Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Β

[1] Τῇ προεκδοθείϲῃ ϲυντάξει τῶν ἄρθρων ἀκόλουθον ὑπολαμβάνω ²³ καὶ περὶ τῆϲ τῶν ἀντωνυμιῶν ϲυντάξεωϲ διαλαβεῖν· ἐκεῖνα μὲν γὰρ
μετ’ ὀνομάτων ἐν τοῖϲ λόγοιϲ παρελαμβάνετο, αὗται δὲ ἀντ’ ὀνομάτων, οὐ παραδεχόμεναι τὴν τούτων προτακτικὴν ϲύνταξιν καθ᾿ ἃϲ προεκτεθείμεθα αἰτίαϲ.

[2] Καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ὅτι ἕνεκα τοῦ τοιούτου καὶ πτώϲεων ἐγένοντο ⁴
δεκτικαί, ἵνα κατὰ παντὸϲ τοῦ ὀνόματοϲ ἀνθυπέλθωϲιν, καὶ προϲώπων ἁπάντων διακριτικαί, ἵνα τὸ ἐλλειπὲϲ τοῦ ὀνόματοϲ. λέγω τὴν τῶν προϲώπων διάκριϲιν, αὗται ἀνθυπενεχθεῖϲαι ἀναπληρώϲωϲιν, καὶ τοῦ μὲν ὀνόματοϲ ἔχωϲι τὴν πτῶϲιν, τοῦ δὲ ῥήματοϲ τὸ πρόϲωπον.

⁵⁶⁷⁸⁹

[3] Ἕνθεν δι’ ὅλου κλίνονται, δύο τὰϲ γενικωτάταϲ κλίϲειϲ ἀποϲπάϲαϲαι, ¹⁰ καὶ οὐ κατὰ ϲύγχυϲιν, ἀλλὰ κατὰ μεριϲμὸν τὸν δέοντα· τῷ μὲν ¹¹ γὰρ τέλει ἐνῆκε τὴν πτωτικὴν κλίϲιν, τῷ δὲ ἄρχοντι τὸν τῶν προϲώπων ¹² ἐπιμεριϲμόν· ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι, εἰ κατὰ τὸ αὐτὸ μέροϲ αἱ δύο κλίϲειϲ
ἐνεγένοντο, ϲυνέβη ἂν τῆϲ μὲν πτώϲεωϲ τὸ ἑτεροιούμενον ἀποτρίβεϲθαι τὸ τοῦ προϲώπου διακριτικόν, καὶ ἔμπαλιν τοῦ προϲώπου μεταβαίνοντοϲ
παραφθείρεϲθαι τὸ τῆϲ πτώϲεωϲ ἰδίωμα. δι᾿ ὃ πτῶϲιν μὲν διακρίνουϲα ἀποτελεῖ τὸ ἐμοῦ καὶ ἐμοί καὶ ἐμέ, πρόϲωπον δὲ τὸ ἐμοῦ-ϲοῦ, ¹³¹⁴¹⁵¹⁶
πρόϲωπον δὲ καὶ πτῶϲιν τὸ ἐμοῦ- ϲοί· καὶ ἐν ἅπαϲιν ὥριϲται τοῖϲ προκατειλεγμένοιϲ διὰ τὸ ἐν ἑκατέρῳ μέρει ἐγχωρῆϲαν ἰδίωμα. (ἑκάτεραι. γοῦν αἱ κλίϲειϲ ἀποϲτᾶϲαι ἐπὶ τὰ ἴδια μόρια, λέγω τὸ ὄνομα καὶ τὸ
ῥῆμα, τῷ τέλει ϲυνεχρῶντο κατὰ τὴν κλίϲιν, καλόϲ καλοῦ, γράφω γράφειϲ γράφει, οὐκ ἀπιθάνωϲ καὶ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ χρηϲαμένηϲ τῇ
ὑποϲτολῇ τοῦ ϲ, οὔϲῃ διακριτικῇ τρίτου προϲώπου, ϲοί-οἷ, ὡϲ εἰ καὶ
λέγειϲ λέγει).

[4] Εὔηθεϲ μέντοι ὑπολαμβάνω, εἰ ἐξεργάϲεταί τιϲ διὰ τί μὴ μᾶλλον τὸ τέλοϲ οὐ προϲεχώρει τῷ προϲώπῳ, καθάπερ ἐπὶ τῶν ῥημάτων, ἤπερ τὸ ἄρχον. ἔδει γὰρ ἅπαξ ἐν ἑνὶ μέρει προϲχωρῆϲαι ¹⁷¹⁸¹⁹ τὸ τέλοϲ, καὶ εἰ ἔϲτιν εἰπεῖν, εὐλόγωϲ τῷ πτωτικῷ, εἴγε καὶ πρότερον
τοῦ ῥήματοϲ τὸ ὄνομα, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν, καὶ δῆλον ὅτι τὸ τούτου ἰδίωμα ἐπικρατήϲει τοῦ τέλουϲ, λέγω τὴν πτῶϲιν. πρὸϲ οἷϲ καὶ ἀντωνυμία ²⁰ ἐϲτὶν τὸ ἀντ’ ὀνόματοϲ παραλαμβανόμενον καὶ ὄνομα μιμούμενον, ²¹
καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐπακολούθημά ἐϲτιν τὸ ἐγγινόμενον πρόϲωπον). καὶ εἰ τὰ τέλη ἐπικρατεῖ τῶν μερῶν τοῦ λόγου, τὸ δὲ τέλοϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ πτῶϲίϲ ἐϲτιν, ἐπικρατήϲει ἄρα διὰ τοῦ τέλουϲ τὸ καλεῖϲθαι ἀντωνυμία,
κἂν ῥήματοϲ ἰδίωμα παρειϲδύηται, λέγω τὸ πρόϲωπον.

²²

[5] Εὔλογον ἡγοῦμαι πρὸ τῆϲ κατὰ μέροϲ ϲυντάξεωϲ προδιαϲαφῆϲαι
τὰ ἐπακολουθοῦντα ἰδιώματα τοῖϲ μορίοιϲ ὑπὲρ τοῦ τὴν εἰρηϲομένην
διδαϲκαλίαν τῆϲ ϲυντάξεωϲ εὐϲυνοπτοτέραν γενέϲθαι.

²³

[6] Πρόκειται μὲν οὖν ἡ ἐξαίρετοϲ κλίϲιϲ κατ’ ἀμφότερα μέρη, ²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸
ϲύνεϲτιν δὲ δεῖξιϲ διττή, ἡ κατὰ ἀπόλυτον ἐκφοράν, ἔπαιϲέ με (φανερὸν γὰρ ὅτι δεῖξιϲ, ἀλλ’ οὐκ ἐπιτεταμένη οὐδὲ πρόϲ τι ἀνατεινομένη), καὶ. ἀντιδιαϲταλτική, ἐμὲ αὐτὸν ἔπαιϲε· πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐπιτέταται τὰ
τῆϲ δείξεωϲ, καθάπερ τὰ ἐν τῇ ποιότητι ἐπινοεῖται. λευκόϲ ἀπολελυμένην ἔχει τὴν ποιότητα, ἐπιτεταμένην δὲ ἐν τῷ λευκότεροϲ πρὸϲ
ἕτερον πρόϲωπον ὃ πάντωϲ ἐπιζητοῦμεν. ᾦ λόγῳ καὶ τὸ ἐμέ ἐπιτεῖναν τὴν δεῖξιν ἀπῄτηϲε πρὸϲ ὃ ἐπετάθη. δ’ ὅ τι μέντοι ἐν ἁπάϲαιϲ τὸ
τοιοῦτον οὐκ ἐγχωρεῖ, ἐν τοῖϲ κατὰ μέροϲ εἰρήϲεται.

²⁹

[7] Καλοῦνται αἱ ἐντελεῖϲ κατὰ τὴν φωνὴν καὶ τὸν διεγηγερμένον τόνον ὀρθοτονούμεναι, τάχα ϲυνωνυμοῦντοϲ τοῦ ὀρθοῦ καὶ τοῦ ὑγιοῦϲ·
³⁰ αἱ δὲ τὸν τόνον μετατιθεῖϲαι ὡϲπερεὶ βάροϲ ἀπὸ τῶν ἐγκλινόντων τὰ βάρη ἐφ’ ἕτερον ϲῶμα ἐγκλιτικαί· εἴγε τὸ

ϲοὶ μὲν ἐγώ, ϲὺ δ’ ἐμοί {Δ 63}

μετὰ τῆϲ ἐντελοῦϲ γραφῆϲ καὶ τὸν ἴδιον τόνον ἔχει, τὸ δὲ

καί μοι ταῦτ’ ἀγόρευϲον {ν 232}

παρῆκεν μὲν τὴν γραφήν, μετέθηκεν δὲ καὶ τὸν τόνον.

³¹³²³³³⁴³⁵

[8] Παρέπεται καὶ ἀναφορὰ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον, δι’ ἧϲ τὰ
προκατειλεγμένα ὀνόματα ἀναπολούμενα ἀντονομάζεται,

Ζεὺϲ δ’ ἐπεὶ οὖν Τρῶάϲ τε καὶ Ἕκτορα νηυϲὶ πέλαϲϲεν,

αὐτὸϲ δὲ πάλιν τρέπεν ὄϲϲε φαεινώ {Ν 1. 3}

[9] Ἐπεδείξαμεν ἐν τοῖϲ προεκδοθεῖϲιν ὡϲ αἱ τοιαῦται τῶν ἀντωνυμιῶν
³⁶ οὐχ ὡϲ ἔτυχον ἀνθ’ ἁπλῶν ὀνομάτων παρειλημμέναι εἰϲίν, ἀλλὰ δυνάμει ἀντὶ τῶν μετὰ ἄρθρων παραλαμβανομένων. οὐ γὰρ μόνον ἀντωνόμαϲται, καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἔϲτιν ἀντωνυμιῶν ἐπινοῆϲαι,
ἀλλὰ καὶ ἀναφέρεται, ὅπερ οὐκ ὀνομάτων ἴδιον, εἰ μὴ προϲλάβοιεν τὰ
ἄρθρα.

[10] ἐϲτιν καὶ οὕτωϲ φάναι· δι᾿ οὖ ἀντονομάζεται προκατειλεγμένου, διὰ τούτου ἐπιδέξεται τὴν ἀναφοράν, εἴγε ἰδίωμα ἀναφορᾶϲ
προκατειλεγμένου προϲώπου δευτέρα γνῶϲιϲ, ἣν ἐπαγγέλλεται ἡ αὐτόϲ ἀντωνυμία.

³⁷³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²

[11] Δεδείξεται γὰρ ἐν τοῖϲ ἐξῆϲ ὡϲ αἱ δεικτικαὶ οὐκ εἰρημένων ⁴³ τῶν ὀνομάτων ἀνθυπηνέχθηϲαν, ἀλλ’ οὐ δυναμένων παραληφθῆναι. Καὶ οὕτωϲ μερίζονται εἰϲ δεικτικὰϲ καὶ ἀναφορικὰϲ εἰϲ μίαν ὀνομαϲίαν
ϲυνελθοῦϲαι· κατὰ γὰρ ἑκατέραϲ τὰϲ διαφορὰϲ ἓν ϲυνάγεται τὸ ἀντονο ἢ γὰρ μὴ δυναμένων τῶν ὀνομάτων αὗται παραλαμβάνονται,
ἢ εἰρημένων μέν, πάλιν δὲ μὴ δυναμένων παραλαμβάνεϲθαι. εἰ γάρ τιϲ ἀντὶ τοῦ

αὐτὸϲ δὲ πάλιν τρέπεν ὄϲϲε φαεινώ {N 3}

ἀντιθῇ τὸ Ζεύϲ, οὐ ϲυνάξει τοὺϲ δύο λόγουϲ κατὰ τοῦ Διόϲ, ὡϲ ἀρχὴν δὲ λόγου ποιήϲεται. ὁ αὐτὸϲ δὲ λόγοϲ ἐπὶ ἁπαϲῶν τῶν οὕτωϲ παραλαμβανομένων·

παρὸν γὰρ ἀντὶ τῶν ἀναφορικῶν τὰ ὀνόματα θέϲθαι καὶ τὰ τοῦ λόγου ἀλλοιῶϲαι.

[12] ὁπηνίκα μέντοι τὸ ἐκεῖνοϲ καὶ τὸ ⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷ οὗτοϲ οὐ δεικνῦϲιν τὰ ὑπ’ ὄψιν, ἀναφέρουϲι δέ, δεῖ νοεῖν ὅτι ἡ ἐκ τούτων δεῖξιϲ ἐπὶ τὸν νοῦν φέρεται, ὥϲτε τὰϲ μὲν τῆϲ ὄψεωϲ εἶναι δείξειϲ, τὰϲ δὲ τοῦ νοῦ. φύϲει γοῦν οὖϲαι δεικτικαὶ καὶ τὸ ἀντικείμενον
ἄρθρον τῇ ϲυντάξει οὐ παραλαμβάνουϲιν.

[13] , Καὶ ἔτι ἐξαιρέτωϲ καὶ τὰ τρίτα πρόϲωπα ἐν διαφόροιϲ φωναῖϲ ⁴⁸ διάφορα τρίτα ἀποτελοῦϲιν, τῶν ῥημάτων διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ ἐπὶ πλείονα
πρόϲωπα ϲυντεινόντων, γράφει Διονύϲιοϲ ἢ Τρύφων τιϲ ἄλλοϲ ⁴⁹ τῶν δυναμένων τὸ πρᾶγμα παραδέξαϲθαι. οὐ μὴν ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν, εἴγε ἀναφορικὴ μὲν ἡ αὐτόϲ, δεικτικὴ δὲ ἡ ἐκεῖνοϲ καὶ ἔτι ἡ οὗτοϲ, ⁵⁰
διαφέρουϲα τῷ διαϲτήματι τῆϲ δείξεωϲ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ κἀπὶ τῆϲ ὅδε.

[14] , Καὶ ἐπεὶ ἔφαμεν τὰϲ δεικτικὰϲ ἐπιτείνεϲθαι εἰϲ πλείονα δεῖξιν,
⁵¹ αἱ δὲ προκείμεναι φωναὶ οὐκ ἠδύναντο τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου ἀναδέξαϲθαι, ⁵²⁵³⁵⁴⁵⁵⁵⁶⁵⁷ καθάπερ ἡ ἐμοῦ καὶ ἐμοί καὶ αἱ ϲύζυγοι, διὰ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρεῖαν, εἰϲ παραγωγὴν τὴν διὰ τοῦ ι μετῆλθον, ἐπιϲπώμεναι κατὰ
τοῦ τέλουϲ τὴν ὀξεῖαν εἰϲ ἐμφανιϲμὸν τῆϲ πλείονοϲ ἐπιτάϲεωϲ, καθάπερ καὶ αἱ προκατειλεγμέναι κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον, ἐκεινοϲί οὑτοϲί ὁδί. (προῦπτον γὰρ ὅτι ϲτερομένη ἡ αὐτόϲ τῆϲ δείξεωϲ

ϲυνεϲτέρετο καὶ παραγωγῆϲ τῆϲ ἐπαγομένηϲ ἐπὶ πλείονα δεῖξιν.) δοκεῖ δέ μοι μηδὲ ἀλλοτρίωϲ ἡ παραγωγὴ τοῦ ι παραδεδέχθαι· ἦν γὰρ τοῦτο θεματικὸν ἐν τρίτῳ προϲώπῳ τῆϲ εὐθείαϲ.

[15] Πῶϲ οὖν οὐκ εὐήθειϲ οἱ περὶ Ἅβρωνα καταδραμόντεϲ Ἀριϲτάρχου ⁵⁸ ὡϲ οὐ δεόντωϲ φαμένου κατὰ πρόϲωπα ϲυζύγουϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ,
⁵⁹⁶⁰⁶¹ «καθὸ κοινὸϲ ὁ ὅροϲ καὶ ῥημάτων, καὶ μᾶλλόν γε αὐτῶν. ϲυζυγοῦϲιν γὰρ αἱ φωναὶ κατά τε ποιότητα τῶν ϲτοιχείων καὶ κατὰ ποϲότητα τῶν⁶² ϲυλλαβῶν, καὶ φαίνεται ὅτι καὶ κατὰ χρόνον καὶ τάϲιν· ταῖϲ γε μὴν
ἀντωνυμίαιϲ οὐ ϲυνῆν τὸ τοιοῦτον, εἴγε αἱ πλείουϲ ἀϲύζυγοι, ὡϲ ϲαφέϲ
ἐϲτιν τοῖϲ κλίναϲιν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ». Φαίνεται γὰρ ὅτι ὁ μὲν Ἀρίϲταρχοϲ ⁶³ οὐ τὴν φωνὴν ὡρίϲατο τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ἀλλὰ τὸ ἐξ αὐτῆϲ παρυφιϲτάμενον, καθὼϲ καὶ ἅπαντεϲ οἱ ὅροι ἔχουϲιν. φαϲὶν γοῦν ἀϲυνάρθρουϲ ἀντωνυμίαϲ, καὶ ὅϲον ἐπὶ τῇ φωνῇ, οὐκ εἰϲὶν ἀϲύναρθροι,
ἐπεί φαμεν ἡ ἐγώ μόνωϲ ὀρθοτονεῖται, ἡ ἔγωγε Ἀττική ἐϲτιν. —

[16] Ἐκεῖνο οὖν ἀντωνυμία, τὸ μετὰ δείξεωϲ ἢ ἀναφορᾶϲ ἀντονομαζόμενον, ᾧ οὐ ϲύνεϲτιν τὸ ἄρθρον. ἰδοὺ οὖν ἡ δεῖξιϲ καὶ ὁ ὁριϲμὸϲ τῶν προϲώπων ἄχρι τοῦ τρίτου διῆλθεν· καὶ γὰρ ἀναφερόμεναι ὁρίζονται,
καθὸ τὰ πρόϲωπα ἐγνώϲθη, καὶ δεικνύμεναι, καθὸ τὰ πρόϲωπα ὑπ᾿ ὄψιν ἐϲτί. καὶ τοῦτό ἐϲτιν ἡ ϲυζυγία τῶν ἀντωνυμιῶν. τὰ γὰρ ῥήματα
ἀϲύζυγα· ὁριζόμενα γὰρ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον ἀοριϲτοῦται κατὰ
τὸ τρίτον, τοῦ ἀϲτράπτει καὶ τῶν τοιούτων ὑποϲτελλομένων, καθὸ ἡ τοιαύτη ἐνέργεια ἐξαιρέτωϲ τῷ Διὶ ἀναπέμπεται, ὥϲτε οὐ τὸ ῥῆμα ⁶⁴⁶⁵⁶⁶⁶⁷
ὥριϲται, ὁ δὲ τούτου τὴν διάθεϲιν ἐνεργῶν.

[17] Πρόδηλοϲ οὖν ἡ πολυμερὴϲ τῶν φωνῶν θέϲιϲ ὑπὲρ τοῦ μὴ διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ διάφορα ⁶⁸ πρόϲωπα λέγεϲθαι. παρηκολούθηϲεν γὰρ τὸ καὶ αὐτὰϲ ἐν τρίτοιϲ ἀοριϲτοῦϲθαι, εἴγε μία λέξιϲ πλείονα ϲημαίνουϲα ἀορίϲτου παρεμπτώϲεωϲ
αἰτία γίνεται.

⁶⁹

[18] Ἔτι τὰ μὲν ἄλλα τῶν πτωτικῶν ἀπ’ εὐθείαϲ λημματιζομένηϲ ⁷⁰ γενικὴν καὶ τὰϲ ὑπολοίπουϲ πτώϲειϲ πρὸϲ ἀκολουθίαν τῆϲ εὐθείαϲ ⁷¹ ἀποτελεῖ, οὐχ ὑποϲτελλομένου τοῦ ἄρθρου, εἴγε καὶ αὐτὸ ἐδείχθη ἐν τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ κεκλιμένον· αἱ δὲ προκείμεναι πρωτότυποι ἀντωνυμίαι
θεματικώτερον ἐκλίθηϲαν, οὐ δυναμένηϲ τῆϲ ἐγώ κατὰ λόγον τῶν
πτωτικῶν τὴν ἐμοῦ γενικὴν παραδέξαϲθαι, οὐδὲ μὴν τῆϲ ἐμοῦ τὴν ⁷²⁷³⁷⁴⁷⁵ ἐμοί ἢ ἐμέ, δεόντωϲ καὶ τῶν παρεπομένων ἀριθμῶν ἐξαλλαγέντων πάλιν θεματικῶϲ. ἀδύνατον γὰρ τὴν μὴ κλιθεῖϲαν γενικὴν ἐξ εὐθείαϲ
ἀριθμὸν ἀκόλουθον παραϲτῆϲαι· κλιθεῖϲα γὰρ ϲυγκλίνει τοὺϲ ἀριθμοὺϲ καὶ τὰϲ ἐξῆϲ πτώϲειϲ.

[19] διὰ τοῦτο καὶ τοῖϲ ἑτεροκλίτοιϲ παρηκολούθει
τιϲ εὐθεῖα τῆϲ γενικῆϲ τὰ λοιπὰ ϲχήματα ἀποδιδούϲηϲ, οἷον ἡ μεγάλου ἐποίηϲε τὸ μεγάλοι, καὶ ἐκ λήμματοϲ τοῦ τοιούτου ἡ μεγάλοϲ
εὐθεῖα διαϲῴζεται. καὶ ὁμοίωϲ ἡ ὕδατοϲ καὶ ἔτι ἡ γυναικόϲ ἥ τε πολλοῦ· πολλοί γὰρ καὶ ὕδατα καὶ γυναῖκεϲ, καὶ διὰ τοῦτο ϲυνυπῆρχεν τὸ πολλόϲ, τὸ γύναιξ, τὸ ὕδαϲ.

[20] διὰ τοῦτο οὖν

ἡ ἐμοῦ οὐ κλιθεῖϲα, γενομένη δὲ ἐν θέματι, καὶ τὸ ἀκόλουθον τῶν ⁷⁶ πτώϲεων παρῃτήϲατο καὶ τοὺϲ ἀκολούθουϲ ἀριθμούϲ. ἡ γοῦν ἐκεῖνοϲ ⁷⁷ καὶ αἱ ϲύζυγοι κλιθεῖϲαι ἔϲχον καὶ τὰ ϲυμπαρεπόμενα ἀκόλουθα.

[21] Σαφὲϲ οὖν ὅτι ληροῦϲιν οἱ ἐγχρονίϲαντεϲ εἰϲ τὸ ἐπιϲκώπτειν
⁷⁸⁷⁹⁸⁰⁸¹⁸² τὰϲ φωνὰϲ ὡϲ ἀνακολούθουϲ καὶ παραλόγουϲ, παρατιθέμενοι τὴν ἀπὸ ⁸³ τῶν ὀνομάτων ἀναλογίαν, ὅπου οὐδὲ ἐκεῖνο αὐτοῖϲ δέδοται, τὸ παντὶ ὀνόματι πᾶν ἀντιπαραβάλλειν. ἀλλ’ ὑποτομὴ εἰϲ τὸ τοιοῦτον ἄπειρόϲ
ἐϲτίν τιϲ· τοῦ ὁμοίου ἀκολουθίᾳ ἀντιπαραβάλλονται αἱ λέξειϲ, καὶ εἰ τοῦτο, πῶϲ οὐ μάταιον τὸ διάφορα μέρη λόγου ἀντιπαραβάλλειν; οὐδὲν
δὲ ἐκώλυεν, ἐπειδὴ καὶ προϲώπων διακριτικόν ἐϲτιν τὸ μόριον, ἀντιπαραθέϲθαι τὰϲ φωνὰϲ τῶν ῥημάτων, καὶ οὕτω πάλιν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ
τοῦ δέοντοϲ περιγράφειν.

[22] Ἴϲωϲ οὖν ἐκείνῳ τιϲ ἐπιϲτήϲειεν, ἕνεκα τίνοϲ τὸ ἀκόλουθον ἀπένευϲαν αἱ ἀντωνυμίαι, καὶ διὰ τί οὐ πᾶϲαι.

⁸⁴⁸⁵⁸⁶⁸⁷⁸⁸

Ἡ τῶν ὀνομάτων θέϲιϲ ἐπενοήθη εἰϲ ποιότηταϲ κοινὰϲ ἢ ἰδίαϲ, ὡϲ ἄνθρωποϲ, Πλάτων, καὶ ἐπεὶ οὔτε ϲὺν δείξει τὰ τοιαῦτα οὔτε ἀναφορᾷ,
πάμπολλοϲ ἡ ἐπὶ τούτων θέϲιϲ ἐγίνετο, ἵν᾿ ἑκάϲτου τὸ χαρακτηριϲτικὸν ἀπονείμῃ τὴν ἑκάϲτου τῶν ὑποκειμένων ποιότητα. (οὐ ⁸⁹
μετρίωϲ γ’ οὖν τὰϲ ποιότηταϲ ἐπιταράττουϲιν αἱ ϲυνεμπεϲοῦϲαι θέϲειϲ ἐν τε προϲηγορικοῖϲ καὶ κυρίοιϲ ὀνόμαϲιν, δι᾿ ὃ καὶ ἐϲτέρετο τὸ διὰ
τῶν ὀνομάτων νοούμενον πρόϲωπον τοῦ ὁριϲμοῦ.) καὶ ἕνεκα τοῦ τοιούτου ἰδιάϲαϲα ἡ εὐθεῖα καθ’ ἕκατον χαρακτῆρα, ἅπῄτει τὰϲ πλαγίαϲ ⁹⁰⁹¹⁹²⁹³
ἀνηκούϲαϲ πρὸϲ τὸ ἴδιον τῆϲ εὐθείαϲ.

[23] ἐντεῦθεν οὖν ἀναγκαίωϲ καὶ τὰ γένη παρειϲάγεται, ἵνα μετὰ τῆϲ ποιότητοϲ τοῦ χαρακτῆροϲ ϲυνδιαϲτείλῃ τὸ γένοϲ. — ἐντεῦθεν ϲυνεπενοήθηϲαν καὶ ἐπιθετικαὶ θέϲειϲ, ⁹⁴ ἵνα καὶ τὰ παρακολουθήϲαντα τοῖϲ κοινῶϲ ἢ ἰδίωϲ νοουμένοιϲ ἀναπληρωθῇ, τῷ μὲν ἵπποϲ, εἰ τύχοι, τὸ λευκόϲ ἢ τὸ ταχύϲ, τῷ δὲ
Πλάτωνι τὸ ϲοφόϲ, τὸ ἀγαθόϲ, ἄλλα τε πάμπολλα τὰ δυνάμενα
παρέπεϲθαι. — ἐντεῦθεν καὶ αἱ ϲυνθέϲειϲ ἐπενοήθηϲαν, μιϲάνθρωποϲ, φερέπονοϲ, φιλόλογοϲ, αἵπερ ἐξ ἐπιϲυμβεβηκότων ἐνεγίνοντο.

[24] Αἱ μέντοι ἀντωνυμίαι εἰϲ οὐδὲν ἄλλο ἀποβλέπουϲαι διὰ τῆϲ
ἐν αὐταῖϲ ἐγκειμένηϲ δείξεωϲ ἢ εἰϲ τὴν ὑποκειμένην οὐϲίαν, ἔχουϲιν
εὔληπτα καὶ τὰ ἐπιϲυμβεβηκότα τῇ ποιότητι, λέγω τὰ δυνάμενα δι᾿ ὄψεωϲ ⁹⁵⁹⁶⁹⁷⁹⁸ ἐπινοηθῆναι, λευκὸν ἢ μέλαν, μακρὸν ἢ βραχύ. (οὐχ ὑπὸ δεῖξιν γὰρ πιπτούϲηϲ τῆϲ ψυχῆϲ οὐδὲ τὰ ταύτῃ ὑποτρέχοντα εὐϲύνοπτα
ἂν γένοιντο πρὸϲ τῶν ἀντωνυμιῶν.) ἔνθεν τοὺϲ πολλοὺϲ χαρακτῆραϲ παρῃτημέναι εἰϲὶν αἱ ἀντωνυμίαι. ἑκάϲτη γὰρ αὐτῶν καθ’ ἑκάϲτην ⁹⁹
πτῶϲιν ἀντὶ πάντων ὀνομάτων παραλαμβάνεται· καὶ εἰ τοῦτο ἀληθέϲ, φυϲικώτερον ἄρα ἀφέϲτηκεν ἡ ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲιν ἀκόλουθοϲ κλίϲιϲ, ἵνα
μὴ ἀντὶ ἅπαντοϲ ὀνόματοϲ παραλαμβανόμεναι μιᾷ καταλήξει τῇ ἐκ τούτων ὑποπέϲωϲιν. (διὸ καὶ τὰ γένη οὐκ ἐκκοπτόμενα ἰδίοιϲ τέλεϲιν κατάλληλον ἔϲχεν τὴν ἐν τοῖϲ τριϲὶ γένεϲιν θέϲιν διὰ μιᾶϲ ϲυλλαβῆϲ,

εἴγε καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν δεῖξιϲ αὐτὸ μόνον οὐϲίαν παρεμφαίνει.) —

[25] καὶ γὰρ εἰ ϲυνεμπέϲοι λῆξιϲ ὀνοματικὴ αὐτῇ ἰδία τοῦ ϲυνόντοϲ ¹⁰⁰¹⁰¹¹⁰²¹⁰³¹⁰⁴¹⁰⁵ ἀριθμοῦ, ὑπεκλύεται τοῦ ἀκολούθου ἐκ τῆϲ ἐγγινομένηϲ κλίϲεωϲ, ὡϲ ἔχει ἡ ἐγώ καὶ ἡ ἐμοῦ. ἐφ’ ἧϲ καὶ αἱ διάλεκτοι οὐ τὴν αὐτὴν λῆξιν
ἐπεμέτρηϲαν, ἄλλωϲ τὰϲ φωνὰϲ προενεγκάμεναι ἤπερ τὰϲ γενικὰϲ τῶν ὀνομάτων· ἐμεῖο γὰρ καὶ ἐμεῦ, οὐχ ὡϲ ἡ Ἀτρείδεω καὶ ἡ Ἀτρείδαο ἢ καλοῖο. (ἡ γοῦν ὁμόφωνοϲ κτητική, ὀνόματοϲ ἤδη τὸ τέλοϲ
ἀναδεδεγμένη, ἐφ’ ὃ καὶ φέρεται, πάλιν τὸ δέον ἀνεδέξατο κατὰ τὰϲ
διαλέκτουϲ, ἐμοῖο ὡϲ καλοῖο.)

[26] Καθὼϲ πρόκειται οὖν, ἀναφερόμεναι ἢ δεικνύμεναι ἀπροϲδεεῖϲ ¹⁰⁶ εἰϲι τῶν παρεπομένων τῷ ὀνόματι, ἀλλὰ ἀντίκειται τε ἐκεῖνοϲ καὶ ἡ αὐτόϲ. (ἡ γὰρ οὗτοϲ παραγωγῆϲ κατάληξιν ἔχει, οὐκ ἀντωνυμίαϲ,
¹⁰⁷
καθὸ καὶ τὸ τημοῦτοϲ ἐπίρρημα ὂν παραγωγῆϲ τῆϲ αὐτῆϲ ἔτυχεν.) καὶ οὐκ ἀπεμφαῖνον δύο ἀντικεῖϲθαι ἁπαϲῶν τὸ δέον ϲχῆμα ἀναδεδεγμένων. μήποτε δὲ εὐλόγωϲ καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ ϲυνεπίϲχυϲαν ὁρίϲαι
τὸ ὑποκείμενον. ἡ γὰρ ἐξ αὐτῶν νοουμένη ἀπόϲταϲιϲ ἀμαυροτέραν τὴν δεῖξιν καθιϲτάνει, καὶ ἔνθεν παρειϲεδύετο τὸ γένοϲ, οὐχ ἵνα τὴν οὐϲίαν
¹⁰⁸¹⁰⁹¹¹⁰¹¹¹ παραϲτήϲῃ, ἀλλ’ ἵνα τὸ γένοϲ διαϲτείλῃ. (τὰ γοῦν κοινὰ λεγόμενα ἐν γένει, λέγω ἐπὶ τῶν προϲηγορικῶν, ἐξ ἀποϲτήματοϲ ἐπινοηθέντα οὐκ
ἐξίϲχυϲεν τὸ γένοϲ διαϲτεῖλαι, λέγω ἐπὶ τοῦ ἵπποϲ ἢ ἄνθρωποϲ· πληϲιάϲαϲι δὲ αὐτοῖϲ καὶ δήλοιϲ γενομένοιϲ κατὰ τὸ γένοϲ ϲυνεγένετο
καὶ τὸ ἄρθρον.) πολλῷ δὲ μᾶλλον καὶ ἡ αὐτόϲ· τὰ γὰρ ἀπόντα τῶν ¹¹² τρίτων προϲώπων ἀναφέρουϲα ὑπόμνηϲιν καὶ τοῦ γένουϲ ἐποιεῖτο διὰ τοῦ χαρακτῆροϲ.

[27] Ἀλλ’ ἐκεῖνο λείπεται, τίνοϲ ἕνεκα εἰϲ οϲ κατέληξαν, πλείϲτηϲ οὔϲηϲ καταλήξεωϲ ὀνομάτων· ἢ ὅτι γενικωτέρα ἐϲτὶν
ἡ εἰϲ οϲ κατάληξιϲ. διὰ τοῦτο καὶ τὰ ἄρθρα, πᾶϲιν ὀνόμαϲι παρατιθέμενα,
ἐν ταύτῃ τῇ καταλήξει ἐγένετο, καὶ αὐταὶ αἱ παραχθεῖϲαι ἀντωνυμίαι εἰϲ ὀνόματοϲ κτῆϲιν, ὡϲ ἐπὶ τῆϲ ὁ ἐμόϲ καὶ τῶν ϲυζύγων,
καὶ ϲχεδὸν ἅπαϲαι αἱ πτωτικαὶ πεύϲειϲ, ἐπιζητοῦϲαι πᾶν ὄνομα, ποῖοϲ, πόϲοϲ, πηλίκοϲ, ποδαπόϲ. πρόϲκειται τὸ ϲχεδόν διὰ τὸ τίϲ, ὅπερ ¹¹³ οὐδὲ αὐτὸ ἐκτόϲ ἐϲτιν τῆϲ εἰϲ οϲ καταλήξεωϲ, εἴγε τὸ τίοϲ παῤ Αἰολεῦϲιν
¹¹⁴¹¹⁵¹¹⁶¹¹⁷ τῆϲ εἰϲ οc εὐθείαϲ ἔτυχεν, ϲυνεπιϲχύοντοϲ καὶ τοῦ ἰϲοδυναμοῦντοϲ αὐτῷ, λέγω τοῦ ὅϲ, ᾧ καὶ ϲυμφέρεται ἐν τῷ

ὅϲτιϲ ἐμὸν παρὰ ϲῆμα {Callimachi epigr. 21. AP VII 525}

καὶ ἐν τῷ

ὅϲτιϲ ἐπὶ δεῖπνον ὀψὲ κληθεὶϲ ἔρχεται {Corp. Paroemior. II p 577}.

¹¹⁸

[28] Ῥητέον δὲ καὶ περὶ τῶν τῇ φωνῇ ἄρθρων καθεϲτώτων, τῇ ¹¹⁹ δὲ ἐξ αὐτῶν μεταλήψει ἀντωνυμιῶν,

ὁ γὰρ ἦλθε θοὰϲ ἐπὶ νῆαϲ Ἀχαιῶν {Α 12}

ἀντὶ τοῦ οὗτοϲ·

τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοϲ {e. g. A 84}·

ὣϲ ἡ ῥίμφα θέουϲα {ν 88}

¹²⁰

εἵνεκα τῆϲ ἀρετῆϲ ἐριδαίνομεν {β 206},

ὃ μεταλαμβάνεται μὲν εἰϲ τὸ ταύτηϲ, προϲλαμβάνει δὲ ἔξωθεν δεόντωϲ τὸ ἄρθρον, καὶ καθόλου περὶ ἁπάντων τῶν τοιούτων.

[29] Αἱ ὀνοματικαὶ
πτώϲειϲ καὶ αἱ ἀντὶ τούτων παραλαμβανόμεναι ἀντωνυμίαι
¹²¹¹²²¹²³¹²⁴¹²⁵ ϲύνταξιν τὴν αὐτὴν ποιοῦνται τοῖϲ ῥήμαϲιν, ὡϲ ἔχει τὸ Τρύφων διδάϲκει καὶ οὗτοϲ διδάϲκει· αἱ γε μὴν πλάγιαι τὴν ἐκ τῶν εὐθειῶν ϲύνταξιν ἀναδέχονται, τῶν μεταξὺ πιπτόντων ῥημάτων ἐνδεικνυμένων
τὴν ἑκάϲτηϲ διάθεϲιν, ὡϲ ἔχει τὸ Θέωνα διδάϲκει Τρύφων, τοῦτον
φιλῶ ἐγώ, φιλεῖ Θέων.

[30] ἔϲτιν γε μὴν κἀκεῖνοϲ ὁ λόγοϲ ἀληθήϲ, ὡϲ ϲύνεϲτι τὰ ἄρθρα μετὰ τῶν ὀνομάτων ἀνθ’ ὧν παραλαμβάνεται
ἡ ἀντωνυμία, οὐ ϲημαίνοντα τὰϲ πηλικότηταϲ ἢ ποιότηταϲ ἤ τι ¹²⁶ τῶν παρεπομένων τοῖϲ ὀνόμαϲιν, καθὸ ὑπεδείξαμεν καὶ ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν τὸ αὐτό· ὡϲ γὰρ τὸ οὗτοϲ κατὰ παντὸϲ ὑποκειμένου παραλαμβάνεται,

καὶ τὰ ἄρθρα ϲὺν παντὶ ὑποκειμένῳ παραλαμβάνεται, ὁ μέγαϲ, ὁ βραχύϲ, ὁ λευκόϲ, ὁ χρυϲοῦϲ.

[31] καὶ τούτων τῇδε ἐχόντων, ὅταν τὸ ἄρθρον μὴ μετ’ ὀνόματοϲ παραλαμβάνηται, ποιήϲηται δὲ ϲύνταξιν ὀνόματοϲ ἣν προεκτεθείμεθα, ἐκ πάϲηϲ ἀνάγκηϲ εἰϲ ἀντωνυμίαν
μεταληφθήϲεται, εἴγε οὐκ ἐγγινόμενον μετ’ ὀνόματοϲ δυνάμει ἀντὶ ὀνόματοϲ
παρελήφθη· καὶ ἐντεῦθεν ἡ ϲύνταξιϲ αὐτοῦ προϲεχώρει εἰϲ ἀντωνυμικὴν ¹²⁷ μετάληψιν. ἔϲτω γάρ τι τοιοῦτον, Χρύϲηϲ γὰρ ἦλθε θοὰϲ ¹²⁸¹²⁹¹³⁰¹³¹¹³²¹³³ ἐπὶ νῆαϲ Ἀχαιῶν {cfr A 12}, καὶ ἔτι μετὰ ἄρθρου ὁ γὰρ Χρύϲηϲ
ἦλθεν θοὰϲ ἐπὶ νῆαϲ Ἀχαιῶν· καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἡ ἔλλειψιϲ τοῦ ὀνόματοϲ τῷ ἄρθρῳ παραδώϲει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, καὶ οὐκ ἄλλο τι γενήϲεται τὸ ἄρθρον ἢ ἀντωνυμία, ἐϲτιν ἀντὶ παντὸϲ ὀνόματοϲ, ἐπεὶ καὶ
αὐτὸ μετὰ παντὸϲ ὀνόματοϲ, οὐκ ἐμποδιζόμενον ἐν ποιότητι ἢ ἄλλῳ
τινὶ τῶν παρεπομένων, καθὼϲ εἴπομεν. ἐν μέντοι τοῖϲ ἑξῆϲ δεδείξεται, πότε οἱ λόγοι τὰ ὀνόματα παραιτοῦνται ἀντιπαραδεχόμενοι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ.
(

[32] Καὶ ἡ μὲν τοιαύτη ϲύνταξιϲ προϋφεϲτώτων ὀνομάτων, ¹³⁴ καθ’ ὧν ἀναφέρεται τὰ ἄρθρα, ποιεῖται ἀντωνυμικὴν μετάληψιν· ἡ ¹³⁵ μέντοι μὴ οὕτωϲ ἔχουϲα, αὐτόθεν δὲ ἐν προλήψει του ἐϲομένου προϲώπου,
ἀόριϲτον μετάληψιν τῶν ἄρθρων ποιεῖται, ὡϲ τὰ τοιαῦτα ἔχει, ὁ
περιπατῶν κινεῖται, καὶ ἔτι ἐν ὑποτακτικοῖϲ ὃc ἂν παραγένηται ἀναγινωϲκέτω, πάνυ εὐλόγωϲ· ϲυμφερόμενον γὰρ παντὶ ὀνόματι καὶ ἐπὶ πᾶν ὄνομα ἀναδραμεῖται ἓν καθεϲτηκόϲ, ὅπερ ἴδιον ἀορίϲτου. — ¹³⁶¹³⁷¹³⁸ ὑγιῶϲ ἄρα τὰ ἄρθρα ἢ εἰϲ ὡριϲμένα πρόϲωπα παραλαμβάνεται, τὰϲ
ἀντωνυμίαϲ, ἢ εἰϲ τὸ ἀοριϲτότατον, λέγω τὸ τίϲ· οὐ γὰρ πόρρω πέπτωκε τὸ ὁ περιπατῶν κινεῖται τοῦ εἴ τιϲ περιπατεῖ κινεῖται, οὐδὲ ¹³⁹ τὸ ὃϲ ἂν ἔλθῃ τοῦ εἰ τιϲ ἂν ἔλθῃ. — εἰ γοῦν ϲυνενεχθείη τι τῶν
ὀνομάτων ταῖϲ προκειμέναιϲ ϲυντάξεϲι, καὶ αὐτὰ καταϲτήϲεται εἰϲ τὸν ἴδιον μεριϲμόν, ὁ Διονύϲιοϲ περιπατῶν κινεῖται Τρύφων κοιμᾶται,
ὃϲ μενεῖ με διαναϲτάϲ).

¹⁴⁰

[33] Δεόντωϲ δ᾿ ἂν καὶ ἀντωνυμίαι ῥηθεῖεν κατὰ τοὺϲ μεριϲμούϲ, καθότι καὶ ἄλλα μέρη λόγου, πάλιν μετατεθέντα τῆϲ ἰδίαϲ ϲυντάξεωϲ
καὶ ἄλλων ἀναπληρώϲαντα τὰϲ ἰδιότηταϲ, πάλιν τῆϲ τούτων ὀνομαϲίαϲ
ἔτυχεν, ὡϲ ἔχει ἅπαντα τὰ ὀνοματικὰ ἐπιρρήματα, πυκνά, κάλλιϲτα, ἥδιϲτα, ἰδίᾳ, δημοϲίᾳ, τόνῳ, κύκλῳ, καὶ ὅτε αἱ μετοχαὶ εἰϲ ὀνομάτων ϲύντοξιν παραλαμβάνονται, ὡϲ τὸ ἐρωμένη, εἱμαρμένη·
ἐφ’ ὧν χρὴ αὐτὸ μόνον τὴν μετάπτωϲιν διδάϲκειν. οὐ γὰρ μᾶλλον αἱ.
φωναὶ ἐπικρατοῦϲι κατὰ τοὺϲ μεριϲμοὺϲ ὡϲ τὰ ἐξ αὐτῶν ϲημαινόμενα.

¹⁴¹¹⁴²¹⁴³¹⁴⁴

[34] Ὁμολόγωϲ γ’ οὖν καὶ ἡ οὗτοϲ, παραχθεῖϲα ἐξ ἄρθρου τοῦ ¹⁴⁵ ὁ καὶ ὅϲ ϲημαίνοντοϲ οὐκ ἀρθρικὴν ϲύνταξιν ἀλλὰ ἀντωνυμικήν, εἰϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ἐχώρηϲεν (οὐ γὰρ θεματική ἐϲτιν, ὥϲ τινεϲ ᾠήθηϲαν). ϲαφὲϲ ἐκ τῶν ϲυμπαρεπομένων.

[35] Ἀπὸ παντὸϲ ἀρϲενικοῦ πρωτοτύπου
ἢ παραγωγοῦ τοῦ εἰϲ οϲ λήγοντοϲ θηλυκὸν γίνεται τοῦ τέλουϲ
εἰϲ η ἢ εἰϲ α μακρὸν μεταπίπτοντοϲ, ὅ τι μὴ μόνον ἐκ τῆϲ προκειμένηϲ ¹⁴⁶ παραγωγῆϲ· ἡ γὰρ τοιαύτη παραγωγὴ ὑποϲτρέφει εἰϲ τὸ πρωτότυπον κατὰ γένοϲ, τηλίκοϲ τηλικοῦτοϲ — τηλίκη τηλικαύτη, καὶ ἔτι ἐπὶ οὐδετέρων· ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ τοϲοῦτοϲ, τοιοῦτοϲ. ὅπερ
παρηκολούθει καὶ τῇ ὗτοϲ· ὡϲ οὗτοϲ οὐκ ἔχει τὸ θηλυκὸν οὕτη,
ἀλλὰ πάλιν παρὰ τὸ ἡ αὕτη. καὶ ἐπεὶ τὸ οὐδέτερον, λέγω τὸ τό, ἀπὸ τοῦ τ ἤρχετο, καὶ τὸ τοῦτο ἀπὸ τοῦ τ ἤρχετο.

[36] καὶ κατὰ πτῶϲιν δὲ παράγεται. οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ τηλικαῦται γενικήν φαμεν
τὴν τηλικαύτων ἢ ἀπὸ τοῦ τοιαῦται τοιαύτων, καθὸ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ¹⁴⁷¹⁴⁸¹⁴⁹¹⁵⁰¹⁵¹ ἐπὶ ἁπάντων θηλυκῶν· αὐταί γοῦν αὐτῶν φαμεν, καὶ ἔτι ἀπὸ τοῦ ἀνεπεκτάτου τοῖαι τοίων, τηλίκαι τηλίκων. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι παρὰ μὲν τὸ τηλίκαι τὸ τηλικαῦται, παρὰ δὲ τὸ τηλίκων τὸ τηλικούτων.
ταὐτὸν οὖν παρηκολούθει καὶ ἐπὶ τοῦ αἱ -αὗται, καὶ ἐπεὶ εἴχετο παραγωγῆϲ
τῆϲ προκειμένηϲ, οὐκέτι αὕτων, καθὼϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὀξυτόνου ¹⁵² πρόκειται αὐταί αὐτῶν. πάλιν οὖν τὸ τούτων ἔπιπτεν ἀπὸ γενικῆϲ πρωτοτύπου τῆϲ τῶν, τοῦ τ ϲυμπαραλαμβανομένου, ὅπερ ἐπὶ τῆϲ εὐθείαϲ
οὐ ϲυμπαρελαμβάνετο, ἐπὶ δὲ τῆϲ γενικῆϲ· αἱ γὰρ καὶ τῶν. — ¹⁵³ (

[37] Τῇ προκειμένῃ παραγωγῇ ϲυνυπάρχει ἑτέρα παραγωγὴ ἡ διὰ τοῦ
δε, οὖϲα ϲυνηθεϲτέρα ποιηταῖϲ, τοῖοϲ τοιόϲδε, τόϲοϲ τοϲόϲδε, ἧϲ
¹⁵⁴¹⁵⁵¹⁵⁶¹⁵⁷ τὸ μεταλαμβανόμενον εἰϲ παραγωγὴν τὴν διὰ τοῦ ουτοϲ ἐγχωρεῖ, τοιόνδε τοιοῦτον, τοϲόνδε τοϲοῦτον. ἔϲτιν οὖν καὶ τὸ ὅδε, ¹⁵⁸ μεταλαμβανόμενον εἰϲ τὸ οὗτοϲ, ἐκ ϲυντάξεωϲ τῆϲ διὰ τοῦ ὁ παραχθέν.)

[38] Οὐ χρὴ ἄρα ϲυγκατατίθεϲθαι Ἅβρωνι ὅτι ἡ οὗτοϲ παρῆκται ἐξ ἄρθρου, καθότι καὶ ἐξ ἐπιρρήματοϲ τοῦ ὀψέ ἄλλο μέροϲ λόγου

γέγονεν τὸ ὀψινόϲ. ἐν μὲν γὰρ ταῖϲ ἄλλαιϲ παραγωγαῖϲ ἀδιαφορεῖ τὸ τοιοῦτον, ἔν γε μὴν τῇ προκειμένῃ ἀδύνατόν ἐϲτιν εἰϲ ἄλλο μέροϲ λόγου ἐγχωρῆϲαι τὸ πρωτότυπον, ὅπου γε ἐδείχθη οὐ μόνον τὸ αὐτὸ
μέροϲ λόγου αἰτοῦν, ἀλλὰ καὶ ταὐτὸ γένοϲ καὶ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν καὶ τὸν αὐτὸν ἀριθμόν. δεόντωϲ οὖν φαμεν ὡϲ ἐκ τῆϲ ἀντωνυμικῆϲ ϲυντάξεωϲ
τοῦ ἄρθρου ἡ παραγωγὴ ἐγίνετο, καὶ ὡϲ ποιητικὸν μὲν τὸ
φάναι τηλίκοϲ τοῖοϲ, ϲύνηθεϲ δὲ τὸ τηλικοῦτοϲ τοιοῦτοϲ, τὸν αὐτὸν τρόπον ποιητικὸν τὸ ὅϲ,

ὃϲ γάρ ῥα μάλιϲτα

ἥνδανε κηρύκων {ρ 172}

ϲύνηθεϲ δὲ τὸ ἐξ αὐτοῦ μεταλαμβανόμενον, οὗτοϲ γάρ.

[39] Κἀκεῖνο ¹⁵⁹ δὲ προϲθετέον, ὡϲ ἐνέλειψεν ἡ εὐθεῖα τῷ τ, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν κἀν τῷ περὶ ἄρθρων. πάλιν οἱ Δωριεῖϲ οὐκ ἐπλεόναϲαν ἐν τῷ ταῦται καὶ τοῦτοι, ἀλλ’ ἀπέδωκαν τὸ προοφειλόμενον, ὡϲ δέδεικται καὶ ἐπὶ
τῶν ἄρθρων. ὁμολογοῦϲι καὶ αἱ πλάγιοι ἀπὸ τοῦ τ ἀρξάμεναι καὶ τοῦ
οὐδετέρου ἡ εὐθεῖα καὶ τὸ κατὰ τὴν εὐθεῖαν πνεῦμα. πότε γὰρ ἡ ου ¹⁶⁰¹⁶¹¹⁶²¹⁶³ δίφθογγοϲ δαϲύνεται, ὅπου γε καὶ τὰ δαϲυνόμενα ἐγγινομένηϲ αὐτῆϲ ¹⁶⁴ ψιλὰ γίνεται, ὅλοϲ οὖλοϲ, ὅροϲ οὖροϲ; δαϲύνεται δὲ τὸ οὕνεκα διὰ τὸ τούνεκα. οὐκ ἂν οὖν ἄλλωϲ δαϲυνθείη τὸ οὗτοι, εἰ μὴ ἀπολογίαν τὴν ἔλλειψιν τοῦ τ.

¹⁶⁵

[40] Τὴν τῶν ὀνομάτων ϲύνταξιν ἀνθυπῆλθον αἱ ἀντωνυμίαι οὐχ, ¹⁶⁶ ὥϲ τινεϲ ᾠήθηϲαν, δι’ ἄγνοιαν τῶν ὀνομάτων· ποία γὰρ ἄγνοια τῶν ὀνομάτων ἐν τῷ

ϲοὶ μὲν ἐγώ, ϲὺ δ’ ἐμοί {Δ 63};

ἀλλὰ ϲαφὲϲ ὅτι οὐ δυναμένων τῶν ὀνομάτων ἐν τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ
δευτέροιϲ προϲώποιϲ καταγίνεϲθαι, καθὼϲ δεδείξεται. —

[41] Φήϲει τιϲ· «Οὐχὶ οὖν καὶ ἀγνοίαϲ οὔϲηϲ ὀνομάτων φαμὲν ϲύ ἢ ϲέ;» Πρὸϲ ὃ ῥητέον
¹⁶⁷¹⁶⁸¹⁶⁹¹⁷⁰ ὅτι ἐκ παρεπομένου τὸ τοιοῦτον ἐγένετο, εἴγε καὶ ἐν γνώϲει ὄντα τὰ ὀνόματα πάλιν ἀπαιτεῖ τὴν ἀντωνυμικὴν ϲύνταξιν, οὐκ ἔλαττον δὲ καὶ οὕτωϲ ἀνθυπέϲτη τοῦ ὀνόματοϲ. καὶ γὰρ δυνάμει κύριον ὄνομα νοεῖται ¹⁷¹
διὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, οὔ φημι τὸ τῆϲ φωνῆϲ ὄνομα, τὸ δὲ ἐξ αὐτῆϲ δεικνύμενον, τουτέϲτιν ἡ ἰδία ποιότηϲ τοῦ ὑποκειμένου.

[42] Ἕνεκεν
τούτου πρὸϲ οὐδὲν χρειώδειϲ εἰϲὶν αἱ ἀντωνυμίαι ϲτερόμεναι τοῦ τε
δεικνύντοϲ προϲώπου καὶ τοῦ δεικνυμένου, εἴγε αἱ ἐγγραφόμεναι πάνυ ἀοριϲτόταταί εἰϲιν, ὅτι καὶ τῆϲ ἰδίαϲ ὕληϲ ἀπεώϲθηϲαν. ἔνθεν δοκεῖ ¹⁷² μοι πάνυ εὐλόγωϲ κατὰ τὰϲ ἐπιϲταλτικὰϲ γραφὰϲ χωρὶϲ τῶν προτεθειμένων ὀνομάτων τὰ τοῦ λόγου μὴ καθίϲταϲθαι. ἐγγραφομένων γὰρ
¹⁷³¹⁷⁴¹⁷⁵ τῶν ἀντωνυμιῶν διὰ τὰϲ ἐπιϲυμβεβηκυίαϲ πράξειϲ τῷ τε ἀποφαινομένῳ προϲώπῳ ὑπὲρ αὑτοῦ καὶ τῷ πρὸϲ ὃν ἡ ἀπόταϲιϲ τοῦ λόγου, ἀναγκαίωϲ
ϲυμβαίνει τὸ γράφεϲθαι τὴν τῶν ὀνομάτων θέϲιν, ἵνα δυνάμει κατὰ τούτων τὰϲ δείξειϲ ποιήϲωνται αἱ ἀντωνυμίαι. τὸ γὰρ ἐγώ ϲοι καὶ.
πάλαι ἔγραψα δείκνυϲι διὰ μὲν τῆϲ ἐγώ τὴν προκειμένην εὐθεῖαν,
διὰ δὲ τῆϲ ϲοί τὴν ἀνθυπαγομένην δοτικήν. πρόδηλον γὰρ ὅτι τῶν ὀνομάτων περιγραφέντων καὶ τὰ τῶν ἀντωνυμιῶν ἀόριϲτα γίνεται.)

[43] Ἔϲτιν οὖν αἴτιον τοῦ μὴ δύναϲθαι τὰ ὀνόματα παραλαμβάνεϲθαι
¹⁷⁶ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον τὸ τὰϲ θέϲειϲ τῶν ὀνομάτων μήτε
ἐν πρώτῳ μήτε ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ δύναϲθαι καταγίνεϲθαι. οὐ γὰρ πρὸϲ τοὺϲ γενομένουϲ ἡ ἀπόταϲιϲ γίνεται τοῦ ὀνόματοϲ ὑπὲρ τῆϲ αὐτῶν
θέϲεωϲ, ὅπερ ἴδιον δευτέρου προϲώπου· οὔτε μὴν ἑαυτοῖϲ τιθέμεθα, ¹⁷⁷ ὅπερ ἴδιον πάλιν τοῦ πρώτου προϲώπου. ἀνάγκη οὖν πᾶϲα εἰϲ τὰ ¹⁷⁸¹⁷⁹¹⁸⁰
τρίτα πρόϲωπα χωρεῖν τὰ ὀνόματα κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν χωρὶϲ κλητικῆϲ· αὕτη γὰρ πρώτη ἐπιϲτρέφει τὴν ἐκ τῶν τρίτων προϲώπων θέϲιν εἰϲ τὸ δεύτερον διὰ τὴν ἐξ αὐτῆϲ γινομένην ἀντίληψιν τοῦ ἀναδεξαμένου ¹⁸¹ προϲώπου τὸ ὄνομα.

[44] Προφανὲϲ δὲ κἀκεῖνό ἐϲτιν, ὡϲ ἐξ αὑτῶν ποιούμενοι τοὺϲ λόγουϲ πρόϲ τιναϲ, ὀφείλομεν ἀναμερίϲαι τὰ πρόϲωπα.

καὶ φαίνεται ὡϲ οὐκ ἐνὸν τοῖϲ ὀνόμαϲι ϲυγχρῆϲθαι, καθότι τρίτα ἦν ταῦτα, ὁ δὲ λόγοϲ ἀπῄτει τὸ ἐκ πρώτου προϲώπου δεύτερον. καὶ ¹⁸²¹⁸³¹⁸⁴¹⁸⁵ ἔνθεν παρειϲέδυον αἱ ἀντωνυμίαι τὸ ἀδύνατον τοῦ ὀνόματοϲ ἀνταναπληροῦϲαι, ἡνίκα φαμὲν ἐγώ ϲοι ἔγραψα. προείρηταί γε μὴν ἡ αἰτία τοῦ μίαν οὖϲαν τὴν ἀντωνυμίαν ἀντὶ πάντων ὀνομάτων παραλαμβάνεϲθαι.

¹⁸⁶

[45] Οὐκ ἂν οὖν τιϲ ὑπολάβοι ὡϲ πρὸϲ οὐδὲν χρειώδειϲ αἱ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἀντωνυμίαι, δυναμένων τῶν ὀνομάτων παραλαμβάνεϲθαι; «καὶ γὰρ εἰ ἐνεχώρει κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον
παραλαμβάνεϲθαι τὰ ὀνόματα, ἴϲωϲ ἂν ἐγένετο μηδὲ τὴν ἀντωνυμίαν προϲηυρῆϲθαι». ἀλλ’ ἔϲτι γε πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι· αἱ ἀντωνυμίαι
ἅπαξ ἀντὶ ὀνομάτων γενόμεναι ἐκ παρεπομένου ἔϲχον καὶ τὴν δεῖξιν·
ὑπ’ ὄψιν γὰρ πίπτοντα τὰ ἐξ αὐτῶν πρόϲωπα ἑωρᾶτο, καὶ οὕτωϲ τὸ μόριον ἐξαιρέτωϲ ἀπηνέγκατο τὴν δεῖξιν, ἥτιϲ ϲυνώδευϲεν κατὰ ϲυζυγίαν ¹⁸⁷¹⁸⁸¹⁸⁹¹⁹⁰¹⁹¹ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου ἄχρι τοῦ τρίτου. οὐ καθὸ οὖν
τὰ ὀνόματα ἀνέφικτα ἐν τριϲὶ προϲώποιϲ, ἐγένοντο αἱ ἀντωνυμίαι, ἀλλὰ καθὸ ἀμοιρεῖ δείξεωϲ, ἥτιϲ ἐϲτὶν ἐν ἀντωνυμίαιϲ. ϲύνεϲτι γοῦν ἀμφότερα ἐν τῷ

¹⁹²

οὗτοϲ δ’ Αἴαϲ ἐϲτὶ πελώριοϲ {Γ 229}

πάνυ ἀναγκαίωϲ· ἕνεκα γὰρ τοῦ ὁρᾶϲθαι τὸν Αἴαντα ἡ δεῖξιϲ παρείληπται,
ἕνεκα δὲ τῆϲ ἰδίαϲ ποιότητοϲ, ὑπὲρ ἧϲ καὶ ἠρώτηϲεν, τὸ Αἴαϲ.

¹⁹³

[46] Τούτων οὖν τῇδε ἐχόντων ϲαφὲϲ ὅτι τὸ Ἀπολλώνιοϲ γράφω καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια προφανῶϲ ἀκατάλληλα, καὶ οὐ δι’ ἄλλο
τι ἢ διὰ τὴν τῶν προϲώπων ἀκαταλληλότητα, εἴγε τρίτου μὲν προϲώπου
τὸ ὄνομα, πρώτου δὲ τὸ ῥῆμα· κατάλληλον δὲ τὸ ἐν δυϲὶν τρίτοιϲ Ἀπολλώνιοϲ γράφει.

¹⁹⁴

[47] Ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ καθόλου πάλιν τὸ τοιοῦτο. τὰ γὰρ ὕπαρξιν ἢ ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν ϲημαίνοντα τῶν ῥημάτων προϲίενται
τὸ δοκοῦν ἀκατάλληλον, εἰμὶ Ὀδυϲϲεύϲ, Τρύφων
¹⁹⁵¹⁹⁶¹⁹⁷¹⁹⁸¹⁹⁹ ὀνομάζομαι καὶ τὰ τούτοιϲ ϲύζυγα. πάλιν γὰρ οὐκ ἐγχωρεῖ τὴν ἰδίαν θέϲιν κοινῇ φωνῇ προϲχαρίϲαϲθαι ἐπὶ πᾶν ϲυντεινούϲῃ, εἰ φαίημεν ἐγὼ ὀνομάζομαι, ἐγὼ κληΐζομαι. (καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ὅτι τὸ ἐγώ
εἰμι ἐνεχώρει ἐγγίνεϲθαι· ὕπαρξιν γάρ, οὐκ ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν ἐϲήμαινεν, ²⁰⁰
κοινῆϲ δέ, ἐφ’ ἣν ϲυντείνει τὸ ἐγώ.) ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ἐξῆϲ προϲώπων. — ϲαφὲϲ οὖν ὅτι οὐ δυνάμενα διαψεύϲαϲθαι τὴν
ἰδίαν θέϲιν τῶν ὀνομάτων τὰ ῥήματα ἐπιϲπᾶται αὐτὰ ἐκ τρίτου κατὰ τὸ πρῶτον, ὅτε φαμὲν Τρύφων ὀνομάζομαι, οὐ μὴν ἐν τῷ Τρύφων βιάζομαι. τὸ γὰρ βιάζεϲθαι οὐκ ἴδιον ἦν Τρύφωνοϲ, καθάπερ ἡ ἐπ’αὐ ²⁰¹
τοῦ ὀνομαϲία· δι’ ὃ καὶ τὴν κοινὴν κατὰ παντὸϲ ὀνόματοϲ ἀντωνυμίαν παραλαμβάνει.

²⁰²²⁰³²⁰⁴²⁰⁵

[48] Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ ϲυντάξεωϲ τῆϲ τῶν ἀντωνυμιῶν πρὸϲ ²⁰⁶ τὰ ῥήματα. Αἱ πλάγιοι πτώϲειϲ τῶν ἀντωνυμιῶν πάντωϲ ἐπὶ ῥῆμα φέρονται, ἐξ ϲυντάξεωϲ νοεῖται ἡ ἐγγινομένη διάθεϲιϲ τοῦ προϲώπου. —
οὐ μὴν ἀναϲτρέφει τὰ τοῦ λόγου· οὐ γὰρ ἅπαντα τὰ ῥήματα πλαγίουϲ ἀπαιτεῖ ὀνομάτων ἢ ἀντωνυμιῶν, ἐπεὶ ἃ μὲν αὐτῶν αὐτοτελῆ ἐϲτίν, ἃ
δὲ ἐλλείπῃ· τό τε γὰρ περιπατεῖ πλουτεῖ ἢ ζῇ τι τῶν τοιούτων οὐκ ἐπιζητεῖ πλαγίαν πτῶϲιν, περὶ ὧν καὶ ἐντελῆ τὸν λόγον παραϲτήϲομεν
ἐν τῇ κατ’ ἰδίαν αὐτῶν ϲυντάξει.

[49] Οὐ λέληθε δέ με ὡϲ οἱ πλεῖϲτοι ὑπέλαβον τὴν τῶν ῥημάτων ²⁰⁷ ϲόνταξιν ἐντελεϲτέραν εἶναι, εἰ προϲλάβοι καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, ἐγὼ
²⁰⁸²⁰⁹²¹⁰²¹¹ ἔγραψα, ἐγὼ λαλῶ, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων τὸ αὐτό, καὶ τούτου ἀπόδειξίν
²¹² φαϲιν τὸ μὴ δεόντωϲ ἔχειν τὴν τοιαύτην φράϲιν, εἰ μὴ ϲυμπαραλάβοι τιϲ καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, ἐγὼ μὲν γὰρ παρεγενόμην, ϲὺ δ’ οὔ· «ἀκατάϲτατα γὰρ τὰ τοῦ λόγου γενήϲεται». ἐγὼ μέντοι οὐχ
ὑπολαμβάνω ἐν τῷ καθόλου τὸ τοιοῦτον ἀληθὲϲ εἶναι, πιϲτούμενοϲ
οὐκ ἐκ ποιητικῶν παραθέϲεων, εἴγε τῇ ποιητικῇ ϲυντάξει ἐφεῖται καὶ λείπειν καὶ πλεονάζειν, ἐκ μέντοι τῆϲ κοινῆϲ φράϲεωϲ ἁπάϲηϲ καὶ τῆϲ τῶν ϲυγγραφέων ἀκριβοῦϲ ϲυνθέϲεωϲ καὶ τὸ μεῖζον ἐκ δυνάμεωϲ τῆϲ ²¹³ τοῦ λόγου, ἣν καὶ δέον ἐϲτὶ παραθέϲθαι τῶν ἄλλων ϲυντάξεων προδήλων
οὐϲῶν.

²¹⁴²¹⁵²¹⁶²¹⁷

[50] Παρυφίϲταται ἔν τιϲι μέρεϲι λόγου δηλούμενα ἑτέρων μερῶν ²¹⁸ λόγου, ἐν τῷ Αἴαϲ τὸ εἰϲ, ἐν τῷ Κρονίδηϲ γενικὴ ἑνικὴ τοῦ πρωτοτύπου καὶ τὸ υἱόϲ μετ’ εὐθείαϲ ἑνικῆϲ, ἐν τῷ Λεϲβόθεν μετὰ τῆϲ ὀνοματικῆϲ ἐννοίαϲ καὶ ἡ ἔξ πρόθεϲιϲ, ἐν τῷ Αἴαντε τὸ δύω, ἐν τῷ
ταχύτεροϲ τὸ μᾶλλον· πάμπολλοϲ ἡ εἰϲ τὸ τοιοῦτο παράθεϲιϲ. καὶ
οὐκ ἔϲτιν ὅϲτιϲ φηϲὶ τὸ Κρονίδηϲ λείπειν τῷ υἱόϲ, ὃ μᾶλλον προϲτεθὲν περιϲϲὴν θέϲιν ἐπαγγέλλεται. ἐφιϲτάνομεν τοὺϲ ἀποφαινομένουϲ ²¹⁹²²⁰²²¹ ἐξ οἴκοθεν, ποιητάϲ χαριζόμενοι τὸ τοιοῦτο, παῤ οἷϲ λείπουϲιν αἱ
προθέϲειϲ καὶ πλεονάζουϲιν·

ἀλλ’ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφαϲθε {1 649}

²²²

κατ’ ἔλλειψιν τῆϲ ἀπό·

ἐξ οὐρανόθεν προΐαλλε {Θ 365}

κατὰ πλεοναϲμὸν τῆϲ ἔξ. ἀλλ’ οὐδὲ τὸ Αἴαϲ ἑνικὸν καλούμενον λείπει τῷ εἰϲ.

[51] καὶ δὴ ἐν τοῖϲ ῥήμαϲιν πάμπολλά ἐϲτι παρυφιϲτάμενα, ἐν μὲν τοῖϲ ὁριϲτικοῖϲ αὐτὸϲ ὁ ὁριϲμὸϲ καὶ ἡ ἐξ αὐτοῦ νοουμένη κατάφαϲιϲ,
ὅπου γε καὶ πρὸϲ τὰϲ ἐρωτήϲειϲ ἀνθυπάγομεν τὸ ναί ἢ οὔ
ἢ ῥῆμα ὁριϲτικόν, ὡϲ ἂν πάλιν ἐγκειμένηϲ τῆϲ καταφάϲεωϲ κατὰ τὰ ὁριϲτικά. γράφειϲ; λέγω κατ’ ἐρώτηϲιν, καὶ τὸ ἀνθυπαγόμενόν ἐϲτιν ²²³ ἢ ναί ἢ γράφω. ἐνθένδε καὶ ἡ οὔ ἀπόφαϲιϲ τὸ ἐναντίον ἀναιροῦϲα αὐτὸ μόνον τὰ ὁριϲτικὰ ἀποφάϲκει, οὐ γράφω. ἀλλ’ ἐνέϲται καὶ ὑπὲρ ²²⁴²²⁵²²⁶
τούτων παραθέϲθαι. — ἔγκειται καὶ ὁ ἑνικὸϲ ἀριθμόϲ, καὶ πάλιν τὸ εἷϲ οὐκ ἐπιζητεῖ τὸ γράφω. — ϲαφὲϲ δ’ ὅτι καὶ ἡ εὐθεῖα ἔγκειται τῆϲ ἀντωνυμίαϲ· καὶ εἰ τὰ κατειλεγμένα οὐ λείπει διὰ τὰ παρυφιϲτάμενα,
οὐδὲ τὸ γράφω ἐλλειπέϲ ἐϲτιν τῆϲ ἐγώ ἀντωνυμίαϲ.

[52] «Οὐχὶ οὖν λέγεται ἐγὼ γράφω, καὶ οὐ κακία τὸ τοιοῦτον
²²⁷ Καὶ αὐτὸϲ προείρηκα ὅτι οὐκ ἐν τῷ καθόλου. ἰδοὺ γὰρ καὶ τὰ προκατειλεγμένα ἀνάγκηϲ ποτὲ οὔϲηϲ τῆϲ κατὰ τὸν λόγον ϲυμπαραλαμβάνει
τὰ μόρια τὰ παρυφιϲτάμενα,

ῥηΐτεροι γὰρ μᾶλλον Ἀχαιοῖϲιν {Ω 243},

δὶϲ γὰρ γενομένηϲ ἐπιτάϲεωϲ, μιᾶϲ μὲν ὑπούϲηϲ ἐν τῷ γοργότεροϲ, ²²⁸²²⁹²³⁰ ἀνάγκη πᾶϲα τὸ καὶ τὴν ἑτέραν ϲυμπαραληφθῆναι. — φαμὲν δὲ καὶ ²³¹ ναὶ γράφω, βεβαιοτέραν ποιούμενοι τὴν ὑπόϲχεϲιν διὰ τῆϲ δὶϲ παρειλημμένηϲ
ϲυγκαταθέϲεωϲ. ἀλλὰ καὶ ἕνα ἄνθρωπόν φαμεν περιπατεῖν, πρόϲ τε τὸ ἀντιπαρακείμενον πλῆθοϲ καὶ πρὸϲ τὴν τῶν πάντων ἀναίρεϲιν,
λέγω οὐδεὶϲ περιπατεῖ, οὐδένα εὗρον. — τὸν αὐτὸν δὴ
τρόπον ὑπούϲηϲ ἐκφορᾶϲ ἀπολελυμένηϲ φήϲομεν φιλολογῶ, φιλολογεῖϲ· εἰ μέντοι γε τὴν πρόϲ τινα ϲύγκριϲιν ἐθέλοιμεν διαϲαφῆϲαι, ἐπιϲπώμεθα τὴν ἀντωνυμίαν, ἴδιον ἔχουϲαν τὴν ἐν τοῖϲ προϲώποιϲ ²³² ἀντιδιαϲτολήν. ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι οὐχ ἵνα τὸ πρόϲωπον διαϲτείλωμεν·
τοῦτο γὰρ κοινὸν εἶχεν καὶ τὸ ῥῆμα. διὸ καὶ πάντωϲ τὰ ἀπαρέμφατα δέεται τῆϲ τούτων ϲυντάξεωϲ, ἐλλειπῆ καθεϲτῶτα προϲώπων.

[53] Φηϲὶ μέντοι Ἄβρων ὡϲ τὸ ἐγὼ μὲν παρεγενόμην οὐ ϲυνετόν, εἰ παραλείποι τὴν ἀντωνυμίαν, οὐκ ἐπιϲτήϲαϲ ὡϲ ὁ ϲύνδεϲμοϲ αἴτιοϲ γενόμενοϲ ἐπιπλοκῆϲ ἑτέρου λόγου πάντωϲ διήγειρεν τὴν ἀντωνυμίαν,
²³³²³⁴²³⁵²³⁶ ἵνα δεόντωϲ ἀντιδιαϲτείλῃ τὸ ἐπιφερόμενον ἕτερον πρόϲωπον, ²³⁷ ὅπερ ἐνέκειτο ἐν τῷ ἐπιφερομένῳ λόγῳ. ὀρθοτονοῦμεν γοῦν τὸ

ἡ δ’ ἐμὲ χειρὸϲ ἑλοῦϲα {μ 33}

διὰ τὸ ἀντιδιαϲτελλόμενον πρόϲωπον τῶν ἑταίρων.

[54] Τὸ δὲ πάντων ϲυνεκτικώτατον, αὐταὶ αἱ ἀντωνυμίαι ὑπαγορεύουϲιν
²³⁸ τὸ ἕνεκα μόνον τῆϲ ἀντιδιαϲτολῆϲ ϲυμπαραλαμβάνεϲθαι. οὔποτε ²³⁹
γὰρ μόνον περιττεύουϲαι παρῆκαν μὲν τὴν ἐγκλιτικὴν τάϲιν, ἐπεὶ αὕτη ἀνεπληροῦτο πρὸϲ τῶν ῥημάτων, ἐνέμειναν δὲ διὰ τὸ ἐπακολουθοῦν αὐταῖϲ ἰδίωμα.

[55] καὶ καθόϲ λου πᾶϲα ἀντωνυμία ὀρθῆϲ πτώϲεωϲ ἐγκλιτικῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπαράδεκτόϲ ἐϲτιν, οὐ μόνον τῆϲ χρήϲεωϲ τὸ

τοιοῦτον ἐπιδειξαμένηϲ, ἀλλὰ καὶ τῆϲ φωνῆϲ ϲυνεπιϲχυούϲηϲ τῇ χρήϲει, εἴγε ἀπὸ τοῦ ε ἀρχόμεναι αἱ ἀντωνυμίαι ἅμα τῇ ἐγκλίϲει καὶ τὸ κατ᾿ ἀρχὴν ²⁴⁰ ε παρέφθειραν, ὅπερ οὐ παρηκολούθει τῇ ἐγώ, ἐπειδὴ ἀπαράδεκτοϲ ²⁴¹²⁴²²⁴³²⁴⁴ τῆϲ ἐγκλιτικῆϲ ϲυντάξεωϲ. — καὶ διὰ τοῦτο τῇ μονῇ τοῦ ε αἱ παῤ Αἰολεῦϲιν ἀντωνυμίαι ὀρθοτονοῦνται, κἂν βαρύνωνται κατὰ τὸ τέλοϲ. — πῶϲ οὖν οὐ γελοῖοι οἱ ὑπολαμβάνοντεϲ τὴν ἐγώ ἐγκλιτικὴν
εἶναι, ἔτι τοῦ ἰδιώματοϲ ϲυντηρουμένου τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ, ὅπου γε καὶ
πλεονάϲαν τὸ ε τὰϲ ἐγκλινομέναϲ τῶν ἀντωνυμιῶν εἰϲ τὸν ὀρθὸν τόνον μετέθηκεν, ἃϲ οὐκ ἄλλωϲ τιϲ ἐγκλίνειεν, εἰ μὴ περιγράψειεν τὸ ε, ὅπερ
ἴδιον ἦν μόνον τῆϲ ὀρθοτονουμένηϲ ἀντωνυμίαϲ. — ἔνθεν μοι δοκεῖ μόνωϲ ἐγκλίνεϲθαι τὴν τύ ἀντωνυμίαν παρὰ Δωριεῦϲιν, ἵνα τὸ ἀλλότριον
τῆϲ εὐθείαϲ ἐγγινόμενον, λέγω τὴν ἐγκλιτικὴν ϲύνταξιν, ἀποβάλῃ
μὲν τὴν εὐθεῖαν πτῶϲιν, μετίῃ δὲ ἐπὶ τὴν ϲυγγενῆ αἰτιατικήν, ἡ καὶ. ϲυνυπάρχει καὶ ϲυνεμπίπτει ἐν δυϊκοῖϲ καί τιϲι τῶν πληθυντικῶν καὶ ἐν ἅπαϲιν οὐδετέροιϲ.

²⁴⁵²⁴⁶²⁴⁷²⁴⁸

[56] Ἀνάγκη μέντοι πᾶϲα τοῖϲ τρίτοιϲ προϲώποιϲ προϲεῖναι ἢ ²⁴⁹ αὐτὰϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ἢ τὰ ἀνθ’ ὧν παραλαμβάνεται, λέγω τὰ ὀνόματα, οὐχ ἕνεκεν πτώϲεωϲ, ἐπεὶ πάλιν πάρυφίϲταται ἡ εὐθεῖα, ἀλλ᾿ οὐδὲ
ἕνεκα προϲώπου (νοεῖται γὰρ ὅτι τρίτον), ἀλλ᾿ ἕνεκά γε τοῦ μὴ ἀοριϲτοῦϲθαι. ἄπειρά γε ὄντα τὰ τρίτα πρόϲωπα μιᾷ ἐπαρκεῖται ϲυντάξοι
²⁵⁰ τοῦ ῥήματοϲ· καὶ ϲαφὲϲ ὅτι μία λέξιϲ κατ᾿ ἀπείρων κειμένη ἀόριϲτον πρόϲωπον ὑπαγορεύει, εἰϲ πολλὰ τῆϲ διανοίαϲ τρεπομένηϲ. οὖϲαι δὴ ὡριϲμένων προϲώπων παραϲτατικαὶ ἀναγκαίωϲ παρατίθενται τοῖϲ ῥήμαϲιν,
ἵνα ἐκ τῆϲ αὐτῶν παραθέϲεωϲ περιγράφηται ἡ ἀόριϲτοϲ ἔννοια τῶν ῥημάτων· γράφει γὰρ ὅδε ἢ οὗτοϲ, ἐκεῖνοϲ, αὐτόϲ.

²⁵¹

[57] Καὶ ὡϲ μὲν ἀναγκαίωϲ αἱ τῆϲ εὐθείαϲ μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται, ²⁵² ἐδείχθη. ἀκολούθωϲ δὲ χωρητέον καὶ ἐπὶ τὰϲ ἑξῆϲ πτώϲειϲ, αἷϲ τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου παρεπόμενόν ἐϲτιν παρὰ τὰϲ ὑπούϲαϲ ϲυντάξειϲ τοῦ λόγου, εἴγε μὴ τὸ τῆϲ φωνῆϲ ἰδίωμα ὑπεξέληται τὸ διτονῆϲαι.

[58] Ἔϲτιν οὖν ὁ γενικώτατοϲ τρόποϲ τῆϲ ἐν αὐταῖϲ ὀρθῆϲ
ἐπὰν ἔμφαϲιϲ ἑτέρου προϲώπου παραλαμβάνηται· τὸ γὰρ ²⁵³²⁵⁴²⁵⁵²⁵⁶²⁵⁷

παῖδα δ’ ἐμοὶ λύϲαιτε {Α 20}

εἴρηται πρὸϲ τὸ

ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν {Α 18}

καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν διὰ τῆϲ ϲυνούϲηϲ τάϲεωϲ προϲυνίϲτηϲι
²⁵⁸
τὸ ἀνθυπαχθηϲόμενον πρόϲωπον. τὸν δὴ προειρημένον τρόπον εἰϲ πλ είοναϲ τρόπουϲ πάλιν τέμνουϲιν, ἐξ ὧν πάλιν περιίϲταται. ταὐτὸν τῷ προειρημένῳ.

²⁵⁹

[59] Πᾶϲα, φαϲίν, ἀντωνυμία ϲυμπλεκομένη ἐν τάϲει ὀρθῇ ἐϲτι,
Διονυϲίῳ ἐλάληϲεν καὶ ἐμοί, Διονύϲιον τιμᾶ καὶ ἐμέ. εἰ γοῦν
ἐκτὸϲ τοῦ ϲυνδέϲμου γένοιτο ἡ ἀντωνυμία, οὐ πάντωϲ ὀρθοτονηθήϲεται. ²⁶⁰ ἐχαρίϲατό ϲοι κα Διονυϲίῳ, ἐτίμπϲέ ϲε καὶ Διονόϲιον. καί φαϲι τὰ τοιαῦτα μὴ ϲυμπεπλέχθαι ἐν τῇ ἀντωνυμίᾳ,

καί μ’ ἐφίληκε {Ι 481},

καί μοι ὑποϲτήτω {Ι 160.}

καὶ δῆλον ὅτι, εἰ μὴ τὰ τοιαῦτά τιϲ ἐπεξεργάζοιτο, δόξει αὐτὸ μόνον τοῖϲ ἀναγνώϲμαϲιν ἠκολουθηκέναι, ἀφορμήν τε δώϲει τοῖϲ θέλουϲιν διαταράϲϲειν τὰ ἀναγνώϲματα, καθὸ οὐκ ἐπέχονται ὑπὸ λόγου δυναμένου
ἐπιδεῖξαι τό τε δέον τοῦ καταλλήλου καὶ τὸ ὑπερβατόν.

[60] Οἱ δὴ καλούμενοι ἀθροιϲτικοὶ ϲύνδεϲμοι ἐκ τῶν προκειμένων
λόγων ἀπὸ κοινοῦ λαμβάνουϲιν ἢ ὄνομα ἢ ῥῆμα. ἐντεῦθεν καὶ ϲτιγμῆϲ
²⁶¹²⁶²²⁶³²⁶⁴ ἀπροϲδεεῖϲ εἰϲιν, ὡϲ ἂν ἔτι ἐχομένου τοῦ προϲιόντοϲ λόγου ὡϲ πρὸϲ τὸν ὑποκείμενον. ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα, ἐκ μὲν τοῦ ϲυνήθουϲ λόγου
καὶ Διονύϲιοϲ περιπατεῖ καὶ Ἀπολλώνιοϲ, κοινοῦ παραλαμβανομένου τοῦ περιπατεῖ· ἐκ δὲ τοῦ ποιητικοῦ

Βοιωτῶν μὲν Πηνέλεωϲ καὶ Λήϊτοϲ ἦρχον

Ἀρκεϲίλαόϲ τε Προθοήνωρ τε Κλονίοϲ τε {B 494 seq.},

²⁶⁵ κοινοῦ πάλιν παραλαμβανομένου τοῦ ἦρχον. οὔ φημι δὲ τοῦτο, ὡϲ πάντωϲ ἐν κοινότητι τὰ τοιαῦτα παραλαμβάνεται, ἀλλ’ ὡϲ τὰ ἐκ κοινοῦ ²⁶⁶ παραλαμβανόμενα ἐν τοιαύτῃ ϲυμπλοκῇ καθέϲτηκεν, λέγω τῇ ἐκ τοῦ καί τῶν τε τούτῳ ἰϲοδυναμούντων. (

[61] δείξομεν γὰρ ὅτι ὁ δέ καὶ

πάλιν οἱ τούτῳ ἰϲοδυναμοῦντεϲ παραιτοῦνται τὰϲ κοινότηταϲ, μετάβαϲιν ποιούμενοι καὶ τῶν πτωτικῶν καὶ ἔτι τῶν ῥημάτων. καὶ ἔνθεν ἀπροϲδεεῖϲ ὄντεϲ τοῦ παρακειμένου λόγου ϲτιγμῆϲ αἴτιοι καθεϲτᾶϲιν, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα, Διονύϲιοϲ μὲν ἔγραψεν, Τρύφων δὲ ἀνέγνω·
χωρὶϲ εἰ μὴ ἐπιμεριζόμενα εἴη ἐκ πλήθουϲ, ὡϲ ἔχει τὸ φιλολογήϲωμεν
ϲήμερον ϲὺ μὲν κατὰ ϲχολὴν ἐγὼ δὲ ἐν οἴκῳ·

ἀλλ’ τοι μὲν ταῦτ’ ἐπιείξομεν ἀλλήλοιϲιν

ϲοὶ μὲν ἐγὼ ϲὺ δ’ ἐμοί {Δ 62seq.}

τὴν δὴ τοιαύτην τήρηϲιν πάνυ ἀκριβεϲτάτην οὖϲαν ἐν τῇ ἐπιβαλλούϲῃ ²⁶⁷²⁶⁸²⁶⁹²⁷⁰ τάξει πάλιν ἐκθηϲόμεθα. ἀνιτέον οὖν ἐπὶ τὸ προκείμενον.)

[62] Ἐὰν πτωτικὸν ϲυμπλακῇ, οὔποτε κατὰ τὸν ἑξῆϲ λόγον δύναται κοινὸν παραληφθῆναι,
τό γε μὴν ῥῆμα· καὶ ἀνάπαλιν ἐὰν ῥῆμα ϲυμπλακῇ, οὔποτε κατὰ τὸν ἐξῆϲ λόγον κοινὸν παραλαμβάνεται, τό γε μὴν ϲυνὸν πτωτικόν.
ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα· καὶ Τρύφων διελέξατο καὶ Ἀπολλώνιοϲ,
οὐ κοινοῦ μὲν τοῦ Τρύφων παραλαμβανομένου, τοῦ γε μὴν διελέξατο· καὶ ἀνάπαλιν καὶ διελέξατο Τρύφων καὶ ἀνέγνω, νῦν ²⁷¹ πάλιν τοῦ Τρύφων κοινοῦ παραλαμβανομένου. τὴν αὐτὴν ϲύντοξιν ²⁷² ποιήϲει ὁ καί ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν.

[63] Εἰ μέντοι γε ὁ προκείμενοϲ
λόγοϲ μὴ ἀναδέξαιτο τὸν ϲύνδεϲμον, τὸ τηνικαῦτα ἀδιαφόρωϲ ἔχει τὸ ἐπιφερόμενον τοῦ κοινοῦ, Τρύφων περιπατεῖ καὶ Ἀπολλώνιοϲ,
Τρύφων περιπατεῖ καὶ διαλέγεται, ἀμφοτέρων ἀπὸ κοινοῦ δυναμένων λαμβάνεϲθαι. ᾧ λόγῳ εἰ προϲδῴημεν τὸν ϲύνδεϲμον, ²⁷³²⁷⁴²⁷⁵²⁷⁶
παρὰ τὴν ϲύνταξιν τοῦ ϲυνδεδεμένου τὰ τοῦ λόγου καταϲτήϲεται, καὶ Τρύφων περιπατεῖ καὶ Ἀπολλώνιοϲ, καὶ περιπατεῖ Τρύφων καὶ διαλέγεται· οὐ γὰρ ἐν ὑγιεῖ λόγῳ τὰ τοιαῦτα, καὶ περιπατεῖ Τρύφων καὶ Ἀπολλώνιοϲ.

[64] Ὁμολογουμένωϲ οὖν τὸ
ϲυνδεδεμένον πτωτικὸν ἀπαιτεῖ ἕτερον πτωτικὸν πάντωϲ, καὶ τῆϲ αὐτῆϲ
πτώϲεωϲ, ὥϲ γε προῦπτόν ἐϲτιν καὶ ἐξ ἐκείνου,

εἰπὲ καὶ ἡμῖν {α 10},

καὶ γὰρ ἄλλοιϲ·

ὃν πέρι μοῦϲα φίληϲε, δίδου δ᾿ ἀγαθόν τε κακόν τε·

ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερϲε, δίδου δ’ ἡδεῖαν ἀοιδήν {θ 63 sq.}

ἢ ὡϲ Ἀρίϲταρχοϲ ὡϲ οὐ κείμενον τὸν ϲύνδεϲμον παραιτεῖται, ἵνα μὴ ἐξ αὐτοῦ τὸ ὁμοιόπτωτον πρόϲωπον νοῆται.

[65] Ἔνθεν οὖν ὀρθοτονοῦνται αὶ ϲυμπλεκόμεναι ἀντωνυμίαι, ²⁷⁷ διὰ τὸ ἐπιϲυμπλεκόμενον πτωτικόν. ἔνθεν τὸ

καί μοι ὑποϲτήτω {I 160},

καί μ’ ἐφίληϲεν {I 481}

²⁷⁸²⁷⁹²⁸⁰²⁸¹ οὐ ϲυμπλέκεται κατὰ τὸ ἀντωνυμικόν, κατὰ δὲ τὸ ῥῆμα, καὶ ἔϲτι τὰ
τοῦ λόγου ἐν ὑπερβατῷ· ἰδοὺ γὰρ ἡ ϲυμπλοκὴ οὐκ ἐπήγαγεν ὁμοιόπτωτον ²⁸² πρόϲωπον πρὸϲ τὸ ϲυμπεπλεγμένον ὑπὸ τῶν ἀντωνυμιῶν. ἔνθεν δὲ ἀνεθεῖϲαι τῆϲ διαϲτολῆϲ αἱ ἀντωνυμίαι παρῆκαν τὸν ἴδιον τόνον, ὡϲ ἂν

οὐκ ἐνεχόμεναι ὑπὸ τοῦ ϲυνδέϲμου.

²⁸³

[66] , Τὸν αὐτὸν δὴ λόγον ποιήϲει καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ διάζευξιν παραλαμβανομένων καὶ καθόλου τῶν δυναμένων εἰϲ ϲύνταξιν πτωτικὴν παραλαμβάνεϲθαι. φημὶ δὲ τὸ τοιοῦτον, καθότι ὁ ὅτι ϲύνδεϲμοϲ ἐπὶ ῥήματα φέρεται μόνον, ὅθεν οὐδὲ ἀναγκαίωϲ διεγείρει τὰϲ ἀπτωνυμίαϲ,

εἰ μὴ τὰ τοῦ λόγου ἀπαιτήϲει· οἷόν τε γὰρ φάναι ὅτι ϲε ἐτίμηϲα ὑβρίϲθην. καθόλου γὰρ οὐκ οἶδε τὴν ἀντωνυμίαν. εἰ δὲ κατ᾿ ὀρθὴν τάϲιν φαίημεν ὅτι ϲὲ ἐτίμηϲα, δῆλον ὅτι ὡϲ οὐ διὰ τὸν ϲύνδεϲμον,
διὰ δὲ τὴν ἐπακολουθήϲαϲαν ἀντιδιαϲτολήν.

[67] Ἀνάπαλιν οὖν ὁ ἕνεκα ϲύνδεϲμοϲ, φερόμενοϲ πάντοτε ἐπὶ ²⁸⁴²⁸⁵²⁸⁶²⁸⁷
γενικήν, μόνωϲ ὀρθοτονεῖ τὴν ἀντωνυμίαν, ἡνίκα τὰϲ τούτων γενικὰϲ ϲυνδεῖ,

εἵνεκ’ ἐμεῖο κυνόϲ {Z 356}.

τίϲ γὰρ ἂν θαρρήϲειεν Ἑλλήνων ἐγκλίνειν τὸ ἕνεκ’ ἐμοῦ, καὶ δῆλον ὡϲ ²⁸⁸ μόνωϲ πάλιν ὀρθτονοῦνται, καθὸ ϲυνδεθεῖϲαι πρόϲ τι πτωτικὸν τὸν
λόγον ἀνέχουϲι.

[68] Φηϲὶ δέ που καὶ ὁ Ἅβρων οὐ δεόντωϲ ἐγκεκλίϲθαι τὸ

ἢ μ’ ἀνόειῤ ἐγὼ ϲέ {Ψ 724},

καθὸ διέξευκται ἡ ἀντωνυμία· ὡϲ οὐκ ἐνὸν πρὸϲ αὐτὸν φάναι ὅτι τὸ ²⁸⁹ ἑξῆϲ ἐϲτιν ἢ ἀνάειρόν με, ὡϲ αὐτὸϲ παρῃτήϲατο ἐν τῷ

καί μ᾿ ἐφίληϲεν {I 481}

ἀντὶ τοῦ καὶ ἐφίληϲέν με. αὐτὸϲ παρῃτήϲατο εἰ μὴ κατέλειψεν, ὃν
προϲεθήκαμεν λόγον, ὡϲ ὄντωϲ διέζευκται ἡ ἀντωνυμία, ἐκ τοῦ ἀντιδιαζευχθέντοϲ λόγου, εἴγε ἐπιφέρεται ἢ ἐγὼ ϲέ. ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι εἰ τὸ ²⁹⁰²⁹¹²⁹² ῥῆμα διέζευκτο, οὐκ ἂν αἰτιατικὴ πτῶϲιϲ ἐπηνέχθη ἀλλὰ ῥῆμα, καθάπερ ἐπεδείξαμεν καὶ ἐπὶ τῆϲ ϲυμπλοκῆϲ. τοὺϲ μέντοι ἀπαναγνόνταϲ παρεκρούϲατο
ἡ ὡϲ μονοϲύλλαβοϲ ἀντωνυμία, ἣν δεόντωϲ διϲύλλαβον παρεδεξάμεθα, πείϲαντεϲ ὡϲ ὑποϲυνηλείφθη κατὰ τὸν τρόπον τῆϲ κράϲεωϲ,
ὁμοίωϲ τῷ

τὠμῷ κεχαριϲμένε θυμῷ {δ 71},

τἠμῇ κλιϲίῃ {I 654}.

καὶ δῆλον ὅτι οὐ μεταθήϲει τὸν ἴδιον τόνον ἐπὶ τὸν ἤ ϲύνδεϲμον,
ϲυνέξει δὲ ἐν αὑτῇ ἐν τῷ

ἤ ἔμ’ ἀνάειρ’ ἢ ἐγὼ ϲέ,

καθάπερ καὶ ἐπὶ τοῦ διαϲαφητικοῦ,

ἢ ἐμοί, ὅϲ πέρ οἱ θαλερὸϲ πόϲιϲ εὔχομαι εἶναι {Θ 190}

πρὸϲ τὸ

ὑμῖν πὰρ προτέροιϲι μελίφρονα πυρὸν ἔθηκεν {Θ 188}. —

πάλιν μέντοι τὸ ἑξῆϲ ἐν τῷ ²⁹³²⁹⁴²⁹⁵²⁹⁶

καί τοι ἐγὼν ϲυνέριθοϲ {7 32}

ἐϲτὶ κἀγώ ϲοι ϲυνέριθοϲ ἔϲομαι, δῆλον ὅτι ταῖϲ ϲυμπαρούϲαιϲ ἐπὶ ε τοὺϲ πλυνούϲ. προφανὲϲ ὡϲ ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων ὁ λόγοϲ κα-- ταϲτήϲει τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ.

²⁹⁷

[69] Καὶ αἱ προθέϲειϲ δὲ παρατιέμεναι ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ ταὐτὸν
²⁹⁸ ἀποτελοθϲι, παρ’ ἐμοί, διὰ ϲοῦ, ἀφικνεῖται παρὰ ϲέ. καὶ ἕνεκα e~rcaaoua*
τούτου τὸ παρὰ Θεοκρίτῳ

ϲὺν καὶ τρίτοϲ ἁμὶν Ἀμύνταϲ {V5I 2}

²⁹⁹ δεόντωϲ πξίωϲάν τινεϲ ὀρθοτονεῖν. Περιϲϲὸν ἡγοῦμαι, τῆϲ ϲυντάξεωϲ προδήλου οὖϲηϲ, πλείοϲιν ὑποδείγμαϲιν χρῆϲθαι. ἐκεῖνο γάρ ἐϲτιν

ἐπεξεργάϲαϲθαι ἀναγκαῖον, εἰ κατά τινα φυϲικὴν ἀκολουθίαν τὸ τοιοῦτο παρεπόμενόν ἐϲτιν. οὐ γὰρ οὕτω κατεπείγει τὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, καθὸ πρόδηλόν ἐϲτι· τὸ δὲ τοῦ λόγου ἐπὶ πᾶϲιν οὐκ εὐϲύνοπτον.

³⁰⁰

[70] Α πλάγιαι τῶν ἀντωνυμιῶν ϲυνταϲϲόμεναι τοῖϲ ῥήμαϲι καὶ προϲώπων δύο παρεμφατικαὶ γενόμεναι, τοῦ τε διατιθέντοϲ καὶ τοῦ
διατιθεμένου, διὰ τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ παρεμφατικαὶ γίνονται καὶ τρίτου
προϲώπου, εἴγε διαφέρει τὸ τύπτω ϲε τοῦ ϲὲ τύπτω. καὶ ἕνεκα τούτου τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀνεμερίϲθη, καθὸ ἡ ἀπολελυμένη ϲύνταξιϲ ³⁰¹ αἰτοῦϲα ὑποτακτικὴν ἀντωνυμίαν μετατίθηϲιν καὶ τὴν τάϲιν, τουτέϲτιν ³⁰²³⁰³³⁰⁴³⁰⁵ ἐγκλιτικὰϲ αὐτὰϲ καθίϲτηϲιν, ἡ δὲ πρόϲ τι ἐν ἀρχῇ παρεδέξατο τὴν ἀντωνυμίαν, ᾗ ϲύνεϲτι καὶ ἡ ὁλόκληροϲ φωνὴ καὶ ἡ παρεπομένη γραφή· πρόδηλον ἐκ τοῦ δόϲ μοι καὶ ἐμοὶ δόϲ.

[71] Ἀλλὰ κἀκεῖνοϲ ὁ
λόγοϲ ἀληθήϲ ἐϲτιν, ὡϲ αἱ προθέϲειϲ ϲυντίθενται κατ᾿ εὐθεῖαν καὶ κατὰ
τὰ ῥήματα, κατὰ δὲ τὰϲ πλαγίαϲ παρατίθενται, ἐπὶ μὲν ἀντωνυμιῶν προφανῶϲ, ἐπὶ δὲ ὀνομάτων δόξει τὰ τοῦ λόγου διαψεύδεϲθαι· λέγομεν
γὰρ Ὑπέρβολον, Ἐπίκουρον. ὅπερ εἴ τιϲ τἀκριβὲϲ ἐξετάϲειεν, οὐχ εὕροι ἂν τὴν πλαγίαν ϲυντιθεμένην, ϲυνθέτου δὲ εὐθείαϲ κλίϲιν γενομένην ³⁰⁶ μένην. ἰδιάζουϲαι γοῦν αἱ πλάγιοι ἐν ταῖϲ προθέϲεϲιν πρόδηλον ποιοῦνται
τὴν παράθεϲιν, κατὰ Κτηϲ¦ω[ωντοϲ, πρὸ Ἀριϲτάρχου. καὶ
δι᾿ ὅ τι τὸ τοιοῦτο παρεπόμενόν ἐϲτιν, ἐν τῇ περὶ αὐτῶν ϲυντάξει εἰδι᾿

[72] Αἱ γὰρ παρατιθέμεναι ἐν ταῖϲ πλαγίαιϲ τῶν ἀντωνυμιῶν ἀναγκαίωϲ ἀρκτικὰϲ αὐτὰϲ ποιοῦϲιν· προθετικαὶ γὰρ οὖϲαι ϲυμπροτιθεῖϲι
³⁰⁷³⁰⁸³⁰⁹³¹⁰ καὶ τὰϲ πλαγίουϲ, αἷϲ καὶ ϲυντάϲϲονται· καὶ οὕτω τῶν ῥημάτων δευτέρων γινομένων μετὰ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ἀνάγκη πᾶϲα ἐγγίνεϲθαι ὀρθὴν
τάϲιν ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν ὅτι ἀδύνατόν ἐϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐγκλιτικὴν πρὸ ῥήματοϲ τοῦ πρὸϲ ὃ ποιεῖται τὴν ϲύνταξιν. φαμὲν ³¹¹ γὰρ ἔγραψά ϲοι λαλῆϲαι Ἀπολλωνίῳ, οὐ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ϲυνταϲϲομένηϲ
τῷ λαλῆϲαι, τῷ δὲ ἔγραψα, πρὸϲ ὃ καὶ τὴν τάϲιν ἀπηρείϲατο.

³¹²

[73] Ἔωθεν μοι δοκεῖ ἡ μετὰ τὰ ῥήματα τῶν ὀροθοτονουμένων ³¹³ ἀντωνυμιῶν ϲύνταξιϲ ἀνεϲτράφθαι, εἰ οὕτωϲ τιϲ φαίη, ἐλάληϲαϲ ἐμοί· τὸ γὰρ δέον ἐϲτὶν ἐμοὶ ἐλάληϲαϲ, καὶ τὸ οὕτωϲ ἔχον

ϲοὶ μὲν δὴ Μενέλαε κατηφείη καὶ ὄνειδοϲ

ἔϲϲεται ἤματα πάντα {P 556 seq., admixtus versus Π 499}.

εἰ γὰρ τὸ ἀπολελυμένον πρόϲωπον τῆϲ θέϲεωϲ τοῦ ὀρθοτονουμένου ³¹⁴ οὐκ ἔτυχεν, τουτέϲτιν ἡ ἐγκεκλιμένη ἀντωνυμία οὐδέποτε προτακτική,
οὐδὲ ἐκείνη ὑποτακτικὴ δεόντωϲ παραληφθήϲεται, ὅπου γε καὶ αἱ ὑποτακτικαὶ ἐν ἀρχῇ γενόμεναι παρῆκαν μὲν τὴν ἰδίαν φωνήν, μετέλαβον
δὲ τὴν τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ·

ἔγνω δὲ ψυχή με ποδώκεοϲ Αἰακίδαο {λ 471},

καὶ ἐν ἑτέροιϲ

ἐμὲ δ᾿ ἔγνω καὶ προϲέειπε {λ 91}.

νῦν γὰρ οὐ δηλουμένῳ ἡ ὀρθὴ τάϲιϲ, τάξεώϲ γε μὴν ἐναλλαγῇ. —
³¹⁵³¹⁶³¹⁷

[74] Ϲυνεπιϲχύει καὶ ὁ ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ λόγοϲ. ὑπὲρ γὰρ τοῦ εὔληπτα τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ γίνεϲθαι τὸ ἀπόλυτον πρόϲωπον καὶ ὑποτακτικὸν
παρῆκε τὸ ε, καὶ ἐπεὶ μὴ τοῖϲ μονοϲυλλάβοιϲ ἠδύνατο τὸ τοιοῦτο παρέπαρῆκε λέγω τὸ ϲυλλαβὴν ἀποβάλλειν, τόνου γε ἀποβολὴν ἐποιήϲατο· ³¹⁸
ἔνθεν γὰρ καὶ ἐγκλιτικαὶ ἐγένοντο.

[75] Οἰήϲεταί τιϲ ἀντικεῖϲθαι τὰϲ πληθυντικάϲ, καθὸ εἰϲ ἔγκλιϲιν παραλαμβανόμεναι οὐ παραφθείρουϲιν τὸν ἐν ἀρχῇ χρόνον, ἤκουϲεν ἤμων Διονύϲιοϲ. ἀλλ᾿ εἴιπομεν
κατ᾿ ἀρχὴν ὡϲ ἔϲθ᾿ ὅτε ἰδίωμα φωνῶν ἐλλειπεωτέραϲ καθίϲτηϲιν διηνεκεῖϲ τηρήϲειϲ, ὥϲπερ καὶ ἐν τοῖϲ τριγενέϲι τῶν ὀνομάτων πάλιν ἰδίωμα
φωνῆϲ ἐκκόπτει τριγένειαν. —πρῶτον μὲν γὰρ ἡ δαϲεῖα οὐ θέλει
³¹⁹³²⁰³²¹³²² ἀφαιρεῖϲθαι· δείκνυμεν δὲ ὅτι ἀναγκαίωϲ αἱ πληθυντικαὶ ἀπὸ δαϲείαϲ ἤρξαντο. εἰ γὰρ καὶ χρόνοϲ ἀφῃρεῖτο τοῦ η, πάντωϲ ἂν καὶ ἡ ἄρχουϲα ψιλὴ ἐγένετο· αἱ γὰρ ἀπὸ βραχείαϲ ἀρχόμεναι ἀντωνυμίαι ψιλοῦνται. ³²³
ἔνθεν ὁ Αἰολεὺϲ ϲυνέϲτειλεν εἰϲ βραχὺ ᾱ τὸ ἄμμων. —καὶ ϲυνεχὲϲ τὸ ³²⁴³²⁵³²⁶³²⁷³²⁸ ε ἐν ταῖϲ κατὰ πρόϲωπον κλίϲεϲιν καὶ προϲτίθεται καὶ ἀφαιρεῖται, ἑώρων, ἕηκα, ἔειπα, ἀλλὰ κα τὸ ἔβη βῆ, ἔφη δῆ, καὶ ἐν ἀντωνυμίαιϲ τὸ ἑοῖ, ἑοῦ. καὶ διὰ τοῦτο αἱ ἀπὸ τοῦ ε ἀρξάμεναι ἀντωνυμίαι
ἀναγκαίωϲ τὸ ε διαφθείρουϲιν. — ἠρκέϲθη οὖν ἡ ἔγκλιϲιϲ αὐτὸ μόνον
διὰ τῆϲ μεταθέϲεωϲ τοῦ τόνου, ἤκουϲ᾿ ἥμων, λέγω ἀπολύτωϲ, τῆϲ τάϲεωϲ μετατιθεμένηϲ κατὰ τὴν ἄρχουϲαν· ἠδυνάτει γὰρ ἐπὶ τὸ προκείμενον
μόριον προελθεῖν, εἴγε μέχρι τριῶν χρόνων τὰ τῆϲ ἀμοιβῆϲ τοῦ τόνου ἐγγίνεται. καὶ ἕνεκα τούτου τὸ

καί ϲφεαϲ {Δ 284. 337 alibi}

ἐξ ὅληϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ μετέθηκεν τὸν τόνον, οὐ μὴν πάλιν τὸ ἡμᾶϲ. ³²⁹ ἐν τῷ περὶ τόνων ἀκριβέϲτερον τὰ τοιαῦτα ἐπιδείκνυμεν.)

[76] Κἀκεῖνο δ᾿ ἔτι ἔϲτι παραϲτῆϲαι, ὡϲ ταῖϲ μὲν ὀρθοτονουμέναιϲ ³³⁰ ἀρκτικαῖϲ οὔϲαιϲ παρείπετο καὶ μετατίθεϲθαι τοῦ ἰδίου τόπου, καθὸ
καὶ ἐν τάϲει καὶ ἐν τῇ παρεπομένῃ γραφῇ ἀνελλειπεῖϲ οὖϲαι οὐκ ἐκωλύοντο ³³¹³³²³³³³³⁴ τῆϲ μεταθέϲεωϲ· ἔκ γε μὴν τῶν ἐναντίων αἱ ἐγκλιτικαὶ προϲαπηρειϲμέναι
πηρειϲμέναι προκειμένῳ τινὶ μορίῳ, ἐφ᾿ ὃ καὶ τὴν τάϲιν μετέθηκαν, οὐκ εἶχον ἐν δέοντι τὰ τῆϲ μεταθέϲεωϲ. ἐϲτέροντο γὰρ τοῦ παρεπομένου αὐταῖϲ ἰδιώματοϲ· πρὸϲ οὐδὲν γὰρ εἶχον τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ μεταθέϲθαι. — ³³⁵
ἐντεῦθεν καὶ μόνωϲ ἐγκλιτικαὶ ἐπενοήθηϲαν ἡ ϲφίν καὶ ἡ ϲφέ καὶ ἡ
μίν καὶ ἡ τοί διὰ τοῦ τ γραφομένη, καὶ ἡ παρὰ Δωριεῦϲιν τύ κατ᾿ αἰτιατικὴν πτῶϲιν, καὶ αἱ δυϊκαὶ τοῦ τρίτου προϲώπου· οὐ γὰρ ῥημάτων ποτὲ προηγήϲαντο.

[77] Πάνυ μέντοι εὔηθέϲ ἐϲτι δόξαι τοὺϲ λόγουϲ διακρούεϲθαι ὑποθεμένου
τινὸϲ τὰ ἐναντία, ὡϲ καὶ ἐγκλιτικαὶ πρὸ ῥημάτων καὶ ὁρθοτονούμεναι
ἐν ταῖϲ προθέϲεϲιν μετὰ τὰ ῥήματα τίθενται, εἰ οὕτω τιϲ φαίη, ϲήμερον ἐλάληϲα κατὰ ϲοῦ, ϲήμερόν ϲε ἐθεαϲάμην,

καί τυ φίλιππον ἔθηκεν {adesp. 43 A. Lyr. gr. Bergk4}.

εἰϲ γὰρ τὸ τοιοῦτο τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπεδείχθη, ἵνα καὶ τὰ λεληθότα ³³⁶ τῶν ὑπερβατῶν, ὄντα καὶ κατὰ τὸ ϲύνηθεϲ, ἔχηται τοῦ ἀκολούθου λόγου,
³³⁷³³⁸³³⁹³⁴⁰ καὶ μὴ μόνον τὰ παρὰ ποιηταῖϲ ὡϲ ἐξαίρετά τιϲ ὑπολαμβάνοι. ἡ γὰρ δέουϲα κατάϲταϲιϲ τοῦθ᾿ ὑπαγορεύει, ϲήμερον ἐθεαϲάμην ϲε, τοῦ ἐπιρρήματοϲ ἐπὶ τὸ ῥῆμα φερομένου καὶ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐπὶ τὴν δέουϲαν
θέϲιν τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ, καὶ ἔτι ἐπὶ τῆϲ ὀρθοτονουμένηϲ κατὰ ϲοῦ
ἐλάληϲα, καὶ ἔτι ἐπὶ τοῦ

καί τυ φίλιππον ἔθηκε,

καὶ ἔθηκέν ϲε. ὡϲ εἰ καὶ ἐπὶ τῶν ϲυναπτικῶν τιϲ ὑπολάβοι ἢ καὶ
ἐπὶ παραϲυναπτικῶν μὴ ἵϲταϲθαι τὸ καὶ ἀρκτικοὺϲ αὐτοὺϲ εἶναι, εἰ φαίημεν φῶϲ ἐϲτιν, εἰ ἡμέρα ἐϲτίν. αὐτὸ γὰρ μόνον τῇ ϲυνθέϲει
τὸ εἰ ἡμέρα ἐϲτίν δευτερεύει, οὐ μὴν τῇ διεξοδικῇ ἐπαγγελίᾳ· πρῶτον
μὲν γὰρ ἐπιδέχεται ἡ διάνοια τὸ εἰ ἡμέρα ἐϲτίν, καὶ τότε ἐπιδέχεται τὸ φῶϲ ἐϲτιν, καὶ οὐ πάντωϲ οὐχὶ προτακτικὸϲ ὁ εἴ ϲυναπτικόϲ, ³⁴¹ καίτοι γενόμενοϲ καὶ ὑποτακτικὸϲ ἐνίοτε, οἵ τε παρὰ τοῦτον
ἐϲχηματιϲμένοι.

³⁴²

[78] Ὀρθοτονοῦνται καὶ ὅϲαι ἐκ προϋπηργμενηϲ χάριτοϲ τὴν ἐναντάν διάθεϲιν ὁμολογοῦϲιν, ἐμοὶ ἐτόλμηϲεν ταῦτα ποιῆϲαι, ἐμὲ ³⁴³³⁴⁴³⁴⁵ ὑπέμεινεν ὑβρίϲαι. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ϲυντείνει πάλιν ἐπὶ τὸν προειρημένον
λόγον. τοιοῦτον γάρ ἐϲτιν· ἄλλον ὤφειλεν ὑβρίϲαι, οὐκ ἐμὲ τὸν παρ᾿ αὐτῷ τίμιον. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν παραλαμβανομένων ἐκ ³⁴⁶ προϋπηργμένηϲ ἀδικίαϲ, δεῖ ἐμοῦ ὁρῶντοϲ ἐκεῖνον αἰκίζεϲθαι· οὐκ ἄλλου γὰρ ἢ ἐμοῦ τοῦ προαδικηθέντοϲ.

[79] Ὀρθοτονεῖϲθαί φαϲι καὶ τὰϲ πεπλεονακυίαϲ, λέγω τὴν ἐμεῖο ³⁴⁷
καὶ τὰϲ ὁμοίαϲ, πάνυ εὐλόγωϲ, πρῶτον καθὸ ϲύνεϲτι πάλιν ἡ ἐν αὐταῖϲ διαϲτολή,

εἵνεκ᾿ ἐμεῖο κυνὸϲ κά Ἀλεξάνδρου ἕνεκ᾿ ἀρχῆϲ {Z 356}·

οὐ τοῦτο δέ φημι, ὅτι ἐὰν μὴ μετὰ τοῦ ῑ λέγηται, οὐ πάντωϲ ὀρθοτονηθήϲεται,

ἐπεὶ ἰδοὺ καὶ τὸ δίχα τοῦ ῑ,

ϲέο δ᾿ εἵνεκ᾿ ἀϋτή τε πόλεμόϲ τε {Z 328}

πρόδηλον γὰρ καὶ ἐκ τοῦ ϲημαινομένου καὶ τοῦ ἕνεκα ϲυνδέϲμου, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν. — δεύτερον οὐκ ἄλλωϲ οὔτε πλεόναϲμά τιϲ ἐπινοήϲειεν
οὔτε ἔνδειαν, εἰ μὴ πρότερον ἡ φωνὴ ὁλόκληροϲ ἐπιδειχθείη, ἴνα μὴ
τὸ ἐγγενόμενον πάθοϲ τὸ ἕτερον ἀποτρίψηται, λέγω τὴν ἔνδειαν ἢ τὸν ³⁴⁸ πλεοναϲμόν. καὶ περιϲϲὸν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παρατίθεϲθαι· ὁ γὰρ λόγοϲ
προφανήϲ. οὐχὶ οὖν πλεοναϲμὸϲ ἐγγενήϲεται ἐν ἀντωνυμίαιϲ οὐχὶ αὐτῆϲ ³⁴⁹³⁵⁰³⁵¹ πρότερον ἐντελοῦϲ οὔϲηϲ· ἐντελὴϲ δὲ καθεϲτῶϲα μόνωϲ ὀρθοτονουμένη ἐϲτίν. ὑγιῶϲ ἄρα τὸ ἐγγινόμενον πάθοϲ ὁμολογεῖ ὁλόκληρον τὸ ἀφ᾿ οὗ ἐγίνετο· ἦϲαν δὲ ἐντελεῖϲ αἱ ϲὺν τῷ ε λεγόμεναι, καὶ οὕτωϲ αἱ
πλεονάϲαϲαι μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται. — τρίτον τὸ μέγιϲτον μέγεθοϲ τῶν
ἐγκλιτικῶν τρίχρονόν ἐϲτι· πῶϲ οὖν ἡ ἐμεῖο ἐγκλιθήϲεται; — ἀλλ᾿ οὐδὲ ἡ ϲεῖο, κἂν τρίχρονοϲ ᾗ. εἰ γὰρ τὰ ἐγκλιτικὰ μόρια κατάφορα περὶ ³⁵² τοὺϲ ἐλάττοναϲ χρόνουϲ, πῶϲ οὐχὶ αἱ πλεονάϲαϲαι χρόνῳ ἀντωνυμίαι εἰϲ τὸ ἐναντίον τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ μεταϲτήϲονται;

[80] Καὶ ὁ τοῦ ε δὲ πλεοναϲμόϲ, ἐν τῇ ἑέ - ἑοὶ καὶ ἔτι ἐν ταῖϲ ϲυζύγοιϲ ἐγγινόμενοϲ, πολλῷ

μᾶλλον ἐπιϲπᾶται τὴν ὀρθὴν τάϲιν. εἰ γὰρ αἱ ἀπὸ τοῦ ε ἀρχόμεναι ἀντωνυμίαι, ἡνίκα ἐγκλίνονται, παραφθείρουϲι τὸ ε, ὡϲ ἐν τῷ δόϲ μοι, ἄκουϲόν μου, πῶϲ αἱ τοῦτο πλεονάϲαϲαι οὐ τὰ ἐναντία τῆϲ ἐγκλίτῆϲεωτῆϲ
ἀπαιτήϲουϲιν καθάπερ καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐδείξαμεν.

³⁵³

[81] Ἀλλὰ καὶ αἱ δυϊκαὶ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου μόνωνϲ
ὀρθοτονοῦνται διὰ τὸν τόνον τῆϲ βαρείαϲ. προευθέτιϲται γὰρ τὰ
ἐγκλιτικὰ μόρια ἐπὶ τέλουϲ ἔχειν τὴν ὀξεῖαν, ἢ φύϲει ἢ δυνάμει (λέγω ³⁵⁴ δὲ δυνάμει διὰ τὰ περιτῆϲπώμενα), ἵνα ἡ τοῦ τόνου ὑποϲτροφὴ τὸ μὲν ³⁵⁵³⁵⁶³⁵⁷³⁵⁸³⁵⁹ προκείμενον ὀξύνῃ, αὐτὸ δὲ μεταϲτήϲῃ εἰϲ βαρεῖαν τάϲιν· ὅπερ ἐπὶ
τῆϲ νῶϊν καὶ ϲφῶϊν οὐκ ἠδύνατο ἐγγενέϲθαι.

[82] A γοῦν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον μόνωϲ ἐγκλιτικαὶ μόνωϲ καὶ ὀξύνονται, τε ϲφωέ καὶ ἡ ϲφωΐν· ἐπεὶ τίϲ ἡ αἰτία τοῦ μὴ βαρύνεϲθαι αὐτάϲ; ἔνθεν τὸ
εἰμί καὶ φημί ὠξύνθη, διὰ τὴν ἐποῦϲαν αὐτοῖϲ ἔγκλιϲιν, καίτοι τῶν
ῥημάτων καταφερομένων εἰϲ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρεῖαν. τὰ πύϲματα οὐκ ἔϲτιν ἐγκλιτικὰ διὰ τὸ βαρύνεϲθαι, τά γε μὴν παρακείμενα αὐτοῖϲ ἀόριϲτα, ³⁶⁰ ἐπεὶ μᾶλλον ἐν τῷ τέλει ἔϲχεν τὴν ὀξεῖαν. (ρὐ τοῦτο δέ φημι, ὅτι τὰ ἀόριϲτα μόνωϲ ἐγκλιτικά ἐϲτιν· ἀλλ᾿ εἴ τι τῶν τοιούτων μορίων ἐγκλιτικόν
ἐϲτι, τοῦτο καὶ ἀόριϲτόν ἐϲτιν, ὡϲ τὸ ἦλθέν τιϲ, ἦλθέν
ποτε.) καὶ ἔνθεν δείκνυται ὅτι τὸ τίϲ ἀοριϲτούμενον μᾶλλον ὀξύτονόν ἐϲτιν, πευϲτικὸν δὲ καθεϲτὼϲ τῷ λόγῳ ἐπὶ τῆϲ ἀρχούϲηϲ ὀξύνεται. ἔϲτιν καὶ ἄλλα παραθέϲθαι.

[83] Προῦπτον οὖν ὅτι καὶ ἡ ἐκεῖνοϲ καὶ ἡ οὗτοϲ ἀνέγκλιτοι διὰ ³⁶¹
τὸν αὐτὸν λόγον, προϲτιθεμένου τοῦ ὅτι καὶ δεικτικαί εἰϲιν ἤν δὲ παρεπόμενον
³⁶²³⁶³³⁶⁴³⁶⁵ ταῖϲ ἐπιτεταμέναιϲ κατὰ δεῖξιν τὸ μὴ παραφθείρειν τοὺϲ τόνουϲ, καθὼϲ ἔϲτι τηρῆϲαι ἐπὶ τῶν προκειμένων.

³⁶⁶

[84] Ὁ προκείμενοϲ λόγοϲ ἀναγκαίωϲ διδάϲκει ὡϲ ἀναλόγωϲ ἡ
³⁶⁷ aὐτόν αἰτιατικὴ τὴν ἔγκλιϲιν παρεδέξατο· ἡ γὰρ αὐτόϲ ὠξύνθη·
ἀπέωϲτο γὰρ τῆϲ δείξεωϲ καὶ ἡ μετάληψιϲ τῶν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον, οἷϲ παρηκολούθει καὶ τὸ ἐγκλίνεϲθαι. — ἀλλὰ διὰ τί ἐπὶ τῆϲ ὀνομαϲτικῆϲ οὐκ ἐγκλίνεται ϲαφὲϲ ὅτι δι᾿ αὐτὴν τὴν πτῶϲιν, καθότι καὶ
ἡ ἐγώ καὶ ἡ ϲύ καὶ αἱ ϲύζυγοι. τί οὖν οὐχὶ καὶ ἐπὶ γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ φαίημεν ἂν διὰ τὸ τετραχρονεῖν. «ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆϲ ἡμῶν καὶ
ἐπὶ τῶν τετραχρόνων τὰ τοῦ λόγου μάχεται. εἰ γὰρ καὶ τὴν τάϲιν οὐκ ἀποβάλλουϲιν, ἀλλ᾿ αὐτήν γε μετατιθέαϲι κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ, ὡϲ
ἐν τῷ ἄκουϲον ἥμων· ὅπερ οὐ παρηκολούθει καὶ ἐπὶ τῆϲ αὐτῷ ἢ αὐτοῦ.» καὶ τὸ τοιοῦτον ἔχει ἀπολογίαν· εἰϲ γὰρ ὑποϲτολὴν τὴν τοῦ ³⁶⁸ Αἰολικοῦ τὰ τοῦ τόνου παρεπέμφθη. — διὰ τοῦτο καὶ ἡ αἰτιατικὴ ³⁶⁹³⁷⁰³⁷¹ πτῶϲιϲ ἀπολυθεῖϲα τῶν ἐμποδιζόντων, λέγω τῆϲ τε πτώϲεωϲ καὶ τῶν
χρόνων, ἀναγκαίωϲ τὴν ἔγκλιϲιν παρεδέξατο. παραπεμπτέον γὰρ ἐκεῖνον τὸν λόγον, καθ᾿ ὃν αἱ γένουϲ παρεμφατικαὶ ἀνέγκλιτοί εἰϲιν καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐγκλίνεται ἡ αὐτόϲ· γένοϲ γὰρ οὐκ ἐπίϲταται ἡ ἔγκλιϲιϲ
οὐδὲ ἄλλο τι τῶν παρεπομένων, ὅπου γε καὶ ἐν ϲυνδέϲμοιϲ καὶ ῥήμαϲιν
καὶ ἔτι ἐν ἐπιρρήμαϲιν ἐγκλιτικὰ γίνεται καὶ ἐν τριγενεῖ τῷ τίϲ.

³⁷²

[85] Εἴρηται οὖν διὰ τί ἡ ἐκεῖνοϲ καὶ ἡ οὗτοϲ οὐκ ἐνεκλίθηϲαν. ³⁷³ Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὅτε ἄρθρα εἰϲ ϲύνταξιν ἀντωνυμίαϲ παραλαμβάνεται, ἔγκλιϲιν
ἀναδέχεται, οὐ καθὸ γένουϲ ἐϲτὶ παρεμφατικά, ἀλλὰ καθὸ ἄρθρα ὄντα τῇ φύϲει ἀδυνατεῖ εἰϲ ἔγκλιϲιν παραλαμβάνεϲθαι· τόπον γὰρ ἐπέχει
ἐναντίον τῇ ἐγκλίϲει, λέγω τῶν προτακτικῶν, οὐ μαχομένων τῶν ὑποτακτικῶν,
ἐπεὶ δόξειεν μὴ ἐμποδίζεϲθαι τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ. ἦν γὰρ καὶ αὐτὰ προτακτικά, τὴν μὲν ἀναφορὰν ἐπιϲτρέφοντα εἰϲ τὰ προκείμενα, ἐν ἀρχῇ δὲ λόγου παραλαμβανόμενα εἰϲ ϲύνταξιν ῥηματικήν,

ὃϲ μάλα πολλά

πλάγχθη {α 1 seq.},

ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖϲ ἄλγε᾿ ἔθηκε {Α 2}

³⁷⁴ τῆϲ ἐγγινομένηϲ ϲτιγμῆϲ ἐπιμαρτυρούϲηϲ τῇ ἀρκτικῇ ϲυντάξει τῶν ἄρθρων.

³⁷⁵³⁷⁶³⁷⁷³⁷⁸

[86] Ὀρθοτονοῦνται καὶ ὅϲαι ϲυντάϲϲονται τῇ αὐτόϲ ἐπιταγματικῇ,

ἠέ τι Μυρμιδόνεϲϲι πιφάϲκεαι ἦ ἐμοὶ αὐτῷ {Π 12},

ϲοὶ δ᾿ αὐτῷ μελέτω {Ο 231},

οὐδὲ ϲεῦ αὐτῆϲ {Ξ 327},

οὐδ᾿ ἐμοὶ αὐτῷ

θυμὸϲ ἐνὶ ϲτήθεϲϲι ϲιδήρεοϲ {ε 190 seq.}.

τά γε μὴν τοῦ τρίτου οὐκ ἐξωμάλιϲται
καθότι οὐδ᾿ ἀληθὴϲ λόγοϲ παρεδείχθη τὸ τὰϲ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ὀρθοτονηθείϲαϲ πάντωϲ μεταλαμβάνεϲθαι
εἰϲ ϲυνθέτουϲ. ὡϲ γάρ ἐϲτι ψευδὴϲ ὑπόληψιϲ καὶ οὐχ ὡϲ ἐξωμαλίϲθη ³⁷⁹³⁸⁰³⁸¹³⁸²
καὶ ὡϲ οὐ τόνου ἐναλλαγὴ αἰτία γίνεται ϲυνθέτου μεταλήψεωϲ, εἰρήϲεται. κατὰ τὸ ἐξῆϲ. ἐντεῦθεν οὖν ἐνεκλίθη τὸ

ἀλλά οἱ αὐτῷ

³⁸³

Ζεὺϲ ὀλίϲειε βίην πρὶν ἡμῖν πῆμα γενέϲθαι {δ 667 seq.}

καὶ τὸ

Εὐρύαλοϲ δέ ἑ αὐτὸν ἀρεϲϲάϲθω ἐπέεϲϲι {θ 396},

ὠρθοτονήθη δὲ τὸ

ἀμφὶ ἓ παπτήναϲ {Δ 497},

ἄλογόν τ᾿ ἐδόκει τὸ

οἱ τ᾿ αὐτῷ {ε 64},

διήκοντοϲ τοῦ λόγου ἐπὶ ἁπάντων ὁμοίωϲ. — ἔϲται μέντοι ἡ ϲύνταξιϲ ³⁸⁴ εἰϲ ἔμφαϲιν πλείονα διαϲτολῆϲ παραλαμβανομένη, ἐμὲ αὐτὸν ἐτίμηϲεν, ϲὲ αὐτὸν ἐμέμψατο.

[87] Ἐν προτάξει γοῦν ἁπάντοτέ εἰϲιν αἱ ἀντωνυμίαι, καθὸ ἔχονται τοῦ ὀρθοῦ τόνου, ὥϲ γε ἐδείχθη κἀν τοῖϲ ³⁸⁵³⁸⁶³⁸⁷ προκειμένοιϲ. εἰ μέντοι τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀναϲτραφείη, οἷόν τέ ἐϲτιν
καὶ ἐγκλίνεϲθαι τὴν ἀντωνυμίαν,

αὐτῷ τοι μετόπιϲθ᾿ ἄχοϲ ἔϲϲεται {l 249},

αὐτόν ϲε φράζεϲθαι ἐν Ἀργείοιϲιν ἄνωγεν {I 680}.

οὐ τοῦτο δέ φημι, ὡϲ οὐχ οἷόν τε καὶ ἐπὶ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ
ὀρθοτονεῖν, ἀλλ᾿ ὡϲ ἀφορμὴν ἔχει ἐγκλίϲεωϲ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ,

αὐτόν με πρώτιϲτα ϲυνοικιϲτῆρα γαίαϲ

ἔκδεξαι τεμενοῦχον {Pindari frgm. 167 Bergk4 186 Schr.}.

[88] Πρὸϲ δὲ τοὺϲ οἰομένουϲ τὴν αὐτόϲ ϲυμπαραλαμβάνεϲθαι εἰϲ 15 ³⁸⁸
διαϲτολὴν γένουϲ ϲυγκεχυμένου κατὰ τὴν φωνὴν βραχὺϲ ἀρκέϲει λόγοϲ, ὥϲ γε καὶ πρόκειται, ὡϲ οὐ δέονται αἱ ἀντωνυμίαι τοῦ διαϲτέλλοντοϲ τὸ γένοϲ ἢ ὑπὸ δεῖξιν πίπτουϲαι ἢ ὑπὸ ἀναφοράν. τί δ᾿ ἂν εἶποι τιϲ ἐπὶ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ, οὗτοϲ αὐτόϲ, ἐκεῖνοϲ αὐτόϲ.

ὅδ᾿ αὐτὸϲ ἐγῶ {φ 207 vel ω 321};

φαίνεται δ᾿ ὅτι καὶ μὴ ἐπιτεταγμέναι διήρθρωϲαν τὸ γένοϲ καὶ οὐκ ἄδηλον ἔϲται κατὰ τὸ γένοϲ τὸ
³⁸⁹

ἐμεῦ δ᾿ ἕλετο μέγαν ὅρκον {δ 746}

περιϲϲὸν ἡγητέον πρὸϲ εὐήθειϲ ὑπολήψειϲ ἐπὶ πλέον ἀντιλέγειν.

³⁹⁰

[89] Ὀρθοτονοῦνται μόνωϲ καὶ ὅϲαι ἐν τῷ αὐτῷ προϲώπῳ τὸ ³⁹¹
ῥῆμα ἔχουϲιν· εἴγε ἐν τῷ ³⁹²³⁹³³⁹⁴³⁹⁵³⁹⁶

ϲὲ γὰρ ἅζομαι {Alecmanis fr. 54 Bergk4}

τὸ μὲν ἅζομαι ἐν πρώτῳ ἐϲτὶ προϲώπῳ, τὸ δὲ ϲέ ἐν δευτέρῳ, οὐ μὴν ἐν τῷ

ϲὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐϲκειϲ {ν 313},

τό τε γὰρ ἐΐϲκειϲ καὶ τὸ ϲέ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου. ἔϲτι γε δὴ τὴν
προτέραν ϲύνταξιν καὶ ἐγκλίναντα φάναι ἅζομαί ϲε, οὐ μὴν τὴν δευτέραν·
ἐδείχθη γὰρ ἐντελέϲτερον ὡϲ ἀδύνατόν ἐϲτιν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ἐγκλιθῆναι ϲυνερχομέναϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον. καὶ ἕνεκά γε τούτου μόνωϲ αἱ τῆϲ εὐθείαϲ ὠρθοτονοῦντο, ἐπεὶ πάντοτε ϲυμφέρονται τοῖϲ ῥήμαϲιν κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον· τῶν γε μὴν καὶ ἐν

μεταβάϲει γινομένων ἐφικτὰ καὶ τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ἐγίνετο. (οὐ τοῦτο δέ φημι, ὡϲ πάντωϲ ἐγκλιθήϲονται ἀποϲτᾶϲαι τῶν ῥημάτων, ἀλλ᾿ ὡϲ καὶ ἔνεϲτί ποτε αὐτὰϲ ἐγκλίνεϲθαι.) ὑγιῶϲ ἄρα πάλιν προϲελθοῦϲαι καὶ.
αἱ πλάγιαι τοῖϲ ῥήμαϲι κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον τὴν ὀρθὴν ἀναδέξονται,

οὐδὲ γὰρ οὐδ᾿ ἐμέ φημι λελαϲμένον {N 269},

ζωγρεῖτ᾿, αὐτὰρ ἐγὼν ἐμὲ λύϲομαι {Κ 378}

[90] Τὰ τῆϲ τοιαύτηϲ χρήϲεωϲ ἀρχαικώτερα ὄντα παρεφθάρη μεταγενέϲτερον ³⁹⁷ γενέϲτερον ἐπινοηθείϲηϲ τῆϲ ἀντ᾿ αὐτῶν ϲυνθέτου μεταλήψεωϲ, εἰϲ ἣν ³⁹⁸ καὶ μεταλαμβάνομεν τὰϲ προκειμέναϲ ϲυντάξειϲ. ἐντεῦθεν γοῦν ἡ Ὁμη ³⁹⁹ ρικὴ ποίηϲιϲ ἀπροϲδεήϲ ἐϲτι τῆϲ ϲυνθέτου χρήϲεωϲ, καθὸ γινώϲκει ἡ
ποίηϲιϲ τὸ ἐμέ φημι. ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι, εἰ ἀντὶ τοῦ τοιούτου ἐπενοήθηϲαν ⁴⁰⁰⁴⁰¹⁴⁰²⁴⁰³ αἱ ϲύνθετοι, περιϲϲόν ἐϲτιν ϲυγχρῆϲθαι τῇ ἁπλῇ ϲυντάξει· κακία γὰρ τὸ τοιοῦτον, ὦϲ γε εὐκαιρότερον ὑπὲρ τῶν τοιούτων κατὰ τὰ ἐξῆϲ εἰρήϲεται.

⁴⁰⁴

[91] Ἔνθεν δύο μέρη λόγου ἐϲτὶν τὸ

πυκάϲαϲα ἓ αὐτήν {P 551},

καὶ κατὰ τὸν προκείμενον λόγον, πάνυ ἀκριβέϲτατον ὄντα, κεὶ καθὸ ἐν
ταῖϲ ἄλλαιϲ πλαγίαιϲ τὰ τοῦ μεριϲμοῦ ἀναμφίλεκτά ἐϲτιν (ἕο γὰρ αὐτοῦ ἐϲτιν καὶ ἑοῖ αὐτῷ), ὁπότε καὶ κατὰ δεύτερον πρόϲωπον ὡϲ παραθέϲεωϲ οὔϲηϲ ἐνέθηκεν τὸν γάρ ϲύνδεϲμον,

ϲὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐϲκειϲ {ν 313}.

προφανῶϲ οὖν λύεται τὸ ἀμφίβολον τῶν προκειμένων ἀντωνυμιῶν διὰ τῆϲ ἀναμφιλέκτου παραθέϲεωϲ τῶν ἄλλων πλαγίων. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ

καὶ μαχόμην κατ᾿ ἔμ᾿ αὐτὸν ἐγώ {A 271{ ·

κατὰ γὰρ παράθεϲιν τὰ τῆϲ ϲυναλιφῆϲ ἐγένετο, τοῦ πλήρουϲ ὄντοϲ
ἐμὲ αὐτόν, ὡϲ ἔχει τὸ ⁴⁰⁵⁴⁰⁶⁴⁰⁷

εἰ μή τιϲ ϲ᾿ αὐτὸν κτείνῃ δόλῳ {ι 406}

καὶ

εἰ μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετ᾿ ἔμ᾿ αὐτὸν ἑλέϲθαι {Κ 242}.

⁴⁰⁸ ἐφ ὦν καὶ ἐγκλιτικώτερον παρελήφθηϲαν αἱ ἀντωνυμίαι, καίπερ ἐπιτεταγμέναι· ὀρθοτονηθεῖϲαι γὰρ ὡϲ ἀκαταλλήλου λόγου ἔμφαϲιν ἐποι-
οῦντο.

[92] Διὸ καὶ μάτην τὰ τοιαῦτα ὑπ᾿ ἐνίων προϲεπνεύϲθη,

τὴν αὐτοῦ φιλέει {I 342}

⁴⁰⁹

αὐτόν μιν πληγῇϲιν ἀεικελίῃϲι δαμάϲϲαϲ {δ 244}.

μέγα μὲν κλέοϲ

ποιεῖται {β 125 seq.}.

⁴¹⁰⁴¹¹⁴¹²⁴¹³ καὶ ἄλλα πλεῖϲτα. ὡϲ γὰρ ἐν ταῖϲ προκειμέναιϲ ϲυντάξεϲιν ἀπεδείξαμεν
ὅτι ἐκ παρεπομένων τῷ λόγῳ ἐλλείπουϲαι λέξειϲ νοοῦνται, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ἐπὶ τούτων ἔϲτιν παραϲτῆϲαι. ϲυνηθέϲτερόν πωϲ ἐλλειπτικόϲ ἐϲτιν τῶν προκειμένων μορίων, ἀρκούμενοϲ διὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ

τοῦ λόγου τὸ λεῖπον ἐμφανίϲαι,

αὐτὸϲ νῦν ἴδε πῶμα {θ 443}

ἡ γὰρ αὐτόϲ ϲυμφέρεται ταῖϲ ὀρθοτονουμέναιϲ ἀντωνυμίαιϲ, καὶ τὸ μὲν ἴδε δύναται μὴ ἐλλείπειν, τό γε μὴν αὐτὸϲ ἴδε πάντωϲ ἐλλείπει τῷ
ϲύ· εἰϲ γὰρ τοῦτο ἡ αὐτόϲ ϲυμπαραλαμβάνεται καὶ κατὰ τὸ πρῶτον
καὶ δεύτερον, ἵνα τὰϲ ϲυνούϲαϲ ἀντωνυμίαϲ ὀρθοτονήϲῃ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ

αὐτὸϲ ἑκών οἱ δῶκα {δ 649}

πάλιν. γὰρ μόνον τὸ ῥῆμα οὐ λείπει, τὸ μέντοι ὅλον, ὡϲ πάλιν ἐγκειμένηϲ τῆϲ αὐτόϲ, αὐτὸϲ ἐγώ οἱ δῶκα. οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ

αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ᾿ ἀφραδίῃϲιν {κ 27},

αἰτούϲηϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὸ ἡμῶν αὐτῶν. ἔϲτιν οὖν ὁμοίωϲ καὶ ἐπὶ τῶν ⁴¹⁴ προκειμένων {I 342} τὸ πλῆρεϲ τὴν ἕο αὐτοῦ, ὥϲ γε καὶ κατὰ πληθυντικὴν ϲύνταξιν ϲφῶν αὐτῶν καὶ ϲφέαϲ αὐτούϲ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ

αὐτόν μιν πληγῇϲιν {δ 244}

τάχα τῆϲ μίν δυναμένηϲ ἀναπληροῦν τὸ λεῖπον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ. προϲτίθημι τὸ τάχα, ἐπεὶ ἐν ἑτέροιϲ παρέλκουϲα εὑρίϲκεται, ⁴¹⁵⁴¹⁶⁴¹⁷

κὰδ δέ μιν αὐτόν

εἰλύϲω ψαμάθοιϲι | Φ 318seq.),

πέ μιν αὐτὸν πατρὸϲ ἐάϲειε μνηϲθῆναι {δ 118}.

⁴¹⁸ οὐ μέντοι ἀνάγκη ἐπὶ τοῦ

μέγα μὲν κλέοϲ αὐτῆϲ

ποιεῖται {β 125seq.}

λείπειν τὴν ἀντωνυμίαν, τοῦ ποιεῖται νῦν ἐν ἴϲῳ παραλαμβανομένου τῷ γίνεται, καθότι καί φαμεν ποιεῖται ἀγορά ἐν ἴϲῳ τῷ γίνεται. —

[93] Τὸ δὲ μεῖζον, αἱ ϲύνθετοι δοκοῦϲιν ἐντελέϲτεραι εἶναι ἀπὸ τοῦ ἕ ἀρχόμεναι, ἑαυτοῦ ἤκουϲεν ὁ δεῖνα, ἑαυτοὺϲ ὕβριϲαν, ἑαυτὸν
ἐτίμηϲεν· καὶ προφανὲϲ ὅτι, εἰ τὰ ἐντελέϲτερα τῶν ϲχημάτων οὔποτε
παρ’ αὐτῷ εὑρέθη, οὐδὲ τὰ ὑποϲυνηλιμμένα· εἴγε παντὸϲ πεπονθότοϲ προῦφέϲτηκε τὸ ὁλόκληρον. -

[94] Επερ οὖν καὶ αὐταὶ m λέξειϲ διὰ τῆϲ τῶν ϲυλλαβῶν ϲυμμετρίαϲ καὶ τὸ πλεονάζον ἐπιδείκνυνται καὶ τὸ ⁴¹⁹ ἐνδέον, οὐ βίαιον κατὰ τὸ ἐξ αὐτῶν ἐπηυξημένον τῇ ϲυμμεμετρημένῃ
τῶν λέξεων ϲυνόδῳ καὶ τὸ πλεονάζον καὶ τὸ λεῖπον δείκνυϲθαι. ἐδείξαμεν ὡϲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ λόγου τὸ τήρημα ἀνεπλήρου τὰ
λείποντα ἄρθρα· οὐ παρηλλαγμένον οὖν καὶ τὸ λείπειν ταῖϲ τοιαύταιϲ ἀντωνυμίαιϲ τοὺϲ προκειμένουϲ λόγουϲ.

⁴²⁰⁴²¹⁴²²⁴²³⁴²⁴

[95] Εἶπερ οὖν αἱ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον ὀρθοτονούμεναι τονούμεναι ἀντωνυμίαι εἰϲ ϲύνθετον μεταλαμβάνονται ϲυνόντοϲ τοῦ ῥήματοϲ ἰϲαρίθμωϲ κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον, καὶ μένουϲι κατὰ τὴν αὐτὴν
ἁπλότητα τοῦ ῥήματοϲ ἐν ἑτέρῳ προϲώπῳ νοουμένου, ὡϲ τὸ

ἐμεῦ δ᾿ ἀπὸ μούνου Ἀχαιῶν

εἵλετο {I 335 seq},

ϲεῦ δ᾿ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχήν {Ω 754},

πᾶϲα ἀνάγκη καὶ ἐπὶ τοῦ τρίτου προϲώπου ταὐτὸν ἐγχωρεῖν, ϲυνεπιϲχυούϲηϲ ⁴²⁵ καὶ τῆϲ ἐγγενομένηϲ χρήϲεωϲ. ἔτι κατ᾿ ὀρθὸν τόνον ἀνέγνωϲτο τὸ

μνηϲτήρεϲϲι μάχεϲθαι, ἀμυνέμεναι δὲ οἷ αὐτῷ {χ 214}

⁴²⁶⁴²⁷⁴²⁸ (τὸ γὰρ ἀμύνειν ἐν προϲώπῳ τῷ τῆϲ Ἀθηνᾶϲ ἀπεικαϲθείϲηϲ τῷ Μέντορι
νοεῖται, οὐ τῷ τοῦ Ὀδυϲϲέωϲ· μὴ πειϲάτω ϲε Ὀδυϲϲεὺϲ ἡμῖν μάχεϲθαι, αὐτῷ γε μὴν ἀμύνειν) εὐλόγωϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ὀρθοτονηθείϲηϲ πρὸϲ τὴν ἀντιδιαϲτολὴν τοῦ ἡμῖν

[96] τὸ γὰρ

ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύϲ {Ε 800}

⁴²⁹ εἰϲ ϲύνθετον μεταλαμβάνεται, ἐπεὶ τὸ γείνατο ταὐτὸν ἦν πρόϲωπον τῷ ἀντωνυμικῷ· ἐγέννηϲεν γὰρ παῖδα οὐδὲ κατ᾿ ὀλίγον ὅμοιον ἑαυτῷ·
πρόδηλον γὰρ ὅτι ἡ ἁπλῆ μετάληψιϲ ἕτερον πρόϲωπον ὑπαγορεύει τοῦ Τυδέωϲ. καὶ τὸ

πτωχὸν δ᾿ οὐκ ἄν τιϲ καλέοι τρύξαντα ἓ αὐτόν {ρ 387}

μόνωϲ ἀντωνυμίαν ἁπλῆν ὑπαγορεύει· οὐ γὰρ κλητέοϲ ὁ πτωχόϲ, ἵνα
μὴ αὐτόν, τὸν καλέϲαντα, καταπονήϲῃ, εἴγε χρειώδηϲ ἡ ἀναδοχὴ τῶν ἄλλων μετακλήτων, τέκτονοϲ ἢ ἰατροῦ ἢ μάντεωϲ.

[97] οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ⁴³⁰⁴³¹⁴³²⁴³³

ἀλλὰ τόδ᾿ ἠμὲν ἐμοὶ πολὺ κέρδιον ἠδὲ οἷποϲ, αὐτῷ

ἐπλετο {Ο 226 seq.},

πάνυ ὑγιῶϲ τῶν ἀντωνυμιῶν τὸ δέον τοῦ τόνου ἀναδεξαμένων ἕνεκα τῆϲ παρακολουθούϲηϲ πρὸϲ ἄλληλα διαϲτολῆϲ, ϲυνούϲηϲ ἔτι καὶ τῆϲ
ϲυμπλοκῆϲ. καὶ ἐπεὶ πάλιν τὸ ἔπλετο κοινὸν κατὰ ἀμφοτέρων τῶν
ἀντωνυμιῶν παρελαμβάνετο, οὐ δυνάμενον ἑτέρᾳ προϲχωρῆϲαι κατὰ τὸ ⁴³⁴ αὐτὸ πρόϲωπον, ἵνα τὸ ϲύνθετον μεταληφθῇ, ἀναγκαίωϲ ϲυνετήρει τὰϲ ἀντωνυμίαϲ εἰϲ ἁπλοῦν ϲχῆμα· εἴγε τὸ ἐν τῇ ϲυνθέτῳ ἀντωνυμίᾳ ῥῆμα
οὐ δύναται ἕτερον πρόϲωπον γινώϲκειν, ὡϲ δὲ προείρηται, τὸ ἔπλετο
κοινὸν κατὰ ἀμφοτέρων εἴληπται, ἔχον τὴν διάθεϲιν ἔξωθεν τῶν δύο ⁴³⁵ προϲώπων, ὡϲ εἴ τιϲ λέγοι ἐγένετο Τρύφωνι καλῶϲ, δηλονότι ὑπό τινοϲ περιϲτάϲεωϲ. προείρηται δὲ ὅτι, εἰ μὴ αἱ διαθέϲειϲ ἐξ αὐτῶν τῶν
προϲώπων ἐγγίνονται, ἀδύνατον ἐπινοηθῆναι τὴν ϲύνθετον ἀντωνυμίαν. — οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ

ὅϲτιϲ οἷ τ᾿ ἐπέοικεν {I 392},

ὅϲτιϲ Ἀγαμέμνονι ἔοικεν οὐ γὰρ νῦν ὁ λόγοϲ ἀπαιτεῖ τὸ τὸν Ἀγαμέμνονα
ἑαυτῷ ἐοικέναι, τοῦ ὅϲτιϲ ἐπὶ τὸ ἀόριϲτον ϲυντείνοντοϲ τοῦ τε οἷ ἐπὶ τὸ ὡριϲμένον πρόϲωπον τοῦ Ἀγαμέμνονοϲ. —

τοὺϲ δ᾿ ἄγαγον ζωοὺϲ ϲφίϲιν ἐργάζεϲθαι ἀνάγκῃ {ξ 272. ρ 441}

οὐ γὰρ ἄγονται οἱ αἰχμάλωτοι ἵνα ἑαυτοῖϲ ὑπηρετῶϲιν, τοῖϲ γε μὴν
ἐπικρατήϲαϲιν. — οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ⁴³⁶⁴³⁷⁴³⁸

ϲφίϲι δ᾿ αὐτοῖϲ δαῖτα πένεϲθαι {δ 683}

οὐ γὰρ οἱ μνηϲτῆρεϲ ἑαυτοῖϲ τὰ πρὸϲ τὴν δαῖτα εὐτρεπίζουϲιν.

[98] Πῶϲ οὖν οὐκ ἄλογον παραδιώκειν ὡϲ ἄλογον τὸ

οἱ τ᾿ αὐτῷ, ἐπεὶ οὔ τι θεῶν ἐκ θέϲφατα ᾔδη {Ε 64},

κατὰ τρόπουϲ πλείοναϲ δυνάμενον μᾶλλον κατορθοῦϲθαι τῶν προκειμένων;
μένων; εἰ γὰρ δὴ καὶ ἦν ἀληθὲϲ τὸ πάντωϲ τὰϲ ὀρθοτονουμέναϲ εἰϲ ⁴³⁹ ϲύνθετον μεταλαμβάνεϲθαι, εἶχεν ὑποπαραίτηϲιν τὸ ϲχῆμα, καθότι αἱ ⁴⁴⁰ ὀφείλουϲαι ἅπαξ ἐγκλίνεϲθαι ἅπαξ εἰϲ ἀρχὴν τοῦ λόγου γινόμεναι εἰϲ ὀρθὴν τάϲιν μεταλαμβάνονται, ὡϲ ἔχει τὸ

ἡμέαϲ ὑβρίζοντεϲ {Λ 695},

ἐμὲ δ᾿ ἔγνω καὶ προϲέειπεν {λ 91}.

ἀλλὰ καὶ ϲυμπέπλεκται.

[99] «Τό τε ϲυνερχόμενον ῥῆμα πληθυντικόν ἐϲτιν, ἔχον τὴν ϲύνταξιν τοιαύτην, ἐμοὶ ἐγένοντο, ϲοὶ ἐγένοντο, ⁴⁴¹⁴⁴²⁴⁴³⁴⁴⁴ οἷ ἐγένοντο». δι᾿ ὃ καὶ ἕνεκα τοῦ τοιούτου μετατίθεται εἰϲ τὸ ἔτευξεν, ἵνα ἑνικὸν γενόμενον ϲυμφωνήϲῃ κατὰ ἑνικὸν τῷ οἷ τ᾿ αὐτῷ, ἃϲ πᾶϲι
κακὸν Τρώεϲϲιν ἔτευξεν καὶ ἑαυτῷ, ἢ ὡϲ ὁ Κομανὸϲ ἐν ὑπερβατῶ ἤκουεν, Ἀλεξάνδρῳ ἐτεκτήνατο νῆαϲ καὶ ἑαυτῷ,

αἳ πᾶϲι κακὸν Τρώεϲϲι γένοντο {Ε 63}

ὡϲ φυϲικῆϲ τινοϲ ἀκολουθίαϲ νόμον θεμένηϲ τοῦ πάντωϲ τὴν ὀρθὴν
τάϲιν ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ϲυνθέτου ἀντωνυμίαϲ μετάληψιν ὁμολογεῖν. τί γὰρ ἂν ποιήϲειαν ἐπὶ τῶν καλουμένων κτητικῶν ἀντωνυμιῶν, ὧν ἡ θέϲιϲ ἀπαράδεκτοϲ ἐγκλιτικῆϲ τάϲεωϲ; ἐφ᾿ ὦν γε δεδείξεται ὡϲ κατὰ

πᾶϲαν πτῶϲιν μενούϲηϲ τῆϲ αὐτῆϲ τάϲεωϲ τό τε ἁπλοῦν ϲχῆμα τῶν ἀντωνυμιῶν εὐπαράδεκτον καὶ ἔτι τὸ ϲύνθετον, τῆϲ τοῦ ῥήματοϲ ϲυντάξεωϲ πᾶν τὸ τοιοῦτο διαϲτελλούϲηϲ. — πῶϲ οὖν οὐκ ἀπανάγνωϲμα τὸ

ἀλλά οἱ αὐτῷ {δ 667},

κατ᾿ ἔγκλιϲιν ἀναγνωϲθέν, ἀντιδιαϲταλτικῆϲ ἐπιφερομένηϲ τῆϲ πρὶν
ἡμῖν; — Ἀπόχρη εἰϲ ἐντελῆ διάγνωϲιν τὰ προκείμενα ὑποδείγματα.

⁴⁴⁵⁴⁴⁶⁴⁴⁷

[100] Οὐ μὴν περιϲϲὸν ἡγητέον παραθέϲθαι τὸ εὔχρηϲτον τῆϲ γενομένηϲ ⁴⁴⁸ μένηϲ ἀφορμῆϲ κατὰ τὸ τρίτον, ὡϲ τὸ μὲν ὀρθοτονούμενον εἰϲ τὸ ϲύνθετον
ἐχώρει, τὸ δὲ μὴ οὕτωϲ ἔχον εἰϲ ἁπλὴν μετάληψιν. — Ἡ ἐν τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ δευτέροιϲ προϲώποιϲ ϲύνταξιϲ προφανεϲτάτη ἐϲτὶν ἔν τε τῷ διαβιβαζομένῳ προϲώπῳ ἐφ᾿ ἕτερον καὶ τῷ μὴ οὕτωϲ ἔχοντι, ὡϲ
ἔχει τὸ

ϲὲ γὰρ ἅζομαι {Alcmanis fr. 54 Bergk4}

πρὸϲ τὸ

ϲὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐῒϲειϲ {v 313}

καὶ τὸ

ἀλλ᾿ ἐμὲ μὲν ϲὺ ϲάωϲον {Λ 828}

πρὸϲ τὸ

ἐμὲ λύϲομαι {K 378}

τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων. ἡ μέντοι κατὰ τὰ τρίτα πρόϲωπα ϲύνταξιϲ πάνυ πῶϲ ἐϲτιν δυϲπαρακολούθητοϲ· παμπόλλων γὰρ ὄντων τῶν
τρίτων καὶ διὰ μιᾶϲ λέξεωϲ νοουμένων, λέγω τῆϲ ῥηματικῆϲ ἢ καὶ ἔτι
τῆϲ ἀντωνυμικῆϲ, παρείπετο διὰ τὴν ἐποῦϲαν ϲυνέμπτωϲιν τά τε ἐν μεταβάϲει πρόϲωπα νοούμενα καὶ ἔτι τὰ ἐν τῇ αὐτοπαθείᾳ τῆϲ αὐτῆϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεϲθαι.

[101] ἡ ἕο ἀντωνυμία καὶ αἱ ϲύζυγοι κατὰ τὰϲ ⁴⁴⁹⁴⁵⁰⁴⁵¹⁴⁵² πλαγίαϲ πρόδηλον ὅτι τρίτου εἰϲίν· ἀλλὰ καὶ τὸ κήδεται καὶ ἅπαντα τὰ τοιαῦτα ῥήματα ὁμοίωϲ τρίτου ἐϲτὶν προϲώπου, ἃ δὴ κατὰ τὴν ϲύνταξιν
ταξιν τῶν ἀντωνυμιῶν δύο τρίτα ποιήϲει, λέγω ἓν μὲν τὸ ἐκ τοῦ ἀντωνυμικοῦ πρόϲωπον, ἕτερον δὲ τὸ ἐκ τοῦ ῥήματοϲ. γενήϲεται γὰρ ⁴⁵³
ἕο κήδεται, ἐν δυϲὶ προϲώποιϲ, αὐτοῦ κήδεται, δι᾿ οὗ ἐμφανίζομεν, ὅτι τίϲ τινοϲ κήδεται. ἀλλὰ κἀκεῖνο ἕνδεκτόν ἐϲτιν τό τινα ἑαυτοῦ κήδεϲθαι, καὶ δῆλον ὅτι οὐ δι᾿ ἄλλων πάλιν ϲυντάξεων τὸ τοιοῦτον
⁴⁵⁴ εἰρήϲεται ἢ τῶν αὐτῶν· πάλιν γὰρ ἐγγενήϲεται τὸ ἕο κήδεται. ἔνθεν οὖν δυϲέφικτον ἐγίνετο διαγνῶναι, πότερόν τίϲ τινοϲ κήδειαι ἢ οὔ τινοϲ
μέν, ἑαυτοῦ δέ. φέρε γὰρ τὸν Εὔμαιον ἑαυτοῦ κήδεϲθαι· τί ἂν γένοιτο
ἄλλο ἢ τὸ

ἐπεὶ ἕο κήδετο λίην {ξ 461};

ἢ τοῦ Τηλεμάχου, καὶ πάλιν προϲεχώρει τὸ

ἐπεὶ ἕο κήδετο λίην·

πρὸϲ τὸ τοιοῦτο οὖν εὐτρεπίζοιντο αἵ τε ὀρθοτονούμεναι εἰϲ τὸ ἀμετάβατον
τοῦ προϲώπου, λέγω εἰϲ τὸ ϲύνθετον, αἵ τε ἐγκλινόμεναι εἰϲ τὸ ἁπλοῦν, τουτέϲτιν τὸ διαβιβαζόμενον εἰϲ ἕτερον πρόϲωπον.

[102] Καὶ τὸ μὲν πιθανὸν τοῦ λόγου τοιοῦτον ἦν, χρὴ μέντοι τὸν
νοῦν ἐπερείϲανταϲ μὴ διὰ τοῦ τόνου διδάϲκεϲθαι, διὰ δὲ τοῦ παρεπομένου
λόγου, καθάπερ καὶ ἐπ᾿ ἄλλων ἀπείρων ἀμφιβόλων διακρίϲειϲ παρέπονται ἐκ τῶν ἐπακολουθούντων τοῖϲ λόγοιϲ, οὐκ ἐξ ἐγκλίϲεων
οὐδὲ ἐξ ὀρθῶν τάϲεων. καθάπερ οὖν εἴπομεν ὅτι, εἰ καὶ δῴη τιϲ ἐν ⁴⁵⁵⁴⁵⁶⁴⁵⁷⁴⁵⁸ τῇ ϲυνούϲῃ τάϲει διάκριϲιν τῶν ἁπλῶν καὶ ϲυνθέτων, ἀνάγκη πᾶϲα ⁴⁵⁹ ὑποϲτρέψαι εἰϲ ὃν προεκτεθείμεθα λόγον. αἱ γὰρ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν τόνῳ οὐ διοριζόμεναι τὸ διϲϲὸν τῆϲ μεταλήψεωϲ ἔχουϲιν,

οὕνεκ᾿ ἄρ᾿ οὐχ ὧ πατρὶ χαριζόμενοϲ {ν 265}

πάρ τε καϲιγνήτῳ Θραϲυμήδεϊ καὶ πατέρι ᾧ {γ 39}·

δῆλον γὰρ ὡϲ τῷ ἑαυτοῦ κατὰ ϲύνθετον προφοράν, καὶ οὐδαμόϲε ἑναλλαγὴ τοῦ τόνου διέϲτειλεν τὸ ϲημαινόμενον διάφορον ὄν, τὸ μέντοι ⁴⁶⁰
ἀκόλουθον τοῦ λόγου, ᾧ χρὴ ὁμοίωϲ προϲανέχονταϲ καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων ἀντωνυμιῶν ταὐτὸν ἀποτελεῖν, καὶ μὴ παρὰ τὰϲ τῶν τόνων ἐναλλαγὰϲ ἐπιταράϲϲειν καὶ τὰϲ διανοίαϲ ἢ καὶ καταμέμφεϲθαι τὰϲ

ποιητικὰϲ ϲυντάξειϲ, ὅ τι μὴ τῇ προκειμένῃ τηρήϲει ὑπαντήϲεται τὰ τοῦ λόγου.

[103] Ἀκολούθωϲ ἰτέον καὶ ἐπὶ τὴν κτητικὴν ϲύνταξιν τῶν ἀντωνυμιῶν.

⁴⁶¹

Ἀκολούθωϲ ἀντωνυμίαι δύο πρόϲωπα παριϲτᾶϲαι, λέγω τό τε τοῦ
⁴⁶²
κτήματοϲ καὶ τὸ τοῦ κτήτοροϲ, δεόντωϲ καὶ ἐν ϲυντάξεϲι τριϲὶν καταγενήϲονται, γενήϲονται, εἴγε αἱ τούτων πρωτότυποι μονοπρόϲωποι οὖϲαι δύο ϲυντάξειϲ τάξειϲ ἀνεδέξαντο, καθὼϲ ἀπεδείχθη. ἔχει δὲ τά τοῦ λόγου τῇδε. Τὰ ⁴⁶³⁴⁶⁴⁴⁶⁵ ῥήματα ϲυνόντα ταῖϲ κτητικαῖϲ ἀντωνυμίαιϲ ἤτοι ἐκ τοῦ προϲώπου ἐϲτὶν
τοῦ ὑπὸ τὴν κτῆϲιν πεπτωκότοϲ ἢ ἐκ τοῦ κτηϲαμένου ἢ ἐξ οὐδετέρου μὲν τούτων, ὑπ’ ἄλλου δέ τινοϲ ἔξωθεν παραλαμβανομένου. — καὶ. ἔϲτι μὲν τοῦ πρώτου ὁ ἐμὸϲ ἵπποϲ τρέχει, ὁ ἐμὸϲ ἀγρὸϲ εὐφορεῖ· ⁴⁶⁶
ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου. ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ πάντωϲ ἐν ὀρθῇ πτώϲει ἐϲτίν, καθὸ τὰ ῥήματα πλαγίαιϲ μὲν οὐ ϲυντάϲϲοντα
κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον, ὀρθαῖϲ δὲ ἁπάντοτε. — τοῦ δὲ δευτέρου τὸν ἐμὸν ἀγρὸν ἔϲκαψα, τὸν ἐμὸν φίλον ἔπειϲα, τὸν ϲὸν υἱὸν ἐπαίδευϲαϲ. — τοῦ δὲ τρίτου τὸν ἐμὸν υἱὸν ἐδίδαξεν, τὸν ϲὸν
υἱὸν ἐδίδαξεν, τὸν ϲὸν φίλον ἔπειϲεν· πρόδηλον γὰρ ὅτι ἡ τοιαύτη
ϲύνταξιϲ ἐκτόϲ ἐϲτιν τῶν δύο προϲώπων τῶν ἐν ταῖϲ κτητικαῖϲ ἀντωνυμίαιϲ ⁴⁶⁷ νοουμένων. καὶ εἰϲὶ πάντοτε ἐν πλαγίαιϲ πτώϲεϲιν αἱ τοιαῦται ϲυντάξειϲ, καθὸ τὸ ῥῆμα ἐν ἑτέραιϲ εὐθείαιϲ νοεῖται, ἐχθρὸν ἐμὸν ἐλύπηϲαϲ, τουτέϲτιν ϲύ· ἐχθρὸν ἐμὸν ἐλύπηϲε Τρύφων ἤ τιϲ

ἄλλοϲ τῶν δυναμένων κατὰ τρίτα πρόϲωπα παραλαμβάνεϲθαι.

[104] Ἡ δὲ πρὸϲ τὸ κτῆμα ϲυντρέχουϲα διάθεϲιϲ, ἐάν τε κατ’ ἐνεργητικὴν ἐκφορὰν ἐάν τε κατὰ παθητικήν, μόνωϲ ἀναλύεται εἰϲ ἁπλῆν
ἀντωνυμίαν, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα, ἐμὸϲ διαλέγεται φίλοϲ, ϲὸϲ ὑβρί δοῦλοϲ,

ὅθ ἑὸϲ δόμοϲ ἀμφεκάλυψεν {δ 618 et o 118}

⁴⁶⁸⁴⁶⁹⁴⁷⁰ ἔϲτιν γὰρ ὅτε ὁ αὐτοῦ με δόμοϲ ἐκάλυψεν,

κεῖϲέ με νοϲτήϲαντα {δ 619 et o 119}

ϲὸϲ δέ που ἔκφυγε κῆραϲ ἀδελφεόϲ {δ 512},

ὁ ἀδελφόϲ ϲου ἐξέφυγεν,

ἐμὸϲ δέ κε καὶ πάιϲ εἴηϲ {Ι 57},

⁴⁷¹

πατὴρ δ’ ἐμὸϲ ἄλλοθι γαίηϲ {β 131}

ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων.

[105] Οὐκ ἀπεμφαῖνον μέντοι ἐϲτὶν καὶ τὸ ϲυνταϲϲόμενον ῥῆμα ἐπὶ τὸν κτήτορα ϲυντείνειν, εἰ ϲημαίνοι
ὕπαρξιν· εἰ γὰρ ἄλλο τι, τὰ τοῦ λόγου ἀκατάλληλα ἂν γένοιτο. οἷόν τε γάρ ἐϲτιν φάναι ἐμόϲ εἰμι οἰκέτηϲ, ὃ πάντωϲ μεταληφθήϲεται εἰϲ
ϲύνθετον, ὅτε φαμὲν οὕτωϲ, ἐμαυτοῦ εἰμι οἰκέτηϲ· ἀϲύϲτατον δὲ τὸ
τοιοῦτον, ἐμὸϲ θεράπων γράφω. δέον γὰρ γράφει, εἴγε πρὸϲ τὴν ὑπακουομένην τρίτου προϲώπου εὐθεῖαν ϲυντρέχει τὸ ῥῆμα. ἢ εἴπερ ἐν δευτέρῳ γένοιτο, πάντωϲ καὶ μετὰ τῆϲ ὑπαρκτικῆϲ μετοχῆϲ, ἐμὸϲ ⁴⁷² ὢν θεράπων τρέχειϲ.

[106] Ἐντεῦθεν οὖν δεῖ νοεῖν ὡϲ πᾶν ῥῆμα ἐκ τοῦ κτήτοροϲ γε λέγω κατὰ διάθεϲιν τὴν πρὸϲ τὸ κτῆμα, πάντωϲ καὶ ϲύνθετον μετάληψιν ποιεῖται, εἰ ἐγγένοιτό τιϲ διαϲτολή, τὸν ἐμὸν υἱὸν διδάϲκω, τὸν ϲὸν υἱὸν ἐπαίδευϲαϲ, τὸν ἐμαυτοῦ υἱὸν διδάϲκω,
τὸν ϲαυτοῦ υἱὸν ἐπαίδευϲαϲ, πάνυ ἀναγκαίωϲ. οὐ γὰρ ἔτι τὸ
⁴⁷³⁴⁷⁴⁴⁷⁵⁴⁷⁶ ῥῆμα ἐκ τῆϲ κατὰ τὸ τέλοϲ εὐθείαϲ ϲυνείχετο, μετῄει δὲ ἐπὶ τὸ ἀντω πρόϲωπον· πρόκειται δὲ ὅτι, ἐὰν ῥῆμα κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον ϲυντάϲϲηται πλαγίᾳ ἀντωνυμίᾳ, πάντωϲ ϲύνθετον μετάληψιν ἀπαιτεῖ,
ὧϲ τὸ

ἐμέ φημι {Ν 269}

καὶ τὰ ὅμοια. ἀλλὰ μὴν καὶ δέδεικται ὡϲ αἱ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι μόνηϲ γενικῆϲ εἰϲιν πτώϲεωϲ, εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνονται, καὶ ὡϲ αἱ ⁴⁷⁷ ἐγκλινόμεναι πτώϲειϲ τῶν ὑπακουομένων κτημάτων εἰϲίν. δυνάμει γὰρ ὁ λέγων οὕτωϲ, τὸν ἐμὸν δοῦλον ἔπαιϲα, φηϲὶν τὸν ἐμοῦ δοῦλον
ἔπαιϲα, ὅπερ οὐκ ἄλλο τι γενήϲεται ἢ τὸν ἐμαυτοῦ.

[107] ἔνθεν
τὰ τῆϲ ἀναλύϲεωϲ, εἰ μὲν ἐν ἀπολύτῳ εἴη προϲώπῳ, εἰϲ ἐγκλινομένην μεταλαμβάνεται ἁπλῆν ἀντωνυμίαν· εἰ δὲ δέοιτο ἀντιδιαϲτολῆϲ, πάντωϲ ⁴⁷⁸⁴⁷⁹⁴⁸⁰⁴⁸¹
εἰϲ ϲύνθετον. δι᾿ ὃ καὶ μόνωϲ αἱ ϲύνθετοι ὀρθοτονούμεναί εἰϲιν· χρειώδηϲ γὰρ ἦν ἡ ἐξ αὐτῶν διαϲτολή. παρὸν οὖν φάναι πρὸϲ ταῖϲ ἐμαῖϲ θύραιϲ ἕϲτηκα καὶ μεταλαβεῖν εἰϲ τὸ πρὸϲ ταῖϲ θύραιϲ μου ἕϲτηκα,

πρὸϲ ταῖϲ ἐμαυτοῦ νῦν θύραιϲ ἕϲτηκ᾿ ἐγῶ {Menandri

fr. CCXCII M. 830 K.},

⁴⁸² καὶ πάνυ ἀναγκαίωϲ τοῦ Μενάνδρου τὴν ϲύνθετον παραλαβόντοϲ, ϲυμφερομένην ὀρθοτονουμένῃ τῇ ἕϲτηκα ἐγώ· ἔμφαϲιν γὰρ ἔχει ὡϲ οὐ πρὸϲ ταῖϲ ἄλλου.

[108] Προφανῶϲ καὶ ἐπὶ τοῦ τρίτου προϲώπου τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ
ϲυντείνει, αὐτὸ μόνον ἐπιϲτάϲεωϲ τῆϲ αὐτῆϲ παρακολουθούϲηϲ ἧϲ κἀν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἔφαμεν δεῖν μεμνῆϲθαι. ἢ ἐν τῷ αὐτῷ προϲώπῳ ⁴⁸³⁴⁸⁴⁴⁸⁵⁴⁸⁶ ἐϲτὶ τὰ τῆϲ διαθέϲεωϲ καὶ τὰ τοῦ ἀντωνυμικοῦ προϲώπου, ἢ ἐν ἑτέρῳ
προϲώπῳ καταγίνεται ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων διάθεϲιϲ, ἐπεὶ ὁμοίωϲ πάλιν διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ πλείονα ὄντα τὰ πρόϲωπα νοεῖται, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα,

ὃν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύειν

⁴⁸⁷

κάλλεοϲ εἵνεκα οἷο {Υ 234 seq.}·

ἔϲτι γὰρ ἕνεκα τοῦ αὐτοῦ κάλλουϲ, καθὸ τὸ ἀνηρείψαντο ϲυντείνει ἐπὶ τὴν εὐθεῖαν τοῦ θεοί, ἀνήρπαϲαν οἱ θεοὶ Γανυμήδη τοῦ αὐτοῦ
ἕνεκα κάλλουϲ. εἰ γοῦν μεταληφθείη ἡ αἰτιατικὴ τοῦ Γανυμήδηϲ εἰϲ εὐθεῖαν, εἰϲ ἣν καὶ προϲχωρήϲει τὸ ῥῆμα, πάντωϲ καὶ ἡ μετάληψιϲ
ϲύνθετοϲ γενήϲεται, ἡρπάγη ὁ Γανυμήδηϲ ἕνεκα τοῦ ἑαυτοῦ κάλλουϲ,
καθό ἐϲτιν καὶ ἐπὶ τοῦ

δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ ϲτήθεϲϲιν ἔδυνεν

οἷo καϲιγνήτοιο Λυκάονοϲ {Γ 332 seq.},

δῆλα δὴ ὡϲ ὁ Ἀλέξανδροϲ· καὶ ἐπεί τοι ἐξ αὐτοῦ τὰ τῆϲ

κτῆμα δὲ ἔχει τὸν ἀδελφόν, τὸ οἷο καϲιγνήτοιο εἰϲ τὸ ἑαυτοῦ μεταληφθήϲεται.

[109] Ἔτι τὸ

ἑή τέ μιν ὤλεϲεν ἀλκὴ {Π 753}

τὴν τοῦ ῥήματοϲ διάθεϲιν ἔχει ἐκ τοῦ κτήματοϲ, ἐφ’ ἧϲ πάλιν ϲυντάξεωϲ
ἁπλῆ μετάληψιϲ γενήϲεται, ἡ αὐτοῦ ἀλκὴ αὐτὸν ἀπώλεϲεν. εἰ γοῦν ⁴⁸⁸
ὁ λέων τὰ τῆϲ διαθέϲεωϲ μεταλάβοι ὡϲ ἐπὶ τὸ κτῆμα, τὴν ἀλκήν, ⁴⁸⁹⁴⁹⁰⁴⁹¹⁴⁹²
γένοιτο ἂν ἑὴν ὤλεϲεν ἀλκήν, τουτέϲτιν τὴν ἑαυτοῦ· εἰ δὲ γένοιτο ἄλλο τι πρόϲωπον τὸ ῥῆμα ἀναδέξαϲθαι, ὡϲ εἴ τιϲ ἐφ’ Ἡρακλέουϲ ⁴⁹³ φαίη καταγωνιϲαμένου τὸν λέοντα ἑὴν ἀλκὴν ὤλεϲεν, ἔϲται ἁπλῆ πάλιν ἡ ἀντωνυμία, τὴν ἀλκὴν ὤλεϲεν αὐτοῦ, τοῦ λέοντοϲ. —

[110] Ἔτι τὸ

Νέϲτωρ φάϲχ’ ὁ γέρων ὅτ’ ἐπιμνηϲαίμεθα ϲεῖο

οἷϲιν ἐνὶ μεγάροιϲιν {δ 191 seq.}

ἔχει δύο ῥήματα δυνάμενα ϲυντάϲϲεϲθαι τῷ οἷϲιν ἐνὶ μεγάροιϲιν, ἐξ ὦν εἰ τὸ ἑνικὸν πρὸϲ ἕνα ὄντα τὸν Νέϲτορα καὶ κτήτορα τῶν οἰκημάτων
ϲυντρέχον ϲυνταγείη, καὶ τὰ τοῦ λόγου ϲύνθετον ἀπαιτήϲειεν
τὴν ἀντωνυμίαν, ἔφαϲκεν ἐν τοῖϲ ἑαυτοῦ· εἰ δὲ τὸ ἐπιμνηϲαίμεθα, ὃ ἐν πρώτῳ καταγενόμενον ἐν ἑτέρᾳ εὐθείᾳ γένοιτο, τοῦ λέγοντοϲ κατὰ ϲύλληψιν τὴν τοῦ Νέϲτοροϲ, ἀδύνατον τὰ τῆϲ μεταλήψεωϲ μὴ
οὐκ εἰϲ ἁπλῆν χωρῆϲαι·

ὅτ’ ἐπιμνηϲαίμεθα ϲεῖο

οἷϲιν ἐνὶ μεγάροιϲιν,

τουτέϲτιν ἐν τοῖϲ αὐτοῦ.

[111] Οὕτωϲ ἔχει καὶ ἐπὶ τοῦ

τότε δὲ Ζεὺϲ Ἕκτορι δῶκεν

ᾗ κεφαλῇ φορέειν {Π 799 seq.}·

τρία γὰρ ὑποκείμενα νοεῖται, ὁ Ζεύϲ, ὃϲ μετέδωκεν Ἕκτορι ὥϲτε τῇ
⁴⁹⁴⁴⁹⁵⁴⁹⁶⁴⁹⁷ αὐτοῦ κεφαλῇ φορεῖν. εἰ γοῦν ἡ δοτικὴ ὑποϲταλείη τοῦ Ἕκτοροϲ, γίνεται κτήτωρ ὁ Ζεὺϲ ὡϲ πρὸϲ τὴν κεφαλήν, ὁ Ζεὺϲ ἔδωκεν ᾗ
κεφαλῇ φορεῖν, ὃ γενήϲεται τῇ ἑαυτοῦ.

[112] Ἀμφιβάλλεταί γε μὴν καὶ τὸ

ἀλλ’ ἐμὲ θυμὸϲ ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζειν

θάρϲε ᾧ {Η 152 seq.}.

⁴⁹⁸

δύναται γὰρ θάρϲοϲ ἔχειν ὁ θυμόϲ, ὥϲτε εἶναι ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῷ ⁴⁹⁹ ἰδίῳ κτήματι πολεμεῖν, τουτέϲτιν τῷ αὐτοῦ θάρϲει· ἢ οὕτωϲ, ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῇ ἰδίᾳ δυνάμει, τουτέϲτιν τῷ ἑαυτοῦ θάρϲει,

πολεμεῖν τῷ προκαλεϲαμένῳ, ὃ καὶ μᾶλλον ἐπιδέχεται ἡ διάνοια, ὡϲεὶ καὶ εἰ οὕτωϲ τιϲ λέγοι, τῷ ἰδίῳ λόγῳ ἔπειϲέ με Τρύφων διαλέγεϲθαι Ἀπολλωνίῳ· ἢ κἀκ τρίτου ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῷ
θάρϲει τῷ ἐκείνου πολεμεῖν, κατὰ τρόπον τὸν τῆϲ περιφράϲεωϲ, ἀνῆκέ με αὐτῷ πολεμεῖν. καὶ πάλιν χρὴ νοεῖν ὡϲ τὸ ῥῆμα οὐκέτι
ἐγγινόμενον ἐν τῷ ἀντωνυμικῷ προϲώπῳ ἀναγκαίαν μετάληψιν ἐποίει
τὴν εἰϲ τὸ αὐτοῦ· αὐτὸϲ γὰρ ὁ θυμὸϲ ἀνῆκε, καὶ οὐκέτι αὐτοῦ κτῆμα ἐγένετο τὸ θάρϲοϲ, ἀλλὰ τοῦ προκαλεϲαμένου.

⁵⁰⁰⁵⁰¹⁵⁰²

[113] Πάμπολλοϲ ἡ εἰϲ τὸ τοιοῦτο παράθεϲιϲ, ἥν τινεϲ ἐπὶ πλέον παρέτειναν αὐτὸ μόνον τὴν χρῆϲιν παραθέμενοι τῆϲ μεταλήψεωϲ, οὐ τὸν ἐμμεθόδωϲ ἀποδειχθέντα λόγον, ὅνπερ ἡμεῖϲ παρεθέμεθα, πείϲαντεϲ ὡϲ διὰ τῆϲ ϲυνόδου τοῦ ῥήματοϲ τὸ ἀμφιβαλλόμενον τῆϲ μεταλήψεωϲ
ἀδιϲτάκτωϲ καταϲτήϲεται. παραπεμπτέον οὖν τὰϲ τοιαύταϲ ἀποδόϲειϲ·

αἴτει δ’ οἰωνὸν ἐὸν ἄγγελον {Ω 292}

⁵⁰³ νῦν γάρ φαϲιν οὐκ ἀντωνυμικῶϲ κεῖϲθαι τὸ ἐόν ἀλλ’ ἐπιθετικῶϲ, ϲημαῖνον τὸ ἀγαθόν, ἢ καὶ ἐν μεταγραφῇ τοῦ ταχὺν ἄγγελον, ὡϲ πάτωϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ϲύνθετον μετάληψιν ἀπαιτούϲηϲ· ἐπ᾿ ἐκείνου δ’ εὐπαράδεκτα
τὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ φαϲίν,

εἰ δέ τοι οὐ δώϲει ἐὸν ἄγγελον {Ω 296}

ἀντὶ τοῦ τὸν ἑαυτοῦ. ἦν δὲ κἀκεῖνο ἀντωνυμικῶϲ παραδέξαϲθαι ὁμοίωϲ ⁵⁰⁴ τοῖϲ προκειμένοιϲ, μετιὸν εἰϲ ἁπλῆν μετάπτωϲιν ἕνεκα τοῦ τὸ ῥῆμα
ἐπὶ τὸν Πρίαμον ϲυντείνειν, αἴτει τὸν αὐτοῦ ἄγγελον.

[114] Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐν Ἰϲθμιονίκαιϲ Πινδάρου ἐτάραξεν τοὺϲ ὑπομνηματιϲαμένουϲ,

Αἰολίδαν δὲ Ϲίϲυφον κέλοντο

ᾧ παιδὶ τηλέφαντον ὄρϲαι

γέραϲ, φθιμένῳ Μελικέρτᾳ {fr. B. 5 Schr.}

⁵⁰⁵⁵⁰⁶⁵⁰⁷⁵⁰⁸ μεταλαβόντεϲ γὰρ τὴν ᾧ ἀντωνυμίαν εἰϲ ϲύνθετον τὴν ἑαυτοῦ ἀποροῦϲιν πῶϲ, ὃν εἶπεν Ἀθαμαντιάδαν, καὶ Ϲιϲύφου παρίϲτηϲιν. ἔνιοι μέντοι
τὸ ω ἐπιρρηματικὸν ἐκδεξάμενοι τοῦ ἀπόρου δοκοῦϲιν ἀπηλλάχθαι, ἐγκλίνοντεϲ τὸν τόνον ἴν’ ὣ παιδί, καθὼϲ ἔχει καὶ τὸ

ὥ τε χερνᾶτιϲ γυνά {fr. lyr. adesp. III p 742 Bergk4.

οἱ δὲ καὶ εἰϲ τὴν οἷ μετέλαβον, κέλοντό οἱ, ἵν᾿ ᾖ δοτικὴ ἀντὶ γενικῆϲ, ἐκέλοντο τῷ αὐτῆϲ παιδὶ τηλέφαντον ὄρϲαι γέραϲ, τουτέϲτι τῆϲ
προειρημένηϲ Ἰνοῦϲ, πάντα μᾶλλον ἢ τὸ δέον ἐπιϲτήϲαντεϲ. τί γὰρ τὸ ἐμποδὼν τὴν ᾧ ἀντωνυμίαν κτητικὴν ὑπάρχειν μεταλαμβάνεϲθαί τε εἰϲ ⁵⁰⁹
τὸ αὐτῆϲ ἐκέλοντο τῷ αὐτῆϲ παιδί, ὃν καὶ Ἀθαμαντιάδην εἶπεν; —

[115] Καὶ τὸ Ὁμηρικὸν δὲ δυνάμενον κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἀναγινώϲκεϲθαι, λέγω ἐπὶ τοῦ

οἱ δὲ οἳ ἐβλάφθηϲαν {Ψ 387},

⁵¹⁰⁵¹¹⁵¹²⁵¹³⁵¹⁴ παρεπέμφθη διὰ τὴν εἰκῇ πιϲτευθεῖϲαν τήρηϲιν, ϲυντάξεωϲ ὁμοίαϲ οὕϲηϲ τῇ οἱ ἐμοὶ ἐβλάβηϲαν, οἱ ϲοὶ ἐβλάβηϲαν, οἱ οἳ ἐβλάβηϲαν. καὶ.
φαίνεται ὅτι τὸ Ὁμηρικὸν ἰδίωμα ῥύεται τὸ ἀπανάγνωϲμα, καθὸ ἀπειράκιϲ δοτικὰϲ παραλαμβάνει ἀντὶ γενικῶν· ὡϲ εἰ μὴ ἦν τὰ τῆϲ ἐναλ τάχα καὶ ὁ ϲτίχοϲ ἠλογεῖτο, ὡϲ ἀκατάλληλον ἔχων τὴν ἀντωνυμίαν.
⁵¹⁵
— Κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον δεῖ νοεῖν, ὡϲ καὶ τὸ

τοὺϲ δ’ ἤδη κάτεχεν φυϲίζοοϲ αἶα

ἐν Λακεδαίμονι αὖθι φίλῃ {Γ 243 seq.},

ὅπερ εἶχε τὸ ἑῇ ἐν ταῖϲ πλείοϲιν ἐκδόϲεϲιν, ὃ ἦν μάλιϲτα ἀκόλουθον· τὸ γὰρ κάτεχεν ῥῆμα ϲυναφέϲ ἐϲτιν τῷ γῆ, καὶ τὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ
πάντωϲ εἰϲ ἁπλῆν μεταϲτήϲεται, κατεῖχεν ἡ γῆ τοὺϲ προειρημένουϲ δαίμοναϲ ἐν τῇ αὐτῆϲ πατρίδι, τῆϲ προειρημένηϲ Ἑλένηϲ, ὡϲ κἀκεῖνο ἔχει, ⁵¹⁶⁵¹⁷⁵¹⁸⁵¹⁹

τότε δὲ Ζεὺϲ δυϲμενέεϲι

δῶκεν ἀεικίϲϲαϲθαι ἑῇ ἐν πατρίδι γαίῃ {Χ 403 seq.},

ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ, τοῦ Ἕκτοροϲ.

[116] Οὐχ ἡγητέον τὴν τοιαύτην παράθεϲιν παρέλκειν, καθὸ ἀπήρκει ⁵²⁰
τὸ ὑπόδειγμα τοῦ λόγου διακρῖναι τὰ τοιαῦτα· εἰϲ γὰρ γυμναϲίαν τοῦ λόγου παρεθέμεθα, καὶ ἔτι εἰϲ βεβαιοτέραν πίϲτιν τῆϲ τηρήϲεωϲ καὶ ἔλεγχον τῶν παραπεμψαμένων τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ.

⁵²¹

[117] Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ ϲυντάξεωϲ τῆϲ ἐμοῦ, κτητικῆϲ οὔϲηϲ κατὰ γενικὴν πτῶϲιν καὶ γενικῆϲ τῆϲ ἀπὸ τοῦ ἐγώ, ἥτιϲ οὐ μόνον δύναται
κατὰ φωνὴν ϲυνεμπίπτειν ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ ϲυντάξει τῇ κατὰ κτήϲεωϲ. —
τε γὰρ κτητική, ἴδιον τοῦτ’ ἔχουϲα, ἐπὶ κτῆμα φέρεται, καθὸ καὶ αἱ ἄλλαι πτώϲειϲ, ἐμόϲ -ἐμόν καὶ ἐξῆϲ ἀλλὰ μὴν καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ ἐγώ γενικὴ ἐπὶ κτῆμα φέρεται, διὸ καὶ πρὸϲ ἐνίων κτητικὴ ἐκαλεῖτο. φαμὲν
γοῦν Ἀριϲτάρχου ἔκδοϲιϲ. τά τε κτητικὰ τῶν ὀνομάτων καὶ αἱ ⁵²²
κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν οὐκ ἀπ’ ἄλληϲ πτώϲεωϲ παράγονται ἢ ἀπὸ γενικῆϲ, εἰϲ ἣν καὶ ἀναλύονται. καὶ δῆλον ὡϲ μὲν τὰ ὀνόματα οὐκ ἐδέετο ἐπιϲτάϲεωϲ· αὐτάρκειϲ γὰρ αἱ φωναὶ εἰϲ διαϲτολὴν τοῦ τοιούτου,
⁵²³⁵²⁴⁵²⁵⁵²⁶ Ἑκτόρειοϲ Ἑκτορείου ὡϲ πρὸϲ τὴν Ἕκτοροϲ· ἡ μέντοι προειρημένη ἀντωνυμία οὐ ϲαφηνιζομένη διὰ τῆϲ φωνῆϲ δεηθήϲεται τῆϲ εἰρημένηϲ
ϲυντάξεωϲ, ἵνα περιγράψῃ τὴν ϲυνοῦϲαν ἀμφιβολίαν.

[118] Οὐ λέληθεν δέ με ὡϲ παρὰ ταῖϲ ἄλλαιϲ διαλέκτοιϲ καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ ἐϲτιν ἡ διάκριϲιϲ· ὅθεν ὑπολαμβάνω τὸν ποιητὴν ϲυνειδότα τὸ ἀμφίβολον τοῦ
⁵²⁷ ϲχήματοϲ τὴν μὲν πρωτότυπον ϲχεδὸν διὰ πάϲηϲ διαλέκτου προενέγκαϲθαι, ἐμέθεν λέγοντα ἢ ἐμέο ἢ ἐμεῖο ἢ ἐμεῦ, οὐ μὴν ἐμοῦ (οὐ γὰρ
καθὸ ἀγνώϲἐϲτιν τῆϲ εἰϲ ου ληγούϲηϲ γενικῆϲ, ὅπου γε καὶ τὰϲ ἀπ’ αὐτῆϲ πλαγίαϲ ἁπάϲαϲ κοινότερον προηνέγκατο), τήν γε μὴν κτητικὴν ἀκολούθωϲ κλιθεῖϲαν κατὰ τὸ τέλοϲ ἀπ’ εὐθείαϲ τῆϲ εἰϲ οϲ ληγούϲηϲ.
ἁπάντοτε γὰρ διὰ τῆϲ ου προφέρεται ἢ καὶ Θεϲϲαλικώτερόν πωϲ διὰ
τοῦ οιο, καθὼϲ καὶ τὸ καλοῖο,

πατρὸϲ ἐμοῖο πατήρ {Ξ 118 et τ 180}

καὶ

πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ εὐρὺ μετέρχομαι {Υ 83}·

εἰ δή τοι ϲοῦ πατρὸϲ ἐνέϲτακται μένοϲ ἠΰ {β 271},

ἢ καὶ τεοῖο, Δωρικώτερον μετατεθέντοϲ τοῦ ϲ εἰϲ τ καὶ ἐπενθέϲεωϲ ⁵²⁸⁵²⁹⁵³⁰ τοῦ ε γενομένηϲ, καθὸ παρεπόμενόν ἐϲτιν μετὰ τὴν μετάθεϲιν ἔϲθ᾿ ὅτε τὸ πλεονάζειν. (οὐκ ἐνὸν γὰρ εὑρέϲθαι τὸν πλεοναϲμὸν ϲὺν τῷ ϲ·
⁵³¹ ἡ γοῦν πάλιν ϲοί, γενομένη τίν παρὰ Δωριεῦϲιν, γίνεται καὶ τεΐν,

τεΐν τάδε μυθήϲαϲθαι {Λ 201}.

[119] Ἁπάντοτε μὲν οὖν ἡ γενικὴ φερομένη ἐπὶ ῥῆμά ἐϲτι πρωτό ἐμοῦ ἀκούει Θέων, ϲοῦ ἤκουϲα, καὶ ἔτι ἐν ταῖϲ κατὰ διάλεκτον,
λεκτον,

ἐμεῦ δ’ ἕλετο μέγαν ὅρκον {δ 746},

ϲεῦ δ’ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχήν {Ω 754},

ἐμεῖο δὲ ϲύνθεο μῦθον {τ 268}

ἴϲωϲ παρὰ Ἰωνικὴν τὴν ἐμέο κατ’ ἐπένθεϲιν τοῦ ι, ἢ καὶ κατὰ μετάθεϲιν ⁵³² τοῦ υ εἰϲ τὸ ι παρὰ τὴν ἐμεῦ, ὡϲ καὶ παρὰ τὴν ἐμοῦ τὸ ἐμοῖο, ὥϲτε καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον ἀναλογωτάτην τὴνι φωνὴν καθίϲταϲθαι.

[120] «Οὐχὶ οὖν καὶ ἐπὶ κτῆμα φέρεται ἡ γενική;» Ἀλλ’ ἐν διαφόρῳ
τάϲει, λέγω τῇ ἐγκλιτικῇ, καὶ διαφόροιϲ κτήμαϲιν, ἐϲκάφη μου ⁵³³⁵³⁴⁵³⁵⁵³⁶ ὁ ἀγρόϲ, ἐνίκηϲέν μου ὁ παῖϲ. καὶ τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖ
κατὰ γένοϲ, κατὰ πτῶϲιν, κατὰ ἀριθμόν· παντὸϲ γὰρ κτήματοϲ ἡ γενικὴ πτῶϲιϲ δεκτική ἐϲτιν. καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων ταὐτόν. τά γε μὴν κτητικῶϲ παραχθέντα ἀντωνυμικὰ ἢ καὶ ἔτι ὀνοματικὰ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν
ἐπιζητεῖ καὶ τὸ αὐτὸ γένοϲ καὶ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν, Ἑκτόρειοϲ
χιτών -Ἑκτορείου χιτῶνοϲ, ἐμὸϲ φίλοϲ -ἐμοῦ φίλου· πρόδηλόϲ ἐϲτιν ἡ ἑξῆϲ ἀκολουθία. τοιοῦτόν ἐϲτι τὸ

πατὴρ δ’ ἐμὸϲ αὐτί᾿κ᾿ ὀϊϲθείϲ {1 453}

καὶ ἔτι

πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ εὐρὺ μετέρχομαι {Υ 83}

καὶ ἔτι

τὠμῷ κεχαριϲμένε θυμῷ {δ 71}.

[121] «Οὐχὶ οὖν καὶ τῇ γενικῇ ὀρθοτονουμένῃ, λέγω τῇ πρωτο ⁵³⁷ τύπῳ, ϲυνοιϲθήϲεται γενικὴ πτῶϲιϲ, ὥϲτε κατὰ ϲύνταξιν καὶ κατὰ φωνὴν ⁵³⁸ ἀμφιβάλλεϲθαι, καθότι καὶ παντὶ πτωτικῷ γενομένῳ κατὰ γενικὴν τὸ
τοιοῦτο παράκειται, φαμὲν γὰρ Ἀριϲτάρχου ἀγροῦ ὁ καρπόϲ ἐϲτιν, καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν τὸ φάναι, ὡϲ Ἀριϲτάρχου ἀγροῦ καρπόϲ, οὕτωϲ ⁵³⁹⁵⁴⁰⁵⁴¹⁵⁴² ἐμοῦ ἀγροῦ καρπόϲ». Ἀλλὰ πάλιν γενόμενον τὸ τοιοῦτον ὑπο
εἰϲ κτητικὴν ἀντωνυμίαν τὴν ἀπὸ τοῦ ἐμόϲ. οὐ γὰρ ἄλλωϲ ἂν τῆϲ πρωτοτύπου γένοιτο, λέγω τῆϲ ἐγώ, εἰ μὴ καὶ ἐγκλιθείη, ὅπερ ἴδιον αὐτῇ παρηκολούθει πρὸϲ τὴν τῶν κτητικῶν ἀντεξέταϲιν, καθὸ

αὗται μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται· γίνεται γὰρ τοῦ ἀγροῦ μου ὁ καρπόϲ ἐϲτιν.

[122] Ἀλλ’ ἴϲωϲ οἰήϲεταί τιϲ τὰ τῆϲ ἀποδείξεωϲ ἐντελῶϲ μὴ ἀποϲτρέφει ἔτι δὲ ἀμφιβάλλεϲθαι τὰ τοῦ λόγου. πρὸϲ ὃν ἔϲτιν φάναι
εἴπερ ἡ πρωτότυποϲ γενικὴ ἦν κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἐκφερομένη, κἂν πάντωϲ
ϲυμπαρείπετο τὰ ταύτηϲ ἰδιώματα. ἔφαμεν γὰρ τὰϲ γενικὰϲ περὶ τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖν, τά γε μὴν κτητικῶϲ παραχθέντα πρὸϲ ἑκάϲτην πτῶϲιν καταλλήλωϲ ἐκφέρεϲθαι. οὔ φαμεν δέ γε τῶν
ἐμοῦ ἀγρῶν ὁ καρπόϲ οὐδὲ τῷ ἐμοῦ ἀγρῷ ϲυνέβη ἐϲκάφθαι ⁵⁴³ οὐδὲ τῆϲ ἐμοῦ οἰκίαϲ οὐδὲ ἄλλο τῶν κατὰ διαφορὰν ὡϲ πρὸϲ τὸ
ἐμοῦ, ἀλλὰ κατὰ ϲύνταξιν τὴν τῶν ἐπιφερομένων ϲυμμεταλαμβάνομεν
τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, τῶν ἐμῶν ἀγρῶν καρπόϲ, τῷ ἐμῷ ἀγρῷ ϲυνέβη ἐϲκάφθαι. διὰ τοῦ τοιούτου λύεται ὡϲ, ἐπὰν φῶμεν τοῦ ἐμοῦ ⁵⁴⁴⁵⁴⁵⁵⁴⁶⁵⁴⁷ ἀγροῦ ὁ καρπόϲ, ϲύνταξίϲ ἐϲτιν τῆϲ κτητικῆϲ περ τῆϲ γενικῆϲ ὀρθοτονουμένηϲ. — παρὸν γοῦν, ἐγκλίναντα τὴν ἀντωνυμίαν καὶ περιγράψαντα
τὴν κτητικὴν ϲύνταξιν, διὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ προϲδοῦναι τὰ ἰδιώματα τῆϲ γενικῆϲ, καὶ ὅϲα μὴ κατάλληλα ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ, ταῦτα διὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ κατάλληλα ποιῆϲαι, τῶν ἀγρῶν μου ὁ καρπόϲ,

τῷ ἀγρῷ μου ϲυνέβη ἐϲκάφθαι, καὶ ἐπὶ τῶν ἑξῆϲ ταὐτόν.

[123] Δέδεικται ἄρα ὡϲ ἡ ὁμοφωνήϲαϲα γενικὴ τῇ κτητικῇ ἀντω νυμίᾳ περιγραφήϲεται τῆϲ κτητικῆϲ ϲυντάξεωϲ διὰ τὸ ἐπικρατεῖν τὴν φύϲει κτητικὴν ἀντωνυμίαν, ἰδίωμα ἔχουϲαν τὸ κτῆμα, ὃ οὐ μόνον διὰ
τῆϲ γενικῆϲ νοεῖται, ἀλλὰ πολὺ πρότερον ἀπὸ τῆϲ εὐθείαϲ εἶχεν. ἡ γὰρ ἐν
πρωτοτύποιϲ κτητικὴ ϲύνταξιϲ διὰ μιᾶϲ πτώϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἐπαγγέλλεται, ἢ τῆϲ γενικῆϲ μετατεθείϲηϲ καὶ τὰ τῆϲ κτήϲεωϲ ϲυμμετατίθεται. — ⁵⁴⁸⁵⁴⁹⁵⁵⁰⁵⁵¹ προϲθείην δ’ ἂν κἀκεῖνο, ὡϲ οὐδ’ ἂν ἡ ἐγκλινομένη γενικὴ πρωτότυποϲ
κτητικὴν ϲύνταξιν ἀνεδέξατο, εἴπερ αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν ἔγκλιϲιν ἀνεδέχοντο· κἂν οὕτω γὰρ κατεκράτηϲεν ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία. ϲαφὲϲ οὖν ὅτι ἀποφυγοῦϲα τὴν φωνὴν τὴν κτητικὴν εἰϲ τὴν ἐγκλιτικὴν
μετῆλθεν· καὶ γὰρ ἐν τῷ καθόλου τὸ τοιοῦτον ἐπιδεδείξεται, ἡνίκα κατὰ
⁵⁵² τὸ εὔκαιρον περὶ αἰτίαϲ καταλλήλου καὶ ἀκαταλλήλου διαληψόμεθα.

⁵⁵³

[124] Ὁμολόγωϲ οὖν τῶν κτητικῶν ἁπάντοτε ἐπὶ κτῆμα φερο ⁵⁵⁴ μένων τὸ

ὡϲ μὴ πάντεϲ ὄλωνται ὀδυϲϲαμένοιο τεοῖο {Θ 37}

ἄλογον κατατήϲτεται μετὰ καὶ τῶν cυμπαρεπομένων τή ἀθετήϲει τῶν
ϲτίχων· αἱ γὰρ cυντάξειc αἱ ἐπὶ τὰ ῥήματα καὶ ἐπὶ τὰϲ μετοχὰϲ γενικὰϲ πρωτοτύπουϲ ἐπιζητοῦϲιν, καθὼϲ πρόκειται.

[125] Διὸ καὶ τὸ Ζηνοδότειον οὐ πάντωϲ ἄλογον, λέγω δ’ ἐπὶ τοῦ ⁵⁵⁵⁵⁵⁶⁵⁵⁷⁵⁵⁸⁵⁵⁹

Πηλείδηϲ δὲ ϲάκοϲ μὲν ἀπὸ οὗ χειρὶ παχείῃ

ἔϲχετο ταρβήϲαϲ {Υ 261 seq.}.

εἰ γὰρ καὶ ἡ κατὰ τὸ πρῶτον πρόϲωπον καὶ δεύτερον ἐπὶ ῥῆμα φέρε
ται, ἀπ’ ἐμοῦ ἔϲχετο ϲάκοϲ, ἀπὸ ϲοῦ ἔϲχετο ϲάκοϲ, οὐδὲν ἐμποδὼν καὶ ἐπὶ τοῦ τρίτου ταὐτὸν ἐγγενέϲθαι, νῦν οὐ κτητικῶϲ ἀκου
τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον, ὅπου γε καὶ τὸ ἀμφίβολον
τῆϲ γενικῆϲ ὡϲ πρὸϲ τὴν κτητικὴν γενικὴν παραπέμπεται ἡ τοῦ ῥήματοϲ ϲύνταξιϲ, καθάπερ προεκτεθείμεθα. εἰ δὴ ἡ οὖ φέρεται ἐπὶ ῥῆμα ἐν τῷ ἔϲχετο ἀπὸ οὗ, τί τὸ κωλῦον πρωτότυπον γενικὴν αὐτὴν φάναι, κἂν ϲυνεμπίπτει κτητικῇ ἔϲτιν γε μὴν πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι ὡϲ ἐν

ἑτέρᾳ μὲν ϲυντάξει κατώρθωται, οὐ μὴν ἐν τῇ Ὁμηρικῇ, εἴγε τὴν ⁵⁶⁰ τούτων ϲυνέμπτωϲιν ἐφυλάξατο, ὡϲ ἐδείχθη ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ. δείκνυται ⁵⁶¹ οὖν ὡϲ οὐ παρὰ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ Ζηνόδοτοϲ ἥμαρτεν, παρὰ δὲ τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ. καὶ ἕνεκα τούτου προκέκριται ἡ Ἀριϲτάρχειοϲ ἀνάγνωϲιϲ, ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃ.

[126] Ἔτι κἀκεῖναι αἱ γραφαὶ εἰϲ αὐτὸν ἀναφέρονται,

μνῆϲαι πατρὸϲ ϲεῖο {Ω 486},

πατρὸϲ ἐμεῖο πατήρ {Ξ 118. τ 180},

⁵⁶²⁵⁶³⁵⁶⁴⁵⁶⁵⁵⁶⁶ ὥϲτε κατὰ τὸ ἐναντίον τῷ προκειμένῳ λόγῳ γενικαῖϲ αὐτὸν κεχρῆϲθαι πρωτοτύποιϲ ἀντὶ τῶν κτητικῶν. καὶ ἔϲτι πωϲ ϲυνηγορῆϲαι τῇ πρὸϲ
⁵⁶⁷ αὐτοῦ γενομένῃ γραφῇ, ὅτι οὐκ ἀπεμφαῖνον τὰϲ γενικὰϲ ἐπὶ κτῆμα φέρεϲθαι, ἐπεὶ καί, ὡϲ ἔφαμεν, αἱ κτητικαὶ εἰϲ γενικὰϲ μεταλαμβάνονται.
ἔτι καὶ ἄλλαι ϲυντάξειϲ εἰϲὶν ἐν αὐτοῖϲ τοῖϲ ποιήμαϲιν τὸν αὐτὸν ἐπέχουϲαι
λόγον,

πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸϲ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο {Δ 343},

ϲέο δ’ ὀϲτέα πόϲει ἄρουρα {Δ 174}

εἰ μή τίϲ ϲευ μῆλα {ι 405},

οἱ θ᾿ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲιν {Τ 105}

ὥϲτε μηδὲ κατὰ τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ ἀπαραδέκτουϲ εἶναι τὰϲ γραφάϲ. πρόδηλον γὰρ ὡϲ, εἰ αἱ Ζηνοδότειοι μετατεθεῖεν, αἱ τοιαῦται ἀντικείϲονται· εἰ δὲ εὐπαράδεκτοι αὗται, οὐδὲ αἱ Ζηνοδότου ἀπόβλητοι. —

[127] δέον πρὸϲ τὴν γραφὴν οὕτωϲ ἀντιθεῖναι, ὡϲ ἀδύνατον παραδέξαϲθαι
ὀρθοτονουμένην ἀντωνυμίαν εἰϲ κτητικὴν ϲύνταξιν, ἀλλ’ ἢ ⁵⁶⁸⁵⁶⁹⁵⁷⁰⁵⁷¹⁵⁷²⁵⁷³ ἐγκλινομένην ἢ κτητικήν, καθάπερ ἀπεδείχθη. — καὶ προφανὲϲ ὡϲ δεόντωϲ ἔχει τὸ

⁵⁷⁴

εἰ μή τίϲ ϲευ μῆλα βροτῶν {ι 405}

καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ἐγκλιτικῆϲ ϲυνούϲηϲ ἀντωνυμίαϲ. — τὸ γὰρ

πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸϲ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο {Δ 343}

ϲυνήρπαϲται εἰϲ κτητικὴν ϲύνταξιν· ἄμεινον γὰρ τῷ ῥήματι ϲυντάϲϲειν Ὁμηρικώτερον λειπούϲηϲ τῆϲ περί προθέϲεωϲ, ὡϲ τὸ

τίϲαϲθαι δ’ Ἑλένηϲ ὁρμήματά τε ϲτοναχάϲ τε {B 356},

ἐκ γὰρ Ὀρέϲταο τίϲιϲ ἔϲϲεται Ἀτρείδαο {α 40},

Κύκλωποϲ κεχόλωται {α 69}

καὶ ἄλλα πλεῖϲτα, ἔχοντοϲ τοῦ λόγου οὕτωϲ· ἐμοῦ ἀκουάζεϲθον πρώτω περὶ δαιτόϲ, τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ δεότωϲ ἐχούϲηϲ διὰ τὴν
τοῦ ῑ παρένθεϲιν.

[128] «Οὐχὶ οὖν ὀρθοτονεῖται τὸ

ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα {Δ 174},

οἵ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲιν {Τ 105};»

Ἀλλὰ καὶ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ἔϲτιν φάναι ὡϲ πᾶϲα ἀτωνυμία τότε ⁵⁷⁵⁵⁷⁶⁵⁷⁷⁵⁷⁸ ἄλογοϲ γίνεται κατὰ τάϲιν, ὅταν τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου δυναμένη
παρὰ τὸ δέον τοῦ τόνου ἐναλλαγῇ. (τοῦ γὰρ λόγου οὐκ ἀπαιτοῦντοϲ ὀρθὴν τάϲιν ἐν τῷ

πολλάκι γάρ ϲεο πατρὸϲ ἐνὶ μεγάροιϲιν ἄκουϲα {Α 396}

⁵⁷⁹

ἄλογον τὸ κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἀνάγνωϲμα· ἐπί γε μὴν τοῦ

ὡϲ ϲέο νῦν ἔραμαι {Ξ 328}

ἄλογον μὴ ὀρθοτονῆϲαι διὰ τὴν ὑποῦϲαν διαϲτολήν. — οὐ γὰρ ἐκεῖνο ἄλογον,

ὃϲ ϲφῶι προΐει Βριϲηΐδοϲ εἵνεκα κούρηϲ {Α 336},

ὀρθὴν τάϲιν ἀναδεξάμενον τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ ἀπόλυτον
εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνεται, ὃϲ ἐξέπεμψεν ὕμαϲ· τοῦτο γὰρ τῇ φωνῇ ϲυμβέβηκεν, τὸ μὴ δύναϲθαι ἐγκλιθῆναι, καὶ οὐκ ἔϲτιν ὅϲτιϲ τὴν ⁵⁸⁰⁵⁸¹⁵⁸²⁵⁸³
ἀνάγνωϲιν καταμέμψαιτο. ἐπιμένειν τοῖϲ τοιούτοιϲ ὑποδείγμαϲι περιϲϲὸν οἰητέον· πρόκεινται γὰρ αἵ τε μόνωϲ ἐγκλινόμεναι καὶ μόνωϲ ὀρθοτονούμεναι.) ἐδείξαμεν ὡϲ αἱ ἀρκτικαὶ ἀντωνυμίαι φυϲικῶϲ ὀρθοτονοῦνται· τὸ οὖν

ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα {Δ 174}

ἀπανάγνωϲμα; ἢ δύναται ἐγκλιθῆναι καὶ μὴ ἐγκέκλιται; ὁμοίωϲ ὅτι καὶ. αἱ προθέϲειϲ ὀρθοτονοῦϲι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ· οὐκ ἄλλην ἄρα τάϲιν ἀναδέξεται τὸ

ἐξ ἐμεῦ {T 105}

ἢ τὴν ὀρθήν.

[129] Οὐ μὴν τοιαύτη πρόφαϲίϲ ἐϲτιν ἐπὶ τῆϲ Ζηνοδοτείου

γραφῆϲ τοῦ παραδέξαϲθαι τὴν ἐμεῖο, καθὸ κυριωτέρα λέξιϲ, λέγω ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία, δυναμένη καὶ ἕνεκα μέτρου καὶ ἕνεκα λόγου παραλαμβάνεϲθαι, ⁵⁸⁴ πρὸϲ οὐδὲν χρειῶδεϲ μετετίθετο. καὶ γὰρ ἐν τῷ καθόλου τὸ ποιοῦν ἀκαταλληλίαν οὐκ ἄλλο τί ἐϲτιν ἢ κυριωτέρου ϲχήματοϲ παρεκτροπὴ κατὰ τὴν αὐτῷ ἐπιβάλλουϲαν ϲύνταξιν. —

[130] Ἐπεὶ οὖν προήλθομεν εἰϲ τὰϲ ἀντωνυμικὰϲ γραφὰϲ τοῦ ⁵⁸⁵ Ζηνοδότου, οὐ παρέλκει καὶ περὶ τοῦ

τίϲ τάρ ϲφωι {Α 8}.

⁵⁸⁶⁵⁸⁷⁵⁸⁸⁵⁸⁹⁵⁹⁰ διαλαβεῖν· τὴν γὰρ τοιαύτην γραφὴν καὶ Ϲέλευκοϲ προκρίνει καὶ
πλεῖϲτοι, παρατιθέμενοι καὶ ἐκδόϲειϲ Ὁμηρικάϲ. καθιϲτᾶϲί τε τὸν λόγον οὕτωϲ. «εἴπερ ἡ γενικὴ πτῶϲιϲ καὶ δοτικὴ κατὰ δεύτερον πρόϲωπον μεταθεῖϲα τὸν τόνον, τουτέϲτιν ἐγκλιθεῖϲα, μενούϲηϲ τῆϲ γραφῆϲ

τρίτον πρόϲωπον παρίϲτηϲιν, ἐν τῷ

γυιώϲει μὲν ϲφῶιν ὑφ’ ἅρμαϲιν ὠκέαϲ ἵππουϲ {Θ 416},

⁵⁹¹

καὶ κατ’ ἔγκλιϲιν ἐπὶ τοῦ τρίτου προϲώπου

γυιώϲω μέν ϲφωιν ὑφ’ ἅρμαϲι {Θ 402},

πᾶϲα ἀνάγκη καὶ τὴν ϲφῶι, ὀρθοτονουμένην κατὰ δεύτερον πρόϲωπον,

τὸν τόνον μεταθεῖϲαν κατὰ τὴν αὐτὴν γραφὴν τὸ τρίτον παραϲτῆϲαι». — ἔϲτιν καθολικώτερον φάναι κἀκεῖνο, ὡϲ τὸ ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ προϲώπῳ ἀνομοιοκατάληκτον πάντωϲ κἀν τρίτῳ. πρόϲκειται ἐν πρώτῳ
καὶ δευτέρῳ διὰ τὸ ἐγώ, ϲύ, ἵ ἰδοὺ γὰρ ἀναλόγωϲ καὶ τὸ τρίτον διήλλαξεν τοῦ δευτέρου, καθὸ καὶ αὐτὸ τὴν τοῦ πρώτου κατάληξιν οὐκ ⁵⁹²
ἐνεδέξατο. καὶ κατὰ τοῦτο ἄρα ἀναλογωτέρα ἡ ϲφωί διὰ τοῦ ι γραφομένη.

⁵⁹³⁵⁹⁴⁵⁹⁵⁵⁹⁶

[131] Ἀλλ’ ἔϲτι γε καὶ ὑπὲρ τῆϲ παραδεδομένηϲ γραφῆϲ ἐκεῖνο
φάναι, 1. ὡϲ μᾶλλον κατώρθωται, ἵνα μὴ ἡ αὐτὴ οὖϲα φωνὴ παρὰ τὴν ἔγκλιϲιν προϲώπου μεταβατικὴ γίγνηται, ὅπερ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐν ἀντωνυμίαιϲ παρεπόμενον· αὐτὸ γὰρ μόνον ἀνίεται τὰ πρόϲωπα καὶ
ἐπιτείνεται, οὐ μὴν ἐναλλάϲϲεται. — 2. τά τε ὁμοιοκατάληκτα κατὰ τρίτα
πρόϲωπα οὔποτε ϲυνάρχεται, ἡμῶν -ὑμῶν -ϲφῶν, ἐμέ -ϲέ -ἕ, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ. ἀϲύϲτατον οὖν καὶ ϲυνάρξαϲθαι καὶ ϲυλλῆξαι τὴν κατὰ τὸ τρίτον τῷ δευτέρῳ, καὶ δῆλον ὅτι, εἰ τὰ ὁμοιοκατάληκτα
οὐ ϲυνήρξατο, οὐδὲ τὰ ϲυναρξάμενα λήξεωϲ τῆϲ αὐτῆϲ τεύξεται. κατὰ ⁵⁹⁷ τοῦτο οὖν ἡ ϲφωέ κατώρθωται. — 3. κἀκεῖνο δὲ δείκνυται, ὡϲ ἐν μὲν
ῥήμαϲιν τὰ δεύτερα πρόϲωπα πρὸϲ τὰ τρίτα ϲυμπάθειαν ἔχει, καὶ
περιϲϲὸν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παρατίθεϲθαι· ἐν μέντοι ἀντωνυμίαιϲ τὸ πρῶτον πρὸϲ τὸ δεύτερον, τῶν τρίτων ἔϲθ᾿ ὅτε καὶ ἐκλειπόντων καὶ πλεοναζόντων καὶ ἐν ἰδίοιϲ θέμαϲι καταγινομένων, ὡϲ ἡ ἐκεῖνοϲ, ἡ οὗτοϲ,
ἡ μίν, ἄλλαι πλεῖϲται· οὔϲηϲ γε μὴν τῆϲ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον
δυϊκῆϲ εὐθείαϲ οὐ πάντωϲ καὶ κατὰ τὸ τρίτον ϲυνυπάρχει· ϲυνθέτων γινομένων πληθυντικῶν κατὰ τὸ τρίτον οὐ ϲυνυπάρχει καὶ κατὰ τὸ ⁵⁹⁸ πρῶτον καὶ δεύτερον· ἔϲτι πλεῖϲτα παραθέϲθαι. οὐκ ἄρα κατηνάγκαϲται ⁵⁹⁹⁶⁰⁰⁶⁰¹ οὔτε διὰ τὸ ϲφωέ ἡ κατὰ τὸ πρῶτον εἰϲ ε λῆξαι, οὔτε διὰ τῆν νῶϊ ἡ κατὰ τὸ τρίτον εἰϲ ι καταλήγειν.

[132] Ϲαφέϲ ἐϲτιν ὡϲ τὰ ϲυνηγοροῦντα τῇ ϲφωέ ἀντωνυμίᾳ μάχεται
τῇ κατὰ τὸ τρίτον ϲφωίν. ὑπὲρ ἧϲ ἐκεῖνο ἔϲτιν φάναι, ὡϲ ἀϲύϲτατον
ταύτην δοτικὴν οὖϲαν ἐκϲτῆναι τοῦ ἰδιώματοϲ, λέγω τῆϲ τοῦ ι γραφῆϲ μετὰ τοῦ ν, ὅτι δυϊκὴ δοτική. — καὶ εἰ τἀκριβέϲ τιϲ ἐπιϲτήϲειεν, εἴϲεται ὡϲ ἐπὶ τοῦ δευτέρου προϲώπου δυϊκαὶ δεόντωϲ ἐξέλιπον, αἱ δὲ τοῦ
τρίτου δεόντωϲ καὶ εἰϲ τὸ δεύτερον μετατιθέμεναί εἰϲιν, εἴγε πᾶϲα ἀντωνυμία διὰ τοῦ ϲφ ἐκφερομένη μόνωϲ τρίτου ἐϲτὶν προϲώπου, ϲφέαϲϲφίϲι
-ϲφέτεροϲ -ϲφόϲ. — καὶ οὕτω καὶ τὰ τῆϲ τάϲεωϲ
ὥϲτε τὰ μὲν τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ μετατεθῆναι εἰϲ τὸ δεύτερον, τάχα οὐκ ἀπιθάνωϲ, ἐπεὶ τὰ δεύτερα ὑπὸ δέῖξίν ἐϲτιν ᾗ ϲυντρέχει ἡ ὀρθὴ τάϲιϲ· ⁶⁰² τὰ μέντοι κατὰ τὸ τρίτον ἀποϲτάντα τῆϲ δείξεωϲ εὐθέτιϲται εἰϲ ἔγκλιϲιν.
διὰ τοῦτο καὶ μοναδικαὶ τρίτου προϲώπου ἐγκλιτικαὶ ἐπενοήθηϲαν, ἡ
ϲφέ, ἡ μίν. — οὐ μέντοι ἀπεμφαῖνον τὴν ϲφωέ ἀντωνυμίαν διὰ τοῦ ε λέγεϲθαι, ϲυνεκδραμοῦϲαν τῇ ἑνικῇ αἰτιατικῇ πτώϲει.

⁶⁰³

[133] Ἀκολούθωϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ ἐμαυτοῦ, ἣ καὶ ϲυντεθεῖϲα,
⁶⁰⁴ καθά φηϲι Τρύφων {p 29 Vels.}, τὴν αὐτὴν ἔχει ἀμφιβολίαν ἐκ κτητικῆϲ ⁶⁰⁵⁶⁰⁶⁶⁰⁷⁶⁰⁸⁶⁰⁹ ϲυντεθεῖϲα καὶ πρωτοτύπου. τὴν γὰρ ἀπαράδεκτον τοῦ ἄρθρου οἴεται ἐκ πρωτοτύπου ϲυντεθεῖϲθαι, ἐμαυτοῦ ἀκούω, ϲαυτοῦ φείδῃ, τὴν δὲ ἐν προϲλήψει τοῦ ἄρθρου ἐκ ϲυνάρθρου τῆϲ ἐμοῦ, τοῦ ἐμαυτοῦ
φίλου ἤκουϲα, τοῦ ἐμαυτοῦ οἴκου δεϲπόζω. φαίνεται δὲ ὅτι παρῆξεν αὐτὸν ἡ κτητικὴ ϲύνταξιϲ καὶ ἡ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου, ἅπερ
οὐκ ἐξαίρετά ἐϲτιν τῆϲ κτητικῆϲ ἀντωνυμίαϲ. παρὸν γοῦν ἐξ ὧν ὑπενόηϲεν,
ἀποδεῖξαι ὡϲ οὐκ ἔγκειται ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυνθέϲει, καὶ πρῶτόν γε ἐξ αὐτῶν τῶν ἄρθρων.

[134] Πρόκειται ὅτι ἑκάϲτη τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν ἄρθρον ἐπιπαραδέχεται ὁμοιόπτωτον καὶ ἰϲάριθμον γένουϲ τε τοῦ αὐτοῦ· πῶϲ οὖν
⁶¹⁰
ἔγκειται ἡ κτητικὴ ἀδιαφόρωϲ ϲυνόντων τῶν ἄρθρων, τὸν ἐμαυτοῦ, τοὺϲ ἐμαυτοῦ, τὰϲ ἐμαυτοῦ, καὶ ἅπαντα ϲχεδὸν τὰ γένη μετὰ τῶν ϲυνόντων διαφόρων ἀριθμῶν; εἰ δὲ αἱ γενικαὶ ἐπὶ κτῆμα φερόμεναι
διαφόρων κτημάτων εἰϲὶν δεκτικαί, πῶϲ οὐχὶ γενική ἐϲτιν ἡ ἐγκειμένη ἤπερ κτητικὴ ἀντωνυμία;

[135] ἀλλ’ εἰ, καθὸ ἄρθρον προϲέλαβεν, ἡ
⁶¹¹⁶¹²⁶¹³⁶¹⁴⁶¹⁵⁶¹⁶ ϲύναρθροϲ ἔγκειται, οὐδὲν κωλύει ϲύναρθρον ἐκδέχεϲθαι καὶ τὴν ἐγκλιτικὴν ἀντωνυμίαν, τοὺϲ φίλουϲ μου, τοῦ φίλου μου· ὡϲ οὖν
δικαίωϲ εὔηθεϲ τὸ τοιοῦτον, εὔηθεϲ καὶ τὸ διὰ τῆϲ παραθέϲεωϲ τοῦ ἄρθρου ἐκδέξαϲθαι ϲυνάρθρου ϲύνθεϲιν. οὐ γὰρ δή γε τὰ παρατιθέμενα
ἄρθρα τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐϲτίν, τῶν δὲ ὑπακουομένων κτημάτων πρὸϲ ἃ ⁶¹⁷ καὶ τὰ ἄρθρα ᾠκείωται.

[136] Ἀλλ’ εἰ, καθὸ ἐπὶ κτῆμα φέρεται, ἡ κτητικὴ ἔγκειται, οὐδὲν κωλύει καὶ πᾶϲαν γενικὴν παντὸϲ πτωτικοῦ ἐπὶ κτῆμα φερομένην κτητικὴν καλεῖν ἀντὶ γενικῆϲ. καθὸ οὖν γενική
ἐϲτιν ἡ ἐμαυτοῦ, παρεδέξατο καὶ κτῆϲιν· καὶ δῆλον ὡϲ τῆϲ πτώϲεώϲ
ἐϲτιν ἡ ϲύνταξιϲ, οὐχὶ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ. μετελθοῦϲα γοῦν εἰϲ αἰτιατικὴν ἢ δοτικὴν κτήματόϲ ἐϲτιν ἀπαράδεκτοϲ, ὅπερ ἐπὶ τῶν κτητικῶϲ παρηγμένων
οὐκ ἐνὸν ἐπινοῆϲαι· κατὰ γὰρ πᾶϲαν πτῶϲιν τῆϲ κτητικῆϲ παραγωγῆϲ ⁶¹⁸ ἐγκειμένη ϲύνεϲτιν ἡ κτητικὴ ϲύνταξιϲ, ἐμόϲ -ἐμοῦ -ἐμῷ -ἐμόν, Ἀριϲτάρχειοϲ -Ἀριϲταρχείου -Ἀριϲταρχείῳ. καὶ ἐν μὲν τῷ

οὐδὲν ὑπακούεται κατὰ κτῆϲιν, οὐδὲ μὴν ἐν τῷ Ἀρίϲταρχον, ἔν γε μὴν τῇ Ἀριϲτάρχου γενικῇ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ ἐγώ καὶ ἐμέ· πάλιν γὰρ ἐν γενικῇ μόνῃ τῇ [ἐ]μοῦ, οἶκόϲ μου, φίλοϲ μου. ὅπερ παρακολουθεῖ ⁶¹⁹⁶²⁰⁶²¹⁶²²
καὶ τῇ ἐμαυτοῦ, οὐκ οὔϲηϲ κτητικῆϲ ἐννοίαϲ ἐν τῇ ἐμαυτῷ ἢ ἐμαυτόν.(διὰ γοῦν τὸ τοιοῦτο τὸ μὲν Νέα πόλιϲ, ἀγαθὸϲ δαίμων, τὰ παραπλήϲια οὐ κτῆϲιν ὑπαγορεύοντα ἀκώλυτον ἔχει τὴν ἐν ἀμφοτέροιϲ
τοῖϲ ὀνόμαϲι κλίϲιν· τὸ δὲ Κόρακοϲ πέτρα ἢ ὑὸϲ κύαμοϲ ἤ τι τῶν παραπληϲίων ϲυνέβη μοναδικῶϲ κλίνεϲθαι κατὰ τὴν ϲυνοῦϲαν
εὐθεῖαν. κλιθεῖϲα γὰρ ἡ γενικὴ ἀποτίθεται τὴν κτητικὴν ϲύνταξιν, καὶ ⁶²³ ἄϲημα τὰ τοῦ ὑποκειμένου γίνεται).

[137] Ἔτι εἴπερ ἡ κτητικὴ ἐνέκειτο ἐν τῷ ἐμαυτοῦ, κἂν ἐπεδέχετό ποτε τὸ ϲχῆμα διϲϲὰϲ κτήϲειϲ,
μίαν μὲν τὴν ἐγκειμένην ἐν τοῖϲ κτητικοῖϲ, ὥϲπερ καὶ ἡ ἐμόϲ ἔχει καὶ. ἡ ἐμόν, ἑτέραν δὲ τὴν ἐκ τῆϲ γενικῆϲ ἐγγινομένην, καθὸ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι
καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κτητικῶν, Ἀριϲταρχείου ἀγροῦ πρόϲοδοϲ, κτῆμα γὰρ καὶ ὁ ἀγρὸϲ καὶ ἡ πρόϲοδοϲ (ἁπλῆ γὰρ νοεῖται ἡ ἐκ γενικῆϲ
κτῆϲιϲ, Ἀριϲτάρχου ἀγρόϲ, Ἀριϲτάρχου πρόϲοδοϲ). καὶ πάλιν ἐπὶ τῆϲ κτητικῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ἐμὸϲ ἀγρόϲ, τοῦ ἐμοῦ ἀγροῦ πρόϲοδοϲ· ⁶²⁴ κτῆμα γὰρ καὶ ὁ ἀγρὸϲ καὶ ἡ πρόϲοδοϲ. οὐ δὴ ἐπὶ τοῦ ἐμαυτοῦ

διϲϲή ποτε κτῆϲιϲ νοεῖται, ἀλλὰ μία ἁπάντοτε.

⁶²⁵⁶²⁶⁶²⁷

[138] Τοῦτό γε δὴ ἀπεδείχθη ἐπὶ τῆϲ γενικῆϲ, ἐμαυτοῦ ἀγρὸν ⁶²⁸ ἔϲκαψα, ἐμαυτοῦ φίλῳ ἀνεθέμην· τὴν μέντοι τῶν τοιούτων γενι- ⁶²⁹ κῶν εὐθεῖαν οὐκ ἔϲτιν εὑρεῖν οὔτε ἐν λόγῳ οὔτε ἐν χρήϲει δυναμένην
ϲυνίϲταϲθαι, οὐ καθάπερ ἄλλα ἀτριβῆ ϲχήματα (ἐν ἀγνοίᾳ γὰρ τοῦ
λόγου τινὲϲ γενόμενοι ὡϲ ἀτριβεῖϲ τὰϲ τοιαύταϲ εὐθείαϲ παραδέξονται), οὐδὲ μὴν ἐν ϲυντάξει τῇ κατ’ εὐθεῖαν, εἴγε οὐ ῥητὸν τὸ ἐμαυτόϲ ἢ ϲαυτόϲ, ἀλλ’ οὐδὲ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ, ἐμαυτοῦ δοῦλοϲ ἔτυψεν, ἢ
ἐμαυτοῦ δοῦλοϲ ἔτυψα, τῆϲ ἀϲυνθέτου γενικῆϲ τὴν ϲύνταξιν τῆϲ εὐθείαϲ παραδεχομένηϲ ὁμοίωϲ ἁπάϲαιϲ γενικαῖϲ, ὡϲ ἐν τῷ ὁ δοῦλόϲ ⁶³⁰
μου ἔτυψεν.

[139] καὶ ϲυμφανὲϲ ὅτι οὐχ ἡ πτῶϲίϲ ἐϲτιν ἡ ἀπαράδεκτοϲ, τὸ δὲ ἐν αὐτῇ γενόμενον ϲχῆμα ϲύνθετον, ὅπερ ἐπενοήθη εἰϲ διάκριϲιν τῆϲ ἐκ προϲώπου γενομένηϲ διαθέϲεωϲ εἰϲ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον.
ὁ γὰρ οὕτω λέγων, ἐμαυτὸν ἔτυψα, διάθεϲιν ὁμολογεῖ τὴν ἐξ αὑτοῦ γενομένην εἰϲ αὑτόν, ὡϲ εἰ καὶ ἔλεγεν οὕτωϲ, ἐγὼ ἐμὲ αὐτὸν ἔτυψα.
τοῦ οὖν ῥήματοϲ ϲυνόντοϲ τῇ πλαγίᾳ πτώϲει κατὰ τὸ αὐτὸ
ἀνέφικτον ἦν τι ἕτερον πρόϲωπον ἐν εὐθείᾳ πτώϲει ἐπινοῆϲαι, οὐ ⁶³¹ λέγω κατ’ αἰτιατικὴν ἢ δοτικήν· οὐδὲ γὰρ αὗταί τι ἔξωθεν πρόϲωπον ἐπιζητοῦϲιν· ἡ μέντοι ἐπὶ κτῆμα φερομένη γενική, πρόϲωπον ἔχουϲα ⁶³²⁶³³⁶³⁴⁶³⁵
τοῦ κτήτοροϲ, ἐπιζητοῦϲα δὲ τὸ τοῦ κτήματοϲ, ἀπαράδεκτοϲ ἐγίνετο εἰϲ τὸ ἐπιδέξαϲθαι τὴν τούτου ὀνομαϲτικήν, καθὸ ἔμελλεν ἡ ἐκ τοῦ κτήματοϲ εὐθεῖα ἀνθέλκειν εἰϲ αὑτὴν τὸ ῥῆμα, ὥϲ γε καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
ϲυντάξεων προφανέϲ ἐϲτιν, Ἀριϲτάρχου γνώριμοϲ ἀνέγνω, φίλοϲ μου διαλέγεται. οὐ δὴ οὖν ἐδύνατο τὸ μεταξὺ πῖπτον ῥῆμα ἐπαρκέϲαι
ἀμφοτέροιϲ τοῖϲ προϲώποιϲ, διαφόροιϲ οὖϲιν, εἴγε δὴ τὸ ἐμαυτοῦ ἐϲτιν πρώτου προϲώπου, ᾧ δὴ πάντωϲ ὀφείλει ϲυντετάχθαι τοῦ αὐτοῦ
προϲώπου ῥῆμα, ἐμαυτοῦ ἔτυψα παῖδα. ἀλλ’ εἰ καὶ ἡ ϲυνταϲϲομένη αἰτιατικὴ μετέλθοι εἰϲ εὐθεῖαν, οὐκ ἄλλο τι προϲλήψεται ῥῆμα ἢ τὸ ⁶³⁶ τοῦ τρίτου προϲώπου, παῖϲ ἔτυψε. καὶ ἔνθεν οὔτε τὸ ἐμαυτοῦ
ἔτυψα παῖϲ ϲυϲτατόν, οὔτε μὴν τὸ παῖϲ ἔτυψεν ἐμαυτοῦ ἢ ἐμαυτόν.

[140] ὅτι δὲ τὸ διάφορον πρόϲωπον αἴτιόν ἔϲτι τοῦ ἀκαταλλήλου,
ϲαφὲϲ ἂν γένοιτο, εἰ ἡ ἐν τρίτῳ νοουμένη εὐθεῖα κατὰ τὴν ὑπαρκτικὴν ϲύνταξιν τῶν ῥημάτων ἐπινοηθείη καὶ ἐν πρώτῳ προϲώπῳ, εἰμὶ δοῦλοϲ· ἐφ’ οὗ εἰ καὶ προϲθείημεν τὸ ἐμαυτοῦ, κατάλληλα ἂν
⁶³⁷⁶³⁸⁶³⁹⁶⁴⁰⁶⁴¹ γένοιτο τὰ τοῦ λόγου, καθὸ τὸ ῥῆμα οὐκέτι ἀνθέλκεται ὑπὸ διαφόρων
προϲώπων. καὶ ἔτι ἐπὶ δευτέρου, ϲαυτοῦ εἶ ὑπηρέτηϲ, καὶ ἐπὶ ⁶⁴² τρίτου, ἑαυτοῦ ἐϲτιν ἐπίβολοϲ. ἐφ’ ἧϲ ϲυντάξεωϲ εἴ τιϲ πάλιν παραλάβοι τὰϲ ἁπλᾶϲ ἀντωνυμίαϲ, προϲχωρήϲει ἡ εὐθεῖα ἐν

προϲώπῳ νοουμένη μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ ῥήματοϲ, ἐπίβολοϲ αὐτοῦ ἐϲτι, δοῦλόϲ μου εἰ. Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῆϲ ϲυντάξεωϲ.

⁶⁴³

[141] Περὶ δὲ τῆϲ ἀνυποϲτάτου εὐθείαϲ ἡ ἀπόδειξιϲ πάλιν ἂν
⁶⁴⁴ γένοιτο τῇδε. Ἔφαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὰϲ μὲν πλαγίαϲ πτώϲειϲ ἀναφέρεϲθαι ἐπ’ εὐθείαϲ τῶν μεταξὺ ῥημάτων τὴν μὲν ἐνέργειαν ταῖϲ
εὐθείαιϲ ἀναπεμπόντων, τὸ δὲ πάθοϲ ταῖϲ πλαγίαιϲ, ὡϲ Διονύϲιοϲ ἔτυψεν Θέωνα, ἐγώ ϲε ἐτίμηϲα. (τὸ δὲ πάθοϲ ἐγγενόμενον κατὰ
τὰϲ πλαγίαϲ μεθίϲτηϲιν αὐτὰϲ εἰϲ εὐθεῖαν, τῆϲ προκατειλεγμένηϲ εὐθείαϲ τρεπομένηϲ εἰϲ γενικὴν μετὰ τῆϲ ὑπό προθέϲεωϲ, ἐγώ ϲε ἔδειρα, ϲὺ ⁶⁴⁵ ἐδάρηϲ ὑπ’ ἐμοῦ.) ἦν μέντοι καὶ τοῦτο ὁμόλογον, τό τινα διάθεϲιν
ἐμποιῆϲαι οὐ μόνον εἰϲ ἕτερον πρόϲωπον ἀλλὰ καὶ εἰϲ τὸ ἑαυτοῦ. ἐξ ⁶⁴⁶⁶⁴⁷⁶⁴⁸⁶⁴⁹⁶⁵⁰
ἧϲ ϲυντάξεωϲ ἐπενοεῖτο τὸ διϲϲὸν ϲχῆμα τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, λέγω τὸ ἁπλοῦν, ὅπερ ἐϲτὶν ἐν μεταβάϲει ἑτέρου προϲώπου, καὶ τὸ ϲύνθετον, ὅπερ τὴν ἐκ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου διάθεϲιν ὑποϲτρέφουϲαν εἶχεν εἰϲ
ταὐτό, τὸ διατεθὲν καὶ διατιθὲν πρόϲωπον (ἔνθεν καὶ ἀντανακλώμενον ⁶⁵¹ ἐκλήθη, ἀπὸ μεταφορᾶϲ τῶν εἰϲ αὑτὰ ἀντανακλωμένων ϲωμάτων, ἢ
αὐτοπαθέϲ· τὰ γὰρ ἁπλᾶ τῶν προϲώπων ἐδείχθη ἀλλοπαθῆ, τουτέϲτιν
ὑπὸ ἄλλου προϲώπου διατιθέμενα), πάνυ καὶ τῶν φωνῶν ϲυνῳκειωμένων τῇ τοῦ ϲυμφραζομένου ἑνώϲει· ἐπεὶ γὰρ ἓν πρόϲωπον τὸ διατιθὲν καὶ τὸ διατιθέμενον, μία καὶ ἡ φωνὴ κατὰ ϲύνθεϲιν ἐγένετο, ἐμαυτὸν ἔπαιϲα, ὑπ’ ἐμαυτοῦ ἐπλήγην.

[142] «Εἴπερ οὖν αἱ πλάγιοι ἐπιζητοῦϲιν εὐθείαϲ, ἵν᾿ ἡ διάθεϲιϲ προφανὴϲ γένηται ἡ ἔκ τινοϲ γινομένη», πῶϲ ἡ ϲαυτοῦ γενήϲεται ϲαυτόϲ; γενομένη γὰρ πλαγίαν ἐπιζητήϲει ἐφ’ ἣν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ
ἐρείϲειεν φήϲει τιϲ, «πῶϲ δὴ πλαγία οὖϲα ἐν τῇ ϲαυτόν οὐκ ἐπιζητήϲει ⁶⁵²⁶⁵³⁶⁵⁴⁶⁵⁵ εὐθεῖαν ἐξ ἧϲ ἡ διάθεϲιϲ»; πρὸϲ ὃν φαίημεν ὡϲ ἔνεϲτιν ἡ εὐθεῖα διὰ τοῦ ῥήματοϲ, ϲαυτὸν ἔπαιϲαϲ, τουτέϲτιν ϲύ. γενομένη γὰρ ἐν τῷ ϲαυτὸϲ ἔπαιϲαϲ δύο ϲυνέξει εὐθείαϲ, τήν τε ἐκ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ καὶ ⁶⁵⁶ τὴν ἐκ τοῦ ῥήματοϲ, δι’ ὃ λόγον καταϲτῆϲαι οὐκ ἂν δύναιντο, εἰ μὴ
ἡ ἑτέρα αὐτῶν πλαγία γένοιτο. καὶ ἡ μὲν ἐκ τοῦ ῥήματοϲ παρυφιϲταμένη ἄκλιτοϲ, καθὸ ἄπτωτα τὰ ῥήματα· ἡ μέντοι ἐκ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ
ἐφικτὴ εἰϲ τὸ κλιθῆναι.

[143] Ἔτι κἀκεῖνό τιϲ ἐπιζητήϲει, ὡϲ. «εἴπερ ἐκ τοῦ ῥήματοϲ παρυφίϲτατοι εὐθεῖα, οὕτωϲ καὶ ἐκ τῆϲ ἐμαυτόϲ καὶ ϲαυτόϲ ὑποϲτήϲεται πλαγία κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ,
⁶⁵⁷⁶⁵⁸⁶⁵⁹⁶⁶⁰⁶⁶¹ ἐμαυτὸϲ ἔπαιϲα, τοιούτου ὄντοϲ τοῦ λόγου, ἐμὲ αὐτὸϲ ἔπαιϲα, ὡϲ εἰ καὶ χωρὶϲ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ φαίημεν ἐμέ φημι, καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν τὸ
ϲυϲτῆναι τὸ ἐμαυτὸϲ ἔπαιϲα». ἀλλ’ ἔϲτι γε πρὸϲ τὸ τοιοῦτο φάναι, ὡϲ οὐ μία πλαγία ἐϲτὶν ἡ παρυφιϲταμένη, αἱ τρεῖϲ δέ τί γὰρ μᾶλλον ἐν τῷ ἐμαυτόϲ ἔγκειται ἡ ἐμέ ἢ ἐμοῦ ἢ ἐμοί; καὶ ἦν χρεία τῶν τοιούτων

πτώϲεων ὑπὲρ τοῦ τὸ κατάλληλον προφανὲϲ γίνεϲθαι, ἄδηλον δὲ γίνεται κατὰ τὴν ϲύνθεϲιν· περιϲϲὸν ἡγητέον τὸ ἄδηλον προκρῖναι τοῦ προφανοῦϲ καὶ ϲυνήθουϲ.

[144] Ἀλλ’ ἴϲωϲ πρὸϲ τὸ τοιοῦτόν τιϲ πάλιν ἐνϲτήϲεται, ὡϲ «τα ἀμφίβολα πρὸϲ τῶν ϲυνταϲϲομένων ἐκλύεται·
εἴπερ οὖν τὰ ϲυνιόντα τῶν ῥημάτων οὐ πρὸϲ πᾶϲαν πλαγίαν πτῶϲιν
εὐθέτιϲται ϲυνίϲταϲθαι, ἀλλ’ ἃ μὲν γενικὴν αἰτεῖ, ἃ δὲ αἰτιατικήν, τινὰ ⁶⁶² δὲ δοτικήν, διὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ ῥήματοϲ τὸ ἄδηλον τῆϲ πτώϲεωϲ προφανὲϲ γενήϲεται. φέρε γὰρ εἶναι τὸ τοιοῦτον, ἐμαυτὸϲ ἀκούω·
τὸ ἀκούω γενικὴν μηνύει ἐγκειμένην, ἐφ’ ἣν φέρεται· ἐμαυτὸϲ τύπτω· ⁶⁶³⁶⁶⁴⁶⁶⁵⁶⁶⁶ διὰ τοῦ τύπτω ἡ ἐμέ αἰτιατικὴ δηλωθήϲεται». ἀλλ’ ἐκεῖνο πάλιν ἀνακύψει, ὡϲ ἔνια ἐπὶ δύο πτώϲειϲ φέρεται, τέμνω ϲέ - τέμνω ϲοί, γυμνάζω ϲέ γυμνάζω ϲοί· καὶ πῶϲ ἐπὶ τῶν τοιούτων τὸ ἐμαυτὸϲ τέμνω διάκριϲιν τῆϲ πτώϲεωϲ ποιήϲεται; οὐδὲ γὰρ ἐκ παραθέϲεωϲ

ἄρθρων τὸ τοιοῦτο βοηθεῖται. μένον μέντοι τὸ ϲύνθετον ϲχῆμα τῇ ⁶⁶⁷ ϲυνηθεϲτέρᾳ παραδόϲει διακρίνει τὸ ἐμαυτὸν τέμνω καὶ ἐμαυτῷ τέμνω.

[145] Τὸ δὲ μεῖζον, εἰ καί τιϲ ἀποϲταίη τῆϲ τοιαύτηϲ ἀποδείξεωϲ,
πάλιν μάτην τὰ τῆϲ ζητήϲεωϲ καταϲτήϲεται· παραδεχθεῖϲα γὰρ ἡ ἐμαυτόϲ ἄκλιτοϲ γενήϲεται. οὔτε γὰρ κατὰ τὸν λόγον τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ
δύναται κλίνεϲθαι, λέγω ἐν μέϲῃ τῇ λέξει, καθὸ ἅπαξ ϲυντεθέντα τὰ
πτωτικὰ ἄκλιτά ἐϲτιν· ἀλλ’ οὐδὲ κατὰ τὸ τέλοϲ· ἀεὶ γὰρ ἡ εὐθεῖα ἕϲτηκεν μετὰ τοῦ ῥήματοϲ, ἐγὼ ἀκούω ϲου, ἐγὼ ἐτίμων ϲε, ἐγώ ϲοι χαρίζομαι. καὶ δὴ ἐν τῷ ἐμαυτὸϲ ἔτυψα ἡ αἰτιατικὴ νοείϲθω ἐκ τοῦ ἔτυψα. οὐχὶ οὖν γενήϲεται ἄκλιτοϲ ἡ ἐμαυτόϲ κατὰ μὲν τὸ

τέλοϲ διὰ τὸ ῥῆμα, κατὰ δὲ τὸ ἄρχον διὰ τὴν ϲύνθεϲιν; καὶ εἰ τοῦτο ὑγιέϲ, πῶϲ οὐχὶ μάταιον τῆϲ ἐμαυτοῦ ζητεῖν εὐθεῖαν; γενομένηϲ γὰρ ἡ ⁶⁶⁸⁶⁶⁹⁶⁷⁰⁶⁷¹ εὐθεῖα οὐχ ἕξει πλαγίαν, καὶ δῆλον ὡϲ καὶ πάλιν τῶν πλαγίων οὐϲῶν οὐκ ἐγγενήϲεται ἡ εὐθεῖα.

⁶⁷²

[146] Ἀκολούθωϲ μέντοι προϲκείϲεται καὶ τὸ αἴτιον τοῦ μὴ ϲυντεθῆναι ⁶⁷³ τὴν εὐθεῖαν. ἔϲτω γὰρ ϲύνταξιϲ ἡ ἐγὼ αὐτὸϲ ὕβριϲα καὶ παθητικῶϲ ἐγὼ αὐτὸϲ ὑβρίϲθην, ἐφ’ οἷϲ ὁμόλογόν ἐϲτιν ὡϲ ἐν δυϲὶ
προϲώποιϲ αἱ ἐγγενόμεναί εἰϲ διαθέϲειϲ, ἥ τε τοῦ ὑβρίϲαντοϲ τε τοῦ
ὑβριϲθέντοϲ. (εἰ γὰρ πάλιν μοναδικὴ γένοιτο ἡ διάθεϲιϲ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ⁶⁷⁴ προϲώπου εἰϲ τὸ αὐτό, ὥϲτε φάναι ἐγὼ αὐτὸϲ ὕβριϲα ἐμέ, ὑποϲτρέψει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ τὴν ϲύνθετον πλαγίαν ἐν τῷ ἐμαυτὸν
ὕβριϲα) —ϲαφὲϲ δὲ κἀκεῖνο, ὡϲ αἱ ϲυνθέϲειϲ πρὸϲ ἐξαλλαγὴν τῶν
κατὰ παράθεϲιν ἐπενοήθηϲαν. εἰ γὰρ τὴν αὐτὴν ϲημαϲίαν εἶχον τοῖϲ κατὰ παράθεϲιν, κἂν πάντωϲ παρέλκοντα ἦν τὰ ϲυντιθέμενα τῶν ϲχημάτων.
διαφέρει τὸ χὴν καὶ ἀλώπηξ τοῦ χηναλώπηξ, τὸ μιϲῶν ⁶⁷⁵⁶⁷⁶⁶⁷⁷ γυναῖκα τοῦ μιϲογύνηϲ, ἄλλα πλεῖϲτα. εἰ δὴ οὖν τὸ ἐγὼ αὐτόϲ ϲυντεθὲν πλέον τι ἐϲήμαινεν τοῦ κατὰ παράθεϲιν, ἀναγκαία ἦν ἡ ϲύνθεϲιϲ· νυνὶ δὲ οὐχ οὕτωϲ ἔχει. ὅπου γ’ οὖν ἐγένετο διαφορά τιϲ ἐκ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, ἐκεῖϲε καὶ προϲεχώρηϲεν τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ. αἱ πλάγιαι

ἁπλαῖ οὖϲαι ϲύνταξιν τὴν ἐφ’ ἕτερον πρόϲωπον ἔχουϲιν, ϲυντεθεῖϲαί γε μὴν ἠλλοτρίωνται τῆϲ μεταβάϲεωϲ τοῦ προϲώπου. ὅπερ οὐκ ἐνεχώρει, ⁶⁷⁸ ὡϲ ἔφαμέν γε, καὶ ἐπὶ τῆϲ εὐθείαϲ. δεόντωϲ ἄρα ἡ εὐθεῖα ἀπροϲδεὴϲ ἐγένετο τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ.

⁶⁷⁹

[147] Οὐ μόνον δὲ αἱ ἀντωνυμίαι ἐκ τῶν πλαγίων ἀρχὴν ἔϲχον
⁶⁸⁰
ϲυνθέϲεωϲ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀλλήλων· οὐ γὰρ δή γε ἡ τούτου εὐθεῖα πάλιν ϲυϲτατή. ἡ γὰρ τοῦ ῥήματοϲ ϲύνταξιϲ τὴν ἐν τοῖϲ δύο προϲώποιϲ μετάβαϲιν δηλοῖ· τὸ γὰρ ἀλλήλων ἤκουϲαν τοιοῦτόν τί ἐϲτιν, ἄλλοι
⁶⁸¹ ἄλλων, ἀλλήλουϲ ἔπαιϲαν, ἄλλοι ἄλλουϲ. ἐγγενομένηϲ γὰρ τῆϲ εὐθείαϲ ἐν τῷ ἄλληλοι νοηθήϲεται τὸ ἄλλοι ἄλλοι, ὅπερ ἄλογον· οὐ ⁶⁸²⁶⁸³⁶⁸⁴ γὰρ κατακλείει διάνοιαν διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο εὐθειῶν. —

[148] Ἔϲτιν γε μὴν οὐχ ὅμοιον τῇ ἀντωνυμικῇ ϲυνθέϲει. ἡ μὲν γὰρ τὴν αὐτοπάθειαν ϲημαίνει, ἑαυτοὺϲ ἔτυψαν, ἡ δὲ τὴν ἐκ προϲώπων πρὸϲ ἕτερα πρόϲωπα μετάβαϲιν. τὸ γὰρ

ἀλλήλουϲ τρώϲητε {π 293, τ 12}

οὐ ταὐτόν ἐϲτιν τῷ ἑαυτοὺϲ τρώϲητε, ὥϲπερ καὶ τὸ Πινδαρικὸν οἱ περὶ Τρύφωνα {p 29 Vels.} ἐϲημειοῦντο ἐπί τε τοῦ Ὥτου καὶ τοῦ Ἐπιάλτου, ϲυγκατατιθέμενοι μὲν τῷ

ἀλλαλοφόνουϲ ἐπάξαντο λόγχαϲ {fr. 137 Boeckh, 140 Βgk4,

163 Schr.},

οὐ μὴν ἐν τῷ

ἐνὶ ϲφίϲιν αὐτοῖϲ·

οὐ γὰρ ἑαυτοῖϲ τὰ δόρατα ἐνῆκαν, ἀλλὰ ἀλλήλοιϲ.

[149] Φαίνεται ⁶⁸⁵ δ᾿ ὅτι καὶ ἡ ἐξ αὐτοῦ ϲύνταξιϲ, πλαγίαν ἐπιζητοῦϲα καὶ εὐθεῖαν, δεόντωϲ τὴν εὐθεῖαν ἐν τῷ ἄρχοντι μέρει ἤνωϲεν, ἵνα κατὰ τὸν λόγον τῆϲ
φωνῆϲ ἀκίνητοϲ μένῃ καὶ κατὰ τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ διὰ τὸ ϲυνερχόμενον
ῥῆμα· τὸ τέλοϲ δὲ κινεῖται κατὰ τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ. ⁶⁸⁶⁶⁸⁷⁶⁸⁸⁶⁸⁹ ἐν γὰρ τῷ ἀλλήλουϲ ἔτυψαν τὸ ἔτυψαν πρὸϲ τὴν ἀρκτικὴν ϲύνθεϲιν ἀναφέρεται, ἄλλοι ἔτυψαν ἄλλουϲ, καὶ ἐπεὶ χρεία τῶν διαφόρων πλαγίων πτώϲεων, ἵνα τὰ ϲυνόντα τῶν ῥημάτων τοῦ καταλλήλου τύχῃ,
εἰϲ τὸ κλιτικὸν μέροϲ παρελαμβάνοντο, λέγω τὸ τελικόν, ἵνα δεόντωϲ
διὰ τὸ ἤκουϲαν γενικὴν ὁμολογήϲῃ, αἰτιατικήν τε ἐν τῷ ἀλλήλουϲ διὰ ⁶⁹⁰ τὸ ἔτυψαν τι τῶν τοιούτων, καὶ ἔτι ἀλλήλοιϲ διὰ τὸ ἐχαρίϲαντο.
πρόδηλον γὰρ πάλιν ὡϲ εἰ ἀνέϲτραπτο ἡ ϲύνθεϲιϲ, ἄκλιτον τὸ μόριον καθειϲτήκει, καθὸ πάλιν οὔτε τὰ ἡνωμένα κινεῖται οὔτε ἡ εὐθεῖα μετὰ τῶν ῥημάτων ἀφίϲταται τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ.

⁶⁹¹

[150] Ἐπεὶ δὲ καὶ ταῖϲ ϲυνθέτοιϲ ἀντωνυμίαιϲ ἀριθμὸϲ πληθυντικὸϲ
⁶⁹² ϲύνεϲτιν ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ, οὐ μὴν ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ, ἀνάγκη καὶ περὶ τοῦ τοιούτου τὸ δέον παραϲτῆϲαι. Τὸν μὲν οὖν Ἀρίϲταρχόν φαϲι μὴ παραδέχεϲθαι τὰϲ ἐγγενομέναϲ τῶν τρίτων προϲώπων ϲυνθέϲειϲ,
καθὸ ἀνέφικτον τὸ ἑνικῶϲ ϲυντεθὲν πρόϲωπον εἰϲ πληθυντικὸν
μετατίθεϲθαι, ὡϲ ἔχει τὸ ἑαυτόν τε καὶ ἑαυτούϲ, ἔτι ἐπιμαρτυρόμενον ⁶⁹³⁶⁹⁴⁶⁹⁵⁶⁹⁶⁶⁹⁷ τὴν τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου χρῆϲιν, ἥτιϲ οὐ γενομένη διήλεγχε τὴν κατὰ τὸ τρίτον οὐ δεόντωϲ γινομένην ϲύνθεϲιν, καὶ ἐκ
τρίτου παρατιθέμενον τὴν Ὁμηρικὴν χρῆϲιν· πρὸϲ γὰρ ἀκολουθίαν τὴν τοῦ ἡμέαϲ αὐτούϲ καὶ ὑμέαϲ αὐτούϲ ἦν πάλιν τρίτου προϲώπου τὸ ϲφέαϲ αὐτούϲ.

[151] Ὅ γε μὴν Ἄβρων πειρᾶται τοὺϲ τοιούτουϲ λόγουϲ ἀναϲκευάζειν τὴν χρῆϲιν ἐπάγων καὶ ταύτην πιϲτούμενοϲ ἐκ παραθέϲεων
Πλατωνικῶν· καὶ ὡϲ ἔνδεκτον εἶναι ἀπὸ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ γίνεϲθαι ⁶⁹⁸ πληθυντικὸν ἀριθμόν, ὅπου γε καὶ τὸ ἑνδέκατον ϲυντεθὲν ἀποτελεῖ τὸ ἑνδεκάτουϲ πληθυντικόν. «οὐ μήν», φηϲίν, «εἀνάγκη τὸ ἐν τρίτῳ γενόμένον
⁶⁹⁹⁷⁰⁰⁷⁰¹⁷⁰² πάντωϲ καὶ ἐν πρώτῳ καὶ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ γίνεϲθαι»,
τουτέϲτι τὸ μὴ πάντωϲ ἐξακολουθῆϲαι τῷ ἑαυτῶν ἢ ἑαυτούϲ τὸ ἐμαυτῶν ἢ ἐμαυτούϲ, «εἴγε καὶ τὰ ἐν τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ δευτέροιϲ γινόμενα οὐ πάντωϲ καὶ ἐν τρίτοιϲ· εἰϲὶν γοῦν πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου

δυϊκαὶ ὀρθῆϲ πτώϲεωϲ, οὐ μὴν τρίτου». εἰ καὶ φαίνεται ὅτι εἰϲ τὸ τοιοῦτο κἀκεῖνο ἂν προϲήγαγεν 1. τὸ ὡϲ ἡ ἐκεῖνόϲ ἐϲτιν ἐν τρίτοιϲ, οὐ μὴν ϲύζυγοι ταύτηϲ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον, ἡ αὐτόϲ, ἡ οὗτοϲ, ἡ
μίν. — 2. καὶ ὅϲαι μὲν ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ δυϊκαί, ὀρθοτονοῦνται, αἱ δὲ κατὰ τὸ τρίτον μόνωϲ ἐγκλιτικαί. — 3. καὶ κτητικαὶ εἰϲὶν πρώτου
καὶ δευτέρου δυικαί, οὐ μὴν τρίτου. — φηϲὶ δέ που κἀκεῖνο, ὡϲ κατὰ ⁷⁰³ τύχην τινὰ ἡ χρῆϲιϲ παρεώϲατο, καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν ταὐτὸν παρηκολουθηκέναι ταῖϲ ϲυνθέτοιϲ ἀντωνυμίαιϲ.

⁷⁰⁴⁷⁰⁵⁷⁰⁶⁷⁰⁷

[152] Ὑπέρ γε μὴν τοῦ Ἀριϲτάρχου ἔϲτιν φάναι ὡϲ οὐ ϲυνεῖδε τὸ πρὸϲ αὐτοῦ εἰρημένον. οὐ γὰρ ἐν ἀγνοίᾳ ἦν τοῦ ἑνδέκατοι, οὐδ’ ὅτι ⁷⁰⁸ ἀπὸ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ πληθυντικὸν γίνεται. ἔϲτι γὰρ ἐπινοῆϲαι τὸ
πρὸϲ αὐτοῦ διαπορηθὲν οὕτωϲ. εἴπερ ἐκ δύο ἑνικῶν ϲυνέϲτηκεν τὸ ἑαυτόν, καὶ δύο ἑνικὰ ἐπὶ ἓν πρόϲωπον ϲυντείνει διάθεϲιν δηλοῦν τὴν
ἐξ ἑαυτοῦ εἰϲ ἑαυτό, πῶϲ ἐκ τοῦ τοιούτου πλήθουϲ παρέμφαϲιϲ ἂν γένοιτο, τῆϲ μὲν κατ’ ἀρχὴν ϲυνθέϲεωϲ ἑνικὸν ἀριθμὸν ὑπαγορευούϲηϲ,
τῆϲ δὲ κατὰ τὸ τέλοϲ πληθυντικόν;

[153] Οὐ γάρ ἐϲτιν ὅμοιον τὸ ἑνδέκατοϲ καὶ ἑνδέκατοι· δύο γὰρ ὑποκειμένων παρέμπτωϲίϲ ἐϲτιν ἐν τῷ ἕνδεκα· μετὰ γὰρ δέκα εἷϲ. οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ἑνδέκατοι· πάλιν

γὰρ μετὰ δέκα οἱ πλείουϲ ὑπὸ τάξιν τὴν τοῦ ἕνδεκα ἐξαριθμούμενοι μετέϲχον τοῦ καλεῖϲθαι ἑνδέκατοι. «Ἀλλά», φήϲει τιϲ, «πῶϲ τοῦ ἑνὸϲ ⁷⁰⁹⁷¹⁰⁷¹¹⁷¹² ἐγκειμένου ἔμφαϲιϲ δευτέρου πληθυντικοῦ γίνεται;» πρόϲκειται ὅτι τάξεωϲ ὀνόματά ἐϲτιν. — ἄλλωϲ τε αἱ δύο προϲώπων ἐμφατικαὶ ϲυνθέϲειϲ καὶ ἐξ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ πλῆθοϲ ὑπαγορεύουϲιν καὶ ἐκ πληθυντικῶν ἓν
παρεμφαίνουϲιν· τὸ γὰρ φιλάνθρωποϲ ἑνικῶϲ ϲυντεθὲν πλῆθοϲ ὑπαγορεύει,
καὶ ἐκ τῶν ἐναντίων πληθυντικῶϲ λεγόμενον τὸ φιλοπλάτωνεϲ ἕνα τὸν Πλάτωνα ϲημαίνει. οὐ δὴ οὖν παρηλλαγμένον καὶ τὸ ⁷¹³ ἑνδέκατοι ἐξ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ πλέον τι παραϲτῆϲαι· διάφορα γὰρ τὰ πρόϲωπα. ὅπερ οὐκ ἐνεχώρει ἐπὶ τῆϲ ἑαυτόν· ὡϲ γὰρ εἴπομεν, ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον.

[154] Πῶϲ δ’ οὐχὶ εὔηθεϲ φάναι ἔλλειψιν κατὰ τύχην γεγενῆϲθαι ⁷¹⁴ τοῦ τρίτου προϲώπου κατ᾿ εὐθεῖαν πτῶϲιν; λέγω ἐπὶ τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ. φυϲικώτερον γὰρ ἡ ἀντωνυμία ἀπέϲτη, εἴγε οὐδέτεροϲ τῶν τόνων ⁷¹⁵⁷¹⁶⁷¹⁷⁷¹⁸⁷¹⁹
αὐτῆϲ παρεδέχετο, οὔτε ὁ ὀρθοτονούμενοϲ, ὅτι τρίτου προϲώπου δυϊκαῖϲ παρείπετο τὸ μόνωϲ ἐγκλίνεϲθαι, οὔτε ὁ ἐγκλιτικόϲ, εἴγε ἀδύνατον εὐθείαϲ πτώϲεωϲ ἐγκλιτικὴν εὑρέϲθαι ἀντωνυμίαν. (ἡ γοῦν βιαϲθεῖϲ
πρὸϲ Δωριέων, ἅμα τῷ ἐγκλιθῆναι παρεῖϲα τὴν οὐ δυναμένην ἐγκλιθῆναι πτῶϲιν, μεταπίπτει εἰϲ τὴν ϲυγγενῆ αἰτιατικήν.)

[155] Κτητική
γε μὴν τρίτου προϲώπου δυϊκὴ οὐκ ἐγένετο, οὐχ, ὥϲ τινεϲ ᾠήθηϲαν,
ὅτι οὐδὲ τρίτου προϲώπου δυικὴ ἔϲτι γενικῆϲ πτώϲεωϲ, ἀφ’ ἧϲ ἔδει παρῆχθαι τὴν κτητικήν, ἀλλ’ αἱ παρειλημμέναι δοτικαί εἰϲιν ἀντὶ γενικῶν· ἔϲτιν γὰρ καὶ ἕνεκα τῆϲ φωνῆϲ καὶ ἕνεκα τοῦ ϲημαινομένου. οὐ μὴν ⁷²⁰⁷²¹⁷²²⁷²³ παρήχθη ἐξ αὐτῆϲ κτητικόν, καθότι ὑπεδείξαμεν ἐξ ὀρθοτονουμένων τὰϲ
παραγωγὰϲ γίνεϲθαι.

[156] Ἀλλὰ μὴν καὶ ἐν τοῖϲ προειρημένοιϲ εἴρηται ὡϲ δεόντωϲ πλείονεϲ ἐκ πρώτων καὶ δευτέρων ἢ ἐκ τρίτων προϲώπων ἐγένοντο
ἀντωνυμίαι. πῶϲ δ’ οὐ δοθήϲεται τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ πλείονοϲ διελχεϲθαι, ⁷²⁴ οὐ μόνον ἐν παραθέϲει τῶν λέξεων, ἀλλὰ καὶ ὅτε ἡ ϲυμπεφωνημένη παρὰ πᾶϲιν ἱϲτορία τὴν παρηλλαγμένην πρόϲ τινοϲ οὐ προϲίεται, καὶ ϲχεδὸν ἐπὶ ἁπάντων τὸ τοιοῦτον ϲυμφωεῖν; οὐ δὴ κατὰ τύχην
⁷²⁵⁷²⁶⁷²⁷⁷²⁸⁷²⁹ πλείονα ϲχήματα δύναται ϲεϲιγῆϲθαι τῶν ὄντων· ὡϲ γὰρ πρόκειται, ἐκ τῶν ἐναντίων δύναται.

[157] ἀλλ’ οὐδ’ ὑπ’ ἀκολουθίαν τὰ ὁπωϲ
ἐκλιπόντα ἐϲτίν. γυνῆϲ γοῦν οὔ φαμεν, καὶ οὐ πάντωϲ τὰ τοιαῦτα ϲυνεκλείπει· ἀλλ’ οὐδ’ ὁ μεγάλοϲ, καὶ οὐ πάντα εἰϲ λοϲ λήγοντα ϲυνεξέλιπεν, ἄλλα πλεῖϲτα. πρὸϲ οἷϲ ἀντὶ τούτων ἑτέρα θέϲιϲ
ἔϲτιν ἰϲοδυναμοῦϲα, ἡ γυναικόϲ ἀντὶ τοῦ γυνῆϲ, ἡ μέγαϲ ἀντὶ τοῦ
μεγάλοϲ, ἡ ὕδωρ ἀντὶ τοῦ ὕδαϲ. πῶϲ οὖν ἡ ἐμαυτῶν καὶ αἱ ἑξῆϲ μετὰ τῶν ϲυνόντων προϲώπων ὡϲ ἐξ ἐπιτάγματοϲ ἀπεώϲθηϲαν καὶ τοῦ κοινοῦ ἔθουϲ καὶ τοῦ παρὰ ποιηταῖϲ; οἷϲ προϲφιλὲϲ μᾶλλον μεταδιώκειν
τὸ παρηλλαγμένον τῆϲ ϲυνήθουϲ χρήϲεωϲ. δίδοται γοῦν καὶ ἐν ἀντωνυμίαιϲ
ϲέο φάναι αὐτοὺϲ καὶ μίν καὶ ἄλλα πλεῖϲτα.

⁷³⁰⁷³¹⁷³²⁷³³

[158] Λείπεταί γ’οὖν ἐκεῖνο προϲδιαϲαφῆϲαι, εἴπερ τὸ ϲφέαϲ αὐτούϲ ἀναλογώτερον τοῦ ἑαυτούϲ, τί δή ποτε, καὶ εἰ ἐν ἐλάