πάλιν ϲυνδραμεῖται
τὸ ἀπαρέμφατον τῷ βούλομαι καὶ οὕτωϲ ὡϲ αὐτοπαθὲϲ ἔϲται, ϲυμπαραλαμβανομένηϲ ⁸¹³ μὲν τῆϲ ἐμαυτόν ἀντωνυμίαϲ, ἐὰν καὶ τὸ ῥῆμα ⁸¹⁴ ἐπὶ πλαγίαν φέρηται, οὐ ϲυμπαραλαμβανομένηϲ δέ, εἰ μὴ τῇδ’ ἔχοι. τοῦ μὲν προτέρου ἐϲτὶν τὸ γυμνάζω ϲέ βούλομαι γυμνάζειν ἐμαυ
τόν, δέρω ϲέ βούλομαι δέρειν ἐμαυτόν· τοῦ δὲ δευτέρου ἐϲτὶ
πλουτῶ ἀδιαβίβαϲτον, ἐξ οὗ οὐ πάντωϲ ἐπιζητήϲει τὸ βούλομαι πλου τεῖν ἐμαυτόν, ἀλλὰ καὶ χωρὶϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ. ταὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ
βούλομαι περιπατεῖν καὶ τῶν ὁμοίων, ὥϲτε ϲυνάγεϲθαι τὸ ἐκ μὲν τῆϲ προτέραϲ ϲυντάξεωϲ πάντωϲ ἐπιζητεῖν τὴν ἐμαυτόν ἀντωνυμίαν (ὡϲ ἐν τῷ βούλομαι βλάπτειν, βούλομαι φιλεῖν), οὐ μὴν ἐπὶ τοῦ

περιπατεῖν, τρέχειν καὶ τῶν ὁμοίων.

⁸¹⁵⁸¹⁶⁸¹⁷

[163] Ἴϲωϲ τιϲ οἰήϲεται τὸ βούλομαι, προαιροῦμαι, θέλω, τὰ τούτοιϲ ὅμοια ἐπ’ αἰτιατικὴν πτῶϲιν μὴ φέρεϲθαι, τά γε μὴν ϲυμφερόμενα ῥήματα. ἔϲτω γάρ τι βλάπτω ϲε, γράφω ϲε, ἀφ’ οὐ ἂν γένοιτο θέλω ϲε
βλάπτειν, θέλω ϲε γράφειν, ὥϲτε τῶν ἀπρεμφάτων εἶναι τὴν ϲύνταξιν,
μὴ τῶν ἐγκειμένων ὁριϲτικῶν. καὶ ἔτι ἐξ ἐκείνου πιϲτώϲεται, ὡϲ τὸ ἀκούειν ἐπὶ γενικὴν φερόμενον· δι’ ὃ καὶ ἕνεκα τούτου πάλιν τὸ θέλω ἀκούειν Διονυϲίου γενικὴν ϲύνταξιν ἀνεδέξατο, ἕνεκα τοῦ
τὸ ἀκούω ἐπὶ γενικὴν φέρεϲθαι.

[164] Ἔϲτιν δὲ τὸ τοιοῦτο ληρῶδεϲ. ὡϲ γὰρ προείπομεν, πάντωϲ τὰ προαιρετικὰ ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεται. ⁸¹⁸
προϲλαμβάνοντα ἑτέραν πτῶϲιν, ἐὰν καὶ τὸ ϲυνταϲϲόμενον ἀπαρέμφατον ἐκ ῥήματοϲ ϲυνεϲτήκει του φερομένου ἐπὶ πλαγίαν πτῶϲιν· εἰ γὰρ μὴ ⁸¹⁹ τῇδε ἔχοι, μόνη αἰτιατικὴ παραλαμβάνεται ἡ ἐκ τοῦ προαιρετικοῦ.
τοῦ μὲν οὖν προτέρου λόγου θέλω ϲε ἀκούειν Διονυϲίου· παρείληπται γὰρ ἡ ϲέ αἰτιατικὴ διὰ τὸ θέλω, ἤ γε μὴν γενική, λέγω ἡ τοῦ ⁸²⁰⁸²¹⁸²²⁸²³
Διονυϲίου, διὰ τὸ ἀκούειν. πάλιν ἔϲτι τι ϲοὶ χαρίζομαι, καὶ πάντωϲ γενήϲεται θέλω ϲε χαρίζεϲθαι Διονυϲίῳ, προϲγενομένηϲ πάλιν τῆϲ αἰτιατικῆϲ καθ’ ὃν εἴπομεν λόγον, καὶ ϲυνούϲηϲ δοτικῆϲ διὰ τὸ χάρίζεϲθαι.
ἔνθεν δὲ καὶ δύο αἰτιατικαὶ ἀνακύπτουϲιν, εἰ καὶ τὸ ῥῆμα ἐπ’ αἰτιατικὴν πάντωϲ φέροιτο, ὡϲ ἔχει τὸ βλάπτω ϲε θέλω ϲε
βλάπτειν Διονύϲιον θέλω Διονύϲιον βλάπτειν Ἀπολλώνιον, περὶ ὦν καὶ τῆϲ ἀμφιβολίαϲ διελεξάμεθα. τοῦ δὲ ἑτέρου ἦν τὸ
πλουτῶ ἀδιαβίβαϲτον, τὸ περιπατῶ, τὸ ζῶ, ἄλλα πλεῖϲτα. οὐ δὴ ἐν τῷ βούλομαί ϲε ζῆν λείπει ἑτέρα πτῶϲιϲ διὰ τὸ ἀδιαβίβαϲτον τοῦ ῥήματοϲ, ἡ μέντοι αἰτιατικὴ ἔγκειται ἡ προϲγενομένη ἐκ τῆϲ προαιρετικῆϲ

ϲυντάξεωϲ. Καὶ οὕτωϲ ἀπεδείχθη ὡϲ τὰ προαιρετικὰ ῥήματα φέρεται ἐπ’ αἰτιατικήν.

[165] Καὶ ὅϲα ἐπ’ ἀνακρίϲεωϲ παραλαμβάνεται ἢ ἐπ’ ἐρωτήϲεωϲ, ⁸²⁴ ἐξετάζω ϲε, ἀνακρίνω ϲε, ⁸²⁵⁸²⁶⁸²⁷⁸²⁸

ἐγὼ δ’ ἐρέεινον ἁπάϲαϲ {λ 234}.

⁸²⁹

καὶ ἕνεκα τούτου τὸ πεύθεϲθαι καταλλήλου ἔχεται φερόμενον ἐπ’ αἰτιατικήν, κατὰ τὴν Ὁμηρικὴν χρῆϲιν ϲημαῖνον τὸ ἀκούομεν ἢ ἠκούετο ἐν τῷ

πευθόμεθ’ ᾖχι ἕκαϲτοϲ {γ 87}

⁸³⁰

καὶ

πεύθετο γὰρ Κύπρον δέ {Λ 21},

οὐχ ὅτε κατὰ πεύϲεωϲ παραλαμβάνεται ἐν τῷ πυνθάνομαι ϲοῦ. πρόκειται γὰρ ἡ ϲυζυγία τῶν τοιούτων ἐπ’ αἰτιατικὴν φερομένη. — Ὁμοίωϲ

καὶ τὰ ἐπ’ οἴκτου παραλαμβανόμενα, ὡϲ ἐπὶ τοῦ μύρεϲθαι, ὀδύρεϲθαι, ⁸³¹⁸³²⁸³³ γοᾶν, κλαίειν, οἰκτίζειν, θρηνεῖν, αἰάζειν· τὸ γὰρ οἰμώζειν καὶ
αὐτοπάθειαν ϲημαίνει. καὶ ὅϲα κλῆϲιν ὑπαγορεύει, φωνῶ ϲε, βοῶ ϲε, κλῄζω, καλῶ· προφανὴϲ ἡ γινομένη ἐνέργεια ἐκ τῶν εὐθειῶν ἐπὶ τὴν αἰτιατικήν.

[166] Καὶ ἕνεκα τοῦ τοιούτου ἐπιϲτάϲεωϲ ἄξια τὰ τοιαῦτα, τρέμω

ϲε, φεύγω ϲε, φρίϲϲω ϲε, τοῦτον φοβοῦμαι, ὡϲ οὐδεμιᾶϲ ὄντα ἐνεργείαϲ ἐμφατικὰ φέρεται ἐπ’ αἰτιατικήν. μᾶλλον γὰρ αὐτοπάθειαν ϲημαίνει τὸ φρίϲϲειν καὶ φεύγειν διὰ φόβον, καὶ ἔτι τὸ τρέμειν καὶ τὰ παραπλήϲια, ϲυνεπιϲχύοντοϲ καὶ τοῦ μὴ γίνεϲθαι ἐπὶ τῶν τοιούτων
ϲυντάξεων παθητικὰϲ διαθέϲειϲ. εἰ γὰρ τῆϲ αὐτῆϲ ϲυντάξεωϲ εἴχετο τῷ
ὑβρίζω ϲε, δέρω ϲε τὸ φρίϲϲω ϲε καὶ τὸ τρέμω ϲε, καὶ πάντωϲ ⁸³⁴ εἶχεν ἀντιπαρακείμενα τὸ τρέμομαι, φεύγομαι, φρίϲϲομαι, ὁμοίωϲ τῷ ὑβρίζομαι, δέρομαι. χρὴ οὖν νοεῖν ὡϲ οὐ μόνον ποιητικὴ ἄδεια ἐν ἐλλείψει
λέξεων καταγίνεται, ἀλλὰ καὶ ϲυνήθειϲ λόγοι. λείπειν φαμὲν τὸ

ὁρμήϲει πεδίοιο {N 64}

⁸³⁵⁸³⁶⁸³⁷⁸³⁸⁸³⁹ τῇ διά προθέϲει,

τὸ καὶ οὔ τι πολὺν χρόνον {Μ 9},

τοῦ ἐντελοῦϲ ὄντοϲ δι ὰ τό,

ἴθυϲε μάχη πεδίοιο {Z 2}

τῇ διά. ἔϲτι δὴ οὖν καὶ ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ ἐν πλήρει λόγῳ καθιϲταμένη οὕτω τρέμω διὰ ϲέ, φεύγω διὰ ϲέ· ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ ⁸⁴⁰⁸⁴¹⁸⁴²
τοῦ φρίϲϲω, φοβοῦμαι καὶ τῶν ὁμοίων. καὶ διὰ τοῦτο εὔλογοϲ ἡ ὑποπαραίτηϲιϲ τῶν παθητικῶν ϲχημάτων.

[167] Καὶ ὅϲα παρορμητικά ἐϲτιν, ὡϲ τὸ ὀτρύνειν, ἐρεθίζειν, ὀρίνειν, παρορμᾶν, διεγείρειν. καὶ ὅϲα ἱκετείαν ϲημαίνει,

γουνοῦμαί ϲε ἄναϲϲα {ζ 142},

ἐρωτῶ ϲε νῦν ἐν ἴϲῳ τῷ παρακαλῶ ϲε, λιτανεύω,

τὴν ἱκόμην φεύγων {Ξ 260}

ἀντὶ τοῦ ἱκέτευϲα,

τοὔνεκα νῦν τὰ ϲὰ γούναθ’ ἱκάνω πολλὰ μογήϲαϲ {γ 92 cum

η 14 confusus}.

καὶ δῆλον ὅτι τὸ δέομαι ϲοῦ οὐ κατὰ τῆϲ τοιαύτηϲ ἐννοίαϲ παραλαμβάνεται· τοιοῦτο γάρ τι ϲημαίνει· τῆϲ ϲῆϲ βοηθείαϲ λείπομαι.

⁸⁴³

[168] Καὶ ὡϲ προείρηται, πολυμερεϲτάτη ἐϲτὶν ἡ κατ’ αἰτιατικὴν ϲύνταξιϲ, ἑνὶ ϲυμφωνοῦϲα τῷ ἀναδέχεϲθαι τὴν ἐξ εὐθείαϲ ἐνεργητικὴν μααvκ. β 167. Nec minus verba impellendi cum accusativo construuntur, ⁸⁴⁴⁸⁴⁵⁸⁴⁶⁸⁴⁷ διάθεϲιν, ὁρκίζω ϲε, πείθω ϲε, κακίζω ϲε, ϲωφρονίζω ϲε,
θλίβω, θερμαίνω, ψύχω, διατιθῶ. αὐτάρκηϲ δὲ εἰϲ ἀφορμὴν τῶν ὑπολοίπων ῥημάτων ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ καθέϲτηκεν.

⁸⁴⁸

[169] Ἴϲωϲ δόξει μὴ ἐξωμαλίϲθαι ἡ ἐκ τῶν αἰϲθήϲεων ἐνέργεια,

ἐπεὶ αὐτὸ τὸ αἰϲθάνεϲθαι ἐπὶ γενικὴν φέρεται, καὶ ἔτι τὰ μερικώερον παραλαμβανόμενα, τὸ ἀκούειν, τὸ ὀϲφραίνεϲθαι, γεύεϲθαι, ἅπτεϲθαι· οὐ μὴν ἔτι τὸ βλέπειν (ἐπὶ γὰρ αἰτιατικὴν φέρεται) καὶ τὰ τούτῳ ϲυνωνυμοῦντα, ὁρῶμαί ϲε, θεῶμαί ϲε,
⁸⁴⁹⁸⁵⁰⁸⁵¹⁸⁵² λεύϲϲω, δέρκομαι, ὀπτεύω. καὶ δοκεῖ μοι τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ πάνυ
δεόντωϲ καθίϲταϲθαι.

[170] Α μὲν οὖν ἐκ τῶν αἰϲθήϲεων διαθέϲειϲ πεῖϲιν ἀναλαμβάνουϲι τὴν ἀπὸ τῶν ἔξωθεν εἴγε καὶ ἀκουϲίωϲ ἐπειϲιοῦϲα τῇ ἀκοῇ ἡ φωνὴ προϲδιατίθηϲι τὸ ὅλον ϲῶμα· τε γὰρ τῶν πριόνων

ἦχοι καὶ αἱ βρονταὶ οὐχ ὑπεχομένην ἔχουϲι τὴν ἀκοὴν τῇ φωνῇ. τοῦ μέντοι πάθουϲ ἐγγίζει ἡ κατὰ γενικὴν ϲύνταξιϲ, καθὼϲ εἴπομεν· οὐ μέντοι μετὰ τῆϲ ὑπό τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ γίνεται, καθὸ καὶ ἐνέργεια ⁸⁵³ ϲύνεϲτιν ἡ γενομένη ἐκ τῆϲ διαθέϲεωϲ, ἐπεὶ τὸ ἅπτεϲθαι μετ’ ἐνεργείαϲ καὶ ἀντιδιατίθεται διὰ τῆϲ τῶν θερμῶν ἐπαφῆϲ ἢ ψυχρῶν ἢ ἄλλων τῶν

τοιούτων. οὕτωϲ ἔχει τὸ ὀϲφραίνεϲθαι, τὸ γεύεϲθαι· περιϲϲὸν ἂν εἴη περὶ τῆϲ τῶν τοιούτων ἀντιδιαθέϲεωϲ διαλαμβάνειν, καθὸ πρόδηλόν ⁸⁵⁴⁸⁵⁵⁸⁵⁶⁸⁵⁷ ἐϲτιν ὡϲ ἀεὶ ἡ γινομένη τῶν πικρῶν γεῦϲιϲ ἀντιδιατίθηϲι τὴν γεῦϲιν καὶ τῶν δυϲωδῶν ἡ ὄϲγρηϲιϲ τὴν ὄϲφρηϲιν.

[171] Ἥ γε μὴν ἐκ τοῦ ὁρᾶν διάθεϲιϲ ἐνεργεϲτάτη ἐϲτὶν καὶ ἐπὶ πλέον διαβιβαζομένη, ὡϲ κἀκεῖνο
μαρτυρεῖ,

οὔ τέ τοι ὀξύτατον κεφαλῆϲ ἐκδέρκετον ὄϲϲε {ψ 477}.

οὐδὲ γὰρ εἰϲ τὸ ἀντιπαθεῖν ὑπὸ τῶν ἔξωθεν εὐδιάθετοϲ, ἐπεὶ τὸ προϲδιατιθὲν
εἴργεται ὑπὸ τῆϲ καταμύϲεωϲ τῶν ὀφθαλμῶν.

⁸⁵⁸

[172] Τὸ ἀνώμαλον τῆϲ ϲυντάξεωϲ κατήπειξεν ἡμᾶϲ εἰϲ τοιαύτην ἐκτροπὴν λόγου ϲυγκαταβῆναι. φαίνεται δ’ ὅτι καὶ τὸ φιλεῖν τοῦ
ἐρᾶν διοίϲει, καθότι ἡ μὲν ἐκ τοῦ φιλεῖν ἐγγινομένη διάθεϲιϲ ἐνεργείαϲ
ὄνομα ϲημαίνει· οἱ γοῦν φιλοῦντεϲ παιδεύουϲιν, πάλιν τῆϲ διαθέϲεωϲ ⁸⁵⁹ κοινῆϲ τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐπ’ αἰτιατικὴν ϲυντεινούϲηϲ. οὕτωϲ ἔχει καὶ ⁸⁶⁰⁸⁶¹⁸⁶²⁸⁶³
τὸ διδάϲκειν καὶ τὸ πείθειν. τό γε μὴν ἐρᾶν ὁμολογεῖ τὸ προϲδιατίθεϲθαι ὑπὸ τοῦ ἐρωμένου. δι’ ὃ καὶ δεόντωϲ ἡ Ϲαπφῶ ἐπιτεταμένῳ μᾶλλον ὀνόματι ἐχρήϲατο,

εγω δε κην’ οττωτιϲ εραται {fr. 101 Ahrens, 13 Βergk4}.

⁸⁶⁴ καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ὡϲ ϲυνετοῦ μέν ἐϲτι καὶ ἀγαθοῦ τὸ φιλεῖν, καθάπερ
καὶ πατέρεϲ παῖδαϲ φιλοῦϲιν, οὐ μὴν ϲυνετοῦ τὸ ἐρᾶν, ἀλλ’ ἤδη παρεθεϲθαι
τὸ λογιϲτικόν. Οὐ χρὴ ἄρα ἀπορεῖν ἕνεκα τίνοϲ τὸ μὲν φιλῶ ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεται, τὸ δὲ ἐρῶ ἐπὶ γενικήν.

[173] Καὶ τὸ κήδεϲθαι δὲ καὶ προνοεῖϲθαι καὶ φροντίζειν, De verbos curandi ἐπὶ γενικὴν φερόμενα, μετ’ ἐνεργείαϲ τῆϲ τοῦ φροντίζειν ἔχει ἐγκείμε
⁸⁶⁵
νον καὶ τὸ πάϲχειν ὑπέρ τινων, καὶ εὐλόγωϲ τὰ τῆϲ γενικῆϲ ϲυμπαρείληπται.

[174] Ὁμοίωϲ ἐπὶ γενικὴν φέρεται καὶ ὅϲα ἐπικράτειάν τινων ⁸⁶⁶⁸⁶⁷⁸⁶⁸⁸⁶⁹⁸⁷⁰ ϲημαίνει εἰϲ τὴν τῶν ὑπερεχόντων ἢ κυριευόντων διάθεϲιν κατὰ λόγον οὐκ ἀπίθανον. προφανὲϲ γάρ ἐϲτιν ὡϲ χωρὶϲ γενικῆϲ κτῆμα οὐκ ἔϲτιν
ἐπινοῆϲαι. διὰ τοῦτο τὰ κτητικὰ εἰϲ γενικὰϲ ἀναλύεται καὶ ἀπὸ γενικῶν παράγεται ἔν τε ὀνόμαϲιν ἔν τε ἀντωνυμίαιϲ, ἁπάντων τῶν δυναμένων
κτῆϲιν ἀναδέξαϲθαι. διὰ τοῦτο τὸ μὲν Νέα πόλιϲ καὶ τὰ ὅμοια
δύο ὀνόματα καθεϲτῶτα ἐν ἰδίοιϲ τόνοιϲ δὶϲ κλίνεται, οὐ μὴν τὸ ⁸⁷¹ Κόρακοϲ πέτρα ἢ ὑὸϲ κύαμοϲ, Ὄνου γνάθοϲ, Ἀχαιῶν λιμήν· κλιθείϲηϲ γὰρ τῆϲ γενικῆϲ ϲυνοίχεται καὶ τὰ τῆϲ ἐπικρατήϲεωϲ. Ἔϲτιν
οὖν ἡ προκειμένη ϲυζυγία τῶν ῥημάτων τοιαύτη. κτῆμα τῶν βαϲιλέων
οἱ ὑπόντεϲ. διὰ τοῦτο βαϲιλεύω τούτων, ἡγεμονεύω, ϲτρατηγῶ, τυραννῶ. διὰ τοῦτο ἀπαράδεκτοϲ ἡ δοτικὴ ἐν τῷ

Μυρμιδόνεϲϲιν ἄναϲϲε {Α 180}·

⁸⁷²

ἡ γὰρ τοῦ ἄναϲϲε ϲύνταξιϲ τὴν γενικὴν ἀπῄτηϲεν. οὕτωϲ ἔχει τὸ κυριεύω, δεϲπόζω, κρατῶ, ἄλλα πλεῖϲτα τῆϲ ἴϲηϲ ἐννοίαϲ ἐχόμενα. —

[175] Εἰκόϲ τινα φήϲειν ὡϲ τὰ τοῦ λόγου ἀντέϲτραπται. ἐν γὰρ τοῖϲ
ὀνόμαϲιν ὁ ἐπικρατῶν ἐν γενικῇ νοεῖται πτώϲει ὅ τε ἐπικρατούμενοϲ ⁸⁷³⁸⁷⁴⁸⁷⁵⁸⁷⁶ ἐν εὐθείᾳ, Ἀριϲτάρχου δοῦλοϲ, βαϲιλέωϲ οἰκέτηϲ· ἔν γε μὴν τῇ
προκειμένῃ ϲυντάξει ὁ μὲν ἐπικρατῶν νοεῖται ἐν εὐθείᾳ, ὁ δ’ ἐπικρατούαμενοϲ ἐν γενικῇ· δεϲπόζω γὰρ ἐγὼ τούτων καὶ ἔτι κυριεύω. —

[176] πρὸϲ ὃν ἂν φήϲαιμεν, τὸ πρῶτον, οὐ τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου
ὄνομα καὶ ῥῆμα, καὶ εἰ τοῦτο, οὐ πάντωϲ καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ
ταὐτὸ ϲυνελεύϲεται, ἣ ἕν μόνον αἰτήϲει τὴν γενικήν, ἧϲ χωρὶϲ οὐδέποτε κτῆϲιϲ ἐπινοεῖται. — δεύτερον πάνυ ἀναγκαίωϲ τὰ τοῦ λόγου ἀνεϲτράφη. ῥημάτων γὰρ ϲυντάξειϲ ποιούμεθα πρὸϲ πτωτικά, τὰ δὲ ῥήματα πτῶϲιν
ἔχει ὀρθὴν παρυφιϲταμένην ἡ καὶ ϲυμφέρεται, ἐκ δ’ αὐτῶν ἤρτηται ἡ διάθεϲιϲ τῆϲ ἐπικρατείαϲ, ἥτιϲ οὐκ ἄν νοοῖτο ἢ ἐκ γενικῆϲ πτώϲεωϲ,
καθὼϲ προείρηται. ἀνάγκη οὖν πᾶϲα τὸ παρυφιϲτάμενον πρόϲωπον ἐκ ⁸⁷⁷
τῶν ῥημάτων ἐν πτώϲει ὀρθῇ καταγίνεϲθαι, τὸ δὲ τούτῳ πρόϲωπον ἀνθυπαγόμενον μὴ ἐν ἄλλῃ πτώϲει καταγίνεϲθαι ἢ τῇ γενικῇ, ἧϲ ἄνευ ⁸⁷⁸ οὐ ϲυνίϲταται κτητικὴ ϲύνταξιϲ, καθὼϲ προείπομεν. — ἔϲτι γοῦν κἀκεῖνο ⁸⁷⁹⁸⁸⁰⁸⁸¹⁸⁸² ἐκ τρίτου προϲθεῖναι, ὡϲ καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν παρυφιϲτάμενα ὀνόματα πάλιν γενικὰϲ ἀπαιτεῖ. τῷ τυραννῶ ὁ τύραννοϲ παράκειται, καὶ μία ϲύνταξιϲ ἡ ἐξ ἀμφοτέρων. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ἐπὶ τοῦ βαϲιλεύϲ καὶ
βαϲιλεύω, ϲτρατηγόϲ—ϲτρατηγῶ, δεϲπότηϲ — δεϲπόζω, κύριοϲ —
κυριεύω.

⁸⁸³

[177] Χωρητέον δὲ καὶ ἐπὶ τὰ τῇ δοτικῇ ϲυνταϲϲόμενα. Καὶ δὴ ἅπαντα τὰ περιποίηϲιν δηλοῦντα, εἶἴε καὶ τῶν ἐν λόγῳ εἶτε καὶ τῶν
ἐν ϲώματι, ἐπὶ δοτικὴν φέρεται, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα, λέγω ϲοί, ὡϲεὶ. λόγου ϲοι μεταδίδωμι· ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι τὸ λέγω ϲε κλέπτην τοιοῦτόν
τι ϲημαίνει, δι’ οὐ προΐεμαι λόγου ὁρίζομαί ϲε δεδρακέναι τὰ τῆϲ κλοπῆϲ.
καὶ δεόντωϲ πάλιν τὰ τῆϲ ἐνεργείαϲ τῆϲ διὰ τοῦ λέγειν ἐπὶ δοτικὴν ϲυνέτεινεν· καθάπερ καὶ ἐπὶ ϲώματοϲ τέμνω ϲοί, ὡϲεὶ περιποιῶ ϲοί τι μέροϲ του ϲώματοϲ. τό γε μὴν τέμνω ϲέ πάλιν, τὴν ἐνέργειαν ἐπιφέρον κατὰ τοῦ ὑποκειμένου, ϲυνῆλθεν ὁμοίωϲ εἰϲ τὴν αἰτιατικὴν ϲύνταξιν. —

[178] Ἐφ’ ὧν δὴ ϲυντάξεων χρὴ νοεῖν ὡϲ οὐ τὸ ἐκ τῆϲ δοτικῆϲ πρόϲωπον νοούμενον ὁμολογήϲει τὸ τέμνομαι, εἴγε αὐτῷ μὲν τὰ τῆϲ ἐνεργείαϲ οὐ προϲδιετέθη, τῇ μέντοι ἐγκειμένῃ αἰτιατικῇ, ἧϲ καὶ μόνηϲ ἄν εἴη τὸ
⁸⁸⁴ παθητικόν, λέγω τὸ τέμνομαι. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ἐπὶ πάντων τῶν οὕτωϲ ⁸⁸⁵⁸⁸⁶⁸⁸⁷⁸⁸⁸⁸⁸⁹ νοουμένων. ᾄδω ϲοί, καὶ δῆλον ὡϲ οὐ τούτου παθητικὸν τὸ ᾄδομαι, τοῦ δὲ ᾄδω ϲέ· καὶ κωμψδῶ ϲοί καὶ κωμῳδῶ ϲέ, ὑμνῶ ϲοί καὶ ὑμνῶ ϲέ. κιθαρίζω ϲοι, τραγῳδῶ ϲοι, ἀναγινώϲκω ϲοι, φαίνω
ϲοι, κιρνῶ ϲοι, ϲτορνύω, δωροῦμαι, χαρίζομαι, αὐλῶ ϲοι, νῦν τῆϲ ϲυντάξεωϲ περιποίηϲίν τινα τοῦ αὐλεῖν ϲημαινούϲηϲ.

[179] ἑτέραϲ
γὰρ ἐννοίαϲ ἔχεται τὸ αὐλῶ τοῖϲ αὐλοῖϲ, τοῦ αὐλεῖν ἀκουομένου
κατὰ μὲν τὴν προτέραν ϲύνταξιν ἐκ ϲυναμφοτέρου, λέγω τῆϲ ἐνεργείαϲ τοῦ αὐλεῖν καὶ αὐτῶν τῶν αὐλῶν, ἐξ ἧϲ ἐϲτι τὸ αὐλῶ τοῖϲ θεαταῖϲ· τῆϲ δὲ ἑτέραϲ ϲυντάξεωϲ, ὅτε τὸ αὐλεῖν ϲημαίνει τὴν εἴδηϲιν τῆϲ αὐλήϲεωϲ,
ἐξ ἧϲ γίνεται τὸ τοῖϲ αὐλοῖϲ αὐλεῖν ἐν ἴϲῳ τῷ διὰ τῶν αὐλῶν τὰ
τῆϲ τέχνηϲ ἐπιδείκνυϲθαι, καθάπερ ἡ διὰ τῶν ὀργάνων ἐναλλαγὴ γινομένη ἀποτελεῖ τὸ ϲυρίζει τοῖϲ αὐλοῖϲ ἢ αὐλεῖ τῇ ϲύριγγι.

⁸⁹⁰⁸⁹¹⁸⁹²⁸⁹³⁸⁹⁴

[180] Τὸ τοιοῦτον ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπ’ ἄλλων ῥημάτων, εἴγε τὸ ἀκούει ποτὲ μὲν ϲημαίνει αὐτὴν τὴν μετάληψιν τῆϲ ἀκοῆϲ, ὡϲ ἔχει
ἐπὶ τῶν ἤχων καὶ βόμβων κι φωνῶν κω βροντῶν. παϲῶν τῶν οὐκ ἐγγραμμάτων φωνῶν, ἐξ οὗ φαμεν καὶ ὀξθηκόοθϲ τινὰϲ εἶναι. ἀλλ᾿ ἔϲτιν
ὅπου τὸ ϲυνιέναι τῶν ἠκουϲμένων· τὸ γὰρ

Νέϲτορα δ’ οὐκ ἔλαθεν ἰαχή {Ξ 1}

οὐχ ἁπλοῦν τι ϲημαίνει, ὡϲ οὐκ ἔλαθεν αὐτὸν ἡ φωνή, ἀλλὰ τοιοῦτόν ⁸⁹⁵ τι, μεταλαβὼν τῆϲ φωνῆϲ ϲυνῆκεν καὶ τὴν ἐν τοῖϲ πολέμοιϲ πρᾶξιν. ⁸⁹⁶ φαμὲν δέ γε καὶ οὕτωϲ, οὐκ ἀκούει ὁ δεῖνα τῶν λεγομένων,
τουτέϲτι τῆϲ μὲν φωνῆϲ μεταλαμβάνει, οὐ μὴν τῶν δι’ αὐτῆϲ λεγομένων. ἔϲτιν κἀκ τρίτου, ἡνίκα νοεῖται τὸ ϲυγκατατίθεται τοῖϲ ὑπ’ ἐμοῦ λεγομένοιϲ,
ἀκούει μου ὁ δεῖνα, ἐπήκοόϲ μού ἐϲτιν, καὶ πάλιν οὐκ ἀκούει, ἐξ οὖ γίνεται τὸ ἀνήκοόϲ ἐϲτιν ὁ δεῖνα. —

[181] τοιοῦτόν ἐϲτιν καὶ τὸ

οὐδ’ ἐϲάκουϲε πολύτλαϲ δῖοϲ Ὀδυϲϲεύϲ {Θ 97}·

ἢ γὰρ κατὰ τὸν πρῶτον λόγον, οἷον τῆϲ φωνῆϲ οὐ μετέλαβεν διὰ τὸν ἐπιόντα θόρυβον· ἢ μετέλαβεν, οὐ μὴν τῷ Διομήδει ἐπείϲθη ἀντιϲτατοῦντοϲ θεοῦ. εἰϲ τοῦτο γοῦν τινεϲ ἀναφέρουϲι τὸ
⁸⁹⁷⁸⁹⁸⁸⁹⁹⁹⁰⁰

Τυδείδη, μή τ’ ἄρ με μάλ’ αἴνεε μή τέ τι νείκει {Κ 249},

ἐφ’ οὗ δύναιτ’ ἀντιπαραιτηϲάμενοϲ τὸ ἄγαν ἐπαινεῖϲθαι ϲυμπαραιτεῖϲθαι
καὶ τὸ μὴ ὀνειδίζεϲθαι· ἁρμόζει γοῦν τὸ ἐπιφερόμενον πρὸϲ ἀμφότερα,

εἰδόϲι γάρ τοι ταῦτα μετ’ Ἀργείοιϲ ἀγορεύειϲ {K 250}.

[182] Οὕτωϲ ἔχει τὸ ἀναγινώϲκω. ἔϲθ’ ὅτε γὰρ ἀκούεται αὐτὸ
μόνον ἁπλῆ ἀνάγνωϲιϲ, ἡνίκα καὶ παῖϲ φηϲιν οὐκ ἀνέγνων. ἢ καὶ τὸ ϲυναμφότερον αὐτῶν, λέγω δὲ τὸ ἐν διανοίᾳ καταγίνεϲθαι τῶν ⁹⁰¹ ποιημάτων· φαμὲν γὰρ οὐκ ἀνέγνω ὁ δεῖνα Ἀλκαῖον, οὐκ ἀνέγνω Ὅμηρον. Ἔϲτιν ἐπ’ ἄλλων τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι, ὅπερ νῦν οὐκ ἐπιζητεῖ ⁹⁰² ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ· προυθέμεθα γὰρ ἅπαξ τὰϲ πλαγίαϲ ϲυντάξαι

τοῖϲ ῥήμαϲιν, οὐ μὴν τὰ ποικίλωϲ παρυφιϲτανόμενα ἐκ τῶν ῥημάτων. κἂν οὕτωϲ δὲ μὴ ἔχῃ τὸ αὐλῶ τῇ νουμηνίᾳ, ϲαφὲϲ⁹⁰³⁹⁰⁴⁹⁰⁵⁹⁰⁶ ὅτι πάλιν φέρεται ἐπὶ τὴν περιποίηϲιν τῶν ἀκουομένων· ἐν τῷ μὲν γὰρ καταζτήματι γίνεται τὰ τῆϲ ἐνεργείαϲ, περιποιεῖταί γε μὴν τοῖϲ
ἀκροωμένοιϲ.

⁹⁰⁷

[183] Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον, ὡϲ ἔφαμεν, ἔχει καὶ τὰ ἐπὶ τῶν ϲωμάτων,
φέρω ϲοί, ἄγω ϲοί, πάλιν διαφορᾶϲ οὔϲηϲ τοῦ φέρω ϲέ καὶ ἄγω ϲέ. ὥϲτε ὁμολογεῖϲθαι ὡϲ ἅπαϲα τοιαύτη δοτικὴ ϲυνέχει ἐν ἑαυτῇ
τὴν αἰτιατικήν, ἣν καὶ ἔξωθεν προϲλαμβάνει, ἄγω ϲοι τὸν παῖδα, φέρω ϲοι τὸν οἶνον, τέμνω ϲοι τὸ κρέαϲ, ἀναγινώϲκω ϲοι Ἀλκαῖον, κωμῳδῶ ϲοι τοὺϲ Ἐπιτρέπονταϲ· ὦν, ὡϲ ἔφαμεν, καὶ
αἱ παθητικαί εἰϲιν ϲυντάξειϲ. — οὐκ ἀπιθάνωϲ δή μοι Ὅμηροϲ δοκεῖ
οὐδὲ ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυντάξει τῶν πτώϲεων προτίθεϲθαι τὴν δοτικὴν τῆϲ αἰτιατικῆϲ, καθότι καὶ ταύτηϲ ἐϲτὶν ἐμπεριεκτική.

⁹⁰⁸⁹⁰⁹⁹¹⁰

[184] Ὁμοίωϲ δὲ καὶ ἐπὶ δοτικὴν φέρεται καὶ τὸ ὑπηρετῶ ϲοι, δουλεύω ϲοι, ἕπομαί ϲοι, ἀκολουθῶ ϲοι, ἥκω ϲοι· τῶν γὰρ ἐν αὐτοῖϲ ἐγκειμένων ἐνεργειῶν περιποιητικαί εἰϲι. τὸ γὰρ δουλεύειν πάϲηϲ ⁹¹¹ ὑπηρεϲίαϲ ἐμπεριεκτικόν (ἧϲ τὰ εἴδη πάλιν ἐπιμεριζόμενα τῇ ἐνεργητικῇ διαθέϲειτὴν αἰτιατικὴν ἀπαιτεῖ, τρίβω ϲε, λούω ϲε, νίπτω ϲε, κείρω,

κοϲμῶ, ϲμῶ, ἀναδῶ, ἐμπλέκω, λαμπρύνω, φαιδρύνω). Καὶ τὸ ⁹¹² εἴκειν δέ, πάϲηϲ ἀντιθέϲεωϲ ἐμπεριεκτικὸν ὄν, καὶ τὸ ὑποχωρεῖν πᾶϲι. τῷ αὐτῷ λόγῳ εἰϲ δοτικὴν κατήντηϲεν.

[185] Καὶ τὰ ἐξ ἴϲηϲ διαθέϲεωϲ ἀναγόμενα, τουτέϲτι τὰ ἐν δυϲὶ
προϲώποιϲ τὴν αὐτὴν ἔχοντα ἐνέργειαν κατ’ ἀλλήλων, ἐν δοτικῇ καταγίνεται,
⁹¹³⁹¹⁴⁹¹⁵⁹¹⁶ ὡϲ ἔχει τὸ μάχομαί ϲοι, παλαίω ϲοι, γυμνάζομαί ϲοι, ἱππάζομαι, ἀνθιϲτάνομαι, μονομαχῶ, παγκρατιάζω. Καὶ ὅτι μὲν ἔδει τὰ τοιαῦτα ἐπὶ πλαγίαν φέρεϲθαι, παντὶ προῦπτον ἐγκειμένηϲ διαβιβαϲτικῆϲ
διαθέϲεωϲ ἐπὶ πρόϲωπον ὑποκείμενον, ὡϲ κατ’ ἀρχὰϲ εἴπομεν,
δυνάμενον ὁμολογῆϲαι τὴν εἰϲ αὐτὸ χωρήϲαϲαν διάθεϲιν· νοεῖται γοῦν ἐπὶ δύο ἐμψύχων τὸ παλαίειν, τὸ παγκρατιάζειν. ἀλλ’ οὖν γε ἡ μεγίϲτη ἐνέργεια ἀπαιτήϲαϲα αἰτιατικὴν εἰϲ ἕν μόνον καταγίνεται τὸ διατίθεϲθαι ἐξ εὐθείαϲ, μὴ μὴν προϲδιατιθέναι, ὡϲ ἔχει τὸ δέρω ϲε, τύπτω ϲε, παίω ϲε· ὁ γὰρ οὕτωϲ ὁριζόμενοϲ οὐχ ὁμολογεῖ τὸ ἀντιπαίεϲθαι. οὐ

δὴ οὖν τὰ προκείμενα ῥήματα τὸ τοιοῦτον ἐπηγγέλλετο, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἕνεκα τούτου οὐδὲ ἐπιδέξεται αἰτιατικήν· ἦν γὰρ ἐγκειμένη ἡ αὐτὴ διάθεϲιϲ ἐκ τοῦ ἑτέρου προϲώπου, τὸ ἀντιπαίεϲθαι τὸν παγκρατιάζοντα. —. ⁹¹⁷

[186] Τ οὖν εἰϲ δοτικὴν ἐχώρηϲεν, ὅτι καὶ ἡ γενικὴ ἐμερίζετο εἰϲ ⁹¹⁸⁹¹⁹⁹²⁰⁹²¹⁹²² παθητικὴν διάθεϲιν. ἀποϲτήϲεται ἄρα ἀμφοτέρων τῶν πτώϲεων ἡ τοιαύτη
ϲύνταξιϲ, καὶ οὐκ ἄλλην ἐπιδέξετxι ἢ μόνην τὴν δοτικήν, ἐξ ἧϲ ⁹²³ καὶ εὐέφικτον τὸ ἀντιπεριποιούμενον τῶν διαθέϲεων. ἔϲτι γοῦν μοναδικὴ μὲν διάθεϲιϲ ἡ γυμνάζω ϲέ, ἀντιπεριποιουμένη δὲ ἐκ τοῦ ἴϲου ἡ
γυμνάζομαι ϲοί ἱππάζω ϲέ, ἔξ ἧϲ τὸ παθητικὸν ἱππάζομαι ὑπὸ
ϲοῦ καὶ πάλιν τὸ ἐξ ἴϲου ἀναγόμενον ἱππάζομαι ϲοί. πλεῖϲτα καὶ εἰϲ τὸ τοιοῦτον ἔϲτι παραθέϲθαι, ἅπερ παραπεμπτέον. οὕτωϲ δ’ οἶμαι
ἔχειν καὶ τὸ πείθομαι ὑπὸ ϲοῦ, καὶ οὐκ ἄλλο τι ϲημαίνει τὸ πείθομαι ϲοί ἢ τὴν ἐξ ἀλλήλων πρὸϲ ἀλλήλουϲ γινομένην πειϲμονήν.

[187] Ἔϲτι καὶ ἐπὶ τρίτου προϲώπου τὸ μέλει καὶ μεταμέλει

δοτικῇ ϲυνταϲϲόμενα, ὡϲ ἔχει τὸ μέλει Τρύφωνι καὶ ἔτι μεταμέλει. ἅπερ παρὰ τὴν τῶν ἄλλων ῥημάτων ϲύνταξιν ἐξήλλακται, καθὸ πάντα μὲν εὐθείᾳ ϲυντάϲϲεται μόνῃ, ὡϲ Θέων περιπατεῖ, ἣ καὶ ϲυντείνει
πλαγίᾳ, περὶ ἧϲ καὶ τὴν ϲύνταξιν ἐποιηϲάμεθα. οὐ μὴν τοῖϲ προκειμένοιϲ. τοιοῦτον ϲύνεϲτιν· μεταμέλει γὰρ Ϲωκράτει καὶ ἔτι μέλει, τῆϲ
⁹²⁴⁹²⁵⁹²⁶⁹²⁷ ὀρθῆϲ οὐ ϲυνούϲηϲ. δι’ ὃ καὶ παραϲυμβάματα αὐτὰ ἐκάλεϲαν οἱ ἀπὸ τῆϲ Ϲτοᾶϲ, τῶν ἄλλων ῥημάτων κατὰ τὰϲ ϲυμβαινούϲαϲ διαθέϲειϲ ⁹²⁸ παρ’ αὐτοῖϲ ϲυμβαμάτων προϲαγορευομένων ἢ καὶ ἔτι κατηγορημάτων· καὶ τὸ μὲν ἀπαρτίζον τὴν διάνοιαν παραϲύμβαμα, λέγω τὸ μέλει

κράτει, τὸ δὲ ἐλλειπτικὸν ἔλαττον ἢ παραϲύμβαμα, λέγω δὴ τὸ μέλει. — ⁹²⁹⁹³⁰

[188] Ὅπερ ἐπινοῶ καὶ αὐτὸ ἀναδέχεϲθαι νοουμένην εὐθεῖαν τὴν κατὰ ⁹³¹
τοῦ παρυφιϲταμένου πράγματοϲ ἐν τῷ μέλει. παρὸν δὲ τὸν λόγον οὕτω πιϲτώϲαϲθαι. δίδοται ὅτι τὸ μέλει ῥῆμα τρίτου προϲώπου ἐϲτί, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐκ πρώτου καὶ δευτέρου γεγενημένον, λέγω τοῦ μέλω, μέλειϲ. καὶ εἰ δίδοται τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου

μετιέναι καὶ ἐπὶ τὸ τρίτον, λέγω κατὰ τὰϲ πτώϲειϲ καὶ τοὺϲ ἀριθμούϲ, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἐγὼ φροντίζω — ϲὺ φροντίζειϲ ἐκεῖνοϲ φροντίζει, δοθήϲεται καὶ ἐπὶ τοῦ μέλω. ἔϲτιν οὖν τὸ ἐγὼ μέλω ϲοί ἐν εὐθείᾳ
καὶ δοτικῇ, καὶ ἔτι ϲὺ μέλειϲ ἐμοί· ὅπερ ἀπαιτήϲει κατὰ τὴν ϲύνταξιν ἐν τρίτῳ, ἐν τῷ μέλει Ϲωκράτει, οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ παρυφιϲτάμενον
πρᾶγμα ἐν εὐθείᾳ νοούμενον. τοιοῦτο γάρ ἐϲτιν τὸ νοούμενον, μέλει
τὸ φιλοϲοφεῖν Πλάτωνι — φροντίδα Πλάτωνι ἐμποιεῖ ἡ φιλοϲοφία, μέλει θέωνι τὸ πλουτεῖν ὁ πλοῦτοϲ φροντίδα ἐμποιεῖ Θέωνι τοῦ πλουτεῖν. χρὴ οὖν νοεῖν ὅτι τὸ μέλει Ϲωκράτει ἐν τῷ ὑπακουομένῳ ⁹³²⁹³³⁹³⁴ πράγματι τὴν εὐθεῖαν ἔχει. ἔϲτιν οὖν τὸ σἴτιον τοῦ καὶ μόνον τὸ ⁹³⁵ μέλει παραλαμβάνεϲθαι τὸ δεκτικὸν αὐτὸ εἶναι παντόϲ του ἐπιϲυμβαίνοντοϲ πράγματοϲ. δι’ ὃ τὸ μέλει Θέωνι ἐδόκει ἐν αὐτοτελείᾳ καθίϲταϲθαι· παντὸϲ γάρ του παρυφιϲταμένουπράγματοϲκοινῶϲ ὑπακουομένου
περὶ παντὸϲ γὰρ] ἐπιϲυμβαίνοντοϲ, ὡϲ ἔφαμεν, τὸ μέλει ῥῆμα παραλαμβάνεται.

⁹³⁶

[189] Καὶ τοϲαῦτα εἴχομεν φάναι περὶ ἧϲ προεθέμεθα ἐκθέϲθαι
ϲυντάξεωϲ τῶν ῥημάτων πρὸϲ τὰϲ πλαγίαϲ, ἐκείνου προδήλου καθεϲτῶτοϲ, ⁹³⁷ ὡϲ οἱ διάφοροι χρόνοι ἐν τῇ κλίϲει καὶ ἔτι τὰ διάφορα πρόϲωπα
αἵ τε ὑπόλοιποι ἐγκλίειϲ τῆϲ αὐτῆϲ ϲυντάξεωϲ ἔχονται. τὸ γὰρ τέμνοωι
εὐκτικὸν ὸν πάλιν ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεται, κἆν προϲτακτικὸν ῇ κἆν ἀπαρέμφατον κἆν ὑποτακτικόν,κᾶν παρῳχημένου χρόνου κἆν μέλλοντοϲ, λέγω κατὰ τὰϲ ἐνεργητικὰϲ διαθέϲειϲ. ἔϲτι καὶ εἰϲ τοῦτο πάμπολλα παραθέϲθαι. —190). Ἀλλ’ οὐδὲ αἱ μετοχαὶ τὸ τοιοῦτον ἀποκλίνουϲιν,

κἆν ἀποβάλωϲι τὸν τῶν προϲώπων μεριϲμὸν τάϲ τε παρεπομέναϲ ψυχικὰϲ διαθέϲειϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν. ὡϲ γὰρ προείπομεν, ἐπὶ τὰϲ αὐτὰϲ πτώϲειϲ φέρονται, καίτοι τῶν ἄλλων πτωτικῶν, λέγω δὲ τῶν ἀπὸ ῥήματοϲ
⁹³⁸⁹³⁹⁹⁴⁰⁹⁴¹⁹⁴² γεγονότων, οὐκ εἰϲ τὸ αὐτὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ φερομένων. ἔϲτι μὲν γὰρ τὸ κόπτω τοῦτον, οὐ μὴν τὸ κοπεὺϲ τοῦτον, κοπεὺϲ δὲ τούτου· ⁹⁴³ καὶ αὐλεῖ μὲν τοῦτον, αὐλητὴϲ δὲ τούτου· γυμνάζει τοῦτον, γυμναϲτϲ δὲ τούτου. δι’ οὖ δείκνυται ὅτι πάντα μὲν ἐπὶ γενικὴν
φέρεται τὰ πτωτικά, οὐ μὴν τὰ ἐν μετοχῇ γενόμενα. ϲυντάξεωϲ γὰρ
τῆϲ αὐτῆϲ ἔχετάι τοῖϲ ῥήμαϲιν, καὶ διὰ τοῦπτο ϲυνέχεται τοῦ ἔτι ῥήματοϲ μετέχειν ἰδιότητα· γυμνάζων γὰρ τοῦτον καὶ αὐλῶν τοῦτον. τὸν
τοιοῦτον λόγον ἀκριβέϲτερον ἐξεθέμεθα ἐν τῷ περὶ μετοχῆϲ ὑπηγορευμένῳ.

⁹⁴⁴⁹⁴⁵

De constructione. Apollonius Dyscolus. Teubner. 1910.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ συντάξεως (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.2. (Grammatici Graeci, Volume 2.2). Uhlig, Gustav, editors Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Περὶ συντάξεως

1. c. I. 194 b

2. Iam exponendum est, quo pacto omnino oriantur soloectant.

3. 194 med. s

4. c. ΙΙ.

5. praecipue αὐτός, sed οὑτος quoque et ὅδ᾿ non solum de tertiis personis usurpantur, sed etiam adiunguntur, ubi de primis aut secundis sermo est.

6. Axαvε. β I. ueniam enumeravimus quae pronominum tantum propria de ιen8s perκo- sant, ccnabime~ de eis disιerere, quae cmomunia pronomini sunt cum ceteris orationis psrfSbδus, fn qdbδus sunt quae effcisnt soloecismos, sunt alia quae indierenter construentur, ut apparet pnmum ex ipsis pronominibus.

7. Aaοvε. β 2. αὐτόϲ pronomen appelationem ἔπιταγματικοῦ nactum est

8. ssrκ. ex μns. exso. 1- Pec. XII § 144 172, 22 B.: Penommna quesdαm Mαὸεm4 proprus ooserεotees stguda, qusdαm eommunεs. . . . cm de proprus tg4seε πone etgfdorem suτεruss d4csm ee, nuc de commsm4bs dcamus. - 4 dδιαφορε ex. gx. ἑuυτούϲ, quod indiferenter cum omnibus verbi personis iungi potest, ut Ap.195, 22 dict, cum ἑαυτόν censeat soloecismum efB- cere, si cum l vel H persona inngitur. cfr ad ἀδιαφορεῖνverbum Adn.ex.ad 218,15 hdins ed. - 6-p 2θ8, 16 Prsc.ibid. 179, 25: ipse adhsum ee epposeueωm detεr, gmod Apchlomιus ἔπιταγματικόν omina4, π quod solum Soc ponomen εlss promomnibss sel etιαm aosminιbss agpomdtur, sed quod equentius quam ada, ut ego ίpse, tu ipse, ille ipse, Τirgεlius ipse, Cicero ipse. iaeεnisntaωr emis e4 aa promemta apposttiεa |sd eet ἐnπταγματικά]: Τrgέius lle eg0 . . . tκss λic . .. Eane ille . . . perexeeHmatiam igtur hoc pronomen, d est lpse, qua84 propruu3, qu4od commtne esf mddorum, cpppoeitons nomen posedet. - 6 ἐαιταγματικὴν.cfr 62,21. 137,3. de pron. 62,16 παντὶ προϲώπῳ ὀρθοτονουμένῳ

9. ns. em r., masos. scs. 1s Al.CBb. A in folii 46v initio habet pr. manu αππολλωνιου περί ϲυνταξεωϲ αντωνuμιων καί λοιπων~ του λόγου μερῶν. eisdem verbis in l. fol115r med.) adiunctum est βιβλίον τρίτον. in uroque codice seqnitur index capitum β 1 Τδνfol 116~ LL 1 2 τφ] A videtur τοιϲscripsisse, corr in res A3 post τοότου add βιβλίῳ LOB β 3 καὶ post μετὰ om CBb. c2 ad eollocstionem coniunctionis 163.4. 837.14 (322.13) καθὸ] fol 47v A. β 4 γίνονται L 1 4- τὸ πρῶτον post ἐπινοῆϲαι traicit B β θ -p 268,, 16 Ἑmι- ταγματικἑν-ἔπειράτηϲεν Portus post § 55 ἐλαλήϲαμεν posuit, item ε. Hekker recΕe εeutsfsm asne oεdinem ruer etiam PEscianus β θ φηϲιν L)B ὑποτάϲϲεται IϹBb, in A videurεπι pro υπο fuisse, sed A post rasuram scr. υπο.ἔπιτάϲϲεται iure poposcit Βka I 24: ὑπὸ repugnat subsequentibδus

10. 195 b

11. nand iniuria. nam elia quoque pronomina nonnusquam ἔπιτάϲϲοντzι ceteris 1m- nominibons apud scriptores illusrissimos neque invita ratione, sed constat illud pronomen saepias quam sis ἔπιτάϲϲεϲθαι.

12. ϲύνεϲτ, δι’ 5 καί ἐπιταγματικὴ ἐκαλeτo ὑπὸ Ἀριϲτάρχου. [de pron.] 116,1. de adv. 125, 9. recte Priacianns intepretatur ἐπιτάϲϲεται (de quo vide Adn. cx.) apyo- asturet ἐπιταγματικήappoeitiεa,quοlatiore sensu Ap, verbδum et nomen llibδi qno- que usurpat 62,20seq. 137. 176.12. de pron. 62.17. de coni. 222,18 atque, ubi pronomina quibδus αὐτόϲ adiungitur ἐπιτεταγμένα appellantur, 138, 23 et 141,1 sed alibi modo praeponendi vim voces haboent (de adv 125, 9), modo postponendi sensum (de pron. vel potina de verbo 116, 1- 8). vide ΒSchneidesi comm. 144seq.

13. τxsrκ. xv Ans. sxxo. 6 vide Adn. emit. - 6 εἰ δὲ κατὰ τὸ πλέον παρὰ τὰϲ ἄλλαϲ, si cero αὐτόϲ appeRatur pronomen epdtαgmatcum nonπ, qκtα s~um aypontεr (ἐξαιρέτωϲ ἐπιτάϲϲετα), sed quia mtdto sαeyus, comparatum cum eeters pronomi- arδs. ad κατὰ τὸ πλέον efrr lin. 10 et vide Adn. crit. - 9 δεξω: tangit iterum hunc usum 206, 24. - 16 ef de coni. 252, 19: τὸ πλον ἀὲ ἔπικρατε τοῦ ἐλάττονοϲ.

14. μns. eur., msϲs. scs. im Al. Bb. 1 post εἰ in L ϲ erssnm ( 2 fortasse post ἡ ὅδε inserendum καὶ ἡ οὕτοϲ aut antelin B B χείρων exhibδet unns A. Portos putavit, ὅδ’ ἐγώ, quae sola legebδat, ex π 205 Ἅλ’ 55’ ἐγὼ τοιόϲδε, παθὼν κακ, πολλὰ δ’ ἀληθείϲ eumpta esse et ita complenda: Ἁλλ’ ὅ5’ἐγὼ τοιόϲδε Βyl- burgins meluit ὅδ’ ἐγ expungere AΒutmanm opinabatur Apollonium ὅδ’ ἐγὼ χείρων, ut in b legituα, memoriae lapan scripsisse pro eis, quae l. l. Odysseae in- veniunturl Fortasse χείρων nomen proprium est et haec verbδa ex eiquo dramate petita sunt, ubi centaurms hos anapaestos loquitur, dum in scaenam prodit, 4 κακενοϲ B δὴ A exhibet etiam de pron. δ, 21, sed codd. dysseae prae- bδent τοι. hic revra memoria ApοHonii a vero abducta videtur idqne efecisse similis locus, φ 207: ἔνδον μὲν δὴ ὅδ’ αὐτὸϲ ἐγὸ ( B ουτοϲ εγω ταχυτατι, ut Pndaxi Hibri, etiam A. in libro de pron. 57,15 exhibet, ubi additum: ϊίνδαροϲ ἐν λυμπιονίκαιϲ. contra hic praebδent οὅτωϲ A B, δ’ post οὕτωϲ l. CB, τοχυτάτη A L. 6 κατὰ] κα in ras L τὸϲ ἄλαϲ hlig, τὰ ποlλὰ A LΒb, ἐed fn A parva rasura post ο, stque prins εἰ uterum α et ππο ab A exersta sunt. Haysex παρὰ τὰ πολλά interpretatur rote ciεler Assmdmmm 1 γε om B, γ in res A θαρηϲει A. 1 ὅλον οῦν] δηουν A. , cer A γινομένη 1.B 16 τό om LCB, Βελker eonfaαt Ha. 6

15. Sed non omnia pronomina III personae usurpare licet in significandis I et II personis.

16. 195 s

17. Cur soloecismus non exsistat, si plurativa pronomina composita III personae ad denotandae I aut II personas usurpantur.

18. 196 b

19. Aaevκ. ψ Β. Dubito autem, cur primae et secundae personae pronomine eaκ
numquam usmpentur sd teftiss personas sigmifcandss, sed tertiae pronomine aui D1 peraoaaa sd primns εἰ sscundss, quamquam non omnia. nem Τ et ἔo et cetera eiusdem u*upaatan generis (personsia tertiae personae) non transeunt ad primam aut secundam personam, transit αὐτόϲ, quod ilorum loco dicitur. atqne ἑαυτοῦ et ἑαυτῷ et cetera singdlaeia composita tertiae personas non admittuntur in prims aut se- cunda persons, contra admittuntur eorum pluralis, vllut dicere licet ἑαυτοὺϲ ὑβρίϲαμεν, non licet ἑαυτὸν ὕβριϲα. Monne ratione caret haec repugnantia?

20. Aaαvκ. 4 4. Aporema brevitex ita expedire possumus. Τdentur quidem

21. rssruκ. xv Anx. exso. 1 Pree XV 1 § 145 180,11 Βθ.: Et sciendum, quod iriae omnes psseαe prmommmm possunt pe supra dictam figuram apponi primae et secundae personae excepto sui, stὸ4, se, 6 se, prmα auem se e- emda per8ma nec nocem eibi mec frtαe αppemt ossmnt. - ὃ μεταλαμβανομένη ἐP αὐτῶν. cr 111,19. - 6 st 7 in priore versa omissum esse ἐγώ, in altero ϲύ exponit 141, 26 et 20 8 Pasc. X5 β 146 180.17 B . eεaeci queque prάε- tieamm ferttαm pprsomαm e ex ea compositam, id emi ἑαυτοῦ, ἑαυτῷ, ἑαυτόν, primae et secundae pmsemαe non αppenun4, quomodo nec nos sueι, qu4od em tam simpἔcρ prmιtiεi eertαe persemae ΕΘraecae quam compoetti poesdet apud nos plurαEem 4amem αopoetfαm fertiαm, quta nom αδen4 composΜa α pltralibus pr4mαe et eecundαe persemαε, necessario αduengun4 et χmαee secundae, ut ἑαυτῶν κηδόμεθα pro ἡμῶν αὐτῶν et ἑαυτῶν κήδεϲθε pro ὑμῶν αὐτῶν. I4 μὴ ἄρα. er 342, 9: μήhicidem signifcat quod saepe(e.g.θ4,8 105,18) μήποτε. 15 παρὰ ~propter.

22. Ans. mr., mscs. scs. m A L.CBb 1 A in ng απο i. e. ἀπόρημα vel ἀπορία μὴν] μιν A , corz A mἰ l. in res β 2 prius τρίτα] fol11eν L 8 γὰρ em LB ALb, eἱἱ B ψ 4 ἐo Ab, ὲ xx ἀ L, e B π Ab, κα L.ϹB , 7 αὐτὸϲ δὲ νῦν πόμα L εἰ (cum πῶμα) Ϲ, αὐτὸϲ δὲ ϲ5 δῶκαϲ B β Β μείζων AL-, corr ομολογηται A, corr A ἑαυτόν] εὐίου A , corr A 10 ἑαυτῶν] εευτον A, post ἑαυτῶν add ἐαυτcϲ B | κατὰ] καὶ L, corr L post κατὰ edd τὸ LCB 1 11 τὸ om A L .recte adᾶisss videntur B5 1 13 όβριϲα] ὑβρvcθην L, ὑβρίϲαϲ L ὅβριϲαϲ] ὕβριϲα L, corr L δὲ om L καθυ- βρίϲαμεν L. CB 14 γε post μὴν posuerunt LC (μὴν] μιν A. , corr A 1B ϲολοκιϲμον A. 1μεταλλαγήν] ετ in res A2

23. 196 b

24. 196 s

25. eiusmodi construetionibns, quatis est ἔαυτοὸϲ ὑβρίϲαμεν, soloecismi effci. nem siquid teftiae personne est, id in prima et secunda persona usurpatum orsfionem reddit incongruam. (sicut incongruentia exsistit, ubi primae vel secundae per- sonae pronomen cum verbo tertiae copustur.) quod si verum est, feri nequit, ut congrua fat οrstio, ubi ἑαυτούϲ in prima secundave persona admittitur.

26. Aauvε. β Β. At contra dicendum est: quaecumque revera incongrua et sbnormia sunt, ea produntur et corriguntu congrua iustaque consαuctione ap- positaq ἑαυτοὺϲ ὑβρίζομεν vero siquis dicat ita corrigi, ut ἡμᾶϲ pro ἑαυτούϲ po- natur, is εrrabδit nam nominativum tentum simplicium pronominum personalium

27. rssrκ. er Ans. ex e. 1-B vide Adn. cr. sd 1 εἰ ad 4-Β. - Bλ- 7 πῶϲ -τύπτομεν. cfr de pron. 78, 14: φανερὸν ὡϲ οἴ προϲχρηϲάμενοι τ ἑαυτούϲ ϲὺν τῖϲ ϲυζύγοιϲ ἐπὶ πρώτου καί δευτέρου παρὰ τὰ πρόϲωπα ἁμαρτάνουϲιν. - 11 προεξεθέμην remittere videor ad 178.10-14. 26-28.

28. Ann. qmr., esce. scm. im Al. Bb 1 indefnitum τι resfitnit b, ὅτι codices, quod si refineretur, pro relativo aeeipiendum esset et quod sequitur enuntiatum καὶ ἀνάπολιν -ἡμεϲ pro apodosi mtecsdentis enuntiati εἰ γὰρ ὅτ -ποιεῖ λόγον. scripsit antem fla xx ἀνάπαλιν -ππμeϲ Apollonios, siquidem revera scripsit, in modum παρενθήκηϲ |post vοῦτο add xx L. Bb β 35 ακαταληατον A, sed supra ulfimss litteras sciipsit λον A. , supra medisφ vocem λλ A | ente λόγον add τὸν L. CB ἐν πρώτψ] fol 117r L 3 τοῦτο post τρίτῳ ponat L0 4 τήδε] τη om ἄ, add A β 4-B γραφω ϲυ γραφείϲ εγω γραφουϲιν ημειϲ A , E supra ϲυ scripsit εγω, debebat stiam supra εγω seribere ϲυ L γράφω ἐγh ϲὺ γράφειϲ ἐγὼ γράφουϲιν, quae sequitur non ἡμeϲ, at rasura trium vel quattuor Hitterrum Βb ἐγὼ γράφει, ϲὺ γράφει, ἡμεϲ γράφουϲιν,ὑμεϲ γράφουϲιν. appa et in deteriorum codicum srchettypo conlectura raditam scripturam ita mntat8m esse, ut quatuor exempla legerentuα, in qωbus cum verbo tertiae per- sonae copdlatnm esset pronommm primae et sscumdae. st quae optimorum codi- cum ope restituta sunt, sic videntur interpretmmda esse: Sᾶ qen feϲdt γράφω ἐγώ et ϲὺ γράφειϲ ac imm haec ία eomprελedere εεΕet: γράφουϲιν ήμεϲ, dseefret a5 arma. Scrupus autem residet, num tota haec parenthesis sb ApoHlonio addis sit 1 Θ post τρίτον addi vehi 5ν BSehneider comm. ad 78, 14-16 6 ληλον ποιe] fol 48r A 1 8 rᾳν ἀκατάλληλον A b, πάνυ κατάλληλον L (sed υ in. ras) et CB 1 16-11 sne φήϲει addendum esse οὐ eonieeit Dndithius, quo afiecto hic erit loci sensos: nexo αddeὸst dφcre ἡμᾶϲ ὑβρίζομεν. qnod em sdεm proaer usum dio. Sοphisnus, Portus, Eayser οὐχ inseri voluerunt mle ἕνεκα, stque interpretatur Porms: ἡμϲ ὑβρίζομεν dierit ddquιs ego nego non solum

29. c. III. 197 s

30. Grammaticorum est universe inquirere, quid sit quod efficiat soloccismum.

31. cum verbis coniungere licet, quorum smbiectum persona promomine dssigmata est, itaque ἡμεῖϲ ὑβρίϲαμεν licitum est, ilicitum ἡμᾶϲ ὑβρίϲαμεν.

32. Asevκ. θ. lam exponendum est, quid sit, quod incongruentiam sffciat, ne- que acquiescendum. ut nonnulli fecerunt, in aferendis exemplis ffguraαum et pro-

33. rxsτm. er μns. sxxe. I ϲυζύγων. ϲόζυγα ῥήματα Apollonio non solum ea erant, quae pariter fectontur, sed eliam qοae similem vel eandem vim habδent, velut 64, 19 is nuncupat quaecumque ἄπαρειν οὐϲιώδη ἢ ὀνοματικὴν signitcant. hic aorem ϲυζύγων nomen referendum est ad eum qui inter verbδa εἰ pronomina adfuncta inercedere potest consensum, ut persona pronomine desigmsta embiectum verbi nit. -- 4 simili modo excusantuα ἑαυτοὺϲ τύπτομεν siaqne eiusdem generis iura 206, 25-207, 2. iΙic enim Ap. ait licere ἑαυτούϲ pronomen cum prima persons verδi coniungere, quia non licent dicere ἐμαυτούϲ, sicut hic ἑαυτοὺϲ ὑβρίζεται ζομεν imoprobδa i non posse dicit, quia non concessum uit ἡμᾶϲ ὑβρίζομεν. atque illam excusationem etiam in rhemsticο suo technographum protulisse discimus ex Ϲhoerobosci in Theod. commentario Hl 125. 27 Βilg. (610, 21 Θ ): λέγει Ἀππολλνξνιοϲ (scil. ἔν τῷ περὶ ῥημάτων, quem librum exhausit Ch in interpretgn- dis reguis verbsibus), ὅτι εἰϲί τινα παράλογα καί λανθάνουϲιν ὅτι εἰϲί παράλογα, a οἶον λέγομεν ἔμαυτὸν ἔτυψα, ϲαυτὸν ἔτυψαϲ, ἑαυτὸν ἔτυψε· τὸ οὖν τρίτου προϲώ-- που ὑπάρχον ἐὰν τολμήϲῃ ἐνταθθα ὑπειϲελθεῖν εἰϲ χρείαν πρώτου ἢ δευτέρου προϲώπου, οἶον ἑαυτὸν ἔτυψα, ἑαυτὸν ἔτυψαϲ, ἐλέγχεται ἐκ τῶν εὐλόγωϲ προϲφερο- μένων, τοῦ ἐμαυτόν καὶ ϲαυτόν, καὶ οὐ λανθάνει ἡ παραλογία· ἐὰν δὲ ἐν τοϲ πληθυντικὸϲ ὑπειϲέλθῃ εἰϲ χρείαν τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου τὸ τρίτον πρόϲωπον, καὶ εἶπωμεν ἑαυτοὺϲ ἐτύψαμεν, ἑαυτοῶϲ ἐτύψατε, λανθάνει ἡ παραλογία ἐνταῦθα, ἐπειδὴ ἡ ἀντωνυμία ϲύνθετοϲ ἐν τοϲ πληθυντικοῖϲ οὐκ ἔϲτι, καὶ λοιπὸν οὐκ ἔχει τι τὸ ὀφέλον ἐλέγξαι τὴν παραλογίαν. neque abδstinnit Apollonius ipse ab hoc uem refmivorum tertiae personae, ide PSchneideri comm. ad 78.14-16. at hoc libri de pron. loco etiam pluralem ἑαυτούϲ in I vel Il persona usumrpatum vituperat. B τί δήποτε pendet non solum ab ἐκθέϲθαι, sed etiam ab ἐπιϲτἡ- ϲαταϲ, quod inquirendi vim hsboet. er 276.21 ubi cum intmrogafivο εἰiungitux (saepiuscum dativo vεlaccusativοconstruitnr, vide HSehneideri comm. ad 77,28). -- 6 τρόπων nomine hic et mox infe ea εignifcantnr, quae normae smtacticae rqpagmmt. cx etiam 5, 9.

34. proptr usκm. Hestst tertia ratio medendi, quae praeferenda videtur, ut post ὑβρίζομεν supyleatux enuntiatum vel unum verbum refutandi, velat ὀλόγωϲ. neque enim sola hac interpmctionis mutatione locus senari potest, id quod. HSchneider putat: eεῖπερ οὖν ϲολοικιϲμὸϲ -ϲχῆμα 1 φήϲει τιϲ. Τὸ ἡμᾶϲ ὁβρί - ζομεν. οὕ φημι κτλ.

35. An.. ur., mscs. scs. m A L. Bb. B ὅβριϲα] ὕβριϲεν C B β 5 oὕν om l., δὲ pro ~lo ponunt L B ἐπιϲτήϲανταϲ] ανταϲ in ras ποτε A β Β χρη- ϲάμενον AϹ, χρηϲαμένοιϲ L sed fais vocis correctus est, χρηϲαμένουϲ Βbδ. ser- mda apud Ap. videtur snaculuthia numeri, qnam meliores codices exhibent, conlais variati numeri exemplis quae congesdit HSchneider comm. p 14

36. 197 b

37. nuntiandis soloecismis. quorum causas siquis ignorat, niul ei proderit copia exemplorum.

38. Asαvκ. ψ ~. ~uid7 quod marmmt fii saepius et iniuria ituperant quae iure dicta eunt, velut si improbent θ 46, quia dualis invenitur, ubδi de duobδns et quinquaginta hominibus Homerus loquitur:nam posse quidem dicuntplurεem de duobδus neque vero dualem ds mυltis dici. at certa causa enbest nec eoncsdipotest ilHie dualem participii pertineve usque ad numerum qu3nquagenasium. - item iIi grammatici perperam in ν 320 vituperavere βϲιν, pro quo poetae, ut aiunt, ἔμήϲ diendum zat. nam ef ἑαυτοὺϲ ὑβρίζομεν admissum est, ne βῇϲν quidem reici potest aut demcmstrsndum est, quae causa find quidem admittat, βϲιν

39. τasxκ. er Ans. exse. 4 ad φέρε φάναι ezr 33,25 36,6. 92.22. 321,25 *11.17. 27.1s.s8,e. 37.28). Β. 10 et 273, 8 ad παρὰ e2 207.11. de pron. 88,22. Lehre ad Herod. o1. 8 αἰτίαϲ τινὸϲ ὑπούϲηϲ. Eayaer: ss οὕτωϲ ἔχει ἡ γραφή. - 8 δεδείξεται. quod factum non est in eis quae exstgnt paribus smtuis ApoHonisnse. ssd in libro de pron 85,1 legimus: τὸ πληθυντικὸν ἐφ’ ἑνικοῦ μεταλαμβανόμενον καὶ εὔλογον καὶ ϲύνηθεϲ, εἴγε ἔμπεριεκτικόν ἐϲτι τὸ πλῆθοϲ τοῦ ἑνόϲ, οὐκέτι δὲ τὸ ἐνικὸν τοῦ πληυντικοῦ. καὶ ἔτι ἐπὶ δυικοῦ. δι’ ὃ πάλιν τὸ δυικὸν οὐκ ἔϲιν ἐπὶ πληθυντκοῦ· τὸ γὰρ εκρινθέντε δύω καὶ πεντήκοντα πρὸϲ τὰ δύω. idem docent schol. Βer. ad huno Od. locum et Epim. Βom. Aλ I96.10. - 18 ἀκατάλληλον -ἐμῆϲ. ofensioni fuisse βϲιν etam ex l. de pron. 109,20 discimus, neque deteriori quam Aistsrcho; atque illic non tuetur Ap. hunc usum: τὸ εἀλλ’ αἰεὶ φρεϲὶν ᾖϲιν ἔχων3 ἀντὶ τοῦ ἐμαῖϲ. εὐλόγωϲ ὑκ’ Ἀρι- ϲτάρχου ὑπωπτεύετο ὡϲ νόθον, καθὸ ἀδιάατωτοϲ ἔν ἀντωνυμίαιϲ (scil Homerus). cvr schol. B. ῷ.ἴind. 133 ad locum: νοθεύονται δ’ ϲτίχοι. ὁ μὲν πρῶτοϲ ὅτι ἀντ τοῦ ἐμϲιν ἔχει τὸ βϲιν, ὅπερ ἐϲτὶ τρίτου προϲώπου, τηροῦντοϲ ἀεὶ τοῦ ποιητοῦ τἡν ἐν τούτοιϲ διαφοράν. - πρὸϲ τὸ τοιοῦτον, contre ituperstionem hnins loci.

40. μns. emr., m1sca. sca. m Al. Bb. 1 τοδϲ] fϲl 11όε L 2 ϲυνειδοι L , ϲυνήθει L0 4 γὰρ om LOB β BB γίγνεται A. ante ἀκατάλληλον add τὸ B 6 16 τοδϲ-παρὰ om l.B β 6 κριθέντε A, post ιadd ν A. efradn. cr. in ed. Lndsichiana 1 κα] α in ras A. Γ πεντήκοντα] A. Β 7 φηϲι .. 8 ente δυικοῦ add τοῦ b cum et Soph. 1 8 κριθέντε A 16 ente δικn add ου A ( πεντήκοντα] ν in ras A ψ I1 pro clsusuls verens ν 320, quae est δεδαιγμένον ῆτορ, Ap. memorae lapsu posuit efitum va sus λ 167 : γῆϲ ἐπέβην, ἅλ’ αἰὲν ἔχων dλάλημαι δζύν ὀλόλημαι LΒb, αλαλημαι A, dλλ’ dλημαι LxC

41. 198 s

42. 198 b

43. c. IV.

44. Perperam nonnulli consuerunt soloecismum nonnumquam una voce contineri.

45. reiciat - atqne etiam in iustum casuum neum peccavisse Homerum temere dicunt μ 3 non conspicientes, num quid desit, aut quae causa genetivum postulet.

46. Aaαvκ. β Β. Nec fugit me aliorum mror qui trbaverunt opinionem vul- gatam, ex qua barbarismus positus est in una voce, sοloecismns in verborum. copdlstione. nam eiam soloecismum una voce continei posse putgnt, siquis ex. gr. οὗτοϲ dicat de femina vel de multitudine. at hoc ineptum est primum,

47. assτ~κ. ex Ans. sxs. 3 7 e22r supra 35,21. 93,144 -94,3 et Hrec. XζI ψ 148 181.18 B Homerus auctoriate poetica ΕΒct: δὲ δύο ϲκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺνίκάνει, quommodo et ali odazm tem αpd nos qκaaπ apud Θraecos. - 6 πόλιν -καὶ ἔπὶ τούτου, εἴ τι κτλ. non idem quaerebatur de θ 48 et ν 320. sed πάλιν et καὶ dicere poterat Aλ α., quia rasus hic quoque inquirendum est, qua ratione id defendi possit, quod poeta diii. - ad 8- 27B, 9 efrm eupra 7, 1 et Sext Hmpir. adv. ram. § 210-213 646, 27 B ὁριζόμενοι τόν τε βαρβα- ριϲμὸν καὶ τὸν ϲολοικιϲμὸν φαϲὶ εβαρβαριϲμόϲ ἐϲτι ποράπτωϲιϲ ἐν ἁπλῇ λέξει παρὰ τὴν κοινὴν ϲυνήθειαν1 καὶ εϲολοικιϲμόϲ ἐϲτι παράπτωοϲ ἀϲυνήθηϲ κατὰ τὴν ὅλην ϲύνταξιν καὶ ἀνακόλουθοϲα. πρὸϲ B δυνάμεθα λέγειν . . . εἰ ἐν λέξει μιᾳ ὁ βαρβα- ριϲμὸϲ νοεῖται καὶ ἐν ϲυνθέϲnι λέξεων ὁ ϲολοικιϲμόϲ, ἀλλ’ οὐκ ἐν τοῖϲ ὑποκειμένοιϲ πράγμαϲι, πῶϲ ῆμαρτον εἰπὼν εοῦτοϲ3, δείcυμι δὲ γυναῖκα, ἢ ἑαυτῇ3, δείκνυμι δὲ νεανίαν; οὕτε γὰρ ἐϲολοίmϲx οὐ γὰρ ϲὐνθεαν πολλῶν ἀκαταλλήήλων λέξεων προη-

48. Ana. m r., casca. sss. AL. Bb. 1 γοῦν b, οὖν libzi praeter C qui om. vocdlsm β 2 ἑ ALb, ϲ LOB τοιοῦτον LB ψ 3 δὲ om pro ἔαυτοὺϲ ὑβρεομεν Potos fagitavit ϲιν. vide Argum. 1 6 γρ om B ε τι Portus, η τι A, sed η in ras ab A , τι et AHutmann, 5 τί l. Bb |λίπει A. , corz A τι mavul AHnttmann | 7 παριϲθω A , corr A β 9 A in ng ὅτι δὲ ουκ ἐν μία λέξει βαρβαριϲμὸϲ | ὑπετάραξαν Β β 1θ κακία] fol 48v A 11 ἐπιπλοκῆϲ] fol 1182 L 1 12 smte ϲολοικ.add τὸν B 1ξ η πληθυϲ υποντοϲ A. (quod Βεkker dicit, uποντοϲ vocem in primis Htteris corectam esse, neget ottentag). unde nascitur vera integraque scripture, modo una littera post θ inseratur vide A gum. Att auctor archetypi deornm codicum seripεit ἡ πλη- θύϲ et om ὑπόντοϲ (quae lectio invenitur in LOB), id quod. Potum indunit, ut Apolonium hic verba Hiadis B 278 ὧϲ φάϲαν ἡ πληθύϲ citasse poteret et ὅϲ φάϲαν adiceret. quam sctiptnram recepere et b |παραθέμενοι] in L efiitus vocis erasus et tota inducta, in CB deest

49. 199 s

50. 199 b

51. quoniam nominsfivns nuHlus per se orationem confcit absolutam, sed adiel debet verbδum ac, si transitivum est verbum, etiam obiectum nec opponenda εmmt talia, pulle est οὕτοϲ responsam interroganti τίϲ ϲε ἔτυψεν nem hic cogitgmdo εupplmmdum est ex interogatione verbδum.

52. μxαvε. β 8, Deinde petet, siquis de femina οὗτοϲ dicit, per se orationem reste se habδere,nsc aliunde intellegi gmnera psmutsta esse nisi ex demonstratione. quid7 quod noctu soloecismos hic nuper excogitatus non exstaret, ac debet, qui- cumquetslia in soloecismorum nummo haboet, eorum defnitioni addere excepta nocte, quofmiam apsta sunt ea tentum quae sub οeulos cadmi: id quod idi- euum. n8εm sdoeca subo ames cadεmt itaque sb caecis quoque perdipiuntur.

53. νεγκάμην, ἀλλ’ ἀπλῆν τnν οὕτοϲ λέξιν αὕτη οὕτ’ἐβαρβάριϲα· οὐδὲν γὰρ ἀϲύνηθεϲ . ἔχεν ἡ οὕτοϲ λέξιϲ, ὡϲ ἡ παρὰ τοϲ Ἀεξανδρεῦϲιν ἐλήλυθαν. Apollonii aio- rumque technicorum sententiam habes apud Ϲhoerob. in Theodos.I 103, 9—104,2 Hig. 1,10 ~ ): ἰϲτέον δὲ ὅτι dλλο τὸ βαρβαρζειν καὶ dλλο τὸ ϲολοικθειν· βαρβαρίζειν μὲν οὖν ἐϲτι τὸ ἁμαρτάνειν περὶ μίαν λέξιν, εἶτε περὶ τόνον εἶτε περὶ γραφὴν eτε περὶ κλίϲιν ἕτε περὶ χρόνον eτε περὶ πνεθμα . . . Ϲολοικζειν δέ ἐϲτι τὸ περὶ τὴν ϲύντοξιν καὶ τν φράϲινᾶραρτάνειν,τουτέϲτινἐκάϲτηϲλέξεωϲκαθ’ἐαυτὴν κειμένηϲ καλῶϲ ἔχούϲηϲ, ἐν δὲ τῇ υντάξει καὶ τῇ φράϲει ἀτάκτωϲ καὶ ἀνακολούθωϲ παρολαμβανομένηϲ. item in uuoque de brbarismo et soloecismo tractatu posδ ἴμckenaerii Ammonium 191-204, nisi quod in altero 203 ea opinio legitux, quam Ap. hoc locorefdlit: ϲολοικει δὲ καὶ ὁ τὸ παιδίον δεικνὑϲ καὶ λέγων οὕτοϲ. rsseε. xx Ans. exso. IB γοῦ ἐξιδιοποιουμένου τν φωνἡν, ess parᾶs cor- pοrs, qκa5 nomos, eocεs n5i εmnfce4, recipet.

54. Ans. mir, masos. scs. m A L. Bb. 1 εὐηθείαϲ] εὐθείαϲ L. β 2-3 κxὶ ρήματοϲ-πλαγίαν bis scripta, semel deleta in L 1 4 βλάπτειν B dλλ’ ε] εί δὲ B 1ουτοϲ A, οὕτω et. Γτι ϲε A. , corr A 1 6 ουτωϲ A. , corrx A5 7 ὅτι om L, ὅϲον om B ψ θ ϲαφὲϲ τέωϲ L ( χωρήϲει B | καινότερον Leb, καινότεροϲ A ϹΒ, sed A ϲ in ras habet ab A β 10 ὅρῳ deest in L abscissa psriedla foti 118 ὅτε] fϲl 118ν L, ὅτι B 1 1 post κατὰ add τα A. 14 τεθρυμμέναι]υμ in ras A β 1 ἐλλπϲ lξb. eft Hθehnεideri comm. p 5 sd 4, B | ἐξιδιοπcιουμένου] puimum ι et aiterum ιο in res A2

55. ARGVM. § 10. Ergo οὗτόϲ με ἔτυψεν de femina qui dicit, noa peccat in eges dicendi; is peccat qui αὕτη με ἔτυψαν loquitur, etiam si pronominis genus convenit cum genere personae. nam incon ruentia posita non est in rebus vel personis, de quibus sermo est, sed in verborum constructione. atque licet nonnusquam etiam neutrius generis pronomine loqui de femina vel re feminini generis aut singularis numeri pronomine de nomine plurativo, videlieet siquod nomen synonymum neutrius generis aut singularis numeri exstat, quod simul cogitari potest.

56. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 post ὡϲ 1 — 2 litterae erasse in A | παρὰ] περὶ B. vide Adn. ex. ad 272, 5 huius ed. | προτάξειϲ] προϲτάξειϲ Ellebode et AButtmann, qui interpretatur: ωας den grammatischen Vorschiften zuvider vertauscht wird. RSchneider II 25 verba παρὰ τὰϲ προτάξειϲ ἐναλλαϲϲόμενα ad exemplum ὣϲ φάϲαν ἡ πληθύϲ, quod in et b 198. 12 ante παραθέμενοι legitur, referenda esse putaverat, quandoquidem ilic et similibus locis alius numerus praecedit, alius sequitur. sed illud exemplum nullo codice exhiberi supra diximus. nunc Schneider censet, παρὰ τ. πρ. ἐναλλαϲϲόμενα verbis in universum omnia signifcari, quae abo consequenti constructione discrepant. at haec interpretatio pariterque Ellebodii coniectura προϲτάξειϲ pugnant cum subsequenti enuntiato ὡϲ γὰρ εὔηθεϲ κτλ., quod enuntiatum verbis illis 198, 12 καὶ ἄλλα τῆϲ αὐτῆϲ ἐχόμενα εὐηθείαϲ respondet neqne ut annotatio aliena eici potest. hinc enim elucet non de veris soloecismis hic Apollonium loqui, sed de constructionibus quas ex soloecismorum numero excludebat, et ante πεϲεῖται negationem intercidisse. fortasse προτάξειϲ ex πράξειϲ ortum est, quo voccabulo reposito Ap. hoc dixit: non solum si secus, sed etiam si actiones dicuius personae falso significantur, id in soloecismorum numero habere, ut omnes concedent, ineptum est. 1—2 οὐ post ϲολοικιϲμοῦ nos addidimus, Kayser* voluit scribi δοθήϲεται δὲ οὐδ᾿ ἐκεῖνο ‖ 2—3 ὡϲ γὰρ—προειρημένον quod RSchneider et AButtmann eiciunt, Portus et Kayser* putaverunt sic corrigendum esse: ὡϲ γὰρ εὔηθεϲ τὸ προειρημένον, καὶ τὸ τοιοῦτον. qui ipsi quoque eraverunt nam hoc studet Ap. demonstrare, τὸ προειρημένον (i. e. siquis οὖτοϲ de femina dictum soloecismis adscribit) εὔηθεϲ esse. id quod hic ita demonstrat, ut aliud proferat, de cuius εὐηθείᾳ dubitari nequit, et pergat, non minus τὸ προειρημένον ineptum esse quam hoc aliud ‖ 2 τοιοῦτον] ν erasum in A ‖ προειρημένον] προκείμενον LC | οὖν] γοῦν LC | 4 οὐχ] χ in ras A 5 ὑπούϲηϲ] ηϲ in ras A2, sequitur rasura 2—3 litterarum | ἔτθψαν] ν in ras A ‖ 6 ϲολοικιζει A1, corr A αληθευει A1, ἀληθεύῃ A2LCBb. cfr Adn. cr. ad 97, 10 huius ed. ‖ 8 λέξεων αἶϲ desunt in L abscissa particula folii 118 | posterius τὸ em B ‖ 8 ὑποκειμένων] φολ 119r L | πάντοτε L ἔϲτι γοῦν] ἔϲιν οῦν L ‖ 10 post ἔτυψε in A rasura trium fere litterarum | καὶ οὐδδὲ] fol 49r A | οὕτω CBb

57. 200 s

58. 200 b

59. Compositis ἑνδέκατος ἐνδεκάτη nonmagis soloecismus continetur quam simplicibus vocibus.

60. c. V.

61. ARGVM. § 11. Haud multum autem aberat, quin soloecismus inesse videretur in voce composita, in ἑνδέκατοϲ nomine ordinali atque etiam magis in ἑνδεκάτη [quia pugnat ἕν neutum cum δέκατοϲ masculino et δεκάτη feminino]. etenim ex ἑνόϲ genetivo non licet hoc ordinale nomen derivare, cum compositiones harum vocum fiant ex nominativis. ac ne ita quidem [scil si genetivo

62. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2—B cfr. de pron. 84, 11, ubi contra eos, qui μίν aliquotiens ad pluralem pertinere opinati sunt, haec dicit: ὁ δὲ πλάνοϲ τῆϲ τοιαύτηϲ ἀφορμῆϲ (lege ἡ δὲ ἀφορμὴ τοῦ τοιούτου πλάνου) ἴϲωϲ ἐρρύη ἐκ τοῦ . . . «ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα κάλ᾿ Ὀδυϲῆοϲ» καὶ «οὐκ ἄν τίϲ μιν ἀνήρ». ἦν δὲ τὰ τοιαῦτα ἐπὶ τὴν ϲυνωνυμίαν φερόμενα τοῦ δῶμα, ὁμοίωϲ τῷ «νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυπτε, τὸ μὲν οὔ ποτε». et schol. V ad μ 75: πρὸϲ τὸ ϲυνώνυμον ἀπήντηϲε τὸ οὔποτ᾿ ἐρωεῖ, et ad eadem verba: ϲχῆμα τῶν ϲημαινομένων ἀκόλουθον. sed schol HQ: Ἀρίϲταρχοϲ οὐ λέγει πρὸϲ τὸ νέφοϲ τὴν ἀπόταϲιν εἶναι, ἀλλά φηϲιν ὅτι τοῦτο οὐδέποτε λήγει, τὸ κεκαλύφθαι τὸν ϲκόπελον τῷ νέφει. Eustath. 1713, 64 R.: τὸ μὲν τουτέϲτι τὸ νέφοϲ, ὃ ταὐτὸν τῇ νεφέλῃ κατὰ πολυωνυμίαν. schol. H ad ρ 268 μιν] αὐτὸ τὸ δῶμα. Apoll Soph. 159, 18 B.: «οὐκ ἄν τίϲ μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίϲαιτο»: εἰϲ γὰρ τὸ ἐνικὸν μετείληφε τὸ δῶμα. — 5 νέφουϲ est genetivus qui dicitur definitivus, ut in subsequentibus οἴκου. — ἀπήντηϲε etiam. schol. V ad μ 75 supra exscriptum exhibet, atque eodem modo eadem scholiorum collectio usurpat ad γ 184 φίλε τέκνον: τοι πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον ἀπήντηϲε . . . ἢ πρὸϲ τὸ ϲυνώνυμον, τὸ παῖϲ. habet respondendi, consentiendi vim, ut ὑπαντᾶν 149, 15 et de coni. 232, 23. — 9—p 279, 4 cfr 182, 15—183, 3, ubi demonstratur optimo iure ἑνδέκατοι plnres personas signifcare, quamquam unitatis nomen. continet, itaque discrepantia numerorum (non generum) in ἑνδέκατοι defenditur. — 10 παρακινδυνευόμενον. cfr 215, 11. 237, 18. 20.

63. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 οὐδένα] α in ras A | ἐλλιπὲϲ LCBb ‖ 2 γύναιον] γένοϲ B ‖ 3 μιν] ν in ras A. ‖ 4 τὸ μὲν οὔ ποτ᾿ ἐρωεῖ om L(C?)B, quorum verborum loeo μελάντερον B habet, atque stiam L3 in dimidiam lineae partem, quam L vacuam reliquerat, scripsit μελάντεροϲ, quod ad κυανέη nomem. interpretandum ab aliquo adscriptum videtur ‖ 5 πρὸϲ γὰρ] τὸ μὲν γὰρ οὐκ ἐπ᾿ ἄλλο πρὸϲ LCB | ϲυνώνυμον] ϲημαινόμενον L1C, sed Lx delevit et substituit ϲυνώνυμον | ἀπήντηκε LCBb ‖ 7 ὑπεροπλίϲαιτο L. vide adn. in ed. Ludwichiana ‖ 9 γιγνώϲκω de pron. 84, 26. vide adn. Ludwichianam | αυτωι δαιτα] ι et αι in ras A2 ‖ 10 κἀκεῖνο manult Kayser* ‖ 11 pro secundo ἐπὶ Hilgard ci. ἔτι, tertiumm ἐπὶ om LCBb

64. uti liceret in compositione] ἑνδεκάτη fingi poterat [quia feminini generis genetivus μιᾶϲ est]. Duabus autem rationibus ἑνδέκατοϲ et ἑνδεκάτη defendi possunt, quarum prior simplex est: ἑνδέκατοϲ derivatum est ab ἕνδεκα. nec mirum, quod ex duabus vocibus (ἕν et δέκα) non compositione, sed appositione coniunctis una exstitit vox derivata, id quod saepius factum est.

65. TESTIM. ET ADN. EXEG. 7 παραθέϲεων δύο ═ παραθέτων δύο, voces duae n eompositione sed appositione coniunctae. — 7 — 278, 1 cfr de adv. 176, 1: παρὰ δύο διεϲτῶτα τὸ Ἄρειοϲ πάγοϲ Ἀρειοπαγίτηϲ, παρὰ τὸ τὸ αὐτό ἕν που ἀποτελεῖται τὸ ταὐτότηϲ, παρὰ τὸ Νέα πόλιϲ ἓν τὸ Νεαπολίτηϲ. ϲυϲταίη ἄν οὖν καὶ παρὰ τὸ νοῦν ἔχων τὸ νουνεχόντωϲ κατὰ τὸν τοιοῦτον λόγον, sed pluribus hoc demonstravit hand dubie Ap. in libro περὶ ϲυνθέτων, qui liber videtur onomatici pars fuisse. cum Apollonio consentit Herodian pros. Il. ad Ε 19 (II 47 Ltz) de μεταμάζιον: παρῆκται παρὰ τὸ μαζόϲ καὶ τὴν μετά, ὡϲ παρὰ τὸ χθονόϲ καὶ τὴν ἐπί ἐπιχθόνιοϲ, παρὰ ποταμόν παραποτάμιοϲ. γίνεται γὰρ καὶ ἀπὸ δύο λέξεων κατὰ παράθεϲιν ἕν τι παραγωγόν, ὡϲ τὸ Νεαπολίτηϲ καὶ ἄλλα μωρία. EM 606. 35 et EG 411, 48 νουνεχόντωϲ: ὑφ᾿ ἓν ἀναγνωϲτέον· πολλάκιϲ γὰρ ἀπὸ δύο διεϲτώτων μερῶν τοῦ λόγου γίνεται ἑνότηϲ (exempla sunt Ἀρειοπαγίτηϲ, Νεαπολίτηϲ, ταὐτότηϲ). et EM 719, 4 ϲκορακιϲμόϲ: οἱ παλαιοὶ παρὰ δύο λέξειϲ διεζευγμέναϲ παραγωγὰ ποιοῦϲι πολλάκιϲ· Νέα πόλιϲ Νεαπολίτηϲ, παρὰ ποταμόν παραποτάμιοϲ. (sed erant etiam qui negarent ἀπὸ δύο λέξεων ἐν παραθέϲει οὐϲῶν derviationem fieri, EM 278, 33).

66. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἑνδέκατοι B ‖ 1—3 οὐδὲ γὰρ —ἑνδεκάτη om L1C, add in imo mg L3, sed omittens et δὲ post οὐ et ἔϲτιν ‖ 1 ουδε A, δὲ om etiam Bb ‖ 2 post γὰρ add τὰϲ L3Bb ‖ 2—3 τρειϲκαιδέκατοϲ L3Bb, τριϲκαιδεκατοϲ A, quae tamen forma usitata hic pumat cum παρὰ εὐθείαϲ. atque ει diphthongus etiam in A legitur lin. 5 pag. subseq. et invenitur apud Aristonicum in schol. A ad K 400 (p183 Fr.) et abo Lehrsio in Herodiani pros. Il. ad O 678 (II 97, 12 Ltz) necessario pro tradito ι restituta est illic enim hic numerus ordinalis non compositus dicitur, sed appositione ortus: κατὰ παράθεϲιν, ὡϲ τὸ τρεῖϲ καὶ δέκατοϲ, ὥϲτε καὶ τὸ θηλυκὸν τρεῖϲ καὶ δεκάτη ‖ 3 τεϲϲαριϲκαιδεκατοϲ κιδεκατοϲ A. non solum τεϲϲαρακαιδέκατοϲ sed etiam τεϲϲαρεϲκαιδέκατοϲ dictum esse compluribus exemplis probavit Lobeck. Phryn. p 409 | οὕτω LCBb ‖ 4 τὸ μὲν ἁπλοικόν om B et deleri vult AButtmann | post ἁπλ. repetunt ἔϲτι φάναι LCB et add supra A 5 ὄντα—ϲυνθέϲεωϲ om C | εἴτε καὶ] εἴτ᾿ L ‖ 6 εγι- γνετο A, ἐγένετο cett. ‖ 7 ἑνδεκάτη om LC. fortasse ante hoc nomen intercidit καὶ ὁμοίωϲ vel tale quid παραθέϲεων A2LCb, παραθέϲεωϲ B et fortasse A | fol 119v L. ‖ ταὐτότηϲ sine coronide b hic et de adv. 176, 2. RSchneider illic signum posuit, Lobeck. Ell. path. I 558 testatus in comm. p 189. ac nos socium secuti sumus consensus causa, quamquam dici nequit hic quoque ἐν ἁρμογῇ δύο λέξεων coronidem poni, ut in τατόν et τοὐμόν (vide Porphyr. π. προϲῳδ. in schol. Dion. Thr. 147. 13H., EM 763, 9)

67. 201 s

68. 201 b

69. ARGVM. § 12. Deinde hoc quoque dicere licet: etiam si ἑνδέκατοϲ non ab ἕνδεκα derivatum, sed ex ἕν et δέκατοϲ compositum est, non caret vox ratione. nam ubi nasculinum et feminum genus numerorum cardinalium forma utuntur comuni, haec componitur in ordinalibus, velut τεϲϲαρεϲκαιδέκατοϲ et τρειϲκαιδέκατοϲ dicitur. sed ubi feminina forma numeri cardinalis distat ab masculina, ut in εἶϲ μία, neutra locum habere in compositione poterat, quia aut

70. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 —279, cfr EM 766, 48: Ἐὰν οἱ ἀριθμοὶ ἐκ τῶν ἀρϲενικὼν ϲυντίθενται ὅρων, ὁ τριϲκαιδέκατοϲ καὶ ὁ τεϲϲαρεϲκαιδέκατοϲ, καὶ οὐκ ἀπὸ τῶν οὐδετέρων τριακαιδέκατοϲ καὶ τέϲϲαρακαιδέκατοϲ, διὰ τί μὴ ἐγένετο καὶ ἀπὸ τοῦ εἰϲ εἱϲδέκατοϲ, ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου ἑνδέκατοϲ; ἐπειδὴ οἱ ἀριθμοὶ ϲυντιθέμενοι τὴν αὐτὴν ἀρχὴν θέλουϲι φυλάϲϲειν ἐπὶ τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ θηλυκοῦ· οἶον τριϲκαιδέκατοϲ τριϲκαιδεκάτη τὸ δὲ εἰϲ οὐ λέγεται ἐπὶ θηλυκοῦ ὥοπερ οἱ τρεῖϲ καὶ αἰ τρεῖϲ, ἵνα ἦν εἱϲδέκατοϲ εἱϲδεκάτη. εὐλόγωϲ οὖν ἀπὸ τοῦ ἕν γέγονεν, ἵνα γένηται ἑνδέκατοϲ καὶ ἑνδεκάτη πολλάκιϲ γὰρ τὸ οὐδέτερον ἐπὶ ἀρϲενικοῦ καί θηλυκοῦ τίθεται, ὡϲ λέγομεν ἐπὶ ἀρϲενικοῦ οὐδέτερον τὸ παιδίον, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ ὁμοίωϲ . . . Ἰϲτέον ὅτι τοῦ τριϲκαιδέκατοϲ ἡ ϲύνθεϲιϲ οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ τρίϲ ἐπιρρήματοϲ, ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ τρεῖϲ ὀνόματοϲ· δηλοῖ γὰρ ἡ ϲημαϲία, ὅτι τὸ τρίϲ ἐπίρρημα τὸ τριϲϲὸν δηλοῖ. —7 κατηγορεῖτο. subiectum huius passivi etiam 38, 22 id est, de quo quid praedicatur (24, 19 habemus usitatam constructionem).

71. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ad παραποτάμιοϲ adnotat Bekker, Plutarchum Syllae 16, 6 Parapotamios memorare in Boeotia Cephisi accolas, sed. recte maiorem litteram initialem non tribuit nomini in Apollonii verbis, quod fieri vetant verba μένει ὁ δεῖνα | δινα A | οὕτω LCBb ‖ 2 κἂν εἰ scrib vult GHermann ad Vigerum 836 ed. IV. Bekker defendit κἂν cum indicativo coniunctum laudato Coraae iudicio, quod exscripsimus in Adn. cr. ad 97, 10 huius ed. ‖ ἐνεδέχετο L ‖ 4 ἐν κοινότητι L | ἀριθμοῦ] contra omnium codicum auctoritatem γένουϲ b, ut 55, 2 invitis codicibus scripsit κοινότητα τῶν γενῶν pro κοιν. τῶν ὀνομάτων. at κοινὰ non solum genera vocantur, sed etiam nomina et formae numeralium, quae utriusque geneeris eunt | παραλαμβάνεται B ‖ 5 τεϲϲαρεϲκαιδεκαιδεκατοϲ A1, corr A | ante τρεῖϲ add οἱ τρεῖϲ αἱ b cum et Porto | τρεῖϲ om LϹ, τρεῖϲ τρειϲκαιδέκατοϲ om B ‖ 6 δὴ] δει A. ‖ 7 κατηγοποῖτο LCB ‖ 7 — 8 καὶ τὸ—ϲυγκατηγορεῖτο om L, ubi subsequens τὸ ἀρρενικόν L mutavit in τοῦ ἀρρενικοῦ et in mg add καὶ τοῦ θηλυκοῦ. B pro καὶ τὸ θηλυκόν —ἀρρενικόν exhibet τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ ‖ 7 — 9 θηλυκόν—οὐδέτερα τὸ om C ‖ 8 καὶ εἰ om b cum et Porto. post εἰ et A et L Habent rasuram 2 — 3 litterarum, fortasse τα deletum post ἀμφότερα add δὲ b cum et Porto 9 τὸ οὐδέτερον ci. Egenolff*. pluralis defendi potest ita, ut interpretemur: in voces neutrius generis

72. c. VI.

73. Potissima incongruentiae causa in flexionibus vocum posita est.

74. 202 s

75. femininum genus exclusum esset praelata masculina forma ant masculinum praelata feminina. quamobrem apte neutrius generis forma ἕν cum δέκατοϲ composita est. nam masculinum et femininum genus quasi comprimuntur in neutrum.

76. ARGVM. § 13. Potissima incongruentiae causa eo continetur, quod aliae orationis partes in diversos numeros et casus flectuntur, aliae in personas et numeros, eliae in genera sunt antem etiam quae nihil eiusmodi accipient, sed unam formam ubique servent.

77. TESTIM. ET ADN. EXEG. I ad ὑποϲτατόν cfr. ἀνυπόϲτατον nominis usum 18, 16 (quod non exstat) st 174, 19 (quod exstare nequit). 2d quod τοῦτο pronomine significatur, ipsum quoque, ut personae οὖτοϲ et αὕτη pronominibus significatae, aliquid est, quod exeat. — δι᾿ ὃ καὶ κατὰ τοῦτο. cfr Adn. cr. ad 202, 1 huius ed. — γυναίου. cfr 199. 23. — 2—3 περιϲϲὸν—παρατίθεϲθαι scil plura exempla ═ 133, 18. 168, 19. 231, 6. — 4 ἐξιδιοποιήϲηυσι (cfr 199. 6): ne masculinum aut femininum; genus hunc numerum ut sibi proprium occupet. — 5 προείπομεν: 16, 1. AΒuttmann ad 196. 26 refert et interpretator: wie wir angekündigt haben. — 5 — 12 Prisc XVD § 153 182. 22 H.: Partium orationis quaedam habent inter generaliter sib accidentia numeros et casus et genera, ut nomen, pronomen, participiuctio, quaedam persas et numerum, ut verbum e pronomen quaedam tempora, ut berbum et participium; quaedam nih ex his, ut praepositio, adverbium, coniunctio, interiectio, quae nec declinationen aliquam habent. — 9 προκατειλεγμένα partimus. hic tam extenuatum vim habet, ut nibil significet nimi quae modo diximus. item 202, 1. — 12 ϲχεδόν. cfr 203, 24—204, 6.

78. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 καὶ εαν A1, corr A2 ‖ 2 ϲολοικίζομεν LC | τοιοῦτον LCE ‖ 3 ante παρατίθεϲθαι add πλείονα B. vide Adn. ex κατὰ] fol 120r L ‖ 4 ἐξιδιοποιηϲεται A ‖ 5 ἔϲτ] ἔτ LCB | προείπομεν] προείρηται LCB | ϲυνεκτικοτατη A1, corr A | τοῦ πρώτου καταλλή- λου codd. omnes, corr b. vide Bekkerum ad l. de pron. 187 ‖ μερῶν] fol 49v A | τῶν μερῶν τοῦ λόγου LCB cum antecedentibus ita eoniumgunt, ut LC pro ἥδε ponant τὰ, B ἡ. dein pergunt ἃ μὲν γὰρ μεταϲχηματεται LC, τούτων γὰρ τὰ μὲν ϲχηματίζεται B ‖ 7 8 ὃϲα—δὲ om B ‖ 8 ante ἀριθμόν add εἰϲ CB ‖ 10 noli ex eis quae Prisc. de temporali verborum et participiorum flexione dicit colligere, post ποιήαϲθαι aliquot verba intercidisse: etiam 202, 2 de hac flexione tacetur

79. 202 b

80. ARGV. § 14. am quae suis flexionibus immutantur, ut numero vel persona vel genere cum aliis enuntiatorum partibus concinant, in componendis enuntiatis distribuntur ut copulentur cum eis, ad quas pertinent, exempli gratia pluralis vox cum plurali, si eadem persona inest etiam in altera voce: γράφομεν ἡμεῖϲ. sin transitus fit in aliam personam, non flagitatur idem numerus, quamquam non excluditur: velut τύπτουϲι τοὺϲ ἀνθρώπουϲ ficere licet, verum etiam τύπτουϲι τὸν ἄνθρωπον.

81. ARBVM. § 15. Eadem ratio est earum vocum, quarum genus vel casus ad

82. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 9 Prisc. XVII § 153 182, 26 H.: quae sunt igitur declinabiles, cum ex propriis figurationibus ad conuenientes supra dictorun numerorum vel generum vel casuum vel personarum vel temporum consequentias accipiuntur, orationis constructione, id est dispositione, ad aptam coniunctionem ferri debent, ut puta singulare ad singularem et plurale ad pluralem, cum ad unam eandemque refertur personam intransitive, ut ego Priscianus scribo intellegens et nos oratores scribimus intellegentes. cum enim transitiva sunt vel fractiva, licet diversis uti numeris, ut docemus discipulum ef docemus discipulos. — 2 ἀκολουθίαϲ, consequentes flexiones. vide RSchneideri comm. 21. — 3 ἀναμεμέριϲται. hoc verbum, quod dividendi et tribuendi notiones complectitur. hic usurpatur de ea distributione, qua flexiones vocum attribuuntur constructionibus idoneis. ita etiam 205, 21. 225, 18. [de adv.] 205. 16 voces casuales in casus ἀναμεριϲθῆναι dicuntur, ut idem fere valeat verbum quod fecti, 213, 19. (ἔνδον adverbium ἀνεμερίϲθη ἐξαιρέτωϲ [de adv.] 205, 19, quia soli ϲχέϲει ἐν τόπῳ tributum est coniunctiones, quae cum omnibus casibus, generibus, personis indifferenter copulari possunt, non uni horum tributas dicere licet, unde intelegendum est 204, 13: ϲύνδεϲμοι εἰϲ οὐδὲν τῶν προκατειλεγμένων ἀναμεριζόμενοι; constructio pronominum personalium ἀνεμερίϲθη in inclinatam et recto tenore prolatam 127, 26.) — 5 παρέμπτωϲιϲ nomen non solum nbi vox vel littera interponitur usurpat Ap. (ex. gr. 40, 25. 202, 19. 217, 2), sed etiam ubi simul significatur aliquid, ut idem fre valeat atque παρέμφαϲιϲ. vide 161, 24. 203, 22. 251, 5. — 9—p 281, 11 Prisc. XVII § 154 et 155 p 183, 9 H.: eadem est ratio et

83. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 3 τοῦ bis scr. L | λόγου] fol 120v L | ϲυνθέϲει] ThMatthias II 607 ϲυντάξει poscit propter Prisciani 5 τοῦ om C ‖ 6 τὸ A1, τὰ A2LCBb. cfr lon. 2 pag. seq. 7 ἐξαιτήϲεται]εται τον A2 in ras αὐτὸν om omnes codd, add b cum et Porto ‖ 8 καὶ om LCBb 9 κἀπὶ A2LBb ‖ 9 ante γένοϲ add τὸ B | cυμμεταλαμβανομένων ci. Uhlig. nam de eis vocibus loquitur Ap., quae ad eas quibuscum coniunctae sunt accommodantur. cfr 161, 21, nbi: οὔ φαμεν, inquit, τῶν ἐμοῦ ἀγρῶν . . . , ἀλλὰ κατὰ ϲύνταξιν τὴν τῶν ἐπιφερμένων ϲυμμεταλαμβάνομεν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, τῶν ἐμῶν ἀγρῶν

84. 203 s

85. alterius vocis genus ve casum accommodatur, velut in ἡμῶν αὐτῶν ἀκούουϲιν consentiti αὐτῶν casu suo cum ἡμῶν. id quod fit, si eandem personam utraque vox significat.] si enim aliam personam αὐτὸϲ prenomen significat, non curat casum nec numerum alterius vocis (indifferenter accipit alios casus et numeros): ἡμῶν αὐτὸϲ ἀκούει, ἡμῶν αὐτοὶ ἀκούουϲιν. contra si eodem casu [e numero] cum pronomine personali copulabitur, propter casus [et numeri] congruentiam denotabit personam eandem, nisi coniunctio interponitur: ἡμῶν καὶ αὐτῶν.

86. ARGVM. § 16. Item in ea flexione, quae ad genera nominum pertinet. concinit pronominis genus eum genere nominis subsequentis in οὖτοι οἱ ἄνδρεϲ. ubi vero alia persona designatur pronomine atque nomine, nom curat pronomen nominis genus aut numerum: τούτουϲ γυνὴ ὕβριϲε.

87. in generibus, ut bonus homo . . . est ille bona nulier . . . est illa; boni homines . . . , bonae mulieres. . . . Similiter et in casibus mei ipsius dolentis misereor et illius vel fu dolentis misereor te ipsum legentem video et me ipsum intellegentem sentio cum igitur ad snam eandemque personam et casus et genera et numeri referuntur, supra dicta consequentia est obsevanda. variantur autem, ut dietum est, per transitiones ef reciprocationes non solum casus et numeri, sed etiam genera, ut illos laedit mulier et illua laedunt mulieres. supervacuum est in re tam manifesta usus auctorum testimonia proferre.

88. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 ὅπερ voce hic adnectuntur opposita (qnod contra, wogegen), ut 128, 11. 325. 17. de pron. 108, 6. de adv. 179, 5. cfr RSchneideri comm. 127 ad 103, 7.

89. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 κἀπὶ A2LCBb | ἀκούουϲιν] ἀκούομεν b cum Soph.; at non congruentiam personarum verbi et pronominum hoc exemplo Ap. illustrare voluit, sed αὐτόϲ vocis et personalis pronominis concentum casualem. prorsus corrupit locum AButtmann. ἡμῶν καὶ αὐτῶν ἀκούουϲι scribens ‖ 1—3 πάλιν—ἀκούουϲιν om A1B, add in mg A2 ‖ 2 τὴν et τὸν om LCb ‖ 5 ἀκα- τάλληλον B, ἐπάλληλον AButtmann. vide Argum. 6 ἀποϲπάϲει ALC, ἀποοϲπάϲη A2B, ἀποϲπάϲειε b | ακοουϲιν A1, corr A2; ab hae voce inc. fol 121r L ‖ 7 κἀπὶ A2LCBb ‖ 8 καὶ om B ‖ 9 et 10 ante γένοϲ et ἀριθμόν add articulum culum A2LCB ‖ 10 τοιοῦτον LCBb ‖ 10 — 11 παραθέϲει χρῆθαι] ει et χρ in. ras et ϲθαι in mg A2; fort. A1 scripsit παραθέϲθαι, cfr Adn. ad 279, 2 huius ed.; sed etiam qnod A2 et ceteri codd. exhibent, non abhorret ab usu Apolonii. nam etiam παράθεεϲιϲ nemine de exemplis quae afferuntur. utitur: 5, 13. 181, 9. 312, 8. de adv. 122, 33 ‖ 11 nter λεγόμενον et subsequens περ οὖν, quae artissime inte se cohaerent, AButtmann opinatus est et appendice VII 326 seqq demonstrare

90. Voces indeolinabiles pleraeque, sed non omnes cum flexis omnibus indifferenter construuntur. 1. de adverbiis.

91. 203 b

92. ARGVM. § 17. sI vox aliqua plane caret flexionibus, [plerumque] indifferenter copulabitur cum diversis geneeribus, casibus, numeris, personis, ceteris, quibus accidere potest, ut cum tali voce immutabili copulentur. neque enim. coarguetur incongruentiae flexionibus propriis eiusmodi vox.

93. ARGVM. § 18. Si enim habes καλῶϲ adverbium coniunctum cum diversis persenis, numeris, temporibus, constructionem appareti congruentem esse, quis omnia adverbia, quae nec numerorum nec personarum nec modorum nec temporum significationem recipiunt, liberam habent quamlibet copulationem, cum propter

94. TESTIM. ET ADN. SEXEG. 1 προείπομεν: 201, 23. — 2— 8 Prisc. XVII § 172 196, 23 H.: Adverbiorum quaedam sunt, quae cum supra dictis omnibus accidentibus, tibus, id est diversis numeris et generibus et casibus et temporibus et personis, indifferenter ponuntur, ut non bonus vir, non bona mulier . . . , non boni viri, non bonae mulieris est . . . , non ego, non tu . . . , non facio, non

95. studuit, magnam partem huius de congruentia et incon ruentia syntactica expositionis intercidisse, inductus praecipue a Prisciano, qui post conversa verba περιϲϲὸν —λεγόμενον pergit 183, 20 H.: illud tamen sciendum, quod per figuram, quam Graeci ἀλλοιότητα vocant, id est variationem, et per πρόληψιν vel ϲύλληψιν . . . et per ζεῦγμα . . . et concidentiam, quam ϲυνέμπτωϲιν Graeci vocant, vel procidentiam, id eet ἀντίπτωϲιν, ef numeri diversi et diversa genera et diversi casus et tempora et personae nom solum transitive et per reciprocationem sed etiam intransitive copulantur, quae diversis auctorum exemplis tam nostrorum quam Graecorum necessorum esse duximus comprobare. quae verba sequitur usque ad §
196. 22 schematologia multis utriusque linguae documentis illustrata, quam non magis ex Apollonii libro haustam esse credere licet, quam copiosam graecarum et latinarum constructiionum comparationem, qua finem imposuit Priscianus libro institutiionum ultimo. Etiam ThMatthias II 607 in diligentissima Apollonianae et Priscianese exponitionis comparatione Buttmanni opinionem improbavit

96. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. μὴ om B | τουτων A, τοῦ τὴν L1C, τὸ τὴν L4Bb ‖ 2 post διάκριϲιν add δυνάμενον προφανῶϲ Lb, δυνάμενον B ποιήϲαϲθαι] προϲποιήϲαϲθαι L1B, προϲ induxit L4 | προκατειλεγμένοιϲ] προ om LCBb, add in mg A ‖ προϲώποιϲ] οιϲ in mg A ἄλλοιϲ] οιϲ in ras A2 ‖ 4 τοιοῦτον LCBb, | οὐ γὰρ] fol 50 r A. | ἔλεγχον ἔχει] ἐλέγχουϲι LCB ‖ B post τιϲ add τηϲ A, in L post τιϲ tres fere litterae erasae ‖ 6 ὅτε] ὅτι B ‖ 7 ἔγραψα] videtur ἔγραψαϲ scribendum esse, quia ἔγραψα ab γράφω nec persona nec numerodiffert | prius et posterius om A1, add A pro posteriore καλῶϲ L habet κακῶϲ | γράφετε] γράφεται AL, quod si reciperetur, deesset exemkplum καλῶϲ adverbii cum plurali coniuncti ‖ 8 μεταϲχηματιζομένων] fol 121v L | τοῦ] τοῦτ᾿ ACB | ἔγραψα] ψα evanuit in L | γράψν] γράφω LC | δὴ] δὲ LCB

97. 204 s

98. constantem suam formam incongruentiae coargui non possint. neque vero idem observare licet in καλόϲ nomine, quod tertiae personae et singularis numeri est ideoque non copulatur nisi cum verbis eiusdem personae numerique. sed temporibus verbi omnibus adiungi potest, quia nulla ei subest notio temporalis.

99. ARGVM. § 19. Ea autem adverbia, quibus singulorum temporum notio inest, cum personis quidem numerisque diversis indifferenter iungi possunt, sed non possunt cum verbis futuri vel praesentis temporis fungi ea, quae praeteritum

100. facis . . . ; similiter bene, male . . . possunt supra dictis omnibus apte adiungi et cfr de adv. 123, 1: φαμὲν δὲ καθολικῶϲ ϲυνεῖναι τοῖϲ ῥήμαϲι τὰ ἐπιρρήματα ἢ μερικῶϲ, ἐπεί τινα μὲν ϲύνοιϲτά ἐϲτι, ϲημαϲίαϲ οὐκ ἀντικειμένηϲ, ἁπάϲαιϲ ταῖϲ ἐγκλίϲεϲιν, ἅπαϲι 〈τοῖϲ χρόνοιϲ, ἅπαϲι〉 τοῖϲ προϲώποιϲ, ὡϲ ἕνεκα ὑποδείγματοϲ τὸ καλῶϲ ἔϲτι παραλαμβάνειν.

101. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ἐκ τοῦ ὁμοριφοῦϲ. Schoemann * ═ἐκ τοῦ μὴ μεταϲχηματίζεϲθαι. cfr Arg. — 6 τὸ τρίτον ἑνικὸν, scil πρόϲωπον. — 7 παρέμπτωϲιν vide Adn. exeg. ad 280, 5 huius ed. —8—p 284, 3 Prisc XVII § p 197, 28 H.: sunt adverbia, quae propre diversis temporibus adiungi nem possunt, ut heri feci, nunc acio, cras faciam. et cfr de adv. 123, 16 — 24 Τὰ χρονικὰ ἐπιρρήματα ϲυμφωνοῦϲαν τοῖϲ τοῦ ῥήματοϲ χρόνοιϲ ποιεῖται ϲύνταξιν. οἶον τὸ ἐχθέϲ παρῳχη μένῳ ϲυντετάξεται, ἐχθὲϲ ἔγραφον, ἐχθὲϲ ἔγραψα. τὸ γὰρ αὔριον, ἀντικείμενον τῷ παρῳχημένῳ, οὐ ϲυντετάξεται ἤ πόλιν τοῖϲ ὁμολογοῦϲι τὸ 〈μὴ〉 παρῳχῆϲθαι,

102. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 τῶν ante ἐγκλίϲεων om A1, add A2 | ἐγκλίϲεων] πτώϲεων omnes libri, emendavit RSchneider comm. 142 ad 123, 3, qui h. l., ubi verborum flexiones enumerentur, casus locum non habere recte iudicat (nam participium a veteribus grammaticis a verbo seiungi), contra deesse modorum mentionem, de quorum cum adverbiis copulatione Ap. subsequenti expositione 204, 2—9 egit. nec dubitationem movere debet Prisciani locus in Testim. ad 2—12 exscriptus: nam ibi non solum de verborum et adverbiorum constructione sermo est ‖ 3 παρεδέχετο L | ακϲωτον A1, corr A2 ‖ 4 ἔκ του ὁμοειδοῦϲ voluit Dudithius non intellecta tradita scriptura | καλωϲ A atque in L rasura o ex ω factum ‖ τε] γε ALC ‖ 6 αὐτὸ] ὁ in ῶ mut. L4, αὐτω Ϲ, αὐτὸ μόνον malit Bekker | ἑνικὸν] γενικον A, in quo latere γ΄ ἑνικὸν perspexit AButtmann, sed perperam pro αὐτὸ legi iubet τοῦ et γ′ in τρίτου convertit. intercidit τὸ et ante τὸ fort. etiam μόνον | του γραφειν A, τὸ γράφει LCBb 〈sed in L rasura unius litterae et post ὁ et post ει). post γράφει add τοῦ LB, quod videtur ortum esse ex infinitivi articulo ‖ 6 καλῶϲ AL, item Ϲ, sed cum supra scripto ὸ ‖ 7 prius καλὸϲ] καλῶϲ A L | κἀπε A2LCBb posteriius κολόϲ] καλωϲ A ‖ 9 ante τετμημένα habet τεταγμένα τῶν ἐπὶ L sed. inducta μὲν) μέντοι L ‖ 10 οὐ μὴν om LCB

103. 204 b

104. tempus denotant, sed cum illis ea tantum, quae ipsa quoque futurum aut praesens tempus significant〉; rursus vero non excluduntur ab ullius temporis verbo ea adverbia, quae ad totius temporis ambitum pertinent, velut νῦν. — itidem sunt adverbia, quae significationem singulorum modorum habeant ideoque cum aliis modis copulari nequeant: εἴθε, cui optativi vis inest, repugnat imperativo, ἄγε repudiat optativum. sed quae adverbia modalis sensus expertia sunt, ea cum omnibus modis codunguntur.

105. αὔριον γράφω, αὔριον γράψω, αὔριον ἀναγινώϲκω. τὰ μέντοι οὐ διορίζοντα τὸν χρόνον, κοινὴν δὲ παράταϲιν δηλοῦντα τοῦ παντὸϲ χρόνου, ϲυμπαραλαμβάνεται κατὰ πάντα χρόνον, ὡϲ ἔχει τὸ νῦν ἐφρόνηϲα, νῦν φρονῶ, νῦν φρονήϲω, ἤδη ἔγραψα, ἤδη γράφω, ἤδη γράψω.

106. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 vide Adn. erit. — 3 νῦν. cfr de adv. 123, 23, qui locus in Testim. supra exscriptus est, et schol. Heliodori ad Dion. Thr. 97, 2 Hilg. (937, 2 B.): τὰ γενικὴν παράταϲιν χρόνου δηλοῦντα ἐπιρρήματα ϲυμπαραλαμβάνεται κατὰ πάντα χρόνον, ὡϲ τὸ νῦν· λέγομεν γὰρ νῦν φρονῶ, νῦν ἐφρόνηϲα, νῦν φροωήϲω· καὶ μαρτυρεῖ ἡ χρῆϲιϲ, τοῖϲ τριϲὶ χρόνοιϲ αὐτὸ ϲυντάξαϲα, ἐνεϲτῶτι καὶ παρῳχημένῳ καὶ μέλλοντι, οἶον «νῦν γὰρ δὴ γένοϲ ἐϲτί» (Hes. opp 176), «νῦν ὤλετο πᾶϲα κατ᾿ ἄκρηϲ» (N 772), «νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεϲϲιν ἀνάξει» (Υ 307). et Ammon. 99 V.: νῦν καὶ νυνί διαφέρει, φηϲὶ κατά τιναϲ Ἡρακλείδηϲ ἐν πρώτῃ περὶ καθολικῆϲ προϲῳδίαϲ. τὸ μὲν γὰρ νῦν χρονικὸν ἐπίρρημα τάϲϲεται ἐπὶ τῶν τριῶν χρόνων, ἐνεϲτῶτοϲ, παρῳχημένου καὶ μέλλοντοϲ, οἶον ὅτι ἀγὼν νῦν ἐϲτι, νῦν 〈παρῆλθεν, νῦν) ἔϲται. τὸ δὲ νυνί ἐπὶ μόνου ἐνεϲτῶτοϲ. et ceteros locos quos citat LCohn de Heracl. Mil. 39. — 4—B εἴθε ἢ ἄγε. iam Dionysius

107. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἢ τοῦ] fol 122r L ‖ 2—3 in his verbis offenderunt complures. Portus traiciendo atque omittendo locum sanandum esse ratus proposuit: οὗ μὴν πάλιν τοῖϲ τοῦ μέλλοντοϲ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ ἔν παρατάϲει τοῦ ὅλου χρόνου παραλαμβανόμενα, condemnatis quae subsequuntur λέγω— ὁμοίων. Egger 229 post ἐνεϲτῶτοϲ haec certe exspectari dicit: τὰ ἔν παρῳχημένῳ λαμβανόμενα vel τὰ ὁμολογοῦντα τὸ παρῳχῆϲθαι. Ska lD 9* coniecit οὐ μὴν τοῖϲ παρῳχημένοιϲ τὰ τοῦ μέλλοντοϲ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ, ac deinde scribendum esse: ἀδιαφορε δὲ πάλιν τὰ vel διαφόροιϲ δὲ χρόνοιϲ πάλιν τὰ. AButtmann in interpretatione sua addit plura enuntiata. Kayser* vult: οὐ μὴν τοῖϲ τοῦ μέλλοντοϲ ἢ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ τὰ τοῦ παρῳχημένου, οὐ μὴν τούτοιϲ πάλιν τὰ ἔν παρατάϲει κτλ. Quin nonnula interciderint, non licet dubitare haec autem ratio supplendi simplicissima et probabilissima videtur, ut post ἐνεϲτῶτοϲ inserantur: ῥήμαϲι τὰ ἐπὶ παρῳχημένου χρόνου ἐπιρρήματα παραλαμβανόμενα, ἀλλὰ μόνον τὰ ἐπὶ τοῦ μέλλοντοϲ καὶ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ. quibus adiectis nulla sia epus est mutatione. τὰ ἐπὶ παρῳχημένου χρόνου ἐπιρρήματα παραλαμβανόμενο Ap. dixit. etiam de adv. 124, 155. οὐ μὴν πάλιν κτλ. significant: neque tamen adverbiorum γενικοῦ χρόνου ϲημαντικῶν usus talibus terminis coërcetur ‖ 2 τὰ om ϹB ‖ 3 ἐπὶ—ὁμοίων] noli poscere τὸ νῦν καὶ τὰ ὅμοια. cfr 157, 4. de pron. 50, 7 καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλείϲτων. de adv. 138, 20 καὶ ἐπὶ τοῦ οὕτωϲ ‖ 4 δὲ om L | λέγω om A1, add A22 | τὸ L ‖ 5 ἀνεπίπλοκοϲ] posterius o in ras A2 | οὕτω LCBb

108. 2. de coniunctionibus.

109. ARGVM. § 20. Etiam coniunctiones si non sunt singulis casualium aut verborum flexiionibus tamquam propriae assignatae, construuntur indifferenter cum diversis generibus, casibus, personis. sin autem eam differentiam habet usus coniunctionis, ut parti tantum flexionum adiungi possit, generalis illa constructionis licentia deficit porpter eum qui coniunctioni inest sensum. quod uno exemplo demonstrare hic sufficiat.

110. Thr. utrumque in adverbiorum numo ducit, εἴθε adscribens τοῖϲ εὐχῆϲ ϲημαντικοῖϲ (p 76 .4 U.), ἄγε autem τοῖϲ παρακελεύϲεωϲ (p 82, 1). ex Apollonianis scriptis cfr de adv. 123, 10 καί τινα τῶν ἐπιρρημάτων εἴργεται τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἕνεκα τοῦ ϲημαινομένου. τὸ ἄγε παρακελευϲτικὸν οὐ τετάξεται ϲὺν ὁριϲτικῇ προφορᾷ, ἀλλ᾿ οὐδὲ εὐκτικῇ ἄλλῃ τινὶ ἢ μόνῃ τῇ προϲτακτικῇ, οὕτωϲ ὥϲτε καί τὰ ἀμφίβολα τῶν ῥημάτων τῇ ἰδιότητι τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπολύεϲθαι τῆϲ ἀμφιβολίαϲ διὰ τῆϲ ἰδίαϲ αὐτοῦ παραθέϲεωϲ. τὸ λέγετε ὁριϲτικόν, ἀλλ᾿ οὐ τὸ ἄγε λέγετε, ἄγε τύπτεϲθε. ad εἴθε cfr etiam infra 248, 2—20.

111. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ἐξεθέμεθα: de adv. 123, 1 —125, 4. — 5 εἰρήϲεται: promisso stetit, siqnidem stetit, in ea ibri quarti pate, quae periit. — 6—8 Prisc. XVII § 175 198. 5 H.: Coniunctio quoque communiter cum omnibus supra dictis invenitur, sd et generibus, casibus, numeris, temporibus, personis, ut vir et mulier, virorum et mulierum . . . si facio et si faciam. — 7 ἀναμεριζόμενοι. vide Adn. ex. ad 280, 3 huius ed. — προκατειλεγμένων. cfr 203, 3. — 9 μερική. cfr de adv. 123, 1 in Testim. ad 203, 2—8. — 9 —10 ἀπολειφθείη verbi subiectum est ἡ διαφορά ═ οἱ ϲύνδεϲμοι, ἐφ᾿ ὦν μερικὴ διαφορὰ γίνεται (vide Arg.). ἢ προκειμένη ϲύνταξιϲ ea est, in qua οἱ ϲύνδεϲμοι ἀδιαφοροῦϲιν. ad τὸ ἐγκείμενον τοῦ ϲυνδέϲμου cfr 340, 4 τὸ ἐγκείμενον τῆϲ δοτικῆϲ. AButtmann mire interpretatur; so dürfte doch die Einschaltung eines Abschnittes über die Konjunktionen dem Zweck der Untersuchung etwas zu fern liegen.

112. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 4 τῆϲ τοιαύτηϲ—ἐπιρρημάτων om A1, add A2 in mg ‖ 3 pro posteriore ϲύνταξιν exhibentt ὡϲ L in multo ampliore rasura et CBb, ubi τὴν τοιαύτην refertur ad antecedens ϲύνταξιν ν ‖ 4 καὶ om C 6 τοιοῦτον LCB | εἰϲ] τίϲ | ουδενα A, cuius α ex initio subsequentis verbi ortum est ‖ 7 ἀδιαφοροῦϲι] initialem litteram om A1, add A2 | ϲυνδέϲειϲ] δ ex θ factum in L ‖ 8 ante διάφορα rasura 1—2 litterarum in L | εἰ] fol 122v L ‖ 11 περὶ om C ‖ ϲυνδεϲμον A1, corr A2

113. 205 s

114. 205 b

115. ARGVM. § 21. ἄν coniunctio cum praeteritorum tantum indicativis construitur idque perfecto tempore excepto. iam siquis interrogaverit, cur γράψω ἄν incongruum sit, non licet respondere, in ὄν voce aut numeri aut temporis aut affectionis vim inesse, ex qua appareat verbo coniuncto alium numerum aut aliud tempus aut aliam affectionem significari. sed haec est illius incongruntiae causa quae facta esse verbo aliquo dicuntur, tollit (negat) ἄν coniunctio, non revera ea facta esse significans, sed posse tantum vel potuisse feri [siquid aliud esset vel fuisset] iam ἔγραφον et ἔγραψα et ἐγεγράφειν denotant ea, quae partim

116. RESTIM. ET ADN. EXEG. 1 αὐτὸ μόνον cum τηρήϲεωϲ iungendum est, non eum παρῳχημένοιϲ ex sola observatione, non ita ut simul ratio rei perspecta sit. sed subaudiendum est μόνοιϲ ad παρῳχημένοιϲ, atque etiam τῆϲ ὁριϲτκῆϲ ἐγκλίϲεωϲ subaudiendum esse patet: optativum cum ἄν coniunctum, quo ipse saepissim utitur Ap., hic neglegit. εἴρηται, scil ab aliis grammaficis, qui rationem usus. non curant. — 4 ἀντίληψιϲ vocabulum perverse interpretatur Portus: aliud nihil responderi potes, quam ἔν τῇ ἀντιλήψει, hoc est in usurpatione particulae contrarium sensum recipientis, quae facit orationem incongruam. quasi legatur ἐξ ἀντιλογίαϲ. etiam perversius AButtmann, qui hic et 113, 28 idem valere ἀντίληψιϲ opinatur ac latinogermanicum Anticipation! Schoemann * adnotat, pro ὃ ponendum esse ὅ τι, videlicet interrogativum ex ἀντιλήψεωϲ pendens at non ex ge nerali perceptione, qus comoscimus, quid incongruum sit, intelegimus causam. eius usus, de quo sermo est, sed ex cognitione proprii ἂν voculae sensus. itaque videtur tale quid intercidisse: τῆϲ ἰδίαϲ τοῦ ἂν δυνάμεωϲ (cfr 9, 21), et ὃ ἀκατάλληλόν ἐϲτιν ut enuntiatum relativum cum φάναι coniungendum esse: nom licet dicere id quod incongruens est. — 5 ἀριθμοῦ ἀνθυπαλλαγή. vide Argum. — 6—7 μὴ ϲυμπληθυνόμενον —ϲυνδιατιθέμενον. nen eodem numero (ex. gr. plurativo) prolatum atque ὄν, aut non eodem tempore aut non eadem affectione (activa vel passiva vel medi). cfr Argum. et ad ϲυμπληθύνε θαι 224,26. 2363 (54, 17). — 7—9 ἂν et κέν ab Dionysio Thr. inter ϲυμπλεκτικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ numerantur (89.2 U.) et inter παραπληρωματικούϲ (22, 1). δυνητικόϲ appellatio apud Apollonium etiam infra 265, 15 occurrit idque plurali numero, quis κέν, ut par erat, idem nomen invenit, cuius nominis sensum illustrat schol. Vatic. in

117. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 περι του αν ϲυνδεϲμου A in mg | 3 εἰ in ras et CBb, om L1, ἢ L | ἔροιτο] φέροιτο L1C, corr L το τιϲ εν] fol 50v A ‖ 5 ἀνθυπηλλάγη LCB ‖ 6 διελέγξει in L. ex διαλῆξαι factum, ut videtur | ϲυμπληθυομενον A, sed 236, 3 A. quoque ϲυμπληθυνεται habet et 224, 26 ϲυμπληθυνθήϲεται | ϲυνχρονουμενον A, ϲυγχρονιούμενον B ‖ 7 ante γεγονότα add μὲ B ‖ 8 παριϲτάνων L (sed παρ in ras) et CB ‖ 9 δυνητικὸϲ] η in ras A2 | αν δυνητικοϲ AII in mg | γὰρ om B

118. aut iam diu praeterita sunt, neque vero γράφω aut γράψω. ideo ἄν locum habere potest iuxta illa tria, sed iuxta haec duo nequit. stque quod ne perfecto quidem tempori vocula adiungitur, praeter sia documento est, ne perfectum quidem in praeteritorum temporum numero habendum esse, sed praesentem denotaree perfectionem.

119. Dionys. 292, 3 Hilg (972, 25 B.): παρῆκε (scil technographus in enumerandis coniunctionum speciebus) καί τοὺϲ ἀναιρετικούϲ, τὸν κέν 〈κxὶ〉 τὸν ἄν, οἳ τοῖϲ παρῳχημένοιϲ ϲυνταϲϲόμενοι τὰ δδηλούμενα κτῶν ἐγκλίϲεων ἀναιροῦϲι· τὸ γὰρ ἔγραψα ϲημαϲία τοῦ πράγματοϲ, τὸ δὲ ἔγραψα ἄν ἀναίρεϲιϲ. τούτουϲ 〈καί〉 δυνητικοὺϲ καλοῦϲιν, ὅτι τἢν τοῦ δύναϲθαι ἔννοιαν δηλοῦϲιν, οἶον «ὠφελήθην ἄν, εἰ ἀνέγνων», ἀντὶ τοῦ «ἠδυνάμην ἀναγνοὺϲ ὠφεληθῆναι». et lexicon Seguerianum syntacticum BA 126, 11 sub ἄν: τοῦτον τὸν ϲύνδεϲμον οἱ τεχνικοὶ δυνητικὸν προϲαγορέύουϲτ· ϲημαίνει γὰρ πρᾶγμα μὴ γενόμενον, δυνηθὲν δὲ γενέϲθαι, εἰ μή τι ϲυμβὰν ἐκώλυεν, οἶον «εἰ μὴ πὴν Ἑλένην Ἀλέξανδροϲ ἥρπαϲεν, οὐκ ἂν Τροία ἀπώλετο». ἠδύντὸ φηϲ μὴ ἀπολέϲθαι Τροία, εἰ μὴ τῆϲ ἀπωλείαϲ τὴν αἰτίαν παρέϲχε, τὴν Ἑλένην ἁρπάξαϲ, Ἀλέζανδροϲ.

120. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἀπὸ μέρουϲ. vide Adn crit. — 2 ὕλην. vide. Adn crit. — 4 ἵνα cum coniunctivo hic idem valet atque ὥϲτε cum infinitivo coniunctum, ut 269, 28. 306, 2. de coni. 242, 5. vide Wyttenbachium ad Plut. Mer. VI 517. — 5 ἐπαγγελία τοῦ ἐϲομένου, significatio eius quod potest fieri.

121. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἀπὸ μέρουϲ] ἄρτι L (sed in ampliore rasura) et Ϲ, quam scripturam inde originem ducere apparet, quod technici docueerunt, ἄρτι adverbio assumpto aoristum transirein perfecti vim, πάλαι adiecto in plusquamperfecti (vide schol. Dion. Thr. 249, 20. 251, 11 et 19. 404, 8. 405, 7 Hilg. et Choerob. in Theod. II 130, 8 B. 615. 35 G.). offensioni est autem, quod hic vis indicatur et imperfecti et plusquamperfecti, nihil vero dicitur de aoristo. accedit quod ἀπὸ μέρουϲ inusitatum videtur. fortasse legendum ἅπαξ ἢ ἐπὶ μέρουϲ conl. schol. in Dion. 405, 15 Hilg. Τί ἐϲτιν ἀόριϲτοϲ, Ὁ ἀόριϲτον καὶ ἄδηλον ἔχων τὴν ϲημαϲίαν, οἶον ἔτυψα. Κα ἄλλωϲ ὁ μὴ δηλῶν καιρὸν ὡριϲμένον μηδὲ παράταϲιν ἐνεργείαϲ, ἀλλὰ τὴν εἰϲάπαξ ποτὲ ἐνέργειαν ἢ τὸ πάθοϲ, οἶον ἔτυψα . . . ἐτύφθην . . . ‖ 2 δυναμένοιϲ] fol 123r L | ὕλην] Portus quae possunt eius vim et naturam recipere. id quod et Kayser et AButtmann probant. sed nec ex Apollonii libris nec aliunde haec vocabuli interpretatio confirmari potest. affert Buttm. 112, 26, ubi tamen simile nihil invenitur, sed personae pronominibus significatae ὕλη appellantur. nec magis tuentur traditam scripturam 3, 9. 18, 15. 41, 27. 67, 12. 281, 27. 249, 2 288, 10. quin etiam contrarius his locis nominis sensus est ei qui a Porto fictus est. At enta loci emendatio datio nondum reperta. comici possit, siquid coniciendum est, post δυναμένοιϲ intercidisse δύναμιν st ὕλην corruptum esse ex ὅλην vel διπλῆν: nam duad quasi notiones tribuit ἂν coniunctioni Ap. lin. 4 et paginae antec. lin. 8. articuli conlocatio talis δύναμιν τὴν διπλῆν apud eum perfrequens ‖ primum ἄν tineae opera corrosum in L | γεγραφειν A | τῷ] τὸ AL | γράψω] αψω corrosum. in L ‖ 4 καὶ 'm LCB ‖ 5 οτι παρακειμενοϲ ου παρωχημενου ϲτβτεκεθαβ ϲημαινει AII mg | posterius δὲ] ὃ B

122. Voces declinabiles soloecismos non efficiunt, nisi vox incongrua coarguitur voce iusta et congrua.

123. 206 s

124. 206 b

125. ARGVM. § 22. Voces quae secundum eam quae eis convenit positionem in sermone distributae sunt [suis locis usurpantur, suos occupant], ipsae normam secutae coarguunt et expellunt eas voces, quae irrepunt in alienum locum: velut ἐμοί in tertia persona dici non potest, quoniam coarguitur οἶ voce, quae illam personam occupavit. neque minos similemque ob causam οἶ prima persona excluditur. αὐτόϲ vero etiam de prima et secunda persons dicitur, quia non exstant pronomina eiusdem elassis (ϲύζυγα), quorum quasi dominium est, nt primam vel secundam personam designent. hinc enim [sc quia formam in alieno loco positam prodit et repellit iusta] fit ut consequenter usurpentur ese voces, quae singulas personas vel alia accidentis diversis formis denotant.

126. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 2 cfr Stoicorum doctrinam in Stephani scholio ad Dion. Thr. 251, 4 H. (891. 23 B.): ὁ δὲ παρακείμενοϲ καλεῖται (scil ὑπό τῶν Ϲτωϊκῶν) ἐνεϲτὼϲ ϲυντελικόϲ, τούτου δὲ παρῳχημένοϲ ὁ ὑπερϲυντέλικοϲ, et apud Prisc. VIII § 54 415, 23 H: sciendum, quod Romani praeterito perfecto non solum in re modo completa utuntur, in quo [an qua?] vim habet eius, qui apud Graecos παρακείμενοϲ vocatur, quem Stoici τέλειον ἐνεϲτῶτα nominaverunt, sed etam pro ἀορίϲτου accipitur. — 3 ἀπροϲδεήϲ ═ non patiens, ut 246, 17. 317, 23. — 4 δεδείξεται: ut videtur, in ea lib IV parte, quae periit. cfr 204, 11. — 5—p 289, 2 Prisc. XVII § 175 p 198, 10 H.: Sed ad pronominis ordinandi tractationem redeamus. sciendum quod coniugata pronomina, quae ϲύζυγα Aristarcus vocat, trium personarum primitiva seu derivativa invicen pro se poni per confusionem personarum ideo nec figurate possunt, quomodo nec verba, quia tres solas [lege singulas] voces in tribus personis habent: aei, tui, sui; mihi, tibi, sibi . . . — 5 ἀναμεμεριϲμέναι. vide Adn. ex. ad 280, 3 huius ed. — 8 ἠπορήϲαμεν: 195, 8.

127. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἐνεϲτῶϲαν] ϲαν in ras A2. dubitari potest an A ἐνεϲτῶτοϲ scripserit. Schoemann*: melius aut παρῳχημένην aut ἐνεϲτῶτοϲ scripsisset ‖ 2 οὐδὲν om B ‖ 3 ante ἐν add ὡϲ LCB | οτι αυ λεγομεν γέγραφα ἄν AII in mg 4 δέδεικται LCBb, quod RSchneider comm. 267 praefert quia putat Apollonium hic remittere ad eam libri περὶ ϲυνδέϲμου partem, quae periit ‖ 5 Α δὴ] αι η in ras A ἀναμεμεριϲμέναι] ανα om A1, add A2 ‖ 6 παρεμπεϲούϲαϲ L 7 αὐτῶν] ων ex ηϲ factum in L ‖ 8 ἐν om A1, add A προειρημένοιϲ | B ‖ 10 prius καὶ] fol 123 v L | post το παρνα rasura in A

128. ARGVM. § 23. patet eas voces, quae carent consequenti in diversas personas flexione, peccare non posse in consequentem personarum usum. si vero eaedem (velut αὐτόϲ) consequenter flectuntur in genera, casus, numeros, ita coniungendae sunt cum ceteris enuntiati verbis, ut non neglegatur norma, quae in utendis his flexionibus observanda est (dicendum est ἐμὲ αὐτόν, non ἐμὲ αὐτοῦ vel ἐμὲ αὐτούϲ). — rursus siqua vox genera non distinguit, ut ϲύ et ἐμοί, non peccabimus copulantes eam cum vocibus diversa genera notantibus, ex. gr. ϲύ cum αὐτόϲ vel cum αὐτή. nam vitium hic nullum est, quia nula forma feminini generis iuxta ϲύ exstat, qua vitium detegatur. — similemque ob causam ὅδε et

129. TESTIM ET ADN. EXEG 1 — 2 cfr Prisc. XVII § 178 p 199, 6—8 H —3 — 5 Prisc. XVII § 176 198, 17—20: ipse autem et ille et hic et iste et is figurate et pro prima et pro secunda solent accipi, quippe cum non habeant sibi coniugatas primas et secundas, quibus impediantur pro illis accipi. —4 κατὰ ϲυζυγίαν. cfr 181, 23. — 6—7 ἐν τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ, ea qua decet consequentia, quae sane prorsus superflua sunt, iunge cum ἐρρυηκέναι τὸ ἀκόλουθον. — 10 τῶν προκειμένων referenda videntur ad γένουϲ, πτώϲεωϲ, ἀριθμοῦ. — 12 ὑπαγωγὴν. vide Adn. crit.

130. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 γράφει] γράφε A L ‖ 3 τρίτου] ου ex η corr L 5 οἶμαι] fol 51r A. ‖ 7 καὶ—ἀκολουθία om A1, add A2 in mg τὸ om B | προϲώπου] ου in ras L | ακολουθιαν L, sed αν ab L ‖ 8 παρὰ] περὶ B | του προϲωπου A1, corr A2 | αμαρτηϲεται A1, quod ita interpretandum videtur ut vox ipsa dicatur non peccare, ἁμαρτηθήϲεται A2LCBb ‖ 9 ἐν γ. ἀκολουθίᾳ b, ἐκ γ. ἀκολουθίαϲ codd. et ceterae edd. ; 10 ἐμὲ] prius ε in ras A αὐτόν] αυτῶν AL1, corr L3 ‖ 11 αἳ] ὅτι αἱ Hilgard ‖ 12 διακρίνουϲαι LCB | ἀκώλυτον] ἀκόλουθον CBb | ὑπαγωγήν] Kayser* coniecit ἀνθυπαγωγήν, quod 19, 12. 74, 3. 76, 18 responsionem significat, ut saepe passivum ἀνθυπάγεϲθαι idem valet quod responderi vel opponi (e. g. 19, 25. 20, 4. 6. 15. 73, 27. 74, 8. 9; 121, 21. 321, 8). invenitur autem apud Ap. alter quoque usus ἀνθυπάγεϲθαι verbi, quo idem ac substitui significat (velot 12, 9. 22, 9. 293, 26), quem sensum hic Kayser nomini a se coniecto tribuisse videtur, ut dicat technicus, ϲύ ἐμοί similia substitui (pro nominibus) in omnibus generibus st traditae scripturae aliquatenus patrocinantur ei loci, ubi ὑπάγειν Ap. usurpat, 88, 11. 235, 7. de coni. 251, 8: προϲλαβὼν τὸν μήν (scil ὁ καὶ) ἀποδεικτικὸϲ γίνεται, πάλιν ὑπαγομένηϲ ἐναντιώϲεωϲ. fortasse interpretari licet: non est impedita horum pronominum (fn usum) introductio in omnibus generibus

131. 207 s

132. 207 b

133. οὗτοϲ (som minues quam αὐτόϲ] cum primae quoque personae pronomine iungere licet. — atque etiam ea difficultas hac deliberatione solvitur, quae in ἑαυτούϲ posita est, ubicumque non tertiam, sed primam [vel secundam] personam designat. nam hunc usum falsum esse probaretur, si ἐμαυτούϲ [et ϲεαυτούϲ] exstaret. quonian autem ἐμαυτούϲ (et ϲεαυτούϲ] deest, ἑαυτούϲ sine dubitatione etiam primae [et secundae] personae tribui potest.

134. ARGVM. § 24. Idem observari potest in verbis. quicumque enim modi in personas et numeros flectuntur, simul produnt hac sua flexione, quae peccata sunt contra personarum numerorumque usum. infinitivus vero, quis horum

135. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3—4 Prisc. XVII § 178 199, 3—5 H.: ille ego et tu ipse et hic ego et iste ego et omnia tertiae personae pronomina exceptis sui et eius derivativo suus licet et primae et secundae figurate uni eidemque coniungere personae. — 4 προείπομεν¨ 124, 12. — 4 —5 λύεται κἀκεῖνο τὸ ἄπορον. vide 195, 18 —196, 25 cum Argum et Testim. ad 196, 25 — 7 —8 ἀνεξέλεγκτον —ἐποιἤϲατο. pronomen tertiae personae ἑαυτούϲ cum nem coarguatur (condemnetur) ἐμαυτούϲ et ϲεαυτούϲ formis, libere ponitur etiam in prima et secunda persona. cfr ad ἀδεεϲτέραν usus ἄδεια nominis, nbi licentiam significat, 37, 20. 289, 3. de pron. 38, 3. 39, 16. 40, 2. 69, 19. ad comparativum vide Adn. exeg. ad 88, 8 huius ed. — 12 ἐπιτρέχει. cfr 41, 6. 81, 6. 245, 25 ubi verbum cum nudo accusativo construitur.

136. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 αὐτόϲ] όϲ ex ή corr L1 | ἢ] fol 124r L | ϲυ αυτοϲ ϲυ αυτη εμοι αυτω εμοι αυτη A in μγ | αὐτῷ] αυτο A1, corr A ‖ 2 τοιοῦτον LCB ‖ 3 — 4 ὁ αὐτὸϲ-προείπομεν] aptius haec verba legerentur post προϲώπου l. 5 pag. antec. ‖ 3 τῆϲ τοῦ B | ὅ δε A, acc. ab A | ακολυτον A1, corr A2 ‖ 4 ὅδ᾿ ἐγώ evanidum in L | ὁδ᾿ εγω οῦτοϲ εγώ AII in mg ‖ 6 ὰν] om εἰ] η A |διηλέγχετο] η ex ε corr L3 | ὑπὸ] ἀπὸ L1C, corr L2 | ἐμαυτοῦ ALCB, sed in B supra scriptum οὺϲ | 7 καθεϲτὼϲ] καθεϲτὸϲ A2Bb. cfr 27, 7 et 16. 39, 20. 317, 12 et Choerob. ad Theod. II 313, 22 HIlg. 834, 10 G.: ἰϲτέον ὅτι τὸ ἑϲτώϲ καὶ βεβώϲ καὶ τεθνώϲ καὶ γεγώϲ διὰ τοῦ ῡ γράφονται, δηλονότι κατὰ τὰ οὐδέτερα ‖ 8 τῶν προϲώπων A A2LCBb, το προϲωπον A1. cfr ad. κατά cum genetivo coniunctum 80, 19. 99, 12. 107, 19. 259, 19 ‖ 9 κἀπὶ A2LBb. καὶ ἐπιρρημάτων Ϲ | ῥημάτων δὲ] των δε om A, add A2; δὲ om B αἱ om B ‖ 11 περι απαρεμφατων A in μγ ‖ 12 ἅπανταϲ] ἐπὶ πάνταϲ B

137. accidentium expers est, indifferenter cum omnibus personis et numeris iungitur rursus cum activam, passivam, mediam διάθεϲιν (affectionem) et tempora distinguat, nen latet, quodcumque cum horum usu legitimo in infinitivis pugnat.

138. ARGVM. § 25. denique consentaneum est infinitivum, quia affectiones animi personae loquentis [quaw ceteri modi significant] denotare nequit, pro omnibus aliis modis usurpari, si adicitur id quod alterius modi proprium est, atque omnes alios modos in infinitivum [ex qua generalissima verbi forma originem ducunt] reverti posse, velut pro γράφε imperativo dicere licet γράφειν ϲοι προϲτάϲϲω, ubi ad infinitivum accedunt quas ipse designare non potest significationes personae et iubendi.

139. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 παρά ut 31, 3. 196, 1. — 4 ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ, inclinationis animi, quae modis verbi signifcatur excepto infinitivo. cfr 31, 24 et 26. 32, 5. 229, 25 et ψυχικὴν ἔννοιαν 208, 7 et Choerob. in Theod. II 5, 4 H. (471, 20 G.): τὰϲ ἐγκλίϲειϲ οἱ παλαιοὶ καὶ τὰϲ διαθέϲειϲ κοινῶϲ ἐκάλουν διαθέϲειϲ, καὶ λοιπὸν ὕϲτερον διεμέριϲαν, καὶ τὰϲ μὲν ψυχικὰϲ ἐκάλεϲαν ἐγκλίϲειϲ, τὰϲ δὲ ϲωματκὰϲ διαθέϲειϲ. ad ϲωματικὴν καὶ ψυχικὴν διάθεοιν verba, quae leguntur de pron. 18, 17, vide RSchneideri comm 38. — ψυχ. διαθ. ἡ ἔγκλιϲιϲ ἀμοιρήϲαϲα. ad conlocationem verborum vide Adn. crit., ad rem cfr verbi ὅρον Apollonianum in interpretatione Heliodorea artis Dionysianae 71, 24 Hilg. (882, 20 B.): ῥῆμά ἐϲτ μέροϲ λόγου 〈ἄπτωτον〉 ἐν ἰδίοιϲ μεταϲχηματιμοῖϲ διαφόρων χρόνων ἐπιδεκτικὸν μετ᾿ ἐνεργείαϲ πάθουϲ 〈οὐδετέρου〉, προϲώπων τε καὶ ἀριθμῶν παραϲτατικόν, ὅτε καὶ τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ διαθέϲειϲ δηλοῖ. ad cuius definitionis partem extremam Hel. adnotat.: φηϲὶ δὲ προϲώπων τε καὶ ἀριθμῶν εἶναι αὐτὸ παραϲτατικόν, καὶ οὐκ ἀεί, ἀλλ᾿ ὅτε καὶ τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ διαθέϲειϲ δηλοῖ,. ὅ ἐϲτι τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ βουλήϲειϲ, ἵνα περιλάβῃ καὶ τὰ ἀπαρέμφατα· ταῦτα γὰρ ψυχικὴν βούληϲιν μὴ ἐμφαίνοντα οὔτε προϲώπων οὔτε ἀριθμῶν ἐϲτι παραϲτατικά. cfr etiam Choerob. in Theod. II 3, 22 — 4, 26 Hilg. (469, 30 G.) et RSchneider VII 582. — 5 post παϲῶν cogitando supplendum τῶν ἄλλων. — 6 πᾶϲαν ἔγκλ. εἰϲ τ. ὑποϲτρέφειν. subaudi οὐδὲν ἐμποδίζει et cfr ad sententiam 31, 10.

140. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἡμᾶϲ] υμαϲ A ‖ 1— 2 γραφειν υμαϲ om A1, add A2 in mg ‖ 2 κἀπε A2CBb οὐκ] fol 124v L. ἀμοιρεῖ] in A. post α rasura 1 — 2 litterarum (πο?) ‖ 3 ἀκόλουθον B | ἐπιδείκνυται] A2 ν post υ add, L δείκνυται ‖ 4 ante ψυχικῆϲ add ἡ, post διαθέϲεωϲ om ἡ LϹ. quam articuli conlocationem praetulit Ska lV 4*: talem enim attributi divisionem (ψυχ. διαθέϲεωϲ — ἀμοιρήϲαϲα) haud raram esse apud Apollonium. hand dubie. at ψυχ. διαθ. ἀμοιρ. melius praedicato tribuitur, quia indicat, cur infinitivus non impediatur | ψυχικῆϲ] ψυχῆϲ B, in A supra ψυχηϲ scriptum ικ, sed pr. m. ante ἔγκλιϲιϲ add, quod facile mente suppletur, ἀπαρέμφατοϲ Bb, ἀπαρεμφάτωϲ L, ἀπαρεμφάτων Ϲ; in mg scr. E argumenti indicem η απαρεμφατοϲ ‖ 6—7 το γαρ bis scriptum, semel inductum in A ‖ 7 δυνάμει ἴϲον ἐϲτ ei. Uhlig coll. 107, 27. 152, 3 | τῷ] το A

141. 208 s

142. 208 b

143. Si quae flexiones sine ullo discrimine consonant, excluditur permutatio earum et soloectsmus.

144. c. VII.

145. ARGVM. § 26. Ex participiorum quoque usu hoc demonstrari potest, quod supra ex infinitivis probavimus, incongruentiam ibi fenum locum habere, ubi exstat diversitas formarum. caret participium distinctione personarum et modorum, quocirca γράψαϲ ἀνέϲτηϲ aeque ac γρ. ἀνέϲτην dicere licet, γράψαϲ ἀνάϲτηθι aeque ae γρ. ἀναϲταίην. habet vero participium distinctionem temporum et activas, passivae, mediae condicionis. quae distinctio si neglegitur, incongruentia exsistit.

146. ARGVM. § 27. Ubi formae coincidunt (sine ulo discrimine consonant) generum diversorum vel casuum vel personarum vel aliorum nominis verbive

147. TESTIM. ET ADN. EXEG 1 — 4 cfr 231, 7 —12. — 6 ἀκριβώϲομεν: infra 240, 12 — 244, 22. — 10 ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων μετάληψιϲ, si verba in participia mutantur. — 11 — 12 ψυχικὴν ἔννοιαν. quod alibi appellatur ψυχικὴ διάθεϲιϲ, vide Adn. exeg. ad lin 4 antecedentis pag. — 17 ϲυνεμπεϲόντα de plane consonantibus eiusdem

148. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 ἀμοιρεῖ LCB | περιπατοίηϲ] η in ras A2 ‖ 3 τούτων] τρίτων ci. Uhlig. nam sic differunt sb antecedentibus exemplis sequentia, ut in bis tertiae personae verba in infinitivos convertantur 4 ηὐξάμην Βb | Διονύϲιον] διονυϲιοϲ A, διονυϲι et supra ϲι L, add supra ν L ‖ 5 προϲέταξα Bb | διοτι A, sed post o parva rasura. hic incipit fol 51 v A ‖ 6 ἀκριβώϲομεν] ν in ras duarum litterarum A2, A fortasse ἀκριβωϲόμεθα. sed ἠκριβώϲαμεν etiam A exhibet 312, 5. 26. medium, quod testibus minime caret, bic ortum esse videtur ex subsequenti διαληψόμεθα | ἐν v] fol 125r L 9 περι μετοψων A in mg | κἀκ A2LCBb | προδιδωϲι AL1B, ϲ post o supra add L 10 τὸν] τῶν A 11 αὖ τὴν] αυτον A, αὐτὴ L1, αὕτη L3CBb, sed in adn. Bekker: praestet αὖ vel ἡ αὐτή. scribi potest praeter αὖ τὴν etiam αὖ τοῦ ψυχῆϲ H, in A ipsa pr. m. ψυχηϲ mutavit in ψυχικηϲ. cfr Adn. ex. ad lin 4 pag. antec. 13 παρὰ AL b, περὶ L3CB | ἁμαρτάνοντεϲ AL1, corr L3. an ἁμαρτάνοντέϲ ἐϲμεν? ‖ 16 ϲυνταγειην A ‖ 17 ϲυμπεϲόντα LCB. vide RSchneideri comm. 168 ad 151, 5 ante πτῶϲιν add κατὰ LCB

149. 209 s

150. 209 b

151. accidentium, quibus hoc (ἡ ταὐτότηϲ) evenire potest, ne ibi quidem incongruentes constructiones exsistere possunt: velut θεόϲ de dea quoqne dictum recte se habet sed quae adiectiva nomina flexione triplex genus discernunt, eorum forma masculina nomini generis feminini adiecta repugnat nomae.

152. ARGVM. § 28. lta permutatio generum, quam in illo Atheniensibus

153. vocis flexionibus dicitur, ut 45, 26. de pron. 54, 22, aliis locis, et ϲυνέμπτωϲιϲ 52, 5. 8. 10. 13. (alibi de vocibus diversis, quae sono inter se non differunt). cfr Ska 9 **.

154. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 3 Prisc. § 179 199, 18 H.: psa confusionecom licentia datur in diversis ea significationibus accipere (scil indiscreta genera vel numeros vel casus vel tempora). — 2 ἐν λόγῳ. cfr 200, 25: ratione, iure. — 3 τὸ ϲυγκεχυμένον τῆϲ φωνῆϲ ut ϲυνέμπτωϲιϲ de flexionibus vel vocibus sententia omnino diversis, sono non discretis, cfr 26, 8. 50, 27. 57,14. 138, 15. propter hanc confusionem subinde accidit, ut voces primo obtutu falso constructas et mse intellectas deinde videamus aliter constructas recte se habere. — 4 τριγένειαν de es flexione, qua singula trai genera suas habent terminationes, ut [de adv.] 201, 11 ἔϲτι τινὰ τριγενῆ, ἐν ἑκάϲτῃ φωνῇ λεγόμενα, καλόϲ καλή καλόν, et de adv. 167, 18: ἔϲτι τὸ οὕτοϲ οὐ μοναδικόν, τριγενὲϲ δέ. cfr RSchneideri comm. p 24—25 —7 ἀνενδοίαϲτον. quod recte se habet, vituperari nequit, ut 20, 28. 93, 15 (non id de cuius genere dubitae non licet). — cfr Aristonicus in schol. A ad B 742 (p 77 Friedl.): ἡ διπλ5, ὅτι ἀντὶ τοῦ κλυτὴ κλυτόϲ εἶπεν, idemque Aristonicus in schol. A ad Σ 222 (p 284 Fr.). — 12—p 284, 4 cfr 72 12—13 huius ed. cum Adnot. exeg. et vide eandem de τώ duali θηλυκῶϲ usurpato sententiam

155. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 οὐ om B ‖ 2 καταγινόμενα] post add supra γ A2. ab hac voce inc. fol 125v L. μέτειϲιν] post τ parva rasura in A 3 δυναμένην] η in ras L | ἐγκεχυμένον LCB ‖ 4 prius τι AL, τιϲ B, τὸ b eum Porto, quia, nt Bekker ait, non eadem est ratio locorum similium 43, 16. 86, 18. 287, 9. at non ea videtur dissimilitudo esse, ut contra librorum auctoritatem mutari debeat | ϲοφοϲ κλυτοϲ AII in mg ‖ 7 ανενδυαϲτον A | τὸ om LCBb ‖ 8 ταὐτὸ CB ‖ 9 A in mg repetivit κλυτὸϲ Ἱπποδάμεια et ἄγριον ἄτην ‖ 11 ἄτην] αἶγα coniecerat Sophianus Iliadis O 271 secutus, recepit Portus et s ‖ 12 παρ’ A, παρὰ CΒb, περὶ et Ἀθηναίουϲ L. ‖ 16 ἀπεδείζατο B | ϲυνόντι] τι A2 in ras

156. usitato μὰ τὼ θεώ habemus, posita non est in nomine, sed in articulo. nam θεόϲ de utroque genere, ut diximus, usurpare licet, nec comparari hoc θεώ potest cum locis Hesiodi Homerive, ubi participia dualia masculini generis contra congruentiae normam de feminis dicuntur

157. ARGVM. § 29. ln ps articipiorum et infinitivorum temporibus simile quid observare licet. γράφω indicat praesens tempus itaque ἐχθὲϲ γράφω dicere non licet. γράφων autem participium est γράφω indicativi. ergo ne γράφων quidem ἐχθέϲ licitum esset. attamen incongruentia non exsistit hac coniunctione, quia coincidentia (ϲυνεμπτώϲει) ft, ut praesentis participium etiam imperfecti sit res inde quoque apparet, quod pro ἔγραφον καὶ ἠνιώμην dicere possumus γράφων

158. apud scholiastam ad Aristoph. ran. 1378 παρὰ τὼ πλάϲτιγγ᾿: τὸ ϲχῆμα Ἀττικόν, ὡϲ τὼ χεῖρε, τὼ πόλει καὶ νὴ τὼ ϲιώ, pro quo Lobeck. Rhem. 331 diet eum. θεώ scribere debuisse. aut τὼ θεώ, τὼ ϲιώ haud inepte scripsit, nam figurae atticae nomine, quippe quae posita sit in articulo τώ, etiam dorica forma appellari potest.

159. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ad ἐδείκνυεν subandiendum (niti addendum) est ἄν sqne enuntiatum condicionale: εἰ μὴ ἔν ϲχήματι ἦν τὸ ἄρθρον. cr ad ἄν omissum Adn. crit. ad 22, 15 huius ed. — 8 — 6 cfr Ariston. in schol. A ad Θ 455 (p 149 Fr.): ἡ διπλῆ, ὅτι ἀρϲενικῶϲ τὸ δυικὸν ἐϲχημάτιϲται, πληγέντε ἀντὶ τοῦ πληγείϲα. κα Ἡϲίοδοϲ «προλιπόντ᾿ ἀνθρώπων» (Opp. 199. Hesiodi codd. ἀνθρώπουϲ) ἐπὶ αἰδοῦϲ καὶ νεμέϲεωϲ ἀντὶ τοῦ προλιποῦϲαι (legendum προλιπούϲα). Sehοl. Townl. et V ad eundem versun: ὡϲ «καλυψαμένω χρόα καλόν». — 9 εἴγε hic non habet vim causlem (qui frequentissimus eius apud Ap. usus est), sed restrictivam (si modo, wenn wenigstens). cfr 121, 12.

160. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 ἀρρενικόν] ex ω feeit A5, ἀρϲενικόν C ‖ 6 ἐφ ex υφ corr A1 | κεραυνῷ] fol 128r L. ‖ 7 τὰ ante τοιαῦτα om B | δι᾿ add Dudithius, recepit b, om codd. | αὑτῶν CΒb, αυτων A, αὐτῶν L ‖ 9 ab παντων fol 52r A incipit | χρόνων Uhlig, γενῶν codd. et edd |ante εἴ punctum, non virgulam habet b cum s ‖ εἴ γε A L, εἰ δέ Bb, δ supra γ scr. C | μὴ om Bb cum et Porto ‖ 10 γινώϲκει B sed supra scr. οι. post hoc verbnm perperam virgulam, non punctum habet b cum s ‖ 11 ὁμόλογον—οἶόν τε om LCB οὐ φαμεν εχθὲϲ γράφω A repetivit in mg ‖ 11. 12 et 236,1 ἐχθέϲ] χθὲϲ LB ‖ 12 ἐπί] ι in ras A2 ex ει ‖ 13 ante γράφων add ὁ B | ἐϲτίν om LCB ἦν om LC

161. 210 b

162. 210 s

163. ἠνιώμην. — nec magis incongruus est infinitivus praesentis cum hoc adverbio coniunctus. aque etiam aoristi infinitivo adverbia diversorum temporum addere possumus; sed futur infinitivis adverbium praeteriti temporis adicere non possumus.

164. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 8 Prisc. XV § 180 199, 28 H.: participia praesentis temporis et infinita eadem etiam praeteriti imperfeci sunt: licet igitur utrobique ea proferre, ut scribens hodie proficio et scribens heri proficiebam, et scribere volo hodie et scribere volebam heri. — 5 μεταληφθὲν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ ita intellegendum est, ut cogitetur ἐκ τῶν ὁριϲτικῶν τοῦ ἔν. καὶ παρ.: sicut modo μετάληψιϲ appellata ab Ap. est ea motatio, qua et γράφω et ἔγραφον in γράφων converti potest, ita siquis pro verbo finito γράφω vel ἔγραφον infinitivum usurpat ab verbo eveniendi pendentem, is μεταλαμβάνει praesentis vel imperfsoti formam in eandem formam infinitivi modi cfr 232, 5. 241, 25. 243, 13. 256, 9, et Hoerschelmann mus. rhen 1880 (XXXV) 386. —8 ϲυνέβη ϲήμερον. vide Adn. crit — 10 ἀϲυνεμπτώτου. vide Adn. crit.

165. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 εχθὲϲ γράφων repet. AII in mg 3 ἡ om A1, supra add A2 ‖ 4 γράφων ἠνιώμην in mg repet. AII | subsequentia (τῶν ἐπιρρημάτων et ϲήμερον γράφειν) et Priscianus supra in Testim. citatus suadent ut post ἠνιώμην tale qnid intercidisse putemus: δι᾿ ὃ οἶόν τε φάναι καἲ ϲήμερον γράφων ἀνιῶμαι καί ἐχθὲϲ γράφων ἠνιώμην | κἀπὶ A2LCBb 5 γὰρ] δὲ B ‖ 5 — 6 καὶ παρατατικοῦ] RSchneider ci. εἰϲ παρατατικόν. vide Adn. ex. ‖ 7 γὰρ om LCB ‖ 7 — 8 ϲυνέβη ἐχθὲϲ γράφειν in mg reret. A 8 ϲυνεβη ϲήμερον γράφειν] RSchneider ci. ϲμβαίνει ϲ. γρ. conl. Prisciani exemplis supra exscriptis: scribere volo hodie, scribere volebam heri ‖ 8—8 9 oὔ γε] fol 126v L ‖ 9 τῶν] τὸν LCB ‖ 10 alterum γράψειν om LCB ‖ 16—11 ἀϲυνμπτώτου] Kayser adnotat: ═ ἀορίϲτου, AButtmannn hoc substitui vult vel certe scribi ἀϲυνεματώτου καὶ ἀορίϲτου. at aoristi modi obliqui adeo non excludunt ϲυνέμ- πτmϲν, ut magis quam cetera tempora admittent. quin etiam fndficativus aoxsti duo tempϲra signifcare videbstuxr Apollonio, de adv. 124, 21: ὁ κολού- μενοϲ ἀόριϲτοϲ, προιλαβλν τὸ πάλαι, ὑπερϲυντέλικοϲ μᾶλον ἀκούεται. ἕπεριέχει γὰρ τὸ nπαρψχημένον τοῦ παρακειμένου καὶ τοῦ ὑπερϲυντελίκου. er Βtephsm. ad Hice. Thr. 249, 20 Hig.(p 889, 28 B). ϲύν μὲν τῷ dρτ ταὸτδν δόναται τῷ παρακειμένῳ, . . . ϲϲδν) τῷ δὲ πάλαι ἴϲον δύναται τῷ ὑmερϲυντελίκῳ. faturum empus, cui aoristus hoc loco οppontu, ἀϲυνέμπτωτον est, aοristus eontra εϲυνέμμπτωτοϲ, quod vοcabumm, quamquam slimde non notum, reponendum. vidter (ictum ut εὐμετάετωτοϲ) β 11 prius γράψαι om B

166. Asevε. β ξθ. item eoincidentiam activae afξectionis εἰ passivae videmus in mediis vsrborοm formis, quae modo actionem modo passionem fgmf- fcsnt. nam ἐλουϲάμην apparet abo ἑλουϲα difnre et passivam vim hebere, e contrario ἔποιηϲάμην iuxta ἐποίηϲα usorps3i sensu activo. quem mediorum duplicem vim qui ignorent, opinnmtnr nonnusquam passivas foιmas pro acriis usmpari, qnod hεnd leve orationis vitium esset: incongrua enim feret. si igitux perfecta secunda, vεlnt κεκοπώϲ, πεπληγώϲ [quae om acteo gemεrt, sed medio triδεenda sunt), et imperfecta, quelle est ὁρᾶτο, actionem signifcant, hoc non ft pe mutatione gmmerum, sed qnia media verbδa et pasdionm et actionem εigmi- fcare possnmt.

167. rssrκ. xv Ann. exso. 1 Psc.XVD ἐ 182 200, 5 Β.: communia εerδa fam ucteαm quam poseeam(omeructemem cecuptsnt. Βἔπιδείξομεν:276,1θseqq. sed ἀκριβέϲτατα haec demonstrait Ap. in rhematico suo, quod apparet ex sorum. expoaiitionibus, qui ilo Hbro usi sunt, Macrobio de difer et societatibδus raeci latinique verbi 627.4 -e28.19 in ram. lst.V ed Eeil, Prisciano inst II cap.2 § ~ seqq., Ϲhoerobosco ad Theod. can. veαbslssD 9.4 -22.100,6-102,26 Heg.(p 476 et 579 siεf). - 4 ἔλουϲάμην κ laεatus sum mea ysius opera. clx Macrob. l. l. 627, 36: εἴα quoque pαsεca hoc momine, id est μέϲα, eecantmr, ut ἠλειψάμην, ήϲάμην, ἐλουϲάμην. saec emim licet τfϲ μέϲηϲ διαθέϲεωϲ dcaat, nἔd famem αhιud eigmdcα5t aei πfθοϲ: nam hoc et λειψάμην quod λείφθην. Ϲhoerob. l. l. 2, 8: τὸ μὲν γὰρ ἐγραψάμην ἐνέργειαν δηλο ἀντὶ τοῦ ἔγραψα, τὸ δὲ λουϲάμην πάθοϲ παρίϲτηϲιν ἀντὶ τοῦ ἐλούϲθην. et 100, 30-35. - B ἐτριψάμην dfegrtεs vel detersus sum mea ipsius opera, quod foftasse fn palaestris audie- batur, icut πλειψάμην. cr schol. dliodori sd Dionys. Thr. 401, 26 Hig: ἐνεργητικῶν μὲν μόνων ἐγραψάμην ἐφάμην, παθητκῶν δὲ μόνων ἐτριψάμην πλει- ψάμην· ϲήν γὰρ ἔχουο δύναμιν κατὰ ϲημαϲίαν τῷ ἐτρίφθην καὶ πλείφθην παθη- τικῷ τύπψ. - 6 ὁτὲ μὲν ἐνεργητικἡν, ὁτὲ δὲ παθητικὴν. parm acicam (velut ἔποιηϲάμην), paεttm passieesm (velut ἐτριψάμην, ἔλουϲάμην). - Β παράκειται ἐποιηϲfμην. Heliodorms l. l. 401, 3ξ: τὸ ἐποιηϲάμην ὲν φωνῇ παθητικῇ ἐνέργααν ϲημαίνει, ἴϲον γάρ ἔϲτι τῷ ἔποίηϲα. diemntur hoc medium et προηκάμην aetfia formis παρακεῖϲθαι, qdia smmsu non difξerumt ab eis, οἱ difmt ἐλουϲάμην ab ἔλουϲα.

168. μns. cmv., msc. scs. 1s Al.CBh. 1 περὶ διαθέϲεων A ng 1 2 μέϲα om. ALϹ, μεϲότητοϲ add Βb, cui μέϲα praetulimus, quia faeilios post mtecedens καλούμενα omitti poteret 1 4 ἁμαρτάνονται L.) 1 Β κεὶ mle ἐποιηϲάμην om. βb. καὶ ἐποιηϲάμην trsicinndum videtur post ἐτριψάμην. ac fοztssse post ἐποιηϲάμην adiciendum καὶ προηκάμην post ἔχει fn A. rasura unius litterae 7 τοῦ ἐλουϲα τὸ LC β 8 τὸ ἐποίηϲα τῷ Bb |ἔτι ίn ras A , ἐϲτι2 A τῷ προῆκα τὸ AL., τὸ πρ.τῷ A2Bb.

169. 211 b

170. 211 s

171. μaevx. β 31. Etiem diversae verborum personae coincidemt (eadem

172. rxsκ. xv μns. exse. Β 7 ea eεrfe εerὸi μormα, quae φύϲει est aetiea, u4 ἔποίηϲα, a5d4 ea, quae nufurα est pusεeα, amc αectonum commsfaf4omem 4gοrαt. ἔποιηϲάμην enim acm natura, sed usa activum est. - 8 εἰ 1θ Aziston. in schol A. ad 8 60ip 215 Ht.): ἡ διπλ, ὅτι ἀντ τοῦ κόπτων, idemque in schol. A ad B 264 (p 65 Er): ἡ διπλ3ῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήϲϲων τὸ παθητικὸν παρείληφεν (ok ad 6 763 ππεπληγυα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντί τοῦ πλήϲϲουϲα τῷ παθητικφ). MscrobV 628.13E.: πέπληγα cero, ἀφ’ οὖ τὸ επεπληγὡϲ ἀγορῆθεν3, καὶ κέκοπα, ἀφ’οὖ τὸ εἀμφοτέρω κεκοπώο, fam de actu quom de pαseome d4cuntμr. Rectum eet emim§ et πεπληγώϲ ϲε et πεπληγὼϲ ὑπὸ ϲοῦ, επεπληγὡϲ ἀγορῆθεν3 καὶ εράβδῳ πεπληγυῖα . perfeca secmda activa iam Dionysina Thrax μεϲότητι adscripsit, quae, ut sit, ποτὲ μὲν ἐνέργειαν ποτὲ δὲ πάθοϲ παρίϲτηϲιν. vide Adn. ad Dion. 49, 2- 3 in ed. Τhl. -
ἔφθαϲαν λθον. cf2 iura 217,23. 218.8. de adv.130,9: τὸ ῥῆμα φθάνει ἐπί τν εὐθεαν τοῦ ὀνόματοϲ. Ϲhoerob. ad Theodos. H 100.13 Hg. 579,12 O.: μέϲη διάθεϲιϲ λέγεται, ἔπειδὴ ὁ τύποϲ ὁ αὐτὸϲ ἔπ’ ἀμφοτέραϲ φθάνει τὰϲ διαθέϲειϲ, εἰ καὶ εἰϲ ὧν καὶ ὁ αὐτὸϲ κατ’ ἀμφοτέρων τίθεται 18 κα6’ οὖ. genetivus ab

173. Anx mr., mscs. scs. m Al.Bδ. 2 οονται] fol 127r L, οἷοντε A. 4 ἐνεργητικῶν L παθητικῷ om Ϲ λόγου CBb, λόγῳ A L. Βekex eon- Ment 208.15 β 5 γο5ν hlig, ουν A, om L.CBb 6 θfεων B ἀντ] fol 52ν A ἐποιήθη L. β 7 ομολογωϲ A. (post τὸ rasore umine litterae in A. 13 ἑ om codd., add b β 14 ὅττι AL. ῇ 15 mle τὰ add κω B β 17 θekker: con- enniss legas ἔφθαϲεν. st numsai saepissime varientur apud Ap., vide ESchnsideni comm. 14 1Β ϲυνεμπτώϲει B 19 νικῶ] fol127v L. πρῶτον 5ν πρόϲω- πον B δευτέρου A B, δεύτερον Lb, sed genetivum tuentux 152,19. 338,17. de coni. 242,9: ἡ διά πρόθεϲιϲ ἐπ’ αἰτιατικῆϲ φέρεται (sic A). de adv. 123, 24: ὀ αὐτὸϲ λόγοϲ ϲυντεινέτω ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτιων κοθ’ οὖ A L (uterque cum simis prosodiacis), καθὸ CBb

174. 212 b

175. 212 s

176. forma utuntur). νικῶ primae personne est in indicativo. cum autem imperativus pannii in secanda persona eandem formam accipiet, νικῶ ibi quoque, ubοi de secunda persona dicituα, congruens est, εἰ quidem imperativum sensum habet. atque etiam in tertiam persenam νικῶ trensit, quamquam non sine ulla muta- fione hoc ft, sed addite ι littera muts. si vero sonum tentum respicimus, coin- cidit optativi tertia νικῷ cum ea forme, quae pertinet ad primam et secundam personam, cum prima indicativi et secunda imperati. ergo in tribus personis haec vox conrua esse potest. hoc exemplum ad cognoscenda similia suffeiet eis, qui in declinsmdis verbδis totam fenionum seriem persecuti sumt.

177. κατά praepositione pmmdens ita videtur intehlegi posse, ut ilis locis, ubi inmgitur cum verbis diemmdi, uem pendi, ponmmdi (cfr e.g. 107,19: τὸ οὖτοϲ κατὰ παντὸϲ ὑποκειμένου παρολαμβάνεται). ad quuπ persemαm stgmfcandαm νικῶ lxma Mαbet suxfα se νικᾶϲ μeemαm.

178. rxsrκ. xv Ans. exso. 1 δεύτερον. cum hoc pleonasmo ϲὰ tsleε, quslea legmtux de pron. 23,11: διὰ ῥημάτων .. . ἡ τῶν ῥημάτων παράεϲιϲ ἀναπληρο τὴν τῶν προϲώπων μετάβαϲιν, et supra 17,15-16. de pron.47,12-13. - προϲτακτκὴ προφορά. cf 27.22. 31,17. 78,15. 264,4. 1sπma qκaedam mperatieι, sci passiva temporis praesentis - 2 ἀναμένει de aliυnde acceptis, ut ἀναδέχεϲθαι. ef2 326,1. de adv. 169,22: τὰ προκείμενα τῶν ἐπιρρημάτων (adverbia in ὧϲ α nominibus orta), ἰδίαϲ παραγωγῆϲ οὐ τυχόντα, οὐδὲ τὸν διὸν τόνον ἔχει, ἀναμένει δὲ τὸν πτωτικὸν τόνον, ὅϲ ἐϲτιν ἀπὸ γενικῆϲ πληθυντκῆϲ, et 12,4 et 174,14: ἄπερ οὐκέτι ἀναμένει τόνον λλότριον. vide ΒSebmeideri comm. ad l. de adv.138,25.

179. Ans. cmv., mscs. scs. im AL.CΒb. 1 προφορὰ b atque fem Sophi3mus, διαφορὰ omnes coἅices, quem lectionem Hortus sic putavit corrrverti posse: diersκs modes myerafici I 2 τεθῆται B 4 τρίτου om A~, supra add A 5 om LOB post δόναται add δᾶ B ( cυμπτώεωϲ Ϲ 1 B γοῦν] oῦν L ακοουμενον A. 1 πρὸϲ τὸ -δεύτερον] προϲτακτικᾳῇ LCB, πρὸϲ τὸ ᾶ καί β A. vide Argum. β 7 ἐὲν] ε om A , add A β 8-11 Ἀλκμᾶνι νικφ-ἀνρ] ia A. αἵ ab A~ scriptum, κμᾶνι νικῶι ab A in res, ac subsequonta quoque usque ad ἀνήρ A scripsit (sed in vacuo spatio, ubδi A niLi exaraverat), pro τγρυπῷ autem τροπω scripsit, sient B et fctasse CC. L. in Elemnis verbis δὲ pro δ’ praebδεt. B post dνὴρ add Κθόνει β 12 1ξ ἐϲτν-κατάλληλον om C

180. 213 b

181. Aaavκ. β ξ8. Congruentiae et incongruenfise exempla ex numeris quo- que nominum petere licet. φίλων plmralis cum omnibus generibous iungi potest, qd4a gnmera non disfnguit, neque t8men cum omni casu et numero, velut φίλων περιπατοῦντα inconruens estc st Φλῶν περιπατῶν rursus congruum, ei qddem Φλῶν non genetivus plnrslis est, sed nominativus singdlaris nominis propzii.

182. Aaαvκ. β Bξ. Htiam verborum numeri diversi nonnumquam coincidunt. qno ft, ut nonnose formae verbales de diversorum numerorum subiectis prae-

183. azsrκ. xv Ans. sszo. 2 ἀφορμὴν. ezr 290, 6. utroque loco hoc vocabulum id mignifcat, nmde quis profectus rem siquem recteiudicsre potest. - - 9 eὰε Pzsc. XV 5I § 186 201.3 Β.: emas dames et atlatεus plεreis mobua nomi- num ee premom4nsm sel pereptorεm smrs est per ria geπιεr, s4 ponas, iil4z, αccasαfis. e famem cum ee merbmsloqutmεr,mescldnis ea eem4sagims, cua de comtruro seca, μemunints, cMm ecrα sfrssqκe sgmicafsemem, neure. - 6—8 φίλων poetslaat, ut sibi adsmgαtur pluras (nen sngdlars) gmetiess (pEcyt), st eadem persemα sigmcztεr hoc senetiεo atque φίλων nom4ne, sed geεε em nem pposfmlαὅt. - H1 πόλιν. non ru sus εὐθέῖα ἑνικὴ cofncift, ssd rtrsus ϲυνέμnπτωϲιϲ hic exstitit. - 12β ελιν γὰρ κτλ. hoc enuntiato excusatux quod non βSlura huius generis exempla proferuntur, sed unum rursus suffcere videbatur, sicut eupra lin. 2.

184. Ans. omr., csom. som. is Al. Bb. 1 ὀριϲτκὸν] fol128r L. 1 2 ἀπόχρη] α in res I3 β mle τοϲ addi volmt Portus παρὰ, quia τοῖϲ κεκλικόϲι verba pttabδst ad eos postes referenda esse, mi mumεs smperecte verὸα aclinarsaat 3 ἀνελιπέϲτερονALb,ἐνελλμιπέϲτερον Β.crAdn.cr.ad161,5 εἰ 182,14huius ed. τὰ om L β 4 περί αριθμων E ng 1 Ἕϲτι-ἐππιδeξαι] καὶ ἐξ ἄρ. δὲ τοῦ ἐν ὅν. ἔϲιν αὐτὸ ἐrιδ. B 1 6 τ5ϲ AHuttmsen deleri vult, scilicet ut genetivus pm dieitur absclotus hic legatur st nibil impedit, quin τριγενείαϲ τῆϲ ὑπούϲηϲ sicut γενικῆϲ πληθυντκῆϲ pndest ab ὅν (post ϲύνταξιν rasura quattuor fere litte- rarum in A Γ ταἔτότητα] primum τ om A , add A προϲώπου AΒnttmnn. mutari vult in πτωτικοῦ uπτώϲεωϲ. vide Adn. exeg 1 7 dκατάλληλον] in L primam α litteram omissam postea add ipsa L, κατάλληλον ῦ εἶναι om B 10 5 περιπατοῦντα fol 53r A Φλῶν] ω ex o fectum ab A ent A5 11 aπεριπατῶν] ν om A , add A ενικη ἄ , γενικ Al. Bb, fostaese ἑνικὴ γενκῃ 1 ϲυμπέnπτωκε 1 18 ἔm] περ A L. e 207, 3 ἐνκa] fcl1ssν L

185. 213 s

186. dicari possint, velut ἔλεγον de persona prima singularis numeri et de tertia. plureis.

187. Aaovκ. β Β4. ln eis nominibδus, quas omnes casus propriis terrminsfionibus distinguant, permutatio casuum observa i potest, ubicumque slienns casus pro legtimo ponitus est, qualis constructio aut pro Dg a accipitux aut pro incon- gruentia non accipienda habδetur. huius generis est nominativus pro vοcativο

188. rssrε. xv μAns. sxxo. 4-B ad ἡ ϲυνέμπτωϲιϲ cogitando supplendum τοῦ πρώτου ἑνικοῦ et prins τὸπληθυντικὸν2eferendum adἔλεγον, alterum ad ἔκεῖνοι. -- 6 τὰ Δωρικά. losnn.Alex 3,16: παρὰ Δωριεῦϲι τὸ ἔλεγον ἐκεῖνοι παροξύνουϲιν (Abrens de dial. dor. 26 poposcit παροξύνεται). Macrob. de diΒer p614, 32E. Δωριεῖϲ sn Es serbis, qaae tπ ον mttuat parataticem et proter βραχυκαταληξίαν in tetiα a Sne pαtsmtut4 αceεnfeem, ferram aner4 gurulis dsαrettoms grα4ιt βαρυτονοῦϲιν, ἔτρεχον ἐγώ προπαροξυτόνωϲ, ἐτρέχον ἔκeνοι βαρυτόνωϲ (ubiAhrens iniuria παροξυτονοῦϲιν pro βαρυτονοῦϲιν fagitait et παροξυτόνωϲ pro βαρυτόνuκϲ cf2 adnotationes ad supplem. Dionysii Thr. de prosodiis 107.6 - 109,1 .). - 9 ἀναμεριϲθέντα εἰϲ π. πτώϲειϲ. vide Adn. exeg ad 157, 5 hnins editionis. -- 181ξ Ap.psimo videtur scribδere voluisse: παραδεχόμεθα ἢ κατὰ τὸν τῶν ϲχημά- των λόγον . . . ἢ κατὰ τὸν τοῦ ἀκαταλλήλου λόγον. - 12 -1ξ οὐχ-παρειλημμένη . . . τὸ. ad ὑποπίπτειν cfr 208.13. de adv. 17s.2. ad ἀρχαῖκῇῇ χρήϲει ef2 139,24. κατὰ τὸ αὐτό, eodem modo. cetermm vide Adn. crit.

189. μns. emr, asϲs. scs. m AL.CBh. 1 τῷ] τὸ A , τοῦ l. ε] 5ν B 2-B πρώτου om Bb. A uncis inclueit καὶ ἕνεκα -προϲώπου i B ἡ om B 6 ὑπεξαιρείϲθω l. CB Βylburg: δrtasse roccus μεταβιβαζομένη. at vide e.g. de adv.178,8 β 7 ἐνικὸν] δωρικὸν B β 8 περί πτωϲεωνAP ng l τοιοῦτον L. ~ 16 5ϲ] ϲ B εὐθιμὸτερον 1 18 οὐχ] fcl12a~ L. οὐχ B β 12-18 mle οὐχ nonnula deesse censet lortns, sed supplere omissa non audet. Eayaer~ eonicit scribendum esse: ἡ γὰρ εὐθέα ϲχῆμα ποιὲ τῇ κλητικῇ ϲυνεμnίππτουϲ ἀρχαικῇ χρήϲει ἀπειράκιϲ κτλ. sed lacuna in subsequentibus post παρειλημμέ statuenda est, οbδi videntur huiusmodi verbδa omissa esse: ἐϲτν εὐθεῖα ἐνικἡ ἀντί κλητικῆϲ ἐnππὶ ἀρρενικῶν τῶν μὴ ὀμοιοκατοληκτούντων κατ’ εὐθεῖαν καὶ κλητικἡν, ὡϲ ἔχει. ad ἀρρενικῶν adiecimos τῶν μὴ -κλητικήν propter subsequens ὡϲ ἔφαμεν. cfr in eelim ad lin.1 subseq. pugnae de adv. 202,4 1 12 γὰρ om. A , add supra A post γὰρ add ἐϲτι L β 18 παρειλλημενα A

190. 214 b

191. osurpatus, qui usms non solum vetustos est, sed sexcenties invenitur Atficaeque fgurae nomine appellatnrrq et ex contrario vocativus loco nominativi positus secundnm Macedonum vel Theesslorum consuetudinem. ἴerum in eorum casuum usu, qui coincidunt, nee fgnra nec incongrmentia exsistere potest.

192. τssrκ. er Ans. exso. 1 eft Aristonicus in schol. A ad Γ’ 977 (p 87 Pr ) ἡ διαλῆ περιεϲτιγμένη, ὅτι λιοϲ ἀντὶ τοῦ λιε, ὡϲ κἀκε εδὸϲ φίλοοα καὶ εἀλλὰ φίλοϲ θάνε καὶ ϲόα (Φ 106), et de pron. 110, 3: ἐν ῥήμαϲι παραλλαγὴ προϲώπων . . . καὶ ἐν ὀνόμαϲιν· ἠέλιοϲ γὰρ ἀντ τοῦ λιε, et de adv.] 202.4: πάμπολλοϲ ἡ υμμονὴ τῶν πτώϲεων καὶ (υνέrπτωϲιϲ, δυικῶν ἁπάντοτε ϲυμπιπτόντων, οὐδετέ- ρων τε κατ’ εὐθεαν καὶ αἰτιατιχὴν καὶ κλητικήν, καὶ ἔπὶ τῶν πλείϲτων ἀρρενικῶν κατ’ εὐθεfαν καὶ κλητκήν, ὡϲτε καὶ μέχρι ϲχημάτων ἀνάγεϲθαι τὴν ϲυμπάθειαν, ὡϲ εήέλιοϲ ὅϲ πάντ’ ἐφορᾶο καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια, καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν ἁπάντων. -- 2 de pron. 21,23 tϲωϲ Ἀττικῷ ἔθει εἰϲ ὅϲ εληξεν ἐπ ιλητικῆϲ (scil. τὸ οὕτοϲ) ὁμοίωϲ τῷ εδὸϲ φλoc. -6 e22 supra 46,9. - 4 Ἀττικὸν ϲχῆμα. ezr infra 291,25 et de pron. 21,25. Ϲhoer. in Theod. I 131.12 HHlg: Ἀττικο τὰϲ αὐτὰϲ εἰώθαϲι ποιeν ὀρθὰϲ καὶ κλητικάϲ, οἰον ... ὁ Ααϲ 5 Αἴαϲ, ε5 οὖτοϲ, Αἴαϲ, δεότερόν ϲε προϲκαλῶ3 (Soph. Ai. 89). Θreg. Ϲοr. de dialecto attica 53: τὰϲ εὐθείαϲ καὶ τὰϲ κλητικὰϲ ἐπίϲηϲ ἐκφέρουϲιν. οἰον ὦ οὕτοϲ, ὦ φίλοϲ ἀντὶ τοῦ φίλε, ὡϲ καὶ Ϲοφοκλῆϲ ε9 οὕτοϲ Ααϲ, δεύτερόν ϲε προϲκαλῶα. rammaticns Augustanus de dial. att. ὲ 19: εὐθείαιϲ ἀντὶ κλητικῶν χρῆται· ὦ φίλοϲ ἀντ τοῦ ὡ φίλε καὶ ὦ dνθρωποϲ ἀντὶ τοῦ ὦ ἄνθρωπε. - θ Atticis huno quoqne usum tribmit ~reg. Ϲοr. 41: καὶ τὸ ἐκφέρειν ἔπὶ κλητικῆϲ τὰϲ εὐθείαϲ ενεφεληγερέτα ζεύο . . . εἰππότα Νέϲτωρ . . . εὐρυόπα ζεύο . ..Ἀττικῶν ἐϲτι, ram. Aug. Β: xἰ παραλήψειϲ τῶν κλητικῶν ἀντὶ εὐθειῶν Ἀττικῶν εἰϲιν δίαι (cum eisdem exemplis) tribuit Atticis et Aeolensibδns Excerptum Haroccisnum a HSehneidero in Hibello schϲlastico Lmieburgmsi a. 1894 editem 30 de dia. Att.: Τούτων ἐϲτὶ καὶ ἡ χρῆϲιϲ τῶν κλητικῶν ἀντ εὐθειῶν, ὡϲ καὶ οἴ Αἰολεῖϲ ποιοῦϲιν, ἱππότα ἀντὶ τοῦ ίππότηϲ λέγοντεϲ καὶ νεφεληγερέτα ζεύϲ ἀντ τοῦ νεφεληγερέτηϲ (cfr ibid ὲ 10 de disl.Aeol.). 7 8 οί πρὸ ἡμῶν κτλ. vide Ariston. ad schol. A. ad Β 107 (p 59 Er): ἡ διπλ5, ὅτι . . . καὶ ὅτι κλητικὴ ἀντ τῆϲ ὀρθῆϲ, θυέπτα ἀντὶ τοῦ Θυέϲτηϲ, et cfr Arist. ad Π185 (p 261 Hrt.) ἀκάκητα: ἡ διπλῆ, ὅτι τῇ προϲαγο- ρευτικῇ ἀντὶ τῆϲ ὀρθῆϲ κέχρηται, ἀντὶ τοῦ ἀκακήτηϲ. ὡϲ κυανοχαῖτα ἀντὶ τοῦ υανοχαίτηϲ, et Lebrsii Aristarch. 266 seq.

193. An~. cerr., nmsca. scs. is Al. Bb. 1 ~ 3’ l. πανία A. , corr A 4 5 add 0mig ϲχμα Hb, χρῆμα A L. 1 6 ιλιτικη A , corz A. iren l. 10. et in seq. pag. Hin. 1. 2. 6 (bi). 10 7 θετταλικόν L Γ eπιϲταντο A (non. επεϲταντο, ut Βekker it), supra α scripsit ωϲ A β 11 ἀφίϲταται Cb

194. De coincidentia σύ nominativi et σύ vocativi, quam vocem Tryho iniuria ubique vocativum esse censuit.

195. c. VIII. 214 s

196. 215 b

197. μααvκ. β 8B. Trypho quia nominstii cesus et vocativi coincidemtiam in ϲύ pronomine non agnoit, eneam dedit vitupersmdi adverseris suis. dixit enim , ϲύ aοlins vocativi esse nsque ulitex indiesndum esse de ϲὺ γράφε aut ϲύ γράφειϲ quam de Ἀρίϲταρχε γράφε aut Ἀρίϲταρχε γράφειϲ. adhditque hmmc rationem: nominativum sempex terti8e personne esse, vοcatiyum seenmdse, ϲύ sutem ipsum qboqu esse sscumdse nec fmrum esse, quod vοcstivus exstet fne nominstivο, cum sint etiam nominativi sine vocstivο.

198. rasnκ. ex μns. κxse. 3 16 Pec. XVD § 190 202.8-18 Β.: Ee ts quόqu4e quudαm duὸαeεrun4, nomnoeus att tanfmm an eocαtes . . . et quodam Eεχpo, qu4od A pollonίus urgε4ιt, ocatem eum szs pstαnt, deceptas az omnum voααtsts, gu4 eemsnguntεr secundae peraeae nerἔorn, quod d4cmus tu legis et dscίpale legis. et eft de pron. 51, 18: Τρύφων φηϲὶ μηδ’ ὅλωϲ εὐθείαϲ εἶνοι τὴν ϲύ, κλητικῆϲ δὲ μόνον . . . εαί ιλητικαὶ δευτέροιϲ προϲξποιϲ ϲυντάϲϲονται, Ἕκτορ λθεϲ, Ϲώκρατεϲ διελέξω τοιοθτον οὖν καὶ τὸ ϲ5 λέγε καί ϲύ ϲκάπτεα. atque conferenda est cum hac ἴryphonis refutafione (usque ad 218.19) tota eiosdem a gumenti exposiio, quae de pron. 51,18-54, 3 legitur, et HSehneideri interpretatio. - 1B ππϲτοῦται. vide Adn. crit. ad 14. - 13—303,2 cvr de pron. 51,27 ex Tryphonis argumentatione: εοὐ πάϲηϲ πτώϲεωϲ εὐθεῖα, τοῦ ἀλλήλουϲ, τοῦ ἐμαυτοῦ, ὥϲτε καὶ τῆϲ ϲύ οὕϲηϲ κλητικῆϲ οὐ πάντωϲ εὐθεῖα ἐπιζητηθήϲεται.»

199. μns. cur., mscs. acs.1κ AL. Bb. 1 oo8) ooδ’l.CB ~ ἀντ) ἀνrt LBb( ante ἀντὶ add xx B 1 2 o58) ooδ’ B ϲύμπτωϲιν B 4 ϲωπων αιτοϲ] fϲl 53ν A. (τοϲ] fol129ν L. i πρὸϲ αὐτὸν post ἀντιλέγειν ccllocst B ι 7 rἡὴν] τη A. 1 8 κα om LB (περί τηϲ ϲυ αντωvυμιαϲ A ng β 1θ Bελker: αytus eddefur ὀμολογεν. perperam: nam rectam, non οbHiqnam orstonem habemas ab ὡϲ γάρ usqueadόμολογε 1 12 ιλιτικηA. ,co rA. item l.13.14 (bis). et l. 2. 5.11.12.18 psg.seq. l ἡ om L β 1ξ τε om LCB β 14 ante κλητικὴ add A l. |τῷ καὶ Huttmsnn, τὸ καί A LCb, καὶ τὸ B. πιϲτοῦϲθαι, demonsrure, ab Ap. modo cum accusativo rei demonstratae vel demonstrsmdae usupatur (ex. gx. 1s1,9. 208.3. 214,7 300 10 de pron. 17,24. de adv.151,27), modo cum enumtisto, quod ὡϲ coninctione inducitur (ut 324,28), modo sine obiecti sigmi- fcatione ιut hic et 11 10. 50.23.11e.s5. 205.25) | μὲν hig, μὴ AL Ϲ, γε μὴν L ng et Bb

200. 215 s

201. 216 b

202. Aaovκ. ψ Bθ. use contra ~ryphonem dicta sumt, brεiter exponemus, hoo praefmisso, vocativum ϲύ fortasse magis quam nominativum 1arioni nofmae- que repmare. 1. Perversum est, nominum nommnstivum et pronominum eom- perarε, quoniam hoc est proprium pronominis, ut eins nominativo uti possimus in prima et seenmda pmcsens, ubi nomina nsmrps3i nequeunt. - 2. i ϲύ vοca-- tivns esset, quia seenmdae pexsonse est, εtism ϲοῦ ϲοί ϲέ pro vocativis habmda essent. st revxa, ut haec femgmtur nominum vice in οbδliquis casibus, ita ϲύ in nomnstivο. - 3. 8i in ϲοὶ ὄντι ἀγαθῷ pronominis casus idem est ae participii nomimisquε, non minna hoc valebit in ϲὺ Oν ἀγαθόϲ. - 4 Βi verba semper cum iisdem casibus constrmontux et ἐγ5 in ἐγώ εἰμι nominativus est, appetet εti8m ϲύ in ϲύ εἶ nominstium esse.

203. μsevκ. ψ 87. 5. ε (verbi εἰνά) sempex cum nominativo imgitur, velat Ἀρίϲταρχοϲ εἰ, numquam cum vοcativο. ergo stiam ϲύ in ϲ ε pro nominativo

204. rserκ. zv Ans. sxaa. 1θ παρεϲτήϲαμεν: supra 11ξ, 1ὅseqq. cr 112, 11 atqne de pron. 52, 17 - 19: αἰ δὲ ἀτωνυμίαι -ϲυντάξεωϲ. - 18-p ξM4, 5 ele Pmae TV I 192 203, 3-11 EL.: guod etam aeminaeiei emmism casudιm seemds eeγοεum e5t pundo comiuegεnttεε pgersemts, osfemdunt guμἔgtostiεα verba

205. μns. emr, csϲs. scs. m Al.CBb. 1 ὲπὶ ante τῆϲ αὐτόϲ om LϹ, καὶ-αὐτόϲ om Β β 3 ἐκθηϲόμεθα] fol130~ L. β 4 προϲτεΕεντεϲ A. B παρειλημμενηϲ A, ππαρειλλημμένηϲ C 1 6 fπeρ Βb, ὅπερ A, εἴπερ L. sed n ἤπερ correctum, ut videtux, ab L ϲόνταξιν om Bb | τὰ om A, add A ψ ~ παραλαμβάνεται B 8 8 τοῦτο-πρξτῳ om LB 8 8 γὸ δ cum et Porto, τω A. θ ante xx ἐν δευτέρῳ exhibent τῶ L. (ex τοῦ laetum ab E) et , xo0 B β 11 5λλ’ εἰ Ab, ἄλλα .B ψ 14 ϲυτω cum rasura nina Htterae A, οὕτω L. Bb | ante πἡ so add τό B ψ 17 ἐἔϲτιν om L ( ὅλον) fol 54~ A. ( a posteriore καὶ τὸ iac. fϲl 1s0v L 1 18 post ππτώκεωϲ add Ao LB Ε] L eπ, ccax L β
19 τό ε-γραμματιικὸϲ ε om LCB

206. 216 s

207. habendum est. neque enim verum est, nominstivοs nominom semper tertiae esse personas, sed εἶναι verbum et similia eos etiem in primam εἰ secundem. personam cogunt, ut pateat Ἀρίαταρχοϲ εἶ prorsus recte dici.)

208. μaovκ. β B8. 6. Βi ἡμῖν plurali comprehmmdimus singularia eiusdem casus, e.g. ἐμοί et ϲοί et Διονυϲίῳ, etiam ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ Τρύφων eiusdem casus sunt, quia ἡμεῖϲ nominativo comprehenduntur.

209. μaovκ. β ξ8. 7. usndo cssuεlia, quibδus idem verbδum commune e t, con-

210. er εocαteα, quae εmsi nominotiiεs nom sociantur, s4 eg5 grαπmαficuρ sum , tu orator es, ille philosophus est, ego Priscianus nominor, tu Apollo- nius vοcαris, lle Prrgilius uncupαfuer . . . ergo sne dubio haec comsruetio osfemdt h5c aominαteuum esse.

211. rssrm. er Ans. sxsu. B ἐπεδείξαμεν: supra 115, 1ξseqq., de pron. 85, 1 : ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ἐνοeτο (scil τὰ ὀνόματα), χωρὶϲ εἰ μὴ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ῥήματα ϲυντάττοιτο. - d4 ϲυνεγκλείει. vide Adn. crit. - B 11 elz 185, 7 -
de pron. 19, 9-26 et 53, 8-13. ούλληψιϲ hic, ut illis antonymici locis, nm tam comprehensionem quam assumptionem sfgmiffcst. - ~ μεριϲμόϲ hio de se- parata notatione singuμarum personarum. - θ pro ἐν ταῖϲ αὐταῖϲ πτώϲεϲιν logica ratio poscit ἐν τῇ αὐτῇ πτώϲει, sed cogitari potest Apollonium plαsli usum esse, qula antecedunt nominativi primae, secundas, tertiae personae. -- 11-p865,10 depron. 52,24: αἰ ϲυναπτόμεναι πτώϲειϲ 5 διεζευγμέναι ἢ ϲυμπλεκό-

212. Ans. ent., msοm. scs. im A l.ΟBb. 2 post ϲυντfξει rasura 2 litterarum A. ἁπάντοτε] πάντοτε L, ἄπαϲαι B ῃ 3 ἀπεδείξαμεν B β 4 ὑποτακτικὰ l.B, sed ab ipse L in ὑπαρκτικὰ correctum 1 ϲυνεγκλείει (non ϲυγκλείει, ut ex Βekkeri sfentio cohlegeris) exhibet A, quod videtux defendi posse: cerba ὑπαρκτικὰ aon solum 2n tertia persemα secum αἔest nominotvos nomsnsnm, sed simdl x primam et seemndam introducunt. ϲυγκλείει lCBb, quod qui praeferent, vim cogendi verbo tribumnt, quam cum εἰϲ praepositione coniunctum saepios apud historicos habet (sliam cum λόγον vel διάνοιαν coniunctum apud Apol. 11,9 et 12. 66,8. e7.23. 82,23.85.6. 89,20. 285,1. deadv.121,1. 122,29).cυντείνnι ci.Hgenol8 6 αὐτηὴν] αὐτοῦ 7 prius καὶ om B, uterum 1 8 κατὸ-Τρόφων om L ἡμῖν] εμοι A, sed ipsa prima manos sugra add ημιν β 8 tertiam κὶ om B 10 πτωϲεϲεϲι cum ras ν litterae A. β 11 παρεγενομεθαLB β 12 περί ϲυνδεμων AN ng ante παραϲτῆϲαι add τὸ τοιοθτον LaBb, ut in omnibδus codd. additum est 213,16, sed eiam cogtando facile suppletur. cr 54,24. 141,13 πτωτκὰ] fϲl 131r L

213. 217 b

214. iunctionibδns conectnontur, semper profermntur eodem essu mutatio cagus si in- fnrtur, aut soloecismum effcit aut postulat, ut aliud verbδum quoque inferatur. nmde apparet, in ἤ ἐγὼ ἀπέρχομαι ἤη ϲὺ Διονύϲιοϲ etiam ϲύ nominativum esse.

215. Aaαvκ. 4θ. 8. Ac ne hoc quidem concedimus, in ϲὺ γράφειϲ verbδis ϲύ esse aperte vocativum. nam diligenter rem considersmti tiboi apparebit, in ϲ γράφειϲ et simiHibus pronomen ySlerumque nominativum esse, perra o vocativum.

216. μένοι τῆϲ αὐτῆϲ ἔχοται πτώϲεωϲ . ..ὅθεν e φαμεν καὶ ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ ἑκενοϲ, εὐθείαϲ τὸ ϲύ.

217. αssxιm κr μns. exso. 1 κατὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τῶν ῥημάτων pro κατὰ τπν κοινότητα τῶν αὐτῶν ῥημάτων dictum defenditux eo usa, cuius exempla multa Lobeek ad Aiacis v. 7 coHlegit, ex quo usa adiectivum vel pronomen non cum genetivο iungitur, ad quem sensu sno pertinet, sed cum nomine, unde gune- tivus pendet. - β- 7 ad prius exemplum mente supplendam est λεκτέον. deinde ἔπε (εcἄhremd) adiungit qnod oppositum est, exemplum diversorum casuum cum duobδos verbis. soloecismi exemplo non egemus. - 10 δίδοται τὸ καὶ vide Adn. enit. - I1 ἔχει non videtur intrsnsitivam vim hebere, sed subaudiendus esse accusativus τὸ ϲύ. - 121B τὸ γὰρ τοιοῦτον-ιλητικῆϲ. oc ϲδ γράφειϲ mom dfememsrα5t ϲύ pronomem om solum vocetom, sed inferduμm elam nomtnαfinum ese, ed pxtius, ug4cuαmque εocetess est, munere quasi exraordnarto ~emgι. ad παραϲτϲει c2r 36, 3. 141,13. 216, 23. - 18 ὅπερ eodem refermmdum est quo τὸ τοιοθτον: si lud ϲὺ γράφειϲ umus emuntatua est side Argum.

218. Ans. car., isca. scs. m ALBb. 5 Dronke H 609 sut senibi 5 co ἢ ὀίωvι et postea addi ϲολοικιϲμὸν ποιὲ. vide Adn. ex. κοινότητα] δεινότητα B osηλει A. 1 8 δίδοται] o in A rasura factum ex ω, ut videtux β 8 τὸ] ἡ 1θ τὸ καί A, καὶ τὸ LBb, quod rectius (hoc quoque coaaeftr), sed trsiectione metummdum est ne Ap. ipse corrigatur. vide BSchneideri comm. θ9. ceterum opimum esset: δίδοται τὸ καὶ ϲύ εὐθ.εἶναι 1 11 ουδε .. Γκx] HSehneider εἰ. ἀὲ ίεχι A, ἐϲτν LBb, sed L in ras ὲν] ν in ras A. 1 κλτικη A. , corr A . idem mendum eademque correctio l. 18 β 12 1ξ τὸ γὰρ-ιλητικῆϲ em LB neque ex A. recipi vult BEeλmeider comm. 78 extr., quibus veιbis v8i, quae artissime cohaereant. at non divdHontur, vide Adn. ex. β 12 Βehoe- maen putat, pro ὅτι καὶ εὐθείαϲ scribendum esse ὅτιτ οὐκ εὐθεαϲ. vide Adn. ex. 1 1ξ ἐννοούμενον B, ὄν νοούμενον AHuttmsnn τῷ] τω A. cum rasura duarum litterarum ante τ εἰ cum unius Hitterse rmsnra post ω, τὸ L

219. 217 s

220. 218 b

221. etmmim si ϲύ cum γράφειϲ in unum enmtiatum coniumgitor, non diξert casu ab ἔγώ 1n ἐγὼ γράφω, sin autem post ϲύ cunctamux (Sliquntsper sobsistimua) et eius quem sHoquimur simum ad vαbοa nostαa compellatione adertere volumnus, s5me patebit, ϲύ esse vοcstivum, sed prester necessitatem ueurpatum, si quidem spectes, cuz prcmomins usurpmαi sοlemnt. excogitata enim sυnt, qdia nominibus in l et D persona uti non licet excepto vοcstivο, qul quoniam in seenmda per- sona admittitur, apparet ϲύ pronomen in vοcativο sopervacaneum esse.

222. μAaevz. β 41. namque ne hanc qmidem excusationem hic ϲύ pronominis usus bsbοet, quem retiae personae pronomina nacta smt (quae supαfua ide- bsmtux nbi nominibδus uti possumne), scilicet quod usmpmmtur, ut demomstrstionem aut reationem sigmifcent. nam ϲύ in vοcstivο neque refero neque demonstrre potest. atque ef, qu3 ϲύ pronomine compelmmtur, hoc aegre ferunt, quis nomem

223. nzerε. xv Ans. exzo. β οὐ δεόντωϲ, oon contra normam, ssd prαegr ne- eesefd4em. - ὃ φθάνει κατὰ δ. ππρ. prαeeem5t et locum oecMχα4 4n secmsdα βr- εmna. 7 8 5ϲ δυναμένων -ἔγένοντο. vide Adn. ext. - 10 -12 Paee.XVII 191 202. 18 Β. eocatieo emm pronommtna os ege4, qu4 nec demomeruiemea aec reettoem, qεtὸus fegsntur pronomna, posstfet, Aed edlαm emoaeerspomem, d et ἀποϲτροφὴν. 12 18 Prisc. l. l. 202, 2ά: eei sata se εoes daλeeωesee soa sdlsm ad eos, quos edemus, sed eliam ad Hos, ad gκos εox aosyra sofest pereemre etam αἔsmmfes, εocere solemus. - nam vοcatfvis etiam abοsentes, SΒ1, mortni vocantur. - φθάνειν ἔπὶ cum aecusativο, ut 211,22. de adv. 1ξ0, 9 vide HSehneidexi comm.).

224. μns.qmr., mscs. scs. m AL. Bb. 1 κἀκεῖνοϲ] fol 11v L. fαιt.καὶ ἐκεῖνοϲ β 1- 2 τὸ προϲφωνούμενον] aut τὸ in τὸν mutandum aut post pssticipium πρόϲωπον addendum β 2 ιλιτικην A. , corr A. idem mendum eademque cofmectio Hin. Βξ., 10, 13 ουδεουτωϲ.Eϲ, corz A β 4 post παραλαμβάνεϲθαι add κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον LΒb. quae meare eupplnda sunt ( ιλιτκη LB. B ante δεότερον add τὸ l. Bb πρόϲωπον om CΒ b β 6 oὸδὲ) fol 54v A. | 7 ente τρίτον add τὲ L. Bb ὡϲ om A , add supra A 7 8 Φϲ -ἐγένοντο eicit Lronke H 601. sed quod hio ofenioni est, aut ita tcllendnm ut ente ὡϲ addetur πρὸϲ τοδϲ λέγονταϲ vel tale quid, aut ita ut ἐγένοντο in ἐφαίνοντο mutetur 1 8 in A evaeum, ab L.B omissum 1 8 ἠδυνάτει A (non, ut Hεkkex εἰ, ηδυναται) st b, ἀδυνατε LB β 10 τὸ ente τοιοθτον om A β 13 γὰρ om 1 12 κaeὸ] fl 1322 . ( oὁ em ( κα ἐπ] κaa b, κω LCB

225. 218 s

226. c. IX.

227. Quae pronomina praeter σύ habeant vocativde, quae vocativis careant.

228. samm audire mslumt, quemquam ts is pronomine secundae personne facta com - petatio per ceteras huius pronominis formas feri debδet, cum pro ϲοῦ ϲοί ϲέ no- mina snbstitni nequesmt. am estis demonstraimns, ϲύ nominativum non posse ϲύ vοcafSvο eedrε, quia ille saepe necessario osnrpatnr, hic semper praeter neceseitstem, stque pεperam Tryphonem existimasse, ϲύ solius esse vocativi.

229. Asevκ. β 42, Sed empeffuum non videtur, hic οccaeione data nommula addere de eeters pronominum vocativis. habmnt eum casum stiam dudmmis numerus et plmralis pronominis personalis secundae personae, atque rursus hi vocativi eadem forma utmtux atque nomnstivi verum primae et tertiae pronomina ftre carent vοcstiis, qnoniam nec se ipsum vocat qdsquam neqne absentem

230. rssrm. er az. ssxe. 1 γ’ oῦὖν. vide Adn. amit. - 2 ϲυζόγων. cr de pron. 45,4: τὰϲ κατὰ τὸ τρίον, λέγω δὲ τν ἱ καὶ τὰϲ ϲυζύγουϲ, ac ide Argum. --
voῦ τοιοότου verbis signifcatur compelatio personarum, quae in genetivο, da- fivο, aceusafivo px pronomina St exclusis nominibus. 4 ἐπεδείξαμεν: eupra 113, 15seqq. - B παρώϲεται. Βekker confe ri iuboεt 221, 22 poterat siem 182, 2 et [de pr] 115, 16. - 11 ϲύνειϲι, md exstant omem sngκlaεbεε. HSehneider eenferαi iubet 92, 16 ϲυνοῦϲα. 12 τοῦ αὐτοῦ ὑπόντοϲ λόγου, sta at eadem sεbst raeo cfr ad ὑπεναι 72, 11. 118,17. 121,11. 13 -p 368, 4 e de aron. 21, ἐ-10: Εί κλητικὴ ἐϲτι ιλῆϲιϲ τῶν πέλαϲ, ὀρθῶϲ οὕτε τὰ πρῶτα rλητκὴν ἔχει τῶν πρωτοτύπων (καὶ γὰρ περὶ αὑτῶν τὸν λόγον ποιεται) οὕτε τὰ τρίτα, ἐπεὶ ἢ ἄπεϲτιν ἀναφορικῶϲ λεγόμενα, ὡϲ αὐτόϲ καὶ ἐκeνοϲ, ἐκεῖνοϲ ἀνήρ, ὅ’ ἐμέο τυνώπιδοϲ ἕνεκ’ Ἀχαιοί3, δείκνυται ἐν διαϲτάϲει, ὡϲ ἐν τῷ ἐκενοϲ. ὅπερ οῦ προϲίεται ἡ κλητική. et schol. SStepbani in Dion. Thr. 264, 34-36 H.

231. Ans. cmv., msϲm. scm. m AL.CBb. 1 γ’ οὖν] γοῦν edd., sed nec adversatita nec causalis vis vοcia hic locum hebet. quocfαca γε seperavimus, quod ape inmgεtur cum διὰ τῆϲ ἀντωνuμίαϲ verbis |τῆϲ] τὰϲ l, CB 4 οὐ om B B παρεται sed eupra ἢ παρώϲεται B ante δεύτερον add τὸ .B 6 κοττ- κηϲ A , corz A. idem mmmdum eademque corectio l. 10 et 12 7 ομαι om. E, add A αλλαϲυνταξιϲ A , corr A |ανενδυαϲτοϲ A. β 8 xx om L 11 μὲν em L posterius αἰ om Γϲόνειϲι]ει in ras A καὶ ἐν) fol132ε L | ὲν] ν in aas A β 12 τοῦ αὐτοῦ ὑπόντοϲ λόγου, quae Portas ut soperfua eiecit, eandem sene vim hsbδent atqne κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον, sed idcirco ab Apolloxio nem abiudicanda ( τεϲ) τϲ A LϹ, carectum in Βb β 18 o] ὡ5ϲ Β

232. 219 b

233. 219 s

234. De vocativis pronominum possessivorum.

235. personam, quam αὐτόϲ et ἐκενοϲ srmifesmt. exceptum est οὖτοϲ, quia hoc pronomine compehari solent qui adsunt. nec recte hic veterum neus ab non- nullis vituperatur. nam non tertia persona impedit, quominus αὐτόϲ et ἔκένοϲ vοcstivο casu proferantur, sed id, quod histertiae personne pronominibδns accidit [eigmfcatio personarum absentiam]. res aperta est, quis nomina quoque omnia eunt fertiae personae nec tamem carent vocativis.

236. Aaαvκ. β 4ξ. Atque etiam de possessivorum pronominum vocativis disse- rendum est. Hrimae igitur personae vοcativοs admittit et usne et ratio. nam. mibi obstat, quin possessiones, quarum nomina pronominibus adiciantur, sHlo- quamur.

237. (917, 6-8 B.): πρῶτον μὲν πρόϲωπον οὐ δόναται ἔχειν ἡ ιλητκή· οὐδεὶϲ γὰρ ἑαυτὸν κολεῖ ἀλλ’ οὐδὲ μὴν τρίτον τὸ γὰρ τρίτον ἄπεϲτιν, οὐδεὶϲ δὲ φρονῶν τὸν ἀπόντα καλe.

238. rssrκ. er Ans. sxao. Β ὄπεϲτι. de pronomine id feitα, quod ad homi- nem pronomine signifcstum pertinet. cfr ἄπεϲτιν de pron. 21, 6. εἰϲ ἀπόϲταϲιν Haysex~: ad distantiam sigmcandam. 4 er de pron. 21, 10: τὸ τν μὲν οὖτοϲ καὶ ἐπὶ κλήϲεωϲ τάϲϲεϲθαι, καθὸ πληϲιάζει, et 21, 22: κλητικὴ tλῆϲιϲ τοῦ πέλαϲ, πέλαϲ δέ ἐϲτι τὸ οὖτοϲ, κλητικῆϲ ὄρα τεύξεται. cum comm. HSehnederi. - 11-p ξ08, 12 exc de pron. 21, 29: ἐπὶ τῶν κτητικῶν (scil ἡ κλητικὴ πτῶοϲ) ἀκω-- λὐτωϲ ἔπὶ τοῦ πρώτου· οὐδὲν γὰρ ἦν ἔμποδών,ὦϲτε τὸν κεκτημένοντὸ κτῆμα προϲώποιϲ.

239. Ans. cvr., msca. scs. im AlC Bb. 2 Βν] ὅϲην b cum ιλιτκην A , κλητικήν A. idem mendum eademque correctio l. 5. 8. 12 1 Β ἀπέϲτη ALϹ, correctum in Bb. vide Adnotationem exeget. 4 τῷ ἰδιώματι-ταὐτὰ om A. , add A in ng, pro γοῦν scribens γ’oῦν β 6 κατεπέμψαντο A. (ν add A) L, correctum in Βb. cr supra 149, 14. 166, 14 (χρῆϲιν] rλιϲιν A, sed supra scriptum χρηϲιν ab eadem manu teste uttentagio. reeentio manus si χρηϲιν exaruisset, quod Helkerms putabst.ex κλίϲιν genuina lectio ehcienda erst,sciicet κλῆϲιν β 8-9 ν δὲ τὸ οὕτοϲ τρίτον, τοῦτο δὲ παρεπόμενον τῷ τρίτῳ ἐϲτίν, ἐπεὶ. .B, et abd τοῦτο inc. fol133r L. vide in Argumento interpretationem scripturae optimi codicis, quam b recepit (in quo codice τω supra additum est ab A ) | 9 τρίτου] fol55rA |ἑϲτν] ὄντα εἰ eupra ἐϲτι A (post ι res unius litturae) προϲωπου ex προϲωπα factum ab A 1 11 περί κτητικῶν A- ng ( διολαμβά- νειν L | κτητικαϲ] τη in res A2

240. 220 b

241. φωνεῖν, eum eisdem exemplis. Prisc. XV ἐ 197 204, 20H.. P oaomina prmae g fetae persemαe mtntme possmst Hαδere εoceteum n4s4 possessteα prsmαe, quando comiunguntur sel derguntur ad secundam perseαnπ, quippe coum possi lqus ad suam loqu4 possessoem, d est ad frum . . . e3 dcere. mi . . . o noster . εἰ β 200 205, 14: vocatieum dlιud pronomen in usu aon Hαδet sisi primieum secudαe et possesseeuι ~rtmαe, quando ad id armo dirigfur, 1d es quondo secunoαe sociαfur personae loe emm nαfεrahiter add auam loqί pnossemronem, u4 ε genitor soMter Soturnie maxime dfiem3. hoc enim exemplum Ennianum, qno Priscisnns utebatux Homericam Apollonii imitatus, hac traicin- dum est ex § 251 Sehcl. in Dien. Thr. 265.14 B. (s17,22 B) ἰϲτέον ὅτι τὸ παραγωγὰ ἐπί μὲν τοῦ πρώτου προϲώπου rλητικὴν ἔχουϲιν· ὀ ἐμόϲ γὰρ ὦ ἐμόϲ ἔφη ὁ ποιητὴϲ (vide τ 406 et ina 222, 1) ἀττικῶϲ κλίναϲ, ἶνα μὴ ϲυνεμπέοῃ τῇ αἰτιeπττκῇ τοῦ πρωτοτύπου τῇ ἐμέ, καὶ οἱ ἐμοί ὦ ἐμοί, εἔμοὶ πxδεϲ3, καὶ ὁ ἡμέτεροϲ, ἐῶ πάτερ ἡμέτερε».

242. assτκ. er Ans. exse. 1 ad λόγου et χρήϲεωϲ cr 220, 6 et 13 et 15. 221,19 εἰ 20. - 2 ὑπακουόμενα. hoc passivum etiem de verbis abo loquente vel seribδmmte adiectis dicitur, cfr Adn. ex ad 84, 1 hnins ed. - πρὸϲ πρόϲωπον λέγεται ita intorpretndum est, ut Ap. de pron. 103, 5 dicit: ἴϲωϲ τιϲ δόξει τὰ κτήματα ὁρίζεϲθαι ἐν τοϲ πρὸϲ πρόϲωπον λόγοιϲ, ἐμὸϲ εἰ, ϲόϲ εἰμι. ad persenam lo- quetes eam tπ nomtaatieo uιmur pronomtniξus possessεs primae personae, si εerὸum sgmcαt substoatiαm.

243. Ans. οmr., msca. sem. m AL. Bb. 1 ἔτι b cum Dudithio, ἔπ ALCB || 2 πρὸϲ A, pro quo δεύτερον L. Bb. Dronke ~ 597, qui A codicem πρὸϲ δεύτερον praebere putabat, hoc ipsum legendum esse dicit, sic interpretatas: aΕoqu4 possmmss persoεs, qua6 posedemus, si qudem eae cum verὸs subsfontiεm Mgn9- eqnebss n nomisαtivo Βbα ponentur, uf ad seegnoαm personam εeferendαe eimt. At δεύτερον nomine non egemus. ride Adn. exegeticam. AHuttmsmn locum ite 2eseituere sibi visus est, ut post ἐνεὐθείᾳδεύτερονπρόϲωπονfnsererεt: πρὸϲ πρῶτον πρόϲωπον, ἢ πρῶτον πρόϲωπον πρὸϲ δεύτερον πρόϲωπον 1 post γνώριμοϲ add ε L. sc faciunt ex duobus exemplis tria: ἡμ. ὑπ., φλοϲ ἐμὸϲ ε, γνώρ.εἱ ~ B exemplum hic ineptum, cum hoc pronomen possessivum personam compeHlatam non denotet οἱ κτῆμα eins, qui compellet. fortasse iαrepserunt Homeri verbοa ex l. de pron. 102.18 1 6 ἐϲτ] Sylborg cum Porto mdlloit ἔτι δὲ om B ηνικα in A bδis exaratum, semel erasum 1 8 κολιμμαχω A. 1 10 verbe Ϲεli- machi plgme itidem in A. codice scripta leguntux de pron. 22, B, ubi aθert HSehneider mutationes recentiorum criticorum mle ὅγκυραι add x B β 11 (r] ἔτι A , corr A2

244. 220 b

245. Aaovκ β 44. Tertiae autem personae pronominis possesnivi vοcstivua ratione admittitur, cum nibil impediat, quin possessionem atinam complemus, quem usum saepe οbservere licet in nominibδus posseesivis sed pronominsHis usus huiusmodi nobδis incognitus est.

246. rasxκ. er μns. κxso. 1 6 Γree. 211 ἐ 201 205.17 20e,1 Β.: ferca ero χpossesstεa, efai nafsrαm λabeat, u4 per tocatieum dcl pet, ue4 praedcfum m4 - possmus mim efιαm α0 edenα drtgete sermenem, s4 [ἐῷ getοr noster Saturaie maxime αiεmm3 et] Euaaadrie μνdν sm Tclamosie A yαx - tfαque queαmes quaπt4um ad γpsαm rerum mauram eece edeαtur pone dici o sue r~ν Euαndri e4 o sua uxor Euandri, ut si dicam Euaadrie ψνli pt Euαndriα ueor,cum ιaa λocduαe fertiαe inafeReganfur persemαe, χossessαrus ef mossessronts: usse famem defhct4, quomodo etam apud Θraeeos teste Apollonio ϲφέτερε, quem ratioaaabiter possit dic, in uem tamen nen unsemtur. de λoc caim ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ tertio carius ructat. (de verbis eiectis et v. Testim. in g. antec.) εἰ cfr de pron. 22, 14: εἰ τὰ τρίτα τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν ψκεί- ωται τοῖϲ κτητικὸϲ ὀνόμαϲι, καθὸ ἀμφότερα δύο τρίτων παραϲτατικά, τοῦ τε κτήτοροϲ καὶ τοῦ ~πτήματοϲ, οὐδὲν δὲ τὸ κωλθον φάναι Ἀριϲτάρχειε, οὐδὲ τὸ ϲφέτερε ὄρα ἀπόβλητον. Βchol. Stepheni in Dion. Thr. 265, 23 H. (91s,1 Β.):

247. Ans qmr., mscs. scs. 1κ Al.ΟBb. 1 ente τρίτον add τὸ l.B τρίτου A ( ὁπδ] fol1s3v L. β 2 τε] ε in res A HΙεbodε: ἴϲωϲ λείπει προϲφωνεν, quod codd om,Pαrtus de suo additum esse dicit,rsceperunt sb | κἀπί A Ι.Lἔρ προϲποιϲ Portus, τυποιϲ A, om vocem l.CBb 1 4 κλιτικηϲ A , corn A Ἑκτόρειε, Τλαμνιε] ἄνδρε αἰώνιε omnes codd et edd. nullius momenti est quod αιωνιε vocis alterum ι A in res scripsit). st neutrum epitheton hic locum habοεt, qnoniam nec ἀνδρεῖοϲ nec αἰώνιοϲ est κτητικὸν ὅνομο ἔν δυϲὶ τρίτοιϲ πρὸϲ. καταγινόμενον, qu, sicut pronominibus poesessivisὅϲεt ϲφέτεροϲ, de duabus tertia personis aliquid praedicetur, de poseidente et ea quae possidetur. pro aenie quid sobstituendum sit, docet Priseigmi locas in esffmoniis exscxiptus: Τελαμξmιε. ac iem EIebode hoc ab Ap. scriptum esse coniecit stiam ἀνδρfε adiectivum ex Ϲaesariensi corrigeremus, videlicet in ΕΕὐάνδριε, ef hoc adiscfivum usquam. apud Apolloniam vel Βerodianum vel alium grammaticum inveuiiretur ut exem- plum nominis possessii. nunc dubitari nequit, quin Ezisc. hoc nomen, quuλo frequentissime utitur, non ex Apollonio sed ex Vergilio eumpserit uliamque opus sit correctionem circumspicere ac mqmopere Εκτόρειε comomendaturhis Apollonmi locis: 158, 21. 160,15. de pron. 105, 5 et 20. accedit, quod ξκτόρεοϲ χιτών exemβlum est nominis possessivi in Dionysii ute 27, 1 ., idemque luxa ΤλαμώιοϲΑαϲ in stis schol. Londin 530, 27 Hig. verum etam propius quem. Ἑκτόρειε (quod Em. Ap. coniecimuε) ab ἄνδρε abδest ἰάντειε, quod ΒΙlgard proposuit conmsfds de pron.105, 21 et schϲl. Dion Thr. 224, 34. 531, 7. 533, 3 B (HSehneider probδsre nobis studuit, etiam ἀνόρεοϲ et αἰώνιοϲ vera nomina posses- siva esse: nam altero sigmifcari eos dicit qui ἀνδρείᾳ, altero qui αἰῶνι possideaa- turεed non persuasit nobis) 1 Β κᾶε A3l.Bb. κἀπὸ C γὰρ om L, add L* || 6 μν γε L μφα5] ἐφάνη A , corz A2

248. 220 s

249. Aaavε. β 4, ln seennda persona pronominum possessivormm non solum usus vοcstii deest, sed hos vοcstivοs ne ratio quidem tueri poesi, idque non. eam obo cansam , quam Habro protulit: in ὑμέτερε diversos numeros intex se qusε4 1pp matαοs esse, plurεlem possessoris, singdarem possessionis. quae si causa esset, ὑμέτερε quidem improbδari debebat, sed ὑμέτεροι vocativus probari.

250. Asevκ. 4 4θ. immo, verum ni quaeris, casuum diversitas οbstst, quominus seeemdse personne vocativis utsmnr. ubi emim pluxεs personas plnrsli numero denotamns,ibδi quas comψlectimur eiusdem cesus sunt. iem in ὦ ὑμέτεροι duplex secunda persona compellata inesset, possessorum et possessionum. sed possessores cqgitarentur in genetvο casu, possessiones fn vοcativο.

251. τὰ τρίτα ἡδύναντο μὲν ἔχειν κλητικάϲ, οὐχ εὑρέθηϲαν δὲ ἐν χρήϲει. Βeliodori autem interpretatio ntis Dionysianae Β5, 8. 15. 25 in enumeratione fomarum pronominslium praebδet etiem ὦ ϲφέτερε, ὦ ϲφετέρω, ὦ ϲφέτεροι.

252. rssrx er Ans. exse. 1 6 de pron. 22, 4: οὐκέτι μέντοι ἔπί δευτέρου (sei αἱ κλητικαὶ τῶν κτητικῶν ϲυνίϲτανται), οὐ) καθάπερ τινὲϲ ψήθηϲαν διὰ τὸ τὸν ἀριθμὸν διάφορον εἶναι. εὲνικὸν μὲν γὰρ τὸ κατὰ τὸ τελοϲ, τουτέστι τὸ κτῆμα, πληθυντικὸν δὲ τὸ κατὰ τὸ ὄρχον, ὅ ἐϲτι τοῦ κτήτοροϲ. πῶϲ γάρ, φαϲι, πληθυντι- κὸν καὶ ἐπικὸν ὑφ’ ἕν κεκλήϲεται 3 εἰ γοῦν ίϲάριθμα γένοιτο κατ’ ἀμφότερα, ϲυϲτή- ϲεται. ultima verbοa rorsnsApollonisna sunt, non uliena, ut HSehneiderputabat. -- 6 ξ12, 13 Pμe XVI 197 204, 24 Β : est proariκπ pessesseorκm prono- minum, duas sgmicare persons, psam quidem quae eeidet, per gmetemm uὅε- qu5, em ter0, quae posSdefur, per omnes casωs. ὦoque seemedαe pemαe pos- sesseum, cum tπ gemetivo edi pse possεssοr infeRegendus, ad quem durigtur semo, εocotiesm queoquee hαδere no χεte5, nisi fgurafe eelmus dieve: fue et non aliene, id est lai potestatem habens, quomodo ego meus sκm. Euripides. ἐγὼ δ’ἔμόϲ εἰμι. sed quemve aαm cavea4 ratonπe, famem ἰn uem nem est. et β 202 206, 1: secandae persomαe, u4 smχra dotum esf, derisαtieua deo nom pofeet Hαρgre vocαteum, quta ece88e e8 gemeαεum prmtsci in so 4eEeleg sn posessore upso, ad quem loquίnur, et vocαφεsm fn pesseszeme, sed possessio secundae per- somae necessurio ve ad prmαm ee ad 3rtiαm persomαm re grTur, quae neturαlier

253. μns. cxrr., nisϲx scm. m ALBb. 2 ϲυνέχειν] ἐνέχειν LB B 3 αὐτοϲῇ * in ras A , αὐτϲ LB ὑμέτερε] ἡμέτερε LB β 4 ενικον in res A B κμτικην , corr A | ειϲαριθμον A. β θ καθεϲτωϲ A. , ηϲ add A β 7 xo0] τὸ L0 8 οὕτωϲ] fϲl 134 L ιϲα A in ng, quod referendum videtuxr ad ειϲαριθμον lin. B ῇ 8 ὀμοιόππτωτον L | τε ῇ Abd, pro quo ϲυντε8ῆ l, CB post κατὰ idetcx τπν erasum in L ϲύλληψιν] ψ in res L β 1θ ϲυνεϲτήκῃ Βb, ϲυνεϲτήκει AL, ϲυνειϲτήκει C

254. 221 b

255. 221 s

256. AAaavε. β 47, Praeterea usus vοcativnm dingdsrem ἐμόϲ pronon nis repu-

257. eεεmt εecamεo: fκs filius sus em tκκz μilέs es4 ills. 6 quames fgmrdme, ε4 supεα dsefua est, dtαma tκ 4pse taκ8 ss e4 domiuus e4 nereus, fem tmαm-- aeum som meeιεs nec fgmrate in Hoc εomemme prSmεm, u4 eumdem et gαsses- sοrem et is sena εαdemque persema cdeαtur αHqets d arν diendo tue, quomodo φtdd Θraeeos ϲέ ἀπὸ τοῦ ϲόϲ feste eodem A pollosto (petet mente supylendum esse numquam dιeκm est).

258. rserκ. er Ans exse. 1-p ξ18, 6 de pron. 22, 18 Εἰ τὸ ἡμέτερε κλτκῆϲ, καὶ τὸ τούτου ἑνικὸν ὑπάρχει, ὅπερ καὶ ἐϲχηματίϲθη παρὰ τῷ ποιητῇ, εγαμβρὸϲ Ans. mr, msϲa scs. m A l. Bb. 1 2 5 Τρύφων om L.B in A. o ra- sura factum est ex α et ἐθεάϲαντο legituα, sed ν inductom est β 2 post περὶ add τὸν B ( διονυϲιον A. in ras habet exceptis ultimis duabus litteris β B poet γενήϲεται add hoc signum ζ Lo, quo repetito in ng scripfit ἑμν ἐθεάϲατο. in B ἡμὸϲ ἐθεϲατο post γενήϲεται insutum est post ἐλάληϲεν add Τρόφων CB5 4 - 5 τοὕτον κα] fϲl 55v A 1 1 A in ng μεμφομαι ϲε β θ δεότερα om LCB 7 δμέτεροι] desideretur signum vocativi, stque post ea quae lin. 3 pag antec. leguntur, etiam singusrem vocativum eiusdem pronominis desideramus fortasse mle ὑμέτεροι intercidermnt ὑμέτερε καὶ, quibδns additis simu sais indicatum est, ὑμέτεροι quoque vοcatinm esse 1 8 post προϲώπου conlocat ἐϲτνB β 810 ἐγ- κειμένηϲ-τῆϲ om Ϲ β 16 ἐγγινομένηϲ B κλιτικηϲ A , corz A 1 11 ιλιτκη A. corr A β 12 καὶ om B | ἔπερειδόμενοι B ῇ 18 ἐὸν om Β. ab hac vοcε inc. fol 134 L. τὸν ἐκτεεειμένον λόγον] post hanc perversam argumomafionem, qus non soluem vocativus, sed eodem irre nominstivns, dsfvus, accusstivns αo- nominum possessivormm secandae personae condemnaMentur, forsiten Ampeetaverit quispiam stiam senam iHsmm, qua Ap. in Hibro de pronomine 22, 9 utitur: εἰ εἰ κλϲειϲ οὐ πρὸϲ κεχωριϲμένα πρόϲωπα, τὰ δὲ τῶν κτητόρων κεχώριϲται τῶν κτη- μάτων, πῶϲ οὐχί μάτην τὰ τῆϲ φωνῆϲ (seii vocstfi possessivorum secundae pex- sonae) παραληφθϲεται, οὐ δυνάμενα παροληφθῆναι (cᾶachοl.Hien. Thr. p88,3 Β. 918, 4 B. et 265.18 Β. 917, 27B.). sthuins argumentationis ne Prisciani quidem loeis supra exscriptis uum vesiginm est β 14 ε Τhlig, ἔπεὶ codd. et edd. δὲ praeboit A, om l. Bb | παρέωϲται Abo, παρώϲατο L, παρεώϲατο C8 14-p 318,1 ὅπερ ν Ab, ὡϲ LCB

259. 222 b

260. diavit, cuius legifima foma concineret cum accusativo pronon nis personnis. ita Homerus quoque dyssese τ 406, obi ei opus exal vοcstivο pronominis pos- sessivi primae personas, Mguum usms attice, ex qua licet nominativo pro vοca- fivο uti, deit ἐμόϲ. qni vocativus non selom ratione quam exposuimus defenditur, verum simul eo, quod etiam in neuro et feminino gauere usurpmtur vocativi possessivοrmm primae pexsonae.

261. ἔμὸϲ θύγατέρ τεx· ὅν τρόπον ἀντὶ τοῦ γαμβρέ, οὕτωϲ ἀντὶ τοῦ ἐμέ. ὅπερ ἴϲωϲ ὄηθεϲ, ἔπεὶ οὕτε ϲύνηθεϲ παρὰ τῷ ποιητῇ, ϲολοικιϲμοῦ τε ὑπόφααιν ἔποιέτο διὰ τὸ τό ἔμέ αἰτιατικῇ όμοφωνεν. Schϲl.Stephsni inDion.Thr.p 265,14Β.(917,21 B ): τὰ παραγωγὰ ἐπὶ μὲν τοῦ πρώτου προϲώπου κλητικὴν ἔχουϲιν· ὁ ἐμόϲ γὰρ ὦ ἐμόϲ ἔφη ὁ ποιητὴϲ ἀττκῶϲ κλίναϲ, Ἴνα μὴ υνεμπέϲῃ τῇ αἰτιατκῇ τοῦ πρωτοτύπου τῇ ἐμέ. εἰ schol. Buiodori 83, 2 εἰ 88.18 B , quem scholiastam vocativum ἔμόϲ in ipsa techne Dionymii legisse appret ex 88, 11 et 15 (vide Adn. ad Dion. e7. ). Eustath ad d. τ 406 1871, 24: τὸ δὲ εγαμβρὸϲ ἐμό51 ἀντ τοῦ ῶ γαμβρέ μοι (an μου7), ὡϲ δηλοῖ καὶ τὸ θόγατερ ἔπαχθέν. κωλύει δὲ τὸ εἰπὲν γαμβρέ κατὰ κλητικν ἡ ἔμόϲ ἀντωνυμία, ἧϲ οὐκ ἔϲτι ιλητικὴ διὰ τὴν ϲυνέμπτωϲιν τὴν πρὸϲ ἑτέραν ἀντωνυμίαν (an ἀντωυμίαϲ7) αἰτιατικὴν τὴν ἐμέ.

262. assnε.xx Ans.sxse. 1 ν - ἤν ὄν. - Β ϲυνεχρήϲατο. praepositio hic ad obiectum perfdnet, ut 131.4 huius ed. (ubi vide Adn. ec): Eomerus cua Atties ueeebαturαc fera (quae in so posita est, ut nominativus provοcatvο ponetur). -- θ δοΕείη, scil illa atfca fgtαs apud Homerum - τὸν προεκκείμενον λόγον: 219,17seqq.

263. Ans. mr., msϲm. sos. m Al.ϹΒb. 1 post ην add τίν A, quae mus fortasse ην corrigere vϲluit in εϲτν 1 ἔμέ] post hanc vocem fortasse id inter- εidit, ad quod verba Prisciani XVD 202 266,10 (in exitu eorum quae in. antec. pag. εxsemipsimns) refermmda sunt: quomodo apsd Graecos ϲέ ἀπὸ τοῦ ϲόϲ sse codex AyoHotο. nam etiam in libro de pronomine tustra locum quaeris, ende haec a liseisno sumpta sint ἐγένετο Β β 2 παριϲτάνει] παριϲτᾶν. εἰ IC β 8 γ’ o5ν videbδatnr scriboendum esse pro codicum εἰ editionum γοῦν ξ 4 ϲυνεχρήϲατο-λόγου om Ϲ 4 ϲχῆμα hic ofonioni est non scium quia uliam bic vim vocabulum habet atque in initio enuntiati (hmfc fomse fθexae sen- sum, filie fguαae syntacicae), sed stiam quia ἐμόϲ in vermn Homerico non. forma, sed smnsu tenum vocatfvns est. dubitet5 lieεt, an hoc ϲχῆμα originem ducat ex sntεesdmti ϲχήματι B Β γαμβρὸϲ] μ om A, add A i 6 ρ] ὅρα L aptius eεsεt γὰρ 1pius καὶ om B προεκκείμενον bd, προεγκείμενον A, προ- κείμενον LCB

264. De coincidentia quadam pronominis personalis et possessivi.

265. 222 s

266. De coinoidentia artiouli postpositivi et pronominis possessivi.

267. 223 b

268. μAaαvκ β 48. Ϲoincidentia quaedam de qua iam supra disputavimus haec est. eisdem fomis utuntur genetii singulares pronomiis primitivi personlis) et pronominis possessivi (ἔμο9, co9, oῦ). item coincidunt dativus singularis pro- nominis personshis et nominsfivus pluralis pronondinis possessisi (ἔμοί, ϲοί), ex- cepta tertia persona, fn qus dativus, εἰ recto tenore, circumfexo profertur (οἶ), neminstivus acuitur (cἶ). n omnibδus autem persoris pstst datfvos personalium, qui inclinatum aeemmtum habent, coincidentiam abiere.

269. Asαvε. ψ 48. Atque eisdem formis utuntur etiam articuli postposifivi et

270. rssrκ r Anm. sxκa. H εἴρηται: 158.6- 167, 4. - 2 περὶ τῆϲ ζηνοδοτείου γραφῆϲ. exspectatur pluralis τῶν γραφῶν conl. 167.6 et 9. 164, 4 et 11 εἰ 23. ssd videtcx hic γραφὴ non unam Eenodoti scripturam, sed totam Eenodotesm aebmmdi rsfionen sigmifesre. - διαλαμβάνομεν. praesenti tempore Apellonεm in citandis eάpositionibus suis smperioribus uibi quoque uitur, ex. gr. de adv. 147, 16. 180,1. vide Dronkinm lI 64seqq - 4 ad πληθυντκ υνάρθρᾳψ mmmte supplendum εὐθείᾳ (ϲύναρΕροϲ ἀντωνυμία κτητική), ad δοτκῇ ἔuικcῇ supyle πρωτοτύπῳ personlli). ceterum ide ad hoc enuntiaum Adn. emit. - 7—11 e2 157, 3-14. - 12 -p 81B, 7 tangit heac coincidentiam Ap. de pron. 8, 26 et 110, 14 uberiorem de hac re exposifionem fortasse deξt in libro περὶ ἄρθρων.

271. μns.mr., mscm. sss. is Al. Bb. 1κζιτικη A , κλητική A β 2 ζηνοδότου Β διελομβάνομεν Βb ψ τε A in res et LΟBb, δq L post Lμοί add καὶ cm L in ng et Β. ast sic resfituendus locas aut ita, ut μοί εiciatm, pund. velant ΒSchoemn5 et HSehmeider comm. 0 ad 64, 26 1 4 eme πληθυντcῇ videtcz infercidisse ἐν. nem elia ratio est nudi dafii iuxta ϲυνεμvίατειν verbδum de pron. 16, 25, ubi srfdoϲli dicuntur ϲυνεμτίπτειν τϲϲ γένεϲι in τῶν et τοῦ: Ιo habet cesus im insrmmenεlem. HSchneider comm. ad 64, 26 pro dafiis πληθυντικῇ ϲυνάρθρῳ εἰ δοτικῇ ἑνικῇ scribi vult nominstfvοs |καὶ δεύτερον] fω 135r L β B ἐuικδ] γενικὴ A β 6 δὲ A , 5’ A ceteri | post κα add ε Lῦ ( xἰ om L 1πρωτοταποι A 11 post τὸ A hebet raeursm duarum. litterzxum exxema in linea, εἰ in imino eubsequentis A eme τκην add δο παρελῆπται L β 12 επωμεν A lB, o ex ω fecit A et εἰπομεν deξit b cum 13 τeϲ κτητικcϲ] fϲl 56r A 1 ante τρίτον add τό l. LCB

272. c. X.

273. De constractione verborum singularis numerl cum subiecto plurativo neutrius generis.

274. 223 s

275. prmcmina possseniva tertiae personas, quorum tamen distinctio fEacile ft, quis pronomina cum nomdeibδus inmguntur, articoli postpositi cum verbis. Sn98- cient, quae de his coincidentiis divimus, etiem sd reliques iudiosndss.

276. Aaavκ β Βθ, illa autem quaestio non est praetereunda, cur si nomina - tirus pluralis generis masculini vel feminini cum verbo singμlsris numeri iungi- tur, incongruentia sentiatur, conαa lateat, quando neutrius generis est ylurslis quod aporema non sοlvitnr.si dicimnshenc esse Βoeotorum consuetumem. neque ita haec incongruentia defendi potest, ut dicator casualia neutrius genecis apta esse respondere) singularis numeri vocibus. nam vοcεs caenali feμione esrentes (cε4ssmodi eεrδa smnt] sine ullo discrimine cum diversis generibus construuntur.

277. rzscuε. xx Ans.sxao. ~ ἐδείχθη: 85, 19 -28. 86, 14 - ad posterius καὶ vide Adn cx.

278. Ans. m ε., e4sϲm. sos. m A l.CBb. 1 γόνον] post prius o rssurs parva in A 1 2 ῷ] οἱ A. , corz A ( πατρί] omnes codd. et edd. παιδί, quem lapsum. non Apoonio, sed ibrario sicul deberi verisimile est, quia sopρra 149, 4 et de pron. 106, 23 πατρί legimus 1 Β ηξαϲα A. β ἕ η ἐὸν αυτου A, ἤ ἑαυτοῦ ἐόν L, 5 ἑωυτὸν ἑὸν Β, ἠὲ 5ν αὐτοῦ b. properispomenon ἦε respondet praeceptis ueterum de acemntibδus η vοcuaeinposteriore membro diionctivae inerrogationis. cf2 Lεhrs qu. p. 51 seqq. 1 7 Ἀναδεξάμενα] fol 1s5v L | posterna καὶ idemx ex sntscedonfSbus repetStum vel ex ἀεὶ ortum esse 1 ἕ pot ρημα erasum τα in A B 16 ἐϲτι om Βb | ἀρρενικῶν B 17 πληθυντικῶν om ALϹ, εὐθειῶν πληθυντικῶν add Βb, quod coniecturae debetur. sdffcit πληθυντικῶν ποιουμένων b, nπποιουμενον A, ποιούμενοι LB 1 30 ἐνηλλαγμένον A , sed ulti- mum ν ζastra fn υ mutatum

279. 224 b

280. μxevκ. ψ ΒB1. Ac sic quoque demonsrsre licet, hanc uurslium nominum cum singuuleri verbo constxuctionem conas no3mam pugna e. eatenus tantum

281. rssrκ. ar μns. exso. 1 Βοιώτιον. cr Lsεbδon. de fguxis 184 ἴlck.: ἔϲτι δὲ καὶ ἄλλο ϲχῆμα ἀπὸ Βοιωτίαϲ, 5 δὴ κὶ Πινδαρικὸν λέγεται, ὅτι πολλάαϲ αὐτῷ κέχρηται. γίνεται δὲ οὕτωϲ ακεδαιμόνιοι πολεμε Ἀθηναίοιϲ, εελιρρόEων δ’ ἕπεται πλοκαμοί1 dντ τοῦ ἕπονται (rgm. Pinder. 386 BBoeckh, 248 Sehroeder), καὶ εδιήγετο ϲάρκεϲ3 ᾶντὶ τοῦ διήγοντο (rgm.Eind. 286s B., 248 Sehr. qni scho- liastam Philostrati secutusδιοίγετοscripsit),μηροϲ· εκαὶ δὴδοῦραϲέϲηπε νεῶνκαὶ ϲπάρτα λέλυνται1 ἀντὶ τοῦ ϲεϲήπαϲιν (B 135). et ἀΔιάλεκτοι κατὰ Λεϲβξνατα ediae ex Βodeisno Mibro a Ϲramero A0 ~V 272, 3: θηβαῖκὸν τὸ ἐναντίωϲ ἔχον τούτῳ (id est fgurae Ϲumsnorum, qui τοῖϲ ἑνικοῖϲ ὀνόμαϲι πληθυντικὰϲ ἔπάγουϲινν ἔπιφοράϲ) πληθυντικὸϲ γὰρ ἀρϲενικοῖϲ καὶ θυκοῖϲ ὀνόμαϲιν ἔπιφέρουϲ ῥπάγουϲιν ἐνικ, ὡϲ τὸ ἔτου δ’ ν τρεῖϲ κεφαλαία (Hes. theog. 521, ubi tamem τῆϲ δ’ legi- tur: nam de Ϲhimaera verba dicantur) - Β ὡϲ λανθάνει, qui fat, *t lafeat. -- 6 vide Adn. crit. - 6 7 ὡϲ ὅτι. idem pleonasmus apud Herodianum H. posod. ad Α 385 (B 75, 23 Lix), sed Ap. de coni. 237, 23 pro redito ϲ ὅτι recte ESehneider ὡϲ ὅτε scripsit ὅτι ὡϲ apud Apollonium habemus supra 125, 20 et. iura 264, 13 εἰ de pron. 108, 27, quibδus locis antecedit ὅλον aut ϲαφέϲ. vide PSehneideri comm. 1B1 ad 108, 27. - 7 ἐν μὲν τοῖϲ ἀπτώτοιϲ. opposium cogitattr: ἐν τοῖϲ πτωτικοῖϲ οὐκ ἀδιαφορε ή τῶν γενῶν ϲύνταξιϲ. - Iθ ἐδεξαμεν: 201,15seqq.

282. μns. mr., mscs. scs. m A1.Bbδ. 1 βοιωταιον L. β B ἀχεῖται] prius α et aeeentus supra ι debentur A qnid A~ pro α scripserit, incertum. Hoeckh v’ post verbum inseruit, Schroeder cum Hergio scr. ἀχεῖ τ HΙebode ἴϲωϲ ἀχe ταὶ 5 ωϲ) οϲ A L, corr Lh. hic inc. fol13e~ L posterius τὸ om L 6 γένcυϲ] λόγου A, ssd supra scr. γενουϲ ipsa manus prima 1ἡ τοῦ -λόγον] videntur εub- iectnm verδi εἰ οbisctnm partes ρuss inter se commutasse et scSbendnm esse: τὴν τοῦ γένουϲ ϲὐντοξιν δπειλύει 5 λόγοϲ, quo fseto ὅϲ ὅτι ex λόγοϲ pendet. αἔexemem ἀmmarts nemΕris3 αomsrseetiosem aem εtsdlet vtuperuieme Haee eeememzo. eΕr sidddiem corroptllem de pron.15,3 etAdn.erit ad 65, 6 huius ed. Hξehmsdder uaditam scmipturam dεfondit sic interpretetus: Eeiaesεeegs Eet das eersdsdedme eeeElgλt, d. λ. der Lmetand, da6 cr es ier met dea Mearum sa tua λae, die ratio, de af dem eemocsgen Emmὲem μsende HRege, aid desλam5, eod eftea (nzελ Anmhme maneher) eine δeeomdere PceaedseHa eesdm dem ἄeursm ud dem Sξnagεdar ἔemtάsdde. st praeter εHa dedideramns εlternm locum, ubi ῶϲ ὅει vel ὅτι ὡϲ caussem babent vim 1 7 μὲν vetϲ Ιhlig, μόνοιϲ codd. et edd. 9 dπαϲι) παϲ L. ( γένεϲι A , ν add A 16 oὅω CBb

283. ϲ. XI.

284. 224 s

285. 225 b

286. feri potest ut eliqua orationis pars cum aliis incongruam coniunctionem ineat, qusenus ipsa quoque discemit ea, quae vocibus, qmbuscum coniungenda est, diseermuntur: velut temporalia adverbia incongruenter cum verbδis ienguntnr, si eliud tempus signifcent ac vαbε, sed temporum discretionis expertia adveαbia numquam in huiusmodi incngruentiam incident. atqui verba distinguunt nu- meros iliaque, numquam distinguunt genus mascdlinum, femininum, neutrum. idarco in verbis eum nomine congruentex construendis nulline est momenti genus hοins nonnis, magn1 momenti est numerus eius.

287. Aaαvκ. β B2. Mormse repugnare nominativum pluralem neurius generis

288. assrκ. r Ans. exso. 1- 2 ὡϲ τὰ ἔπιρρήματα ἐν ἀριθμῷ. mbaudi οὐ γίνε- ται κατάλληλα. 2 χωρὶϲ εἰ μὴ κτλ. aiei sν (c2 12, 21. 123,10. de pron. 91, 8. de adv. 195, 9) ipsa numerum siyuιcant, velut δίϲ. cx Dion. Thr. 76, 1 . - 2—3 οὸδ’ ἐν διαφόροιϲ χρόνοιϲ. rurεns subaudiendum γίνεται ἀκατάλληλα. -- 4 παρεθέμεθα: 203, 24. - B ϲλὲ’ οὐδὲ γένοϲ. cogtsmdo supplendum ἐπδεξάμενοι ἁμαρτάνονται παρὰ τὰ γένη - Β γινώϲκειν. cfr 144, 25. 339, 9 et 15. ac vide εἰδέναι in ndiee graeco. - 11 ϲυμπληθυνθήϲεται. cf 236, 3. - 13 14 e2rr Aristonicus in schdl. A ad B 135 (p 61 Hs): ὅτι κατὰ τὸν αὐτὸν ϲτίχον καὶ ἑαυτῷ καὶ ἦμῖν ϲυνήθωϲ ἐξενήνοχε τὸ λέλυνται καὶ ϲέϲηπε.

289. Ans. omr., mscs. sem. is Al.)Bb. 1 γίνεται] in A raa unius litterae ante ν 2-3 δηηλ.-αὐτὰ om B 2 δηλώϲειεν b, δηλώϲει LϹ, δηλωϲη A. Γ οδ] οὐκ codd. et edd. 1 Β διαϲτείλειε χρόνον] ειλειε in ras A, εε ex ἐϲ, ut videtur, factum ab L~. χρονωι A, χρόνῳ B, χρονω L. accusativum b ab Lmmithio accepit. fortasse dativus retinendus et activa verbi forma, quae in AA. recentiori m noi debetux, in διαϲταλείη mutanda est 1 4 post καadd ν | οϲ] cὖ (sic) in res ser. et ϲ ediamter it 5 παρὰ] περὶ B 1 6 δὲ] δὲ B | 7 προϲώ- πcυ L Γκαὶ dλλα] fol13ev L β Β καταγίνονται L ὠφείλει A | γορω *χηματ] Eol ev A 1 8 5) καὶ O |post 5 add τὸ B A8 ng πωϲ τοιϲ ουδετεροιϲ ϲυνταϲϲονται τα ρηματα S 1θ δὲ] aptius esset γὰρ ἰϲαφὲϲ om L , add L 1 14 ϲέϲηηπται L (sed αἱ in ra) et B 15 παρων AL, sed ab L correctum 1 προϲώπων om l.ΟΒb, adraeum in A

290. 225 s

291. cum singdai numero verbοi coninonctum, etiam ex prima et secunda verbδi persona demonstrare licet. nam si φιλοπονῶ παιδία ὄντα abnorme est, φιλοπονε παιδία ὄντα non potest non abδnormme esse.

292. Asevκ. β Bξ. Βi quis autem interrogabit, cur haec incongruentia admissxλ sit et lstest, respondendum est, causam positam esse in coincidentia nofdina- dτi et accosativi nominum neutrius generis. εἰ enim bi cesus propriis termi- nstionibns utuntuα, quod faciunt in mascuino genere et feminino, statim senfitur

293. τxsrm xv μ3nm. exso. 1 ϲχῆμο. guva symfαctca, αbmorms coaeructto, ut l. 1 pag seq et 209. 8. 11. 17 aHhi. 10 ἀναμεριϲθeϲαι. ϲὰ pag seq. l. 6 et Adn. exeg. ad 157.5 huios ed. - I2 κατ’ οὐδέτερον ϲχῆμα, tπ fxema neurus geεrs. I4 κdὶ ἔπεὶ. exspectatur ἀλλ’ ἔπεὶ, sed etiam copulaiva coxiunctio ferri potest. quenεαm in neutro gemere om omnes casus yroprts sfuafur smts, sed ominomips eodfem qua accusatess, pr4msm u5i αeemsααess est τὰ παιδία, αomgruemfer 4εmgfur cum sngddαεi numero erὸ4 deefe quta ln mascumlsἐ qqmtdem. gemere omine πάῖϲ unter se Mi erunt aominetiuus e3 αeemsαteus yurαls, sed som. dfgrust ln neutro παιδίον, H4c late εneemgruemtiα nomiπαfiei plsrds cun sngu- lαr cero cosruc t. - Πᾶ ὅπερ ἦν ἀνακόλουθον ant ita interpretsmdum est: id quood ex es quae nodo demus feomgrum est, aot sic: cuod unαomgrutem e88663,. si dieretεr. cr Adn. crit. ad 22, 15 huius ed. - 16 ad ταὐτόν si quid supplosi debet, ϲχῆμα est.

294. μns. cvr., μastm. scs. m AΒb atque L usque ad lin. 7. 1 φιλοππονουνμεν A, sed secundum ν indnetum 1 3 φιλοπονῶ] ῶ in ras L ἔτι om A b, add Al.B ταὐτὸ CB β 3 μὲν om Βb φιλοπον5] εἰ in res A. 1 4 ente ἀπόδειξιϲ add ἡ A, sed adrasum est β 7 τε om Β (ἀρϲενικὸϲ Lb. ceterum hac voce teminatur codex L de uno folio adnexo viHioris chartae vilioMisque scriptuαae, quod continet ex libro tertio extremo quaedam, vide Adn. crit. ad 301, 9 1 8 ἀκαταλληλότηϲ) primum α om A , add A 1 1 posterius τὸ om Ϲ ου om 9 , add A ) 12 τοῦ om Β β 13 αιτιατιατικην A. β 14 τοϲ] ϲ om A , add A κἀπεὶ AλBb ) 15-16 ὅπερ-ταὐτόν]ἐν δὲ τφ οὐδετέρψι ταὐτόν, ὅπερ ἦν ἀνακόλουθον codd. omnes et edd., rsieeit EhHig 16 ταὸτὸ sine ν B τη ex τηϲ facum rasαa in A

295. 226 b

296. c. XII.

297. Quae iam explicari debeant in verborum syntaxi exponenda.

298. neongruentia, obicumque nominativus pro accusativo ponitur, velut latere nequit γράφει οἴ πεδεϲ contra regulam dictum veαum γράφει τὰ παιδία non sonat in- congruentex, ne tum quidem, cum τὰ παιδία nominativus est, quis haec forma etiam accosativi manere fnngitur.

299. μααvκ. β B4. lam de univεαsa verborum symtsxi agamus, quae magna eget diligentis. nam ratio reddenda est 1. de modis verbi constrummdis, 2. de temporibus, 3. de activa, passiva, media afectione, 4. de persois quae acm omnes in omni verbδorum modo insunt |sed pars fαntm im mecrαἅiεo, nωαe ia ιnndtiεo] denique explicandum est, 5.num et activa et passiva afὄectio emmdibous verbis sigaifcetur, et 6. quae veαbοa cum οbliqοis casibus iungantur, stque urum sine ulo discrimine cum omnibδns an cum singdlis pro propria cdusque casus vi.

300. rssnκ. er Ans. sxze I ad ϲυντρέχον sobaudiendum τῇ αἰτιατκῇ. snteeedens dativus est insαumentslis. - 4 πάνυ ad δεϲθαι refezendum est. - διεληφα. ὅια-- λαμβάνειν ylerumque disserendi vim apud Ap. habδet (vide 22, 8. 33, 6. 95, 3. 162, 27. 167, 9), sed hie et 31, 5 delibermmdi, reputandi sensum. - Β ϲόμφωνοι. vide Adn erit. - 1ξ κατὰ τὸ ἐπβάλλον edoneo modo vel loeo.

301. Ans.qmr, asca. nox. A Bb. 1 - 2 ἐδείχθη-ἀκατάληλον om CB β 2 pro postexioreδι’ὅτιerhibet τοϲ πλείοϲιB 8 in ng περί τηϲ καθολικηϲ ϲυνταξεωϲ τῶν ῥημάτων 1 4 6ν] η A ’, corz A διείληφα] b recepit eoniecteram, qum. in ng praebet: ὑπείληφα. aide Adn ex. i Β προχωρουϲα A. , ϲ sopra add A i εvγινομενα A. β 8 dπαον] ἅπαϲαι B 80 εἰ dπαϲιν ϲύμφωνοί εἰϲιν αἱ δύο διαΕέϲειϲ] num active et passiva afectio cum omnibns verbis concinerent, disse- rere Ap. non potαst. idetnr ϲυμφώνωϲ scribendum esse, ut diεatnr disputan- dum esse, utrum βlsme omnia verba afeetiones illes habeant, sm aiquot verbδa abhoc cqmcentu discrepent quae aut pssliva forma aut activa carent. ez 198, 5: τὴν παρὰ πἅϲι ϲυμφώνωϲ πϲτευθεϲαν δόξαν β 16 δόο om OB διαθέϲειϲ] ϲl57r A ~ posterius ἡ om ῦC β 12 δικώτεραι omnes libzi, εἰδικώτεραι b, qui hamc sdieεtivi form pro tradita ab ι incipiente reposuit etiam 230, 11 et 20. 282, 4. 268, 13. de pron. 4, 7 et 8 et 15. 8, θ2. 40, 4 112, 19. de coni. 258, 22. vide Sehmeideri comm. 6, ex cuius sententis hoc loco εἰδικώτεραι scxibendum uret, quonism compsrstivus hdic idem velet quod magis specilles

302. Dubitatur, num infinitivus revera sit modus verbi, atque utrum omniao verbum, an potius adverbiorum classi ascribendus sit.

303. c. XIII.

304. 226 s

305. 227 b

306. Aaαvε. β ΒΒ. infinitivus num revera modus sit verbδi, num ommino verbum, abo nonnυllis dubitatur: in adverbiorum potius numero habendum eum esse autumant. quam sententiam quae defendere posse videntur, haec sunt: orborum proprium munna est, ut animi aectom vel inclinafionem indicafivo, optativo, imperativo, coniunctivὸ signifeent inθnitivus vero nihil huiusmodi indicet. nec numeros personasve distinguit, quod verba faeinnt. ide etiem parfcipium, quod ex verborum classe exclusum est, quia nec animi sfectum nec personas denotat. quod si iure ft, eodem iure excludetur infnitivus, quam- quam temporum et generum (activi, passivi, medii) distinctio ei cum verbo com - mimis est.

307. rssr~κ. sτ μns. exso. iseqq Prsc.XVII 40 224,23 Β.: A5 aMnuto 4nepdt expeere serbi ordfinotioem A pοllontus, ostendens hoc eerῥum geerale esse et pro omni posse accpi modo eerborum. Et er quae ex rhematico Apollonii abMaerobio, Prisciano,Ϲhoerobosco sumpta sunt (videMus.Hhen.1864 3θseqq) Maerob.Excerpta Βcbiensia in Felii Gramm. lat V p644,13 (capVI §1 p291 lan.): 2nfnifum modum oueιdam minime haδenadμm incer eerδa exstmαn4, quta neque numrum et persenam, quae nerὸi pronrα sun4, desgα4, sed αdeerδms ρotiuz temporis αdpiicare eonantμr. Prisc. II § 64 422, 8 L : qμuuιdam dubitaeeruunt, an verὸα sn4 haec, e afer ρdprὸiα mαgs ponπefdα eemsuerunt, quod aec numeros nec persoπαs nec eήectus αisrmi certos habent e4 egen4 semper dius eerδts, scot aderha. Ϲhoerob. in Theodos. H 6, 27 B. 473,18 ~.(et eadem HΙ 209,34 Β. 712,10 .): εἶπωμεν, πῶϲ ἀμφιβάλλεται ἡ ἀπαρέμφατοϲ εἰ ῥῆμά ἐϲτιν οὕ. δὲ γινώϲκειν ὅτι π3ν ῥῆμα θέλει ἔχειν πρόϲωπα, θλει ἔχειν θέλημα ψυχῆϲ, θλει ἔχειν ἀριθμούϲ· τὰ δὲ ἀπαρέμφατα οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχουϲιν . . .ἐντεῦθεν οὐκ ἄρα ῥήματά εἰϲιν. Ceterum vide ad totam hanc de infnitii natura disputationem, quae usque ad 251,14 pertinet, Schoemanni opusc.~ἴ 235seqq - B ad ἔν ἀριθμὸϲ vide Adn. crit. - 6 ad ἡ ἐξ αὐτῶν (id est τῶν ῥημάτων) μεταληφθeϲα μετοχὴ eft 272, : καϲὶ τὰ ὁποτακτικὰ (verba modi coniunctivi) ἐξ αὐτῆϲi.e. τῆϲ ὀριϲτιτκῆϲ) μετείληπται.

308. Ans. ϲmἀr., nasϲm. scs. ικ AΟBb. 11 Ἡ -τινων om CB |post εἰ add ἀπαρέμφατοϲ B ξ γινομενα ἄϲ , ι in ε mutavit Α τοιαῦτα Ab, τοϲαῦτά τε καί τὰ τοιαῦτα Ϲ, τοϲαῦτα καὶ τοιαῦτα Β β 4 A in ng περί τῶν κλίϲεων καί διαθεϲεων ἐξαίρετοϲ A Ϲ (in A videtur raεurafactum esse ex ω), ἔξαιρέτωϲ Βb, sed adiectivum intolersbfle non est παρέπεται hlig, παράκειται eodd.et edd., quo tamen verbo nusquam sigmifcat Ap. pstti orationis aicui aceidentfa. haec iam ab Dionyzio Thr. seaper παρεπόμενα vocantux (ide 24, 6. 46, 5. 60, 3. 62, 1. 64, 1 O.), iisdemque de accidentibus ab Ap.tam verbum quam parcipfum saepe usmrpatur. vide ex. gr. 48, 22. 105,12 et in antec. pgina lin. 5 εἰ 6 et 307, 8: ἐν ἄλλοιϲ μέρεϲι τοῦ λόγου ἐξαίρετά τινα παρέπεται β B dobδitavert quispiam de ἔν ἀριθμὸϲ verbis proptex subsequens ή μετοχὴ ϲτερουμένη τῶν πφοκειμένων,nam puticipium numeris non ca et sedtuentr πxaditam scripturam, εἰ quidem opus εεt, toi in Testim. ex Maorobio,Priscisno, hhoercbosco esscripti

309. Aaevκ. ψ BBθ. ln adverbiorum numero habendum esse infnitivnm, hoc modo demonstrare consti sunt. ε1. humquam (fn eodem enuntiato) duo diverzi moξi praedicantur de una persona, velut γράφειϲ λέξαιϲ dicere non licet, sed licet γράφειν θέλειϲ (sicut οὐκ se dliad adserbim cmm θέλειϲ dπeg potest]. - 2. adverbia aut praeponuntur verbis aut postponuntnrq item infnitivi. - 3. ut Ἑλληνιϲτίenuntiatum absolvit sdiunctολέγω verbo, ita γράφειν, εἰ additurθέλω. —

310. rssrε. er Ans. sxsu. 2 ἰδέαϲ emis. cfr 46, 21. - ἀπεβλήθη. cr de cοnm. 226, 13: οὐκ ἀπόβλητον τὸ ναί τῶν ἐπιρρημάτων. ad totam sententiam cf Macrobii, qui rhematico Apolloniano utebatur, Exc. Perisins V e21, 38 Eeῦ. l 263, cap. LL § 4 la.: hoc ecam addunt: si a5 so quod est γράφω cum Ml γράφων, ιαm eerὸum nem fictur, sed poεtcpimπ, quta ddtimαm mufat ef personam αmtt3t4, cur non e4 γράφειν n derum nomm nmtgre3 ex nerὸo, cum nom solum Hnem moeeat, sed etiam sigmicationem personae nuemerque perdαtP - Β ἡ υνοῦϲα διάθεϲιϲ. genus activum uel posseum eei mediim, quae inniics quoqu4e sunt. -- 5 Τόεν δέ: mente supplendum λέγεται, eἰρηται. 5- 8 Macrob. Exc. Paris. e21, 25 E. EX 1 L : asΒεus ἐγκλίϲεωϲ εerbmm erbo elsriue isaactm* efHαtsmsum(quis caim dicat βουλοίμην λέγω, λέγοιμι βούλομαι, γράφοιμι τρέχω7) oparemphatmm vero cum queibet modo iuneum μact4 smmsmm: θέλω γράφειν, θέλε γράφειν, ἐὰν θέλω γράφειν, εἰ θέλοιμι γράφειν. simifεr et apmd Laφos e. q. a.- Ϲhoeroboscus in Thsodoiom I e.32 Βilg.473, 23 6. (εἰ Dε10,e Β.η12.17 6) ipse quoque Apollonii rhematico usne in explanandis Theodosii canonibδus verba - libne: ἄλωϲ τε δὲ οὐδέποτε δύο ῥήματα ἄνευ ϲυνδέϲμου παραλαμβανόμενα τέλειον λόγον ἀποτελοῦϲιν· οὐδεὶϲ γὰρ λέγει τύπτω ἀνfγνωθι . . ., ἀλλὰ μετὰ ϲυνδέϲμου, οἶον τύπτω καὶ ἀνάγνωθι . .. τὰ μέντοι ἀπαρέμφατα παραλαμβάνονται ἄνευ ϲυνδέϲμου μετὰ ῥημάτων καὶ ἀποτελοῦοι τέλειον λόγον, Φϲ τὸ βούλομαι ἀνα- γινώϲκειν . ..θέλω γράφειν. - ξ11 cfr de adv. 125, 18: τὸ δέον ἐϲτίν ἡ πρόταξιϲ, καὶ τὸ ὑποτεταγμένον δυνάμει ἐϲτίν ὑπερβατόν ἀλλὰ τὸ ϲύνηθεϲ τοῦ λόγου ὡδϲ ἔν ϲῳ τὴν ϲύνταξιν ἐποιήϲατο. Macrob. Exc. Pariins V 681, 30 E. cap.LΙL β 2 L: dicmntque adeerhum esse magis, quia ifnrtum, scit4 αderὸiem,

311. μns. o r, mscm. scs. m ABb. 1 μετειληφυῖα C 2 5 om A , add A 4 rαδὸ CB ( κα] ἅλ’ β 4-B καὶ-μετοχαί om B 1 καθότι -διάφοροϲ]. xm ἔγrλιοιϲ διάφοροε B i 6 prius οὐ om A. β 7 λέξαιϲ] λέξαι CB post τοιούτων add γῶν b Γ μὴ om A,habδent C (enpra versum) et Bb 8 ἀλλὰ erasum. in A, om CBb pontt φαμὲν add δὲ A3Bb | βουλή A. , corr A β 2 επιρρημα εἰ τ snpra α A, inem in ματων corr A προϲτακτικοιϲ ἄϲ, οἱ in ω corr A 1θ υποτακτικοιϲ A. , corr A τῷ] τὸ A

312. 227 s

313. 228 b

314. 4. cum omnibδns numeris sine ullo discrimine iungentur st adverbiaetinfθniti. -- 5. item cum omnibδus personis. - 6. ut a verbοis saepe aderbia decivsntnr, ita. infnitii sb indicativis verborum, nec dubitationem movere deboet, qnod ab indi- estiisdiversorum temporum. nam potest adverbδinm quoqne ita fngi,ut defnitum tempas denotet ex. g si diemus ἐχθέϲ, αὕριον], sicut etiam parficipia Hξλ- remtiam notant temporum.»

315. praeppeitur et postpeeitur serbo, u4 γράφω καλῶϲ, καλῶϲ γράφω . . .Ἑλληνιϲτὶ διαλέγομαι, διαλέγομαι Ἑλληνιϲτί . . . ita et hoc, θέλω γράφειν, γράφειν θέλω (cfr Exe.Βob.V e44. 1eE. cap. V1 q1 3). Ϲhoerob. ia Theod. D 210.13 Β. 712.25 O. πρὸϲ τούτοιϲ ἔτι τρίτον ἐπιχείρημα προεβάλλοντο λέγοντεϲ, ὅτι ἐπιρρήματά εἰϲι τὰ. ἀπαρέμφατα· ὤϲπερ γὰρ λέγομεν καλῶϲ γράφω, γράφω καλῶϲ, κατὰ πρόταξιν καὶ κοθ’ ὑπόταξιν τοῦ ἐπιρρήματοϲ παρολαμβανομένου, οὕτω λέγομεν καὶ θέλω γράφειν καὶ γράφειν θέλω, κατὰ πρόταξιν καὶ καθ’ ὑπόταξιν τοῦ ἀπαρεμφάτου παρολαμβανομένου.

316. τserm. κτ μnx exso. 5- 12 Macrob. Exc. Pens. V e21, 36 E. DX β 3 l.: nec mirum aunt, cum mufα αdnerὸα eascmntur α erhts, oc qmoquee ex erbo esse profectum. si eim ἑλληνίζω Ἑλληνιϲτί cit et κάμνω ἀκμητί, cur non. et ἀπὸ τοῦ γράφω nascatur αdeerἔium γράφειν7 (e2 Lxo. Bob V 644,19 E. εap.ἴI β 1 .) - 8-ξ δύναται -ἀποτελεῖϲθαι. de adv. 123. 16-24 distinguit adverbia temporalia, quae ϲυμφωνοῦϲαν τοῖϲ τοῦ ῥήματοϲ χρόνοιϲ ποιοῦνται ϲύν- ταξιν οloν τὸ ἐχθέϲ . . . etadverbia οὗ διορίζοντατὸνχρόνον. Dion. Thr. 73,3 . τούτοιϲ ii e τοϲ χρόνου δηλωτικοῖϲ ἐπιρρήμαϲιν) ὡϲ εδη ὑποτακτέον τὰ καιροῦ παραϲτατικά, οἶον ϲἡμερον. verbδum ἀποτελεν de vocum fctione etiam 230, 26 341, 8 alibi.

317. Ans. ems., m1sca. scs. m A ϹΒb. 1 2 οὅτω-θέλω om B β B οθτωϲ] ϲ erasum in A, om CBb τὸ om B 5 οὅγω Bb, οὅτω καὶ C τὸ γράφειν θέλω om B θέλω ex θελειϲ corr E εἰ καὶ B β 6 παράγεται] ετ in res A, παραγονται videtur scripsise A. , παρέπεται B αὐτῷ τῷ) αὐτὸ τὸ Cb τὸ τῷ δο. cfr de coni. 232, 9-11 : τῷ ἀϲέμνωϲ τὸ ϲεμνὸϲ παράκειται, τῷ ἀψευδῶϲ τὸ ἀψευδήϲ, τῷ ἀκλαυτί τὸ dκλαυτοϲ, et de adv. 155. 28 et vide ESchmeideri comm. ad 5,12 | 7 τὸ A Ϲ, τῷ ABb τῷ] τὸ Βb β 8 ante δύναται add οὐ A) ex fine entecedentis nominis ortum 1 θ καθὼϲ C κἀπί τῶν] fol 3fv A. ( l δὲ) δ’ Βb, pro δὲ hebet τε γὸρ st 1011 ἐγραψα-τῷ τε em 1 11 τε] δὲ B

318. Refutantur qui infinitivum non verbi modum, sed adverbium esse opinantur

319. Aauvν. β 57. Attamen mrant,qui infnitivum adverbiorum classi ascribunt. ac primum falsum est sαgumemtum ex θέλω γράφειν similibδusque ennontiatia petitum: numquam de eadem persons in uno enunfiiato dnobus modis verbalibus praediesri. nam ofensione caret ἐὰν ἀναγινώϲκῃϲ πρόϲεχε, similis. Accedit. quod infnitivns non, sicut adverbia, omnibus eum verbis consrui potest: nam προαιροῦμαι ἀναγινώϲκειν ut θέλω γράφειν dicere licet, non licet γελῶ γράφειν.

320. Aaαvκ B8. Ϲausa autem, cur alterum liceat, altermm non liceat, haec est alia verba signifcant aliquem actum, qui quani fundamentum frmum idο-

321. rxsnκ. er μAns. exse. ΒB - ξ24 , ξ conferentur rursus qui rhematico ApcHlonii usi sent. Macrob. Exe Pszisn. V e22.10 E M3 ἐ e .: nec omne ἀπαρέμφατον es4cumque eer5o ιεncfum smsum exprimit, sed Βs tntsm quae ntΘαm rem per se dιctα stgmααnt, quae α5 ~Βs προαιρετκά, α5 λis αrbtraria non αbsmrde vocari possu4t4, qeα per 4psa stgmdfctur, d4spoetoem sss amorem se arδifriεμm subesse nobe rei adhuc 4ncerfae, sed per αdiunctionnπem eerbi alterius e3φprimedαe. nom ἐϲθίω μετὰ τοῦ τύπτειν aut περιπατῶ μετὰ τοῦ πλουτεν ιmπgνon possunt. Ϲhoerob. in Theod. II 7, 29 Bθ. 474, 28 6. (eadem II 211, 31 B. 714, 22 .): περὶ δὲ τῆϲ ϲυντdξεωϲ, ὅτι ὄνευ ϲυνδέϲμου παραλαμβανόμενα τὰ

322. Ans. emr,cscs. scs. mACBb. 4 - 5 φαμὲν-διήκεινeici vult PCSohoemsnn nepos comment Macrobisnae 21 adn., qnia in hoc quidem sententierum nexu cereant seno sensu neqne tale quid Apolonius dimise putari poscit, unde pateret, non potuisse eum discsrmere duo ennnfata per ἐάν eonienetionem copulata ab uno atque fn se absoluto. at his eieetia evertitur argumentatio. nam verbδis φαμὲν γὰρ προαιροῦμοι ἀναγινώϲκειν et sequentibus Ap. acm potuit eos refellere vdie, qui dicebant: ex Εὕέλω γράφειν et similibδus apparere infeitivum esse adverbium, neqne enim umquem de eadem persona in nnc enuntiato dici modos diversos sed potuit pogmare Ap. talibons exemylis, quale ἐὰν ἀναγινώϲκῃϲ πρόϲεχε est, siqnidem hoc pro nnc enuntiato habebat, id quod feeit. e Βλr. V p13 Β τῷ] τὸ A. διοικεν β 6 7 οὐ μὴν γελῶ γράφειν om C 7 ϲκάλλω A CBb, καλω A. , quod tritum verbδum non debet praeferri multo rariori ϲκάλλω. inter exempla ab Apollonii asseclis, Macrobio et Choerobosco, usurpata nec ϲκάλλω nec καλῶ invenitur ἅπερ Schoemsx x, ὅπερ codd et edd. β 8 οὐκ Bν ἦν τι ἐμποδὼν τὸ τὰ ὲπιρρήματα om CB b( τι om A. , add supra A , RSchneiderr I469 Il 5 et 11 οὐδὲν ἂν ν ἐμπ. mavult εμποδον A, cfr Adn. er. ad 214, 9 haina ed. τὸ aecn- sativum tuentur 161,3. 176.14 ( ἔπὶ ῥήματα om Pc, add A θ post φέρεϲθαι add ἔμελλε Β, μέλλεν bo cum | ente αἰτία add B | ῥημάτων] ἐπιρρημάτων A, sed επιρ inductum 1 11 ἀπερείδεται Β b, sed eliam quod meliores codd. ex- hibδent ἐπερείδεϲθαι aptum. vide Argum. ἰ ερεϲω A

323. 228 s

324. 229 b

325. neumqne est, quo innitentur indicativus ceterique modi non indigentes ullo adξ- tamento verbali elia non actum, sed tantum inclinationem animi denotant, quae poscunt, ut notio sua hand plena compleatur addito verbo quod actum sigmifcet.

326. Aaαvκ. ὲ 5ξ. nθnitivus generslissimns veαbδi modus est, cui desunt tia,

327. ἀπαρέμφατα μετὰ ῥημάτων ἀποτελοῦϲι τέλειον λόγον, οἶον θέλω γράφειν, βοέλομαι φιλοϲοφεῖν, ἔϲτιν εἰπὲν, ὅτι οὐ μετὰ πάντων τῶν ῥημάτων ϲυνταττόμενα τὰ ἀπα- ρέμφατα τέλειον λόγον ποιοῦϲιν (οὐδὲ γὰρ λέγομεν τύπτω ἀναγινώϲκειν ἢ περι- πατῶ διολέγεϲθαι), ἀλλὰ μετὰ μόνων τῶν προαιρετκῶν, φημὶ δὴ τοῦ θέλω καὶ βούλομαι καὶ προαιροθμαι, καὶ τῶν ἐφετικῶν . . . καὶ τῶν εὐκτκῶν . . . καὶ ἁπλῶϲ εἰπεῖν μετὰ τῶν ϲημαινόντων Lλειψιν πρλγματοϲ ... Ταῦτα . . . ἔχουοι θέλημα ψυχῆϲ, ἔχουϲι πρόϲωπα, ἔχουϲιν ἀριΕμούϲ, πράγματι δὲ μόνψ ἔλλείπουϲιν . . . τὰ δὲ ἀπαρέμφατα ἐκ τοῦ ἐναντίου πραγμάτων μόνων δηλωτικά εἰϲιν, μὴ ἔχοντα μήτε πρόϲωπα μήτε ἀριθμοὺϲ μήτε θέλημα ψυχῆϲ· εἴ τι οὖν λείπει τοϲ ἀπαρεμφά- τοιϲ, ἀναπληροῦται διὰ τούτων, καὶ εἴ τι λείπει τούτοιϲ, ἀναπληροῦται διὰ τῶν ἀπαρεμφάτων.

328. rssrim. sτ Ans exso 4 γενικώτατον. eft 31,10. 230,6. 237,21. de adv. 129,ι7. Peec.XVID ἐ 40 224,23EL.: A5 enfsto incit ezpenere verδi rdna- tomaem ApoHomus, osfemdems acc uerὸm geπεrdle esse. - θ τά γε μὴν -πρᾶγμα. cetera verba (quae non voluntatem tentum denotent) per defamitam notionem, quae in eis inest, plenam actionis vel passionis (πράγματοϲ) signiEcaionem acceperunt. 10 Καθὼϲ ἔφαμεν: lin. 4. - 16-p B25,12 c2rr 31, 22-32, 4 et Choerobosc. in Theod. H 7,11-28 Β. 474, 6 .: περὶ δὲ τοῦ μὴ χεῖν τὰ. ἀπαρέμφατα μήτε πρόϲωπα μήτε ἀριθμοὺϲ μήτε θέλημα ψυχῆϲ λέγομεν, ὅτι τὰ ἀπαρέμφατα ὀνόματά εἰϲι τῶν πραγμάτων . . .Τὰ ἀπαρέμφατα ὡϲ ὀνόματα ὄτα τῶν πραγμάτων αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ ὄντα οὐκ ἐγένοντο ἔν τινι, μὴ γενόμενα δὲ ἔν τινι εἰκότωϲ οὐδὲ πρόϲωπα ἔχουϲιν . . . Προϲώπων δὲ μὴ ὄντων εἰκότωϲ οὐδὲ ελημα ψυχῆϲ δύναται εἶναι ...Ἀλλ’ οὐδὲ ἀριθμὸϲ δύναται εἰνmι προϲώπων μὴ ὄντων κτλ. - 1I λείπουϲα τοϲ προδιαπορηθεῖϲι, carens eis, de ouibus smpra

329. Ans οxr., manca. sca A CB5. 2 δ5ὲ] η in res A ἀναπληροῦτάι Ϲb 4 καθεϲτὼϲ A ,καθεϲτὸϲ ABb 1 6 απηλειφοτα A. 1 ~ καθιϲτηκει A. β 10 poet καθωϲ duae litterae erasae in A. ἡ om A, add ABb ente ἔγιλιϲιϲ fn A. η erasum 11 ane τῷ παρεπομένῳ in A. rasura 12 fre litterarum plsme deleterum nttentagio teste invenitur, quas verisinmile est foisse τοϲ προϲώποιϲ κὶ. iam Schoemsnn, qul ιasuram ignorabat nam Βekker de ea tacet), Hed. 20 adn. haec verba suspicatus est addenda esse

330. 229 s

331. 230 b

332. quae ceteris modis accidunt. nec in numeros flectitur nec in personas, nec affectum (inelinationem animi) denotat, quae omnia verbo accidere non possunt, nisi quae persona dieitur particeps esse eius actus, quem verbum significat.

333. ARGVM. § 60. ln omnibus modis proprium verbi hoc tantum est, ut diversa tempora et activam ant passivam aut mediam affectionem propriis flexionibus

334. (226, 25 seqq.) dubitavimus, scilicet an eorum absentia infinitivum ex verborum classe excludat. sunt ria διαπορηθέντα: πρόϲωπα, ἀριθμόϲ, ψυχικὴ διάθεϲιϲ. de secundo agit lin. 4, de tertio lin. 8. ad passivum προδιαπορηθῖϲ cf 182, 8. Sehoeman* putat προ praepositione Apollonium remittere ad 31, 22 seqq.

335. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ante δεκτικόν subaudi φύϲει conl. lin. 12 pag antec.; item Lin. 9 ante ἐπιδέχεται. — 10 ad τὰ δέ smbaudiendum ἀπαρέμφατα. — 12— 14 ln rhematico Apollonium ita defnivisse verbum discimus ex Choerob. in Theod. II 3, 22 H. (469, 30 G.) et ex Heliodor scholio in Dion. Thr. 71, 24 H. (882, 20 B.): ῥῆμά ἐϲτι μέροϲ λόγου ἄπτωτον ἐν ἰδίοιϲ μεταϲχηματιϲμοῖϲ διαφόρουϲ χρόνουϲ δηλοῦν μετ᾿ ἐνεργείαϲ πάθουϲ ἤ οὐδετέρου τούτων, προϲώπων ⟨Hel. add τε καὶ ἀριθμῶν⟩ ϲημαντικόν, ὅτε καὶ τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ διαθέϲειϲ δηλοῖ. cfr Prisc. VIII § 1 et 2 369, 2 et 17 H.

336. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ante προϲώπων add τῶν B | μετηλειφοτων A || 2 post περιπατεῖν rasura 28 fere litterarum in A primae erant οπερ εγγινομενον, ut vemisimile sit rasura repetitionem deletam esse || 3 ame περιπατῶ add μεν A C, quod Apollonius fortasse post αὐτὸ lin. 1 scripserat περιπατοῦμεν] περιπατεῖτον Βb || 4 κτικον εϲτιν] fol 58 r A | προϲωπου A1, corr A || 5 ἐπεγίνετο B | μετειληφοτα A, sed ab eadem manu supra ει scriptum est η et η mutatum in ει. cfr lin. 1 et 9 || 6 prius πρόϲωπα iniuria vult deleri CEASchmidt Beitr. 354 adn.: a priore πρόϲωπα differt sensu alterum, quo significantur flexiones personales. ceterum pro posteriore πρόϲωπα. hebet C πρόϲωπον | μετεμερίϲθη B || 8 ἅπαϲι om B || 9 μετηλειφοτα A || 11 ἐγγινόμενα B | ἐπιγενόμενον] επι in ras A² || 12 οὖν] αὖ Bb || 14 — 15 παθητικη και ενεργητικη et post και erasum η in A, ἐνεργητικὴ παθητικὴ Ϲ, ἐνεργητικὴ ἡ παθητικὴ Bb

337. denotet, quarum flexionum particeps etiam generalissimum verbum est, infnitivum. dico. qui si natura sna prorsus infnitus esset, non posset diversa tempora diversasque affectiones sigifcare. habemus etiam nomen generale, quod modo singulis modo ommibus eiusdem generis hominibus vel rebus imponitur, verum etiam species multas nominis babemus, velut patronymicam, possessivam, nec tamen propter has species quemquam ausurum esse puto generale nomen ex nominum classe appellationeque excludere. ita ne erbum quidem generale communi verborum appellatione privabitur, quia specialis ei notio non inest.

338. ARGVM. § 61. Atqne hoc quoque modo res demonstrabitur. Omnis vox derivata dissolvi potest in primitivam vocem et eam, quae idem valet quod derivatio velut Ἑξτορίδηϲ in Ἕκτοροϲ υἱόϲ. Itidem omnem alium modum convertere licet in infnitivum et eam vocem, quae vim propriam illius modi reddit, ut περιπατῶ vertere possumus in ὡριϲάμην περιπατῖν. cum ratione igitur is pugnat, qui infnitivos ex verborum notione et classe eximit.

339. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 ln onomatico Apollonii hanc nominis definitionem legebat Priscianus: μέροϲ λόγου ἑκάϲτου τῶν ὑποκειμένων ϲωμάτων ἢ πραγμάτων κοινὴν ἰδίαν ποιότητα ἀπονέμον. vide lnstit. D § 22 56, 29 H. et XVII § 63 p 145, 20 et praet Uhl. in Dion. Thr. LXXXIV. — 4 cfr Dioe. Thr. 25, 6 U. (634. 25 B.). εἴδη δὲ παραγωγῶν ἐϲτιν ἑπτά πατρωνυμικόν, κτητικόν, ϲυγκριτικόν, ὑπερθετικόν, ὑποκοριϲτικόν, παρώνυμον, ῥηματικόν.

340. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 pro ἐπεὶ εἴπερ Egger Apoll. 156 adn. vult ὅπερ εἴπερ aut ὅπερ εἰ scribi. Schoemann Opusc. IV 236 adn. iure tuetur traditam lectionem hac explanatione: nemo mirari debet, infinitivum, cuius nomen omnem παρέμφαϲιν execludere videatur, haec tamem quae dixi (h. e. tempera et διάθεϲιν) adsignificare (παρεμφαίνειν). neque enim natura sua (φύϲει) prorsus planequee ommi παρεμφάϲει carere gotest: nam hoc si esset, qui posset illa adsignificare? | εἶπερ] εἴγε B | παρεμφαίνει noli mutare in παρενέφαινεν cum ἄν vel sine ἄν 2 ἔϲτι γοῦν A²CBb, εϲτν οῦν A1 || 3 ante prius ἐν omnes codd. exhibent οὐκ, quod expunxit Dudithius || 4 ἰδικώτατον A CB, εἰδικώτατον b cum | ἢ ἐν om B || 5 θαρρήϲειε Bb, θαρρηϲει A, θαρρήϲη Ϲ || 6 ante ὄνομα add ἰδικώτατον B | ὂ] εἰ | τοιοῦτο Uhlig, τὸ αὐτὸ codd. et edd. vide Testim. ad 4 || 8 ante εὐκτικὸν add τὸ Bb || 9 παγορεύῃ b, ϲυναγορεύῃ ACB, sed A habet ϲυν in ras ab Α | τὴν] fort. scribendum τινὰ vel integrum vel synaloephe cum ἰδικὴν coniunctum | ἰδικὴν ACB, εἰδικὴν b cum || 12 λήξεωϲ et in A λεξεωϲ ex ληξεωϲ factum, sed sb A1

341. 231 b

342. 230 s

343. Infinitivo primus locus in modorum serie tribuendus est.

344. ARGVM. § 62. Oblitus non sum, me alio loco cnm quibusdam grammaticis indicativo primum locum tribuisse sed invertere ordinem cogebar diligenti deliberatione, quamquam indicativus infinitivum superat mulitudine et perspicuitate formarum, ideoqus in fletendis verbis ab indicativo apte incipimus.

345. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 γοργότεροϲ. cfr 118, 18. 190, 2 de adv. 168, 4 et 24. de coni 237, 17. — 5 ἐμπεριεκτικόν. cft Dion. Thr. 42, 1 U : περιεκτικὸν δέ ἐϲτ τὸ ἐμφαῖνον ἐν ἑαυτῷ τι περιεχόμενον, οἷον δαφνών παρθενών, et quae in indice graeco ad Dion. ds ἐμπεριεκτικόν et περιεκτικόν nominum nsu notata sunt. — 7 — 12 cfr supra 31,10—22. 207,13—26 et Prise. XVIII § 47 p 228, 2 H. omnes modi in hoc (id es infinitum) transsumuntur sive resolvuntur, ut ambulo indico me ambulare; ambula: impero te ambulare; utinam ambularem: opto me ambelare; cum legam (an legeria?) ambulo: dico me prius legere. et Choer. in Theod. II 5, 14—21 H. (471, 31 G. ): ἀπὸ τῆϲ ἀπαρεμφάτου ϲυνίϲτανται αἱ ἄλαι ἐγκλίϲειϲ καὶ εἰϲ αὐτὴν ἀνολύονται· ἐκ γὰρ τοῦ τύπτειν λαμβάνω καὶ λέγω τύπτω καὶ τύπτε καὶ τύπτοιμι καὶ ἐὰν τύπτω, καὶ ἰδοὺ ἐξ αὐτῆϲ ϲυνίϲτανται. ἀλλὰ καὶ εἰϲ αὐτὴν ἀνολύονται· ἐὰν γὰρ λέγω τύπτω καὶ ἐρωτηθῶ τί ὡριϲάμην, λέγω τὸ τύπτειν, καὶ πάλιν ⟨ἐὰν εἴπω τύπτε καὶ ἐρωτηθῶ τί προϲέταξα, λέγω τὸ τύπτειν, καὶ πάλιν⟩ ἐὰν εἴπω τύπτοιμι καὶ ἐρωτηθῶ τί ηὐξάμην, λέγω τὸ τύπτειν, καὶ πάλιν ἐὰν εἴπω ἐὰν τύπτω καὶ ἐρωτηθῶ τί ἐδίϲταϲα, λέγω τὸ τύπτειν. et schol. Marc. in Dion. Thr 400, 11 H.: εἰϲ αὐτὴν (scil τὴν ἀπαρέμφατον) ἀναλύονται αἱ λοιπαὶ (scil ἐγκλίϲειϲ) ὡϲ πρωτότυπον. vide etiam Sophronium in Adn. subsequenti. — 13 ἐν ἑτέροιϲ: in rhematico. vide Sophronii Excerpta ex loannis Characis comm. in Theodosii canones 410, 36 Hilg.: Τινὲϲ δὲ ἠξίουν

346. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ταὐτὸ B | ante Ἕκτοροϲ add τοῦ B | ἀποτελεῖται] ἀπαιτεῖται B || 2 ᾧ καὶ] ὅτι C. RSehneider pro ᾧ poscit ᾗ, quia relativum non ad τὸ Ἑκτορίδηϲ, sed ad τὴν Ἕκτοροϲ γενικὴν referendum sit εχει in res A || 5 ενπεριεκτικον A | τὸ ante ἱππών om A1, add A 6 ἀναλύεται] A videtur ἀναλύϲεται scripsisse, corr A | ante ἵππουϲ add τοιὺϲ B 7 τοιοῦτον CB | ante παρατίθεϲθαι add πλείονα B | δὴ om 9 ταὐτὸ CB. ab ταὐτὸν inc. fol 58 v A | οὕτω CBb || 10 περιπατοῖμι ευξαμην περιπατειν om A1, add in mg A || 11 οὐ] o A A1, corr A² | τὸ] τω A || ϲυνεκτικοτατα A1, corr A² || 12 ἁπάντων τῶν CB

347. προτάϲϲειν τὴν ἀπαρέμφατον λέγοντεϲ, ὅτι ὕλη τίϲ ἐϲτι καὶ ἀρχὴ τῶν ῥημάτων· ἐντεῦθεν οὐδὲ βούληϲιν ψυχῆϲ οὐδὲ πρόϲωπα οὐδὲ ἀριθμοὺϲ παρεμφαίνει . . . Ϲυνηγορεῖται δὲ τούτοιϲ Ἀπολλώνιοϲ ἐν τῷ πραττομένῳ περὶ ϲυντάξεωϲ λόγῳ. ἔχει γὰρ οὕτωϲ· ὡϲ γὰρ τὰ ϲώματα εἰϲ τὰ ἀφ᾿ ὦν ϲυνετέθη ἀναλύεται ϲτοιχεῖα, ὥϲ πού φηϲιν ὁ ποιητήϲ «ἀλλ᾿ ὑμεῖϲ μὲν ⟨πάντεϲ⟩ ὕδωρ καὶ γαῖα γένοιϲθε» (Η 99), τουτέϲτιν εἰϲ τὰ ἀφ᾿ ὦν ϲύγκειϲθε ἀναλυθείητε, οὕτω καὶ τὰ ἀπαρέμφατα ῥίζα τιϲ καὶ ἀρχὴ τῶν ῥημάτων καθέϲτηκεν· εἰϲ ταῦτα γὰρ ἀναλύεται, οἶον εἴ τιϲ εἴποι γράφω καὶ ἐρωτηθείϲ τί ἀπεφήνω; φήϲειεν ὅτι γράφειν ἀπεφηνάμην· ὁμοίωϲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἐδείχθη δὲ ὅτι ἡ ἀνάλυϲιϲ ἐπὶ τὰϲ ἀρχὰϲ ἀνάγει τῶν ἄρα ῥημάτων ἀρχαὶ τὰ ἀπαρέμφατα. et Choerob. in Theod., in quo commemterio Apollonii de verbo librum diligenter secutus est, II 4, 29 H. (471,10 G.): ἐγκλίϲειϲ μὲν οὖν εἰϲι πέντε ὁριϲτκή, ἀπαρέμφατοϲ, εὐκτικὴ, προϲτακτική, ὑποτακτική· οὕτω γὰρ δοκεῖ τῷ Ἀπολλωνίῳ περὶ τῆϲ τάξεωϲ αὐτῶν διαλαβεῖν. vide de hac Apollonii inconstantia Skrzeczkam V 9.

348. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 ϲυνεμπτώϲειϲ. cfr Macrob. Exc. Parisin. V 611 7— 23 K. XIII § 2—4 J.: omnia tempora in hoc solo disiuncta et libera proferuntur. dicunt enim ἐνεϲτῶτοϲ ποιῶ, παρατατικοῦ ἐποίουν at in imperativ\ iunguntur haec tempora ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ ποίει, item in coniunctivo ἐν. καὶ παρ. ἐὰν ποιῶ, et in optativo ἐν. καὶ παρ. εἰ ποιοῖμι, in infinitivo ἐν. καὶ παρ. ποιεῖν. similiter indicativus παρακειμένου facit πεποίηκα et ὑπερϲυντελίκου ἐπεποιήκειν . . . urque ergo (id est Graeci et Latini) modum integritate temporum liberum contractis et coartatis iure praeponunt. et Choerob. in Theod. 5, 31 H. 472, 16 G.: προτέτακται ἡ ὁριϲτικὴ κατὰ τρόπουϲ τοιούτουϲ ἐπειδὴ οὐκ ἔχει ϲυνεζευγμένουϲ τοὺϲ χρόνουϲ ἀλλὰ πάνταϲ διακεχωριϲμένουϲ, τῶν ἄλλων ἐγκλίϲεων μὴ ἐχουϲῶν διακεχωριϲμένουϲ πάνταϲ τοὺϲ χρόνουϲ. ἔχομεν δὲ ἐν τοῖϲ ὁριϲτικοῖϲ ἐνεϲτῶτα ἰδίᾳ, οἷον τύπτω, καὶ παρατατικὸν ἰδίᾳ, οἶον ἔτυπτον, καὶ παρακείμενον ἰδίᾳ, οἷον τέτυφα, καὶ ὑπερϲυντέλικον ἰδίᾳ, οἷον ἐτετύφειν, καὶ ἀόριϲτον ἰδίᾳ, οἶον ἔτυψα, καὶ μέλλοντα ἰδίᾳ, οἷον τύψω κτλ. — 4 παραγωγάϲ. cfr Macrob. Exc. Pariain. V p 611, 23—36 K. cap XIII § 5. 6 J.: derivativa verba, id est ea quae ex verbis aliis derivantur, non nisi ex definitivo originem sortiuntur, ut est θρῶ principale et ex eo derivativum θραύω . . . . Speciatim vero urba apud Graecos quae in μι exeunt ex definitivo tracta sunt verbi in ω exeuntis, ut τιθῶ τίθημι, διδῶ δίδωμι, ἱϲτῶ ἵϲτημι. item nomina ex verbis mascentia, quae illi ὀνόματο ῥηματκά vocant, de hoc solo modo sub varia vel personarum vel temporum declinatione procedunt et quae sequuntur. item Prisc. VIII § 63 421, 22 H.: ex ipso omnes modi accipiunt regulam et derivativa nomina sive verba vel participia ex hoc nascuntur, ut duco ducens duxi ductus dux, rego reges rexi rectus rex cett. — 5 ἐλλειπεϲτέρα. cfr Choerob. in Theod. II 211, 27 H. (714,17 G.):

349. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 2 πολλῆϲ δυναμένηϲ B, sed supra λῆϲ SCR. ὰ. suspiceris pro πολλῆϲ scribendum esse ὅληϲ conlato Priscino VIII § 63 p 421, 21 H.: isdcctivus ideo primus ponitur, quia perfectus et in omnibus fam personis quam temporibus. sed defendi potest πολλῆϲ de multitudine formarum dictum. cfr 271, 25
ἐγγινομέναϲ CBb | posterius καὶ] κατὰ C | ἐγγινόμενα CBb || 5 ἐλλιπεϲτέρα ACBb. vide Adn. cr. ad 161, 5 huius ed. | ἔγκλιϲιϲ om C

350. c.XIV 232 b

351. De Homerico infinitivi usu imperative et de χαίρειν infinitivo in epistularum inscriptionibus.

352. 231 s

353. ARGVM. § 63. Ex generali infinitivi sensu eius quoque usus ratio repetenda est, quem apud Homerum invenimus, qui saepe infinitivo pro imprativo utitur, nec minos eius ratio conenetudinis, quam in epistolis inacribendis sequimur. sed hac re differunt hi duo usus, quod pro illis Homericis infinitivis, qu imperativi sensum habent, etiam modum imperativum ipsum ponere licet, epistolaris vero consructio repudiat imperativum. sic enim se res hebet.

354. ARGVM. § 64. In epistularum inscriptionibus, ut demonstravimus, opus est et nominativo et dativo nominum propriorum. hic antem dativus imperativum

355. ἡ ἀπαρέμφατοϲ ὡϲ ἀρχὴ καὶ ῥίζα οὖϲα τῶν ἄλλων ἐγκλίϲεων ἁπλουϲτέρα ὑπάρχει καὶ ἀποίκιλοϲ.

356. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 3 cfr supra lib. l § 129 cum Adnotatione. Prisc. XVIII 48 228, 6 H. post illa verba, quae in Testim. ad 327, 7—12 huius exscripsimus: itaque apud Graecos quidem pro imperativo ponitur. Choerob. in Theod. II 210, 26 H. 713, 7 G.: πολλάκιϲ εὑρίϲκομεν τὸν ποιητὴν ἀντί τινων ῥημάτων προϲτακτικῶν τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ κεχρημένον . . . . Ἔλαβε τὸ γένοϲ, φημὶ δὴ τὸ ἀπαρέμφατον, ἤγουν τὴν ἀρχὴν καὶ τὴν ῥίζαν, ἀντὶ τοῦ εἴδουϲ, λέγω δὴ τοῦ προϲτακτικοῦ. — 3 ἐδείχθη: 231, 7—12. 3—p 333, 5 cfr 40, 27 7— 43, 3. — 5 —7 usus Homericus inclina natura ad imperativum (Homerus si naturam linguae semper secutus esset, usurpavisset imperativum ubicumque imperatur), sed quasi affixus est ad hanc figuram, quae poetae concessa erat, itague saepius in carminibus Homericis in infinitivum invenimus pro imperativo usurpatum. ad καταφέρεϲθαι cfr 134, 25. figura in eo posita est, quod infnitivus pro imperativo ponitur (vids Friedlaenderi schematologiam Aristarcheam ante Aristonici fragmenta 14). ad τοῦ λόγου vide Adn. criticam Kayser hand recte: Die homerische Syntax neigt sic mehr der angegebenen Konstruktion zu, d. h. dem Infinitiv fur dem Imperativ zu zetzen. — 8 τοιοῦτον, i. s. imperativum. — 10 εἴπομεν: 112, 27—113, 14. — 11 δοτικὴ —ϲύνταξιϲ, dativus quem constuctio inscriptionis epistolaris sibi asciscit.

357. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 προϲτακτικῆϲ Ab, τῶν προϲτακτικῶν CB || 2 ἔγιλιϲιν om CB || 3 εἰδικὰ CBb | οὕτωϲ] ϲ erasum in A om CBb 6 τε om A1, add A2 | αὐτῆϲ b cum Porto, αὐτοῖϲ ACB || 7 ante προϲῆπται add οὐ CB. Ellebode ci. οὐ προϲείληπται | fortasse ante τοῦ addendum est τὰ, ut τὰ τοῦ λόγου = ὁ λόγοϲ subiectum sit verbi || 8 ante τοιοῦτον add τὸ CBb | ἔχει] ειχει A, sed ab eadem manu supra priorem syllabam sciptum est ε, εἰ ἔχει CB

358. 232 s

359. 233 b

360. assumere non potest neque alium modum [praeter infinitivum]. etenim Διονυϲίῳ χαίρειν idem sane valet quod Διονύϲιε χαῖρε, sed et vocativus et imperativus ex epistolarum titulis exclusi sunt, quia uterque de praesentibus tantum personis dici potest, persona autem, ad quam litterae mittuntur, abest. ac scribentis quoqne persons, quamquam adest, ita de se loquitur nominativo nominis sui usa, tamquam si absit. (pronomine enim personali primae personae uti non licet scribenti, quia hoc pronomen quasi digitis demonstrat personam praesentem, scribentis vero persona non magis ab altera conspicitur, quam eius ad quem scribitur persona a scribente.) ergo cum nomina utriusqne in tertia persona sint, verbum quoque, quod cum eis iungitnr, in tertia persona proferendum esse patet et ita quidem, ut nominativus prioris nominis subiectum verbi sit.

361. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1— 2 οὐδ᾿ ἄλλην τινά, scil τὴν ἀπαρέμφατον. — 6—7 ἡ γὰρ εὐθεῖα —πρόϲωπον. hinc apparet, personam scribentem facere absentis constructionem. nam tertia persona est secundum defnitionem Apollonianam πρόϲωπον περὶ οὖ ὁ λόγοϲ μήτε προϲφωνοῦντοϲ μήτε προϲφωνουμένου. vide Adn. ad Dion. Thr. 51, 4—5 ed. Uhl. — 6 δέδεικται: 113, 15 seqq. — 7 ἐδείξαμεν: 113, 2—14. — 7 —10 ἐδείξαμεν —ἐπιϲτελλομένου. parentheticis signis haec verba inclusimus, quia interrumpunt nexum sententiarum: nomina in inscriptionibus epistolaribus tertiae personae sunt. quocirca etiam verba cum eis coniuncta debent tertiae personae esse. sed aptissime cohaeret cum antecedentibus parenthesis, qus exponitur, cur nominum nominativi usurpentur in titulis epistularum: pronomium nominativi usurpari negueunt, quia demonstrant personas, quae adsunt et conspiciuntur. quibus verbis excludit Ap. ἐγώ ex huiusmodi titulis. hoc superscribi non licere nec magis ϲοί licere exponit etiam scholiasta Londin. in Dion. Thrac. 550, 10 Hilg.: ἴϲωϲ τιϲ λέγει ὅτι κατὰ ϲυνυπακοήν ἐϲτι τὸ ἐγώ καὶ τὸ ϲοί (in inscriptionibus epistularum), οἷον ἐγὼ Γεώργιοϲ ϲοὶ τῷ Ἀριϲτάρχῳ . . . Ἕcτι δὲ πρὸϲ τοῦτο εἰπεῖν, ὅτι οὐ δύναται ϲυνυπακούεϲθαι, ἀλλ᾿ οὐδὲ γράφεϲθαι τὸ ἐγώ τὸ ϲοί, ἐπειδὴ αἱ ἀντωνυμίαι τοῦ πρώτου ⟨καὶ τοῦ δευτέρου⟩ προϲώπου δεικτικαί εἰϲιν, ἡ δὲ δεῖξιϲ παρόντοϲ ἐϲτὶ προϲώπου δεῖξιϲ, ὁ δὲ ἐπιϲτέλλων πρὸϲ τὸν δεχόμενον τὴν ἐπιϲτολὴν ἄπεϲτιν· πῶϲ οὖν δυνατὸν δεικτικὴν παραλαμβάνειν ἀντωνυμίαν ἀπόντα πρὸϲ ἀπόντα;

362. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ἔγκλιϲιν] ϲόνταξιν B || 2 τῷ] τὸ CBb τὸ] τῷ CBb || 3 ουδυναται A1, ουκ ηδυναται A2, οὐκ ἠδύνατο CBb | ειχωρηϲαι A || 4 κλητικὴ] ἐγιλιτκη A1, corr A 5 ἄπεϲτι] ἀπέϲτειλα A2C | παρον A || 6 —7 τριτον εϲτι// προϲωπον A, τρίτου ἐϲτ προϲώπου CBb. cfr ad nominativum 114, 5 || 7 ἐδείξαμεν] fol 59 r A | οὐ om CB || 10 τὸ post καὶ in A. erasum om CBb

363. ARGVM. § 65. lam possit χαίρειν verbum cum nominativo Ἀπολλώνιοϲ ita iungi, ut dicatur Ἀπολλώιοϲ Διουϲίῳ χαιρέτω aut χοίρει aut χαίροι. at ut concedamus haec congrue dicta esse, elucet hoc modo personae seribentis tribui gaudiam, cum revera tribui debeat ei ad quem scribitur. sic igitur qnia dici nequit, verbum verti debet in generalem modum personas non distinguentem, id est infinitivum, ad quem sobanditur ex consuetudine vel λέγει vel εὔχεται, ut aliae quoque voces subaudiri solent, ex.gr.χερϲίν, ubi Homerus ἀμφοτέρῃϲιν dicit, et Ζεύϲ, si dicitur ὕει. ac praecipue verborum modis insunt alis verba et subaudiuntur

364. TESTIM. ET ADN. EXEG 4 ad ϲυντείνειν verbnm cfr 40, 17 huius ed. cum Adn. exeg, ad ἄν omissum Adn. ex. ad 64, 4 huius ed. — 5 ἵνα δῶμεν. cfr 269, 19. — 9 ἑαυτοῖϲ ad primam personam referendum, ut 188, 22. 256, 2 vide RSchneideri comm. 104 ad 78, 14. — 11 ϲυνηθέϲτερον. ad comparativi vim a positivo non differentem cfr Adn. ex. ad 88, 8 huius ed.: noli enim verbis, quae 234, 5 sequuntur, induci, ut hic quoque ϲυνηθέϲτερον pro vero comparativo habeas et pro coniunctione comparativa, non disiunctiva.

365. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ἔτι] επι A1, corr A || 3 ἐν delere mavult Bekker in adn.; at vide exempla dativi cum ἐν praepositione pro nudo dativo positi in RSehaederi comm. ad 16, 10 γε om A1 CBb, add A2 γ᾿ οὗν] γοῦν codd. et edd., vide A gum. || 4 ϲυντείνει codd. et edd., εν add Uhlig 5 ἔτ om A1, add A2. χαίρειν pro χαίρει A CBb, corr Ska V 21. ἢ καὶ ἔτι χαίρειν ab hoc loco aliena esse censuit Kayser*. vide quae mox lin. 9 sequuntur χαῖρε, χαίροιμι, χαίρω | χαίροι B et Ska V 21, χαίροιϲ A Cb | ἀλλ᾿ Uhlig, καὶ codd. et edd., vide Argum. | δῶμεν] ἴδωμεν B || 6 ϲαφέϲτατα B τὸ om AC 7 δοψικην A | posterna τὸ] τῷ Ϲ | προϲχωροῦν Ska V 21, προϲχωρεῖν ACBb 8 ὡϲ om A1, add A ϲυνιοῦϲι ci. Egenolff || 9 prius το supra add non A2, ut Bekker putabat, sed A | δυναμένου] ου ex ω fecit A || 11 μεταλαμβάνεϲθαι] παραλαμβάνεϲθαι ACBb, quae corruptela nata est ex antecedenti παραλαμβάνεϲθαι. alia est ratio eius loci, quo Ska V 21 traditam scripturam defendi opinatur, 109, 14 | ὑπακουομένηϲ] prius υ A2 fecit ex ε || 12 poeterins τῆϲ] τιϲ A. an τοῦ? || 13 ἐπακουομένων AC

366. 234 b

367. 233 s

368. ARGVM. § 66. lta ad Διονυϲίῳ χαίρειν mente suppletur optandi verbum ant dicendi, atque cum usu magis convenit dicendi verbum, quippe quod magis quam εὔχεται habeat imperandi sensum, quem in secunda quoqne persons praefemimus optandi modo (ut iam Homerus praeulit). quocirca malui dicere pro imperativo poni infinitivos in titulis epistularum (non pre optativo). — patet hoc quoque, verbo dicendi snppleto orationem fieri absolutam. nam infnitivus solus sine illo supplemento minime absolvit orationem.

369. TESTIM. ET ADN. EXEG 1 ὕει, βροντᾃ. cfr 12, 23. 101,16. Schol. ad Dion. Thr. 259, 28 H. in cod. V. —2 ἐδείξαμεν: 231, 7. —7 ϲυγχρώμεθα dicit, quasi antecedat ἔγιλιϲιν προϲτακτικωτέραν. — 11 cfr schol. A ad hunc locam: ἄειδε] ὅτι κατὰ τὴν ποιητικὴν ἄδειαν ἢ ϲυνήθειαν λαμβάνει τὰ προϲτακτικὰ ἀντὶ εὐκτικῶν καὶ γὰρ Ἡϲίοδόϲ φηϲι «δεῦτε δὴ ἐννέπετε» (Opp. 2) κτλ. — 12 ἀντὶ προϲτακτικῶν τὰ ἀπαρέμφατα παρείληπται ita intellegenda sunt, ut Ap. censeat cum suppleto dicendi verbo infinitivum χαίρειν fungi vico imperativi. GAGerhard „Zur Geschichte des griech. Briefs“ p 6—10 hand recte existimat Apollonium modo putare χαίρειν solum pro imperativo usurpari, modo censere λέγει subandiendum esse. pluralis τὰ ἀπαρέμφατα non significat diversos infinitivos, sed idem χαίρειν vexbum in sescentis illis epistulis, quibus praemissum erat. — 13 ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι καὶ = ϲαφὲϲ γὰρ καὶ ὅτι. cfr RSehneideri comm. 69 ad 42, 25.

370. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ὕει] οιει A || 1— 6 ἐξαιρέτωϲ—λέγει] perversa haec comparatio: ut in χαῖρε insit praeter gaudii notionem etiam προϲτάξαι verbi vis, ita in Διονυϲίῳ χαίρειν inesse et subaudiri λέγει verbum. sed noli idcirco ab Apollonio abiudicare, quae ab ἐξαιρέτωϲ usque ad μετατίθενται lin. 4 leguntu || 4 καὶ] aptius καὶ αἱ | δὴ om A1 Bb, add A2C || 5 χαίροιϲ ἔχοι C || 6 ἢ λέγει] Ellebode ci. προϲτάϲϲει. post λεγει in A rasura unius litterae || 6 —11 ὅπερ—θεά AButmann perperam seiunxit ut fragmentum alterius argumentationis. conexum sententiarum perspexit GAGerhard l. supra l. p 9. vide Argum. || 6 προϲτακτικοτεραν A1, corr A πρακτικωτέραν B || 7 ᾖ Ska, V 2, in A inter υπαγορευει et και duae litterae erasae, fortasse ην, ut Guttentagio videbatur. ceteri codd. et edd. nihil habent inter verbnm et coniunotionem. Schoemann aliquid intercidisse adnotat | τγ εὐκτικ || 8 καὶ om A1, add A || 10 χερε A || 12 και προειλομην φαναι in verborum contextu om, sed alteram et tertiam vocem in mg seripsit A1, και add A2 || 13 τοιαύτην] αὐτὴν B

371. c. XV.

372. De infinitive ex δεῖ et χρῆ verbis pendente

373. 235 b

374. 234 s

375. ARGVM. § 67. Prorsus autem ab constructione titulorum epistolarium differt ea, qua cum infinitivis iungitur δεῖ vel χρή, quas voces siquis inscriptioni epistulae adiciat, prorsus incongrua fat oratio quod priusquam demonstremus, breviter exponamus, cui orationis parti duo illa tribuenda sint.

376. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 τῷ ὑπακουομένῳ ῥήματι instrumentalia dativus est. ad προϲχωρεῖ subasudi τῷ λόγῳ. — 2 δι᾿ ὧν = διὰ τούτων ὧν, nisi expletur eis, quorum significatione illa constructio caret. ad ἀπαρέμφατοϲ nominis usum adiectivum cfr de pron. 9, 13 32, 11. 61, 9. — 5 Summa igitur argumentationis Apollonianae haec est: Cum nominibus scribentis et eius ad quem scribitur debebat constui verbum finitum tertiae personae; si vero addemus χαιρέτω vel χαίροι, gaudium tribuetur scribenti. idcirco infinitivus verbi gaudendi, qui personarum distinctione caret, ponitur, ac suppletur ad eum verbum tertiae personae, εὔχεται vel λέγει. — 15 ἐξεθέμεθα: de adv. 128, 10—133, 12. — 16 ταὐτὸν ϲυμπαραϲτῆϲαι, (etiam) hoc loco ostendere, probare.

377. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACB b. 1 προϲχωρεῖ] ϲυγχωρεῖ CB, προχωρεῖ ci. Schoemann*, sed προϲ praepositio nihil offensionis habet. vide Adn exeg. 2 καταλύει τὸν λόγον C | δι ον A || 3 οῦν δὴ B || 4 ἐγκέοιτο ῥῆμα] εοιτο ρημα A2, εοιτο in ras, ρημα ultra lineam. ἔγκειται pro optativo CB || 4—5 καὶ τοϲαῦτα] fol 59 v A || 5 περὶ] τὰ CB || 6 εχομενωϲ vocis ultimam et paenultimam syllabam in ras A2 et postea dnae etiam litterae erasse || 8 ante τῆϲ add τὰ B || 10 posterius τοῦ om B | δειν A, sed ν inductum | ϲυγλιει A1, corr A 11 ομιλειν ex ομηλειν rasura factum in A || 12 μὲν om B || 13 προϲευκρινηθεντοϲ A, ac dubitari potest, an hic quoque soli A codici obtemperandum sit γε Uhlig, γὰρ A CB, quod delevit b cum Sophiano et Dudithio. Portus aliquid deesse in tradita scriptura suspicatus est propter γὰρ coniunctionem, sed quid desit, divinare se non posse dicit. Bekker in adn.: cur lacunam suspicarer, causae videbam mih admodum | δὴ Ab, δὲ B, om C 14 ὑπαχθήϲεται τὸ] η et εται et in ras A2 atqne etiam post το perva rasurs | καί ἐν A, κὰν A2CBb || 15 ante ἐπιρρημάτων om περὶ CB, add τῶν B | δὲ om C ¦ 16 ταὐτὸ CB | ἄλογον B 17 ἀνελλιπῆ A Cb, ἐλλιπῆ B cfr Adn. crit. ad 161, 5 et 182, 14 huius ed.

378. Quae proferri Hceai ut oribetur δεῖ es χρὴ adverbiorum classi asorbenda esse.

379. 236 b

380. ARGVM. § 68. Quae dici possunt, ut δεῖ et χρή in adverbiorum numero habenda esse demonstretur, haec sunt. «1. Ut optativo praemittitur εἴθε, imperativo ἄγε, quae adverbia sunt, ita χρή et δεῖ quoque infinitivis praemissa adverbiis ascribi debent.

381. ARGVM. § 69. 2. Coniunctionum classi ascribi nequeunt, quia numquam adiungunt alterum enuntiatum, quod faciunt coniunctiones, et quia intentionem significant ut adverbia intentiva μάλα et ἄγαν, et quia componuntur cum praepositionibus, quod observari potest in verbis et adverbiis, non potest in coniunctionibus.

382. ARGVM. 70. 3. Ne verbis quidem [finitis] tribui possunt, quoniam carent numerorum et personarum flexione, quam habent verba [praeter infinitivos], non habent adverbia.

383. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 — 5 de adv. 128, 13— 22: ἐκ μὲν οὖν ϲυντάξεωϲ γένοιτο ἂν ἐπιρρήματα τῇδε· ὅτι ἐπίκειται τὰ ἐπιρρήματα τοῖϲ ῥήμαϲιν . . . καὶ μερικώτερόν γε, καθότι καὶ τὸ ἄγε ἔπίρρημα τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ καὶ τὸ εἴθε τοῖϲ εὐκτκοῖϲ. — 7 ἐπίταϲιν. cfr de adv. 130, 6: ὅπερ (scil δε γράφειν Ἀπολλώνιον) ὁ βίοϲ ὡϲ ἐπιτατικὸν μᾶλλον ἀνεδέξατο, ὅπερ οὐκ ῆν, ἀλλὰ ἔλλειψιϲ τοῦ πράγματοϲ, ὃ καὶ δέον ῆν ποιεῖν· καὶ ἐντεῦθεν ἡ δόκηϲιϲ τῆϲ ἐπιτάϲεωϲ. et Dion. Thr. 84, 1: τὰ δὲ (scil ἐπιρρήματα) ἐπιτάϲεωϲ, οἶον λίαν ϲφόδρα πάνυ ἄγαν μάλιϲτα. — 9 ἀποδίϲ etiam 304, 16. 336, 24. 339.14 exemplum adverbii compositi est, ἀπεχθέϲ etiam 340, 8. usurpatur ἀπεχθέϲ Anth. Pal. XI 35, 4. — 10—p 335, 5 de adv. 128, 22: ἔτι τὰ ἐν προϲώποιϲ ἀντωνυμικοῖϲ καθ᾿ ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἐκφερόμενα. κατὰ τὰ τρία πρόϲωπα ἐπιρρήματά ἐϲτιν. ἡ γὰρ ἐν ῥήμαϲι ϲύνταξιϲ μετὰ ἀπαρεμξφάτου ϲυϲχηματζει (Egenolff ϲυϲχηματίζεται, vide RSchneideri comm.) κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ ἔτι τὸ τρίτον.

384. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 τοῦ] που C || 2 εῖναι om B || 3 ἐπ AC, ἔτι Bb. concinnior sane nudus genetivus ex προηγεῖται verbo pendens,. sed ἐπί praepositio et hic et mox ante τῆϲ ἀπαρεμφάτου tolerari potest; ἔτι autem ut omnia, quae B ab AC libris discrepantia exhibet, tribuimus neglegentiae aut corrigendi studio | 4 ἐπὶ om A1 b, praebent A2CB 5 οἰήϲεται] ἡγήϲεται B 6 ἑτέρου om A1, add A2 in mg | ϲυνδέϲμου Βb || 7 ante ἐμφαίνουϲιν add καὶ B | καὶ τὸ] ἐν τῷ C || 8 καταγίνεται CB || 9 post γὰρ add οὕτωϲ B ¦ αποχθεϲ A1, corr A2 | post απεϲτι om ν ειχε δε ουτω και το αποδει απο A1, add in mg A2 | εῖχε] ἔχει B || 9—10 δὲ οὕτω] καὶ οὕ C || 10 καὶ om CBb

385. 235 s

386. Quibus argumentis confirmotur δεῖ et χρή coces verba esse non adverbia.

387. ARGVM. § 71. 4 Atque etiam ex infinitivorum numero δε et χρή exclusa sunt et forma sua et construetione: nam infnitivus nullus in ει vel η desinit neque unquam duo infinitivi cum una voce casuali coniuncti enuntiatum efficiunt.»

388. ARGVM. § 72. At haec opponenda sunt, quae demonstrant renera χρή et δε verba esse. 1. Si δεῖ adverbium esset, nihil impediret, quin cum nominativo

389. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ad ϲυμπληθύνεται cfr Adn. exeg. ad 75, 15 huius ed. — 6 εἰϲ ἀριθμὸν διάφ. παραλαμβάνεϲθαι. cfr 14, 22. 130, 3. 233, 19. — 6 —7 τὸ μὴ προϲδιακρίνειν. vide Adn. cr. —7 ἐκτεθείμεθα: 226, 26. — 11 μεριϲμοῦ. classis, genus vocum (non distributio in classes) hoc nomine significatur etiam 109, 4. 238, 2. de adv. 134, 24. — 12 οὐ μὴν ὑποϲταλήϲεται vide Adn. crit.

390. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ϲυμπαραλαμβάνει τὰ πρόϲωπα B | 3 ante posterius δεῖ rasura και deletum videtur in A || 4 διαλεγεϲθαι in ras A 5 οὐδὲ] ὡϲ B ἀπαρέμφατα] fol 60r A || 6 prius μὴ om CBb | posteius τὸ] Kayser, ut asyndeton tollatur, vult τῷ. fort. post παραλαμβάνεϲθαι omissum est καὶ || 8 οὔτε—ἰδιώματα om A1, add in mg A || 9 διφθογγον A2 uncis inclusit post η in A erat vox ultra lineam exarata, quae erasa est || 11 μεριϲμοῦ ἀριθμοῦ CB. vide Adn. ex. || 12 ad ὑποϲταλήϲεται, quod omnes codices praebent, in mg Sylburgianae adscriptum est ἴϲωϲ ὑποταγήϲεται, quod b recepit. Porti coniectura videtur, qui interpretatus est subicientur. sed vix credi potest Apollonius dexisse, rursus non ὑποταγήϲεϲθαι δεῖ et χρή ceteris verbis (id est modis finitis, indicativo, optativo, imperativo, coniunctivo) nam de distribuendis in diversa genera vocibus non utitur ὑποτάϲϲειν verbo. quocirca AButtmann καταταγήϲεται maluit conl. de adv. 128, 12. videtur autem depravatio loci posita esse in enuntiati initio. καὶ μὴν si reposueris pro οὐ μὴν, omnia plana fient: praeterea etiam ceteris modis subtrahentur (ex ceterorum modorum numero excipientur) δεῖ et χρὴ (cfr ad ὑποϲτέλλειν verbum cum dativo constructum infra 242, 5). quae conisctura nihilominus in verborum contextum non est recepta, quis hoc quoque cogitari potest, post οὐ μὴν siquid intercidisse 14 πάντων CB. post ἁπάντων desiderabis τῶν λοιπῶν, quoniam ne infinitivi quidem numeros distinguunt; sed Ap. ipse hoc additamento corrigeretur 15 πρὸϲ ταῦτα] οϲταυτ A2 in ras | αὐτὸ b cum Dudithio, αὐτὰ AC, om B

391. 237 b

392. 236 s

393. quoque pronominum iungeretur, δεῖ ἔγὼ γράφειν, ut dicitur εἴθε ἐγὼ γράφοιμι. nam adverbia nec nominativum neque alium casum repudiant.

394. ARGVM. § 73. 2. Verborum proprium est, minime vero adverbiorum, in praetetitis temporibus augmentum assumere. atqui loquimur ἔδει γράφειν, δεῖ vocem augmento instruentes, γράφειν non instruentes. itaque hoc enuntiato δεῖ verbum esse demonstretur. ac fortasse ea quidem vox, quae videbostur adverbium esse (δεῖ), satis ostendit verbalem suam naturam, γράφειν autem [eis, quae modo dixi-

395. TESTIM. ET ADN. EXEG 8 —13 cfr de adv. 132, 15: ἴδιον ῥημάτων ἐϲτὶ τὸ ἐν παρῳχημένῃ προφορᾷ, εἰ ἀπὸ ϲυμφώνων ἄρχοιτο, τὸ ε προϲλαμβάνειν ἔξωθεν. καὶ οὐκ ἄλλῳ τῳ μέρει λόγου τοῦτο παρεπόμενόν ἐϲτι. πῶϲ οὖν κἂν κατ᾿ ὀλίγον τιϲ διϲτάϲειε τὸ δεῖ, ὅτι ῥῆμά ἐϲτι, καὶ οὕτωϲ ὥϲτε τὸ ϲυγκεχυμένον τῶν χρόνων διαϲτέλλειν; ἐνεϲτῶτοϲ γὰρ χρόνου γενήϲεται τὸ δεῖ γράφειν· . . . παρατατικοῦ δὲ τὸ ἔδει γράφειν, προλαβὸν ἔξωθεν τὸ ε, ὅπερ ἴδιον ῥήματοϲ. — 11 ϲυνάρχεϲθαι verbum etiam 168, 10. 14. 15 sine dativo idem valet quod ὁμοίωϲ ἄρχεϲθαι, pari initio uti. cum dativo iungitur 168, 12 et de pron. 56, 29. — 13 —1 τάχα referendum tantummodo ad τὸ γράφειν παρεκινδυνεύετο εἰ ῥ. ἦν, haec autem verba ad lin. 13 τὸ γράφειν οὐ προϲελάμβανε. quod non esse indicium, quo γράφειν non debere verbis ascribi demonstretur, exponit Ap. lin. 3— pag. subosequentis. — 13 et 15 ad παρακινδυνεύεϲθαι cfr 200, 8. 215, 11.

396. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 μόνον ACb, μόνα B || 1— 2 ευκτικον et προϲτακτικον A1, singularem A2 corr in pluralem, quem habent etiam CBb. ante εὐκτικὰ add τὰ B || γράφωμεν] γραφομεν A, γράφετον B || 4 ἡμεῖϲ] ὑμεῖϲ B || χρὴ] δεῖ CB επιρρηματων A, ῥημάτων CBb || 6 οὐκ om B 6—7 his exemplis verisimile fit post ἐμποδιζούϲηϲ tale quid intercidisse: ἀλλὰ πτώϲειϲ πάϲαϲ προϲιεμένηϲ || 8 χρονοιϲ exhibet A (de cuius scriptura Bekkex erravit), om Cb C etiam καὶ om, Β καὶ χρόνον om || 9 ante ἔπιρρημάτων add ἐπὶ | επιρηματων A1, alterum ρ add A2 || 11 ϲυναρχομένου b cum Sophiano, ϲυναρχομενο A, ϲυναρχόμενον C B. ϲυνερχομένου ci. Schoemann* || 13 337, 3 τό γε μὴν—ὁμοίοιϲ eicienda esse censet AButtmann ut superflua et inepta, qusmquam τὸ μὲν ἔδει et τὸ γε μὴν γράφειν aperte inter se opposita sunt || 15 post δέ add γε C | εἰ ῥῆμα ἦν Ab, εἰ ῥῆμα C, μὴ εἶναι ῥῆμα B

397. 238 b

398. mus, rursus] in dubium vocabatuρ, num revera verbum esset. at infinitivum diligentissime demonstravimus generalissimam omnium formarum verbalium esse. accedit quod reduplicatur, quae flexio verborum propria est. neqne diximus eas tantum formas inter verba numerandas esse, quae augmentum assumunt (id quod solus indicativus temporum praeteritorum facit), sed eas voces, quae habent etiam formas augmento instructas, hac ipsa re ostendere verborum classi se ascribendas esse. in qno numero etiam δεῖ et χρή sunt, quae, ut verbe, infnitivos quoque habent.

399. ARGVM. § 74. 3. Atque etiam ex affectionibus, quas δεῖ et χρή passa sunt, intelegitur adverbia ea non esse. comparatur quidem δεῖ cum adverbiis πεῖ, αὐτεῖ, quae ipsa quoque circumflexo accentu proferuntur. sed haec Doriensium

400. TESTIM ET ADN. EXEG. 1 εἰϲην.: § 55— 61. — 4—5 αἱ ἑξῆϲ—προϲλαμβάνουϲιν. poterat sic loqui Ap. de omnibus post indicativum sequentibus modis omnium praeteritorum non solum aoristi), quia veteres grammatici etiam imperfecto et plusquamperfecto illos modos tribuebant: etenim γράφειν, γράφοιμι, γράφε, item coniunctivus γράφω non solum praesentis, sed etiam imperfectitemporis modi illis erant, γεγραφέναι, γεγράφοιμι, γέγραφε, γεγράφω non solum perfecti, sed etiam plusquamperfecti. vide supra 210, 5 et Theodosii canones verbales 61 — 63. 64—66. 68 — 70. 73 —5 Hilg. —9—p 338, 4 de adv. 132, 24: καὶ κατὰ τὸ λῆγον δὲ ῥῆμά ἐϲτι τὸ δεῖ, εἴγε αἱ τοιαῦται προφοραὶ ἐν ϲυναιρέϲει εἰϲί, πνέει πνεῖ, χέει χεῖ, ῥέει ῥεῖ. καὶ οὕτωϲ δέει καὶ δεῖ καὶ ἔδει. οὐδὲ γὰρ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐπίρρημα εἰϲ ει λῆγον ἐν περιϲπαϲμῷ κατὰ τὸ κοινὸν ἔθοϲ, διὰ τὸ παρὰ Δωριεῦϲι «πεῖ γὰρ ἁ ἄϲφαλτοϲ» καὶ «εἶ τὰ τῶν χοιραγχᾶνα» (Sophronis fragmenta 35 et 86 Ahr. inter κατὰ τ. κ. ἔθοϲ et διὰ sobaudiendum: ὃ προϲέθηκα). — 10 —11 οὐχὶ οὖν— τουτεῖ. fingit Ap. quod sibi opponi posse putabat. post ἐπιρρήματα subaudiendam εἰϲ ει λήγοντα.

401. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ὡϲ ἔϲτι Bb, ὡϲ εἰ AC | ῥημάτων] τ in ras A || 2 ὡϲ om A1, add supra A1 || 4 τῷ χρόνῳ] B | οὐχ] fol 60 v A || 5 ἅπαϲι C | post ἀλλ’ add οὐκ B | ἦν] οὖν B || 6 ἐπεδείκνυτο B || 7 — 8 καὶ τὸ ἔδει—ϲτῆναι om A1, add in mg A2 || 7 ῥήμαϲι] ῥῆμα CB || 8 δεῖϲθαι] exspectas δεῖν, sed medium defenditor insequenti πνεῖϲθαι. cfr etiam pag. seq. lin. 6 || 9 πνεῖϲθαι] πν in ras A τόνων] fort. παθῶν legendum conl. pag. seq. lin. 5: synaeresin passum est δεῖ, apocopen χρή, de cuiue accentu nihil infra dictum est nec quicquam dici poterat ad verbalem eius naturam probandam || 10 επιρρηματ A1 in exitu lineae, α add A2 || 11 πεῖ αὐτεῖ τουτεῖ] πη αυτη τουτει A, ποῖ αυτη τοῦ τ Ϲ, πα solum B. Frohne observ. in Ap. synt. 28 poscit πεῖ εῖ αὐτεῖ, sed nec εἶ inserere opus est propter subsequentia nec τουτεῖ eicere (quod legitur Theocr. V 45 et 103) | δώριον B

402. 287 s

403. propria sunt. neqne habet δεῖ correlativas voces, ut habet πεῖ. contractum emim. est synaeresi ex δέει, ut πλεῖ ex πλέει. — item χρή affectione quadam ortum est. etenim ex χρῶ natum χρῆμι et tertia persona χρῆϲι, hinc autem per apocopen χρή, ut φὴ ex φηϲί.

404. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 —7 ἦν δὲ—χρέω. vide Adn. crit — 4 —p 339, 1 de adv. 132, 32: τὸ δέω καὶ τὸ χρέω ϲυνωνυμεῖ, οὐκ ἀγνοοῦντόϲ μου, ὅτι καὶ τὸ δέω πλείονα ϲημαίνει καὶ τὸ χρέω· ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ἐνδεῖν ϲημαίνει τὸ χρέω. ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ παρακειμένου οὐδετέρου, λέγω τοῦ χρέοϲ, ὡϲ καὶ ἐν τῷ ἔπω ἔποϲ παράκειται. . καὶ ἐξ ὑπομνήϲεωϲ τὸ τοιοῦτον δεῖ παραλαβεῖν, ὅτι παραγωγὴ τίϲ ἔϲτιν ἡ τοῦ χρῆμι, ἧϲ τὸ τρίτον πρόϲωπόν ἐϲτι χρῆϲι, καθότι καὶ παρὰ τὸ φημί φηϲί, καὶ ὃν τρόπον παρὰ Ἀνακρέοντι τὸ φηϲίν ἀποκοπὲν φὴ ἐγένετο, «ϲὲ γάρ φη ταργήλιοϲ», τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ χρῆϲι χρή ἐγένετο ἀποκοπέν. ubi ἐξ ὑπομνήϲεωϲ verba. ad rhematicum referenda videntur. efr Choer. in Theod. ll 24, 32 H. 494, 28 G.: ἔϲτι δὲ καὶ τὸ χρή ὀξυτονούμενον . . . γέγονε δὲ τοῦτον τὸν τρόπον· ἔϲτι χρῆμι χρήϲ χρῆϲι, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν γίνεται χρὴ ὀξυτονούμενον. vide Lobeckii Elem. path. II 307 7 ἀφ᾿ ὦν —χρέοϲ. sic etiam κλέοϲ nomen ab κλείω verbo, non κλείω ab κλέοϲ derivatur infra 284, 19. vide alias eiusmodi derivationes in Lobechkii rhemstico 289 seq. ad δέοϲ autem vocis originstionem cfr praeter es

405. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 — 2 τῷ —παρείπετο om B || 1 ἀντιπαρακειμένου Egger Ap. 177 adn., ἀντὶ παρακειμένου Ab | post αὐτοῦ perperam colon in b || 2 post ϲύνεϲτι exhibet τῷ pro τὸ b cum s, τὸ A C, sed in. A ex ω rasura factum est | πεῖ, τὸ εἶ, τὸ αὐτεῖ] ἐπεὶ τὸ εἷ τοι C | οὐ om C || 3 ϲυνημένον C || 4 καὶ om A. | ὡϲ] καὶ B | πνέω] πλέω B. post πνέω punctum posuit Lehrs qu. ep. 327, comma habet b || 4— 6 ἦν δὲ— παρεπόμενον cum Porto post ἐνδέομαι conlocari voluerunt Egger 177, Schoemann*, Kayser*. at mutata ea interpunctione, quam edd. exhibent, sed Lehre correxit, omnia plana funt. post παρεπόμενον enim colon praebet b, virgulam. posuit Lehrs post ῥήματοϲ virgulam b, punctum Lehrs (ἑτέρου ῥήματοϲ non ad δεῖ, sed ad φηϲί φή referendum) post δέω virgulam b, quam Lehrs delevit post ἐνδέομαι punctum b, virgulam Lehrs (ubi δέω idem significat atque ἐνδέομαι, synonymum ei est χρῶ χρέω) || 5 τι Lehrs, τὸ ACBb || 6 χρῶ] δέω AButmann 7 ὧν A C, oὗ Bb | δέοϲ καὶ τὸ χρέοϲ] χρέοϲ ὡϲ τὸ δέοϲ Kayser* | παρείπετο] supra posterius π A1 scr. χ || 8 ἡ add RSehneider comm. 153* | ὡϲ φῶ φημί B | τριτο A1, ν add A || 8—9 χρῆϲιν ὡϲ φηϲίν CBb || 9 τὸ χρή om CB | ἀπετελεῖτο] π in ras A2, cui etiam το debetur. ab alia manu rec. secundum ε ex factum est et ει ex littera, quae non iam potest 10 ανεκρεοντι A

406. c. XVI.

407. 239 b

408. ARGVM. § 75. 4. Constructio autem vocum, de quibus sermo est, sic se habet. quod δεῖ sine ulla mutatione cum diversis personis et numeris pronominum iungitur, id videtur nonnullis vitium esse, si δεῖ non adverbium, sed indicativus est at non careret motatione δεῖ, si pronomen, quod cum δεῖ et infinitivo iunctum est. esset δεῖ verbi subiectum. nunc autem subiecti vice fungitur infinitivus, qui cum non mutetur, ne δεῖ quidem mutari potest.

409. quae modo ex l. de adv. exscripsimns EM 250, 39: Δέω ϲημαίνει τέϲϲαρα· τὸ δεϲμεύω· τὸ φοβοῦμαι, ἐξ οὖ δέοϲ, ὁ φόβοϲ· τὸ πρέπω, ἐξ οὗ ἔδεον ἔδεεϲ ἔδεε καὶ κράϲει ἔδει, τὸ ἔπρεπε· τὸ ἱκετεύω, ἐξ οὗ καὶ δέηϲιϲ. et EG 140, 35—42.

410. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 choerob. in Theod. II 25,18 H. 495, 23 G.: ἀπὸ τοῦ φημί γίνεται φῇϲ φηϲί καὶ κατὰ ἀποκοπὴν φὴ, «ϲὲ γάρ φη Ταργήλιοϲ», τὸ δὲ Ταργήλιοϲ ὄνομά ἐϲτι δαίμονοϲ. atque inter ea, quae in scholio ad II. Ε 256 de apocope formarum verbalium traduntur, Townl. et L hoc quoque habent: ὡϲ τὸ «ϲὲ γάρ φη Ταργήλιοϲ« παρὰ Ἀνακρέοντι. — 3 ἀναπληρωθείη. sic suppleatur quod etiam restat ut dicatur de constructione δεῖ et χρή verborum. — ἑνικῶϲ. vide Adn. crit. —5 —p 340, 2 ἔϲτιν γὰρ—ἀπαρεμφάτῳ. cfr de adv. 129, 21: τὰ ῥήματα θέλει ϲυντάϲϲεϲθαι τοῖϲ πτωτικοῖϲ ἢ ὡϲ πτωτικοῖϲ. καὶ δὴ τὰ προκείμενα τῶν μορίων (scil τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ), ῥήματα καθεϲτῶτα, ϲύνταξιν ποιεῖται τὴν εἰϲ τὰ ἀπαρέμφατα ὡϲ πτωτικά, ὅτε λέγομεν οὕτωϲ· δεῖ περιπατεῖν. ϲημαίνει γὰρ τὸ τοιοῦτον· λείπει ὁ περίπατοϲ. et ibid. 131, 5: ἡ γινομένη αὐτοῦ (scii τοῦ δεῖ) ϲύνταξιϲ οὐκ ἐπὶ τὰ πρόϲωπά ἐϲτιν, ἐπὶ δὲ τὸ προϲὸν ἀπαρέμφατον, ὅ ἐϲτι μονοπρόϲωπον, καὶ ἔνθεν μονοϲχημάτιϲτον τὸ ἐμὲ δεῖ γράφειν. τὸ γὰρ δεῖ ἐπὶ τὸ γράφειν φέρεται, ὅπερ οὐ προϲώπου ἐϲτὶ δεκτικόν. καὶ ἔνθεν, ϲυντεῖνον εἰϲ τὸ γράφειν, καὶ αὐτὸ τὸν ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἀναδέχεται. 8 τούτων ex adiectivo ἀπαρέμφατον pendet: cum ea vox, quacum iungitur δεῖ, nec numerum nec personam significare possit.

411. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ϲε γαρ in ras A2 | φη om CB Ταργήλιοϲ] η in ras A2 | ἐμμελέωϲ b et Bergk, in A tertium ε erasum, ἐμμελῶϲ CB | διϲκειν bis, sed semel erasum in A || 2 οὕτω CBb | καταϲτατέον b, καταϲτεον A, παριϲτεον Ϲ, κοθιϲτέον B. Bekker conferri iubet de adv 135, 21 3 post τῇδ᾿ add ἂν CBb. sed vide Adn. ex. ad 64, 4 huins ed. | post δοκεῖ desideratur τὸ δεῖ, sed vide pag. seq. lin. 12 | ἑνικῶϲ corrigendum esse videtux in ἐνδεῶϲ conl. lin. 7 pag. seq., ubi structura verborum non minus ἐνδεὴϲ futura esse dieitur, si pro δεῖ ponitu λείπει. accedit qnod δεῖ non solum δοκεῖ ϲυντάϲϲεϲθαι, sed revera construitur ἑνικῶϲ cum diversis personis et numeris. vide Argum. || 4 καθεϲτὸϲ ACBb. sed cfr Adn. crit. ad 290, 7 huius ed. || 6 εχον—γραφειν bis scripta, semel erasa in A || 7 τοῦτο] prius τ ex ϲ factum in A | ἁπάντοτε] οὐ πάντοτε B || 8 ῷ] οὐ CB | τούτων] τούτοιϲ CB | ἀπαρέμφατον] ον in ras A2

412. 238 s

413. ARGVM. § 76, 5. Vis quoqne δεῖ et χρὴ vocum eiusmodi est [i. e. cum constructione concinit]. usurpantur, ubi actio aliqua deest vel non snfficit ad perfcienda ea, quae agi debent: δεῖ φιλολογεῖν idem valet ac φιλολογῶμεν ἐπεὶ λείπει. τὸ φιλολογεῖν, sicut etiam, si ipso λείπει pro δεῖ voce utemur (λείπει τὸ φιλολογεν ἡμᾶϲ vel ἐμέ), aeqne vitiosa videri debet constructio [illis qui censeat, δεῖ si verbum esset, vitiosum fore cum diversis pronominum personis vel numeris conunctum]. neqne tamen quisquam audebit λείπει dicere adverbium, quamquam sine uls mutatione cum diversis pronominum personis et numeris coniungitur.

414. ARGVM. § 77, 6. δεῖ et χρή vocum natura verbalis hoc quoqne efficit, ut

415. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6 ὡϲ. pro voce comperativa exspectatnr coniunctio quae significat argumentationem progredi. nam patet Apollonium idcirco δεῖ cum λείπει aequare, ut inde quoqne eluceat δεῖ non adverbium, sed verbum esse. — εἰ καὶ pro καὶ εἰ ut 261, 26. 309, 19. — 7 προϲχρηϲαίμεθα. praepositio sic interpretanda videtur: si utamur etiam λείπει serbo. — 12 ad παραλαμβάνεϲθαι supplendum est τὸ δεῖ. cfr ϲυντάϲϲεϲθαι pag. antec. lin. 3.

416. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 οὐ μετατιθεμένῳ b, ϲυνμετατιθεμενω A, ϲυμμετατιθεμένῳ CΒ, μὴ ante ϲυμμετ. addendum esse ci. Soph., ἴϲ. οὐ in mg S λέγω] λ in ras A || 2 και το] fol 61r A || 3 οὖν A B, fortasse ex antecedenti ων exortum γοῦν Ϲb | γιγνομένων A, γενομένων B | ελλειπεϲτερον A (non ελλειπεϲτερου, ut Bekker ait), ἐλλιπεϲτέρον Cb, ἐλλιπεϲτέρων B. cft Adn. crit. ad 161, 6 hnius ed. | ἀποτελουμένων] τ et λου in ras A2 | ἐγγενομένη B || 5 — 6 ἐπε λείπει] επι λειπει A, sed primum ι in ras ab A2 ἐπιλείπει CB || 6 φιλολογεῖν uncis inclusit A et in mg adscripsit οὐ, quo significavit verba inclusa in eo codice deesse, quem cum A. conferebat φιλολογῶμεν om B || 7 προϲχρηϲόμεθα Ϲ, sed supra scripsit αι. Kayser praepositionem deleri voluit || 10 ἕνεκεν ϲυνούϲηϲ] ϲυν erasum in A, οὔϲηϲ CB || 11 post τοῖϲ add τοιοότοιϲ A2 CB | 12 τῶν ἀπαρεμφάτων Uhlig, τὸ ἀπαρέμφατον A Ϲ, ἀπαρεμφάτοιϲ Bb ante παραλαμβάνεϲθαι add τὸ χρή ἢ δεῖ Bb. vide Adn. exeg. | εἴπομεν] ex ω factum. in A | ωϲ in ras A || 13 ante εὔχεται ab A2 ⋇ additum et hoc signo repetito ab eadem mann in mg scripta sunt, quae 240, 1 — 6 subsequuntur: ευχεται αϲυϲτατον usque ad χαιρειν του λεγειν (sic). verum postea, cum intellectum esset haec in contextu verborum non deesse, in mg erasa sunt nec minus ⋇ in contextu || 13 —p 341, 1 διονυϲω—ευχεται uncis inclusit A2 et in mg adscripsit ου, de cuine voculae vi vide adn. ad lin. 6

417. 240 b

418. 239 s

419. De casibus cum infinitivo coniunctis.

420. in inscriptionibus epistolaribus uti eis non liceat. nam ad χαίρειν infinitivum in illis titulis vidimus subaudiendum esse λέγει vel εὔχεται. atqui duo indicativi cum uno infnitivo construi nequeunt. ergo si adicitur δεῖ, expellitur constructio epistolaris. accedit qnod qni epistulam scribunt, inscriptione ei, ad quem scribunt, tribuunt gaudium, non dicunt deesse. quod dicerent, si seriberent δεῖ χαίρειν.

421. ARGVM. § 78. lam de casibus cum infinitivo coniunctis disserendum est. ac primum quaerendum, num verum sit, infinitivos semper ad aliquem accusativum pertinere, velut fit in χρὴ ἀναγινώϲκειν Διονύϲιον. verum autem est, non. infinitivos ipsos [id est: quia infinitivi sunt] semper accusativum requirere, sed posci infinitivis ubiqne eos casus, quos indicativi ceterique verborum modi poscunt. ubi enim χρή vel δεῖ cum infnitivo et accusativo iungitur, huius structurae ratio haec est.

422. ARGVM. § 79, Ibi accusativus ex δεῖ vel χρή pendet et obiecti partes agit [non subiecti, id quod modo reiectum est], sicut] plurima alia quoque verba gene-

423. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 post ἑνόϲ γε μήν mente supplenda sunt: ὁριϲτικοῦ ϲύνταξιν παραδέξαϲθαι ἀπαρέμφατον ἔξεϲτι vel ϲυϲτατόν ἐϲτι. cfr 280, 20. — 5—6 deleretur constrictio inscriptionis epistolaris, si adderemus δεῖ, quippe in qud ita (hoc addito) diceremus δεῖ χαίρειν. cfr ad hunc usum λοιπόν adverboii (= dann) 32, 4. 314, 28. — 8 seqq. De argumento paragraphorum 78 —87 exposuit Ska 19—20. 11 ἦν. imperfecto videtur Ap. legentes ad superioris libri (rhematici) explanationem remittere. —13 τῇ ὑπολοίπῳ ἐγκλίϲει ceteris modis = 241, 22. — 14—p 342, 6 cfr de adv. 130, 3: ἡ διάθεϲιϲ ἡ τοῦ δεῖ ἐλλειπτικὴ μετὰ τοῦ ἀπαρεμφάτου ⟨ἐν⟩ εὐθείᾳ ϲυνταϲϲομένου μέτειϲιν ἐπὶ τὴν αἰτιατικὴν, δεῖ γράφειν Ἀπολλώνιον, ἵνα ᾖ τι τοιοῦτον· λείπει τὸ πρᾶγμα τὸ ἐκ τοῦ γράφειν Ἀπολλώνιον.

424. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 2 δύο] διο A1, corr A || ϲυνταξιϲ A1, corr A2 || 3 ante δεῖ perperam add ὡϲ b cum Porto | δεῖ γράφειν om B || 4 λεγειν A | η om A1, add A || 5 Sehoemann* ante ἂν intercidisse putat οὐκ. vide Adn. exeg. || 6 ἄλωϲ τε] ἀλλ᾿ οὐ B, οὐ C || 7 οὐχ ὑφίϲταται δὲ ὅπερ B || 8 περι των ϲυνταϲϲομενων πτωϲεων τοιϲ απαρεμφατοιϲ Ax in mg | ϲυνταττομένων C || 10 πάντωϲ] πάντα B | ἐν τῷ] τὸ B | καὶ τὸ δεῖ B || 10—14 χρὴ—δεῖ om C || 11 τὸ om B || 12 παντωϲ om A1, add A2 in mg | δὲ om B

425. 241 b

426. De duobus accusativis cum infinitivo coniunctis.

427. 240 s

428. tivum vel dativum vel accusativum ex ipsis pendentem iuxta se habent. qua ratione enim λείπει ἐμέ dicitur, eadem δεῖ ἐμέ. haec est enim iusta verborum conlocatio: δεῖ ἐμὲ ἀκούειν. nam non infinitivo hic, sed δεῖ verbo accusativum requiri, elucet ex inscriptione epistolari, ubi infinitivus accusativum non tolerat, et ex aliis infnitivorum constructionibus, quae accusativum repudiant, velut περιπατεῖν ἐθέλω, κοιμᾶϲθαι ἐθέλει. in quibus si pro eis verbis, ex quibus infinitivus pendet, δεῖ substituetur, statim vel addendus vel subaudiendus erit accusativos.

429. ARGVM. § 80. Nonne autem etiam infinitivus cum accusativis construitur, qui ex eo pendent? construitur non omnis quidem, sed eorum verborum infinitivus, quorum reliqui quoque modi habent accosativum adiunctum ex ipsis pendentem. unde etiam duo accusativi nonnumquam in uno enuntiato inveniuntur cum infinitivo coniuncti. quod hac ratione fit.

430. TESTIM. ET ADN. EXEG. 5 τὸ κατάλληλον τοῦ λόγου de ea verborum coucatione, qua demonstratur qnae ratio inter singulas enuntiati pa tes intercedat, sicut 305, 14 ἐν καταλληλότητι. — 13 ad ἐμφερομένην et ἐν vide Adn. crit.

431. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 τοιοῦτον CBb || 2 posterius ἐπὶ om CBb γὰρ om CB || 3 πάλιν om CB | περι απαρεμφατων Ax mg || 3— 4 λείπει Δίωνα—φέρεται om B || 5—p 343, 14 τοῦτο —ϲοι om C || 5 ἀκατάλληλον B δεῖ ἐμὲ] fol 61 A || 7 πρόϲκειται B || 8 τῷ] το A || 8 θέλω] ἐθέλω b cum s, sed cfr 30, 27 | ἢ] Bekker in adn.: haud dubitanter reponeadum ἤπερ. composita coniunctio ita usurpatur 30, 27. 32, 17. 162, 2. 170, 20. 311, 19. ac περ facillime praeteriri poterat ante περιπατεῖν. sed de adv. 136, 7 simplex ἢ legitur pro μᾶλλον ἢ. cfr RSehneideri comm. 157 ad 136, 5 et Ϲhoerob. in Theod. I 106, 20—25 H. || 12 οὐχὶ οὖν] ὥϲτε B | οἶδεν] λαμβάνουϲι τὴν B || 13 ἐμφερομένην] ϲυμφερομένην (= ϲυνταϲϲομένην) scribendum videtur, cfr e. g. 27, 27. 152, 17. 272, 16. 327, 25 et ad ἐν 233, 7. 240, 19, ubi praepositio cum casu suo pro nudo dativo iuxta ϲυντάϲϲεϲθαι verbum invenitur. RSehneider mavult ἔπιφερομένην | ἐν ταῖϲ om B || 14 desideratur exemplum optativi ante imperativum | καὶ non om A (errat Bekker) | οὕτω Bb, in A ϲ erasum || 15 φηϲὶ] RSehneider ci. χρή ϲε propter subsequentia. at duorum accusativorum exemplum hic nondum locum habet: sequuntur talis in pag. seq. lin. 18 demum

432. 242 b

433. c.XVII.

434. 241 s

435. ARGVM. § 81. genetivus aut dativus ex infinitivo pendere potest, si etiam indicativus ceterique modi eiusdem verbi hos casus adiunctos habent: ἀκούει Τρόφωνοϲ, φηϲὶν ἀκούειν Τρύφωνοϲ. cui enuntiato si dempto dicendi verbo addidermus δεῖ, accedet accusativus quoque: δεῖ ἀκούειν Τρύφωνοϲ Ἀπολλώνιον.

436. ARGVM. (§ 82. nam, siquis acensativo dempto dicet δεῖ ϲοι χαρίζεϲθαι, contra regulam eum locutum esse apparebit, quia accusativus desideratur. nec perfecta erit oratio, nisi assumet illum casum, qui si non deesset [non esset nesessarius], pleonasmum accusativi haberemus, ubi talia dicuntur, quale est δεῖ ϲοι χαρίζεϲθαι ἐμέ.)

437. ARGVM. 83. Quse cum ita sint, si verbum, quod modo infinitivo profetur [et ex δεῖ pendet], natura [id est sensu suo] accusativum obiecti poscit, duos accusativos enuntiatum continebit, ex δεῖ alterum, alterum ex infinitivo pendentem.

438. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6 καθὼϲ ἐπεδείξαμεν pertinet ad subsequentia, remittit ad pag. antec lin. 10. — 10 ὁμόλογοϲ personalis quae dicitur constructio huius locutionis ὁμόλογον εἶναι etiam de pron. 68, 11 et 69, 4 invenitur. subaudiendum est ἁμαρτάνων. — 12 ἣν—παραϲτήϲει. accusativo recepto enuntiatum perfectionem suam ostendet. — 13 adiectum ἐμέ vel Δίωνα esset quasi pleonasmus accusativi.

439. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 6 ἐδείξαμεν B || 7 Τρύφωνοϲ] οϲ A2, purtim in ras; A1 videtur scripsisse τρυφωνα || 8 απολλωνιου A1, in accusativum mut. A || 9 ἐὰν Uhlig, κἂν codd. et edd. | υποϲτελλοι A1, in infinitivum mut. A2 | εθελοι A || 10 ὁμόλογον B | λειπούϲῃ] ει A2, A1 videtur ι scripsisse οὕτω Bb || 11 ϲου] ϲοι A1, corr A2 || 12 ἡ om B | ἀποβαλὼν B || 13 ωϲ om A1, add A2 || 14 κατάγεϲθαι B || 15 ὡϲ om B || 17 ϲυνθέϲεωϲ B 19 διονυϲιον extrema vox est folii 61 v A, in infer. mg A2 add: δει τρυφωνα τιμᾶν διονυϲιον, quae post Διονύϲιον in contextu verborum exhibet B. fol 62 r A codicis incipit ab δει ϲε

440. 243 b

441. c. XVIII.

442. ARGVM. § 84. Nec solem ubi ab δεῖ vel χρὴ infinitivus pendet, sed etiam ubi alia verba finita infinitivum adiunctum babent, duplicis accusativi constructio occurrit, siquidem infinitivus verbi est, quod cum accusativo iungitur.

443. ARGVM. § 85. Ex eiusmodi constructionibus ambiguitates oriuntur. nbi enim ex infinitivo genetivus vel dativus pendet, ibi sententia enuntiati facile percipi potest sed qnando duo accusativi inveniuntur iuxta infinitivum, hoc ad utrumque vergente non apparet, utra persona agat, utra patiatur.

444. ARGVM. § 86. Solvitur autem aporia et ambiguitas hoc modo. si dicimus Θέων ὕβριϲε Δίωνα, patet uter violaverit, uter violatus sit. iam si hoc enuntiatum in infinitivi constructionem ita convertimus, ut activum verbi genus servemus (λέγουϲι Θέωνα ὑβρίϲαι Δίωνα), manifestum est violandi verbum cum priore accusativo ut subiescto iungendum esse, sicat iunctum erat cum eiusdem nominis

445. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6—13 c Prisc. XVIII § 64, qui partim sane discrepat ab Apollonio, attamen aperte eum secutus 234, 10 H. haec dicit: Omnia verba transitiva vel genetivo vel dativo vel accusativo vel ablaivo adiunguntur . . . ergo si coniungantur duo verba, quorum alterum sit in netum, eosdem casus asciscentia, fit dubitatio — 16 τι. vide Adn. crit. ad 293, 4 huius ed.

446. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 2 αἰτατικὴν || 3 ante τὰ add καὶ B et τούτοιϲ post ὅμοια | ante ἐπ᾿ add καὶ | ελειν A1, spir. asp. add A2, τελεῖν C, φιλεῖν voluit scribi Schoemann*. at vide 10 et 346, 1 huius ed. || 4 ante τὰ habet καὶ B et scripserat etiam A, sed bic erasum est || ϲε etiam A habet (Bekker in adn. sic loquitur, quasi με illic legatur). sententia autem huius exempli adeo inepta est ut possis dubitare, num ab Apollonio profectum sit, quamquam in exemplis fingendis non tam sententiae quam formae vel constructionis rationem habere solet | 10 et 346, 1 huius ed. b dedit τ᾿ ἔμ᾿, nec discrepans scriptura affertur ex ullo codice a Bekkero aut Guttentagio. sed omnes fere codices Homeri exhibent auctore Ludwichio τέ μ᾿ || 11 τρυφωνα φιλειν A1, A2 φιλειν erasit et ante τρυφωνα supra add || 14 ὑγιαίνει Τρύφων om C || 15 inter posterius τρυφωνα et δηλον A1 exaraverat γινεται, quod tamen eadem manus induxit et supra scripsit υγιαινειν | καὶ om C || 16 ταὐτὸ B | ὕβριϲε] ε in ras A2

447. 242 s

448. 244 b

449. nominativo in priore enuntiati forma, sequi autem personam patientem [accusativum obiecti] ergo prior accusativus cum infinitivo activam affectionem significabit non solum, si dicitur λέγουϲι τὸν οὐρανὸν περιέχειν τὴν γῆν, sed etiam si loquimur λέγουϲι τὴν γῆν περιέχειν τὸν οὐρανόν.

450. ARGVM. § 87, Atque antecedenti accusativo agentem personam, altero patientem significari, idcirco quoque aptum videtur, quod antecedit actio passioni. ln versu autem Iliadis Ε 118 hyperbaton occurrit, quia infinitivus post utrumque accusativum collocatus est. Et haec hactenus de infinitivis.

451. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 δῆμα, scil ὑβρίϲαι. — posteriori καὶ respondet id quod subsequitur lin. 9. in b ante prins καὶ iniuria positum est punctum. pro virgula. — 13 —155 siquis ei, qui dixit ἐδόρην ὑπὸ ϲοῦ, respondet οὐκ ἔδειρα, negat affectionem alterius, qui verberatum se esse dixerat, revera antea exstitisse. — 20 cfr Prisc. XVIII § 65 234, 19 H.: auctores frequentissime hyperbatis, id est

452. ADN CRIT., DISCR. SCR IN A CBb. 1 πρόδηλον B | ὄντοϲ om CB | ἐξ om A1, add A2 || 3 εϲτι A | ᾖ om A, καὶ om CBb || 4 ὑβρίϲαι] αι in ras A2 || 5 ante θεωνα add η A2 || 6 δὴ] δὲ C | prius τοῦ om B || 8 ἐξ οὗ γενήϲεται om CB || 8—9 λέγουϲι —γῆν om CB || 9 περιέχειν] περιεχει A || 10 περιεχει A1, ν add A || 11 προτερεύει C || 12 post γὰρ intercidisse videtur τιϲ | prius καὶ om B | ὡϲ γε] ωϲτε A || 13 ὁμολογεπῖν B || 14—15 τὸῦ — διάθεϲιν om B || 16 παραχωροῦν B | τῇ] A scripserat τι, sed in τη mutavit | προτέρᾳ inseruit Bekker in adn., quod censebat fortasse α littera signifcatum fnisse ideoque facile a librario omitti potuisse ac iam Ellebode nomen ordinale intercidisse viderat: nam in mg m* post signum omissionis legimns ?? i. e. νικάϲιοϲ πρώτῃ || 17 ἐμφανίζει A | αἰτιατικὴν παραλαμβανομένην B | ατικην εν παθει] fol 62 v A || 19 et 26 τοιοῦτον CB

453. 243 s

454. Denomine et vi modi indicativi.

455. c. XIX

456. 245 b

457. ARGVM. § 88. Deinde de ceteris modis disserendum est, qui nomina acceperunt abo sensu sno proprio nam ὁριϲτική quidem etiam ἀποφατικὴ appellatur, quod nomen de omnibns enuntiationibus nsurpare licet ὁριϲτική autem notionem habet peculiarem.

458. transitionibus, utuntur, ut: «Aio, te, Aeacida, Romanos vincere posse» est emim ordo: Romani te possunt vincere. Schol. A ad Il. Ε 118: δὸϲ δέ τέ μ᾿ ἄνδρα ἑλεῖν· οὕτωϲ ἔν τιϲιν Ἡρωδιανόϲ. ἡ δὲ γραφὴ· τόνδε τέ μ᾿ ἄνδρα, de quibus verbis dobitationis plenis vide ALudwichium in Aristarcho suo l 252. certum est, sic quoque Iliadis locum scriptum esse: τόνδε τέ pro δὸϲ δέ τέ, id quod etiam schol. A ad O 119 testatur.

459. TESTIM. ET ADN. EXEG. 7 φράϲιϲ = λόγοϲ, enuntiatum, ut 39, 15. 116, 21. de pron. 24, 7. — 8 ἀλλὰ καὶ = atque etiam, ut 4, 15 et 16 et 19. — ἀποφατικά. cfr Dion. Thr. 78. 1 U.: τὰ δὲ (scil ἐπιρρήματα) ἀρνήϲεωϲ ἀποφάϲεωϲ, οἷον οὔ οὐχί οὐδῆτα οὐδαμῶϲ. non distinxit hoc loco Apollonius ἀποφατικόν adiectivum ab ἀποφαίνομαι derivatum et id, quod ex ἀπόφημι fictum est, in quem lapsum indecebatur, quia illud quoque, quod ex φαίνειν originem ducit, sine ν pronuntiabat et scribebat (de qua scriptura vide Indicem graecum). — 9 cfr Prise. XVIII § 68 235, 16 H.: indicativus, quia essentiam plerumque psius rei significat, hoc nomine numcupatur.

460. ADN. CRIT., DISCR SCR. IN A CBb. 1 ad τ᾿ ἐμ᾿ cfr Adn. crit.a d 344,10 huius ed. 2 τόνδε τὸν ἄνδρα] RSchneider ci. ante τόνδε (post ἑλεῖν) intercidisse alterum ἑλεῖν et Apollonium versui Homerico addidisse ἑλεῖν τόνδε τὸν ἄνδρα, ut hyperbaton appareret opposito insto ordine. at cur dixit ἑλ. τόνδε τὸν ἄνδρα, non ἑλ. ἄνδρα tantum? fortasse τόνδε τὸν ἄνδρα oriunda sunt ex altera huius versus lectione in Testimoniis prolata, τόνδε τέ μ᾿ ἄνδρα, quam conicere licet aliquem hoc loco in. margine ascripsisse. — nullius momenti est, quod B τὸν ἄνδρα om | καὶ om B 3 περι των λοιπων εγκλιϲεων Ax mg || 4 τὴν om B | διάθεϲιν | 5 ἀναδέχεϲθαι CB | καλεῖται] ἔγιλιϲιϲ B || 6 ἀποφατική A2C, ἀποφαντική Bb; A1 Bekkero videbatur απαρεμφατικη exaravisse, Guttentag sibi rem non liquere dixit. cfr Adn. crit. ad 20, 6 huius editionis et ad lin. 7 | εἴχετο] εἴχε τὸ C, εἶχε τὸ B. τὸ post εἴχετο add Portus || 7 ἀποφατικὴν Ϲ, αποφατικη A1, ν post η add A2, ἀποφαντικὴν Bb || 8 ἀλλὰ — καλοῦμεν eici iubet AButmann, quia incredibile putat, Apollonium hic adverbia negativa et modum indicativum eodem loco habuisse. consentit RSchneider. nobis credibile videtur, vide Adn. exag. | ἀποφαντικὰ Bb | καλοῦμεν] ουμεν in ras A2, καλεῖται Ϲ. κολοῦμεν ante ἀποφαντικὰ conlocat B

461. 244 s

462. c. XX.

463. De negatione indicativi et ceterorum modorum.

464. 246 b

465. ARGVM. § 89. Quia ὁριϲτικῇ finimns, id est aliquid certi enuntiamus, huic modo praemittuntur coniunctiones affirmativae et causales, velut γέγραφα verbo, ut fimetur definitio, addimus ὅτι, atqne si revera ambulo, hanc constructionem. causalem fingere possum ὅτι voce: ὅτι περιπατῶ κινοῦμαι (quod si invertetur in ὅτι κινοῦμαι περιπατῶ, desinet verum esse non propter indicativorum vim, sed propter consequentiam ὅτι voce significatam: nam indicativi per se ac separatim prolati veras res enuntiant).

466. ARGVM. § 90. Hoc quoque patet, indicativo inesse vim adnuendi. quocirca adverbium abnuendi (οὔ) cum hoc modo iungitur ut adverbio tollatur verbi vis. neque vero iungitur οὔ cum optativo aut imperativo, quippe quibus non init notio adnuendi. his cur praemittatur μή adverbium, alibi exponetur.

467. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1— 14 cfr Prisc. XVIII § 69 p 236. 3 H.: itaque oportune aptatur adverbiis vel coniunctionibus affirmativis vel causalibus, quae substantiam vel essentiam rei comprobant, vel abnegativis, quee eam abnuunt. — 1 διαβεβαιωτικοί. cfr 318, 27 et de coni. 235, 26: ⟨ἔ⟩τι ⟨δὲ ὁ ὅτι⟩ ϲύνδεϲμοϲ ἑτέραν ἔχει ϲημαϲίαν (scil praeter αἰτιολογικήν), λέγω δὲ ⟨διαβεβαι⟩ωτ⟨ικὴν⟩ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ ὅτι μὲν τὸ μέλι γλυκύ ἐϲτι, προφ⟨ανέϲ⟩ δι᾿ ὅει δέ, ἀγνοῶ ὅτι μὲν ὁ δεῖνα ἔβλαψέ με, δῆλ⟨ον· δι᾿ ὅτι δέ⟩, ἀγνοῶ. — 6 ἐπὶ λήμματι τῷ τοιούτῳ, hoc sumpto, posito. cfr 273, 24. — 7 ἀναϲτροφὴν. cfr Adn. exeg. ad 92, 1—5 huius ed. — 10 ὅϲον ἐπ᾿ αὐτοῖϲ. cfr 198, 22. 23, 7 et 13. 101, 4. — 14 ἐπιτρέχειν cum nudo accusativo etiam 41, 6. 81, 6.

468. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 2 γάρ om B || B επιδιαβεβαιουμενα A, sed supra exitum vocis ipse prima manus scr. οι | ὁριϲμοῦ] ἀριθμοῦ A2C 4 πρὸϲ om B, ὃ om C (non A, de quo Bekker follebatur) || 5 καταφαϲκομενου το A (non, quod Bekker ait, καταφαϲκομενο τὸ), καταφάϲκομεν οὐ τὸ C, φάϲκομεν ὅτι B || 6 τῷ om B | τὸ] τω A | ϲυνυπαχθήϲεται C, ϲυναχθήϲεται B 9 posterius τὸ om B | ἐκ om CB, adrasum in A | τῷ ϲυνδέϲμῳ C || 11 ἀληθεύϲει B || 14 κατάφαϲιν] tertium α in ras A2, A1 fort. κατα φυϲιν || 16 RSchneider propter μὴ γνῷϲ lin. 4 pag. seq. ei. post προϲτακτικὴν intercidisse ἢ ὑποτακτικήν

469. 245 s

470. Aaαvκ. β Β1. Hoc quoque addamus, οὕ non magis infditivο adiungi quam. optativo aut imperativo, quia infnitivο non magis quam illis quicquam afrma- tur. etenim in οὐ δὲ γράφειν et similibδus indicativus negatur, non infnitivnus.

471. Aaαvκ. β 82. Denique ne conionetivi quidem ο6 negafionem assumere possunt. aptati enim coniunctionibus, quibδns sobiecti sunt, eornm accipiunt vim ideoqne ο6 vocem recusant. sed in apodοsi, quae post conienctionis et con- iumctivi construcfionem sequitur, rursus hac negatione utilicet inque primis cum. indicativo praesentis vel futuri iuncta, velut ἐὰν θέλῃϲ οὐκ ἀναγινώϲκω vel οὐκ ἀναγνώϲομαι. cur enim praeterita non usurpentur in teli spodosi, alibi demon- arabitur.

472. rssrm xv Ans. exzo. l προείπομεν: 245, 10. 118, 2. - 2 ἀπαγόρευϲιϲ. e~ Dion. Thr. 78 - 79 ., qui post es quae modo exscripsimus pergit: τὰ δὲ (scil ἐπιρρήματα) ἀπαγορεύϲεωϲ, οἶον μὴ μηδῆτα μηδαμῶϲ. ἐν τῷ περὶ αὐτῶν εἰρήϲεται. eft 71, 55 ἀπολύεται ἐντελέϲτερον ἐν τῷ περὶ προϲτακτικῶν. sed in sequentibδus syntaxis partibus, ut nunc leguntur, tustra disputationem de μή negatione cum οptativο et imperativo conioncta quaeres. 10 olϲ ὑποτέτακται. vide Ϲhoer. in Theod 274. 30 B. 789, 3 : λέγεται ὑποτακτικὴ ἐκ τοῦ ὕπο- τάττεϲθαι ἑνὶ τούτων τῶν ϲυνδέϲμων, φημί δὴ τῷ Ἴνα, τῷ ὄφρα, τῷ ὅπωϲ, τῷ ἐ9ν, τῷ 4ν, τῷ μὴ ἀπαγορευτικῷ ἐπιρρήματ . . . 1B ad ἐν ὑποτ. vide Adn. crit. - ἐν τῷ ἰδίᾳ περὶ αὐτῶν εἰρήϲεται: 268,16-269.10. efrr de eod. 245,11 : ἐν τοϲ περὶ ὑποτακτικῶν παραθήϲομαι, quae referenda sunt ad synt. 273, 20seqq.

473. Anx omr., mscs. scs. 1m A CBb. 1 ην ωϲ] fol 6ξr A. |ἀφαιρεϲθαι B 2 ὁπὸ] υ in res A διὸ B ~ 3 ἐν τῷ περὶ αὐτῶν] οὕτωϲ CB 4 μὴ γνφϲ alienam additamentum videtur. nam in antecedentibus de optativo εἰ imperativo tantum loquitur Ap., de coniunctivο in subsequentibus demonm | prius τὸ om C λέγομεν C 8 post ῥήματα add ἐϲτιν Sb 10 ϲυνηρτιϲμενη A, ϲυνηρτημένη )βb optimi codicis lectio hic quoque praeferenda videta , cum ϲυναρτίζω verbum sicut ἀρτίζω aptandi, accommodsndi vim babδeat, ϲυναρτάω iungendi tan- tum sensum ὑποτάϲϲεται C |11 προϲδεὴϲ B 12 μετὸ] κατὰ C αὐτὴν om C 1 14 δ’ ὅτι] διὸ CB 1B aptius ἐφ’ ὑποτακτικοῖϲ μεθ’ ὑποτακτικά ίῥἡματα), post coniunctos, cum non de confunctivis praeteritormm fn protasi sermo sit, sed de indicatis praeteritorum fn apodosi. vide 268,20 ἰδίῳ B

474. c. XXI.

475. De indivativo interogativo et affirmativo.

476. 247 b

477. Aauvκ. β 8ξ, indicativus autem, de quo nunc sermo est, quando afrma- tivam vim abicit, deponit simol ὄριϲτικῆϲ nomen. ransit enim, si γέγραφαϲ λελάληκαϲf dicimus, in interogationem, coi respondetur o6 vel ναί vοcibδus. sic igitur ex modo dεθnidiiνo θt interrogstivus, ssd si interrogationi satisfactum est sfrmations, revertitux in defθnitivum. - atque optime inde apparet indicativo inesse affrmsndi vim, quod afrmative respondere licet etiam indicativo solo ant indicativo cum ναί voce coniuncto, qus reione qnοdammodo duplicatuc affrmatio, ut saepius voci alicui adiengimus alteram eiusdem sensus, quo clarius indicemus quod sentimus.

478. τssr.. ex Ans. exso. 1- B cfr Prisc. XVII1 § 68 235,17 B.. ineentνε (scil indicativus) saeyissime etam dubitatieus ee interrogatcus. Ϲhoerob. in Theod. Il 282. 25 B. 739. 29 ~.: οἱ φιλόϲοφοι ἄλλαϲ δύο ἐγκλίϲειϲ μετὰ τὰϲ πέντε προϲτιθέαϲιν, φημὶ δὴ τὴν ὑποθετικὴν καὶ τὴν ἔρωτηματικὴν· καί τὴν μὲν ἔρωτη- ματικὴν οὐ δεχόμεθα, ἐπειδὴ πᾶϲα λέξιϲ ἐρώτηϲιν δέχεται . . .ὄλλωϲ τε δὲ οὐδὲ δύναται ἔγκλιϲιϲ εἶναι ἡἐρωτηματικὴ,ἐπειδὴ οὐκ ἔχει ἰδίαϲ φωνάϲ.- 4 - ξ cfr supra 117, 25-118.2. 10-p350,2 ὴ κατὰ βεβαίωϲιν-περιπάτει. c r supra 118,19-21 et de coni. 226, 5: πολλάκιϲ ἐγκειμένων τινῶν κατά τιναϲ λέξειϲ . . . παραλαμβά- νομεν (ESehneider explet spafium litterarum quae post λέξειϲ evanuerunt ὅμωϲ voce, praestat ϲυμ conlato e. g. 118,14) τοῦ αὐτοῦ δηλουμένου παραϲταϲτικὰ⟩ μόρια. οἰον ἐν ϲυγκριτικοῖϲ ἔγκειται τὸ μᾶλλον ἀλλὰ ϲκαί) φαμεν ταχύτερον μᾶλλον περιπάτει . . .ἔτι γε μὴν πρὸϲ τὰϲ ἔρωτήϲειϲ ὁτὲ μὲν οὕτωϲ ὑπαντῶμεν· πεποίηκα, ἢ ἀποκρινόμενοι τὸ ναί διὰ τοῦ ὁριϲμοῦ τοῦ ναὶ πεποίηκα nam πεποίηκα ἤη scribendum pro HSchneideri πεποίηκαϲ cum signo intemoga- tionis. inter τοῦ et ναὶ πεποίηκα autem videtur intercidisse τε ναί, per ιaadi- cαtsesm et ναί adeerbium). I4 παρεϲτήϲαμεν: 58, 24 seqq 11Β, 4 seqq.

479. Ans. u r., mscs. som. m ABb. 1 δὴ b, η δή A, δή , ἤ γε B . postεuius ἡ om CCBb β 2 ἀποβαλοῦϲα Bb καὶ om CB β 3 τῶδν om B λέληκαϲ B 1 λ ante οὕτmϲ add γίνεται A CBb, sed in A. ab eadem mann in- ductum est 1 ἔπερώτηϲιϲ] A perperam prius ε in υ mutavit. cfr lin. 8 et 8 et 214, 26 i θ ente διὰ add δὲ b cum et punctum posuit post ἔπερώτηϲιϲ 7 νῷ] τὸ A β 8 ἐρώτηϲιν B Ipost γράφω, quod in efitu lineae est, rasura parva in A. 10 5) 5 0 ψ 11 νd) ν in ras A 1 18 ἔειπαϲ CB

480. De opiativo modo et de adverbiis optativis cum co coniunctis.

481. c. XXII.

482. 246 s

483. 248 b

484. Aaαv. β 84. Dt ὁριϲτικὴ ab notione defnitiva, ita εὐκτική inde, quod hoc modo εὐχῆϲ εignifcatio ft, nomen accepit per derivationem iam si simul ad- verbia optativa ponuntur, dicitur ex. gr ἔθε λαχοίην, εἴθε τελέϲοιεν. ac fοruitgm. hic prorsus soperfua videantur adverbia, quorum vis iam in modo insit optativo. (aHiter se res habδet, si dicimus ἔθε ἔγραψεν, ubi necessario adverbδium adicitux, ut indicativus vim optativam accipiat.) sed appetet, ubi ad optativum modum. adverbium optativum additur, feri hoc ad augendam signifcationem.

485. rssrm. er μAns. exso. 1 παραλλήλωϲ τίθεται. vide Adn. crit. - ξ- ξΒ1, 7 er Pmisc. XVII 76 239,13-23 Β.: statιea cerba indicant per se cum re et sotum, αdnerbium cero uftαm foafuπ eottem s4ymcαt. ad αmpdorem tgιtur demonsErαtenem αddtur eerὸis optattes, quomodo et conemotieα αdnerἔα mdiη-- catvo . . . et apud Groεcos quodem αἶθε, d eet u iam, αdεerbium non sdunm optahiεo, sed etiam nfieαiso αdszngtur modo et ~aeεt d loco optate αccα, ut Homerus ΑΑ6’ ὄφελεϲ . . . (Α 415, quem versum Ap. citat iura 249, 24), idem Α6’ οθτωϲ ἔnππὶ πᾶϲι χόλον τελέϲει’ Ἀγαμέμνων (quem versum ab ApoHlonio apto lοcο citatum Priscianus in sienum locum reiecit) αpmd nos tamen ufinαm indi- cαtco non adiungtur. 4 τὰ τῆϲ εὐχῆϲ ἐπιρρήματα παραϲτατικά. ef Dion. Thr. 76, 4 ῦ : τὰ δὲ εὐχῆϲ ϲημαντικά, οἰον εἴε, αἴθε, ὄβαλε. 4 - θί -παρα- ϲτατικά. vide Adn. enit. ad 4-B. apodosis vice fungi videntux exempla subse- quentis. sed possit etiam καὶ μήποτε lin. θ pro apodosi accipi.

486. μAns. cur., masos. sos. is A CBb. 1 παραλλήλωϲ Hb, προϲαλληλωϲ A, πρὸϲ λληλα C. B restitoit usitatum artis vocabulum, quo indicatur duarum vocum idem significantium parathesis. eft παράλληλοϲ adiecfivum 250, 3. 321, 2. de adv. 140, 1Β. de coni. 241,1. 256,11. 257. 2 et παραλληλότηϲ sobstsntivum. 318, 22 de adv. 140, 14. 142.12 2 περιπατ utrubique b cum s, in A. posteriore loco post περιπατει rasura unius litterae. a posteriore περιπατnι inci- pit fol e3ν A 1 Β γενομένηϲ β 4 κλήϲεωϲ Ϲb, κλίϲεωϲ A, ἔγιλυεωϲ B εἰ. οῦν ἐϲτι τα τῆϲ cum rasura unius litterae post ἐϲτι A, εἰ μὲν οῦν τὰ τῆϲ Ϲ, εἴαν οὖν τϲ Bb 4 BB post οὖν videtur intercidisse ϲυν (cfr ad ϲυνεῖναι e.g. 58,14. 107.14) vel ϲυμπαρειλημμένα post παραϲτατικά (e e. g. 118, 14 et 19. 15, 17. 17, 5) θ χρυϲοϲτέφαν’ Ἀφροδίτα] apostrophum add A3 itera nna post ν erasa, χρυϲὸϲ 6’ οὅτωϲ sine ἀφροδίτα Ϲ, γενοίμην χρυϲὸϲ α6’ ἀφροδίτα B 7 πολν A , corz A post πάλον in bo lacunae signum, sed ndlum lacunae vesigiumin codicibus λαχοίην) λαχοίηΒ. Herγkmulitλαχόηνecn.EE558,31. vide etismm Ϲhoerob. in Theod. I 259.29 B. β 8 τελέϲει et οἱ supr εἰ Ϲ, τελέϲοι B 8 εχnι A , ν add A2

487. c. XXIII

488. 247 s

489. Axαvκ. β ξΒ. Hac autem re inter se diferunt optativus usus verborum εἰ adverbiorum, quod verδοa et afectum optandi et actionem aliquam denotant, adverbia optativa nibil nisi afectum ilum.

490. Aaαvκ. ψ 86. Similia observare et ostendere licet permuls. 1. λευκότεροϲ εἰ γυκύτεροϲ qualitatem et intenfionem [αhtorem gradum] desigmsnt. sed aunt eiam nomine comparativa quae generalem intentionem sine qualitate sigmi-

491. rxsrε. er Ans. sxxo. 2 ἐν τῷ δέοντι δεόντωϲ. - 6 παρεϲτήϲαμεν: 247,11 seqq. - Β ἔγκλιϲιϲ. Ska V 5: Err δesechaet ἔγχλιϲιϲ cvnber aaicst die Eodus orm, sonderm den Hegrif , der dμreλ deeselbe ausgerάcϲt cιrζ simi- liter vocabulum psurpatum esse 265,12 et de adv 181, 24. Schoemann addit 269,12 - 8 - 2 διαφέρει -ἔπιρρηματικῆϲ sic interpretamur: dῇrt inchinatio animi eerὸιs dicαtα a5 incliaαtιoae αdεerbio denotata 12 ϲχεδόν excusare videtur appellationem subsequentem ὄνομα εὐχῆϲ, ut idem fere signifcet atque gκodαmmodo, uf ita eicαm nam minus solitas est hic ὄνομα vocis usus apud. gammaticos, quem postquam semel excusavit Ap., repetit 249, 4 9. 16. 18. - 1ξ τὰ τῆϲ εὐχῆϲ. mente suplendum καταγίνεται vel tale quid. - 14 ἐπιτέταται. c2r 97,19-22.

492. μAns. emr., nscs. sca. 1s A CBb. 1 γράψαι et λαλήϲαι A ~, corr A επι A, ἔτι Α )βb praepositio non solum primae manus A. codicis auctoritate, verum etiam ratione commendatur: post καὶ ἔτι aliud exemplum locum habδeret, minime τὰ τοιοῦτο |τοιούτων in ras A β 4 τὸ εγραψεν om sed in ng add A 6 παρεϲτήϲαμεν] παρεδείξαμεν κα om CB 1 8 ὡϲ] ὅτ C ἔγκλιϲιϲ H, κλίϲιϲ A. B libri correctionem recepit b PSchneider comm. 16f mavlt διάθεϲιν conl. l 16 β 8 τῷ] τὸ A. , corr A πραγματοϲ om A , add in ng A 11 γε μὴν] δέ γε B 12 pro ϲχεδὸν HSehneider comm pIe1 μόνον poscit el. 249, 3. 9. 13. 16. 18. sed vide Adn. exeg fortasse μόνον poέt ὄνομα intercidit ἔν τινι B β 1ξ παρεπομένων A Ϲ, corr B 1 14 ἐπιδείξοι eliam A habδet, non ἀποδείξοι, ut Hekker adnotet (τπν τοῦ λευκοῦ ποιότητα] τὸ τοῦ λευκo0 B β 15 τν] τὸ B 16 τὰ om Β pro dριϲτοϲ maluit ἀρείων Βylbrg. verum etiem in l. de adv. 190, 2 ἄριϲτοϲ exemplum est vocabulorum, quae τροπικεώτερον a peculiari senen in generalem transierunt. οξendit sane

493. 249 b

494. fcent, velat ἀμείνων. 2. ao εἰ diei haec possunt revera ipsa quoque peculiarem notionem hebere nec nisi rsnsiisse saepias ad generalis intentionis im (ut ἁλιεύϲ et πυξίϲ nominum nens latins nunc patet quam principio), cerissimum eins rei, de qua agnus, exemplum eo praebetux discrimine, quod inter εἰϲ et sliquοd nomen proprium intercedit. nam εἰϲ nihil est nisi numeri nomen, Ααϲ praeter numerum etiam personam denotat. Β. atque ἔγώ abo γράφω verbo ita diξert, ut personam tantum signifcet, γράφω praeterea actionem. 4. neque aliter ϲιόθεν et dλλοθεν inter se discrepent. etenim illud et nomen urbis exhibδet et ab hec urbe aliquid profectum esse dicit, ἄλλοθεν vero motum tentum abo eiquo loco profectum signifcat. 5. ἄγαν aderboio inest solius intentionis vis, τάχιϲτοϲ

495. τssrτrκ. er Ans. exse. 1 ad ἐννοίαϲ subaudiendum ἰδίαϲ. peculiaris notio, ηuam βελτίων et similes habeboant, opposita est generali sensui, ad quem postea transierunt. 1- 2 ἀφ’ ἤϲ-εἰληφε. βελτίων, ἄρ., ἄμ. appellabantur ἐπίετα, quam appeHationem ab notionibous suis accepisse dicuntα, quis propter has idonea sunt, quae eliis nominibus ad eliquas personas vel res describδendas adi- ciantur. 2 τροπικώτερον. cfr de adv. 190, 1: τροπικώτερον ἡ λέξιϲ (scil ἔνερθεν) τίθεται ἐπὶ παντὸϲ τοῦ κάτωθεν, ῷ λόγῳ καὶ ἄριϲτοϲ μέν ἐϲτιν ὁ ἐν πολέμῳ ἰϲχυρόϲ, τροπικώτερον δὲ καὶ ἐπὶ παντὸϲ τοῦ προϲήκοντοϲ. 3 πυξίϲ. cfr schol. Londin. in Dion. Thr. 459, 5 E.: κατάχρηϲίϲ ἐϲτι μέροϲ λόγου κυρίωϲ καὶ ἑτοίμωϲ κατονο- μαϲθέν, λεγόμενον ἐπί τινοϲ ἑτέρου ἀκατονομάϲτου κατὰ τὸ οἰκεῖον, οἶον πυξίϲ χαλκῆ· κυρίωϲ γὰρ ἡ ἀπὸ ξόλων (p 458, 24 additur ἀνδριὰϲ γυναικόϲ). vide Lobeckii Hhematicon Β46-349. θ πρὸϲ τὸ γράφω. subaudiendum οὕτωϲ ἔχει. ~ ϲυμπαρεπομένων. ϲυμπαρέπονται τῷ πράγματι in γράφω voce praetec personam etiam numerus, tempus, moun, genus afectionis. - 11 τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν. de adv. 184, 12: αἰ διὰ τοῦ θὲν παραχθεῖϲαι λέξειϲ τοπικαὶ ἔππιρρηματικῶϲ τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν ϲημαίνουϲιν. Dion Thr. 76, 2 0.. ὦν (scil τῶν τοπικῶν ἐπιρ- ρημάτων) ϲχέϲειϲ εἰϲὶ τρεῖϲ, ἡ ἐν τόπῳ, ἡ εἰϲ τόπον, ἡ ἐκ τόπου, οἶον οἴκοι οἴκαδε οἴκοθεν. - 12 ὑποκειμένου. rectius dixisset ποιότητοϲ.

496. superativns inter comparativοs interpositus. fμtasse eum ex iHlo epirrhematici loco sumptum hic aliquis in margine adscripsit, unde postea in verborum con- textum immigravit

497. μns. mr, masos. sos. m ABb. θ πρὸϲ] Hekker in aᾶm : maim ὡϲ πρὸϲ, et eonfεrt pag. seq. lin. 2 β Β αὐτὸ] fol 64~ A, αὐτοῦ C ὄνομα om B πρόϲωπον Β διαφέρει-λιόθεν om Β β 10-11 ϲημαϲίαϲ-τόπου om Β

498. 248 s

499. 250 b

500. praeter intentionem etiam quod intentum est indicat 6. ἑγε imperandi hebet im, γράψον praeterea etiam acfionem εἰ personam et numerum denotat.

501. Aaevκ. ψ 87, bi autem coniungitur αΕε vel ὡϲ cum ὅφελεϲ,noli opinsi coiiunctss esse dnae voces plρme idem signifcantes. nam ὄφελον ὄφελεϲ ὄφελε personas distinguunt, αθε εἰ ὡϲhuins distinctionis emat expertia. quocirca οpta- fvornm et indicativοrnm cum αἴθε consrucfSones pmaptae sumt: nam hi modi si deessent, simul deesset deθnitio personarum. ideo ne cum infnitivο quidem.

502. τssr~κ. zv μns exso. 1 dγαν. Dion. Thr 84.1 .: τὰ δὲ (scil ἔπιρρήματα) ἔπτάϲεωϲ, οἰον λίαν ϲφόδρα πάνυ ὅγαν μάλιϲτα, et schol. Τatdc. ad h.l. 281, 16Β.: ἔπιτάϲεώϲ ἐϲτιν οἶϲ ἐπιτείνοντεϲ τὰ πράγματα χρώμεθα ταῦτα δὲ ἐνεληπται τοῖϲ ὑπερθετικοῖϲ τὴν κατὰ πάντων ἐπίταϲιν ἔχουϲιν, οἶον ταχύτατοϲ, ξγαν ταχύϲ. cr schol. eadem 226.1 Β. τίϲ ἔϲτι ϲοφώτατοϲ; ὁ ὄγαν ϲοφόϲ· ἔχει οῦν ἡ φωνὴ τοῦ δπερθετικοῦ τὸ ὅγαν. - 2 Dion. Thδr. 82,1 .: εὰ δὲ (scil ἔπιρρήματα) παρακελεύϲεωϲ, οἶον εἴα γε φέρε. 6 14 de adv. 142, 9-14: τὸ ὄφελον οἴ μὲν κατὰ ϲυνεκδρομὴν ῥήματόϲ φαϲι κεκλίϲθαι (quasi verbδum sit, flea snslogia duce) παρὰ τῷ ποιητῇ εἰϲ πρόϲωπα, εἴγε καὶ τὸ δεύτερον ὄφελεϲ καὶ τὸ τρίτον ὄφελεν. οἴ δὲ ἔκ ῥήματοϲ ὑποϲυγκεκόφθαι τοῦ ὦφειλον (genuinum igitur veαbδum esse) 12 παραλλήλων. vide Adn. erit. ad 356, 1 huius ed.

503. Ans.cur,mss. sos. m ABb. 1 μόνον post ὄνομα collocat B | 2 prius τὸ om A 1A indicet sic conlocsnds esse verbοa: ππροϲταξεωϲ ονομα εϲτ 1 Β προ- ταξεωϲ A. Iκαὶ om β 4 καὶ τοὺϲ ϲυνόνταϲ ἀριθμούϲ, ἔτι κzὶ τὰ πρόϲωπα ψluralia ferri possunt, si γράψον ita interpretaris, ut totum aoristi imperativum ignifcet eiam ante ἔτι habet κxὶ B post ἔϲτιν add δὲ B β 7 et 10 ωφελεϲ A. 1 10 ϲὴ μὲν αὕθι om Ϲ μετ’] ετ in ras A | αθανατηϲν .. 12 τῶν] τὸν Ac , corr A 1 1ξ ante προϲώπου add τοῦ B 1 15 οἰϲ om A. , edd A πρόϲωπα CB 16 ευμοε om 9 , add A in ng Γἀι] δή A || 17 τελέϲοι C

504. De eptativis temporum praeieritorum.

505. 251 b 249 s c. XXIV.

506. sοlο εἴθε iungere licet, quippe qui non magis persensa diseemat ut autem appareat, ad quam personam pertineat votnm, ὄφελον adicitu , ex quo infnitivus pendet.

507. Axovκ. β 88. Noenulli putmnt in optativum puperam inferri praeterita, tempora: sies quoque fαεmas verbδsles et nominses non fag, qula sensus vocum . obstet quomnus eis utamur, vlut πλουτῶ et ὑπάρχω verbοοαum paseivumo non usmrpεtur, nec activum μάχομαι verbi, nec masculine forma ἐκτροῦϲα participii, nec feminina ἄρϲην nominis ifidem feri non posse, ut optativi usurpentur de praeterifis, quonόam non optemus nisi fnturss res.

508. rxsrm xx Ans. exse 1 παρεϲτήϲαμεν: 248,3. - 11 -pξB5,5 Ϲhoerob. in Theod. I 256.16B. e8.8 ~.: ὄπ δὲ γινὸϲκειν, ὅτι φαϲί τινεϲ, ὡϲ οὐκ Φφειλον τὰ εὐκτικὰ ἔχειν παρψχημένουϲ. οὐδεὶϲ γὰρ περὶ τῶν παρελθόντων εὔχεται, ἀλλ’ περὶ τῶν ὄντων, Ἴνα μένωϲν, περὶ τῶν μελλόντων, νᾷ γένωνται. περὶ δὲ τῶν Hπαξ παρελθόντων πῶϲ εὔχεταί τιϲ; 12 13 μάτην-ἔγκλιϲιν. vide A gum. -- 16 πλουτῶ ὑπάρχω. Ϲhoerob. in Theod. II 330.16B 854.18 .: οὐδέποτε, φηϲίν

509. μns. mr., casca. scs. 1m ACBb. 1 παριϲτηϲαμεν A , corr A καὶ om B ἐν ante ὁριϲτικοῖϲ om b eontra omonium codicum auctoitatem. sed ϲυντάϲϲεϲθαι modo eum nudo dativo, modo cum ἐν ab Apollonio iungitur. vide HSohneideri comm 54 ειθεγραψαι A. 2 ante τοϲ add ἐν B β 8 αδηλω A. , corr A , 4 οφελον A, sed ν in ras A ὦφελον CBb B παραγίνεται Ϲ. videtur ἐm- γίνεται legendum esse, nt l. ξ: nam nulla περιγίγνεϲθαι verbi vis bic apta esd 8 του om B β 8 Φφελεϲ CBb β 10 post ὁμοίων habδet αυτου A. sed ab ipsa prima m. 1mductum, αὐτῷ Βb 11 διαθέϲεωϲ] Εεϲεω in aas A , A videtux scripsisse διανοίαϲ 1ξ τὴν, quod CBb om, Βekker in adnot. addendum esse coniecit, exhibet A 1 I4 μερῶν λόγου δηλουμένου] Sylburg: ~δrtaee retsκe cum articulo τοῦ δηλ., Lehre qu. ep. 328 pro μερῶν λόγου ci. παραλόγου, Lεhrs′ ἀλόγου sel παραλόγου. at μερῶν λόγου servuri debet, post λόγου autem intercidisse videtur ἡ τοῦ. ad παρέμπτωϲιϲ vοcabnli sensum cf 203, 22. eigi- eαtio vocum quarumdam quαst ιnferεenens obstat quominus ln omnes μsaα8 ectantur 16 ἡ τοῦ conlectura est quam H praeboet, b recepit A. τω, ) τὸ habδet sine ἡ

510. μaovε. β ξξ. Contαa quod haec dicenda sunt. etiam praetorias res nonnum-

511. ( scil ὁ Ἀπολλώνιοϲ in rhematico, quod Choer. in interpretatione canonum Theo- donii verbalium exscripsit), τὰ ὑπαρκτικὰ εἰϲ πάθοϲ λαμβάνονται, γοῦν οὐκ ἔχουϲι παθητικά. οὐδὲ γὰρ τὸ ὑπάρχω γίνεται ὑπάρχομαι. πῶϲ γὰρ δύνανται ἔχειν πα- θητικά, ὅπου οὐδὲ ἐνέργειαν ϲημαίνουϲιν; τὸ γὰρ ζῶ πλουτῶ ὑπάρχω ὑγιαίνω οὐδέτερα καλοῦϲι διὰ τὸ μήτε ἐνέργειαν ϲημαίνειν μήτε πάθοϲ.

512. τsscm. er Ans. exse. ἐκτροῦϲα. vide intra 278, 1 et Ϲhoer. in Theod. I 299, 28: τοῦ ἐκτροῦϲα τὸ ἀρϲενικὸν οὐχ εὑρίϲκειται. Etym. r. 59, 5: ἐξέτρω· παρὰ τὸ τρῶ τὸ δηλοῦν τὸ κόπτω . . . παρὰ δὲ τὸ τρῶ παραγωγὸν τρῶμι καὶ παρψχημένοϲ εἴρων ἔτρωϲ ἔτρω, καὶ ἔξέτρω· οἶον ἐβλάβη καὶ ἐξεκόπη ἡ κύηϲιϲ. EMdss7.4s. E 193.24. - Β - 356,Β hoer.in Theod.2eε.19 B. ss.13 ~.: λέγn. ὁ Ἀπολλώνιοϲ (in rhematico) πιθανῶϲ ἔπιχειρῶν, ὅτι ἔϲτι καὶ περὶ παρελθόντων εὐχὴ, καταϲκευάζων οὕτωϲ. θῶμέν τινα εἶναι ἐν Ἀθήναιϲ ἔχοντα υίόν, ὅϲτιϲ τῶν Ὀλυμπίων τελουμένων ἔπεμψε τὸν διὸν υίὸν ν Ἥλιοι ὀφείλοντα ἀγωνίϲαϲθαι· ὁ δὲ ἀπελθὼν καὶ ἀγωνιϲάμενοϲ νενίκηκεν, καὶ μετὰ τὸ αὐτὸν ἀγωνίϲαϲθαι καὶ. νικήϲοι ἀγνοῶν ὁ πατὴρ ὅτι ἐνίκηϲεν εὔχεται λέγων· νενικήκοι ὁ ἐμὸϲ παῖϲ, ἀντὶ τοῦ εἴθε ἀκούϲαιμι ὅτι ὑπάρχει νενικηκὼϲ ὁ παῖϲ μου. καὶ ἰδού, φηϲίν, δή παρελθούϲηϲ τῆϲ πράξεωϲ, γοῦν τῆϲ νίκηϲ, εὔχεται λέγων νενικήκοι. παρακειμένου καὶ ὑπερϲυντελίκου, ὅπερ δή ἐπράχθη. τοῦτο δὲ πιθανόν ἔϲτιν, ἀλλ’ οὐ καταναγκαϲτικόν. ἔϲτιν οὖν εἰπeν, ὅτι εἰ καὶ ἡ νίκη παρῆλθεν, ἀλλ’ oὕν ὡϲ περὶ μέλλοντοϲ ποιεῖται τὴν εὐχήν. ἠγνόει γὰρ ὅτι ν νικήϲαϲ ὁ υίὸϲ αὐτοῦ. Macrob. de difem et soc. gr. latinique verδοi, qui et ipse rhematico Apolloninno utebatux, Exc. Par. 620,12 E. cap. XVII 1 L.: Ee hee uodo (scil optativo) questo grαea proecesst4, si proefεrtu4m fempts possi4 αdmiftere, cum soto pm0 rebus au4 proesemtibus au4 ~eturs seleαm4 αgιfαr, mec tπ specem posen4 froasαcαm revocαr promsntitatumque est prαeferfum quoque fempss opfemti neeesαrem, qul33 saepe ln doagnquts quid eeemertt mescientεs opρtemus ense quod nobis commodet. qui eim Εsnπyαcαe pdmae deederium habunt domi recidens ipse, cerfαfum eque8 snos cum αuεgαnte ~lέo ms4, frensmcto ιαm die qui certamini status est, en4umm adhuc aescεns et deedersm vote αdueαns, quid dud d4cere exisstimondus est qκam εἴθε 5 υίόϲ μου νενικήκοι2 (cr Τxc. Βob. 642, 32-648,1 Β ) Peμe.XVII β 77 239. 28 B. syntaxi Apolloniana usus: optatiea praetertum ideo habent, qquaπ ea deἔeαmus orare, qu ae nondum μeεrτn4, qt5 s3εpe eeen1t αὅesse eo8, pro qulbus orαnus et ogtamus, ut id ιlhιs ιαm perfectum st, cuod cupimus, us4 ufinαmm μίlrus meuse qu4 Athenrs es4 doctus esset ee ursset, id est utι- nαm ner ectα ln ipso doctrteιo st4, utinαnπ cogaοscαmus id νlli eee- nisse. 7 γινομένου. vide Adn. erit.

513. Ans. omr., usca. sos. im A Bb. 1 καὶ ἐν] fol 64v A. καθὸ οὕτε] ου A3 in ras Γ ἐκτρώϲαϲα Βb. vide Testim. 2 ἀρϲενικόν CB ὄρϲεν CB 4 α om B β 5 γενόμενα] prius ε in res A ἔτι] επι A. , corr A θ posb ἐκ add τὸ6 B β 7 γινομένου A, γενομένου CBb. sed optimi codicis praesms recte se hebet: eertame quod feri alet lympue ολυμπιαϲι A, ὀλυμπιᾶϲι Ϲ, ὀλυμπιάϲι Βb. vide Herod. pros. cath. 501,13 Lte

514. De praesontibus et aoristis opiativorum.

515. 250 s

516. 252 b

517. quam optare necesse est. fac lndοa Ιlympios iam praeterisse et virum, cuine θlius certavit, nondum scire, num ile vicerit. iam si optabδit, ut flius coronans sit, non poterit non dicere: εἴθε νενικήκοι μου ὁ παῖϲ.

518. Aaovκ. 100. Etiam uliud de temporibus optaivi addendum est. opta- mus |merumque] quae non habemas: ex gr. πλουτομι dicimus, si pauperes sumne ettamen diversa vοtοrum genera distinguenda sant. ant enim optamus, ut es, quae sunt, msnesnt, velut siquis dicit ζώοιμι, sut ut quae nondum sunt, evenient, vεlnt Agamemno optavit: εε πορθήϲαιμι τὴν λιον, quod votum non

519. τxsxε. xv Ans. exso. 2 διὰ τῆϲ τοῦ ἐϲομένου χρόνου. snbandiendnm εὐχῆϲ. 8 4 τὰ τοῦ παρψχημένου ἀντίκειται. vide Adn. crit. 4 ἐξ οὖ qmamobεemt: sei quia nec praesenti nec futuro oti poterit. - θ ἀληθεύει. si non addendum, certe subaudiendum est ἐπ τὸ πλέον. ηnod si non ft, hoc enuntiatum: ὅτι ἐπὶ τοϲ μὴ ϲυνοθϲιν αἰ εὐχαὶ γίνονται, pugnat cum subsequenti: ὡϲ τὸ ἐξαιτούμενον ἐκ τοῦ εὐκτικοῦ εἰϲ παράταϲιν τοι ἐνεϲτῶτοϲ παραλαμβάνεται. - 8-p 867,10 Choerob in Theod. 25s, 25 B. 771. 2 Θ.: oὁ de λέγειν ζήϲειαϲ, τοῦτο γὸρ ἀορίϲτου χρόνου ἐϲτὶν εὐκτικόν· ἔγνωμεν δέ, ὅτι καὶ ὁ ἀόριϲτοϲ πεπλη- ρωμένην καὶ παρψχημένην ἔχει τὴν ϲημαϲίαν. ἐὰν οὖν εἴπωμεν ζήϲειαϲ, δηλοθμεν ὅτι μὴ ἐπιμένοιϲ ζῶν μηδὲ ἔχοι τὸ πρᾶγμα παράταϲιν, ἀλλ’ εἰϲ πέραϲ καὶ ϲυμπλήρωϲιν τοῦ ζῆν ἔλθοιϲ, ὅπερ ἐϲτὶν ἀποθάνοιϲ, ὤϲπερ καὶ τὸ τύψειαϲ δηλο τὸ εἰϲ πέραϲ τοῦ τύψαι ἔλθοιϲ. χρὴ δὲ λέγειν ζψηϲ. τοῦτο γὸρ ἐνεϲτῶτόϲ ἐϲτι καὶ παρατατκοῦ, καὶ δηλοῦμεν δι’ αὐτοῦ τὸ ἐπιμένοιϲ ζῶν καὶ ἔχοι τὸ πρᾶγμα παράταϲιν.

520. Ann. carr., masos. scs. 1s A CBb. 2 inseri post χρόνουvult φωνfϲCEASchmidt Βeitr. p404. subaudiri εὐκτικῆϲ SkaIIΙ p13. videAdn.exeg. Β παρακειμένου B τὰ Ab, ταῦτα CB τοῦ παρψχημένου] ωχη A in ras, A fort. παρακειμένου B τῷ παρψχημένῳ,atque Herm.Schmidt doctx tempor. l p1θiniuria praefert ταῦτα γὰρ τῷ παρψχημένψ: haec eerὸa αpotissme add insetatαm prαesents αppellotiemem. exphcαndam a grummαtico αdάifα eunt. immo retinenda cum b meliorum codi- cum scriptura: res proeferto fempore acta oδetat post parenthesin inseren- dum esse ci. τοῦ δὲ παρακειμένου HSchneider comm 142, quo non opus. vide Adn. exeg. ad ἐξ οῦ ἐξ in ras Aᵗ et una littera erasa ibidem ante ου ν ἀκολούθωϲ] ἀνακόλουθοϲ CB, 5ν ἀκόλουθοϲ b ad adverbium, quod A exhibet, cfr e. g. 45.23. 334,14 β B δεδοξαϲμένοϲεη.ἐϲτι] ϲ ειη ἐϲτι in ras A β 6 oθτω AB5 ἀληθεόει B | ϲυνοῦϲιν]οὕϲιν B 7 αἰ om B β 10 διαγίνηται A b, A praescripsit ι, quod videtur ex ι muto antecedentis vocis originem ducere ἰδία γίνηται Ϲ, διαγένηται B

521. De temporibus imperativorum.

522. 253 b

523. eo spectat, ut oppmatio urbis maneat continnetnrqns (id quod detestatur potius Agamemno), sed eo, ut tempus oppugnationis quandoque praeteritum et fuitum. ait. at ζήϲαιμι pro ζLοιμι dicere non licet, quia nic fais itae optaretur.

524. μaavν. 161. Eadem de imperativis exsistit dubitatio videtur enim. praeteiiti temporis imperstivns non posse usorpari, qua imperantur quae non-

525. rssrκ. er Ans. exzo. Β ϲυντελέϲ καὸsdlutum. - 7 καθότι ὡϲ. - 7 -o6) Ap. igitur hoc loco non initium, sed inem alienius actionis optativo aoristi εignifcari censet. 11 -p ξ58, 8 Pree, XVIDI e 4 238.13 Β.. raeeiquιiem Hαὸent 4mperαtiea preeferiti fempors, nos autem επ αctιeis sel meutrαlιbμs eerρg ppεnιtus ea hαὸere non χossemus, tπ pαseεo vero et omιbss, quae haben4 pαrti- cytα proeterufi femporus, per crcumbocutonem poscumus Hαὸere, s4 ddοcfus es eei esto δεδίδοξο . . . (ὲ 75) hanc vim hαὸent, u4 imperemus, ut ιπ μuturo arnt frαnsαcta, ut si dicam clausa s4t mox enestrα, εmpero, ut stafim clαdαtur et mox st Sauna. cfr Psc.VII §41.nbi1hematicum Apolloniiexacribit. p406.20 - 407.1 Β. Macrob. de d (item αheoatico usus) Exc. Paris. 618,34E. 2V ἐ 10 ύ.: Grᾳeci infrospectα soertius 4uἔendfi nαturα enmodeertuat posse comprehe3: prae- cepto fempus elapsum, ut est ἡ θύρα κεκλείϲθω, quod ahiud est quam ἡ θύρα κλείϲθω (sic). nam κλείϲθω cm d2cο, ostendo hocfenus pαtuιsse cuπ ero dico κεκλείϲθω, hoc mpero, u4 dαdeadi ofHicrμm tam perαctueπ s5. quod et lotinitas iubendum noel, cum περιφραϲτικῶϲ dd5ct ostrum clausum sIt eft Exc Βob. 640,14E. I ἐ1 Λ 14- 15 τὸ πρῶτον. opposita sunt lin. 3 pag. sequentis Ἄλα καὶ εἴπομεν κτλ.

526. Ans. cur, masos. scs. ικ ACBb. 1- 2 εἰϲ-θεοὶ om A. , add A in ng 1 ὁ om CB β 2 ν0ν om B 3 ϲυντελὲϲ τοῦ] ϲυντελούμενον C β 4 απαικτεαν A. Β βεβααϲιν A. β 6 ϲέϲηπται Ϲ, ϲέϲηπτε B 1 10 οῦ βίου conlocat ante περιγράφει C 12 γινόμενα A 18 καὶ om B ταὐτὸν bo, μδrt. τοῦτο Βllebode. sed τὸ αὐτὸ recte se habet: referendum est ad ea, quae de optativo praeteriti temporis dicta sunt 1 14 τὸ αὐτὸ B 14 -15 ὡϲ τὸ πρῶτον] ωϲ τὸ ά A, sed α in res A, atqne etiam tres litterae post α erasae: A videtur ἄλφα sccpsisse ὡϲ τὸ , ὅε Bb 155 κατὰ τὸν] κατὸν A

527. 251 s

528. De secundis et tertiis personis imperativorum.

529. c. XXV

530. dum facta sunt. sed ut inter praesentis et perfecti οptstivοs aliquid interest, ita inter κλειέϲθω ἡ θύρα et κεκλείϲθω, quia praesenti dicimos stetim porum elsndendemm esse, perfecto autem fam dadum eam fnisse claudendam.

531. Aaevκ. 102. Atqne ut optativis aonsti optatur fais ulicnins actionis, ita imperativis huius temporis imperatur, ut aliquid absolutum et praetexitum sit, cum praesentis imperativus iubδeat rem aHiquam manere.

532. Aaovν. β 168, Seeunds persona imperativi agnosciur etiam, ubοi cum. secunda indicativi concinit cels4 λέγετε, διανοεῖϲθε εtriesquee modi smnt). nem dobitatio omnis tollitur addito cesa vocativo aut adverbio imperandi. de tertia imperativi persona dubitari numquam potest, utpote quae etiam forma sempen φropria utatur.

533. rssruκ. er Ans exso. ὑπόγυον. Moeris 211,14 Β.: ὑπόγυιον δὲ τάττειν ἔπὶ τοῦ μέλλοντοϲ, οὐκ ἐπὶ τοῦ παρεληλυθότοϲ. Antiatticista ΒA. l 115,5: δπόγυοϲ ἀντὶ τοῦ ἐγγύϲ. ϲοκράτηϲ περὶ τῆϲ ἀντιδόϲεωϲ( 310D ἐ4, ubi dicitux de re lamiam. ntnra). έξειϲ ῥητορικαί BA l 210,27: Sρτι τὸ παρὸν καὶ ὑπόγυον, τὸ παραυτίκα μέλλον γίνεϲθαι. PM 82 3: ϲημαίνει (scil ὑπόγυον) τὸ παραυτίκα μέλλον γίνεϲθαι. P2sc.VIII Ε 40 406, 16: ea imperomus, quae statim sn praesenti εolumus eri ene alεqκa dattone. Β εἴπομεν: 70.24- 71.1 et uberius sine ulla dubitatione in rhematico. Β,καταγίνεϲθαι εἴϲ τι eersαri im αlqua re etiam 298,21. cum ὲν praepositione iunctum ex. gr. 13,28. 230.9. 254.8. 258.6. de adv 203, 4 et 11 cum περί supra 10,28. 7e.5. 211,1. 224.21 cum πρόϲ infra 280,15. - 15 κ5ν ὁμόφωνα -ἐγκλίϲει. in plorsli numero. cfr 255.12. - 16 ἡ κλητική. ele 261, 23.

534. Ans. ouτ., masϲs. ss. is A ϲβb. 1 υπογυον A, ὑπόγυιον b, ssd vide LDindorΒi adn. ad Χenoph. Ϲyr. 6,1,43 in ed xoniensi ὑποῦϲαν B β 9 παρα- κειμένου B τnν ἔκπαλαι] fϲleer A ῇ 3 κα] ὡϲ B ὡϲ 5 b, ὅϲα A Ϲ, om B (μὲν) μὴ B β 4 ooτω Cb 7 e A in res Γ φόωϲ] ω in res A 8 5] o in α mat A B 16 prins γινόμενον] γιγνομενον A , γενόμενον Bb. praesens optimi codicis videbatur etiam propter oppositum τὸ γινόμενον prae- feermndum esse posterius γινόμενον] γενόμενον C 1ξ καθεϲτήκει A , corr A 16 ιλιτικη A , corr A2

535. Num primas quoque peraonas imperativus habeat.

536. 254 b

537. 252 s

538. Aaovκ. β 164. Pzimss antem personas imperativi exstare non posse non- nulli hia rationibus probδant: personas iubentis et eius qui inbetux separatas ac diversas esse debere quod non fieri in prima persona, quippe quae ea sit, quae de se ipsa aliquid praedicet.

539. Aaovκ. ψ 16θὲ. aceedit slind. sicut personae vocantis et sius qui vocatur, ubicumque ceεu vοcativο utimar, diversae sunt nec invenitur qni se ipsum vοcεt, ita (cum vocandi structuram imitetur imperandi structura) feri nequit, ut idem et iubeat et iubeatur. ergo prima persona imperativi exclusa est, quae εἰ ad- mitteretur, idem imperaret cui imperaretur.

540. rssrrκ. er Ans. exso. I παραϲτήϲομεν: 258, 2-12. 261, 23 - 262, 2 - 4—9 de ion. ξ0, 20: εἰ κεχώριϲται τὸ προϲτάϲϲον τοῦ προϲταϲϲομένου, πρῶτον δέ ἐϲτι τὸ ὑπὲρ αδτοῦ ἀποφαινόμενον, δῆλον ὅτι περιϲϲὸν ζητεῖν τὸ τούτων (scil τῶν προϲτακτικῶν) πρῶτον πρόϲωπον. Ϲhoerob. in Theod. D 231,11 B. 788, 5 ~.: ἰϲτέον δὲ ὅτι ἐν τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ καθόλου οὐκ ἔϲτιν εὑρεῖν πρῶτον πρόϲωπον, οὕτε ἐν τοϲ ἔνικαϲ οὕτε ἐν τϲ δυϊκοϲ οὕτε ἐν τοῖϲ πληθυντικὸϲ, ἐπειδὴ οὐδεὶϲ ἑαυτῷ προϲτάττει, ἐπειδὴ ὁ προϲτάττων τοῦ προϲταττομένου θέλει χωρίζεϲθαι ἐὰν οὖν προϲτfξῃ τιϲ ἑαυτῷ, μέλλει αὑτοῦ αὐτὸϲ χωρίζεϲθαι, ὅπερ ἐϲτὶν ἀδύνατον. ὁ δὲ τεχνικὸϲ (scil ὁ Θεοδόϲιοϲ) λέγει, ὅτι διὰ τοῦτο ἐν τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ οὐκ ἔϲτι πρῶτον πρόϲωπον, ἐπειδὴ πρῶτον πρόϲωπόν ἐϲτι τὸ ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἀποφαινόμενον . . . ἡ δὲ πρόϲταξιϲ πρὸϲ παρὸν καὶ ἕτερον πρόϲωπόν ἐϲτιν ἀπόταϲιϲ κτλ. -- 7—8 eΕr de pron. 18,19-22: Ἥπερ ῥητέον ἐν μὲν τῇ περὶ ἑαυτοῦ ἀποφάϲει, πρῶτον, εἴγε καὶ ἡ ἐν τοϲ ἑξῆϲ προϲώποιϲ ἀπόφαϲιϲ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐν δὲ τῇ πρὸϲ ὅν ὁ λόγοϲ ὑπὲρ αὐτοῦ, δεύτερον ἐν δὲ τῇ μήτε προϲφωνούϲῃ μήτε προϲφω- νουμέν, τρίτον. et comm. HSchneideri. - 14-p 60, 5 exc 218,26 et de pron. 21, 4: ε ~λητική ἐϲτι κλῆϲιϲ τῶν πέλαϲ, ὀρθῶϲ οὕτε τὰ πρῶτα (scil πρόϲωπα) ιλητικὴν ἔχει τῶν πρωτοτύπων (scil ἀντωνυμιῶν) - καὶ γὰρ περὶ αὐτῶν τὸν

541. Anx. mr., nscs. scs. is ABb. 1 δηὴὴ om A , add A ῇ 2 ἰδιάϲαντα] ϲα in res A, A vdetur ιδιαζοντα scripmsse teste Gnttentagio, διαϲταντα tene Hekkero | Β κεχωρηϲθαι A | φηϲι C Μᾶ B 8 ἑαυτοῦ B | προϲφαινο- μένου B ψ 16 ιλιτικαι A , corr A ( πρόϲ τε τῷ καλοῦντι B β 11 τῶν] κα , sed τόν hsbδεt ante ἀντωνυμιῶν 1 12 ιλιτκαι A , corr A 1 1B post δεύτε- ρον add ϲαν C κ5κ A3Bb ψ 14 τῶν om CBb (ιιλιτκων A. , cor A2 κλητικϲ CBb

542. 255 b

543. 253 s

544. μααvκ. βῆ 166, Τι autem qui imperativis primas quoque personas esse contendunt, haec argumenta non refntmt, sed talia proferunt exempla, qualia sunt φεύγωμεν, χαζώμεθα, similia atqοe etiam singularem imperativum primae personae ex plurali elicient. sicut enim ex λέγετε imperativo plurativο nascatux singularis λέγε, ita ex φέρωμεν abiecta rursos ultima syllaba oriri imperaivum. eingularem φέρω. nec mirum esse, quod hic imperativus cum indicativo concinat, quoniam etiam in secunda persona horum modorum concentus inveniatur.

545. Aaevκ. β 107. ϲAtque primam personam singularem imperativis non de-

546. λόγον ποιεται οὕτε τὰ τρίτα. Schol. Βdliod. in Dion. Thr. 81, 3 et18 et 82 B. Schol. Vatic. in Dion. Thr. 264.34Β. 917.6 B : πρῶτον μὲν πρόϲωπον οὐ δύναται. ἔχειν ἡ κλητικὴ οὐδείϲ γὰρ ἑαυτὸν καλὲ. abo vocativis igitur acceperunt impe- rativi constructionem, vocativοs imitantur, si primam personam respuunt. ceterum uberius hanc rem demonstrasse idetur Ap. in libro de nomine.

547. rserκ. sτ Aon. exso. 6- 11 Ϲhoerob. in Theod. l 281,29B 38.2e θ.: Αέγουϲι δέ τινεϲ, ὅτι εὑρίϲκομεν ἐν χρήϲει τινὰ πρῶτα πρόϲωπα προϲτακτικἀ, Φϲ παρὰ τῷ ποιητῇ. sequuntur eadem fere exempla, quae Ap. hic et infra 255,21. 257, 7 profeιt: ν 215. 1 61. ζ 70. B 140. - 17 ὅπου -ἐγγίνεται. non semper, sed in plurali numero et dnsli praesentis.

548. μnx. qmr., msca. sca. vm A CBb. 4 ἐν προϲώπῳ C ὡϲ πρὸϲ] fol 65v A ’ 6 ἐπιγενομένην )Β, post ἐπιγινομένην in A octo fere litterae erasse sunt 7 οὐ καταϲκευάϲαντεϲ B 13 ὲ om C λήγουϲαν C γίνεται post ἑνικῶν conlocat 14 post αὐτὸν add δὲ CBb · 15 ἀποβάλλουϲα Β prius τὸ] τὴν Bb προϲτακτικὸν om A, add A 1θ 18 καί ου -αριθμηϲω om A.~, add A in ng β 17 ἡ om Ϲ atque abδesse malimus, quia secundae personae indicativi et imperativi non semper inter se concinunt 18 κdκ ἐκ Bb 19 λέγω φέρε in ras A1

549. c .XXVI.

550. Revera imperativus modus et adhoriatius confusl sunt ab eis, qui primas personas imperativo tribuunt.

551. 256 b

552. 254 s

553. esse, ex hoiusmodi quoque construcfionibus patet: φέρε λέγω, φέρε ἀριθμήϲω, quae respondent his plmratiis: ξγε λέγωμεν, ἄγε φέρωμεν. (contra secnmdae pesonae indicativi forma, quae cum imperativo non concinit, cum φέρε num- quam coniuncta inenitux. quis enim dicat: φέρε ἀριθμήϲειϲ?)»

554. Aaαvε. β 168, Mihi vero videntur ei qui sic argumententur duos modos in unam confundere. quae sententia sic probari potest. neqne vocamus nos ipsos neque imperamus nobδis ipsis, sed feri potest ut nobis ipsis aliquid sua- deamus vεlnosmet ipsosadhortemur, velut qnae Homerus de love nsαrat in Dliadis libro altero: ἥδε δέ οἴ κατὰ θυμὸν ἀρίϲτη φαίνετο βουλή, πέμψαι ὄνειρον, ea in hanc orationem suasoriam vel adhortativam convertenda sant: πέμψω ὄνειρον.

555. τssnκ. er Ans. exso. B oτωϲ-κἀκεῖνο. ία u4 αnfecεdento φέρε λέγω, φέρε ἀριθμήϲω. - 7 - 365, 8 Choerob. in Theod. D 232, 21 B. 739,25 G.: λέγομεν ὅτι οὐκ εἰϲὶ προϲτακτικά (scil δωμαι, κτείνωμεν), τὰ γὰρ προϲτακτικὰ οὐκ ἔχουϲι πρῶτα πρόϲωπα, ἀλλ’ ὁποθετικά ὑποθετικὰ δὲ λέγονται, ἔπειδὴ ὑποτί- θεταί τιϲ καὶ ϲυμβουλεύει τὸ πρακτέον, οἶον ποιήϲωμεν . . . Δεῖ γὰρ γινώϲκειν, ὅτι οἴ φιλόϲοφοι ὄλλαϲ δύο ἐγκλίϲειϲ μετὰ τὰϲ πέντε προϲτιθέαϲιν, φημὶ δὴ τὴν ὑποθετικὴν καὶ τὴν ἐρωτηματικὴν . ..Ἴν δὲ ὑποθετικὴν οὐ δεχόμεθα ἑτέραν ἔγrλιϲιν, ἔπειδὴ πρῶτον μὲν τὰ ὑποθετικὰ ϲπάνιά εἰϲι καὶ οὐ πολλάκιϲ εὑρημένα ἐν τῇ χρήϲει· δεύτερον δὲ ὅτι τὰ ὑποθετικὰ πρώτου καὶ μόνου προϲώπου εἰϲί . . . τρίτον δὲ ὅτι οὐκ ἔχουϲιν ἰδίαϲ φωνὰϲ τὰ ὑποθετικά· αἰ γὰρ φωναὶ αὐτῶν ὑπο- τακτικαί εἰϲιν. (ergo in rhematico, quod Ϲhoeroboscus in explanandis Theodosii canonibus verbalibos exscriboere sοlet,Apollonius non agnovit ὑποθετικὴνἔγίλιϲιν.) Macrobius de d6 χe Paris. 617.38E. cap. XV § 4 .: maaastum est iιmpe- rotisum nec snguίαrem nec pluralem hαὸere mrmam perseam. cueπm aufem ecέ- mss ~τqtαmus . . . , ad exhortotinμm sensum, πon ad rmperatipum modum perti- nere conda sunt. 9 11 ad ἑαυτούϲ et ἐαυτοϲ de primis personis dicta vide HSehneideri comm. 104 ad 78, 14 -16. - 12 δποθήκαιϲ ~ comslies.

556. Ana. mr., mscs. sca. 1s A Βb. οὕτω CBBb β B εγω A. , ν add A ὅϲ] ωϲ A. , corz A 7 γε μὴν om, sed in ng add Ἐϲ | εὰ] τὸ B β 9 προ- ϲταϲϲωμεν A. 10 ἐαυτοϲ] εαυτουϲ A , corr A ἰ 11 ἐαυτοϲ b cum ng 8 ἐαυτοὑϲ ACB γε] περ Ϲ 12 ἐγγινόμενοϲ Ϲ Γτοιοῦτον C 18 ἀτρείδην B ἀγαμέμνονα A CB

557. 257 b

558. μaovκ. β 168, Ab hoc singularis numeri usu ortus est plurativos, qui complectitur etiam secundas personas, velut ἀριθμήϲωμεν. quae dicendi ratio utilissima saepe est eis qni imperare volunt, cum bac usi plane abstineant ea constructione, qua aperte iubentur alii aliquid facere. etenim imperativi, quibδus hoc ft,habδent et imperantes personas et eas, quibus imperatur. iam nt imperandi formam evitent [quod nonnumquam commodm eπt), hortantes compxehendunt secundam personam vel secundas cum prima, atque quoniam pxima praevslεt pree ceteris personis in construenda oratione, secundas quoque hortantur eo serbi modo, quo primam [modo adhortatiso]. huius generis est qnod Sthenelus Tydidae in Διομήδουϲ ἀριϲτείᾳ dicit: χαζώμεθα, et ea verbδa quibus Mentor Danaos. incitat in VI Βadis rhapsodia: ὄνδραϲ κτείνωμεν.

559. renum ex An~. exso. I πάλιν dicit Apollonius, quia nunc retro verutuz πέμψω in πέμψαι. Β μετιέναι verbum mutationem, fefionem signifcat, qua pluralis ex singulari ortus est. 3-p 363,6 Peso. XVI g 70 286, 24 Β.: Pmyerαtsa primas personas sungulares non hαὸemt, quia πemo sibi ipse noέest tmpεrure ..Pτμrols vero nμgmerus αpmd nos habet omnes persemas. poles enim per coanumerotionem odiquts sese ιHdιs, qulbus umpera4, αdιungere, ut dux suos mlites ubens commitfere proelium αphssime dcii pρugueπus, cοnligαmκs. Graeci tamen ea ὑποθετικά nominant, ιdd est horfatisa, dicentes, quod quasi ad sines et soctοs hεisscemodi verda solent dici, imperαtiea vero ad suὅιectos αὅ eminentiorbus 4 ἔπιϲπώμενοϲ. cir 100, 9. 115, 26. 118, 28.134, 6. - 4 εἰ 10 ϲύλληψιν. videESehneideri comm 41. - 7 ὅντικρυϲ. cfr 25, 24. de pron. 21,1. de adv.183, 19. - εἶπομεν. cr 254, 21. - 8 - 2 5 ἀναδέχεται, scil τὰ ἐπικρατού- μενα πρόϲωπα. - θ ἐκκλίνῃ, scil τὰ ἔπικρατοῦντα πρόϲωπα. 11 ἐδείχθη: lin.10 pag. antec. 12 - 368, 6 efrr de pron. 20, 22 τὸ εχαζώμεθ’ φ’ ἰπῶν1 τό γ’ ϲξνδραϲ κτείνωμεν1 καὶ τὰ παραπλήϲια ἦθικώτερον ἀναπεφώνηται, τῶν ὑποτι- θεμένων καὶ ἑαυτοὺϲ ϲυλλαμβανόντων· οὐ γὰρ ἄντικρυϲ προϲτακτικαὶ αἰ τοιαῦται ἐκφοραί.

560. Ans. omr., usca. sca. am ABb. 2 ἀτρείδην ἀγαμέμνονα B 3 μετείη A. | 4 τρίτων] an πρώτων2 β Β ἀριθμήϲωμεν] fol e6r A. 6ν] 5ν Bb καί. om A, add A 16 γενομένην AB |ϲυλληψιν αναδεχεται τήν A , sed A pnncis hanc verborum collocationem poposcit: τήν ϲυλλ. ἄν. ἄνα et τὴν om ΟB 11 ὑποθεματικὴ A 1 1B προϲθενελου A. , προϲϲθένελον A2C

561. 255 s

562. Axαvκ. β 11θ. Sseendse et tertiae prsonse desunt modo adhortativο. so enim consilio, ne secundia verbδi personis adhortatio fat, prima plurali ad- hortantes utfmtα, comprehendentes primam et secundam singularem. rem etiam ex forma vocum demonstrrs ieεt. omnis modi verbalis personne secundae lursles, quae in ἰὲ exeant, eandem quantitatem paenutimse syllabae habent

563. rasnκ. xx μns. exse. 2 ὸ ὑπερέχον πρόϲωπον idem est quod antea τὸ ἐπικρατοῦν nominabatur - 7 - ξ64, 7 err Choerob in Theod B 232, 5 B. 739, 6 .: οὐ δύναται τὸ κτείνωμεν καὶ φεύγωμεν πρῶτα πρόϲωπα προϲτακτικὰ εἶναι· κανὼν γάρ ἐϲτιν ὁ λέγων, ὅτι παν πρῶτον πρόϲωπον εἰϲ μὲν λῆγον ϲο- χρονeν θέλει κατὰ τὴν παραλήγουϲαν τῷ ἰδίῳ δευτέρῳ προϲπῳ, οἶον τύπτομεν τύπτετε . .. ἰδοὺ γὰρ καὶ τὸ πρῶτον πρόϲωπον βραχείᾳ παραλήγεται καὶ τὸ δεύ- τερον ὁμοίωϲ. καὶ πάλιν ποιοῦμεν ποιεῖτε . . . καὶ πάλιν ἐὰν γράφωμεν ἐὰν γρά- φφτε, ὁμοίωϲ ἀμφοτέρων μακρὰ ἡ παραλήγουϲα. εἰ οὖν τὸ εᾶνδραϲ κτενωμεν» (ζ 70) καὶ εφεύγωμεν ϲὺν νηυϲία (B 140. 1 27) μακρᾷ παραλήγονται, τὸ δὲ κτείνετε καὶ φεύγετε δεύτερα προϲτακτικὰ βραχείᾳψ παραλήγονται, δηλονότι οὐκ ἔϲτι τὸ κτείνωμεν πρῶτον τοῦ κτείνετε οὐδὲ τὸ φεύγωμεν πρῶτον τοῦ φεύγετε. ἄρα οὖν οὐκ εἰϲὶ τὸ κτείνωμεν καὶ τὸ φεύγωμεν πρῶτα πρόϲωπα πληθυντικὰ προϲτακτικά. Macrob. de d6 Erc. Paris. 617,21 E. XVI 2-4 l.: omne εerδm quod n Rὲν dfesinst qudlem pαnltimαm Habμerit im prma persona, fdlem Eronsmittit sεcuadee, id est tempas retinet eei soductae vel brevis sβyllαὸae ...SSi igitur φεύγωμεν srummm personam imperαtiei esse dicemues, sequtts4π u4, outa tnπ μὲν extr ω proecedemfe, etam secdαe persemae pmenuΒimαm ex necesSfαte prodμcαt quod s9 es, φεύγητε acef . . . sed eonetitit eoadem se3mper esse secundem persoam umperαhεt, quae et snαicatiei μu5t φεύγετε autem ia dicatιvo et, non φεύγητε. ex hta coHιytur, uπeque αdαm tmperαζisi secμndαm persoαm esse nisi φεύγετε, nec in deelinetone φεύγετε secumoαx esse posse pos φεύγωμεν, ef ideo φεύγωμεν on potes mperttisi prma esse persenα. 8 εἶπομεν: lin Β pag. antec. - ἑνικῶν. certe in priore exemplo (Ε 249) duo ἑνικὰ comprehenduntur. 11 ad παρε- δρεύουϲαν e2r 274.27. 275,1. de adv. 185.16. Ska I1 p 6*.

564. ans. mr., uiscs. scs. m ABb. 1 χαζομεθ A. B 2 ἐν post μὴ om b, sed in adn. refinendum censet editor | προϲώπῳ] τῶν προϲώπων C 1 Β νεϲτωρο. A ί Β ἐπυτὸν προλαβὼν B ( προθυμωτερουϲ A. 7 δ] η in ras A, A videtur εἰ scripnisss Β τοιουτω A. γὰρ om Β πρῶτον] πρόϲωπον CB ἔγένετο om B 8 Ska 6 τῶν ἐνικῶν aut delendum aut in τῶν δυικῶν mutandum censet. ide Argum. et Adn. exeg. 1 I1 παρεδρευουϲαν A’, παρα λήγουϲαν A in ng et CBb

565. ae primae personas, vllnt dicitur λέγοιμεν λέγοιτε, λέγομεν λέγετε. quocirca φεύγωμεν et φεύγετε eidem modo tribui nequeunt. stque quae feiones verbsles in ἔκ desinant, uns syllaba minores sunt quam in θᾶ exeuntes quae eiusdem modi eunt. ε1go πεποιηκώμεθα et πεποίηϲθε diversorum sunt modorum.

566. Aaαvκ. ψ I11. lam patet, hos duos modοs,imperativum et adhortativum, fn unumidcircoconfundi,quiaimperativοdesuntprimaepersonaε adhortativο secundae

567. rssrrκ. ex Ans. exso. 4 - 5 Macrob. de diξ. Exc. Peris. 616, 24 E. X ῳ 13 l.: αdιa regεla . . ., ϲuιus imperiem est, set omnia eerὸa, quorum prma αersonα π θᾶ extr, secuendαm meorem syHαὸα profrαnt - θ ππεποιηκώ- μεθα. ef Theod. can. verb 96, 28 B. 1059, 1 B. ἐὰν τεθῶμαι . . . τέεμαι τὸ ὁριϲτικόν, καὶ τροπῇ τῆϲ παραληγούϲηϲ εἰϲ ῶ τεθῶμαι. Ἀπολλώνιοϲ δὲ ἐὰν τεθείκωμαι φηϲὶν αὐτὸ εἶναι, ἀμαρτύρωϲ, ὥϲ φηϲιν Ἡρωδιανόϲ. Ϲhoerob. in Theod. I 367.33Β. 9ο0.29 ~ ad ἐὰν τεθῶμαι: ὁ Ἀπολλώνιοϲ οὐχ οὕτωϲ κανονίζnι, ἄλά φηϲιν ἀπὸ τοῦ ἐνεργητικοῦ ὑποτακτικοῦ γίνεϲθαι προϲθέϲει τῆϲ μᾶὶ, οἶον ἀπὸ τοῦ ἐὰν τεθείκω ἐὰν τεθείκωμαι καὶ ἀπὸ τοῦ ἐὰν δεδώκω ἐὰν δεδώκωμαι. ἐλέγχει δὲ αὐτὸν ὁ Ἡρωδιανὸϲ λέγων, ὅτι οὐ καλῶϲ δοξάζει οὐδὲ γάρ, φηϲίν, εὕρηται παν- τελῶϲ ἐν χρήϲει τὸ ἐὰν τεθείκωμαι καὶ ἐὰν δεδώκωμαι . . .ἄλλωϲ τε εἰ ὑπῆρχεν ἀληθὴϲ ὁ λόγοϲ τοῦ Ἀπολλωνίου . . . , ὦφειλεν ἐὰν τετύφωμαι εἶναι . . . καὶ πάλιν ἑὰν μεμνήκωμαι ὦφειλεν εἰναι. atque idem lI 291.31 B. 808.11 .: ἐπὶ τοῦ πα- θητικοῦ παρακειμένου (scil modi coniunctivi) καὶ ϲυγκοπὴ παρακολουθεῖ, οἶον ἐὰν πeποιήκωμαι ἐὰν πεποιήκῃ ϲύ καὶ ἐὰν πεποιῶμαι ἐὰν πεποιῇ ϲύ (nam sic legen- dum). ὡϲ γὰρ ἐν τοῖϲ ὀριϲτικοϲ ἐμάθομεν (p 189,30), ὁ παθητικὸϲ παρακείμενοϲ ϲυγκοπὴν ἔπαθεν. at alter Apollonii assecla, Macrob. de B6 Exc. Paris. 620.1 E. cap. XV I § 5 .: passica de actiειs ita formantur, ut primae personae αctieαe st addas μαί ssllαὸαm, pαsεeum eusdem emporus ~αcιas, ἐὰν ποιῶ ἐὰν ποιῶμαι, ἐὰν πεποιήκω ἐὰν πεποιήκωμαι, ἐὰν ποιήϲω ἐὰν ποιήϲωμαι. ubi exempla perfecti subditicia putanda non sunt, quamquam 6ι6,26E. cap XV q 13 ). πεποιήκαϲθε reicitur. - 8 365. sic interpretanda videntur: id, quod imeratεo deest (scil prima persona), et ea, quae αdhorftiεo modo desunt (sc secunda et

568. Ans. mr., n1sοs. scm. 1m A )Bb. 1 λεγωμεν scripserat A, sed ω in mut. ipsa px m. |τῷ] τὸ CB 1-2 ῥιπτοῦμεν -τῷ δὲ om B τῷ ρ.τὸ δὲ ρ.τῷ ρ. 3 καὶ om 4 τὸ φεύγετε τῷ φ CB φεύγωμεν] ω in mut. A β θ κα om B τῷ] τὸ ΟBb πεποιώμεθα ci Portus, at vide est. δευτέρῳ bd cum ng 1 7 τὸ] τῷ Bb πεποιηϲθαι scripserat A, sed ipse pr. m. supra· αἱ, quod induxit, exaravit ε. item in C legitux πεποιῆϲθαι cum supra scripto ε. idem post πεπ.exhibδet δευτέρῳ, quod fortasse abd aliquo in ng adscsiptum rat, ut pro antecedenti δεύτερον sobstitueretur 1 Β λεπον] ex ω rasura factem in A SλaVI . Per eiad dee Partcpιa λεπον und λείποντα ansdEθρ Mtatt des geελnPichea τὸ τῶν προϲτακτικῶν τὸ πρῶτον λείπαν. vide Adn. exeg.

569. 258 b

570. et tertias, ita ut uterque atero compleatur. siquis autem contendet, efi8m sdhoftativum modum hebere secundas personas, quaxum formae congrusddS cum secundis imperativi, refotatio inde petenda erit, quod adverbium imperativum ὅγε saepe cum his secundis iungitur. hoc enim adverbium solo cum imperativo iungi potest.

571. ἐotiα), efcun4, sd4 usse horum duorsm modorsm n saum moduaa eomynadfαfμr. Aliorum mustiones hnins loci vide in Adn. crit. ad huius paginae lin. 2.

572. rssτrκ xv Ans. sxao. 4 εἴ τινεϲ προϲβιάϲονται. si ufque (quasi ei) id gfΧ- eere colen4, ut hortetieus nodus etam en secunda persma aguoscafur. βιάζεϲθαι nsmpatur etiam de ύon. 21, 3 st de adv 140, 6 de grammaticis qui conttαa sermonis leges et rationem sliqnid contendunt. βίαιον saepius legimus apud Apollonium, velut 34,26. 231.12, de opinionibus.quaecontαarationempugmant -- θ -8 ϲυνοῦϲα -πρόϲταξιν. quοί ἀγὲ cum secunda persons iungitur, id demon - stαst, soum imperatinm, non adbortstivum modum agnoscendum esse, nbi se- cundam verbi personam andimos vel legimns: nam hoc adverbio vis alicnins imperii augetur (solo igitur cum imperativo construi potest). ἐξαίρετοϲ alibi apud Ap. signifcat quod unias proprium est exclusis aliis, velat 12,22 ὅει voca- tur ἐξαίρετοϲ ἐνέργεια, scil Διόϲ, et 15,18 ἀντιδιαϲτολὴ nominaturἰδίωμα ἔξαίρετον ἀντωνuμίαϲ vααum hic ἔξαίρετον est quod exclusis aliis solon valet, solum agnosci potest. Patet autem Apollonium secum pugnare hac agumentatione, quia paullo ante 255,21 et 23. 257,3 txia exempla protulit, ubi ὅγε cum prima persona iunctum est, quam technographus adhortativο modοsscribit. (consentiunt cum hoc quem nunc interpretamur loco ea quae de adv. 123.12 legimus: τὸ ἄγε παρακελευϲτικὸν οὐ τετάξεται ϲὺν ὁριϲτικῇ προφορ, ἀλλ’ οὐδὲ εὐκτικῇ ἢ ἄλλῃ τινὶ μόνῃ τῇ προϲτακτικῇ.)

573. Ans cmx., csϲs. scs. is A ζβb. 1 smte δεύτερα add λέγω C καὶ τρίτα] fol e6v A β 2 εἰϲ ἕνωϲιν -παραλαμβάνεϲθάι] Poιtus, quem Sylburg secutus est, ci. εἰϲ ἕνωϲιν ἄγει τὰϲ δύο ἐγκλίϲειϲ, εἰϲ μίαν φωνὴν παραλαμβάνεϲθοι, et con- vertit: in enum com endunt duos modos, u4 pro uno sumantεr. Ska Π ἐ) Der Arρλel eor τὰϲ δύο mu6 ml Syb. geerichen erdem. Lneersondle eiad exdlicλ ds ΤΓoree εἰϲ ἕνωϲιν ἄγει τὰϲ δύο ἐγκλίϲειϲ παραλαμβάνεϲθαι. Maeλ me ner Eeimung m aaa entteeder παραλαμβάνεϲθαι tlgen und e~eHa~λt auc nπoe ἄγει in υνάγει eerveandεln, oder προάγει -παραλαμβάνεϲθοι lesen, naforlic etzteres sλt iπ pω er Eeddestang. Schoemann ad τὸ ascripsit: an τῷ7 ed nen opaus, si 257, 2 po5 φαίνεται οὖν comm pomae, u4 a φαίνεται pemdeαt τὸ παραλαμβάνεϲθαι. quomquam τὸ ne male Sslδurg expsnoendem putat. ude Adn exeg. ad initium ἐ 111 β 3 ανταπληρωθη A. , αν supra add A, ἀναπλη- ρωθῇ Ϲ, πληρωθᾳ Β | καὶ om B 1 4 προϲβιάϲονται A b, προϲβιάϲοιντο A (de quo errat HSekker) et CB β B καταγίνεϲθαι] καταπνέεϲθαι Β 7 ενκελευϲτικον A~, corr A β 8 ἀπέτεινε B

574. Num tertiae personae imperativi simul zint secundae.

575. c. XXVII. 256 s

576. μaavκ. ψ 112. lam dicendum de imperativis terfiae personae, quos ipsos quoque secundae personae imperativοs esse dicant, diξrre autem ab ceteris fs, ut λέγε similesque ipsi coram imperent, λεγέτω et eiusmodi imperaivi smiss pex- senas iubeent tertiis aliquid imperare. ,ita, inquiunt, λεγέτω et similes bis imperant, et secundae et retiae personae, duas igitur personas sigmifcant. con- ferri possunt pronomina possessiva bipersonalia ut ἐμόϲ (quae pρersmas

577. τssrκ. sτ μns. axae. 1- 5 err Prise. 2V 5I1 72 237.15 B.: scendum, quod od secsndαm personam sermo drtetur ιmprents, cuicumque 4mpera4 gr- soaae . . . uί dιcεt pκgπe4 exercitus, smperat, ut intenantιa secanda por- sena eHcatr per tertam quod imperat. Choerob. in Theodosium D 234, 19 B. 42, 2 .: καὶ τὸ προϲτακτικὸν τρίτον πρόϲωπον πρὸϲ παρὸν δεύτερον πρόϲωπον ἀπόταϲίϲ ἐϲτιν εἰϲ μετάδοϲιν τοῦ τρίτου λέγομεν γὰρ καὶ προϲτάττομεν τῷ δευτέρῳ προϲώπῳ, ἶνα μεταδῷ τοῦ προϲταττομένου τῷ τρίτῳ . . .Τούτων οθτωϲ ἐχόντων ἀποροθϲί τινεϲ λέγοντεϲ, διατί γὰρ μὴ καrὶ τὸ τυπτέτω καὶ λεγέτω καὶ πάντα τὰ τρίτα πρόϲωπα τὰ προϲτακτικὰ δεύτερα εἶναι λέγομεν, ἔνθα καὶ ἐν αὐτοῖϲ, ὡϲ eἰρηται, πρὸϲ παρὸν δεύτερον πρόϲωπόν ἐϲτιν ἡ ἀπόταϲιϲ. 4 παραδέχεται. vide Adn. crit. - 8367,2 cfr de pron. 17, 1: διπροϲhπουϲ τὰϲ κτητικὰϲ ὁ Δρόκων ἔκάλε, εκοθὸ δύο πρόϲωπα νοεῖται, τοῦ τε κτήτοροϲ καὶ τοῦ ὑπακουομένου κπτή- ματοϲ· μονοπροϲώπουϲ δὲ ἁπλᾶϲ τὰϲ πρωτοτύπουϲ θποξ γὰρ ἑνικαί τε δυῖκοί τε aληθυντικαί τε νοοῦνται, αἰ δὲ ὅϲ ἑνικαὶ ἔν τῷ ἐμόϲ, δὶϲ δυικαὶ ἐν τῷ νωῖτέρω, ὅϲ πληθυντικαὶ ἐν τῷ ἡμέτεροι.3 et supra 149, 1seq. - 8 διπροϲώπων. apud Dion. Thr. 68, 4 . legimus: αἰ κτητικαί, α καὶ διπρόϲωποι καλοῦνται. atque Draconem Sratonicensem pronomina possessiva nuncupasse διπρόϲωπα testam Ap de pron. 17 ,1. insoitam appelationem ilic censet hand recte praeferri nomini κτητικῶν, sed hoc loco solam aptam eam esse apparet.

578. Ans. omr., masos. scm. 1s A CBb. 1 in ng argumentum subsequentium indicavit repetitis bia verbοis: περί τῶν κατα τρίτον προϲωπον προϲτακτκων ἁ δή post κατὰ add τὸ codices et bo, sed in A erasum est et in argumento om. ab E τρίτον] ex ω fecit A πρόϲωπον] alterum ex ω fecit A , vοeem. om CB 3 A punctis indicat, iustam verborum collocationem esse τοῦ πράγμ. τὴν πρόϲτ. (τὴν et τοῦ om CB · 4 παραδέχεται] videtur παρακελεύεται vel παραγγέλλει scribendum esse. HSchneider ita defendit raditam scxipturam, ut dicat ἐκενα non esse τὰ δευτέρου προϲώπου προϲτακτικά, sed ea πρόϲωπα, quae δευτέρου προϲώπου προϲτακτικῶν subδiecta sant. obstat hnic interpretationi etiem. eubseqοens ταῦτα, quod non potest non sigmifcare τὰ κατὰ τρίτον πρόϲωπον προϲτακτικά B 4- BB προϲταξιν προϲωπων A , ordinem corz A Β ἐγκελεύϲειϲ] ἐγκλίϲειϲ C 7 τρίτα B ante ἔϲτιν add καί A, sed induxit ipsa pr. m. κάπ A ~Bb μονοπροϲώπων] μονο in res A β 8 καὶ διπροϲώπων add hHig, ede entim. Hilgard mavult διπροϲώπων pro μονοπροϲώπων scribi

579. 259 b

580. 257 s

581. et possessidenotant] possunt conferri εfiam pronomina pexsonslia orthotonumena, ut ἐμοῦ, quippe quae ipsa quoqne duas personas designant crfἔotonesi emim haec, de qua semo est, alteri oppomttur] conferri denique possunt nomina com- parativa et quae πρόϲ τ ἔχοντα, ad siquid dicta, nominsntu , [εeiut πατήρ, υἱόϲ. efeutm Saec quoque αuudenfes non ueαm pmsoαm sed duas cogtfomus].“

582. μAaαvκ. ὲ 11ξ, At contαa hanc sententiam plma dicere licet. ac primum. verum quidem est, duplicem persenam cogitari in his imoperativis, qualis est λεγέτω, non scium tertiam sed stiam secundam. inest autem haec duplicites personarum etiam in indicstivο. etenim huius quoque modi persona tertia utimuc ita, ut ad aliquem vel aliquos de sliquο loquamur, neque tamen ideo, quia λέγει ad lliqnem dicitur, secundae quoque tribuitur personae. quocirca etiem vitu- perandi sant, qui secundam defnientes (abd ceteris personis distinguentes) eam. esse dicunt, ad quam loqαimur, omittuntque quod addendum est: atqne de qua loquimm. imperantur quidem λεγέτω et similia seenndis personis, sed

583. rssrm. er Ans. exse. ~ οὕτε μὴν post simplex οὐ etiem 113, 22. - 1B πρὸϲ 5ν o λόγοϲ. Dion. Thr. 51, 4 O.: πρῶτον μὲν ἀφ’ o5 ὁ λόγοϲ, δεύτερον δὲ πρὸϲ 5ν ὁ λόγοϲ, τρίτον δὲ περὶ o5 5 λόγοϲ. Choer. in Theod. Β p10.25Β. s7.31 . λαμβάνεταιδὲ ὁ Ἀπολλώνιοϲ (scil in rhematico) τοῦ προκειμένου λόγου (defnitionem Dionysianam dicit), λέγων ὅτι δέον ἐϲτὶ προϲθεῖναί τινα καὶ εἰπὲν οὕτωϲ, ὅτι πρῶτον μέν ἐϲτι (πρόϲωπον) ἀφ’οὐ ὁ λόγοϲ περὶ ἐμοῦ τοῦ προϲφωνοῦντοϲ, δεύτερον δέ ἐϲτι πρόϲωπον πρὸϲ ὃν ὁ λόγοϲ περὶ αὐτοῦ τοῦ προϲφωνουμένου, τρίτον δέ ἐϲτι πρόϲωπον περὶ οὖ ὁ λόγοϲ μήτε προϲφωνοῦντοϲ μήτε προϲφωνουμένου de pron. 19, 1ι οὐχ ὑγιὲϲ τὸ λέγειν, ὅτι πρῶτον πρόϲωπον τὸ ἀποφαινόμενον, καὶ ἔτι δεύτερον τὸ πρὸϲ ὅν ὁ λόγοϲ, καὶ τρίτον ⟨τὸ) περί τινοϲ.

584. Ann. out., uoscs. sca. 1m A Bb. 1 νοομεναι A. , corr A β 2 νοειτε A. 3 ἀντωνυμία] ἀντῶ in 1as A | 4 7 ὑπαγορεύει-πρόϲωπον om B 6 γε om C οὐ et μὲν om B 8 o γε μὴν EHebοode, οὕτε μὴν codd. et edd. Sψa VI 855 perperam non alterum, sed prius οὕτε μὴν mutat idqne in οὐ μέντοι τὸ τοιοῦτον post ἐγχωρήϲει ponit B |1θ post αν erasum τι in A. ἰ τινοϲ A. , τινων A 3LBb 11 ὁρθδϲ] fol 67~ A πάντωϲ] πάντα C 12 n τινάϲ δεύτερα in ras A 13 προϲωπον om A. , add A in ng. post πρόϲωπον inseri vυlt τὸ ΒSchneider comm. 39, quo non opus est ὃν] Βylbmrg: legi etiam potes4 πρὸϲ ὃ netero genere u4 supra 254, 5]: ad quem locum hic repict. respicit potius ad locum Dionysii, ubi cr adn. crit. in ed. Uhl.

585. 260 b

586. non sunt personae secundae, quoniam iussa hic non perinent ad sos quos aHlο- quimur, sed ad eos, qui in tertia persons cogitantur.

587. Aaovκ. β 1I4. 1es patet etiam ex numeri signifcatione. namque numerus imperativοrum secundae personae alias est, quando ad unum, alius, quando- cumque ad plures loquimur: λεγέτω et similia hoc diaerimine carent, neque elia forma utimur, si ad unum nos convertimus, alia si ad plures sed ad eorum tantum numerum, quos facere aliquid vοlumns, mntatnr forma horum impera- tivοrum.

588. assriκ. er Ans. exse. 1 τὰ προκείμενα: λεγέτω et similis. - 4-p 369, 7 Choer. in Theod. ~ 234. 29B. 42, 14 .: οὐ δύνανται τὰ τρίτα προϲτακτκὰ δεύ- τερα λέγεϲθαι, ἔπειδὴ ἐν τοῖϲ προϲτακτικοῖϲ τὰ δεύτερα πρόϲωπα οὐ λέγονται ἀνομοιοϲχήμωϲ ἀλλ’ ὀμοιοϲχήμωϲ ἐὰν μὲν γὰρ ἑνὶ προϲτάξωμεν, τύπτε φαμὲν ἑνικῶϲ . . .,ἐὰν δὲ πολλοῖϲ, τύπτετε πληθυντικῶϲ . .. τὰ δὲ τρίτα πρόϲωπα ἐν ταϲ προϲτακτικοῖϲ καὶ ἀνομοιοϲχήμωϲ λέγονται· καὶ γὰρ ἑνὸϲ παρόντοϲ προϲώπου λέγομεν καὶ προϲτάττομεν τυπτέτωϲαν πληθυντικῶϲ, καίπερ πρὸϲ ἔνα τὴν ἀπὸ- ταϲιν ποιούμενοι, εἰϲ μετάδοϲιν πολλῶν . . .καί πάλιν ἐκ τοῦ ἐναντίου πολλῶν παρόντων λέγομεν καὶ προϲτάττομεν τυπτέτω ἑνικῶϲ, καίπερ πρὸϲ πολλοὺϲ τὴν ἀπόταϲιν ποιούμενοι, εἰϲ μετάδοϲιν ἑνόϲ κτλ. -. Β -8 γοῦ ἔγκειμένου-ἀναδεχομένου. secumdαe perscαe, quae tπ umperαtiuis fefiαe personae quas4 lae4, nom indicafut aRΠα diεeretαρ. - 8 β δὴ -προϲέκειτο. qαe persea st no modo lαfεet n fertαe mperαhcs, sed nofura (non solum cogitendo) his ιmperoticis αdiuncta eser -- κατὰ προϲώπου μεριϲμόν. fa u4 secunda quoque persono propriis orme indica- retsr. ubδi enim personae fezione indicantur, ibi verbοum quasi dividant in di- versas formas. paullo aliter 207, 4 ἐγκλίϲειϲ praeter infnifivum εἰϲ πρόϲωπα καὶ ἀριθμοὺϲ μεριϲθeϲαι dicentur. 14 5 καὶ περὶ πλειόνων. dicere debebat καὶ πότερον νὶ πλείοϲι περὶ πλειόνων.

589. An~. emr., mscs. som. 1s ABb. 2 προϲτάϲϲεται Lhlig et ESohneider comm. 39~, ϲυντάϲϲεται codd. et edd. β 4 ante τρίτοιϲ add τοϲ CB 6 εαὸτὸ Β 7 καθεϲτῶτοϲ C ἔχει CB 8 ente τοιοῦτον add τὸ b cum 9 μεριϲμόν] ἀριθμόν B | 11 εμοι A. , corr A 12 λεγετϲαν A. , ω add A 13 ἐν fecit ex επ A ἀποφαίνοιτο C 14 5 καὶ περὶ πλειόνων om A. , add in ng A 1 1λ γρηγορείτω bis Ϲ. posterioris ἐγρηγορείτω litterae mi in A correcturae

590. 258 s

591. De ambigaitato formarum imperativorum secundae personae eiusque remedlis.

592. Aaovκ. β 11Β. Ergo λεγέτω λεγέτωϲαν si dicimus, indicamus quod absentes personae facere debent, secundaque persona non assumitur nisi eo consilio, ut ϲinssum elii tradat. nam sine secunda imperari sane nequit. ita ft, ut iussa etiam cum vocativis, quos nbδiqne secundae personae esse patet, proferantur.

593. Aaαvκ. β 11θ. Ϲongruunt, ut iam diximus, formae indicativorum in se- cunda persona plerumqne cum imperativis [act in plurdli et duali numero], s. g. λέγετε et διανοεῖϲθε et cum rmrsus nominum vocativi cum nominativis in plurali congruant, quorum bi cum indicativis, illi cum ioperativis iunguntur, rursus distinctio deest in διανοεϲθε ἄνθρωποι, nisi accedunt elia, quae imperati vocstivive ant indicativi nominative propmia sunt. velut si ὄντεϲ adicitur

594. τxsrκ. er Ans. exso. 4 ἐναλλαϲϲομένωϲ adverbio idem signifcari dicit Ska VI Β, quod loco Choerobosci in Testim. exscripto ἀνομοιοϲχήμωϲ voce. immo hoc potina velet: squιs αcit λεγέτω ἐκεῖνοϲ vel λεγέτωϲαν ἔκεῖνοι, modo eomset4t numerus ecunπ, que4 tuὸenfr tunsum qqli9 pel elas frodere, quem uuπe0 εmperutici, modo disεrepat. - 7 ϲύνεϲτιν verbi snbδiectum ἡ πρόϲταξιϲ est: haec cem vocαtets, qu9 semper t secunda persma cogιtαnfur, (non sempe1, sed saepe) ιungtna4, quta πρόϲταξιϲ uεα ona pertinet ad secundam persenam. - Β πρόκειται: 253, 20 seqq.

595. debentur, sed ab ipsa pr. m. factae. Phrynichns 118, 3 L. vituperat γρηγορῶ eb γρηγορεῖ pro ἐγρήγορα et ἐγρήγορεν dicte sed etiam ἐγρηγορέω dictum est (Aristot. probl.lV 5 877 a 9 et Themist. or. 26 315 H), nec dubitari potest quin qnae forma abo γ incipit ex altera nata sit. vide Lobeckinm ad Ehrym. locum ϲτρατηγὸϲ] ϲτρατὸϲ HΒSchneider comm. 39, videlicet ut haec ad multitudinem dicantur. at multitudo signifcatur ὑμῶν pronomine accedit quod, si collectivum ϲτρατόϲ ponitur, deest exemplum, in quo πλείοϲι περὶ ἑνὸϲ ἀπο- φαίνεταί τιϲ

596. Ans. emr., masεs. scs. im ACBb. 1 - 2 μονή -νουμένη om A , add A in ng β 1 ἡ om ῦ 2 ente πρόϲωπα fortasse addendum est ἀπόντα | ente πανία videtur α erasum in A ἀπόντων] ex ω factum in A. rasura β 4 ἐν- αλλαϲϲομένωϲ Βb, ἐναλλαϲϲομένου A C sed in A vox, quae ita in similitudinem subδsequentis cornpta eret, inducta est παρολαμβανομένου] primum et alterum α in ras A , A videtur περί scmipsisse | B προταξεωϲ A , corr A πράξεωϲ B ἐκτὸϲ] ἐκ τοῦ B β 7 κλιτικαιϲ A·, corz A κλητικαὶ ϲύνειϲιν poscit HSchneider comm. 39 μbicumque ιpss secunde persons impeamms, u4 aHquid fμciαnt, voeatiei accedunt, qulbus eas aΒoquimur. at non ubδiqοe accedunt, neque idcirco eos apponi dicere licet, quia imperari sine secunda persona nequeat. vide Adn. exeg. Β πρόϲκειται codices, πρόκειται EIebode et b 8 λεγεται A. Γ λεγεϲθαι et διανοειϲθαι A. |ab διανοειϲθαι inc. fol 67 v A 10 κλιτικαι A , eorm A2

597. 261 b

598. 259 s

599. ἄνθρωποι διανοεῖϲθε enuntiato, verbum indicativum esse apparet, ut in prima et teria persona ἄνθρωποι ὄντεϲ διανοούμεθα εἰ διανοοῦνται. stiam ex dngulsri νθρωποϲ ὦν διανοῇ, διανοοῦμαι, διανοeται res elucet; atque inde, quod psrti- eipium cum vocativo consαui nequit. (ands etiam demonsraimns ϲύ enm -ν conienctum nominativum, non vocativum esse.)

600. μααvκ. β 117. Atque etiam i articulo addito οἱ ὅνθρωποι διανοεϲθε dici- mus, hoc non facimus imperantes, ut homines quidam recte cogitent, sed indi- esmus unumquemque hominem mente praeditum esse, cum ex arfdeulo ap- parent ἄνθρωποι esse nominativum si εerο pro articulo adverbium ὦ addetux, διανοεϲΕε fel imperativus. item si adicietur ἄγε. - e conxario si pro ἄγε ponetux ὄι, vm sus constructio mutabitur in indicativum modum.

601. τssrm. er μns exse. 1B ἀπεδείκνυτο: 215, 28. - 1B ad κατ’ ἐγκλευϲιν subandiendum λέγομεν. - ad τοῦ διανοέϲθε vide Adn. crit.

602. μns. cmx., nasϲs. scm. rs A Bd. 1 ϲυγγίνεται] γγινεται A in ras, γίνεται B δ’ om A , add A δ’ ν B ευθειαϲ A. , corz A κλιτκαι A. , corr A 2 oi A, sed οἱ in res A 8 ἐππροϲγίνεϲθαι B ad eoniunctivum post εἰ sequentem cr Adn. crit. ad 117, 4. 135, 9. 169,14 huius ed. i 4 Εοι A. 4-θ οντεϲ -ανθρωποι om A , add A in ng β 4 διανοειϲθε ex διανοειϲθαι factum in A. 1 6 τοῦ ente τρίτου om Bb ( 7 κὸκ AλBb β θ pro καὶ ἔτι exhibet ὅνθρωποϲ ν 10 ιλιτικον A. 1 αλλαϲϲονται A , ἐν supra add A 12 ιλιτικων A , corr A κλητικῆϲ B β 1B ϲ] ω in ree A , item ειη 1 14 ωϲ εἰ καί εγω ων om A. , add in ng A |ἄρθρα scripserat A, sed ipsa m. pr. correxit δὲ om C |λεγομεν A, λέγωμεν CBb. vide Adn. crit. ad 97,10 huius ed. 15 οὐ κατ οὐκέτ’ Dodithins διανοειϲθαι A, sed αἱ induxit et supra scr. ε A. Βilgard conicit aut τοῦ διανοεϲθαι aut τὸ διανοeϲθε scriben- dum esse | 1ὲ 16 κατὰ -διανοῖϲθε om B 17 λέγομεν ϹB ὑπάρχειν omnes codd., ὑπάρχει b ἡἡμν OB ~ λογιϲτικόν] κλητικόν 18 ε] η A. γὰρ] an γοῦν7 colus vis apud Ap. modo causalis modo adversativa est. hic enim coniunctione adversativa omnino οpns est l προϲθείη] εἰ in raa A2

603. 262 b

604. Aaevκ. HI8. Βi neque imperativus cum indicauivο nec vocativus eum no- minativo congruit, consructio non indiget explanationis, sed per se plana est, ex. gr. in his. ἄνθρωποϲ ἔγραφεν, ἄνθρωπε γράφε. si vero alterutrius, aut nomi- nis aut verbi, sensus ambiguus est, tolletux ambiguitas plerumque voce altαra, velut appa εἰ nomen proprium Ἑλιεών et similia, quae vocativum et nomina- uivnm non disfinguunt, nominstivοs esse addito indicativo, vοcativοs adiecto imperativo.

605. Axαvκ. ὲ 119. itidem χεῖ aperte indicafivus imperfecti est, ubicumque accedit nomcinafivus, contra imperatdvus, nbδi vocativus additur. si vero adiectum nomen dubitari potest utrum vοcafivi sn nominativi casus sit, plena erit am- biguitas. ibi proderunt illa additamenta, de quibus modo disseruimus, articulus, ὦ et ὅγε adverbia, ὅτι coniunctio. nec fugit me indicium vοcatiτi in eo posi- tum, quod absolmtsm vim habet nec indiget verbi, quo eget nominativus.

606. τssrκ. xv Ans. sxze. 2 efrr de adv. 123, 10 καί τινα τῶν ἐπιρρημάτων eργετοι τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἕνεκα τοῦ ϲημαινομένου. τὸ ἄγε παρακελευϲτικὸν οὐ τετά- ξεται ϲὺν ὁριϲτικῇ προφορὸ. - 8 φέρε φάναι ἔπὶ τοῦ Ἑλικών, exempli gratia a Eeheoaιs nomiae. cr 38. 26. 10 Ἑϲικὡν γράφει interpretamur: E. plag. textorem enim celeberrimum dicere videtur - 1ξ ὸ ἐν Δωδώνῃ χαλκεῖον. cfΕ Sαab. rgm. 3 ex bro VD, 45 M.

607. Ans. omr., Ssϲs scs. m Α )βb. 1 2 διανοειϲθε -ανθρωποι om A, add in ng A ψ 2 5, qnod omnes codd. et edd. praebδent, uncis inclusit Ϲhlig, quippe quod pugnet cum enbsequentibus. neqne ἀλλ’ εἰ καὶ ἔτι τὸ ἄγε interpretan- dum est sed si etam praefer ὦ addimus ἄγε, verum idem vilet atque ἀλλὰ καὶ ἔτι εἰ τὸ ἄγϲ. ide exempla abnormis verborum coHlocationis fpnd Ap. in. ESehneideri comm. 69 3 εἰ om C alterutrum ὅτι om C 1 4 ιλιαν A. , εγ add A τῶν om B περί τῶν μή ὁμοφωνούντων Α in ng ἰ 7 εγραφε A 8 γένηται C τῷ ϲυμφερομένῳ B ἀποτριθήϲεται C 8 sa A, περὶ β5 προκειμένων C 1 10 εδθcαν Βb, qnod non est praeferendum meliorum codicum scmipturae εὐθείαϲ, quamquam l. 11 seqnimr κλητικἡν post γραφει suρs add ελικων A ) inter γράφει et τό exbibet ὁριϲτικόν, B ibidem ἐνικόν. Sophianns (apographo A codicia correcti usus): ἀποτελe τὸ Ἑλικών, γράφει. Ἑλικών 1 11 ιλιτικην A. , corr A κλητικόν OC 12 posterius τοῦ om Β 13 προϲτακτικὴν] πρὸϲ scripsit A in Βne folii 67v, τακτικήν initio fol 68r. A erasit ilic et eddidit hic ϲ

608. 260 s

609. 263 b

610. De ἔστε imperativo.

611. Aaαvκ. β 126. mperativus igitur praesentis pluralis personae secondae et indicativus semper congruunt, excepta una forma verbali ἐϲτε, quae ambi- guitate caret, quia βαρυτόνωϲ prolata imperativi est, ὀξυτόνωϲ indicativi. ac videbitur generalis regula neglegentia violata esse et vitium inesse aut in οxy- tono ἐϲτέ aut in barytono ἔϲτε.

612. rssrm. er Ans. exso. ἑ Ϲχει Ἑλικῶν. Βllebode in ng remittit legentes ad duos locos Plutarchi,unnm Philostratimaioris,ubi mathematicusΒelico, Ϲyzieenus, Platonis socine laudatur: sunt περὶ Ϲωκράτουϲ δαιμονίου , περὶ δυϲωπίαϲ 11 vitae Apollonii Tyan. Β5. at non ita χεῖ verbum indicat Ϲyxicenum, ut γράφει textorem. - 7 ἡ αὐτοτέλεια. cfr de pron 53, 16: ἡ κλητικὴ αὐτοτελὴϲ οὖϲα ϲτιγμὴν ἀπαιτεῖ· διὸ οὐδέποτε αἰ ἐγκλινόμεναι (scil ἀντωνυμίαι) μετὰ κλητικῆϲ τίEενται, et vide comm. HSchneideri ad h l et Hriedlaenderum Micanoris sui 36seq., qui tamen de exempli hic subsequentis forma fallitur. Nicanor ad Α 59 Ἀτρείδη νῦν ὄμμε (p 141 Pr): μετὰ τὸ Ἀτρείδη δὲ ϲτίζειν, ἐπεὶ αἰ προϲαγο- ρευτικαὶ τῶν περιόδων αὐτοτελεῖϲ εἰϲιν. - 1θ ad ἤχει vide Adn. orit. - 11 Ἐδεί- κνυμεν: 2e1. 2e. 2e2.25. - 11 -p873,3 Ϲhoerob.in Theod.1 se.sθ. 743.a2 ~., qui Apollonii rhematicum in explanandis canonibus verbοslibns exscribere solet: ὁμοτονοῦϲι ταῦτα (imperativi ψlursles secundae personae) τῷ δευτέρῳ προϲώπῳ

613. Ans. cmv., nscs. sca. 1κ A CB5. 2 παρατατικὸν ζBb, προϲτακτικὸν .. 3 κλιτικὸν A. , cor A ῇ 4 τέλειον B β 7 5 Ἑλικών ὅτι χεῖ om Ϲ Γpost χεῖ add Βb, quod non solum supeffuum est, sed οfendit, quia tertio hoc exemplδ demonstrare volebat Ap., ὅτι coniunctione satis indicari χεῖ indi- cativum esee 8 κλιτικηϲ A , corr A |ενλειπον A, ἐλλείποντι C | 9 ῥήμαϲιν h (non A, de quo Hekkeᾳ aravit) ente ομολογει exbibet rποτελει A, sed abo ipsa pr. m. inductum κλιτικηϲ A. , corr A ἐϲτιν om B τὸ om A B 16 5 om Βb |χεῖ oncis inclosit hlig. Priedlaender Miesnoris sni 36 putet cἰον Ἑλικών. χεῖ scribδendum esse, quae ita intelegit: Sλ a. exemylo Ἑλικὼν ἤχει post prmam εocem postura ndcαtmm μuert λu4c uox de- esse eerἔtem, ex ac pere ζone condudetur vocαfisum esse sin eufem aec ue poeturαm non admiser4t sed verbum dederoeert ad αomyendαm sentεmtiαπ, om9- nativum esse. st si boc vοlnisset Ap., ϲτγμῆϲ mentionem fecisset β 1I Haαντα ) τὰ ante τοῦ posuit B ~ 12 ἑγένετo B ~ 18 τούτου A. 1 ἀπέβαλε CBb

614. 261 s

615. Aaαvκ. β 121. lam dixerit quispiam, imperativοs omnes in τε desinentes βαρυτόνωϲ pronuntiari. cuine regulae si rationem habδebimus, ἔϲτε legtimum. esse dicemus, ἐϲτέ illegitimum, quia cum legtimo non consentiat. at alia regula docet, secundas personas indicativi plurmlis numeri accentu suo concinere cum primis, unde colligendum est, ἐϲτέ recte se habere, quia pronunfiatur ἐϲμέν, et εοs arse qni imperativo barytonesin trribunnt.

616. Aaevκ. ψ 122. Solvenda quaestio ita videtur, ut dicamne indicativum qui- dem ἐϲτέ, sicut ἐϲμέν, in uluma acui, quia voces encliticae sunt, quae barytonesin respuunt, in imperauivο autem enciein locum non habδere itaque ne oxytonesin

617. τῶν πληθυντικῶν τοῦ ἰδίου ὁριϲτικοῦ . . .πλὴν τοῦ ἔϲτε καὶ φάτε· τὸ μὲν γὰρ ὀριϲτκὸν ὀξύνετοι, ἐϲτέ καὶ φατέ, τὸ δὲ προϲτακτικὸν βαρύνεται, οἶον ἔϲτε καὶ φάτε. πituperaverat oxytonesin ἐϲτέ εοcis Heraclides Mfiesius, vide Enstath. ad d. γ 1 p1457,4(frgm.4B ps4 in LϹohnii ecllectione fragmoentorum Heraclideorum): μάρτηται κα6’ Ἡρακλείδην τὸ ἐϲτέ. ὡϲ γὰρ οὐ λέγομεν δείκνυϲτε ἤ φαϲτέ,οὕὕτωϲ οὐὲ’ ἕτε ἔϲτέ. ἔτι δὲ καὶ καθότι ὀξύνεται, οὐδὲν γὰρ τῶν εἰϲ τε ληγόντων ὀξυτο- νεται, ἡμαρτημένου τοῦ φατέ. καὶ Ἀρίϲταρχοϲ ἁμαρτάνει, φηϲίν, ἐγκλίναϲ ἐν Ἠλϲάδι τὸ εὑμεϲ μάρτυροί ἔϲτα (Γ 280). οὐ γὰρ ἀνῇρηται τι μὴ πρότερον ὅξυτο- νούμενον εἰ δὲ ἀνῇρηται τὸ ὀξυτονούμενον, ἄτοποϲ, φηϲί, καί ἡ ἔγκλιϲιϲ. Herodian. pros. H. in schol. A ad Γ 280 (Ιl 41,11 Lt2): μdρτυροι ἔϲτε: παροξύνεται τὸ ἔϲτε Ἴνα προϲτακτκὸν γένηται ὁμοίωϲ τῷ φυλάϲϲετε . . . ἀναγκαῖον μέντοι ἐϲτὶ παρα- φυλfξαι ἐκεῖνο, ὡϲ ὅτι τὰ εἰϲ τε λήγοντα πληθυντικὰ ὁριϲτικὰ καὶ προϲτακτικὰ ἀεὶ ὁμοτονεῖ ὑπεϲταλμένου τοῦ ἔϲτε, οἰον λέγετε ὅτι λέγετε, ἄγετε - ὅτι ἄγετε. e eliam Hpim. Homer. Aῦ I152.16. EM 381, 59.

618. rssxκ. er μns. xxo. 1θἐγκλιτικά - τέλοϲ. cfὰ supra 1ξ4, 15 - 17 et de pron. 38, 11: πᾶν μόριον ἐγιλιτικὸν τοι ἀπὸ περιϲπωμένου ἢ ἀπὸ ὀξυτόνου ἐγκεκλίϲθαι· ἀπὸ γὰρ βαρυτόνου ἀδύνατον . . .εὐλόγωϲ οὖν διὰ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρύτητα ἡ ἔγιλιϲιϲ οὐκ ἦν.

619. Ans. qmr., crsca som. 1m ACBb. 1 ὠλιγωρῆϲθαι] utrumqne ω ab A ex factum, λιγωρεῖϲθαι , ὀλιγωρῆϲαι C ὅπεϲτιν] ὑπέϲτη CB β 5 ὠλιγωρῆϲθαι] eaedem discrepantiaein A Β, quae lin. 1 | μὴ Ab, οὐκ Β, om C ὀμοφωνε] όμοτον5 ci. Soph. ( κατωρθωμένψ] primum ω ex fecit A , κατορθουμένῳ CB 6 δίδομεν) μὲν in ras A β 7 ἡμάρτηται δὲ τὸ ἔϲτε inseruit lhlig, τὸ δὲ tan- tum inter ἐϲτέ et προϲτακτικὸν addunt Bb 1Β χρὴ om C τοῦ τοιούτοu) τοότου , τοῦ ποιητοῦ B ἀποφαίνεϲθαι β 12 καὶ om C ante τέλουϲ add τοῦ B τιϲ om C τὸ om C

620. 264 b

621. Num iure corniunetivus modus etiam dubitativus nuncupetur.

622. c. XXVII

623. quidem. — sic etiam εἰμί, quippe quod inclinari possit, in ultima acuitur, ἴϲθι imperativus, utpote qui inclinationis expers sit, non acuitur, quamquam ceteri imperativi in θι desinentes eodem tenore utuntur atque indicativi in μι exeuntes. (Nec assentiendum est ies, qui in ultima acuto acentu pronumfieri iubent φαθι imperativum, quem ipsum quoque, quia imperativi numquam inclinantur. βαρυτόνωϲ proferri necess est. ac refelluntur illi etiam teria imperativi persona φάτω.)

624. ARGVM. § 123. Deinde de coniunctivo modo dicendum est, quem nonnulli etiam dubitativum nuncupant ab eius significatione, sicut reliqui quoque modi, de quibus iam disseruimus, nomen ab vi sua acceperunt. namque ἐὰν γράφω et similia dubitationem de actu qni futurus esse videtur denotant.

625. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ἔνθεν ad 1 —2 referendum est. φημί ut εἰμί cum inclinatione accentus habet oxytonesin, φἀθι ut ἴϲθι cum orthotonesi barytonesin. — 4— 7 in alio libro contrariam sententiam secutus oxytonesin φαθι vocis probasse vietur. Ἐκλ. διαφόρων λέξεων AC II 468, 9: διὰ τί ὀξύνει τὸ φαθί Ἀπολλώνιοϲ; ἐπειδὴ πᾶν ῥῆμα τῶν εἰϲ μι τροπῇ τοῦ μ εἰϲ θ, ϲυϲτέλλων τὴν παραλήγουϲαν εἰϲ τὴν τοῦ πρώτου προϲώπου τῶν πληθυντκῶν (sci παρελήγουϲαν ϲυλλαβήν), μετὰ τοῦ αὐτοῦ τόνου προϲτακτικὸν ποιεῖ τίθημι τίθει, ἵϲτημει ἵϲταθι, καὶ ἐπειδὴ ὀξύνεται τὸ φημί, ὀξύνεται καὶ τὸ φαθί. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ ἐβάρυνεν οὐδὲν γὰρ προϲτακτικόν φηϲιν εἰϲ θι λῆγον ὀξύνεται (cfr Lentzii Herod. I 463.16).item schol Rav.in Aristoph. Equ.22: τὸ δὲ φάθι ἀπὸ τὸῦ φημί· φήϲω ἔφην φάϲ φάντοϲ φάθι. ὅπερ ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ ὁξύνει, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ βαρύνει. — 6 ὁμοίωϲ τοῖϲ ἄλλοιϲ, sicut imperativi φάτον et φάτε. 8—p 875, 2 Prisc. XVII § 79 et 80 241, 4 et 17 H.: Subiunctivus et dubitativus dicitur . . Frequntissime si coniunctio dubitationem significans ei sociatur, id est pro ἐάν graeca coniunctione posita Choerob. in Theod. B 25, 8 et 13 B. 789, 7 et 13 G.: ἰϲτέον δὲ ὅτι τὰ ὑποτακτικὰ ἔξ ἔχουϲιν ὀνομαϲίαϲ, τρεῖϲ ἀπὸ τῆϲ ϲημαϲίαϲ καὶ δύο ἀπὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ καὶ μίαν ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ. καὶ ἀπὸ μὲν τῆϲ ϲημαϲίαϲ λέγονται ἀποτελεατκὰ καὶ αἰτιολογικὰ καὶ διϲτακετικά . . . διϲτακτικὰ δὲ, οἶον ἐὰν λούϲωμαι ὑγιαίνω,

626. ADN CRTI., DISCR. SCR. IN A ACBb. 1 ὁριϲτικὸν om C ὃν —προϲτακετικόν om B | ὃν καθὸ ἐγκλιτικόν] ἐγιλιτικὸν ὄν C| ἴϲηθι C || 2 καθὸ οὐκ] οὐ καθὸ καὶ B || 3 ὁριϲτκοῖϲ add Uhlig || 4 εῖμι ἵθι om A1, A in mg add ειμι ειθι; C pro ἴθι exhibet ἐϲτί, B ἴϲθι ἔνθεν] fol 68v A || 6 καθεϲτὼϲ C, καθεϲτὸϲ ABb. vide Adn. crit. ad 290, 7 huius ed. || 8 περι υποτακτοκ supra scripsit ut indicem argumenti A1, in mg repetivit ante περὶ add κε B | ὑποτακτικῶν || 10 ταὐτὀ B |ὡϲ om Bb, vide ad ὅτι ὡϲ RSchniederi comm. 131 ad 108, 27 | τὸ] ἐν τῷ C

627. 262 s

628. 265 b

629. ARGVM. § 124, At fortasse contra dici poterit, in coniunctivis ipsis non inesse vim dubitativam, sed hanc effici coniunctione adiecta. ac si aptum est formes verbales nuncupari ex coniunctionum adiectarum sensu, nihil obstabit, quin ceteri quoque modi propria sua nomina cum eis commutent, quae coniunctionum praemissorum sensui respondent. ita ἔγραψα ab εἰ pendens non iam indicativi nomine vocabitur, et φιλολογήϲω in huiusmodi enuntiato: ἤτοι φιλολογήϲω ἢ πορεύϲομαι, nomm disiunctivi modi inveniet. nec minus profecto quam ἐὰν περιπατῇϲ dubitationem signifcat εἰ περιπατεῖϲ, quod tamen dubitativum non appellatur.

630. ARGVM. § 125. Sed nomen dubitativi hoc modo defendi potest. Ceteri modi, qui ex coniunctione non pendent, accepere suam propriam vim atque ex vi sua accepere appellationem. nec si additur eis coniunctio, ex hac nomen capient, sed tantummodo ex ea inclinatione animi quam significant, sicut coniunctiones quoque ex snm significatione nuncupantur. itaque si is modus, quem nonnulli dubitativum appellari volunt, etiam sine coniunctione aliquid signifcaret,

631. διϲταγμὸν γὰρ ϲημαίνει· οὐ πάντωϲ γὰρ ἀλλ’ ἐὰν λούϲηται ὑγιαίνει. Schol. Vatic. in Dion. Thr. 245,10—15 H.: ἢ ὁριζόμεθα, καὶ καλεῖται ἡ ἔγκλιϲιϲ ὁριϲτκή . . . διϲτάζομεν, καὶ καλεῖται ἡ ἔγκλιϲιϲ διϲτακτικὴ, οἶον ἐὰν λέγω . . . ἡ δὲ αὐτὴ λέγεται καὶ ὑποτακτική.

632. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ὡϲ ἐϲομένου. vide Adn exeg. ad 38,11 huius ed. — ἀνάγεϲθαι. vide Adn. crit.

633. ADN. CRIT., DISCR. scs. IN ACBb. 1 ὡϲ om CB || 2 τὸ] τοῦ B || 3 γενέϲθαι Β || 5 aut ὀνομάζεϲθαι pro ἀνάγεϲθαι ponere opus videtur, aut τὰ ῥημάτων ὀνόματα ἀνάγεϲθαι scribere. ad ἀνάγεϲθαι ἀπό τινοϲ= repeti alicunde cfr de adv.121, 24 || 6 κλήϲεωϲ b, κλίϲεωϲ A Ϲ, ἐγκλίϲεωϲ Β || ante ἐφιλολόγηϲα add καὶ C || 8 τω ητοι φιλολογηϲω uncis inclusit A2 || 10 τε in ras A2 || 11 περιπατεῖϲ Βekker in adn., περιπατε codd. et edd. | κινῇ τῷ]κνείτω C, κινεῖται B || 13 ἀντίρρηϲιν] τηρηϲιν A1, corr A2 | ἀπαντῆϲαι CΒb. ad ὑπαντᾶν cfr 325, 3 || 15 ἀνεδέξαντο] prius α et prins ε in ras A 16 προϲτακτικὸν B

634. 263s

635. ex hac significatione nomen acciperet. nunc vero numquam sine coniunctione profertur neque umquam peculiaria ei inest vis. ergo necessario nomen cepit ex coniunctionis vi.

636. ARGVM. § 126. Quae argumentatio plane probari posset, si coniunctivus cum sola ἐάν coniunctione proferretur. nunc antem praemittuntur ei etiam coniunctiones ationes finales et causales. ergo patet id tantum nomen huius modi verbalis aptum esse, quod indicat, non posse consistere eum, nisi e coniunctionibus pendentem (i. e. ὑποτακτική nomen).

637. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 ἐγκλίϲεωϲ. Ska V 5 seq. recte: Hier beziechnet ἔγκλιϲιϲ offenbar bucgt de Modusform, sonder den Begriff, der durch dieselbe ausgudruckt wird. et confert 248, 14 et de adv.131, 25. — 4 διαζευκτικοί. disiunctivae coniunctionis nomine nuncupavit Ap, sicut Dionysius Thr. 90, 1 U., ἤ ἤτοι ἠέ. vide de coni. 217. 22. 218,16. 220, 24. — δυνητικοί. cfr supra 205, 5: καὶ δυνητικὸϲ εἴρηται (scil ὁ ἄν ϲόνδεϲμοϲ). schol. Vatic. in Dion.Thrr. 292, 3 3 H. 972, 25 B.: παρῆκε (Dionysius) καὶ τοὺϲ ἀναιρετικούϲ, τὸν κέν δυνητικοὺϲ κολοῦϲιν, ὅτι τὴν τοῦ δύναϲθαι ἔννοιαν δηλοῦϲιν. vide indicem in ed. Dion. Uhl. — ϲυναπτικὸν ϲύνδεϲμον Ap. appellat, sicut Dionysius, εἰ: vide 132, 10. ϲυναπτικοί plurali autem uti poterat, quia haud dubie etiam εἴπερ, ut Stoici et Dionysios, hoc nomine appellavit, fortasse etiam εἰδή et εἰδήπερ: vide adn. in ed Dion. Uhl. ad 91, 2 et 92. 1 (ἐπεί Apollonio semper est παραϲυναπτικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ, ἐάν ἐπιζευκτικόϲ: vide ind. ed. Dion. sub ἐάν). — οὐδέποτε ἐμόναϲεν. cfr l. 6 pag. seq. et 269, idem docuit in rhematico: cfr Prisc. V VIII II § 68 p 424, 12 H.: quartus est subiunctivus, qui eger non modo adverbio vel coniunctione, verum etiam altero verbo, ut perfectum significet sensum. Ϲhoerob. in Theod. II 8, 28 H. 475, 31 G.: ἡ ὑποτακτικὴ οὐκ ἀποτελεῖ τέλειον λόγον . . . . οὐδέποτε τέλειοϲ λόγοϲ γίνεται χωρὶϲ ἑνὸϲ τῶν τριῶν ῥημάτων τούτων, τουτέϲτιν ὁριϲτικοῦ προϲτακτικοῦ εὐκτικοῦ, ἢ λεγομένου ἢ νοουμένου. — 12 ἀποτελεϲτικοί. cfr 268, 21. 272, 14. 273, 2. de coni. 248, 20 et ind. ad Dion. Thr. sub hac voce.

638. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ὅθεν] in ras A2. A1 εννθεν? || 2 ἕξουϲιν] ἔϲχον B || 3 —4 τὴν θέϲιν] fol 69 r A || 4 ἀνεδέξαντο] videtur in A rasure ex α factum | δυνητικοι ϲυναπτικοι in mg repetivit A || 5 ἄλλοι] an ἅπαντεϲ, ut 266,18? || 7 ἀνεδέξατο] A ad posterius α supra add v || 9 ἔχουϲα Bb, ἔχον A C || 10 τοῦ ὀνόματοϲ θέϲιν] ὀνομαϲίαν B | εἰληφέναι deleri vult Schneider comm. 216*. at quomodo infinitivus huc irrepere potuit? eratne εἴληφεν alia scriptura pro παρεδέξατο verbo, quae in margine ascripta erat 12 αποτελεϲτικοι A II mg

639. 266 b

640. Comparaturtio cum ὑποτακτικ nomine appellatio coniunctionum expletivarum.

641. ARGVM. § 127. Coniunctionum quoque unum genus nomen suum accepit non ex propria sua vi, sicut ceterae coniunctiones. nam continuativae [condicio

642. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 καίτοι. vide Adnotationem criticam. — 4 ad ἰδοὺ γὰρ καὶ κατ’ αἰτιολογικὴν ϲύνταξιν cfr de coni 243, 19: ἔχει (scil ἵνα) καὶ τὰϲ ϲυνδεϲμικὰϲ διαφορὰϲ δύο οὔϲαϲ, μίαν μὲν αἰτιολογικὴν, ἑτέραν δὲ ἀποτελεϲτικὴν. ἐν γὰρ αἰτίᾳ τοῦ ἀναγνῶναί φαμεν οὕτωϲ· ἵνα ἀναγνῶ ἐτιμήθην, ἵνα λοιδορήϲω ἐπεπλήχθην. Ϲhoerob. in Theod. lI 257.12 B. 769, 11 G.: ἐὰν ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ αἰτιολογίαν ϲημαίνῃ, παρῳχημένου ἔχει τὴν ϲημαϲίαν, οἶον ἵνα πράξω, ἐφθόνηϲάϲ μοι καὶ πάλιν ἵνα ἀναγνῶ, ὠφελήθην ἀντὶ τοῦ διότι ἀνέγνων ὠφελήθην καὶ διότι ἔπραξα ἐφθόνηϲάϲ μοι. cfr II 275.12 H. 789, 12 G. et 277. 34 H. 792.13 G. et Sophronii excerpta ex Characis comm. in Theodos. in Hilgardi Choer. Il 410, 14: ϲημαίνει (scil ἡ ὑποτακτική) σἰτιολογίαν καὶ ἀποτελεϲμὸν ϲυντεταγμένη τῷ ἵνα καὶ ὅταν μὲν ἀπηρτιϲμένον ῇ τὸ πρᾶγμα, αἰτιολογίαν, οἶον ἵνα προκόψω ἐφθόνηϲάϲμοι, ἴϲον γὰρ τῷ διότι προέκοψα ἐφθόνηϲάϲ μοι. de hoc ἵνα coniunctionis usu causali, non finali egerunt CEASchmidt Beitrage 399. Ska VI p 13 —14, RSchneider comm. 245 med. — 6 τοῦ μὴ ϲυνίϲταϲθαι. cfr 269.15. — 7 οἱ προκείμενοι ϲύνδεϲμοι (de quibus modo diximus) sunt ἵνα et ἐάν. non usurpari coniunctivos, nisi his coniunctionibus subiunctos, censet Apollonius reliquis coniunctivorum speciebus partim neglectis partim ex coniunctivorum genere exclusis. (qnid de eis coniunctivis senserit, quos nunc adhortativos vocamus, vide 254, 23—258, 12 ) 3 8 —9 μερικὴ διαφωνία. cfr 204,16. — κοινὸν ὄνομα. vide Adnotationem criticam. —8 —p 381, 4 cfr de coni. 253,10: οὐδὲ ἀπὸ τοῦ δηλουμένου δυνατὸν ἦν τὴν ὀνομαϲίαν (scil τῶν παραπληρωματικῶν ϲυνδέϲμων) θέϲθαι. οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι τῶν ϲυνδέϲμων ἐν πλείοϲιν ὄντεϲ φωναῖϲ ἓν ἐπηγγέλλοντο, τὸ ϲυμπλέκειν οἱ ϲυμπλεκτικοί, τὸ δὲ διαζευγνύειν οἱ διαζευκτικοί, τὸ δὲ διαπορεῖν οἱ διαπορητκοί, καὶ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων τὸ αὐτό. οἱ μέντοι παραπληρωματικοὶ οὐχ ἓν ἐπηγγέλλοντο κατὰ τὸ δηλούμενον, εἴγε ὁ μὲν δή παραγραφὴν (sic A, περιγραφήν RSchneider cum Βekkero) τινα ἐδήλου, ὁ δὲ

643. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A ACBb. 2 ὑγιαίνῃ B | καίτοι] an καὶ οὕτω? 4 καὶ om B || ἴνα ἀναϲτῶ? |ηνιαθην A, sed posterius ν adrasum | post ᾶπὸ add τοῦ CB 6 τὸῦ b, τὸ A C, τῷ B || 9 κοινὸν] CEASchmidt in Hoeferi Zeitscbr. f d. Wiss. d. Sprsche IV 81 voluit καινὸν, quod iure repudiat Dronke II 611. ipse οὐκ ante αἰτία inserit et μὴ ante εἰϲ. at Ska VI 9 traditam scripturam recte defendit allatis his verbis ex l. de coni. 253, 25: ἐπεὶ τὰ καλούμενα παρώνυμα ἐν πλείϲτοιϲ ϲημαινομένοιϲ κατεγίνετο, πάλιν εἰϲ μίαν ὀνομαϲίαν μετετίθετο, λέγω τὴν κοινῶϲ πᾶϲιν ἀκολουθήϲαϲαν, καθὸ πάντα παρηγμένα ἦν. ipsum significationum discrimen in coniunctionibus expletis quoque effecti, ut communi, generali nomine comprehenderentur. cfr etiam infra 268, 3 et 5 et locos ex libro de coni. et Ϲhoerobosco in Adn. exeg. exscmiptos καὶ om B

644. 264s

645. nales] quidem inde nuncupantur, quod continuationem et consequentiam rerum significant, disiunctivae inde quod disiungunt. expletivis vero non inest una eademque vis, ex qua nominari possint. nam verum non est, eas nihil aliud.

646. quam orationem hiantem expler; immo singulae signifiant aliqnid, sed alis aliud. πέρ ἔναντιότητά τινα μετ’ αὐξήϲεωϲ, καὶ ἔτι ὁ γέ μειότητα ἢ ἐπίταϲιν θαυμαϲμοῦ. καὶ εἰ διάφοροι κατὰ τὸ δηλούμενον, πῶϲ ἦν δυνατὸν μίαν ὀνομαϲίαν ἀπὸ τοῦ δηλουμένου χωρίϲαι; οὕτε γὰρ παραγραφικοί (sic A, περιγραφικοί Β. et PSchneider), ἐπεὶ οὐ πάντεϲ, οὔτε ἐναντιωματικοί, ὡϲ πρόκειται. ὑγιῶϲ ἄρα ἀπὸ τοῦ πεπλεο- νακότοϲ ϲχήματοϲ ἐπϲκοίνωϲ κατὰ πάντων ἡ ὀνομαϲία ἐτέθη. Ϲhoerob. in Theod. II 276, 17 —33 H. 790, 21 —791, 8 G.: τοῦτο δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ϲυνδέϲμων εὑρίϲκομεν ὅϲοι μὲν γὰρ αὐτῶν πρὸϲ μίαν ἔϲχον ϲημαϲίαν, ἐξ αὐτῆϲ ὠνομάϲθηϲαν, οἷοι ϲυμπλεκτικοὶ . . . . οἱ μέντοι παραπληρωματικοὶ διαφόρουϲ ἔχοντεϲ ϲημαϲίαϲ — ϲημαίνουϲι γὰρ καὶ μείωϲιν, ὡϲ ὁ γέ, ἐν τούτῳ γε χαρίϲαιμι (lege χάριϲαί μοι), τουτέϲτι κὰν τούτῳ τῷ μικρῷ, καὶ ἐναντίωϲιν ϲημαίνουϲιν, ὡϲ ὁ πέρ, «μὴ δ’ οὕτωϲ, ἀγαθόϲ περ ἐών, θεοείκελ’ Ἀχιλλεῦ, κλέπτε νόῳ» (Α 131), ἐναντίον γὰρ τῷ ἀγαθῷ τὸ παρολογίζεϲθαι, καὶ μετάβαϲιν ϲημαίνουϲιν, ὡϲ ὁ δή, ὡϲ παρ’ Ἀριϲτοφάνει «καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα· τῷ δὲ Λοξίᾳ» (Plut. 8), μετέβη γὰρ ἐφ’ ἕτερον πρᾶγμα — καὶ μὴ δυνάμενοι ἀπὸ μιᾶϲ αὐτῶν κληθῆναι διὰ τὸ μὴ ἁρμόζειν αὐτὴν ἅπαϲι τοῖϲ παραπληρωματικῖϲ, ἀπὸ τοῦ κοινῶϲ παρεπομένου πᾶϲιν αὐτοῖϲ, φημὶ δὴ τοῦ παραπληροῦν — παραπληροῦϲι γὰρ τὰϲ φράϲειϲ — παραπληρωματικοὶ ὠνομάϲθηϲαν. Schol. Vatic. in Dion. Thr. 291, 16 H.: ἐπεὶ δὲ πολλὰ ἔϲήμαινον οἱ παραπληρωματικοί, καὶ ἐναντίωϲιν ὡϲ ὁ πέρ, καὶ παραγραφήν (sic cod., περιγραφήν Bekker), ὡϲ ὁ δή, οἶον «οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφιν» ( 3), καὶ αὔξηϲιν καὶ μείωϲιν, ὡϲ ὁ γέ, τούτου χάριν οὐκ ἠδυνήθηϲαν ἀπὸ ϲημαινομένου ὀνομαϲθῆναι, ἀλλ’ ἐκ τοῦ πλεονάζοντοϲ. et schol. Heliod. 105, 31 —106, 11 H.

647. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 ἀπὸ τοῦ ἐν ϲυναφείᾳ κτλ. Schol. Vatic. in Dion. Thr. 284, 31 H. 966, 9 B.: ὁ ϲυναπτικὸϲ μόνην (lege cum Londinensi μόνον) ϲυνάπτει διάνοιαν, μὴ πάντωϲ τοῦ πράγματοϲ ὑφεϲτῶτοϲ· ἐὰν γὰρ εἴπω εἴπερ ὁ ἥλιοϲ ὑπερ γῆϲ, ἄδηλον εἰ ὑπέρ γῆϲ ἐϲτιν. eadem scholia 288, 24 H. 964,22 B.: δοκε κα αὐτὸϲ (scil ὁ εἴ) ϲυμπλεκτικὸϲ εἶναι, καθὸ ϲυνάπτει ἀλλ’ ὁ μὲν ϲυμπλειπτικὸϲ ἄπειρα ἐπάγει, καὶ πληροῖ τὴν διάνοιαν. — 5 ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον κτλ. cfr de coni. 247, 22: παρὰ τοῖϲ πλείϲτοιϲ ἐϲτὶ πρόληψιϲ, ὡϲ οἱ καλούμενοι παραπληρωματικοὶ ϲημαϲίαν τινὰ οὐ ποιοῦνται. ὁ γοῦν Τρύφων ἐν τῷ ὅρῳ (in definitione generali coniunctionis) βουλόμενοϲ καὶ αὐτοὺϲ ἐμπεριλαβεῖν, φηϲὶ «καὶ τὸ κεχηνὸϲ τῆϲ ἑρμηνείαϲ ἔϲτιν ὅπου παραπληρῶν». et vide Dionysii Thr. definitionem coniumctionis 86, 3 U. atque ibidem adnotationem.

648. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A ACBb. 1 ἀναδεχόμενοι Ab, ὀνομαζόμενοι CB || 2 ϲη A2 mg i. e. ϲημείωϲαι || 3 διαζευγνοιην scripserat A, sed ipsa pr. m. η in ει mutavit, A οι in υ || 4 οιγεμην A1, μην erasit et ante οι supra add αλλ A2, ἀλλ’ οἵ γε CB || 5 θέϲιν] ϲχέϲιν Β || 7 τινα] ινα in ras A2, την A1?

649. 267 b

650. ARGVM. § 128, nec verum est eas solas abundare, immo alise quoque conuunctiones atqne omnis fere generis voces subinde ex abundanti adiciuntur.

651. TESTIM. ET ADN EXEG. 1 παρεϲτήϲαμεν: de con. 249,31 —252, 17. — 3 eadem poetae inceti verba citantur de coni. 250, 8. 251, 7. cfr etiam Choerob. in Theod 276, 24 Hilg., quem locum modo exscripsimus et restitiumus. — cfr l. 16 pag. seq. et de coni.251, 2: ὑπεναντίωϲιν γὰρ ἐδήλωεν ὁ καί καὶ δῆλον ὅτι διὰ τὸν πέρ, ὅπου γε καὶ κατ’ ἰδίαν ὁ πέρ ἐναντιωματικόϲ ἐϲτι μετ’ αὐξήϲεωϲ, «ἀγαθόϲ περ ἔών». — 8 παραγραφῆϲ. cfr. l. 16 pag. seq. et de coni. 251, 19: ἔτι ὁ δή ὡϲ μὲν παρέλκει, παντὶ προῦπτον ὡϲ δὲ καὶ πολλάκιϲ μετάβαϲιν λόγου ποιεῖται, ϲαφὲϲ ἐκ τῶν τοιούτων «οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφιν ἐρητύοντο μένοντεϲ» καὶ τῶν παραπληϲίων. νοοῦμεν γὰρ λόγου ἔκλειψιν καὶ ἀρχὴν ἑτέρου, ὡϲ εἰ καὶ ἐν παραγραφῇ (sic A, περιγραφῇ Berkker et RSchneider) κατελιμπάνετο ὁμοίωϲ τῷ «ὣϲ οἱ μὲν Τρῶεϲ φυλακὰϲ ἔχον» (I 1), «ὣϲ ὁ μὲν ἔνθ’ ἠρᾶτο» (η 1). et de coni. 253,15 et 18 et schol. Vatic. in Dion. Thr. 291,17 H., qui loci modo exscripti sunt. Schol. Heliodori sd Dion. Thr. 105, 34 H.: ὁ μὲν γὰρ δή καὶ οἱ ἰϲοδυναμοῦντεϲ αὐτῷ ἐν ϲυγκεφολαιώϲει καὶ παραγραφῇ (sie optimus testis, cod. Londinensis, περιγραφῇ Barocc. et Marcianus et Bekker) λόγου παρολαμβάνονται, «ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρεϲ» (Β 1), «οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφιν ρητύοντο«. Homeri epimer A O I 384, 22: ὁ πέρ ἐναντίωϲιν ϲημαίνει, ὁ δή παραγραφήν· παραγραφή δέ ἐϲτι μακρὰ παρολκὴ πρὸϲ διακοπὴν νοήματοϲ καὶ ἀρχὴν ἑτέρου λόγου, ὡϲ ἐν τῷ «οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφιν ἐρητύοντο μένοντεϲ». Schol. B et Townl. ad Α 304: «ὣϲ τώ γ’ ἀντιβίοιϲι μαχεϲϲαμένω ἐπέεϲϲιν ἀνϲτήτην»· ὁ τρόποϲ παραγραφὴ· μετιὼν γὰρ ἐπὶ ἑτέραν διήγηϲιν τούτῳ χρῆται, et Eustath. ad eundem versum 107, 32: τὸ «ὣϲ τώ γε» κτλ., ϲχῆμα ὂν καταϲτατκὸν ἐννοίαϲ, οἱ γραμματκοὶ παραγραφὴν καλοῦϲι, ϲυγκαταριθμοῦντεϲ αὐτὸ τοῖϲ ποιητικοῖϲ τρόποιϲ. χρώμεθα δὲ τούτῳ τῷ ϲχήματι, ὅτε ϲυμπληρώϲαντεϲ τὰ φθάϲαντα ἐπὶ ἑτέραν διήγηϲιν μεταβαίνομεν. Schol. B et Town. ad l 1: ὅταν ἄλλων πραγμάτων ἄρχεϲθαι μέλλῃ (scil Βomerus), παραγραφὰϲ (παρεγγραφὰϲ Townl.) ἐμβάλλει, ὡϲ οἱ νόμοι (νόμιμοι B) τῶν ἰϲτοριογράφων. Schol. B et Townl. ad Π 1: «ὣϲ οἱ μὲν περὶ νηόϲ»· . . . ὡϲ μέλλων ἑτέρων μεγάλων ἐνάρχεϲθαι πραγμάτων,

652. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ταὐτό CB || 1— 3 το τουτο μοι χαριϲαι τω του (non τουτο) A1 in ras et infra in exitu paginae γε μοι χαριϲαι. Α11 in mg τουτο μοι τουτο γε μοι || 14 οὐδὲ τὸ] fol 69v A. || 5 αγαθοϲ ων αγαθοϲ περ εων mg || 6 ταὐτὸν CBb || 7 οιμεν παροχεϲφι οι μεν δη παρ οχεϲφι A mg || 8 παραγραφηϲ A1,. περιγραφῆϲ A2CBb, et A in mg περιγραφηϲ λογου ϲημειον δη. HSchneider II 21 et comm. 252 περιγραφή nomen hic et lin. 16 pag. seq. praetulit, quis περιγράφειν verbum apud Ap. praeter alias vim habeat praecidendi, finem imponendi. at vide locos in Testim. congestos, ex quibus apparet παραγραφή nomen ab grammaticis ita usurpatum esse, ut signi- orationis conclusionem et transitum ad aliam rem

653. 265s

654. 268 b

655. ARGVM. § 129. iam si nihilominus ab abundando generale hoc expletivarum nomen acceperunt, id factum est quia non omnes unam eandemque significationem habent, sed diversas, nee quicquam eis commune est nisi hoc, ut abundent.

656. παραγραφὴν ἐνέβαλε τὸν ϲτίχον. profectas hic παραγραφῆϲ nominis usus ab ea videtur vi, qua signifcavit lineam finis notandi causa appictam. vide Aristotel. rhetor. III 8 1409 a 19: δεῖ δήλην εἶναι τὴν τελευτὴν μὴ διὰ τὸν γραφέα μηδὲ διὰ τὴν παραγραφήν, ἀλλὰ διὰ τὸν ῥυθμόν.

657. TESTIM ET ADN. EXEG 1 ἐξαίρετον. peculiare expletivis. cfr Adn. exeg. ad 365.6— 8 huius ed.— 2 κατὰ τῶν ϲυνδ. cfr 276.10. —3 Schol. A ad h. v.(Ariston. 219 Fr. ) ἡ διπλῆ, ὅτι περιϲϲὸϲ ὁ καί ϲύνδεϲμοϲ. — 4-5 de adv. 140, 13: πλεῖϲτά ἐϲτιν ἐν παραλληλότητι κείμενα, ὡϲ . . .ἐν ϲυνδέϲμοιϲ «καί τε χαλιφρονέοντα», «ἤτοι μὲν Μενέλαοϲ». de coni 256, 19: τὸ ἐπάλληλον ὅμοιον καθεϲτηκὸϲ τῷ «ἤτοι μὲν Μενέλαοϲ». — 9 τίϲ ἡ ἀποκλήρωϲιϲ κτλ. qua sortitione factum est, ut expletivae coniunctiones solas ab redundando appellarentur, nisi quia ceterae quidem coniunctiones . . . ? — 14— 16 cfr de coni. 253, 15 — 18. Choerob. in Theod. II 276. 28 — 29. Schol. in Dion. Thr. 291, 16 6 H., quos locos modo exscripsimus. — 16 μετ’ αὐξήϲεωϲ ἐμφατικῆϲ. cfr 247.17 εἰϲ πλείονα ἔμφαϲιν.

658. ADN.. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 μόνον A1, μόνουϲ A2 CBb. Apollonius ipse corrigeretur, si scriberetur ἐϲτιν αὐτῖϲ μόνον τὸ || 5 και τεχ’ αλινοφρονεοντα A1, A2 induxit apostrophum et coniunxit χ cum α. καδ δ’ ἂλλο φρονέοντα B || 6 ante μυρία add κα τοιοῦτον CH | οὐδὲ] οὐκ CB || 9 ante τίϲ ἡ 4— 5 litterae erasae in A, fortasse ϲυϲτη. pro ἀποκλήρωϲιϲ B exhibet ἀποπλήρωϲιϲ- || 9 τοιοῦτον CB | παρακολουθηκεναι A. 10 post παραπληρωματικῶν in b invenitur signum interrogationis, quod post ϲυνηκολούξει demum lin. 13 ponendum erat || 13 ταὐτὸ B | ϲυνηκολούθει A 1, A2 pro ει post rasuram exaravit ηκει et induxit accentum ϲυνηκολουθήκει CB 14 A mg μειωϲιν γε ϲημαινει περιγραφήν λόγου δη εναντιιοτητα περ μετ’ αυξηϲεωϲ εμφατκηϲ 16 παραγραφην A ~, περιγραφὴν A2 CBb ἐμφατκῆϲ] in A inter α et τ rasura est et hae litterae lineola coniunctae sunt ab A 1, ἐμφαντκῆϲ Bb

659. Comparantur cum ὑποτακτικῆ; nomine appellationes nominun denominatinoum rum et verhalium.

660. De temporibus, quae in apodosi quae in apoddosi enuntiatorum ab ἐάν vel λνα coniunctione pendestium usurparl possunt.

661. ARGVM. § 130, Idem observare licet in nominum denominativorum et verbalium appelatione etenim haec ab ea materia, ex qua formata sunt, nomen. acceperunt, quia ab signifcatione sua nuncupari non poterant propter signifcationum varietatem contra nominabantur ex vi sua ceterae nominum species, quia unam tantum vim habent.

662. ARGVM. § 131. Coniunctivus modus cum ἐάν coniunctus ad futurum aut praesens tempus pertinet (numquam ad praeteritum), item [ plerumque] cum finali ἴνα coniunctus. cum finali inquam, quia si post ἵνα et coniunctivum seqnitur in apodosi

663. TESTIM. ET ADN. EXEG. κατὰ τὸ μὴ ἐλλεῖπον. ubi oratio perfecta est neque ullo additamento eget. — 4 οὐ διαψευδόμενοι, cfr 115. 24. nom infitiantur appellationem suam, sed profitentur (usu suo indicant) iure se expletivas coniunctiones appellari. 5— 9 cfr de coni 258 21: καί μοι δοκε (scil ὁ παραπληρωματικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ) παραπλήϲιόν τι ἀναδεδέχθαι τῷ καλουμένῳ παρωνύμῳ ὀνόματι. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἰδικὰ (scil ὀνόματα), ἔχοντα ἕν τὸ δηλούμενον, ἔλαβε τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ ἀπὸ τοῦ δηλουμένου, τὰ πατρωνυμικὰ . . . τὰ κτητικὰ . . .καὶ ἔτι τὰ ϲυγκριτικὰ κα τὰ ὑπόλοιπα. καὶ ἐπεὶ τὰ καλούμενα παρώνυμα ἐν πλείϲτοιϲ ϲημαινομένοιϲ κατεγίνετο, πάλιν εἰϲ μίαν ὀνομαϲίαν μετετίθετο, λέγω τὴν κοινῶϲ πᾶϲιν ἀκολουθήϲαϲαν, καθὸ πάντα παρηγμένα ἤν. Priscianus lnst. V VIII ubi rhematicum Apollonii secutus est, § 68 424, 17 H.: cum diversas habeat significationes (scil coniunctivus), non ab una earum, sed a comstructione nomen accepit,, veluti denominativa, quae diversas habentia significaiones generale tamen nomen multarum specierum sibi defendunt. Schol Stephani in Dion Thr. 228. 5 H.: ἕκαϲτον τῶν εἰδῶν (illas παραγωγῶν species dicit, quas Dionysius 25, 6 — 29,4 ed. U. enumerat et describit) μίαν ἔχει ϲημαϲίαν, ἔξ ἧϲ καὶ ὀνομάζεται . . . τὸ παρώνυμον δὲ πολλὰ ἐδήλου . . . ἐπεὶ οὖν οὐκ ἡδύνατο ἐξ ἑνὸϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔχειν, ἐκ

664. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 τὸ] τοῦ A C || 2 προκειμεν A. || B πλεονάζειν] πλ in ras A μὴ add Uhlig, conlato 38. 12 ελλειπ A in exitu lineae, λεῖπον C || 6 ταῦτα A2CBb, αυτα A || 7 ἀδυνατε CB 8 γενομένηϲ B παμπωλλα A, sed ω in rasura correctum ἰδικων A, εἰδικῶν CΒb. vide locum. in Testim ex libro de coni. exscriptum et RSchneideri comm. 6 ad 4, 7 || 9 A. margini ab A adscriptum habet νεδεχοντο, prima littera abscisa est 11 μέλλοντα A2Bb, μέlλοντι A φερεται omissum in mg add A ἐνεϲτῶτι post ἐὰν add γὰρ B παραγενήϲεται] γε in ras A || 12 παραγινηται A1. corr A2

665. 266s

666. 269 b

667. praeteritum, potest in illo ἵνα inesse etiam vis causalis. finalis autem nem excluditur, velut ἵνα φιλολογήϲω παρεγενήθη Τρύφων non solum ita dicere licet, ut significet διότι ἐφιλολόγηϲα περεγενήθη Τρύφων, sed etiam ita, ut idem valeat quod εἰϲ τὸ φιλολογῆϲαί με παρεγενήθη. — causalis vero vis huius coniunctionis cogitari nequit, nbi de foturis rebus loqumur, cum causae non dicentur nisi de praetritis.. ergo causalis coniunctio ἵνα congruenter construitur, si sequuntur in apodosi praeterita [ neque vero si futura] post finalem vero ἵνα futura seque possunt.

668. τοῦ παρεπομένου πᾶϲιν ἐκλήθη, τοῦ παρωνύμου, οἶόν τι καὶ ἐπὶ τῆϲ ὑποτακτκῆϲ ἐγκλίϲεωϲ γέγονεν. cfr schol. in Dion. 228,14—24. 876, 26 — 377, 7 (ubi de coniunctivo additum est. οὐ γὰρ ἔκ ϲημαϲίαϲ, ἀλλ’ ἐκ ϲυντάξεωϲ ὠνόμαϲται). 540, 3—14 H.

669. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 αἰτιώδηϲ. de causali, non finali ἵνα coniunctionis usu vide adn. in Adn. exeg. ad 377, 4 huius ed.— 3— 9 cfr de coni. 244, 24: ὁ ἵνα καὶ οἱ ἰϲοδυναμοῦντεϲ ϲύνδεϲμοι παρὰ τὸ διάφορον τῆϲ ϲυντάξεωϲ, λέγω τὸ ἀποτελεϲτικὸν καὶ αἰτιολογικόν, καὶ διαφόρουϲ ἕξουϲι τοὺϲ ϲυνταϲϲομένουϲ χρόνουϲ (sci in apodosi), ὥϲτε τὸν μὲν ἀποτελεϲτικὸν καὶ μέλλουϲι ϲυντάϲϲεϲθαι (etiam futuris, non solis futuris), τὸν δὲ αἰτιολογικὸν λεγόμενον παρῳχημένοιϲ· τὰ γὰρ γεγονότα αἰτιολογεῖται. —9 καταλληλότεροϲ. comparativus pro positivo dictus est. vide Adn. exeg. ad 88, 8 huius ed.

670. ADN CRIT., DISCR. SCR IN ACBb. 1 τὸ] τω A καὶ ὁ ἵνα] fol 70 r A. αποτελεϲτηκωϲ A, A mg o ινα αποτελεϲτικοϲ || 2 παραγιγνεται A. || 3 ὁ] ἡ Ϲ, om B || 4 — 5 εν ιϲω —τρυφων om A1, add A2 in mg || —7 οὐ τοῦτο— Τρύφων AButtmann perperam eicienda putat, qnia cum antecedentibus et cum sequentibus pa ment. vide Argum. et locum ex libro de coni. 244, 24 exscriptum in Testim. || 5 ante ὅτι add δ’ A || 6 αποτελεϲτηκωϲ A1, sed ex ω factum o ab A2, ἀποτελεϲτικὸϲ C, ὁ ἀποτελεϲτικὸϲ Β saepius ab Apoll. cum adverbio coniungitur ἀκούεϲθαι verbum, ubi dicit, quomodo vox aliqua intellegatur vel intelaegenda sit, velut 9. 22. 10, 9 33, 9. sed sent etiam loci, ubi adiectivum verbo adiungitur, ut 220.18: τὸ ὑμέτερε πληθυντικὸν ἀκουϲθήϲεται, de adv. 124, 21 ὁ ἀόριϲτοϲ, προϲλαβὼν τὸ πάλαι, ὑπερϲυντελικὸϲ μᾶλλον ἀκούεται || 6 —7 δυνατὸν— ἀκούειν om B, omitti iussit Dronke Il 595, quia falso ea opinabatur in optimis codicibus deesse || 7 ἀκούεϲθαι C || 8 οὖν] aptius esset γοῦν =vero, ut 153,6. 159,20. 218.8 alibi Α mg: οτι επι τοιϲ εϲομενοιϲ η υνταξιϲ του αιτιολογικου ου γινεται || 9 A mg: οτι επι τοιϲ γεγονοϲιν αι οιτιαι επλεγοται

671. c. XXIX.

672. E quo modo coniunctivi flexione orti sint.

673. 267 s

674. 270 b

675. ARGVM. § 132. Nunc exponendum est, a quo modo verba coniunctionibus in coniunctivum declinentur. nam semper, ut diximus, coniunctivi coniunctiones secum habent.) patet enim omnem vocem, cui apposita est coniunctio, etiam. separatim proferri posse. ita δράμῃϲ quoque, quod noli opinari coaluisse cum. ἐάν vel ἵνα in unam vocem, sicut confusione duarum vocum orta sunt εὐϲεβήϲ, πρωτοπαγήϲ, ἀγενήϲ, quorum alteram partem sine priore dicere non licet. hoc igitur in numero ἐὰν δράμῃϲ et similia haberi non debent. [quae si ipsa quoque composita essent, coniunctivus dici nom posset declinari ab alio modo.]

676. TESTIM. ET ADN EXEG. 5 ἔφαμεν: 266, 8. — 6 ἔφαμεν —ϲυνδέϲμων rotundis cancellis ut parenthesis inclusa sunt, quia alterum γὰρ lin. 6 non ad. proxime antecedentia referendum est, sed ut prins γὰρ lin. a. 5 ad 4 — 5 ἀπὸ ποίαϲ —ῥήματα. vide A gum. — 9 ἵνα δῶμεν. cfr 233, 11. — 10 —11 ϲχήματαϲύνθεϲιν, invernire licet sescentas formas in compositione, quae propter compositionem mutatae sunt. —15 μὴ πάντωϲ (= haudquaquam) referenda sunt ad κατ’ ἰδίαν λέγεϲθαι. cfr exempla perversae verborum collocationis quas congessit RSchneider comm. 69. ad ἵνα autem cfr 205.11. 276.2. 306,2 et 4. de coni. 249,5, ubi coniunctio consecutiva est et enuntiato consecutivo id signifcatur, quod feret, si. verum esset, quod enuntiato antecedenti negatur. si ἐὰν λάβῃϲ una vox esset, λάβῃϲ cogeretur nunquam separatim proferri. nunc antem duae voces sunt. ergo potest separatim pronuntiari. Kayser ἵνα — λέγεϲθαι iniuria ita interpretatur: jedoch so, dab das λάβῃϲ nicht durchaus eine selbstandigen Charakter hat.

677. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. φηϲωμεν A. μὴν] η in ras A2 || 3 A mg: περι τηϲ ϲυνταξεωϲ τῶν υποτακτικῶν || 4 ἀφιϲτῶϲι B || τῶν om C || 6 —7 ϲαφὲϲ ϲυνδέϲμου om Β || 8 A mg: ϲημειωϲαι πωϲ το δηγε τεθεικεν post λόγου add ἐν παραθέϲει B 9 post ἵνα add μὴ A 2CB ϲυντιθέμενον B || 10 ενον εϲτι A1, ἔνεϲτι A2CBb, Dronke ll 601 maluit ἐνὸν solum, quod alibi sane Apollonius ut verbum finitum usurpat, ex. gr. 114, 4. 265, 4 ϲυνθέϲει A b, θέϲει CB, Elebode pro θέϲe poposcit τέλει 11 τὴν om CB διαλυομενου A. 12 pro ἐγένετο B exhibet ὁ || 14 γινω A. | post ἀγενήϲ fortasse intercidit καὶ οὐ ῥητὸν τὸ γενήϲ | ἔϲτι CB 15 ἀναγκάζηται Bb Ellebode ei. ante κατ’ ἰδίαν intercidisse μὴ. vide Adn. exeg.

678. ARGVM. § 133. Alio quoque argumento demonstrare possumus, coniunctivos cum coniunctionibus suis non soaluisse in unam vocem. fieri enim potest, ut inter coniunctiones et coniunctivos alia verba inserantur. ac siquis hnic argumento licentiam poeticam opponat, qus praepositio ab verbo suo, quocum composita est, saepe separatur, illud certe concedet, in ἵνα δράῃϲ, ὄφρα πεποίθῃϲ et coniunctionem et coniunctivum suum habere accentum, unde elucet duas esse voces. accedit quod coniunctiones cum aliis vocibus omnino non componuntur exceptis solis continnativis.

679. ARGVM. § 134. Ea forma, quam principium originemque coniunctivi appellare licet, indicativus est, quem adiectae coniunctiones ita immntnt, ut quae

680. TESTIM. ET ADN. EXEG. 13 οἱ ϲυντεθειμένοι μόνοι ϲυναπτκοί. cf Dion. Thr. 91, 2 U. ϲυναπτικοὶ δέ εἰϲιν ὅϲοι ὕπαρξιν μὲν οὐ δηλοῦϲι, ϲημαίνουϲι δὲ ἀκολουθίαν. εἰϲὶ δὲ οἶδε· ε εἶπερ εἰδή εἰδήπερ. easdem voces Ap. quoque in ϲυναπτικῶν numero duxit. sed num εἴπερ εἰδή εἰδήπερ pro compositis vocibus habuerit, dubium est: Herodianus certe apud Io. Alex. 40, 21 —23 (I 516,15 Ltz) εἰδή et εἴπερ censet δύο μέρη λόγου esse. videtur quod Dyscolus hoc loco de ϲυναπτκῶν compositione dicit, ad παραϲυναπτικοὺϲ ἐπεί ἐπείπερ ἐπειδή ἐπειδήπερ et ad ἐπιζευκτικὸν ἐάν referendum esse. vide Heliodori comm. in Dion 93, 4 H.: ἐν ϲυνδέϲμῳ κατὰ ϲύνθεϲίν ἐϲτιν ἅπαξ (scil ἡ πρόεϲιϲ), ὡϲ ἐν τῷ ἐπεί ἡ γὰρ ἐπί πρόθεϲιϲ καὶ ὁ εἶ ϲύνδεϲμοϲ ϲυντεθέντα ἐποίηϲαν τὸν ἐπεί ϲύνδεϲμον κατὰ ἔκθλιψιν τοῦ ι. S Schol. Vatic. in Dion. 269,7. 283.7. 289,7. Schol. Merc.439,16 H.: παραϲυναπτικοὶ δὲ ἐκλήθηϲαν, ἐπειδὴ ἀπὸ τῶν ϲυναπτικῶν γεγόναοιν, ὁ ἐπεί ἀπὸ τοῦ εἴ, ὁ ἐπείπερ ἀπὸ τοῦ εἴπερμ, ὁ ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ εἰδή. Schol. Vatic. 283.10: ὁ ἐάν ϲύνθετοϲ ἀπὸ τοῦ εἴ καὶ ἄν. et 289,8. 10 H.

681. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 δεταί] αι in ras A 2 3 γὰρ om Β 4 ἀντιλήψῃ CBb || 7 ante νηπιοι add η A, sed adrasum est 11 ante τὰ add καὶ B τὰ τούτοιϲ] fol 70 v A. 12 οὐδὲ] Bekker in adn. ci. οὕτε. vide Argum. | οἱ om 14 AΒuttman et Egenolff ante ὁριϲτική addi volunt 15 ἐκ φωνῆϲ ἰδιωμάτων CB, Sophianus inter ἐκ et φωνῆϲ inseri voluit τῶν τῆϲ. idem mox ἀπέϲτηϲαν vel μετέϲτηϲαν scribi iussit. vide Argum. || 15 —p 385, 7 δι’ ὃ — ἐγκλίϲεωϲ perperam AButtmann entschieden unecht appellat, quia perverse ea hic repetantur, quae iam 264, 18 seqq. exposita sint. vide Egenolff II p 150

682. 268 s

683. 271 b

684. coniunctivi propria sunt induat. ideo etiam coniunctivus appellatur. nam si indicativi forma retineretur praemissa ἐάν vel ἵνα coniunctione, nomen quoque servaretur, ut ἔγραψα ἄν, quamquam ὁριϲμὸν non significat, nihilominus ὁριϲτικὸν nuncupatur, quia manet forma indicativi.

685. ARGVM. § 185. Formae coniunctivi ita distant ab indicativi, ut quas breves vocales hic ante exitum habet, ille producat, ceteroqui nihil mutetur. velut
λέγομαι in λέγωμαι convertitur, cum nulla huiusmodi necessitudo inter con-

686. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ: 265, 4— 12 2? — 5 τὸ ϲυνημμένον ἐγκλίϲει. vide Adn. crit. — 7 —8 εἰϲ μείζονα χρόνον. cf. Choerob. in Theod. II 275.19 H. 789, 20 G ἐπηρμένα λέγονται (scil τὰ ὑποτακτικά), καθὸ τὸ φωνῆεν τῶν ὁριϲτκῶν εἰϲ μεῖζον φωνῆεν ἐπαίρουϲιν, . . .οἶον τὸ μὲν τύπτομαι διὰ τοῦ o ἐϲτίν, τὸ δὲ ἐὰν τύπτωμαι διὰ τοῦ ω. et schol. Vatic. in Dion. 245,18 H., Marcianum 400, 23 H. 11 τὸ ἀϲύϲτατον προϲτακτικόν. imperativum primae personae consistere non posse exponitur 253,27 seqq. ceturum vide Adn. crit.

687. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 κλῆϲιϲ b, ἔγλιϲιϲ ACΒ, quod non spernendum censet Schoeman* conl. 265,12, ubi ἔγκλιϲιϲ vim signigicat, quae fn modo inest. at κλῆϲιϲ flagitatur subsequentibus ante ἔλαβεϲ add εἰ B || 2 ϲυνέμεινεν] ϲυνέλαβεν B || 3 εϲημαινεν A1, ϲημαίνει A2 CB, ϲημαίνοι b || 4 ἐμφανίδον] ex ω in A. factum rasura et subsequens ν in ras A2 | οριϲμω A1, corr A || B οριϲτικον δια το ϲυ in ras A2, eadem manus in sequentis lineas principio v praemisit ημμενον litteris, quas A1 exaravit ϲυνημμένον etiam ceteri codd. atque edd. praebent. τη εγιλιϲει A1, τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ A A2CBb. in genetivum veri similius est dativum depravatum esse quam genetivum in dativum sed quid sibi haec διὰ —ἐγλίϲει volunt? num propter formam ita cum indicativo coniunctam ut ab eo separari nequeat, ut semper hanc formam induere indicativus debeat? desideratur apud Ap. aliud exemplum talis ϲυνάπτεϲθαι verbi usus, quod aut de formis compositis aut de enuntiatis condicionalibus usurpat. RSchnieder II 596 τὸ ϲυμμένον ϲχῆμα τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ scribi vult conl. lin. 2 et 9. Potasse διὰ τὸ ϲυνεμμένον ϲχῆμα τῇ ἐγκλίϲει scriboendum: quia simul (scil cum nomine) forma in modo indicativo mansit || 5— 6 τη φωνη A1, corr A 10 λέγομαι] λεγομεν A. | ante λέγωμαι add ἐὰν B λέγωμαι] ωμαι in ras A quid A scripserit, non liquet |οικιοτηϲ A, corr A || λεγοίμην A2Bb, λέγοιμι A τὸ ἀϲύϲτατον προϲτακτικὸν] iure miraberis, quod Ap. dicit nullam propinquitatem intercedere inter λέγωμαι coniunctivum et imperativum primae personae, quia hunc nec exstare nec fingi posse supra exposuit sed haec verba delens ipsum Dyscolum corrigeres | πρὸϲ om C Bb et adrasum est in A

688. 269 s

689. 272 b

690. iunctivum et ceteros modos intercedat. — item 2. secunda persona coniunctivi praesentis passivi plane congruit cum indicativi forma, distat ab reliquis modis. — 3. tertia persona pluralis coniunctivi λέγωϲι proxime accedit ad indicativum λέγουϲι, aliquantum recedit ab λέγοιεν et λεγέτωϲαν. — 4. semper congruit coniunctivus praesentis et activi et passivi generis cum indicativo in secunda verborum circumflexorum coniugatione [verborum in άω exeuntium] semper congruunt in prima persona singularis praesentis actii indicativus et eoninnctivus verborum barytonorum et circumflexorum. item in altera persona singularis praesentis passivi.

691. ARGVM. § 136. Accedit quod indicativus ceteros modos antereditur, quia singuas formss clearissime discrnit et temporum distinctionesplures habet. si igitur etiam optativi et imperativi ex indicativo oriuntur illoque tamquam norma utuntur, supervacaneum est inquire, num revera coninnctivi ex indicativo nati et conversi sint.

692. TESTIM. ET ADN. EXEG. 5 κατὰ δευτέραν ϲυζυγίαν τῶν περιϲπωμένων. Dion. Thr. 57. 5 U .: περιϲπωμένων ῥημάτων ϲυζυγίαι εἰϲὶ τρεῖϲ, ὦν ἡ μὲν πρώτη ἐκφέρεται ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου προϲώπου διὰ τῆϲ ει διφθόγγου . . . ἡ δὲ δευτέρα διὰ τῆϲ αι διφθόγγου, προϲγραφομένου τοῦ ι, μὴ ϲυνεκφωνουμένου δέ. — 10—13 vide 231,20 —24. — 12 πλείοϲι τομαῖϲ χρόνων προϲκεχρημένην. indicativus plura tempora flexione distinguit quam ceteri modi. — ad ϲυνούϲαιϲ vide Adn. crit.

693. ADN. CRIT., DISCR. SCR IN A CBb. 1 δ’ ἔν Βekker in adn., δὲ codd. et edd. ἢ om C |η εαν λεγη A in ras || 2 λέγοιο] οιο in ras A 2 | οικιοτητα A1, corr A | εχων τον A1, corr A2 || 3 τὰ] καὶ B ἐϲτ] ϲτ in A. intercidit rasura, quae in pagna adversa folii 70 facta est || 5 prius λέγωϲιν om A. , add A2 in mg post ἁπάντοτε add ἐὰν βοῶμαι ἐὰν γελῶμαι A supra et C B, quae inre b non recepit || 6 πρώτων add Βekker in adn. || 8 ἁπάντων C 8—9 ὅτι λέγῃ ϲύ —ἐὰν λέγῃ ϲύ abesse melis propten lin. 1 et quia in hac expositione Ap. nbique num tantum exemplum profert || 10 ἀλλ’ ὦϲ ἐδείξαμεν B | τε A, ἔ’ Cb || 12 χρόνων] χ et o in ras A |προϲκεχρημένην] προϲ in ras A καὶ τεῖϲ] fol 71r A. ϲυνούϲαιϲ AButtmann intellegi non posse censet atqne suspicatur ex ϲυνεμπιπτούϲαιϲ ortum esse. αἱ ϲυνοῦϲαι φωναί sunt eae formae, quibus utuntur distinctiones temporum, quibus diversa tempora denotantur. saepius enim ϲυνών apud Ap. idem fere valet, quod pronomen possessinum, ut in paginae e antec. lin. 8 et 322, 9 || 13 τὰ] τ in ras A2

694. c. XXX.

695. cur ἐάν, ἵνα coniunetiones non liceat coniungere cum verborum formis quae rom practeritse signincant.

696. ARGVM. § 137. Inquirendum hoc quoque est, cur coniunctiones adiunctivae (ἐάν, ἵνα) repudient terminationes vocum praeteritarum [id est eas vurborum formas, quae res praeteritas denotant]. neque enim ἐὰν ἔλεγον, ἐὰν πέποιθα [neque ἐὰν ἔλαβον] dicere possumus [sed ἐὰν λέγω, ἐὰν πεποίθω, ἐὰν λάβω debemus], quamquam cetoroquin appositae voces non flagitant, ut entus earum, quibus appositae sunt, mutetur [sed compositione tantum talis poscitur mutation].

697. ARGVM. § 138, Videtur autem causa huius incongruentias, quae inter ἐάν et illas verborum formas intercedit, inde repetenda esse, quod harum coniunctionum is cum tempore praeterito pugnat. significant enim dubitationem de rebus futuris vel finiendis, unde quae alteram habent vim, etiam finales vocantur. propterea illicita sunt (consistere nequeunt) ἐὰν ἔλαβον, ἵνα ἀνέγνων, licita ἐὰν λάβω, ἐὰν ἀναγνῶ, qui coniunctivi utuntur terminatione quae in prima quidem persona numquam tempus praeteritum signifcat [sed tantum in tertia, velut

698. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἐπιζευκτικῶν ϲυνδέϲμων species (Dionysio Thraci nondum cognita), quae ἐάν et coniunctiones finales complectitur, memoratur etiam 275, 26. 306, 9. 329. 12. de coni. 215, 6 et 243, 14. Priscianus adiunctivas coniunctiones nuncupat XVI § 1 et 4. — 3 ἐὰν πέποιθα. perfectum quoque Ap. in. numero praeteritorum habebat. vide 27, 23. 204, 22. (at 205,14 agnoscit, non. praeteriti perfectionem perfecto signifcari, sed praesentem pefectionem). — 7— 8 ὡϲ ἐϲομένων et ὡϲ τελεϲθηϲομένων. vide 39, 11 huius ed. et Adn. ex.

699. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 επιϲτηϲαι om A1 , add A2 mg. παραϲτῆϲαι B 2 παριϲτηϲαντο A || 8 A mg: ὅτι ουκ ἐϲτιν εἰπεῖν εαν ελεγον εαν πεποιθα |καὶ erasum in A || 4—5B καίτοι-παράκεινται. haec aperte pugnant cum 270,19 — 24, ubi coniunctiones adiunctivas dicit appositas indicativum in coniunctivum mutere, et cum l. de coni. 243, 12: ϲυνδεϲμικὸν καθεϲτηκὸϲ (scil τὸ ἵνα) τὰ ϲυνταϲϲόμενα ῥήματα μετατίθηϲιν εἰϲ τὰ καλούμενα ὑποτακτικά, καθότι καὶ ὁ ἐάν ἐπιζευκτικόϲ. at defendi posse videturtradita scriptura ea interpretatione, quae in A gum. legitur, et ὡϲ ἔφαμεν referri posse ad 269, 21, ubi exponitur, multas voces mutetari compositione, ut haec earum forma separatim dici nequeat, appositione vero adiunctas, utpote quae mutatae non sint, etiam separatim proferri posse || 5 οιϲ in ras A2, ἐν οἷϲ B παράκειται B1 | δ’] δὲ CBb || 7 ὡϲ om B ante πραγμάτων in A. legitur μερῶν, sed adrasum παριϲτῶϲιν A1CB, ω in α mut. A2, et ὃ hebet b || 8 ἀποτελεϲτικοὺϲ A1 b, supra ϲτ add μα A, ἀποτελεϲματικοὺϲ CB || 9 μὴ expunxit Sophianus, cui assensus est Ska VI 11. sed dubitare licet, an ita potius locus corrigendus sit, ut ante μὴ addatur τάχα: ei quod fortasse non erit. Ellebode voluit pro μὴ scribi ὡϲ ϲυνοιϲθήϲεται Soph. bo, ϲυνιϲθηϲεται A, ϲυϲτήϲεται CB

700. 270 s

701. 273 b

702. ἀνέγνω]. (secunda et tertia persona florum coniunctivorum, quae ipsae quoque in ultima syllaba longam habere debent vocalem; aut eandem habent, quam prima persona, aut η vocalem sed utramque ita, ut adiciatur ι mutum.)

703. ARGVM. § 139, Quod autem etiam causalis coniunctio ἵνα numquam cum indicativo praeteriti (imperfecti vel perfecti vel plusquamperfecti vel aoristi) construitur, quamquam ceterae coniunctiones causales cum indicativis praeteritorum construuntur, hoc ratione non caret. finalis ἵνα enim causalem, quia cum finali congruit, in eandem constructionem quasi rapuit. ac fortasse commendavit

704. TESTIM. ET ADN. EXEG. ἵνα ἀνέγνων. hanc constructionem Apollonius in eis quoque finalibus enuntiatis improbat, quae nos nunc irrealia vocamus, neque usurpat ipse: vide de pron. 16, 21 et de coni 249, 5, ubi Atticus scriptor dixisset ἵνα διεϲτάλη et ἵνα ἐγίνοντο. RSchneider comm. 34 et 250. — 4 —7 cfr Choerob. in Theod D 219, 22 B. 23, 21 1 G., ubi postquam docuit ῥήματα πρώτου προϲώπου ὄντα non babere in exrema syllaba ι mumtum, adcit: πρόϲκειται πρώτου προϲώπου ὄντα διὰ τὸ ἐὰν ἀναγνῷ ἐκεῖνοϲ, ἑὰν γνῷ ἐκεῖνοϲ· ταῦτα γὰρ ἔχουϲι τὸ προϲγεγραμμένον, ἀλλ’ οὐκ εἰϲὶ πρώτου προϲώπου ἀλλὰ τρίτου. — 4— 8 vide Adn. crit.

705. ADN CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 οὖν] νυν A |ἀνέγνων] ανεγνωϲται A. sed ται in ras A ἐπὶ om CB 2 ϲυϲτατὸν] ϲυνιϲτάμενον C ἐὰν ἀναγνῶ om CB fortasse ἐὰν λάβω legendum, nam ἐὰν ἀναγνῶ non solum antecedentibus ἐὰν ἔλαβον, sed etiam sequentibus τὰ ῥήματα repugnat || 2— 8 τέλει—ὀρθογραφίαϲ AButtmann eici vult, quippe quae nec cum antecedentibus nec cum sequentibus cohaereant atqne obscura sint. quo conexu 2— 4 τέλει — πρόϲωπον cum antegressis chhaereant, in Argum indicatur 4— 8 ὦν —ὀρθογραφίαϲ parva est digressio. quales Ap. saepius in his scholis facit. ab ipso haec scripta esse vel inde collegeris, quod ad librmm de orthographia remittimur 3 δυναμενων A, sed tertium ν erasum παρῳχημένον Ellebodel παρακείμενον codd. et edd. (nisi qnod A exitum ον in ω mutavit). at hoc solum perfectum tempus significa, nosquam omnia praeterita. vide supra lin. 2 et 6 pag. antec. ϲημαναι A1b, ϲημῆναι A 2CB ||4 ante πρῶτον add τὸ B | ὀφείλουϲιν B ϲύγχρονον C προϲγραφομένου B, quo verbo Dion. Thr. 58, 3 U. et scholiastae utuntur in designando ι muto || 6 ante ἡ add καὶ C | γινομένη CB 7 προϲώποιϲ in ras A2, om CB || 9 ἀποτελεϲτικὸν] A2 supra ϲτ add μα, et ἀποτελεϲματικὸν praebent CB. cfr lin. 6 pag. antec. cum Adn. crit. et 265,27. 266, 4. 268. 21 et 28 et de coni. 243, 20 et 25. 244, 27. 245, 3. Choerob. in. Theod. D 275, 10 H 789, 10 G., schol. Vat. in Dion. Thr. 245, 17 H. 10 ϲυνήρπαϲε] ηρπαϲε in ras A2

706. Ἐάν et ἵνα iunguntur cum coniunotivia et pracsentium et praetaritorum, numquam cum futuria.

707. 274 b

708. circumflectere ultimam syllabam coniunctivorum futuri, inquiruntque, cur non. circumflectant. indexit eorum ignorantiam in hunc errorem, quod coniunctivus aoristi in α exeuntis eandem formam habet, quam haberet coniunctivus futuri si exstaret. quae consonantia sic oritur. augmentum, quod adicitur indicativis aoristi, abicitur simulatque indicativus in alium modum mutator. ita ex ἔλεξα nascuntur λέξαιμι, λέξαι, λέξον ita etiam coniunctivus λέξω, quod non futuri temporis esse ex antecedenti expositione patet. quam si non accipiunt qui plenam demonstrationem audiunt, difficilius adduci possunt ut credant.

709. ϲτου. πλείϲταϲ ἔχω ἐκθέϲθαι εἰϲ τὸν τοιοῦτον λόγον παραθέϲειϲ, ἃϲ ἐν τοῖϲ περὶ ὑποτακτικῶν παραθήϲομαι, ἐν οἶϲ καὶ τὴν διαφορὰν ἐκθήϲομαι τῆϲ καταλήξεωϲ τῶν ὑποτακτικῶν, καὶ ὡϲ εἰϲ μίαν κατάληξιν πάντα ϲυνέωϲται, λέγω τὴν εἰϲ ω. ἔνθεν γὰρ καὶ ἡ ὑπόληψιϲ τοῦ ἵνα γράψω, ὅτι καὶ μέλλοντοϲ. conferri iussit Bekker etiam schol. in Theoncrit. I 51 et Ill, 5, ubi καθίξῃ et κορύψῃ circumfecti scholiasta vetat. quia τὰ ὑποτακτικὰ τῶν ῥημάτων ὁμοίωϲ οἱ Δωριεῖϲ ἡμῖν προφέρουϲιν.

710. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἐξ ἀϲυϲτάτου λήμματοϲ. quia sumebant quod verum non est. cfr 245, 13. — 3 χρόνοϲ. cfr supra 237.10 et 26. — 8 ἐπὶ τῶν ἄλλων — ϲυνέβαινεν. ceterorum quoque praeteritorum coniunctivis deest auqmentum, scilicet imperfecti et plusquamperfecti. nam his quoque temporibus veteres technici eos coniunctivos ascribebant, quos nos praesenti solum et perfecto tribuimus — 11 ἀχωρίϲτου. apparet λέξω in ἐὰν λέξω non esse coniunctivum futuri ab aoristi coniunctivo non distantem. cfr Choer. in Theod. II 5, 31 H. 472.16 G.: ἡ ὀριϲτιικὴ οὐκ ἔχει ϲυνεζευγμένουϲ τοὺϲ χρόνουϲ (sicut coniunctivus, optativus, imperativus, infinitivus ex doctrina veterum), ἀλλὰ πάνταϲ διακεχωριϲμένουϲ. Macrob. de diff p 611.16 K. cap. XID § 4 J.: indicativus utitur temporibus separatis. — 11 τῆϲ προκ. ϲυντάξεωϲ: pag. antec. lin 10. ϲύνταξιϲ = expositio ut 8, 4. 12 μετολαμβάνειν τῆϲ ϲυντάξεωϲ ei dicuntur, qui expositionem probantes quasi participes eius fiunt. — οἱ —κατακούοντεϲ. vide Adn crit. — 13 ἀναϲτρέφουϲιν, cfr 31, 22. de adv. 196, 9.

711. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 2 γεναμενη A. |ὁμοφνωία] α supra add A || 3 προϲγενόμενοϲ] A prius ε mutavit in ι 7 ταὐτὸ CB τὸ om B 8 ταὐτὸ CB || 9 οὕτωϲ] ϲ in A erasum, in CBb omissum τὸ om B || 11 του αχωριϲτου A, τοῦ ἀορίϲτου δέ Bb, ἀλλὰ τοῦ ἀορίϲτου C || 12 εἰ] οὖ C1, cor C post οἱ A rasuram duarum litterarum habet. Βekker in adn.: malim inverso ordine ἐντελέϲτερον οἱ. fortasse ante ἐντελέϲτερον intercidit μὴ, quo inserto opponuntur eis, quibus antecedens expositio sufficiet, ei qui non credent non audita pleniore demonstratione. Ellebode pro ἐντελέϲτερον ci. ἀτελέϲτερον| των

712. 272s

713. 275 b

714. ARGVM. § 142. lam ut sine ulla dubitatione omnibus constet, verba ab ἐάν vel ἴνα pendentia aoristi coniunctivo esse, non futuri, afferam etiam quinque argumenta, quae manant ex verborum formis. ac primum in eo postum est, quod Dorienses circumflectunt omnes futuri modos praeter coniunctivum, videlicet quia coniunctivus futuri non exstat.

715. ARGVM. § 143. Alterum an argumentum ex flexione Attica repeto. etenim in hac dialecto futura verborum in ιζω desinentium exeunt in ιω, aoristi in ιϲα. cur igitur ἐὰν λυριῶ numquam dicunt, sed ἐὰν λυρίϲω, nisi qnia futurum coniunctivo caret?

716. ARGVM. § 144. ln quinta coniugatione [verborum liquidorum] aoristus in

717. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 — 5 Choerob. in Theod. D 289,18 H. 805,19 G.: οἱ Δωριεῖϲ πάνταϲ τοὺϲ ὁριϲτκοὺϲ μέλλονταϲ περιϲπῶϲιν, ποιηϲῶ γὰρ καὶ τυψῶ λέγουϲι περιϲπωμένωϲ· εἰ ἄρα οὖν τὸ ὁποτακτικὸν ἐὰν τύψω καὶ ἑὰν ποιήϲω. λέγουϲι βαρυτόνωϲ, καὶ οὐκ ἐὰν τυψῶ καὶ ἐὰν ποιηϲῶ περιϲπωμένωϲ, δῆλον ὅτι ἐκ τοῦ ἔτυψα καὶ ἐποίηϲα ἀορίϲτου γέγονεν, καὶ οὐκ ἐκ τοῦ τυψῶ καὶ ποιηϲῶ μέλλοντοϲ. — 4 ὅλη ἡ ἔγκιλϲιϲ non videtur totum indicativum significare, sed totam flexionem futuri apud Dorienses. ad hunc ἔγκλιϲιϲ et ἐγκλίνεϲθαι vocum. usum cfr 277.16. 152.2. RSehneider comm. 138. — ad καθ’ ὄλ. τ.ἐγκλ. cfr 267,8. — 6—9 Ϲhoerob. in Theod. ΙΙ 289.11 H. 805.10 0 G. οἱ Ἀθηνοῖοι ἐπὶ τῶν διὰ τοῦ ἵζω ῥημάτων, τῶν διὰ τοῦ ι γραφομένων τῶν ὑπὲρ δύο ϲυλλαβάϲ, ἔθοϲ ἔχουϲιν ἀποβάλλειν τὸ ϲ κατὰ τὸν μέλλοντα καὶ περιϲπᾶν, οἶον λακτίζω λακτίϲω λακτιῶ, ϲυρίζω ϲυρίϲω ϲυριῶ· εἰ ἄρα οὖν τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν λακτίϲω καὶ. ἐὰν ϲυρίϲω λέγουϲιν καὶ οὐκ ἐὰν λακτιῶ καὶ ἐὰν ϲυριῶ, δῆλον ὅτι ἐκ τοῦ ἐλάκτιϲα καὶ ἐϲύριϲα ἀορίϲτου γέγονεν καὶ οὐκ ἐκ τοῦ λακϲτιῶ καὶ ϲυριῶ μέλλοντοϲ. — 6 ϲχηματιϲμόν, formationem. cfr 201,25. 310.21. 841,9. —9 πέμπτη ϲυζυγία. vide Dion. Thr. 56, 2 U .: ἡ δὲ πέμπτη διὰ τῶν τεϲϲάρων ἀμεταβόλων, λ μ ν ρ, οἷον πάλλω νέμω κρίνω ϲπείρω. — 9—p 392,8 Ϲhoer. in Theod. II 289.4 H.

718. λογων A, τὸν λόγον CBb | κατακουοντεϲ A, παρακρούοντεϲ CBb. Schoemann cum Bekkero peiores codices secutus coniecit ἦϲ τὸν λόγον εἰ μὴ μεταλάβοιεν ἐντελέϲτερον, παρακρούοντεϲ (αὐτὸν) δυϲπιθέϲτερον ἀναϲτρέφουϲιν δυϲπειθέϲτερον A2CB, δυcπιθεϲτερον A1b

719. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 ευϲυνωπτοϲ A, sed ex ω factum rasura 2 λόγουϲ om CB || 3 A in mg add α | ἐϲτ ζήτηϲιϲ CB || 4 ante μέλλοντι add τῷ B μηδὲ CBb || 6 A2 in mg β δευτέρου A1, corr A χρηματϲμον A. || 9 καὶ τῆϲ γραφῆϲ] τῇ γραφῇ ci. Kayser perperam. λυρίϲω habet et accentum e scripturam coniunctivi aorist. ad ϲυνούϲηϲ cfr Adn. crit. ad 386,12 huius ed. | A2 in mg || 10—11 παρεδρεύουϲαν—τὴν om B τοῦ —παρεδρεύουϲαν om A1, add A2 mg || 11 ἔτι malimus deesse

720. α desinens paenultimam habet longam, futorum brevem. ergo ἐὰν νείμω aoristo tantum ascribere licet, non futuro.

721. ARGVM. § 145. Qui interrogant, quamobrem Dorienses non circumflectant coniunctivos futuri, videntur plane obliti esse quorundam communis dialecti futurorum, quae eodem accentu atqne dorica futura utuntur. cur enim non licet tali quaestioni hanc opponere, quam ob causam πλυνῶ circumlfectatur, sed non dicatur ἐὰν πλυνῶ? etiam ex hac circumflexione futuri verborum liquidorum apparet, non futuri, sed aoristi coniunctivum cum ἐάν et ἵνα construi,

722. 805,1 G.: πρώτη μὲν αἰτία ἐϲτὶν ἡ ἀπὸ τῆϲ πέμπτηϲ ϲυζυγίαϲ τῶν βαρυτόνων· δε γὰρ γνώϲκειν, ὅτι τοῦ κείρω καὶ ϲπείρω ὁ μὲν μέλλων κερῶ καὶ ϲπερῶ ἐϲτὶ περιϲπωμένωϲ καὶ διὰ τοῦ ἑ, ὁ δὲ πρῶτοϲ ἀόριϲτοϲ ἔκειρα καὶ ἔϲπειρα ἐϲτ βαρυτόνωϲ καὶ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου. εἰ οὖν τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν κείρω καὶ ἐὰν ϲπείρω φαμὲν καὶ οὐκ ἐὰν κερῶ καὶ ἐὰν ϲπερῶ, δῆλον ὅτι ἔκ τοῦ ἔκειρα καὶ ἔϲπειρα ἀορίϲτου γέγονεν καὶ οὐκ ἐκ τοῦ κερῶ καὶ σπερῶ μέλλοντοϲ.

723. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6 ἀνεφικτότατον vide Adn. crit. — 10 post τῶν subaudiendum ὁμοίων. eas communis dialecti formas dicit, quae similes sunt formis doricis.— 10—11 τῷ—περιϲπῶνται non inepte causam significant, ob quam illi technici obiliti sint formarum communis dialecti. ante μέlλοντεϲ subaudiendum ὑποτακτικοί. —13 ἢ ὅτι = nullam aliam ob causam, quanm quia. cfr Adn. exeg. ad 59, 6 huius ed.

724. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 ὥϲτε] ὡϲ A1, τε add A2 || 2 κατὰ] fol 72 r A | post ὡϲ add ἐν τῷ Cb, τὸ B || 4 φθείρω φθερῶ om CB καὶ om CB || 6 post γε add καὶ B ἀνεφικτότατον τοῦ μέλλοντοϲ] videtur aut ante τοῦ addendum esse ἐπὶ aut genetivus in dativum mutandus esse: quod impetrari minime potes, quod eri minime liett in futuro (vide de hoc passivo adiectivi usu Adn. exeg. ad 90, 16 huius ed.). cnm nudo genetivo ἀνέφικτοϲ sane, sicut ἐφικτόϲ, iungi potest, si activam vim habet (de qus vide eandem adnotationem), sed credemusne Apollonium dixisse longam paenultimam minime pervenire posse ad futurum? || 7 δὲ om A1, add A A2 | A, sed in fne rasura unius litterae || 8 παρεδρεύεϲθαι] παραλήγεϲθαι CB Τέταρτον] ad initium quarti a argumenti A in mg ascripsit δ || 9 παρὰ] posterius α ex ι fecit A 9 — 11 παρὰ—περιϲπῶνται om B || 10 τῷ Ϲb, το A. ||10 —11 τῷ- περιϲπῶνται eici vult Egenolff*. vide Adn exeg. 12 posterius τὸ om A. A mg: πλυνῶ μελλων εαν πλυνω

725. 273 s

726. 276 b

727. qdia nequi in ilis verbis ea dubitatio exsistere, quae nascitur ubi futurum et aoristus eodem tenore pronuntiantur, ut in ἱϲτάναι verbo.

728. ARGVM. § 146. Deniqne non futuri coniunctuvos esse, qui ab ἐάν et ἵνα vocibus pendent, sed aoristi, hinc quoque patet, quod ἐὰν δώϲω et ἐὰν θήϲω abhorrent ab congrua oratione nec dicere sic licet. hae enim formae futoro tantum adscribendae sunt nec pro coniunctivis soristorum ἔδωϲα, ἔθηϲα habendae, qui aoristi non exstant, sed illorum loco formae abnormes ἔδωκα, ἔθηκα, quae

729. TESTIM. ET ADN. EXEG. I nam si quidem. ϲυνετονοῦτο, scil ὁ μέλλων. — 4 ἐπιζευκτικῶν. cfr 272. 3 ibique Testim. —5 — 6 quemobrem nom licet coniunctiones adiunctivas cum verbis in ω desinentibus conectere qualia sunt δώϲω et θήϲω, cum saep etam exitum verbi hac coniunctiones in ω convertant? ὁπότε vocis is hic in adversativam, concessivam transiit: quamquam, wahrend doeh. — 6 ὅτι. vide Adn. exeg. ad antec. pag lin.13. — 7 ad ἵνα vide Adn. ex. ad 383.15 huius ed. — 8—9 ὠλιγωρημένοι —ἐϲιγήθηϲαν. ὠλιγωρῆϲθαι dicitur de formis, accentibus, vocalium qusntitate, vocum compositione, verborum structuris abnormibus, e. g. 263,9 et 15. de pron. 21.16. 33,22. 50,21. 55,1 vide RSchneideri comm. 43 idem velet stque παράλογον εἶναι. hic ὠλιγωρημένα dicuntur ἔδωκα et ἔθηκα, quorum παραλογίαν Apollonius putat impedivisse, quominus in ceteros modos fecterentur. opinionem technographi accurate expositam legimns apud Choerob. in Theod. II 125.21 H. 610.15 G., qui, ut solet, rhematicum Dyscoli exscripsit. Ἄιόν ἐϲτι ζητῆϲαι, διὰ τί τῶν πέντε ϲεϲημειωμένων ἔν τῷ πρώτῳ ἀορίϲτῳ, φημὶ δὴ τοῦ ἤνεγκα καὶ εἶπα καὶ ἔδωκα καὶ ἔθηκα καὶ ἦκα (ὃ ϲημαίνει τὸ ἔπεμψα, ἐξ οὗ τὸ ἀφῆκα), τὰ μὲν δύο τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ω, λέγω δὴ τὸ εἶπα καὶ ἤωεγκα, κλίνοται καὶ εἰϲ τὰϲ μετοχὰϲ καὶ εἰϲ τὰϲ λοιπὰϲ ἐγκλίϲειϲ, τὰ δὲ τρία τὰ ἀπὸ τῶν εἶϲ μι, λέγω δὴ τὸ ἔθηκα καὶ ἔδωκα καὶ ἧκα, οὐ κλίνονται οὕτε εἰϲ τὰϲ μετοχὰϲ

730. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 δέον] ουδεν A. ὡϲ εἴ γε Ellebode, ὡϲ γὰρ A Ϲ, sed in A ipsa prima manus postea ει ante γαρ addidit ὅϲ γε B, ὃϲ ε γε b cum s || 2 κἂν τὰ] μετὰ B ἐλάνθανεν om B ὡϲ om B 3 ante ἐὰν add καὶ CB Πέμπτον] A in mg ascripsit ε || 4 ἐπιδιαζευκτικῶν B 5 πόθεν RSchnieder comm. 267 et Schoemann*, πότε A Cb, τότε B, πῶϲ vel διὰ τί scribi voluit AButtmann ante ῥήματι 2—3 litterae erasse in A; Bb ante ῥήματι add γὰρ | εἰϲ ω] εἰϲ α ci. Sophianus. vide Adn. exeg οὐ om B | οἱ ἐπιζευκτικοί Ϲ, οἱ ἐπιδιαζευκτικοί B || 6 posterius καὶ om A1. add A 8 ολιγορημενοι A1. corr A2 | μετὰ] κατὰ ci. Schoemann*, qui etiam τοιοῦτοι ante ἀόριϲτοι inseri vult, et AButtmann. uterque οἱ ἀόριϲτοι ad ἔδωϲα et ἔξηϲα formas, quae numquam auditae sunt, referunt debebant referre ad ἔδωκα et ἔθηκα. ceterum iam Ellebode eodem errore obstrictus in ng m’ ascripsit: ἴϲ. κατὰ 8 ἐγένετο Ϲ, ἐγένοντο B

731. Iam de affectionibus, qaue verbis significantur, activa passiva media, disserendum est ac primum inquirendum, num omnes omnibus verbis sint.

732. c. XXXI.

733. propter abnormitatem non poterant fecti in eetεrοs modos. verbis in μι desi- nenfibus deest hntorum Il, est lΙ aoristus, qui coninnctivum quoque procat et cambas vert4s huiusmodi consructiones: ἐὰν θῶ, ἐὰν δῶ. - nbi igitur futurum habδemus (velut aar. θήϲω) neque vero aoristum, ibi non licet coniunctivο nti, sed incongruus est nbi conta aorisus usa receptus est (velut ἔθην), deest vero futurum, ibi coiuncti- vum usurpare possumus neque abhorret ie sb congrua orations. [unde caet fμtμri censsnctiεos nshlos esse.]

734. μααvκ. ψ 147. lam disserendum est ds afecfionibus, quae verbis signi- fcsntur, quibus ne inffmitii quidem carent, quia necesserio ipsi quoque actionem

735. οὕτε εἰϲ τὰϲ λοιπὰϲ ἐγκλίϲειϲ. Κεὶ λέγει 5 Ἀπολλώνιοϲ ταύτην τν ἀπολογίαν, ὅτι εἰϲί τινα παράλογα καὶ λανθάνουϲιν ὅτι εἰϲὶ παράλογα . . . οὕτωϲ οὖν καὶ ἔν- ταῦθα, ἔπειδὴ τὸ εἶπα καὶ νεγκα οὐκ ἔχουϲι μέλλονταϲ ἐν χρήϲει, τούτου χάριν οὐ κωλύονται κλίνεϲθαι καὶ εἰϲ τὰϲ μετοχὰϲ καὶ εἰϲ τὰϲ λοιπὰϲ ἐγκλίϲειϲ· τὸ δὲ ἔδωκα, ἔθηκα καὶ ἦκα, ἔπειδὴ ἔχουϲι μέλλονταϲ ἐν χρήϲει τοὺϲ ὀφείλονταϲ ἐλέγξαι. τὴν παραλογίαν αὐτῶν, λέγω δὴ τὸ θήϲω, δώϲω, ϲω, . . .τούτου χάριν κωλύονται κλίνεϲθαι εἰϲ τὰϲ μετοχὰϲ καὶ εἰϲ τὰϲ λοιπὰϲ ἐγκλίϲειϲ. Ταῦτα μὲν ὁ Ἀπολλὦνιοϲ. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ dλλην ἀπολογίαν ἀποδίδωϲιν . . . ι126.29Β.) ἐπειδὴ τὸ ἔθηκα ἔδωκα ἧκα διὰ τοῦ ϲ ὦφειλεν εἶναι, οὐκ ἐγένετο δὲ οὕτωϲ, ἀλλὰ διὰ τοῦ 2, τὸ δὲ ϲ πρὸϲ τὸ ϲ οὐδεμίαν ϲυγγένειαν ἔχει, εἰκότωϲ, ὡϲ μὴ φυλάξαντα μέροϲ τι τῆϲ ἀναλογίαϲ,κωλύονταικλίνεϲθαι. - pξ8ξ,ξοὐκ ὄντων ἀορίϲτων. nam ἔδωϲαεt ἔθηϲα omnmno non exstant, ἔδωκα autem et ἔθηκα tam abnormia sant, ut revera indigna sint quae aoristorum nomine appeHentur. - τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲi.e. feio in modos.

736. rasrκ. xv μns. exse. 2 ἔδων, ἀπέδων, ἔθην. eft Theodos.csn.verb.85,21 B 1047,29 B. ἔθην, ἔθηϲ, ἔθη. πᾶϲ μέλλων τῶν εἰϲ μι τὴν τελευταίαν ϲυλλαβὴν τρέπων εἰϲ ν καὶ τὴν ἄρχουϲαν ἐκτείνων κλιτικῶϲ τὸν δεύτερον ἀόριϲτον ποιεῖ, δώϲω ἔδων, θἡϲω ἔθην, ῆϲω ἦν. et padio post: Ϲεϲημείωνται κατὰ πολλοὺϲ τρόπουϲ οἱ τρεῖϲ οὖτοι δεύτεροι ἀόριϲτοι, λέγω δὴ ὁ ἔθην ἔδων ἦν, πρῶτον ὅτι ϲυϲτέλλουϲι τὴν ἐϲχάτην ἐν τοῖϲ πληθυντκοϲ, τῶν ἅλλων φυλαϲϲόντων αὐτὴν, ἔθεμεν ἔδομεν ἕμεν, ἔϲτημεν δὲ καὶ ἔγνωμεν αἰ ἄλλοι κτλ. Ϲhoerob. ia Theod. D 345,27 B 873.35 Θ.: ἐπειδὴ οὐχ εὕρηνται τὰ ἑνικὰ αὐτῶν ἐν χρήϲει, λέγω δὴ ὁ ἔθην καὶ ὁ ἔδων καὶ ὁ ἦν δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ, τούτου χάριν τὰ πληθυντικὸ αὐτῶν ὡϲ ἔτυχε καὶ οὐ κατὰ ἀνολογαν ἐγένοντο. - B κατ’ αὐτῶν. cfr 267.8. - 4 et B ad o5 participio condicionali adiectum cfr 19, 3. 38.24. 255,16. 306.27. 325.16. - 7—8 Pe. XVIII 127 267.e EL: φuae genera vel significationes verborum

737. Ans. pur, mscs. som. is ACBb. 1 6 τῶν εἰϲ -ἔγκλιϲιϲ iniuria spuxa eennet AHuttmann, qdiis fn Apollonii quae exstant scriptis non inveniatur usus nominum πρώτου et δευτέρου ἀορίϲτου 1 2 δεύτεροι ἀόριϲτοι Β β ξ-6 κατ’αὸ- τῶν -ἔγιλιϲιϲ om A, add in ng A 1 κατάλληλοϲ B 7 ἐγγινομένηϲ A b, ἔγrλινομένηϲ CB

738. 274 s

739. 277 b

740. Sunt verba formae activae, quae non singificent actionem in altam pertionam transeuntem ideoque in passivas formas flectl nequeant.

741. auti passionem aut mediam sfectionem denotant. Atque primum inquirendum est, omnibuene verbis signifcstio duplicis afectionis atque etiam mediae sit (sicat de nominibus quaestio est, num habeant fefionem in formam femini- nam et neutram), an nonnulla verbοa modos tantum enuntiandi notent neque vero afectiones, an etiam quaedam praeter modos activam afeetionem, neque vero passivam.

742. Aaovκ. β 148. Men omnia verba indicativi vel alterius modi signifcant actionem. nam actio trsmsit ad ahiquam personam vel rem subiectam. cai actioni quod respondet pssnivum verbum, oritur ex activo, e.g. τύπτεται ex τύπτει. neqne vero talia sunt ὑπάρχω, ζῶ, εἰμί, πνέω, φρονῶ.

743. qutbωs casibus comstrsuntur. uonιαm igtur de eonerucftome modorum veroi dεefum e8, qu4 omnes eusdem cαsunm sequuen4ur, quem gens ste sigmiScotio eer5i exgt4, quam διfθεϲιν Θrαeci εocasat, de hac queque dὦigentιssme est qaaerεndam. rssnκ. er Ans. exso. 2 - 11 de hac expositione e22 Θka l 6 - . - Βλ παραϲχηματιϲμοῖϲ. de distinctione generum nominalium hoe nomen et παρα- ϲχηματίζεϲθαι vεαbum ueurpatur 50, 25. de adv. 143, 27. de codi. 287, 27. vide Lobeckii proleg. pstb. 5. 16 ἀνάγεται. cfr 23, 26. 57,4. 29s.8 299, 11. de ads. 121, 25 δυνάμει ἀπὸ διαθέϲεωϲ ῥηματικῆϲ ἀνάγονται (scil τὰ ϲχετλιαϲτικὰ ἔπιρρήματα et similia).

744. μns. oαr., neca. sex. im A )Bb I κατηναγκαϲμένωϲ ϲυνέπεϲθαι B τοϲ om B 2 εἰ in ras A β 8 διϲϲὸν] ϲϲ A quid A scripserit, non liquet post ϲυνούϲηϲ denideramns ἔτι vel κε β 4 προκειμένηϲ H μεϲότητοϲ] fol 72 v A 1 5 εἰ Bb, η A, ἑ ψ 6 ante θηλυκοῦ add ἀκενικo0 B 5 om C 7 ἀποφάϲει omnes codices, ἀποφάνϲει b cum Eofto, qui pontt ἀποφ.addidit ἢ προϲτακτικῇ β 10 δηλοῦν A b, δηλοῦμεν B. ente διάθεϲιν δηλοῦν adici volent τὸ AΒutmann et Egenol, sicat arficulus infnitivο praemittiturr ln. 6 | δεχομένοιϲ β 11 δὲ] ε in ras Ἐν , E δκ2 1 12 ἐϲτιν om B ( η om A. , edd A 13 γὰρ] δὲ B 1 14 ὡϲ πρὸϲ] ἐπ B β 15 ante τὰ add κα CB 1B- 16 τὰ τούτοιϲ-τόατεται om A , add in ng A B 16 pro δέρεται Potus posit τέμνεται propter antecedens τέμνει. at vide 279,6 δὴ] δεῖ A

745. 275 s

746. 278 b

747. Aaovκ β 14ξ. horum verborum passiva fefio deerit, quia activa feione non denotaverunt personas, quae actione sffeiuntux itaque se pat indicare pos- sunt (εἰ vero φρονῶ cum praepositione κατά componitur et rsnsire signifcst hanc effectionem ad aliquam personam sobiectam, nihil impedit quominus in passivum genna verbum mutetur.) qui enim intransitiva illa verbδa, ὑπάρχω ζῶ simlia, etiam in passivas formas fectunt, eos apparet exercendi tantum cansa

748. rssrκ. er Ans. exso. 2 ἔγκλιϲιϲ κλίϲιϲ. cfr Ska D 4 adn. item ἐγκλϲί- νεϲθαι ~ κλίνεϲθαι 152, 2 et ἔγκλιμα ψδrma fexa 83, 2. 4 ὄμολογὴϲει. ele 229, 28. - 11 κτροῦϲα. hoerob. in Theod. II 299, 26 B. 817.18 ~ : αἰ μετοχαὶ τριγενέϲ εἰϲιν· δὲ προϲθεῖναι εχωρὶϲ εἰ μὴ τὸ ϲημαινόμενον κωλύει3, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἐκτροῦϲα· τούτου γὰρ τὸ ἀρϲενικὸν οὐχ εὑρίϲκεται, ἔπειδὴ τὸ ϲημαινόμενον κωλύει, οὐδὲ γὰρ παρέπεται τοϲ ἀνδράϲι τὸ ἐκτροῦν, αὐτὴ γὰρ ἡ φύϲιϲ κωλόει. e2 PM 347, 48 ( r. 59, 5): ἐξέτρω, ἐξεβλβη, ἐξεκόπη ἡ κύηϲιϲ. παρὰ τὸ τρῶ ῥῆμα, 5 ϲημαίνει τὸ κόπτω ὅΕεν τρῶϲαι, τὸ ϲιδήρῳ τέμνειν καὶ κόπτειν . . . τὸ δὲ παρα- γωγὸν αὐτοῦ τρώω· ἐξ οὖ παραγωγὸν τρῶμι· καὶ παρψχημένοϲ χρόνοϲ εἴρων καὶ ἐξέτρων, ὡϲ ἔδων ἐξέδων. et 752, 4ἅ: δηλο δὲ τὸ τρῶ τὸ κόπτω. ἔνθεν τὸ τρῶϲαι καὶ ἔκτρῶϲαι, ὅ ἐϲτι διακόψαι τὸν τοκετόν. et 401, : τοῦ ἐκτρώϲαϲα τὸ ἀρϲενικὸν (scil ἀπολιμπάνει)· οὐ γὰρ ἀνὴρ ἐκτιτρώϲκει. formam primi aoristi habet etiam Choer. D 18, 4 E..item schol. in Dion. Thr. 255,10 Β.et E6 389,49: ἡ μετοχὴ τἡν τριγένειαν ήϲπάϲατο . . . χωρὶϲ ἐκείνων, ἐφ’ ὦν ἡ φύϲιϲ ἐναντιοῦται. τοῦτο δὲ ἔφην διὰ τὸ ἐκτρώϲαϲα (sic EΘ schol. Vat. ἐκτρώϲαϲ, quod Lebrs in. ἐκτρώϲαϲα mutavit). ταύτηϲ γὰρ τῆϲ μετοχῆϲ ἢ φωνὴ κατὰ τὸ ὄρρεν οὐ ϲυνίϲταται.

749. Ans. qmr., mscs. sca. is A CBb. 1 ente τὰ add καὶ B Β μηδὲ] μὴ B ἐνεργητικῆϲ Ohlig, ὁριϲτικῆϲ codd. et edd. 4 παρέϲτηϲεν Ϲ, A breviavit inem vocis in exitu lineae διατεθέντα Ab, διατιθέντα CB εἰ] η A 1 θ τι] τὸ B | ϲου] ϲοι A, sed ι in ras A ϲοῦ b 7 mle ἀκLυτον add οὐκ A (ου in. ras) et παρακειμένην B β 8 ὡϲ] όϲτε Bb 8-10 ε τὰ -ϲυϲτατήν] oendebat Haysex in hoc enmtiato, quia τὰ τοιαῦτα ρ.ad proxime sntecedenia referebat nec videbat 4- Β εἰ γοῦν-ϲοῦ parenthesin esse β Β κλίνοντεϲ] α pro o A0 καὶ om BB 8 μελετήματα] posterior pers poste ioris μ et ατ in ras A A exaraverat μελέτην et fortasse εἰϲ ante τα. Hekkero videbatur A μελέτην ενϲκα pro μελετήματα scripsisse, quod legi omnino negavit Gnttentag 10 fortasse ante ἀρϲενικόν intercidit τὸ 11 ὁϲτερική Chlig, υϲτερηκει A, γαλουχήϲαϲα CBb ἐκτροῦϲα A , ἐκτρώϲαϲα Bb. e2 251,10 τ hlig, τινοϲ codd. et edd.

750. 276 s

751. Sun verba passivae formae quae actionem significent ideoque forma actia creant.

752. 279 b

753. Sunt verba, quael tertias tantum personas flexionis passivae habeant.

754. ARGVM. 11. e contrario verba medis, quae in tempore praesenti actio- nem signifcsnt forma passive, velut βιάζομαι, repudient terminationem activam, quia id, quod haec praestere potest. iam praesenti medio quasi praeceptum est. atqne in universum dicere licet, activam formam iuxta passivam ibi tantum ex- stsαε, udi verbδum passivum non solnm teeminationem, sed etiam im psssivax consrmcfionemque haboet.

755. μaevκ. β 1Β2. Deinde sunt verba quae actionem signifeent neque tamen habeant βlenam ferionem passivam sed tertias tantum personas, qu1ᾶ, quae bis

756. assrκ. er ns.sxso B -14 Choer in Thsod.I19.22 B. 488.186. Τὸ δὲ ἔκ τοῦ ἐναντίου φωνὴν μὲν ἔχουϲι παθητκήν, ϲημαϲίαν δὲ ἐνεργητκήν, ὡϲ τὸ ἔρχο - μαί εὔχομαι δέχομαι ὀρχοῦμαι πέτομαι . . . τούτων ἐνεργητικὴ φωνὴ οχ εὑρίϲκεται· οὐδείϲ γὰρ λέγειἔρχω εὕχω ἢ πέτω δέχω ἢ ὀρχῶ,ἔπειδὴ τὸ ϲημαινό- μενον κωλύει· προανεπληρώθη γὰρ τὸ ϲημαινόμενον αὐτῶν διὰ τῆϲ παθητκήῆϲ φωνῆϲ. EM 400. 57: τὰ φωνὴν ὄντα παθητικά, ϲημαϲίαν δὲ ἐνεργητικά, ὡϲ τὸ ἄλλομαι . . .ἀπέλειψε τὰ ἐνεργητικά· τὴν γὰρ ϲημαϲίαν αὐτῶν προῦφήρπαϲε τὰ παθητικd. 15 -p 399, 9 Pene XVID ρ132 269,10 E.: IΒa quoque εerba aetivoruem vocem αὸenfto, quorum actus ad res caremfes dequellα pertinen4, gama8 quidem et secuπdαs voces nem possunt nα4urαhrfer posecαs habre, qtpye cum nec xe se loqui insae quud patiuntur posse4, quod es4 promae persenαe, asc ed eas, cum carent αudtta, quet propre pertinef ad secndαm persenam, doqs4 pensu8; fertαm pero Hαὸen4 personam, de qua dufer pr4mam e5 secεedam loqμeΘa seete feri potest, ut lαὸoratur estis . . .decurriur spαttum.

757. μnx. cur, mscs. scs. 1m A CBb 2 οὐρητιῶ A b, ὀρεκτιῶ CB β 4 οὐ] ὦϲ B B ζητήϲει bo. ad optativum potentidem sine ἄν usurpatum vide Adn. exeg. ad 64,4 huius ed. B Β κατειλιπτο A , corr A 8- 9 A ng βιάζομαί ϲε μάχομαί ϲοι χρῶμαί ϲοι 1 8 χρῶμαί ϲοι om CB ὅτι om B β 11 - 13 A ng repe- tit exempla ιϲταμαι υπο ϲοῦ -εἵκω ϲε. Βekker ϲέ pronomini in exemplis actiνis iure accentum rectum indidit, quis ϲέ et ὑπὸ ϲοῦ inter se opposita suntδ 12 δαίρομαι δαίρω B i 11 πετομαι A , in α mutavit A , πέτωμαι Ϲ | posterius ϲέ om C β 14 A ng αγαμαι δυναμοῖ εραμαι 1 16 παθητκὴν om A , add A2

758. 277 s

759. 280 b

760. urbia dicontur affci, inanima sunt, neque loquuntur inenims, neque sdloquimux ea, sed de eis verbοa facimus. huius gemetis est περιπατῶ. nam licet dicere περιπατεῖται ἡ ὀδόϲ, non iicet περιπατοθμαι neque περιπατῇ. item αἰολίζομαι dici nequit, potest αἰολίζεται τὰ Ἀλκαίου ποιήματα.

761. Axevκ. β 15ξ. idem valet etiam in ἀριϲτῶ et δειπνῶ, quippe quibδus ina- nima tantum obiecta adiungantur, cum ἀριϲτίζω et δειπνίζω, utpote quibus emi- mstum οbisctum adiungatm, ptmam quoque [et secμnddαm] personam passivi habοeant. (γαμῶ et γαμίζω vi inter se diferunt itidem ut ἀριϲτῶ et ἀριϲτίζω, nam ἀριϲτῶ de sis dieitur, qui ἀρίϲτου participes sent, ἀριϲτίζω de eis qui elios in.

762. rssmε. er Ans. exso. I εἰ μὴ -διαθετο. ide Adn. crit.

763. Ans. cur., c4sca. scs. m ABb. 1 αὐτῶν Ab, αὐτὸν CB, περὶ αὐτῶν Sopbinmus, quod Eayserc et AΒuttmanno probatum est et eis, quae lin 4 se-- qumtur, commendeti idetur. num vero τὰ διατιθέμενα ἄψυχα καθετῶτα δύνα- ται ὁμολογῆϲαι τὸ παθεῖν, εἰ τὸν περὶ αὐτῶν τιϲ λόγον διατίθεται7 siquis de xebδns loquitur, non res ipsas indicent quod patiuntur. τὸν autem fοtasse in τιν’ mutandum est assi quta ιex. gr. fn ns3matione fsbolari) ngr orαtenem alsquαm rerum tantmarum. ceterum melina quam ΒSophismus sententiam Apol- lonii intellexit Βllebode, qui coniecit ἀπ’ ante αὐτῶν intercidisse sed nudas genetivοs sufθcit διαθeτο] in A ante θ erasum est τ et τὸ in ras. scriptum ab Ἐϲ 1 2 ωϲ in ras A A ng περιπατῶ Β περιπατῇ A, A add ι mutum β 4 post οὐδὲ add γὸρ B ἀποφάνϲειϲ δ β 6 A ng πλέω τρέχω διαθέϲεων A B ἐνεργητικῶν B β 7 οὐ ϲυϲτατὸ] οὐδὲ ϲτατὰ ῦ τὸ] τὰ C (sed non A, ut Hekker refert) θ κἀπ AΒh A ng αριϲτω δείπνω 1 10 ενχρονιζειν A. Β 11 καὶ malimus abesse |τὸ om CBb A ng δειπνίζω αριϲτιζω 1 12 ἐν om B αἰτιατικὴν] ἀριϲτίζομαι codd. et edd., quod ΒΒebode ex ἀριστίζω ϲε ortum esse coniecit. Βka ~V 19 διαβιβαζό- μενα pro τὴν ἀριϲτζομαι proposuit Schoemann dubitat, uttαum τὴν αἰτατκὴν scribendum sit, sn ἀριϲτίζω τινά vel ἀριϲτίζω ϲε sine τὴν nobis videtur ἀριϲτίζομαι. ex smbsequentibδus, nbi in nostris codd. deest, hac arrepsisse et genuum αἰτια- τικὴν expulisse putem veri iam AHuttmsnn suspicatus est ὡϲ πρὸϲ] fol 7ev A ἀνελιπἑϲ ΟBb. vide Adn. cuit ad 161, 6 huius ed. ( 16 ἀριϲτίζομαι καὶ om codd., add Portne, vide Adn. ad lin. mtecedentem 1τοιοῦτον] ν erasum in A

764. Excursus de loco Pludari.

765. perlem vοcgnt. attamen non solum γαμίζομαι sed etiam γαμοῦμαι dicitur, qda γαμῶ ad obiectum animatum pertinet.)

766. Asαvκ. 4 1B4. Propter locam Pindericum (nbi duplex lectio invenitur, ἐριπόντι et ἐριπέντ) quaestio exorta est, utαum ἐρίπω synonymum sit πίπτω verbo, quod in passivum non fectitur, an potina eandem habδest vim quam

767. rssrκ. xv Ans. exso. θ τὸ γαμῶ παθητικῶϲ κλίνεται. Pollux quidem H 45 , 169,10 Βethe: γῆμαι δὲ ἐπί τοῦ ἀνδρὸϲ λέγεται, γήμαϲθαι δὲ ἔπί τῆϲ γυναικόϲ, οὐ γαμηθῆναι. sed exempla aoristi passii collegit Lobeck ad Phryn. 42. - Β ἐρίπω. ex Herodiani περὶ ὀρθογραφίαϲ libro excerpta sunt quae leguntur E6 205, 37. PMν 372. 38. B 415, 8 Lte: 5 Φιλόξενοϲ λέγει, ὕϲ φηϲιν ὁ τεχνικόϲ, ὅτι ἐρίπωδιὰτοῦ ῖ ὤφειλεν scil γράφεϲθαι), ὡϲκα ὄἀίδυμόϲφηϲιν (p 838 in MSchnmdidtii Did.). εἰπὼν δὲ εhφειλεν3 ἐδήλωϲεν οὐ διὰ τοῦ 1 γράφε(θαι, ἀλλὰ διὰ τῆϲ ὲῖ διφθόγγου τῆϲ παραδόϲεωϲ οὕτωϲ ἔχούϲηϲ. atque Herodienns dnbitsri nequit quin παράδοϲιν secutus sit ApoHlonius videtur in hac qnoque voce scribδends, ut alibi, maluisse rationi abd ipso probatae obtemperare quam παραδόϲει et usui. - 9—10 ῷ (id est ἔρίπω) παράκειται ἐριπών. παρακεῖϲθαι de derivatis de pron. 5,12. de adv.134, 31. 139.12. ΒSchneidex comm. . - 12 ἐριπόντι exhibent recentiores codd. Pindari, ἐριπέντι veteres. hoc cur praeferendum sit, exponit Boeckh ApoHonium antestatus ὕber die Mrit. Βehandlung des Pinder p 373 P. Sehr. V 368. Scholia vetera intrpretantur Πολυνείκουϲ πεϲόντοϲ vel ἀναι- ρεθέντοϲ, recentiora καταβληθέντι, θανόντι.

768. Ans. out., nmasca. scs. m A CBb. 1 διαφέρει Β τὸ] τοῦ C τοῦ] τὸ C . ῇ Cb, η A, B β 2 Α ng αριϲτω αριϲτου μεταλαμβάνω αριϲτιζω αριϲτου μεταδίδωμι τινι 3 ἐγγινόμενα CB 4 Α ng γαμω γαμίζω 1 ἂἀ- θ γάμου- γαμίζω om B 7 καθὼϲ B ante τὰ add κxὶ OB κατεγίνετο] A post ι add γ in ng A: nola quod tale erbum γαμω pseεe dedinαfur, ab eadem manu quae etiam in bris I et Ι nonnulla latina in ng adscripsit β 8 τῷ] τὸ A ἔρίπω] in A. ente ι erasum ε, Ϲ ἐριπῶ, Β ἐρείπω | pro ῥήματι Β ex- hibet καὶ ἔτι διὰ διφθόγγου τῆϲ ὲ κα ι 3 τῷ] τὸ A |γινομένη CB | 10 ἐριπών Portus, πεϲών ACBb, quae corruptela ex subsequenti πεϲών nata videtur. πεϲών servari vetant κατὰ διάλεκτον verbδs, relativum ῷ lin. 8 ad ἔρίπω referendum est. ceterum in A. prius πεϲων rasuram habδet unius litterae post ε, alterius πεϲων autem ϲω litterae in res scriptae sunt ab A 1 12 ἔριπόντ] οντ. in ras A πολυνικι A. , corr A2

769. 278 s

770. 281 b

771. βάλλιυ haec altera sententis praeferenda est, quia eiam ἐπίπεται exstat et apud Homerum ἐρέριπτο. hanc enim formam perperam nonnuli ab ῥίπτω derivant.

772. rxsrκ. er Ans. exse. B- 12 Schol. A in iliad. ~ 15 ἐρέριπτο] ἔϲτι ῥῆμα ἐρίπτω, ϲημαῖνον τὸ πίπτω· εριπε δ’ὡϲ ὅτε τϲ δρῦϲ ἢ ἀχερωῖϲα (~ 389). ϲημαίνει. δὲ καὶ τὸ καταβάλλω· ερε’ ὸχθὰϲ βαθείαϲ ποϲϲὶν ἐρίπτων3 ( 356 obi vulgo legi- tur ἐρείπων, in ἴen. A. ἐρίπων) ἀντὶ τοῦ καταρίπτων καὶ καταβολῶν. οὖ γίνεται παθητικὸν ἐρίπτομαι ἀντὶ τοῦ καταβάλλομαι καὶ ἤριμμαι παρακείμενοϲ καὶ ἡρίμμην ὑπερϲυντέλικοϲ, ἤριψο ἤριπτο,καὶ Ἀττικὸϲ διπλαϲιαϲμὸϲ ἔρήριπτο καὶ κατὰ ϲυϲτολὴν ἐρέριπτο. mde in Apollonii locum induci vοloitLehrἐρίπτω scripturam pro ἐρίπω 3, 6B, 8, 11 et pag. antec. lin. 8. ceterum legimus etiam qua tam scribendi ra - tionem praetex ἐρίπω, ἐρείπω, ἐρίπτω. Ϲhoerob. Orthogr. Aῦ I 200,12: ἐρειπίῳ διὰ τῆϲ ἑι διφθόγγου· ἔϲτι γὰρ παρὰ τὴν ἔραν, ὃ ϲημαίνει τὴν γῆν ἰϲτέον δὲ ὅτι τὸ ἐρειπίῳ καὶ ἐνεργητικὸν ϲημαίνει καὶ παθητικόν· ϲημαίνει δὲ τὸ καταβάλλω καὶ πίπτω. PM 372, 34: ἀπὸ τοῦ ἔρα ἡ γῆ γέγονεν ἐρέπτω, καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἐρείπω. . . . ἐρείπω καί ἐρείππτω τὸ εἰϲ γῆν βάλω. E0 205,
ἔϲτιδὲκαὶ ἐρέπτω καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ι ἐρειπίῳ καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τ ἐρείπω. - 10 κατὰ Ἀττικὴν διάλεκτον. vide Adn erit. - 11 ξηρόν-ξερόν. η nonnusquam

773. Ana. mr, mscs. scs. m A CBb. 2 μικροῦ CB ῇ B ἐριπῶ C εριπτετε et πτπτετε A. β ἁ ἐρέριπτο om Bb 6 Α in ng ἐρέριπτω 1 8 - 12 ϲτι δὴ -- ἔτι ἐρέριπτο eliennm additamentum putat AΒuttmann, quod oriundum eit ex scholio Βomerico ad ~15 tali, quale legtnr in ἴen. A (ride Testim.) Γ8 του supραa add A ἐρίπω] in A videtur τ post π erasum esse, h ἐρείπω 10 κατὰ Ἀττ. διάλεκτον ϲυϲτολῆϲ γενομένηϲ τοῦ ῆ εἰϲ ἑ. Atticae dislecti pro- priam esse hanc correptionem nec diuit quisquam grammaticorum veterum, quod. sciamus, nec dicere poterat. lones η in ε convertere, Atticos e contrario ε in η docet Gregor. Ϲor. 461 Sehr.: ἡ μὲν ϲυϲτολὴ τῶν ὦνων ἐϲτίν, οον ἐρόχθει δὲ μέγα κῦμα ποτὶ ξερὸν ἡπείροιοα (ε 402) . . . ϲυνεϲτάλη γὰρ ωνικῶϲ τὸ ῆ εἰϲ ὲ. ἡ δὲ ἔκταϲιϲ Ἀττικῶν ἐϲτιν, τρέπουϲοΤτὰ βραχέα εἰϲ μακρά· τιθέμεναι, τιθήμεναι. (c2r Θramm. Meermanm. 645 Seh q MIV, Gramm. August. 674 ibidem ἐ X3I, Exc. ex ἴatic. 688, ubοi ἠδυνάμην ἠβουλόμην μέλλον formae proferuntur, ut ex Attica consuetudine ε in η convati probstux.) quae cum ita sint, HSehneider conicit pro Ἀττικὴν scribendum esse ωνικὴν. nobis verisimilius videtur post διάλεκτον intercidisse δεδιπλαϲιαϲμένον conlato scholio in liudis ~ 15, quod modo exscsipsimus, et ad διπλαοιόζειν verbδnm conl. 237, 22. post δεδιπλαϲιαϲμένον vάrgula ponenda erit β 11 acte ποθέϲαι add καὶ A. ( ἐρείπω B B 12 ἐρήριπτο Cb, ρεριπτο A, om vocem Β. A in mgεριπῶ ήριπτοηρέριπτοκαιερεριπτο τειχοϲ ἀχαιῶν

774. De verbis intransftivis et transitivis.

775. 279 s

776. Aaovκ. ὲ 1BΒ. Sed redeamus abd hoc excursa ad ea verba quorum enηra. mentionem feci (περιπατεν, τρέχειν, similia) haec cum nominativo coniuncta. sententiam enonfiati absolvunt, nisi quis in eis, quae indicent subiectum ipsum peti, scire velit, quid passionem efθeist, velut φθίνει Θέων ὑπὸ τῆϲ λύπηϲ dici potest. ηualia additamenta si non accedunt, tamen de passione dobitari nequit, quia verbδa perfecta absolutaque sunt sicut etiam περιπατε verbo aliisque ab- solutis non nusquam aliquid addi potest neque vero debet. - cetera autem verba [act tranmitiea] si cum nominstivο tentum iunguntur, non absolvent sententiam, sed semiperfectum sensum effcinnt, ex gr. Τρύφων βλάπτει. quo- circa Stoicihuiusmodi enuntiata absolutis verbis opponentes ἔλαττον κατηγορή- ματα nuencupant.

777. in ε mutari demonstrare hoc exemplo student etiam Choerobosc. in Theod. I s09,15 B. 831, 9 ~. et schol. Londin. in Dionys. 493, 29 Β., prolato dysseae loco ε 402.

778. rsseκ. xv Ans. exso. I τὰ προκατειλεγμένα: 279, 10seqq. - Β χωρὶϲ εἰ μ. vide Adn. exeg.ad 19, 1 huius ed. - αὐτοπαθῶν. eft Ϲhoerob. in Theod. B 19, 14 Β. 488.6 O.: θνῇϲκω nίπτω ὀφθαλμιῶ πυρέϲϲω ῥιγῶ φρίϲϲω τρέμω χαίρω: ταῦτα τῇ φωνῇ μέν εἰϲιν ἐνεργητικά, καθὸ εἰϲ 0 λήγουϲιν, τῷ δὲ ϲημαινομένῳ παθητικά, πάθοϲ γὰρ ϲημοίνουϲιν δι’ 5 καὶ αὐτοπαθῆ καλοῦνται, ἔπειδὴ οἶκοθεν ἔχουϲι τὸ πfθοϲ. ergo ita interpretatur Ϲhoer appeiationem ut sigmifScet verbδa, quae iam ipsa (iam in activo genere) passionem denotent st sic potius videtur nomen intellegendum esse, ut signifcet es, quorum sobiecta ipsa patimtnr. vide 288,14 et 21: αὐτοπάθειαν ϲημαίνει, εἰ 278, 16. similiter αὐτοπαθήϲ et αὐτοπά- θεια nominibus utitur Ap., ubi de pronominibδus refenivis loquitυr, quorum per- sonae ipsae pstinntur, velat147, 21. 175.12. 179,15. 6 αὐτοτελείᾳ et ~ αὐτο- τελέϲιν. haec nomina de vαrbis eis, quae nos absoluta vocamus, dicuntur, quta non indigent casu obliquo, sed per se perfecta sunt. cr 116, 11, nbi ῥήματα. ἐλλείπῃ opponuntur. Stoici similiter mmuntiata αὐτοτελῆ et ἐλλιrῆ inter se opponuerunt, vide Diog.Laert.VD q 63.

779. Ans. emir., msca. scs. is ABb. 1 δέε] δὲ B (προκατηλεγμενα M. εὐεαν B β Β ~ἰτιάϲειε B β 6 τὸ παθοϲ hlig, τοῦ πάθουϲ codd. εἰ edd. q fostasse post αὐτοτελείᾳ intercidit τοῦ ῥήματοϲ (ἀενδοίαϲτον ῦ, ανενδυαϲτον ξ. qua voce inc. fol 74r), ἀνενδοίαϲτα Βb β 7 τῷ] τὸ A |8 ft γε μὴν παρά- εϲιϲ HΙεbode, ου γε μήν η παραθεϲιϲ A, ο6 γε μὴν παρ. Ϲ, ε γε μὴν ππαρ. Β. iebοᾶί coniectnram tortus in interpretatSone secutus est ao b recepit 9 πάντωϲ om CB

780. 282 b

781. Asαvν. β 156. At non quasi per im (cont a naturam) ft, εἰ etiam non- nulla rsnsitiva verbδa sine obliqnο casu usu1pantur. etenim afectionem vel acfio- nem tentum subiecti indicantes loquimar φιλεῖ vel ἀναγινώϲκει οὕτοϲ. item οὕτοϲ τύπτει sἰne accnsativο recte se habδet, sicat etiam vetantes loqui sοlemns μὴ τύπτε. aque appsxet huiusmodi verba, si cum casu οbliquο construuontn , n pasnivum gmmus fecti posse non posse, si absolute ponuntur, ηuia ita i aequalis sunt verbis intransitivis.

782. rssxκ. sτ Ans. exse. 1 ἔλαττον ἢ κατηγορήματα. cr Ammonii in Axistot. περὶ ἑρμηνείαϲ comment. 105 a12 Βr. 44, 33 Βusse, ubi Stoicorum doctrina syn- acfica efplanatur: ἄν μὲν τὸ τοῦ ὀνόματοϲ κατηγορούμενον δέηται προϲθήκηϲ πτώϲεωϲ ὀνόματόϲ τινοϲ πρὸϲ τὸ ποιῆϲαι ἀπόφανϲιν, ἔλαττον ἢ κατηγόρημα λέγε- ται, ὡϲ ἔχει τὸ φιλεῖ καί τὸ εὐνοεῖ, οἶον Πλάτων φίλε. τούτῳ γὰρ προϲτεθὲν τὸ τίνα, οἶον Δίωνα, ποιεῖ ὡριϲμένην ἀπόφανϲιν τν ΤΠλάτων Δίωνα φιλεῖ ad κατηγορήματοϲ nomen vide praeterea 43, 16 hnins sd. cum Adn exeg. - Β μὴ πάντωϲ equaquam. vide Adn. ex. ad 53, 20 hnins ed. - Β-p 404, θ vide Hermanni Mueler de generibous verbi dissertationem 27. - 3 8 Pyee. XVI β 136 270, 23 B.: etiam traneca (icet aδsdute prcerre, cum maxime aliquan emi passonem ipso actκ sgncant, ut asc amat, idle lκget. - Β βίαιον. cfr 327,28. 334, 3. de pron. 89, Β. - 8-10 Prisc. ibid. 271,6B.: et rursus eadem cem cαsibμs fronetpe: amo clemesttαm, nge0 πsertαm. - 8 β err 296, 24-297,1. - 8 ἐξεργαϲτικώτερον. cr 312, 9.

783. Ans. cmv., mscm. scs. 1m A Bb. I ελαττον η κατηγορήματα A (non ἐλατέον η ϲ, ut legitux in Βekkeri adn.) et in ng A , ἐλάττονα κατηγορήματα sine ί ϹRb. in optimi codicis lectione ὲλαττον non declinatur, sicut πλέον et ἔλαττον ente numerorum nomas. cfr eliam περὶ τῆϲ τῶν ῥημάτων ϲυντἀξεωϲ κατὰ τοῶϲ παλαιούϲ(C.Lascsrisopusculum)An.Hachm.H 313,10: τὰ μὲν αὐτοτελῆ καλεται κατηγορικά· τὰ δὲ μὴ ὄντα αὐτοτελῆ λάτον ἢ κατηγορικά | 2 καταγινομένων om A , add A μὴ om CB πάντων Ϲ, vocem om B 3 κα om CB 4 ἐπέχειν] ν om A. , add A β Βλ μηνύει A. Γ 7 post πραγμα in A. ουτοϲ legitur. sed inductum β 8 εξεργαϲτικοτερον A. , corr A ουτωϲ A. Ἀλκ ῖον αλκεων A, τὰ Ἀλκαίου CΒb. e~ 297,1 1 post ΑἈἈλκαίου add κε Bb μηρὸν] μρου codd. et edd. eft 297,1 1 10-11 κᾶὶ ACBb ῇ 11 εόπτειν A. Ϲ. τύπτει Bb ente τῶν add ἐε B ταὸτὸ B 12 prius οὕτοϲ] ουτωϲ A. ψοφεῖ] ψόφον ποιὲ A Ϲ, quod interpretandi cansa adscriptum erat ad genuinam lectionem, quae restituta legitur in Bb

784. De tranaitiverum verborum in passivum mutation.

785. 280 s

786. 283 b

787. Ιam recensenda sunt verba qua accusativum aut genetivun aut dativum poseunt.

788. c. XXXII.

789. Aaovκ. β 1ὲ7, ln universum dici licet, quaecumque verba cum nomina- tivo construuntur neque obliquum fagtant, passivis formis carere, obliquum vero fagitantia etiam in passivum genus fecti additis genetivο et ὑπό praepositione. qua constructione sola paesium verbum utitur, cum activum genetivοs nudos vel dativοs vel accnsafivοs adiunctοs babeat.

790. Asovν. β 1838. Haec quae exposuimus sufhcimt eis qui nihil accipere cupiuntnisisimpliciterusum traditum eis autem,quidiligentissime constructiones orationis persequuntur, restet ut inquirent, quaenam vειbδs cum genetivο aut dativo aut accusativo iungantur et qnae habeat usus singulorum casuum caonas.

791. τxsτκ. er Ans. sxao. 7 - 12 Prisc. XVII S 187 271, 7 E: qκae sero acu egen4 olιquts caaἔms, ea uec ppassisα habeant, u4 spiro, eleo . . . a4 quae coen coebus et franstise dicentur, ... habent et passiea, u4 μerio rχpofem, quen actum elle inferpretαndo, ln quen t, μαct eerδuum paseeum: μerior α te.

792. Ann. cmv., ninom. scs. im A Bb. 1 επαγορευϲει A. , corr A 4 τὸν λόγον b cum Sophiano, τῶν λόγων codd. B τὸ] τφ Bb καὶ] τῷ B 7 ϲυναρτο- μενα A. , corz A ψ Β ante οὐκ add κε B B 8 παντωϲ bis in A, sed semel uncis inclusam β 10 vἡν ἐνεργητικὴν add hlig μεταϲτήϲειεν A Ϲ quod ser- vazi potest inserto accusativo obiecti (ad ὄν conionctionis omissionem vide Adn ex. ad 64, 4 huius ed.), μεταϲχηματίϲεται h, μεταϲχηματιϲθήϲεται b cum 11 pro προθέϲεωϲ in A. legitur πρὸ et supra scriptum θ Γ δαίρομαι CB 12 - 13 αὕτη-ϲύνταξιϲ]rectiusHerodianus in excerptis eod. Βar.72 AῦII272,17 παθητκὰ μετὰ δοτικῆϲ ἢ μετὰ τῆϲ ὑπό προθέϲεωϲ μετὰ γενικῆϲ, οἰον τύπτομαί ϲοι τύπτομαι ὑπὸ ϲοῦ. sed noli dubitare quin Ap. tradita scripserit β 12 ἐϲτι μόνη B 13 ἐϲτιν om )B 18 -1B γενικη-δοτικη -αιτιατικη A, γεικῇ-- δοτικῇ -αίτιατικῇ Bbδ. sed in adn. Βekker fortasse nominativos scribδendοs esse censet conlato 286, 25 16 δὲ b, δὲ AB τοῖϲ προαιρουμένοιϲ Ab, τῷ τοὺϲ προαιρουμένουϲ ΟB 17 λαμβάνειν CB

793. De verbis quae accusativum poscunt.

794. 281 s

795. 284 b

796. Aaovν. β 159. Prope omnes actiones quae a nominativo profciscuntur per- tinent ad accusativum. passivo autem genere si loquimar, ei qui passi sunt ii nominativum transeunt, contαa qui egerunt transeunt in genetivum cum ὑπὸ praepositione coniunctum. ac sive ad colpus sive ad animum attinet actio, una eademque consructione utimar. sed cnm moltiplices variaeque actiones sint, species quoqne vefborum plurimae eis respondent.

797. Aaovκ. ψ 1θ6. Hnumerantur abo Ap.verbaquae actionesadd corpusvelanimu

798. asτrm. er Ana. exso. 7 - 11 Priee. XVII e 189 271, 29 Β.: cetera ommια, nsi sin4 αcquietieα ee αequtperanttα vel superemnmmtα ee sub4ectα, a omtα- αso actum fronsitise ad Honines μαeemtα add nccωsatiεos comsfruuutur, cum etrα- qu4e supponatur persono tam agentis quam pαtemts, t doceo te, docet a te. nam ts, qul pαttur, t sgmdicαtoe pαseea troas er αccusοιeun, qul ad sc pεtιneὸa4, cum αc4euem proμereὸαfur verὸμm, t nomnαtieum αdtnctum paseeo, qui βn ipso serbo infeegιtur, etiam si nen αpeponotur, contra sero nomineficum agentis ia αblαtiesenm, u4 eradio fe, erudior a te. 16 ἀνθυπαγομένων. v. Adn. crit. 12 εἰρϲεται: quod feeitfort. in liba V paαtedeperdita. -16-p 466, 5 Prisc.l.l. 272.9 B. Pgrδorum alra ad corpus, ala ad animam,aea ad urrumqεe, αhα add extrinsecus αccdenta pertinent: ad coεpuε: lαpo te, (odeo, vulnero,

799. Anx. mr., msca. sca. m A Bb. 1 ἀκριβείαϲ] fol 74v A. Ao ng: περί τῶν τη γενική καί δοτική ϲυνταϲϲομενων καί τι τούτου τὸ σιτίον d 2 γεικὴν om 2 B καί του τὸ αιτιιον A. A supra add τι inter καί et του atque του inter του et τὸ 1 4 κἀπὶ A βb 1 γινόμεναι CB. Schoemann mavult ἐκγινόμεναι vel γινόμεναι sed ἐγγίνεϲθαι saepe nibil eliud signifcat quam feri, exsistere, ut 15, 28. 143,17. 180, 25 lϲχεδὸν om A. , add A ἕε CBb 9 παθόντων] παθῶν τῶν A 16 ἀνθυπαγομένων] ἀνθυπάγεϲθαι, quod apud Ap. modo responsionem, oppositionem, modo embstitutionem signifcat, hic in- teleginequit. fontasseἀνθυπαλλαϲϲομένωνscripsit: nam οἴ παθόντεϲetοίδράϲαντεϲ ita permutanturin passivaconsructione, ut illi in nominativum, hi in casum obli - quum anseant τε] δὲ CB β 11 καὶ om CBb 12 post τί add δὲ CBb post ὁπό add προθέϲεωϲ CB ἐν τοϲ om CB 13 ϲωματικῶϲ] posterius ω in ras A 14 κᾶπεὶ A3CB b 16 ἐνεργητικῶν B ϲωματικωϲ A ng 1 1 ριϲϲω A. , corr A2

800. attinentes signifegmt. in altero genere distinguuntur verba msedicendi, lau- dandi, fallendi, quaerendi, dominandi, venerandi, opinandi.

801. sordido ad ansmam erudio, doceo, insti( uo, mοππeo, consulo, suadeo aduErsmque: lαedo,o ~edo,moveo, noceo, mαledico,ὅenedico, proeideο. Theod. ~axa, quem ipso Apollonio usum esse constat, sed non melioris notae codice (hlig Em. p6), lnrod.gramm.Βib.lV 507 ed. ΒasiL.1538: ἐπ ϲωματκὴν διαθέον ἀναφέρεται, οἶον γυμνάζω νικῶ νίπτω πλήττω φθείρω δύω δεϲμῶ βρέχω βιάζομαι τρίβω κρατῶ κείρω θερίζω καίω . . . ἐπ ψυχὴν τε καὶ θοϲ φιλῶ ἀγαπῶ ϲτέργω δικαιῶ ἀδικῶ βλάπτω ὦφελῶ ὑβρίζω ἀνιῶ λοιδορῶ. Const.Lascais, qui in extrema praefatione libri secundi Epitomae: νῦν δὲ πρῶτον, inquit, περὶ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ τῶν ῥημάτων καὶ τῆϲ γενικῆϲ αὐτῶν ϲυντά- ξεωϲ κατὰ τὸν δεινὸν Ἀπολλώνιον λέγωμεν, statim subicit haec (p 120 ed. Ald 1557): Τῶν ῥημάτων τὰ εἰϲ ϲωματικὴν διάθεϲιν ἀναφερόμενα αἰτιατικῇ υντάαϲεται, οἶον γυμνάζω τρίβω χαλῶ νίπτω ἕλκω βιάζομαι βρέχω τύπτω λύω δεϲμεύω πλήττω φονεύω καίω φλέγω θερίζω ζημιῶ βλάπτω, ὅπερ ψυχῇ καὶ ϲώματι κοινόν. Ἕτι τὰ εἰϲ ψυχικὴν καὶ ἠθικὴν διάθεϲιν· φιλῶ ἀγαπῶ ϲτέργω δικαιῶ ἀδικῶ ὦφελῶ ὑβρίζω ἀνιῶ λυπῶ λοιδορῶ κακολογῶ.

802. rssrrm. er Ans. exso. 4 καὶ διὰ χειρῶν καὶ ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ. hie patet διάθεϲιϲ nomem non passivam, sed activam vim bebere, signifcare actionem eius qui ulium atSeit. eft Sλa V 6. 5 7 Psc.l. l. § 141 272.19: et sent aha ladαtiεa sel vituperatica, ut cano, praedico, laudo, celebro, αmpliico, vitupero, culpo, repreheuιdo, incuso, accuso, tnsimulo, succenseo. ~axal. L: ἔτι ἐπιδεικτικά, ἐπαινῶ ἐγκωμιάζω ὑμνῶ dδω εὐλέγω. Lanc. l. l. ~γ τὰ ἔπιδεικτικά, ἔτ’ ἐγκωμιαϲτικὰ καλούμενα· ὑμνῶ ἐπαινῶ ἐγκωμιάζω εὐφημίζω μεγαλύνω Sδω μέλπω δοξάζω εὐλέγω. 6—7 ἀφ’ οὲ-κλέρϲ non inutile additamentum est, sed adiectum ad κλείω,ne cogitetu claudendi verbum. - 7 ad διακρουϲτικῶν supplendum ῥημάτων atque οὕτωϲ ἔχει: etiam esrborum μa leeιέ λaec ratio est, ut saepius οὕτωϲ ἔχει cogitando addendam est ad ἔπί praepositionem et genetivοm. eft HSehneideri comm. 12 exa. -- 7-p 407,1 Pzsc.l.l.§ 142 272.25 E.: sunt aia eecptva, ut allo,decipιo,

803. Ans. cur., mscs. scs. 1s ACBb. 1 ξύω om B ϲμῶ] ἰϲμῶ B 2 pro λούω exhibent λύω, atque λύω post δεϲμεύω om B 3 καθίζω A, om CΒb. Apollonium in componendis exemplis non diligenter rationem habouisse sensus vοcsbulorum constat sed καθίζω verbum inter tot verba nocendi eum posuisse tamen dissimile veri est. HSehneider l 40 proposuit κακίζω. st κακὕειν idem quod maledicere volet itaque non est verbδum ϲωματικῆϲ διαθέϲεωϲ, ut κακόω. Hilgsrd scite ci. καπνίζω, quod post καίω εἰ φλέγω aptissimum videtur θερίζω, quod etissm aa et Lascaris habδent, om A. ζημιῶ] ζη in ras A . A in ng: ϲωματκωϲ καί ψυχικωϲ i 4 ψυχικῆϲ] ψυχῆϲ Β 4-BB καθὸ -λυπῶ tolerari possunt, εἰ ad ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ tsntnm refermntnr. καὶ εmte τὸ λοιδορῶ om. CB 1 6 ϲε post ὑμνῶ om B ψ 7 etiam A 1ng habet ἐε τῶν διακρουϲτικῶν

804. 285 b

805. 282 s

806. elado, induco, illicio pellicio. Gaza l. l.: διακρουϲτικά πλανῶ ἐξαπατῶ φενακίζω κλέπτω παραλογίζομαι. Lasc. l. l.. Ἔτι τὰ διακρουϲτικά· κλέπτω πλανῶ παραλογίζομαι ϲοφίζομαι ἐξαπατῶ φενακίζω παίζω περιγελῶ.

807. rssrιm. sτ μns. exso. 2 - 8 Prsc. l.l. § 146 274, 7 Β.: desideraiεa sel ia- qusttiεα uccusαtιeo socιaatur quaero te, similer iaaeeuto, reperio, expecto, desidero, ὀρperiοr, scrutor, aequor et sector . . . et quae per obtinenαm, ie est κατ’ἔπικράτειαν, dcsntur: haδeo, pοsstdeo,teneo,conπttneο, sustyneo, nereo, custodio, tueor, tutor, de cado, prohiδeo, arceo, impedio, sm - plico, so( eo, orco, supero, domito, subicio, deicio. Θaxa l. L: ζητητικά· ἐξετάζω ἀνακρίνω ἐρωτῶ ἐρευνῶ εὑρίϲκω . . .ἐπικρατητικά· ἔχω φυλάϲϲω ἀναγκάζω εἴργω ἐλαύνω νικῶ. Lanc. l. l. Ἕτι τὰ ἀνακριτικὰ καὶ ἔρωτημα- τικὰ καὶ ζητητικά, οἶον ἐξετάζω ἀνακρίνω ἐρευνῶ ἐρωτῶ ἔρομαι εὑρίϲκω. . Ἕει τὰ ἐπικρατητικά· ἔχω φυλάϲϲω τηρῶ κρατῶ ἀναγκάζω εἶργω ἐλαύνω νικῶ. 8 5 Priae.l.l. 1 145 274, 3 EL : αequperana lκctor tibi,sermo- cinor, certo, lοquοr,αdtercor, iuasideo tibi. BB ἐκθηϲόμεθα: 228,θseqq. - 6-p 408, 1 Pree. XVI5 § 147 p274.16 Β.:adioratica quoqκe:colo te, λoaoro, adoro, eruὅeo, adulor. Gana .L.: ἔτι εἰ ϲεnπτικά, τιμῶ, ϲέβω, πρεϲβεύω, προϲκυνῶ, κολακεύω, αἰδοῦμαι. Lascaris l. l.: ἔτι τὰ ϲεπτκά, τιμῶ, ϲέβομαι, προϲκυν ῶ, προϲβοῶ, κολακεύω, θωπεύω, αἰδοῦμαι,αἰϲχύ - νομαί, ἅζομαι. 7 - 8 ϲέβομοί ϲε-ϲέβομαι. vide Adnot. crificam.

808. Ans. emr., usca. sca. im A CBb. 2 κατ’ ἀπόϲταϲιν bo, καθυποϲταϲιν A, ἀπό- ϲταϲιν sine κατ’ CB. optimi codicis scipturae causa videtur in subsequenti ὑποκειμένων posita esse, nisi forte καθ’ ὑπόϲταϲιν refnendum et locus ita smgm- dus est: ὅϲα μὴ καθ’ ὑπόϲταϲιν. AE ng repetivit καὶ ὀϲα καθ υποϲταϲιν τῶν ὑποκειμένων 2 ξ ωϲ-επικρατεια in 1ss A. ~, ευρι tantum abo A scriptum est Β καὶ ὀϲα ἐν επικρατεια A ng 1 ante παλαίω add κα CB β 5 5ν] fol 7er A. ἐκθήϲομεν B |θ γενόμενον CB A ng καὶ αἰ ϲεπτιικωτερον παραλαμβανομεναι ϲυνταξειϲ ϲεπτικοτερον Ἐϲ , corn A 7 post ϲέβομαί ϲε add τιμῶ ϲε C, ante ϲέβομαί ϲε idem add Bb (eft ~axam et Lanc. in Testi- moniis) neutro loco abo Apollonio scriptum videtuα, nec magis ϲέβομαί ϲε eins menni debδeri. verba πολλῶν - Β ϲέβομαι indicant qnamobδrem dixerit αἰ ϲεπτικώ- τερον παραλ. ϲυντ. sequnntur exempla eorum, quae ϲέβομαι verbo comprehen- duntur l ἀποφάϲειϲ] ἀποφάνϲειϲ b. in A prius α debetur A , quid A scripserit non liquet post parva rasura pro φ A’ scripserat τ, sed ipsa m. pr. cor- rexit in φ post φ iterum parva rastra alterum quoque α correcturae debδetnr, sed corr A ~uttentag putat υποταϲειϲ scripum fuisse. Sylburg: aad scio aa eerier lectio et πολλαὶ γὰρ ἀποφάνϲειϲ θρηϲκειῶν |8 περιλιπτικον A. , corr Α προϲκυνῶ] προϲβοῶ Β, quod iuxta προϲκυνῶ habet Lanc.

809. De verbis celuntatis.

810. Aanvκ. β 161. Htiam verbοa voluntatis iunguntur cum accusaivo earum personarum, quarum indigent [quippe quas upsa πe indieeat], si actio trmsit a prima ad secundam vel tertiam le. g. βούλομαί ϲε γράφειν vel β. αὐτὸν γράφειν, au4 a5 secede ad primam ve fortiam, aut ab tertia ad secundam vel primam. βούλομαι φιλολογεῖν enim et similia non postulant accusativum pronominis, quo personae sffcientis et eins qui affcitur distinguantur, quia hic eadem persons εἰ sfθcit et affcitur. nam plena hninmodi enuntiatorum forma erat βούλομαι ἔμαυτὸν πλουτεῖν, id est afθciοr desiderio divitiarum.)

811. rssxm.sr Ans. exso. 1- 2 ad ὅϲαι mente supylendum ἐνέργειαι vεlἐνεργειῶν ἀποφάϲειϲ. ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ pendet ex ὅϲαι: qu4o4 αctenes eius gemεrs, qnod αὸ anima procEcitur, eontaentmr adque oeutome. sd ἐπί τι subaudiendum (nisi adiciendum) πρόϲωπον conl. lin. Β. ad totum autem enuntiatum relativum, si- cut ad ὁμοίωϲ καὶ αἰ ϲεπτκ. παραλ. ϲυντdξειϲ, ex antecedenfibus cogitando addi dεbεt αἰτιατικ ϲυμφέρονται. - 1 ξ Prisc.l.l. 274,17 HL.: suseectiea eἅem sel epiaativat: suspίcοr, optor, arδifror, existimo, seor. Θara l. l.: ἔτι εἰ ὑπονοητικὰ καὶ δοξαϲτικὰ γνωϲτικά, νοῶ, κρίνω, οἴδα, οἶομαι, ὑφορῶμαι. Lanc. l. l.: ἔτι τὰ ἐπινοητικὰ καὶ δοξαϲτικὰ καὶ γνωϲτικά, οἴομαι καὶ οἴμαι, ὑπολαμβάνω, ὑφορῶμαι, δοξάζω, νομίζω. 4- 10 Prisc. ibid.p274,23Β.: Polsntatem quoque stgmcantiα accusαtiεo cemuumguntur cum iafseo atriuz εerbd volo te currere, eimiiter studeo, propero, cupίo, af ecto, estimo. Θara l.l. ἔτι εἰ προαιρετικά βούλομαι, προαιροῦμαι, ἐθέλω. Apud Lanc. deest haec classis. - ἂ- 6 ὦν - ἔλλειπ. e 8 eb δέεται - ἀντωνυμίαϲ: me fαgtant λαec emftα4α, u4 ad verδμm εolunfatas et intieum aedat εfiam pεememnen, quod detinguat personas efHcεntis et affecti.

812. Ans. cur., masos. scs. 1m ACBb. 1- 2 ὅϲα et ϲυντείνοντα CB || 1 υπονοια A atque etiam A ng: καί οϲαι ἐν υπονοια ψυχικηϲ διαθεϲεωϲ, CΒb ἐuινοίᾳῳ (vide Prisc., Gazam, Lanc. in Testim.) β 2 post ὑπολαμβάνω add ιε C 4 AP ng καί τα προαιρετικα τῶν ῥημάτων ἔr b cum Sopbismo, ἐπεὶ codices πρόϲωπα hlig probantibus Schoemanno εἰ Eayserc, ῥήματα codd. εἰ edd. . ante ὡν add καί A, sed ipsa pr. m. induxit 6 ἐλνειπ A, ἔλιππ CBb mle δεύτερον add γὲ CB5 Hekker in adn.: post εocem τρίτον excifese εi- dentur 5 ἐκ δευτέρου πρὸϲ πρῶτον καὶ δεύτερον vοlebst καὶ τρίτον]. ac iem Rlebode adnotavit: ϲωϲ λείπει 5 ἔκ δευτέρου πρὸϲ τὸ πρῶτον καὶ τρίτον. at Θka L 5 recte emmset haec ab Apollonio ipso omitti potuisse 1 7 εἰ in res A 8 τὰ om CB 8 προϲδιαϲτελλούϲηϲ CΒb, προδιαϲτελλουϲηϲ A. vide Adn. ex. . 10 ππεί-ϲυντάξεωϲ om Ϲ ἐν αὐτοπαθείᾳ] αὐτοπάθειαν B

813. 286 b

814. 283 s

815. Aaovκ. β 1θ2. uandocumque autem ad alteram personam transit volun- tas, ψlane necesse est pronomen adici: βούλομαί ϲε γράφειν. quod si non ft, infnitivus rmrsus (ut sn βούλομαι φιλολογεῖν] coibit cum verbo volontatis et de eadem persona praedicabitm, accedente pronomine refezivο, si verbum infnitivi trmsitivum est, e. g. βούλομαι ἐμαυτὸν γυμνάζειν vel δέρειν, non accedente pro- nomine, si verbum infθnitivi intransitivum, absolutum est, e. g βούλομαι πλουτεν vel περιπατεῖν. nam hic ἐμαυτόν adici licet quidem, sed non necesse est. in illia igitur exemplis (βούλομαι ἔμαυτὸν γυμνάζειν, δέρειν) fagitatur pronomen ἐμυτόν (ut requiritur simplex pronomen in βούλομαι βλάπτειν ad signifcandam eam personam, cui quis nocere vult), contαa non fagitatur reθexivum in βούλομαι περιπατεῖν.

816. rssrκ. xv Ans. exso. Β διαβιβαζομένοιϲ προϲώποιϲ. cvr 147, 7 et de pron ] 118, 21 ἐν διαβιβαϲμῷ. olibi actio διαβιβάζεϲθαι dicitur, ut 277,10. de pron. 44, 9. et de adv. 119,13 ἡ ἐνεργητικὴ διάβαϲιϲ διαβιβάζεται. θ ὡϲ qκasi. cfr 79.10. 99. 12.126,15. - 1 12 quocrca πλουτῶ non omniaιo agιta5at, ut dν- catur promomne αdiecto βούλομαι πλουτεῖν ἔμαυτόν, sed etiam sne promomine dic Hcet βούλ. πλουτεῖν. - 1ξ ϲυνάγεϲθαι ut 227, 5. efctεr, u4 poscamus ἐμαυτόν prenomen. 1B in parenthesi non licet eubaudire ἐπιζητοῦμεν τὴν ἐμαυτόν ἀντωνυμίαν, sed tantum ἔπιζ. ἀντωνυμίαν vel αἰτατικήν.

817. Anx. cmv., mscs. scs. im ACBb. 1- 2 βούλομαι ἐμαυτὸν περιπατεῖν om A. 2 διατίθεμεν A. 3 ~ν om Cb | γοῦν post Ἐν ponit B προϲώποιϲ om B β 4 ἐγγίνεϲθαι B 6 τῷ] τὸ A. |ὡϲ om CBb Β ϲυμπαραλαμβα- νομένηϲ] ομενηϲ A in ras ( ἔχει CB 11 fortasse ante πλουτῶ intercidit τὸ, e2 287.19. A ng πλουτῶ αδιαβιβαϲτον 1 11 12 Α ng βουλομαι πλουτεῖν χωρίϲ τηϲ αντωνυμιαϲ. Βllebode probaboilitex coniecit ente ἐμαυτόν intercidisse τὴν, quo recepto τὸ βούλομαι πλουτεῖν subiectum erit ἐπιζητήϲει verbοi. contαa si deest tticulus, pro smbiecto habendum est antecedens πλουτῶ 12β κἀr A Bh 13 post περιπατeν add ἐμαυτὸν B ἐκ] malimus ἔπὶ, sed etiam ἐκ intellegi potest: signifcat causam β 1B5 φιλεῖν] περιπατεῖν A. , corz A2

818. 287 b

819. 284 s

820. Aaαvκ. β 168, Portasse putaverit quispiam, non verbe vοlentatis cum accusativo iuncta esse, sed infθnitivοs. hoc inde apparere, quod ex βλάπτω ϲε fat praemisso θέλειν verbδo θέλω ϲε βλάπτειν, itidemque θέλω ἀκούειν Aιοvυϲου ex ἀκούω Διονυϲίου.

821. Aaovε. β 164. At hae nugae sunt. revera semper verbum voluntatis per- tinet ad acensativum [au4 pontum aut cogψtatum, veut cogitatur ad βούλομαι πλουτεν aecssαtieus promomtats prmae persomαe. accedit autem elam aler casus οbδliquus, si infnitivοs est verbi fransitii. sin verbi inransitivi, solua accusativna a verbo voluntatis pendens ponitur. - prioris generis exempla sunt

822. rssrx er μns. sxao. B τι. cfrpag.seq. lin.1 et 243, 16. 312, 22 et 28. - 6 ὡϲ τὸ-φερόμενον. vide Adn, crit - δι’ 5 καὶ ἕνεκα τούτου. cr 146, 8 387, 14. de adv. 129, 25 δι’ 5 καὶ δοκε μοι διὰ τοῦτο. 7 γενικὴν ϲύνταξιν. vide Adn. crit.

823. Ans. emr., msca. scs. is A CΒb. 1 τιϲ οἰήϲεται b, τιϲ οιηϲει A’, ποιήϲεται ine τιϲ AΒ. δ’ οἴϲεταί τιϲ Soph. 1 ante τὰ add καὶ CB 1 2 e CBb st ente ἐπὶ add τφ B 4 θέλω ϲε γράφειν] fol 75v A 1 B μὴ τῶν] η τῶν A in ras i 6 5ϲ τὸ-φερόμενον] Βllebode coniecit post ἀκούειν addendum esse οὐκ ἐπιζητεῖ αἰτιατικὴν, Potus pro ὡϲ τὸ vοlnit scribi καmὶ τὸ, AHutmann ita. locum sanandum esse opinatuα, ut post φερόμενον adiciantur: τἡν γενικὴν (υμ- παραλαμβάνει, ὡϲ τὴν αἰτιατικὴν τὸ βλάπτειν ἐπ’ αἰτιατικὴν φερόμενον. Lebrc ὡϲ τὸ in ἔϲτι τι mutari iussit conlato 287, 9. propius accedit ad traditam scripturam nec minus aptum est ἔϲτω ἀκούειν. cr ad imperativum supra lin. B et 243, 16. 312, 22 et 23. res etam hinc probabitur: sumamus ἀκούειν εεrὅm, quod cum geaetiεo ιuagtur 1 7 5ιονυϲίου] ου ex ον factum resur5 fn B, διονύϲιον γενικὴν] HScbneider comm. 1345 γενικῆϲ fagitst: nam γενικὴ ϲύνταξιϲ esset cousrructto generαhis. at vide 283, 7 9 et 316, 19 nbi γενικὴ, δοτική, αἰτιατική, εὐθέα respondent nostris gmmetiescλ, datieecλ, aEsaαtese, omineteseλ 7-8 γοῦ τὸ] τουτο in A rasura factum ex τούτου 1 Β τοιοῦ- τον CB 16 ταϲϲόμενον CB β 11 ϲυνεϲτήκει A, ϲυνειϲτήκει Β, ϲυνεϲτήκῃ δ cum Porto. vide 189.12 188,11 163, 28 et Adn. crit. ad 97.10 hdius ed. pro του indefnito srticnlom exhibent edd. B 12 ἐyει B |μόνq αἰττατκῇ Β 13 oῦν om A b, add AB ἀιονυϲίου] ου ex ον rasura factum est in A. | 14 ἤ γε] εἰ γε A post γενική parva ras in A | posterius ἡ om B, τοῦ om b

824. De ceteris verbis quae accusatirum poacunt.

825. θέλωϲε ἀκούειν Διονυϲίου, θέλω ϲε χαρίζεϲθαι Διονυϲίῳ, θέλω ϲε βλάπτειν Διονύϲιον, nbi duo accusativi emergunt, alter ex θέλω pendens, ex infnitivo alter. - slterina generis exemplum est βούλομαί ϲε ζῆν, ubi casas ab inθnitivο pendens non desi- deratur, quia ζῆν intrennitivnm est.

826. Aaovκ. β 16B. Etiam verba inquirendi et interrogandi cum accneativο

827. rssrκ. er Ans. exso. 7 διελεξάμεθα: 243, 1seqq. -1ξ 14 Pec. XVI ὲ 149 275, 6 Β : eiseter ιnferrogatsaz interrogo te, rogo, stipulor. Θasa 1.IV 507 ed. Βαε. 1538 ἔτι εἰ ζητητικά ἐξετάζω, ἀνακρίνω, ἔρωτῶ, ἐρευνῶ, εδρίϲκω. Lascaris l. H 120 ed. Ald. 1557. ἔτι τὰ ἀνακριτικὰ καὶ ἐρωτηματικὰ καί ζητητκά, οἶον ἐξετάζω, ἀνακρίνω, ἐρευνῶ, ἐρωτῶ, ἔρο- μαι, εὑρίϲκω. cfr Testim. ad 407, 2-3 huioe ed.

828. Ans. εmr., usca. scs. is ABb. 1 ἀκούω B τιϲ A sed ϲ erasum, τὸ CB, quod Βllebode quoque mslnit. at vide Adn.exeg ad pag.antec.l. 3 β 2 - 3 προϲγενομένηϲ-χαρίζεϲθαι om A , add in ng A 3 καὶ om CBb |ante δοτικῆϲ add δὲ r5ϲ B 4 post χαρζεϲθαι add Διονυϲίῳ A 3CΒ δ) δq CBh ἀνακύnπτουϲιν] ante π parva rasura in A B 4-B εἰ-φέροιτο) εἰ om A Ϲ. post ρημα in A erasum παντωϲ est et posteaικην παντωϲ in ras scr. A. Dronkell p 602 eicienda censet εἰ καὶ-φέροιτο: cum Ap de dsοὸus αccusatcis iπ ac comstrsc- tμone modo locεtus est 285, seqq., hic pαucιs tantum serbis uitur: ἔνθεν-- ἀνακύπτουϲιν, ὡϲ ἔχει κϲτλ. -uod cero ad hoc exylicandem ln margue edyoemm erat: καὶ τὸ ῥῆμα ἐπ’ αἰτιατικὴν πάντωϲ φέροιτο, poe ἀνακύπτουϲιν receptzmm est, et u4 ineptiae nonnλd defereretur, inferpdlαtor ~ee odies E εἰ particulam ad- xit. At nec inepta haec repetitio est, praesertim apud ApcHoninm, qui saepe bis idem dicit, nec intellegi queat, unde otus sit optativus φέροιτο. ergo hic quoque, ut nonnusquam, in B habere videmur iustam cαrrectnram archetypi l post καὶ add A περί, sed erasum est ἀμφιβολίαϲ] μ ex ν fecit et φι in ras scr. A (A αντιβολιαϲ7) (διεξεθέμεθα B δὲ ἑτέρου] δευτέρου AΟBb 8 A ng πλουτῶ ππεριπατω ζῶ αδιαβιβαϲτα Γ θ αβιβαϲτον A. ,δία supra add A 10 ἡ προϲγενομένη Ab, προϲγίνεται A BB 11 A ng τα προαιρετκα ρηματα καί ὅϲα ἐπ’ ανακριϲεωϲ η eπ’ ερωτηϲεωϲ ἐπ’ αιττατικην φρερεται |1B λαμ- βάνεται B

829. 288 b

830. 285 s

831. iunguntur, ut ἐξετάζω, ἀνακρίνω. quocirca πεύθεϲθαι normae respondet, si cum accusativo construitur (velut γ 86 seq. ἄλλουϲ μὲν γὰρ πάνταϲ, ὅϲοι Τρωϲὶν πολέμιζον, πευθόμεθ’, ᾖχι ἕκαϲτοϲ ἀπώλετο et Λ 21 πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέοϲ, ubi secundum Homeri usum vim audiendi hebet verbum) nec tamen si cum genetivο de percontatione nstpatux in πυνθάνομαι ϲοῦ: demonstrant rem cetera verbδa intεrogandi,quae cum accusativοtsntum funguntur. item verba lamen-

832. τssrκ. xv μns. exse. 2 καταλλήλου καταλληλότητοϲ. - Β κατὰ τὴν μηρικὴν χρῆϲιν ad sequentia psctinet. vide scholia in iliadem ilico profermnds. itaque vnιgula, quem bd post χρῆϲιν habet, delenda erat. 4 ἠκούετο et 7 πεύθετο. Schol. Ven. A ad 21 (Ariston. 186 ξr): ἡ διπλῆ, ὅτι οὕτωϲ εἴρηκεν εἰϲ Κύπρον ἦκούετο, διὰ τὸ εἰϲ τόπον ἐκ τόπου διαγγέλλεϲθαι, ὅμοιον τῷ εϹκάν- δειαν δ’ ὅρα δῶκε3, sci 8 268, ubi schol. Ven. A (Ariston. 17e Pr.) haec habet: ἡ διπλῆ, ὅτι οθτωϲ εἶπεν ἀντὶ τοῦ εἰϲ Ϲκάνδειαν ἀπέϲτειλεν, ὡϲ ἐπεύθετο γὰρ Κύπρον δέ3 ἀντὶ τοῦ εἰϲ Κύπρον ἦκούετο διὰ τὸ διαγγέλλεϲθαι ἐκ τόπου εἰϲ τόπον. Schol.A ad Π 515 (Ariston. 267): εδύναϲαι δὲ ϲὲ πάντοϲ’ ἀκούεινs· ἡ διπλῆ, ὅτι οὕτωϲ εἴωθε λέγειν πάντοϲε ἀκούειν, εἰϲ πάντα τόπον ἀκούειν ἐπ τῶν ἐκ τόπου εἰϲ τόπον ἀφικνουμένων· ἐπεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέοϲ». εἰϲ Κύπρον ἦκούετο. Schol. A ad B 119 (Ariston. 60): ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πυθέϲθαι ἀντὶ τοῦ ἀκοῦϲαι τίθηϲιν, et ad 8 381 ubi πεπύθοιτ’ legitur (Ariston. 180): ἡ διπλῆ, ὅτι ἔπὶ τοῦ ἀκοῦϲαι ἀεὶ τάϲϲει τὴν λέξιν. z Lebrsii Arist. 147 3 148). - 5 Schol. Baάl. et Merc. in dyas. γ 87: πευθόμεθ’ οδαμεν οὐ γάρ ἐϲτιν ἀντὶ τοῦ ἐρωτῶμεν. - Β πρόκειται, prαeso est u3 documem um, αrggmmm- (us. e2r s1, 2. 0-p 413, 2 Prisc.XVD1 e150 275,18 E.: ~uaebra qκο- qee eerbα ad accusateum erufur, u4 lugeo te, ploro, lacrimo, plag,

833. Ans. omr, moses. scs. m ABb. 1 δ’ om A, add A 2 8 locum per- verse ite conatus est restituere Ahuttmann, οἱ ApoHonium dicentem faceret, πυθέϲθαι verbo, ubi audiendi vim hebet, gnetivum adiungi, ubi percontandi, aecnsativum. vide Argum. ( 2 πευεϲθαι A , πυθέϲθmι AC, πεύΕετo Βb. A ng πεύΕεϲθαι |ante καταλλήλου SSchoemann inseri vult τοῦ ἐπ’ αίτιατικὴν] ἐπὶ γενικὴν A Ϲ, quod correctum est in Bb β 8 ante κατὰ efrore in b ππτῶδϲιν additum τὸ ἀκούομεν add Lhlig, quod nisi ft, subsequens locus dysseae delmndns est |4 τκούετο] ηκουεντο A, κουε τὸ b. at asticuus molestus est, et ἠκούετο medio, quod ceteri codices exhibent, patrocinentur tria scholia in Testim. slata 1 Β5 πευθομεθα A. (8 ὅτε EIebode, Schoemsnn, Lehre, ὅτι codd. et edd. λαμβάνεται B 8 post φερομενη in A rasura unias litterae ’ 10 οἴκτου] οἶκτον codd. et edd., nisi ηuod Δὴ in ng scripsit τα επ οἴκτου παρα- λαμβανομενα. vide supra 287, 27. 284,18

834. 289 b

835. randi sccneativum habδent et vocativa, in quibus actionem petet ab nominativis in accusativum transire.

836. Aaovκ. β 1θ6, ~rba timendi quoque et fugiendi cum accusstivο iunguntur, quamquam actionem non sigmifcant. eam enim person8m, de qua pρraedi- cantnr, ipsam pati indicent ideoque etiam passivam fexionem recusmt. quibδns quod accusstii adiunguntur, id ita intelegendum est, ut cogitando sopψlestur διά praepositio, quae sliss quoque omittitur.

837. queror te. Θara l. L.: ἔτι εἰ οἰκτικά· ὀδύρομαι, κλαίω, θρηνῶ, οἰκτίζω, ἐλεῶ. Lanc. l. l. : ἔτι τὰ οἰκτικά· μύρομαι, ὀδύρομαι, κλαίω, θρηνῶ, γοῶ, οἰκτίζω, ἐλεῶ.

838. rzsτε. er Ans. exso. 1- 2 τὸ γὰρ-ϲημαίνει. dicit γάρ, quia hinc app8- ἀet, cuz fn enumerandis verbis lamentandi transitivis οἰμώζω praetermiserit. - 2—3 Pec. XVII ἐ 151 276,1 H : εocatiεa qκεque: εocote,imploro, claπo, omino, nκacuρo, 9neoco, accerso. Θaxa l. l.: ἔτι εἰ κλητικά· φωνῶ, ὀνο - μάζω, καλῶ. Lasc.l. l.: ἔτι τὰ κλητικά κλῶ, καλῶ, φωνῶ, προϲαγορεύω, ὀνομάζω. -- 5 - 7 Prisc. l. l. 276, 8: Βa qκoque notanda, qκae cam nullim e4gπfcεmt aem, sed mage sui possionem demonstrent, femen qεta αctivαm αἔemt vocem, αccusatteo eemiuuguntur, ut trepido, aorreo, ormido, et4o, κgίo, recuso, excuso simthiter metuo et timeo. Apud ~asam et Lanc. haec claenis deest. - Β ἐπιϲτάϲεωϲ, dehberatιosis. eft Adn. exeg. ad 209, 11 huius ed. - 15 cfr schol. A ad Μ 64 (Ariston. 215 Ht): ἡ διπλῆ, ὅτι λείπει ἡ διά, διὰ πεδίου. similes similium locorum Homericorum intorpretationes in Aristonici fragmentis enumerat Hriedlaendex p 26.

839. Ans. pur., msca scs. is AϹBb 1 γοᾶν] fol 7er A 2 ιλιϲιν A , corz q 3 κλγζω Ab, ἱλῶ CB. vide Lanc. in Testim. et EM se0,46. 513, 38 520,33 | γενομένη CB ἐκ]ἐπB τν om B ῃ 6 A ng τα αυτοπαθειαν ϲημαίνοντα 7 ἐμφατικὰ A Β, ἐμφαντικὰ Cb Β φεύγειν] τρέμειν CBb τρέμειν] φεόγειν CBb 1 8 γενέϲθαι CB 16 τῷ] τὸ AB 11 αrumque τὸ om B i 13 τῷ] τὸ A 1 13 ϲ] ὅε CBb β 18-14 A οττ ου μόνον usque ad λόγοι in ng repetit 14 λόγουϲ B τὸ] τῷ CB 15 πεδίοιο] posterius in ras A2

840. 286 s

841. rssrum. er Ans. sxxo. 2 e2r de adv. 199, 27 - 200, 16 ubi exponitor τώ ad- verbium otum esseexτό,adquod,quando cansslem vim habeat,οtΜ 9,mmntesup- plendam esse διά praepositionem (vide ESehneideri comm. 208 ad 200, 13 et. PM 73, 26). - 4 de adv. 200, 9: μεταλαμβανόμενον τὸ εθυϲε μάχη πεδίοιοα ἀπολαμβάνει τὴν διά, i. e. st nterpretamur hunc εersmm, gεneεus accip6 pprαe- peeetieaem. et schol. A. ad ζ 2 (Ariston. 116 Pr ). ἡ διπλ5ῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, Ἴν’ ῇ διὰ πεδίου. 5- 6 PM 778. 22: πολλαὶ λέξειϲ ἐλλείπονται προθέϲεων· οἰον τρέμω ϲε ἀντὶ τοῦ διὰ ϲέ. A0 3IΙ ~κ νῶν Ἡρωδιανοῦ 272.19: τὸ φεύγω ϲε καὶ φοβοῦμαί ϲε, καὶ μὴ ὄντα δραϲτήρια, ὁμοίωϲ μετὰ αἰτιατικῆϲ ϲυντάϲϲεται· νοεται δὲ ἐν τούτοιϲ ἡ διά πρόθεϲιϲ· οον φεύγω διὰ ϲέ καὶ φοβοῦμαι διὰ ϲέ, Φϲ αἰτίου ὄντοϲ ἔκείνου ὅν φεύγειϲ. quae conferenda sunt cum loco quodam eins commentationis, quam rimus Aldus in Thesaα o Ϲamucopiae edidit sic in- scriptam Αἰλίου ιουϲίου περὶ ἀκλίτων ῥημάτων, posremns Hilgard in pror. Θymnasii Βeidelbergensis s. 1887 27 seqq. hoc titudlo praemisso, quem Βsrleia- nns 5656 praebet: Πcρὶ ἀκλίτων ῥημάτων Αἰλίου Ἡρωδιανοῦ. in huius commen- tationis exitu 30, 30 Β. legitur: καὶ τὸ τρέμω δὲ καὶ φρίϲϲω καὶ φεύγω οὐκ ἔχει παθητικά, καίτοι γε δοκεῖ αἰτιατικῇ ϲυντάϲϲεϲθαι, φεύγω ϲε, φρίϲϲω ϲε, τρέμω ϲε καὶ τὰ ὅμοια. οὐκ ἔχει δὲ οὕτωϲ· οὐ γὰρ ὅν τρόπον ἐν τῷ τύπτω ϲε αἰτιατκὴ ἡ τυπτομένη, οὕτω καὶ ἐν τῷ φρίϲϲω ϲε· ἔϲτιν οὖν ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυντόξει ἡ διά πρόθεϲιϲ, φρίϲϲω διὰ ϲέ καὶ τὰ ὅμοια. ad quem locum iam Sophiεnns reminit his verbis in ng m ad τρέμω ϲε ascriptis: αἰλιοϲ διονύϲιοϲ περὶ ἀκλίτων ῥημάτων.

842. ~na. carr., mscs. sca. 1s A CBb. 1 τὴν διὰ πρόθεϲιν O B. er ad λείπειν verbi constructionem, quam A. exhibet, e. g. 5, 23. 72, 20.143, 5 2 τὁ] τω A, τῷ CΒ, quam crruptelam etiam εliquot liudis codices praebδent (vide Ludsichii adnot.), sed de adv. 200, 5 accusativum habet A attinetqne ad accusativum ex- positio Apolloni. Sylburg repetivit Aldinae lecfionem, quae in B quoque in- venitur, τῷ καὶ οὖτοι π. χρ., haec adnotans: coεruptκs edetur locus para ra- 4ectιene prtim omiseome; restituto falia qu4esptαm ert poles: ἀλλὰ καὶ ϲυνήθαϲ λόγουϲ λείπειν φαμέν, ὡϲ τὸ καροῦται πολὺν χρόνον τοῦ ἐντελοῦϲ ὄντοϲ καροῦται ἐπὶ πολ. χρ., καθάπερ καὶ τὸ εὸρμήϲει πεδίοιο3 καὶ τὸ εδιίθυϲε μάχη πεδίοιο3 λείπει τῇ διά προθέϲει, ut prius exemplum att e communi ser- mome, posteriora duo e poέei. sciteqne sic locum restitutum esse censet AΒntt- msnn. at corruptela posita est in subsequentibus. legitur enim in omnibδus codd. et edd. exitus verticuli secυndi libri ζ (πολλὰ δ’ dρ’ ἔνθα καί ενe’ Βeυκε μάχη πεδίοιο) ita depravatus: διίθυϲε μάχη πεδίοιο, nisi quod in A habemus ra- suram parvam inter διιθυϲε verbi prius et alterum ι, qua5 quin ab A facta sit, dubitari nequit, quis subo ι ι eo quo illa manus utebδatux atramento hyphen pictum est. hinc profecti lin. Β post ὄι addidimus ὰ τό. cfr verba epiruhema- tici in ~estim. exscripta B τῇ διά videtur non ab Apollonio scriptum, sed fortasse adnotamentum esse quod ex mcrgine irrepsit. sin Apcllonismum est, πfλιν certe adici debet δέε] δὲ , om B 6 ng ὅτι του φευγω(ε καί τρέμω ϲε η ἐν πλήρει γινομενη ϲυνταξιϲ ἐϲτιν ουτωϲ φεύγω δία ϲέ τρέμω δία ϲέ κἀπ A2CBb

843. 290 b

844. velat ἐτρύνω item quae precafionem signifcant, ut γουνοῦμαι et ἐρωτῶ, quamdo hoc, sicut hodie apud nos, precandi vim habet, et λιτανεύω et ἱκνοῦμαι. sed δέομαι εἰ afa constructione et notione elia utitur: etenim δέομαί ϲου idem valet quod auxlii tui indigeo.

845. Axαvκ. β 1θ8. Ϲenaructiones, qdbus accusativus cum verbo iungtur, mopere variae sunt nec nisi hac re consentiunt, quod a persona, quae nomi- nstivο easn vel dicitnr vel cogitatur, 8ficitur altera. sufSciunt autem , quae modo composuimus, ad intellegendum ceterormm huiusmodi verborum usum.

846. rxsεκ. z μns. exam. ὑnποπαραίτηϲιϲ excusαtο, ut 145, 27. 332, 25. - 3—4 Pec. 2VIIῦ §152 276.15 EL: λcrta iva qκοquue accusatieεm ascscunt: excito, incito,λortor, moneo,αgito,stimulo. Gaza l. l.: ἔτι εἰ προτρεπτικά· παρακαλῶ, ἐρεθίζω, προτρέπω, παρορμῶ, παροξύνω. Lanc. l. L: ἔτ τὰ προτρεπτικά,ετεπαρορμητικάοἶον παρακαλῶ,ἐρεθίζω,προτρέπω,παρορμμ ῶ, παροξύνω. 4 12 P~isc.l. l. 276, 16: precatiea eMam accssaeo eengεntur: oro, obsecro, οbfestor, quaeso, litor, precor, supplico. ~ara l. L.: ἔτι εἰ ἱκετευτικά· ἀντιβολῶ, ἱκετεύω, ἐκλιπαρῶ, λιτανεύω, ἐρωτῶ ἐν ἱϲῳ τῷ παρακαλῶ, γουνοθμαι. Lssc. l. l.: ἔτι τὰ ἱκετικά λιτανεύω, ἱκετεύω, ἐκλιπαρῶ, ἀντιβολῶ. - θ ἐρωτῶ ϲε παρακαλῶ ϲε, ult saepius in Mοvο Testamento et Alexandrina intopretatione ἴeteris. - 13 προείρηται: 283,19. 284, 6.

847. Ans. mr , mιscs. scs. m ABb. 1 παραίτηϲιϲ hd ) ξ A ng καί οϲα παρορμητικα 1 4 ικετιαν A , corr A. AP ng οϲα ἱκετείαν ϲημαίνει 1 6 Α ng ερωτω ϲε ἐν ιϲω τω παρακαλῶ ϲε. τήν ἱκόμην φεύγων αντι του ικετευϲα postλιτανεύω add ἱκνοῦμαι δ cum Porto 8 γ92 τούνεκα νῦν τὰ ϲὰ γούναθ’ίκά- νομαι, αἴ ε ἐθέλῃϲθα, et η 147 : ϲόν τε πόον ϲά τε γούναθ’ ίκάνω πολλὰ μογήϲαϲ, Ap. memoriae lapan confudit Portus pulait confusionem librario deberi atque urumque versum restituendum esse 1 11 τοιαύτηϲ] αὐτϲ Βb et A, qui in ng adscripsit: τὸ δὲ δέσμαι ϲου ου κατα τηϲ αυτηϲ εννοιαϲ παραλαμβανεται ϲήμαινον τηϲ ϲήϲ βοηθείαϲ λείπομαι 1 12 τοιοθτo] ν add B supra λείπομαι signum. posuit A, quo repetito in ng adiecit γρ. δέσμαι

848. De diversis cructionibus verborum sensuum.

849. Aaovν. β 1θ9. Portasse videbuntur aequabilitate carere constructiones verborum sensuum. nam αἰϲθάνεϲθαι et ea, quibοns huius nofiomis species sigmi- fcantur, ἀκούειν, ὀϲφραίνεϲθαι, γεύεϲθαι, ἅπτεϲθαι, cum genetivο iunguntur, βλέπειν vero et reliqua verba videndi cum accnsativο. quam tamen inconstantiam iustam esse censeo.

850. τxsnκ. er Ans. sxκo. 2 ἀφορμήν. vide alios locos, ubi hoc nomine fun- damentum aigifcatur, quo quis nititur ad rem aliquam cognoscendam vel in - tellegendam, in comm. HSchneideri 27. hanc enim notionem nomini hic quo- que inesse puto, non copiae vim, id quod Schneider conset. 4-p 418, 7 Prsc. XVI β 153 276. 23 Β.: Ad sensωπ pertinentia, quae Graeci geκctiso eemtunguen4, quaet pαsstonem quoque tπ pso actu sigmfcantia (ἀκούω ϲοῦ, ἄπτομαί ϲου, ὀϲφραίνομαι, γεύομαι τοῦδε, αἰϲθάνομαι), excepto eideo et emiιbss, quae

851. Ans. cur., imsca. sca. is ACBb. 1 post διδάϲκω add ϲε CB 2 8ὲ Cb, δή A, γὰρ B 1 Β post καθέϲτηκεν intercidisse putat AΒutmann expositionem maioris ambitus, qua Apolonius sliqnοt classes verborum, quae cum genetivο iunguntur, percensuerit. atque testem producit omissionis Theod. Θaxam, Apol- lonii sectstorem,quiin ntrod.grammatics nonnulas huius generis classesproferat, quae in nostris Apollonii codicibus desiderentur. ac primum desiderat Βuttm. disputationem de verbis sensuum, ex quibous genetivus pendet: nam non sufcere ea, quae technographus de hia dicat 290, 9 - 291, 16, quam expositionem ipse ἐκτροπὴν λόγου 291, 18 appeHlet. at quae axa de verbis αἰϲθήϲεωϲ scribit (quae supra in ~estimoniis attulimus), ea illum ex hnins libri ὲ 162 et 170 ex- scnipsisse patet. nec omnino deest elassis verborum κτητκῶν,quonfam ea, quae ἔπικράτειαν sigmifcant, esse verba possessionem siguifcantia demonsrst Dysccus 292, 12 seqq. Sed desont sane alia κτητικά, quae axa φροντιϲτικοῖϲ adnecfit (vide infra Testim. ad 173), deest etiam ultima asae classis: καὶ τὰ διαφορικὰ καὶ τὰ ἀποϲτηματικὰ καὶ ἐκϲτατικά· διαφέρω, χωρίζομαι,ἀπέχω,ϲτέρομαι,ἁμαρτάνω. verum enimvero haec ~aae praecepta originem ducere ex meliore Apollonmi codice nec propter ipsorum nautam veri simile est nec Ϲonstntini Lascsxis cum Θasa consensus nobis persuadebit. nam utebatur quidem ipsis Apollonii de constructione libris Lascaris quoque, sed exscribebat simulsaepissime~azae lnro- ductionem (vide Appendicem artis Dionysianae a nobis compositam DIl seq.) ; 4 ante δόξει fotasse intercidit δὲ, quod in insertum est δοξη A , corr A εξομαλιϲθαι A. , cor Aq ante ι videtur ibidem alterum λ erasum esse ἡ ἐκ τῶν] fol 6v A 1 ΒB μερικώτερα h 1 θ ante γεύεϲθαι duae litterae erasae in A, fort. τὸ β 7 ἔτι] ἐϲτιν A. , corz A | βλέπειν] βλάπτειν AB 8 τουτοι A . sed ab ipsa pr. m. οἱ in ω correctum τούτοιϲ CB ( medium ὁρῶμαι (quod etiam asa legebδat) Homerico usa defndi potest, cuius ApoHlonius praecipue rationem habebat sed verisimdle est, exitum ab subsequenti θεῶμαι oriundum esse

852. 287 s

853. 291 b

854. μsevκ. 176, Nam afectiones activae, quae ceteris sensibδus funt, cum passione quadam conexae sunt, velat vox eliqua auditur a nobis etiam invitis totumque corpus nostrum affeit. passioni autem prouime respondet genetivus neqοe tamen genetitus cum ὑπὁ praepositione (quae constructio nisi ad meram. pssdionem indicandam non est apta) his verbis adinngtur, qnia actio et passio concmrrunt quandocumquetengimussliquid vllodoramnrvelgustamus[εiaudimus].

855. plus acus habmmt quam ali sensus, os accusαtieo eopmlαmms. ~aza l p 509 ed. Has. 1538 τοῦ δὲ δευτέρου (secemdae speciei verborum quae cum genetivο imguntm) τὰ κατ’ αἴϲθηϲιν ἀναληπτκά, οἶον αἰϲθάνομαι, ἀκούω, ἅπτομαι, γεύομαι, ὀϲφραίνομαι, ἔρῶ, ἐπιθυμῶ. τὸ δὲ ὀρῶ αἰτιατικῇ, διὰ τὸ ἐναργε- ϲτάτην εἶναι τὴν ὄψιν καὶ ἔπὶ πλέον διήκειν, καί τὰ τούτοιϲ ϲυνωνυμοῦντα, ὁρῶμαι, θεῶμαι. Lascaris lib. IΙ 121 ed. Ald.1557 εὰ δὲ αἰϲθητικὰ εἴτε κατ’ αἴϲθηϲιν ἀναληπτικὰ καλούμενα γενικῇ ϲυντάϲϲεται· αἴϲθομαι καὶ αἰϲθά - νομαί, ἀκούω, γεύομαι, ὅϲφραίνομαι, ἅπτομαι, ἅπερ πολλάκιϲ καὶ αἰτια- τκ. Τὰ δὲ τῆϲ ὄράϲεωϲ μόνα αἰτιατικῇ· ὀρῶ, βλέπω, ϲκοπῶ, εἰδον. κατὰ γὰρ τὸν δεινὸν Ἀπολλώνιον αἰ dλλαι αἰϲθήϲειϲ κατ’εἰϲπομπὴν γινόμεναι, τουτέϲτιν ἐκ τῶν ἐκτὸϲ εἰϲ ἑαυτὰϲ λαμβάνουϲαι ἐνεργοῦϲιν. ἡ δὲ ὅραϲιϲ κατ’ ἐκπομπήν, τουτέϲτιν ἀφ’ ἑαυτῆϲ εἰϲ τὰ ὁρώμενα τὴν ἐνέργειαν πέμπει.

856. τxsrrε. xv Ans. sxxo. Β αί ἐκ τῶν αἰϲθήϲεων διαθέϲειϲ. universe loquitnc p, quamquam postea excipit eas afectiones, quae verbis videndi signifcantur. Schoemanno adnotavit: non tanen aeram πεϲιν ia λis esse Aestoteles docet. e ~~emdeEmburg, ἄesch. der Eategorienlehre 26. θ ὑπεχομένην. cr ὑπέχειν τα Φτα Aelian π.ζψων XD 44 med., Aristiid.D p3o2.17 I., Themist.XV s2s,8 Dind. Schoemann ascripsit: οὐχ ὑπεχομένην on is intentem et quas admotam, adhibitam, sed ἀκουϲίωϲ πεπληγμένην. - Β- 8 καθὸ - διαθέϲεωϲ. quta simul adet actio coryoris Humant, quae orta em dectione. 8 ad μετ’ ἐνεργείαϲ sub- auἄendum ἐϲτίν vel γίγνεται. παm tactus St cm αcfiene nosra. Iθ enbiectum ἀντιδιατίθεται verbi est ἡ ἁπτικὴ αἴϲθηϲιϲ, quod sumendum est ex smtecedenti τὸ ἅπτεϲθαι: sensus a5 altera parte d ἄctεr, si res calidas vel f~igidas corpore πoero fongimus.

857. Ans. cmx, mscs. sca. is A Βb. 2 λεύϲω Aζ ( δερκωμαι A. Γ 4 πεῖϲιν] aει in ras A ( επιϲιουϲα A 1 6 ὑπεχομένην] ὑπομένειν B ( τῆϲ φωνῆϲ B , 7 A ng ὅτι παθουϲ εγγιζει η κατα γενικήν ϲυνταξιϲ β 8 ἡ om B | post ἐπεὶ add καὶ B β 12 διαθέϲεωϲ B διαλαμβάνειν b cum Elεbodio, παραλαμβάνειν AB, sed παρ A in ras, A fortasse προϲδιαλαμβανειν, περιλαμβάνειν ci. Soph.

858. De diversis constructionbusib verborum et ἐρῦν.

859. 288 s

860. Aaovν. ψ 171. Actio videndi vero et afeetio quae ex vien oritux vali- dissima est et magis trmsitiva quam ceterorum sensuum actiones, nec facile admittit passionem ab externis rebus emanantem, quae arcetur, si operimus οcnlos.

861. Aaovε. β 172. Eadem ratio intercedit inter φιλεῖν et ἐρᾶν veιba atque inter ὁρᾶν et ἀκούειν. nam φιλεῖν verbo inest sigmifcatio merae actionis, afsetio-

862. rrssrκ.zr Ans.sxso. 1 et 2 prins γεῦοϲ et prins ὅϲφρηϲιϲactionem gustandi odorantive signiἕcant, posteriora sensns nosαos. θ ἀντιπαθεῖν, quod antea ἀντιδιατίθεϲθαι vοcsbatur. προϲδιατιθέν idem fere est quod ἀντιδιατιθέν, de εfectionibos dictum, quae extrinsecus accedent. - Φ -p 419, 8 Pysc. X7III 154 277.14 Β. hunc locum, quem ad verboum imitari non poterat, sic immu- tavit: multa αdiα quque et αcticα et neutra, quae quαmeis df psa vi infeRecus upstus αduquιd pαfi eideαntur,αccssαέe4s tomen αdiungunfur, u4 amo et desidero. ~asa l. l. φιλeν verbum non memoret, ἐρῶ adnectit verbis sensnum. Lsscaris l. l. ἐρᾶν primo loco ponit in ea classi, quam τὰ μετοχικὰ πάθουϲ nuncupat. paϲlo post autem, ubδi multa verbοa quae in acensstivum xansennt enumerat eormmque fenionem temporalem tradit, hoc Apollonii loco utituα, parum tamen intellecto: τὸ δὲ ἐρῶ ϲυνώνυμον ὅν (sci τῷ φιλῶ, τῷ ἀγαπῶ) ὡϲ τὰ πολλὰ ἐπὶ διαβολῆϲ λαμβάνεται. καὶ διὰ τοῦτο γενικῇ ϲυντάϲϲεϲθαί φηϲιν ὁ Ἀπολλώνιοϲ. ὅτε δ’ἐπ’ἀγαθῷ κεῖται, πλέον τοῦ φιλεῖν ϲημαίνει. ὅΕεν καὶ τὸν ἀγαθὸν βαϲιλέα φάει μὴ μόνον ὄπ’ ἀνθρώπων φιλεῖϲθαι, ἀλλὰ καὶ ἐρᾶϲθαι. θ-11 afecttο quae inde ortur, quod φιλεῖ τιϲ, indcαt Hoc εerbun esse actiosts εocabεlsm. ὄνομα bic non primam partium orationis denotat, sed generalem vocabuli rim habδet, vide Adn. crit. ad 98, 6 huius ed. 11 12 τῆϲ διαθ. ἐπ’ αἰτιατικὴν ϲυντεινούϲηϲ, cum eectro ad αccusαteum pereaeαt. cir 294, 16: τὰ τῆϲ ἐνεργείαϲ ἐπὶ δοτικὴν ϲυνέτεινεν, et Adn. ex. ad 40. 17 huius ed. κοινῆϲ τοῖϲ προκειμένοιϲ vide Adn. crit.

863. Ans. cur., msca. scs. m A Bb. 1 dεἰ ἡ b, ἆν εἴη A Β, ὅν εί C 2 ἡ ὄϲφρηϲιϲ add Hlig Β ϲοραν A, sed A indurit ϲ (ἐναργεϲτάτη ng (et Θaxa) 5 ἐνδέρκετον Β, ἔνδέρκετο C 6 ἐῶν CB, τὸν non του) A, τῆϲ B ἐπεὶ] επι A. 1 προϲδιατεθὲν ( 7 εργεται A b, ερηται B 8 κατήπειξεν] η et εἰ in ras A 16 διοίϲει] εἰ in ras A ( ἡ μὲν] ημιν A 12 τοϲ προκειμένοιϲ] utrumque οἱ in ras A, τῆϲ προκειμένηϲ CBb ac fοιt. eliam A. . κοινὴ τοῖϲ προ- κειμένοιϲ appellatur afectio, quae φιλεῖν verbοo signifcatur, quia huius gmeris διθεϲιϲ etiam illis verbis denotatur, de quibus Ap. 159seqq disputavit. Sopbianns ad κοινῆϲ adnotanit: ϲ. ὀβελιϲτέον, atque etiam Sylburg et Eayaer κοινῆϲ deleri voluerunt, quod sensu sane cassum est, si legitur τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντεινούϲηϲ Ab (in A. ηϲ scriptum per compendium, cui o inepte adiecit ν), ϲυντείνουϲιν Ϲ, ϲυντείνειν B

864. 292 b

865. De verbis curandi et dominandi, quac genetivum poseunt.

866. que poscit accusativum, utpote quae eiusdem generis sit atqne eorum ver- bormm διάθεϲιϲ, de quibus supra diximus. ἐρᾶν verbδum vero indicat, subiectum de quo praedicatur non scium sfθcere, sed etiam efθci ab eo, qui amatur. ac patet afectionem, quam φιλεῖν signifcat, hominis prudentis esse et bοoni, contαa ἐρᾶν imprudentis, quin iam insani. dubium igitur non est, cur φιλῶ cum accu- saivo copuletux, cum genetivo ἐρῶ.

867. μaovν. β 173. Htiam verba curandi et prospiciendi, quippe quibus insit non solum actonis, sed etiam passionis notio, iure cum genetivο copulsmtur.

868. Aaevu. β 174. item quaecamque vειba dominationem et imperium in

869. τssruε.xrAnn.sxxe. l προϲδιατίθεϲθαι. videsupraAdnοt.ad l θpag.antec. - μsus est vocαb~lo sesememtiorem αectum eigmcante. ad ὀνόματι ide Adn. ex. sd lin. 11 pag. antec. - 8 12 axe l l. p509: καὶ τὰ φροντιϲτικὰ καὶ κτητικά· φροντίζω, ἔπιμέλομαι, φείδομαι, ἀπολαύω, κοινωνῶ, μετέχω, μέμνημαι (AHuttmann ex ed. Has. s.1529 pro μέμνημαι citat et interpretari conatur μεμύημαι). Lasc.l.l 121: ἔτι τὰ φροντιατικά τε καὶ κτητικά, ad exempla asae addens ἐπιμελοῦμαι iuxta ἔπιμέλομαι. 18 - 420. 4 Θa a: καὶ τὰ ἀρχικά· βαϲιλεύω, δεϲπόζω. υριεύω, τυραννῶ, ἄρχω, κρατῶ. εη δ’ ἂν καὶ ὡϲ κτητικὰ τὰ τοιαῦτα. Lanc.: ἔτι τὰ ἀρχικὰ εἶτε κτητικά, ad ~axae exempla addens ἐξουϲιάζω, ἡγεμονεύω, δυνα- ϲτεύω. - 1ξ τινων genetivua obisctivus est, non dominos, sed subiectos signifcat.

870. Ans. mr., ceca. scs. m A Bb. 2 smte ἐπιτεταμένῳ addi vult τῷ Eehrs 3 μᾶλον] fol 7r A. 1 4 ragmentum SSapphus supra legitur, sicut invenitur in A, sed ην ὄττω ab A in raama scriptum est, primae manus litteris plene deletis. Cb ἐγ5 δὲ καὶ ἡ νοττῶτιϲ ἔρᾶται, eademque Β praebet nisi quod δὲ emimit. uaαta Herghiana editio exhibδet: Ἕγω δὲ κῆν’ ὄττω τιϲ ἔραται, et editor adnotat: Ecriysι d qsodd Ahreas qοquee proposmt4, antea κῆνο τῶ τιϲ corexeram, quod praeoptat Ahrens. ἔραται quiAhreusio D. Aeol.145 st indicaeieus,prscα co- uunctisiferma est, de qκa dixi ad Pd. Pωέ.. IV 59 Β φιλεῖν] φιραταλειν A, sed ατα litterae ab ipsa pr m. inductae 6 παρεφθορωτοϲ A. β 8 καὶ τὸ] sic etiam Rϲ , sed A erasa καί coniunctione δὲ post τὸ add Α ng κήδεϲθαι προνοειϲθαι φροντίζειν επ γενικήν φερονται προνοεῖν A , 1n medinm mutavit A ῃ 11 εὐλόγωϲ τὰ τῆϲ γενικῆϲ Ab, εὐλογωτάτηϲ γενικῆϲ C, εὐλογωτάτωϲ γενικᾳ B ( 1ξ ομοιωϲ om A. ,add A ( φέρεται]ετ A in ras, A fort. φερεϲθαι A ng επι γενικήν φερεται καί οϲα επκρατειαν ϲημοινει

871. 289s

872. 293 b

873. aliquem signifcant. nam ubicumque indicendum est alionid possideri, ibi gene- tivο ufimm. quamobrem possessiva nomina et pronomina omnia sοlvnmtnr in genetivοs, nascuntur ex genetivis. eamdemque ob causam Κόρακοϲ πέτρα, ὑὸϲ κύαμοϲ, similia non accipient fenionem duplicem (ut ~έα πόλιϲ), sed genetivus immobilis manebit, quo fexo simul evanescet notio dominationis [ed potκs possessιoetis] lam huius generis etiam classis verborum dominandi est, quoniam qui subiecti alicuius imperio sunt, ab illo quasi possidentur.

874. Axovκ. 175. Dixerit autem quispiam, rationem quae inter dominum et eius imperio subiectum intercedat, non pari modo, sed contrarie sigaifcari no- mine et verbοο. nam si nominibus ἅmobus haec ratio denotetur, domino gene-

875. rasrκ. er Ans. exso. 2 ξ ἐϲτιν ἐπινοῆϲαι. ϲὰ e. g. 2, 5 et 7. 71, 28. - Β 8 eft 171, 22-172, 1. ad Κόρακοϲ πέτρα vide Od. ν 408, ad νοῦ γνάΕΕοϲ Strabonis l. V5 5 § 1 515.29 M., ad Ἀχαιῶν λmιμν Stab. MD1 c.1 q 31 834,13 M., ὁὸϲ κύαμοϲ, quae herba a medicis saepe memoratur, eliam 171, 25 iuxta Κόρακοϲ πέτρα profertur. - B ἐπικρατήϲεωϲ. exspectas κτήϲεωϲ, nec alitex redita scriptura defendi potest nisi ita, ut putes Apollonium κτήϲεωϲ et ἔmπ- κρατήϲεωϲ notiones confudisse, quia omnis dominatio quasi possessio est. -- 11 ἀπαράδεκτοϲ saepius apud Apohlonium activam vim hsbδet et cum genetivο iungitur, e. g 16, 18, sed nonnusquam etiam passiva ei notio inest et signifcat quod probari nequit, ut 213, 28. 278, 26.

876. Ans. m r., nsοs. scm. 1a A CBb. I ϲημαίνειν A, sed ν erasum περιεχόν- των CB 2 οὐκ ἀπίθανον om CB A ng ὅτι χωρὶϲ γενικῆϲ κτημα ουκ ἐϲτιν εππνοηϲαι 1 Β ante τὰ add γὰρ B κτητικὰ] ιλιτικα A |ante γενικῶν add τῶν CB 4 ἁπάντων] ἀπὸ πάντων B 6 ἐν in ras A, A fort. ετ 7 δὸϲ] υιοϲ A. 8 ιλιθείϲηϲ]λυθείϲηϲ B 1 8 - 9 ἐϲτιν ουν A ἔϲτι γοῦν Aζξh 9 κτήματα βαϲιλέων B 10 ὁπόντεϲ] υ in ras A 1 12 μυρμηδονεϲϲιν A, A ng μυρμιδονεϲϲιν αναμϲε β 1ξ ἡ γὰρ τοῦ ὄναϲϲε om CB ἀπῇῇτηϲεν] ηϲεν in ras A, A ἀπῄτει2 1 16-p 422, 7 τὸ ~υριεύω -δηλοῦντα om Ϲ β 14 ~ϲηϲ] ουϲηϲ A. 16 εικωϲ A 1τινα] ἐϲτι B Γφηϲιν A , corr A διαϲαφῆϲαι B · 16 ἐν vοeis littera ν in ras A (eratne eπ?)

877. 290s

878. 294 b

879. tirum tribui, ei cui ille imperet nominativum sed in constructione verbali hunc in genetivo cogitari, dominum in nominaivο: Ἀριϲτάρχου δοῦλοϲ, δεϲπόζω ἔγὡ τούτου.

880. Aaovν. β 176,, contra quem haec dicenda nobis videntur. 1. nomen et verbum non eiusdem pertis orationis sunt itaque ne constructio quidem eorum. eadem erit. hoctsntnm ntriqne commune erit. ut genetivum poscant. - 2.proteus necessario non eodem sed contrario modo dominationem signifcant verbδum et nomen [fita uf gemetiεuz serbo αiμnefμs denotet nereum, e nomne pendens domi- msm]. verbis enim inest notio nominatiτi aut sdicitur nominativus, ex his no- minativis autem quasi pendet aξeetio dominandi, quae indicari neqmit nisi ope genetivi. 3. adici hoc quoque licet ad defendendam verborum dominandi con- structionem, nomina, ex quibus illa verboa oriuntuxr, ipsa quoque cum genetivo fmg. nam τύραννοϲ τούτου dicitur ut τυραννῶ τούτου.

881. rssrε. er Ans. xxxo. Β αὐτῶν feminini gmneris est et ad πτῶϲιν ὀρθήν referendum. cfr 125. 24: τὴν ἀντωνυμίαν -τὰϲ τούτων (i. ε. τῶν ἀντωνυμιῶν) γενικάϲ, et alia exempla variationis numeri ab PζSehneidero comm. 14 con- gesta. ad ἐκ δ’ αὐτῶν ρτηται ἡ διάθεϲιϲ cfr 89, 7: τΒϲ διαθέϲεωϲ ρτημένηϲ ἐκ τῶν oυϲῶν. I ad conocatfonem verbοorum τὸ τούτῳ πρόϲωπον ἀνθυπαγό- μενον cr 247, 22 τὰ τῆϲ εὐχῆϲἐπιρρήματα παραϲτατικά et similia quae HSchmider comm. 9 congessit. ad ἀνθυπάγεϲθαι verbi constuctionem vide Adn. crit.

882. Ans. carr., manca. sca. 1m A Bbδ. prius ἐν ἐπ’ A cuius corruptelae causa in antecedentis vοeis initio posita videtur | B καὶ ἔτι κυριεύω om Β β 4 ὅν om A. add A ταὸτὸ Bb Β κα τὰ] κατα A 7 τὰ τοῦ λόγου] fol 77ε A ἀντεϲτράφη Βb. A codicis ανεϲτραφη praelatum est quamquam l.15 pag. antec. A. quoqne ἀντέϲτραπται praebet, quia promiscue Ap. ἀναϲτρέφειν et ἀντιϲτρέφειν usur- passe videtur. er 7, 22 cum l. de pron. 36, 7 et vide 180, 15 atqne ἀναϲτροφή vοcisusum 245,15. 338.19 ( 1θ eπικρατιαϲA | ῆῆτιϲ] τιϲ om A. ,add A 5 add Dronke H 611( νευ pro ἐκ voluere Schoemanx et AHutmann | 12 τούτῳ HSehnmider comm. 69 extr., τούτου codd. et edd. q at nusquam cum genstivο, sed cum dativo iemgit Ap. ἀνθυπάγεϲθαι verbum, nisi absolute aut cum praepo- nitionibus ἀντί vel πρόϲ positum est. vide 19, 25. de pron 5, 21. 14, 8. 17, 15. de coni. 214, 22. ( 14 κτητικὴ] κλιτική A. , corz A ἔϲτι] ἔτι B

883. Recensent verba quae dativum poseunt.

884. 291 s

885. Aaevκ. β I77. lam transeamus ad ea verba quae dativo eopuantur. dicendum est autem cum hoc casu eonsuαui omnia, quaecumque signifcsnt ali- quid elicui praestaxi, sive in semone positum illud est, sive in corpore aliquo. puioxis generis exemplum est λέγω ϲοι, quod idem vilet atqne hoc: verborum. participem te facio, cum λέγω ϲέ, e.g. κλέπτειν, prorsus aliam vim hebeat, scilicet hanc: verbis meis indico te furatum esse. ac inre in illo enuntiato actio dicendi ad dativum pertinebat, sicat dativo caen loquimur τέμνω ϲοι, id est: comparo tibi secando partem corporis alicuius, cum τέμνω ϲέ ita dicatur, ut actio seeendi inferatur iIΙi personae, quae pronomine denotatur.

886. Aaαvx. β 178. Haec enuntiata, in quibδus dativus cum verbo iungtur, numquam ita in passivam constructionem mutere licet, ut dativus in nomina-

887. rssrκ xx Ans. axae. παρυφιϲτάμενα. non solum ἐγώ pronomen fn τυ- ραννῶ verbοo iuxta notionem verbalem inest, sed stiam τύραννοϲ nomids vis. - 2 παρακεϲθαι non solum de derivatis usurpatur ab Apollonio, sed etiam de primitivis, quippe quae non minus recte dici possint iuxta derivata exstars, velut de coni. 2ξ2, 9. - Iθ δι’ οὖ -λόγου. per eom orαtioaem quam proaunfio. - 12 περιποιῶ ϲοι κτλ. cf de adv.130, 1: Διονύϲιοϲ τέμνει Ἀπολλωνίψ τοιοῦτον γάρ τί ἐϲτι τέμνει τι εἰϲ περιποίηϲιν Ἀπολλωνίῳ. 14 ϲυνῆλΕεν, scil. cum pronomine. ὁμοίωϲ ιὦϲ λέγω.

888. Ans. omr., m1sϲs. sca. 1s A )βbδ. 6 A ng περί τῶν τη δοτική ϲυνταϲϲο- μενων Β post ϲώματι initia vοlnisse Sylburgium ἢ qυχῇ addi petet ex se- quentibus 9 ὅτι om B 10 τι cmm B β 12 ente ϲώματοϲ add τοῦ B 14 αἰτιατικὴν b cum Soph., αὐτὴν codd. cfrrAdn.crit.ad 410, 7 huius ed. EEaysr praefert εἰϲ τοιαύτην ϲύνταξιν 1 15 ὡϲ om B τῆϲ om B β 16 αυτοι A , corr A | 17 προϲδιετέθη] an προϲετέθη7 nam alioquin διατίθεϲθαι et προϲδιατί- θεϲθαι dicuntur personae tantum verborum, neque vero actiones 1 17 ante μονηϲ una littera erasa in A εἰ νηϲ in ras A, A fort. ομοιωϲ scripserat

889. 295 b

890. tirum convertatur, quoniam actio non personne dativo denotatae infααtur, sed ei, quae adiecto accusativo signifcatr. ita quem ahoquor Sδω ϲέ, is dicere potest ὄθομαι, neque vero is quem slloquοr δω ϲοί. eadem ratio intercedit inter κωμῳδῶ ϲοί et κωμῳδῶ ϲ4, inter ὑμνῶ ϲοί et ὑμνῶ ϲέ. elia autem verbδa non asumunt nisi dativum ϲοί, velut αὐλῶ ϲοί tantum dici potest, quod sigmi-κ ficar elicui parari tibine auditum.

891. μααvκ. β 17ξ. elia enim notio inest αὐλῶ verbο,siquis loquitur αὐλῶ ϲοί, alia, si αὐλῶ τοῖϲ αὐλοῖϲ. nam in priore constructione αὐλεῖν verbo utrumqne sigiifcatnr, et actio tibicinis et fbiae ipsae, itaqne dicere potest tibicen ad- dito dativo audientium ex. gx. αὐλῶ τοῖϲ θεαταῖϲ. sed siquis loquitur αὐλῶ τοϲ αὐλοῖϲ, petet verbo sigmifcari artem musici, quam per tibias profmt, icut stiam dici potest mutatis instrumentis ϲυρίζει τοῖϲ αὐλὸϲ vel αὐλεῖ τῇ ϲύριγγι.

892. rssrιs. rr Ans. exse. 8 ad τῆϲ ἑτέραϲ ϲυντἀξεωϲ mente supplmndnm ἐϲτίν. - 12 ~sefrememtorum pemrmuέatto si ft efct, ut dicatur ϲυρίζει τοῖϲ αὐλοῖϲ. ad διὰ vide Adn. crit.

893. Ans. mr., manca. scs. 1s A CBb. 1 -4 Sδω-χαρίζομαι A in ultimds Βneis fϲl 77ν addidit, quae ab A vaenae rllictae erant β 1 co4] ϲε B οὐ] ἐκ CB 2 vo6] τὸ CB prius ϲέ] ϲοι ΒB καὶ κωμψδῶ ϲέ om HB, conlocat Cpoεt δω ϲέ ὑμνῶ ϲοί κr addenda esse Hekkex in adn. coniscit β B B pro ὑμνῶ ϲέ prae- bδet ὑμνῶ ϲοί post ὑμνῶ ϲέ decideramus nonmnHa, quae sntecedentibδus verbδorum exemulis opponant subsequsnfa: nam verbδis quae iunguntux cum dativo ϲοί aut accusstivο ϲέ, subicit Ap. cum dativo solo iunci . fortasse hic tοms locas usque ad αὐλ5 ϲοι 4 difθelis lectu erat in archetypo codicum nostrorum: vide quae modo in Adnotatione crifica ad 1 - 4 ex A libro rettulimos | in φαίνω ϲοι ofendimus, quia etiam φαίνω ϲέ dicere icet 4 κιρνῶ ϲοι om Β. er Hmiseisni locam in ~estim. ad init. β 184 exscriptum, ubi inter exempla ver- borum cum dativo iunctorum est stiam miseεo t5i ϲτορνύω A b, ϲτρωννύω CB. post hoc quoque verbum ϲοι add Bb | αὐλῶ] fol 85 A Β αὐλεν] αὐλοῦ B 6 γὰρ] aplius esset advereativum γοῦν ἔχεται om A. , add A 8 αὐλῶν] ἀκροατῶν ci. Dudithius β θ ιδηϲιν A. 16 νϲῳ τῷ] ἔν ἑαυτῷ CB 11 επιδεικνυται A, corr A διὰ] ὄι in ras A. . praepositio ix ita defδnmi potest, ut dicas immutationem insrumentorum feri etiam per inst uments. fortasseδιαεnpraἐναλλαγἡ scriptum crstadcorrigendam praepositionem. διαλλαγῆϲ nomen Ap. usurpat 259, 25 12 ϲυρζειν Bb αὐλπν CBb

894. De varietaie significationum nonnullorum verboru (ἀκούειν, ἀναγινώσκειν).

895. 299 s

896. 296 b

897. Aaαvκ. β 186. Similis signifcationum varietas etiam in aHie verbis ob- servari potest, velut ἀκούειν modo simplicem audiendi actum denotat, modo efism. intellegendi vim habet, modo denique oboediendi.

898. Axovκ. ὲ 181. atque de vern Βomerico θ 97 disputant, utrum iai ΒΙixes Diomedis vocem non audiverit propter tumultum pomae an noluerit οbtemperzre hortanti quam alteram interpretationem amlexi nonnulli Βomeri explsnsoores ad hunc locum refermnt 0lixis verba Κ 249, quibus ille deprecatus nimiam laudem simul deprecatur οbiurgationem.

899. rssrκ. er Ans. exso. 7 - 8 Schol. B et Tοsnl. ad P 1: τὸ ἰδίωμα, φηϲίν, τῆϲ βοῆϲ οὐκ ἔλαθεν αὐτὸν ὡϲ πάλαι πολέμων εὖ εἰδότα. - 18 18 Post ea verbe, quibus Diomedes lixem θ 93- 96 hortatus eret, ut Mestori lsborsnti mccmrrreret, neve fugeret, sequuntur: ὦϲ ἔφατ’, οὐδ’ ἐϲάκουϲε πολύτλ. δ. Ὁ., ἀλὰ ππαρήῖξεν κοίλαϲ ἐr νῆαϲ Ἀχαιῶν, ad quae Aristonicus (p 139 Ht. Schol. A ad Θ 97) adnotavit: ἡ διπλῆ πρὸϲ τὸ ἀμφίβολον, πότερον οὐκ ἀντελάβετο καθόλου τῆϲ φωνῆϲ διὰ τὸν θόρυβον, ἢ ἀκούϲαϲ παρεπέμψατο· ὅπερ δέχεται ὁ Ἀρίϲταρχοϲ. err Ariston. ad 8 266 (p 145 Er.): ἡ διπλῆ, ὅτι πάντων ὑποϲτρεψάντων μόνοϲ ὁ Ιδυϲϲεὺϲ παρέμεινε πρὸϲ ταῖϲ ναυϲίν, ὡϲτε τὸ ἐπάνω εὐκρινὲϲ γίνεϲθαι, τὸ εkϲ

900. Ans. omr., usca. scs. 1m A Βb. 1-p 426, 12 Τὸ τοιοῦτον-ρημάτων] hic excusus (ide Argum.) tam alienus est ab materia quam Ap. snteeedentibua εἰ subsequentibδos tracat, ut posteriori menni debδeri hand iniuria putaretur, isi dxmderetur exitm, ubi Ap. digressum se esse proftetur β 3 ἀκούειν Βb 3 κε βόμβων] βόμβων CB καὶ φωνῶν eiecit et φωνῶν post ἐγγραμμάτων inserdt ύhlig ante παϲῶν add xx Bb 1 4 ante φαμεν add κᾳ CBb καὶ post φαμεν om A b, add A CB ὅξυκόουϲ A B, ὀξυηκόουϲ A ~b ἕναι em B i θ post ἰαχὴ add clausυlam versus πίνοντά aερ Lμπηϲ CB β 7 A ng ἀκούει μετελαβε τηϲ φωνηϲ, ακeuει ϲυνηκε, ἀκούει ϲυγκατεθετο καί επειϲθη 1 8 δὲ γε κὶ Ab, δὲ Ϲ, γὰρ Β β 11 ante τρίτου add τοῦ B q 18 επηκουοϲ A. 13 δίνα A , corr A β 17 διομηδη A 1 18 mle θεοῦ add xo0 CBb

901. 297 b

902. 293s

903. Aauvν β 182, item ἀναγινώϲκω verbo varie utuntur, cum modo simplicem legmdi actum signifcet, modo simul inteHegendi. atque etiam eliis exemplis rem demonstrere licet, sed hoc alienum estab ea quam nunc ractamns materia. nam p3opositum est explicre οbHiqnοrum casuum cum verbδis constructSones. [atqne eiam qui loquitur αὐλῶ τῇ νουμηνίᾳ, audientibδns cantum libiarum se parare dicit: nam τῇ νουμηνίᾳ dativo nihil nisi tempus canmmdi sigmifcatur.]

904. ἔφατ’ οὐδ’ ἐϲακουϲεο ὅτι ἑκουϲίωϲ παρεπέμψατο. et Herod pros. D. Schol. A ad Θ 4 (Π 59,21 Lt): διαφέρει τὸ ἀκούειν ἁπλῶϲ λεγόμενον τοῦ ὑπακούειν, ῇ ἐκ μὲν τοῦ ἀκούειν οἰόν τ’ ἐϲτὶν ἐκδέξαϲθαι καὶ τὸ μόνον ἀκοῦϲαι, μὴ μέντοι πείθεϲθαι τfϲ λεγομένοιϲ. οθτωϲ οὖν τινεϲ ἐδέξαντο εοὸδ’ ἐϲάκουϲε πολύτλ. δ. ~δ.r ἀκούϲαϲ γὰρ οὐκ ἔπείϲθη. διὸ ἐν ἑτέροιϲ δυϲϲεὺϲ ἔπαινούμενοϲ ὑπὸ τοῦ Διομήδουϲ παραι- τεται καὶ τὸ ἐπιϲκbπτεϲθαι, ἐν οϲ φηϲι εΤυδείδη μὴ τ’ ὄρ με μάλ’ ανεε μὴ τέ τι νείκει3. ἐν μέντοι τῷ ὑπακούειν τὸ πάντωϲ πείθεϲθαι τοῖϲ λεγομένοιϲ τοι ἑκόταϲ ἄκονταϲ. οὗτωϲ οὖν ἔχει καὶ τὸ ὑπήκοοϲ, Θϲπερ ὑποτεταγμένοϲ τινί (ex2 Lehre Arist. 147). Schol. V et Tοvν.ad Μ 249: τινὲϲ τὸν λόγον ἀνατεί- νουϲιν εἰϲ τὸ ἐπῇ φεύγειο (Θ 94).

905. αxseε. xx Ans. exzo. 2 ἀντιπαραιτηϲdμενοϲ. peraptum hic hoc erbοum cum duabus praepositionibus compositum, cum Ulixes Diomedi obloquatur deprecsms nimiam laudem. ad optativum potentialem ὅν vocula carentem vide Adn. exeg. ad 64, 4 huius ed. - 7 τὸ ϲυναμφότερον αὐτῶν. vide Adn. erit - 12 426,3 vide Adn. crit.

906. Ans. eur., masos. ss. is AΒb. 1 μή τέ τ] fn A. μηδετι, sed δετι in ras A in adn.Lndsichii haec lectio non invenior β ΒδυνιτA. ,o add Ab,δόναταιCB ἀντιπαραιτηϲάμενοϲ A. (sed τι ab A ) B, ἂν παραιτηϲάμενοϲ b β 4 εἰδόϲ] οϲι in ras ab A τοι ταῦτα]τοιαθτα B Ἀργείοιϲ]ιϲin res ab A β B desidera - mus κὶ ante τὸ γὰρ om B 6 post ἁπλὴ add A0B | ac] παϲ CB φηϲιν] ν om A .add A ἀνέγνω CB poster. καὶ om CB 7 ex τὸ ϲυναμφό- τερον αὐτῶν verbis elucet alicuid fnotercidisse. fortasse snteϲυναμφότερονomiesum ϲυνιέναι καὶ τὸ i Β post γὰρ tres litterae in A erasse: videtur fnisse alterum οὐκ οὐκ ἀνέγνω 5] fol 78ν A 1 8 post Ἑϲτν videtur ἔι ietercidisse 1θ προεΕεμεθα A , πρϲυθέμεθα A CBb ϲυντάξαι] an ϲυντάξειϲ 7 1 11 τὰϲ et παρυφιϲταμέναϲ CB | ποικίλαϲ B 12-p 426, 8 κᾶν-ἀκροωμένοιϲ hic into- lerabilia sunt, postquam Ap. professus est se ex digressione rediturum eene. fortasse ab Ap. scripta sunt 295, 7 post ϲημαινούϲηϲ et ilic omissa inque msr- gne ascripta perperam huc immigaerunt 1 12 oὅrω Bb δὲ om CB μὴ add hlig νοuμηνίᾳ] exitos vocis in νιαιϲ mutatum in A, ab A2 ?

907. Redit Apollonius ad recensenda verba quae dativum poscunt.

908. Aaevκ. § 183, Item, ut modo diximus, cum dativo iunguntuz ea verba quae sigmifcant corporeum aliquid alieni dari sive parari, ex. gr. φέρω ϲοί, quo rursus ita difert φέρω ϲέ, ut τέμνω ϲέ ab τέμνω ϲοί. atque omnis huius generis dativus quodammodo complectitur simul accusstivum,quem etiam asciscit: ἄγω ϲοι τὸν παῖδα, φέρω ϲοι τὸν οἶνον, quae constructiones in psssitss quoque converti possunt. atque apte Homerus quoque videtur [plerumque] non dativum accusstivo, sed accusativum dativo hane ipsum ob causam praeponere, quia dativus accusativum complectitur [itaque utrote maior praecedere debet].

909. TESTIM. ET ADN. EXEG 1 ad περιποίηϲιν cfr 294, 9. 295, 6. τῶν ἀκουομένων, eorum quae audiuntur. — 2 καταϲτήματι. cfr 198. 27 ἐν νυκτερινῷ καταϲτήματι. —4 ἔφαμεν: 294,17. — 6 ὥϲτε. vide Adn. crit. — 9 πιτρέποντεϲ fabula Mensndzi,quae nunc ab inferis in itam rediit. —ἔφαμεν: 294, 26. — 10 οὸδ’ ἀπι- θάνωϲ, haud inepte, cx 6, 20. 41, 15. 50,17. 51,1. 71, 14.— 12 ἐμπεριεκτκὴ, cfr supra 6 ϲυνέχει.

910. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 —2 ἐπὶ-γίνεται om B |ἀκουομένων] ακροομενων A, sed inter priun et alterum o erasum est υ; ἀκροωμένων CΒb , ὲν μὲν γὰρ τῷ Βb, ἐν τῷ μὲν sine γὰρ Ϲ || καί ante τὰ om A1 , add A 5 ante ὄγω add καὶ CB (sed non A, quod ex Βekkeri adnotafione colligas) τοῦ] in A υ erasum || 6 ὥϲτε. quod ab omonibus agnoscitur, omcmes huiuemodi dativos comylecti accusativum, id dicere non licet antecedentibus effici. videntur nonnulla ente ὥϲτε omiess esse primum et alterum verbi ὁμολογεῖϲθm A mutavit in ω. fortssse ὡμολογῆϲθαι Ap. scripsit | ϲυνεχειν A, sed ν adrasum || 9 κομωδω A | mg εππιτρεποντεϲ μενανδρου || αί om CB αππειθανωϲ A. (ut 6, 20. 67, 28. 332, 28. de pron. 110,17) δή μοι Ab, δηλοῖ B 11 —12 οὐδὲ Ab, δ’ οὐδ’ B, δὲ sine negatione . delen iubet οὐδὲ RSchneider comm. 151, quia Homerus tamtum absit ut aeeusativum Ante dativum ponere soleat, ut cont tra praeponet plermmque dativum aecuestivo. at unde οὐδὲ huc nrepsit? fortasse Ap. οὐδ’ ἀπιθάνωϲ scripsit, atque οὐδὲ in mg archetypi nostrorum codicum ascriptum, ut pro οὐκ eobstitueretur, non eubstimtum, sed adiectum est | ϲυντάξει] ει in ras A atque post ει etiem duarum littererum rasura. A videtur scripsisse ϲυνταξεων | δοτικν add Uhlig et RSchneider; Schoemann*, qui οὐδὲ refinebat, voluit τῆϲ δοτικῆϲ τὴν αἰτιατικὴν

911. 298 b

912. 294 s

913. ARGVM. § 184. Nec minus dativo copulantur ὑπηρετῶ, δουλεύω — ἥκω, quae omnia dicunt actionem sliqnam in alterins commodum feri: δουλεύειν enim. verbo generalis notio ministerii inest (caius tamen notionis species propriis verbis notatae propter activam quam signifcant afsetionem postulent, ut verbis suis accnsativns adiumgatm). Atqne εἴκειν quoque et ὑποχωρεῖν verba eandem ob causam dativum habent ac δουλεύω [scilicet quia in alterius commodum aliquid ficeri indicant].

914. ARGVM. § I85. Deinde ea verba cum dativo construuntur, quae duarum. personarum mutuam actionem signifcant, velut qui dicit μάχομαί ϲοι, sibi et

915. TESTIM ET ADN. EXEG. 1—8 Priec. XVII § 145 274, 2 H.: subecta (scil verba) sunt, ut servio tibi, oboedio, pareo, ministro, misceo tibi (vide supra 295, 4 κιρνῶ ϲοι), famulor. Ga aza lntrod. gramm. lV 511 ed. Bes.1538 εἰλήφθω δὲ καὶ ὡϲ περιποιητικὸν καὶ τὸ δουλεύω, πιϲτεύω καὶ ὑπηρετῶ καὶ ἀκολουθῶ καὶ εἶκω καὶ τὰ ὅμοια. —7 πάϲηϲ ἀντιθέϲεωϲ. vide Adn. crit — κατανταν hic idem velet quod φέρεϲθαι ἐπὶ cum accusativo 292, 8. 12 alibi. nec plane dissimilis is neus est, qui de coni. 255, 1 invenitur, ubi ἄρ dicitur εἰϲ ήμίφωνονκαταντᾶν,in semivocalem exire. — 9 ἀναγόμενα. vide ad 395,16 huius ed. 9—p 429, 9 Prisc.XVIII § 145 274.3 H .: aequgerantia: (luetor tibi, sermocinor, certo, loquor, atercor, insideo tibi. nam plerumque ad pares fit

916. ADN. cx RIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 2 ἥκω] Dodithius et AHuttmsen voluerunt εἴκω, quod tamen snbseqnentiboos (lin. 7) reicitur, nec ofensioni est ἥκω ἥκω ϲοι om B || 3 αὐτὸϲ] αὐτcmϲ codd. et edd., quod RSchneider ita defendi posse putat, ut cogiteur ταῖϲ διαθέϲεϲι εἰϲὶ περιποιητικαί CBb || 4 ἡϲ in ras A2 | A mg το δουλευειν παϲηϲ υπηρεϲιαϲ ἐμπεριεκτικὸν |τὰ] τ in ras A2 5|| αἰτιατικὴν Ab, ἐνεργητικὴν CB τρίβω A b, βρίθω CB || 6 κοϲμῶ A1b, οϲ in ω mut. A 2, κομῶ CB |ϲμῶ Ab, ἀμῶ CB. c 284, 11 | ante ἐμπλέκω add ἀναπλέκω B, quod ex antecedenti ἀναδῶ oriundum videtur 7 Α mg τὸ εικειν παϲηϲ αντιθεϲεωϲ ἐμπεριεκτικὸν. at πάϲηϲ ἀντιθέϲεωϲ, quod omnes codd. et edd. exbibδent, ne ita quidem defendi potest, ut conatus est Κayse*. Die ἀντίθεϲιϲ setzt das εἴκειν vorαus, daaer es πάϲηϲ ἀντ. ἔμπ.hesse kann. Ellebode ὑφέϲεωϲ coniecit, item RSchneider comm. 151 ad 130, 1; Dudithins scribi voluit διαθέϲεωϲ, quod ineptum est, Lehrs ἀποϲτάϲεωϲ vel ἀνέϲεωϲ vel ἀφέϲεωϲ. posmis addere ἐνδόϲεωϲ et μὴ ἀντιθέϲεωϲ et quod RSchneider per litteras nobis proposuit πάϲηϲ ἀντιθέϲεωϲ ἀναιρετικὸν ὄν conl. de prom. 33, 5 | πᾶϲι in dubitationem vocant Lehre, qui πάντωϲ mavult, et Egenol 9 post ἴϲηϲ add δὲ A 2|| 10 ἐνέργεια Ab, διάθεϲιν Β, om Ϲ |κατ’ αληλον A, κατάλληλον Ϲ, τὸ κατάλληλον B

917. 299 b

918. slteri eandem affectionem actionemque tribuit. atque appetet talia verba cum obliquo casu iungenda esse, cum afeetio transeat in steram personam, quae de hac in se transeunte affectione assentri potest. sed accnsstiyum aeeumere nequeunt, quem casum validissima actio postulat, qua affcitur altera persona neque vero ipsa quoque sfΒθcit, velut qui παίω ϲε loquitur, se verberere dicit, reverberari se non dicit. cuius generis cum non sint ea de quibus semo est verba (μάχομαι, παλαίω), quippe quae mutuam actionem indicent, non accipient accusativum.

919. ARGVM. § 186. Sed cur ne genetivus quidem cum huiusmodi verbis iungi- tur? quia is casus passivae sfectioni tributus est. itaqne restat solus dativus,

920. felicius agentes. cfr § 25 219, 19 H.: aequαerantia (sci nomina) etiam gmomodo et verba, quae Graeci ἰϲοπαλῆ vocant. Gaza l. l. 509: τὰ περιποιητικὰ καὶ ἀντιπεριποιητικά, οἶον δίδωμι, πέμπω, λέγω, χαρίζομαι, ἀντιλέγω, παλαίω, ἐναντιοῦμαι, ἀμφιϲβητῶ, μάχομαι. Lasc. Gramm.lib.II p121 ed Aid.1557 τὰ ἀντιπεριποιητικά οἷον ἀντιλέγω, ἀμφιϲβητῶ. ἔτι τὰ ἀντιπειϲτικά οἷον φιλονεικῶ,ἔρίζω, παλαίω, πολεμῶ,ἀγωνίζομαι,ἑναντιοῦμαι, μάχομαι. ἀντιπειϲτικά vocabulum et inte prelatio contrapersuasiva in omomibus qnss inspicere nobis licebat editionibus legitur.

921. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 εἴπομεν: 283, 23 seqq. — 7 καταγίνεϲθαι, quod plerumque cum ἐν praepositione iunctum idem fere valet qnod versari in eliqua re, cum εἰϲ etiam 253, 12 construinr, item cum πρόϲ praeposifione et accusaivo 280,15. 13 ἡ γενικὴ ἔμερζετο κτλ. cfr 290, 26. 292, 8.

922. ADN. CRIT., DISCR. sca. IN A CBb. 1 παλαίω ϲοι om B | ente γυμνάζομαι. add γυμνάζω ϲοι Β, hoc solum hsbst C|| 2 ἱππάζομαι, quod cum dativo certantis ab nullo scriptore videtur usurpatum esse, pro alieno additamento haberemus, nisi rediret lin. 5 pag. seq. | ἀνθιϲτάνομαι Ab, ἀνθϲταμαι CB || 4 διαθέϲεωϲ] ὑποθέϲεωϲ B || διάθεϲιν fol 79r A. || 6 μεγίϲτη] μεριϲτὴ vel μερικὴ Lehre qu. ep 328. at ea afectio, quae accusativum postulat, vaidissima videbatur Apollonio. cft 291, 9 || 7 — 8 διατίθεϲθαι-προϲδιατιθέναι] Eayser* vult διατιθέναι—προϲδιατίθεϲθαι. vide Argum. ϲ in προϲδιατιθέναι om A 1, add A 8 μὴν] μέντοι CB || 10 ἐπηγγείλατο CB || 11 επιιδειξεται A. |ἡ διόεϲϲ αὐτἑ B || 12 ἑτέρου] δευτέρου Dud. | ἀντιπαίεϲθαι b, αντιπεεϲθαι A, ἀντπείϲεϲθαι CB 13 καὶ malimus abesse

923. 295s

924. cuius auxilio facile mutuam actionem signifcamus. velut unins activam afeotionem denotat γυμνάζω ϲέ, mutuam duarum personarum idem facientium γυμνάζομαι ϲοί. nec aliter intellegendum est πείθομαι ϲοί, quippe quo mutua duorum fiducia sigmifcetur.

925. ARGVM. § 187, Etiam μέλει et μεταμέλει dativo copulantur; sed hac re ab cetria verbis diferunt, quod cetera sempmr cum nominativo construnntur, cui saepe etiam obliquus sdicitur, μέλει et μεταμέλει nominativum numquam habent adiunctum, quocirca Stoici talia nuncupaverunt non ϲυμβάματα vel κατηγορήματα, sed παραϲυμβάματα. ac si cui παραϲυμβάματ deest dativus, id appelaverunt ἔλαττον ἤ παραϲύμβαμα.

926. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 εὐέφικτον. cfr 44, 26. 185, 21. quod qais facile assequi postest. - 4 ἀντιπεριποιουμένη. ex hoc verbo ἀντππεριποιητικῶν verboruom nomen apud Gazam et Lascar. factum. — 5—6 γυμνάζεϲθαι ἰππάζεϲθαι media. cum dativo ad signifcanda certaminansnrpata esse unos Apollonina testari videtur. activum ἱππάζω invenitur etiam apud Pollucem I 182: ίππάϲαι ἐξ ἀγέληϲ πῶλον. idem ibidem Eenophontem opponere dicit τῷ ἀδαμάϲτῳ πώλῳ τὸν ἤδη ἱππαζόμενον, quod fecit ille περὶ ἱππικῆϲ lII 1, in quo libello passivum ἱππάζεϲθαι etiam XI 7 occurrit. mirum quod etiam activo et passivo huius verbi Ap. adiungit pronomen personae secundae. at alibi quoque Ap. in exemplis fngendis verba tantum respicit, neglegit rem. efr 302, 1. — 13 ϲυντείνει cum dativo eliam 61,17 — 14 περὶ ἧϲ τὴν ϲύνταξιν ἐποιηϲάμεθα: inde ab 283, 23.

927. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. αμφοτεραν A 1, corr A || 2 επιδειξεται. A1, corr A 2| μόνην A b, μόνον CB || 3 εὐέφικτον A2 Cb, ανεφικτον A1, ἀντέφικτον B, οὐκ ἀνέφικτον Soph. | αντποιουμενον A1 , περι supra add A 2 | γοῦν om CB || 6 ιϲου in ras A | ἀναγόμενον A Βb, ἀναϲϲόμενον Ϲ, ἀνθυπαγόμενον Portus. vide Adn. exeg. ad 395.16 huius ed. || 7 oὕτω CBb |δ’ om CB 8 ἔχει CBb || 9 τὴν] η in ras A | πρὸϲ] πρὸ in rasA 2 , A videtuxr ειϲ scripsiese 11 Α mg μέλει και μεταμελει παραϲυμβαμμ οι απο τηϲ ϲτοαϲ λεγουϲι, τα δε λοιπα ρηματα ϲυμβαμ κατηγορηματα || 13 ϲυντάϲϲονται B | ἥ] Schoemann 14 πλαγίαν Ϲ || 15 ante τοιοῦτον add τὸ CBb

928. 300 b

929. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1- 5 παραϲυμβάματα, ἔλαττον ἢ παραϲυμβάματα, ϲυμβάματα, κατηγορήματα. cfr 31, 8. 281, 26. de pron. 115, 11: ἐπὶ τῶν ϲεϲημειωμένων ϲυμβαμάτων καὶ] παραϲυμβαμάτων παρὰ τοϲ Ϲτωικοῖϲ, λέγω δὲ τοῦ μέλει καὶ μεταμέλει, ubi ϲυμβαμάτων καὶ delendum esse RSohneider in comm. concessit. ac vide Ammon. in Aristot. π.ἑρμην., qui 104b35 Br. 44,14 Bu. Porphyrio auctore tradit: τινά ἐϲτι ῥήματα ϲυνταττόμενα ταῖϲ πτώϲεϲι (scil obliquis) καὶ ποιοῦντα λόγουϲ ἀληθεῖϲ ψευδεῖϲ, τοϲ δὲ ὀνόμαϲι (nominativis nominum) ϲυντάττεϲθαι. οὐ δυνάμενα, ὡϲ τὸ μεταμέλει, οἶον Ϲωκράτει μεταμέλει, καίτοι τὸ Ϲωκράτηϲ μεταμέλει ἀϲύντακτον. ἐν οἰϲ καὶ προϲιϲτορε (seil Porphyrius) τὴν τῶν Ϲτωϊκῶν διάγαξιν περὶ τῶν κατηγορουμένων ὅρων ἐν ταῖϲ προτάϲεϲιν οὖϲαν τοιαύτην. τὸ κατηγορούμενον τοι ὸνόματοϲ (nominativi) κατηγορεῖται πτώϲεωϲ (casus obliqui), καὶ τούτων ἑκάτερον ἤτοι τέλειόν ἐϲτιν ὡϲ κατηγορούμενον καὶ μετὰ τοῦ ὑποκειμένου αὔταρκεϲ πρὸϲ γένεϲιν ἀποφάνϲεωϲ, ἢ ἐλλιπὲϲ καὶ προϲθήκηϲ τινὸϲ δεόμενον πρὸϲ τὸ τέλειον ποιῆϲαι κατηγορούμενον. ἄν μὲν οὖν ὀνόματόϲ τι κατηγορηθὲν ἀπόφανϲιν ποιῇ, κατηγόρημα καὶ ϲύμβαμα παρ’ αὐτοῖϲ ὀνομάζεται (ϲημαίνει γὰρ ἄμφω ταὐτόν), ὡδϲ τὸ περιπατεῖ, οἶον Ϲωκράτηϲ περιπατεῖ ἄν δὲ πτώϲεωϲ, παραϲύμβαμα, ὡϲανεὶ παρακείμενον τῷ ϲυμβάματι καὶ ὄν οἶον παρακατηγόρημα, ὡϲ. ἔχει τὸ μεταμέλει, οἶον Ϲωκράτει μεταμέλει· τὸ μὲν γὰρ μεταμελεῖται ϲύμβαμα εἶναι, τὸ δὲ μεταμέλει παραϲύμβαμα,οὐδυνάμενον ὀνόμαϲιϲυνταχθὲν ἀπόφανϲιν ἐργάϲαϲθαι, οἰον Ϲωκράτει (lege Ϲωκράτηϲ) μεταμέλει (οὐδεμία γὰρ τοῦτο ἀπόφανϲι), ἀλλ’ οὕτε κλίϲιν ἐπιδέξαϲθαι δυνάμενον, ὡϲ τὸ περιπατῶ περιπατεῖϲ περιπατε,οὔτε ϲυμμεταϲχηματιϲθῆναι τοῖϲ ἀριθμοῖϲ· ὥϲπερ γὰρ λέγομεν τούτῳ μεταμέλει, οὕτω καὶ τούτοιϲ μεταμέλει. καὶ πάλιν, ἄν μὲν τὸ τοῦ ὀνόματοϲκατηγορούμενονδέηται προϲθήκηϲ πτώϲεωϲ ὀνόματόϲ τινοϲ πρὸϲ τὸ ποιῆϲαι ἀπόφανϲιν, ἔλαττον ἢ κατηγόρημα λέγεται . . .(v. Test.ad 403,1 huins ed.). ἅν δὲ τὸ τῆϲ πτώϲεωϲ κατηγορούμενον ῇ τὸ δεόμενον ἑτέρᾳ ϲυνταχθῆναι πλαγίᾳ πτώϲει πρὸϲ τὸ ποιῆϲαι ἀπόφανϲιν, ἔλαττον ἢ παραϲύμβαμα λέγεται, ὡϲ ἔχει τὸ μέλει, Ϲωκράτει Ἀλϲιβιάδουϲ μέλει. Perverse Stoicorum doctrinam inte prestus est Priscianus, qui XV VII § 4 et 5 211.19 —27 H. ϲυμβάματα dicit appellata esse constructiones intransitivae, παραϲυμβάματα transitivas, additque ἀϲύμβαμα vocasse illos constructionem ex duobus obliquis factam, ut placet mihi venire ad te. ac similem ϲυμβάματοϲ et παραϲυμβάματοϲ defnitionem Said. s. ϲύμβαμα grrammsticis tribuit. vide RSchmidtii diss. de Stoicorum grammatica 65 seq. — 2 αί ϲυμβαίνουϲαι διαθέϲειϲ, unde plena enuntiata apud Stoicos ϲυμβαμάτων nomen acceperunt, sunt eae, quae personis nominativo significatis ϲυμβαίνουϲιν. Priscianus XVIII § 4 211, 20 H perperam ϲύμβαμα congruitatis nomine interpretatur.

930. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN AϹBb. 2 τὰϲ om A. || 3 om A 1, add Α 4 post παραϲύμβαμα duae litterae erasae || 4—5 λέγω-παραϲύμβαμα om B το μελει ϲωκρατει A in ras, primae manus ductus plane deleti. Schoemsnn iniuria postulat τὸ μεταμέλει Ϲωκράτει, vide lin.15 pag.sntecedentis || 5 ελλαττον scripserat A , sed prius λ erasum ἧττον C | ἤ om Ϲ. efr Adn. ex. ad 403, 1 huius ed. | post μέλει ex antecedentibus repetivit ϲωκρατει A Ϲb exhibent τὸ μέλει καὶ μεταμέλει, B τὸ μεταμέλει pro τὸ μέλει

931. 296s

932. ARGVM. § 188. At revera μέλει ipsum quoque nominativum suum haboet. etenim in nominstivo cogitatur res vel actio, quae simul signifcator [infinitivo]. quas opinio hoc modo probari potest. μέλει est terfiae personae forma ex plima et secunda (μέλω et μέλειϲ) orts, atque ut in ceteris verbis constructiones ad tertiam transeuntes eosdem servant casus nnomerosque, ita hoc fieri necesse est etiam in μέλω verbo. iam si ἐγδ μέλω ϲοί, ϲὺ μέλειϲ ἐμοί in tertiam personam trensibent, haec quoque non solum dativum flagitabit, sed stiam nominativum, qui actione simol indicata continebitur, velut fit in μέλει Πλάτωνι τὸ φιλοϲοφεῖν,

933. ESTIM. ET ADN. EXEG. 1 Priee. XVII § 55 231.17 H.: Apooseιus in III περὶ ϲυντἀξεωϲ ostendzt, in impeersonalbus etanm posse intelleqi nominoticum ipsius rei verborum, his verbis: μέλει Ϲωκράτῃ, ὅπερ ἐπινοῶ καὶ αὐτὸ ἀναδέχεϲθαι νοουμένην εὐθeαν τὴν κατὰ τοῦ παρυφιϲταμένου πράγματοϲ ἐν τῷ μέλει. ex hoc possumus attendere, quod smpersonalia simliter omnia, quius nos equenfer utimur, quae ipsa quoque ab huiuscemodi verbis Graecorum, id est μέλει, δεῖ, χρή, ecceytmus, . . . possunt habere intellectum nominativi ipsius rei, quae in serbo intelleqitur. 2 et 10 παρυφίϲταϲθαι siaul indicari. cfr 12, 18. 11, 4 et 23. 118, 9. 120, 24 —2 πρᾶγμα actio est quae verbo indicatur, ut 79,1. 228, 21. 25. 27. cfr Ska II 23, RSchneider comm. 142 ad 122. 26. 1 14 ὑπακούειν verbo Ap. utitur non solum de Vocibus mente supplendis, sed etiam de eis, quae ab loquentibus additae sunt, veut 60, 9. 12 13. 151,11.

934. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. κατὰ om A in contextu, sed add in mg prima manus. Schoemsnno praepositionem uncis inclusit, nec negasi potest facilins intellegi τἡν τοῦ παρ. πρ., sed intellegi potest etiam praepositio, cui parocinatur praeter codices Priscianus quoque: nam infnitivns, qui sdicitur μέλει verbοo, dicitur de actione, quae simul indicatur. ceterum in BB sic mutata est lectio. τἡν παρυφιϲταμένην κατὰ τοῦ πράγματοϲ || 2 παρὸν] fol 79v A 3 οὕτω om A 1, add A || 4 snte πρώτου add τοῦ B | λέγω om C || 5 καὶ εἰ δίδοται Ab, εἰ δέδοται Ϲ, εἰ δὲ δέδοται B |ante δευτέρου videtur του erasum in A ||6 μετειναι A. |τὰϲ om CH || 7 ϲὺ—φροντίζει om A 1, add A 2 in mg 8 εϲτι γουν A. |ευθειαι A. || 9 ϲὺ] ου A. 1, corr A 2 |μοι A. || 10 οὐκ A b, οὐ κατὰ CB || 12 ενποιει A. || 1 τοῦ A2CBb, A 1 exaraverat το || 13 — 14 τοῦ vel τὸ πλουῖεν eici iure iussit Egenolff*

935. 301 b

936. Non solum tempora, personae, modi diverai verborum, sed etiam participia cum eodem casu construntur.

937. 297 s

938. quod eundem sensum babet atque ἡ φιλοϲοφία ἐμποιε Τλάτωνι φροντίδα. ita eliam μέλει Ϲωκράτει si dicitur, haboet nominativum suum in actione quae sdicitur vel mente euppletur. causa autem, cur μέλει etiam sine infnitivo diei ideoque per se perfectum absolutumque videri possit, in eo posita est, quod quemlibet actionem adici vel mente suppleri licet.

939. ARGVM. § 189. Haec qnae exposuimus de verborum cum obliquis casibbus constrmctione velent non solum de praesenti tempore et prima persona et indicativo modo, sed de omnibus temporibus, personis, modis generis activi.

940. ARGVM. § 136, Atque etiam participia activa eisdem constrnctionibδuos utuntur, cum reliquae voces, quae in casas flectuntur, cum genetivo iungantur, velut γυμναϲτὴϲ τοῦτον loqui non possumbs, debemos γυμναϲτὴϲ τούτου. at γυμνάζων τοῦτον recte se habet.

941. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 ἐπιϲυμβαῖνον. cfr 19, 18. 20, 4. 104, 7 et 11. 113,4. 203,1. ἐπιϲυμβ. πρᾶγμα hic est res vel actio adiecto infnitivo signifcata, quae accidit personae dativo denotatae. — I4 ἀποκλίνειν hic uenrpatur, ut ἀπονεύω 48.11. 103.12. 327. 21. — 16 προείπομεν: in libro de participiis, ut videtur. vide 15. 23. 66, 3. 67.19. 85,10. 302, 9. et Prise. D, i. e. in libro de parti- cipio, 55 550.1 Β :eos sequntur casus (scil participia),quos et verba, ex quibus nascuntur.

942. ADN. CRIT., DICR. SCR. IN ACBb. 1 ἔϲτι γοῦν C 2 παντὸϲ τοῦ et 4 παντὸϲ γὰρ τοῦ b, sed de quolibet accidenti sermo estc Schoemsnn sexbi volebat πάντωϲ γὰρ τοῦ || 5 post παντὸϲ add γὰρ A Ϲ, quod mele repetitum est ex ntecedenti παντὸϲ γὰρ lin. 4 Βekker in adn. iniuria lin. 4 γὰρ delet, lin. 5 retineri iubet et post καθίϲταϲθαι poni comma, post ὑπακουομένου punctum. παραλαμβάνεϲθαι B || 7 ἔχομεν φάναι Ϲ, φᾶναι ἔχομεν B. εχομεν φάναι prma verba sunt in illo folio vilioris charae viiorisque scripmrae, quod in L. codce adnexum est folio 136. vide Adn. crit. ad 318, 7 huius ed. || 10 a τε Ab, καὶ αἰ LC, κα B | ϲυντάξεωϲ τῆϲ αὐτϲ B |post τὸ add τε B | τέμνοιμι] οι et alterum ι in ras A2, A 1 videtu τεμνομαι scripsisse || 1 εὐκτικὸν] 1 in ras A 12 κἄν ὑποτακτικόν om A 1, add A in mg || 14 αἱ om A || 17 ῥημάτων B

943. 302 b

944. ESTIM. ET ADN EXEG. 3 αὐλεῖ τοῦτον. efr Adn. exeg.ad 429, 5 — 6 huius ed. — 6 ϲυνέχεται idem velers videtur, quod ἄμα ἔχεται. ad ἔχεϲθαι verbδum cum. nuac genstivo positum cfr e. g. 48, 7. 92, 10. 110, 16. — 8 ἐν τῷ περὶ μετοχῆϲ ὑπηγορευμένῳ seeundum Stephanum, Portum, Passovium, AButtmanum interpretandum est in libro qui nuncupatus est de participio, atuqe ut alterum exemplum huius usne ὑπαγορεύω verbi in SStephsni thesauro profertur Potercheae vitae . Ϲaesaris 49 extr. sed illic e melioribus codicibus προϲηγόρευον restitutum pro ὑπηγόρευον nec credibile est Apollonium postquem illam librmm suum in sgmtaxi 15, 23.66, 4. 67,18.85.10 ita appellait, ut diceret τὸ περὶ μετοχῆϲ vel τὸ περὶ μετοχῶν, nunc addidisse pacticipium nuncupandi. saepisnime ὑπαγορεύειν apud Apolloniom vim indicandi vel signifesndi habet: vide e. g. 6, 18. 26, 24 et 26.44,17. 64, 25.119,17. 249, 20.259,1 et 4. 303,10.de adv. 141, 22. 199,12 apud alios scriptores saepenumero idem velet qnod docere, praecipere, suadere ac praecipiendi vim hoc qnoque loco habere idetor, ut Apclonius dixerit ia eo gκod deparscpto praeeepεmus: illic enim haud dnbiedocurat, pa ticipiaiungenda esse cum eodem casu atque verba. 132, 3 quoque ὑπαγορεύει intαpretamor praecipit. de ὑπηγορεμένῃ εἰϲαγωγῇ 337, 11 vide ibi Adn. exeg.

945. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 γεγονότων] γινομένων LCB || 2 τοῦτον fol 80r A utrubique κοπτευϲ A τοότου] posterius ου in res A 2|| 3— 4 καὶ τούτου om LCB || γινόμενα CB || 6 ϲυνέχεται Ab, ϲυνέχει LCB. Schoemanm ci. ωυνέχει τὴν || 7 ἰδιότητοϲ LB || 8 ὁπαγορευομένψ LCB

Apollonius Dyscolus De constructione 3

Search the Perseus Catalog for:

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Γ

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers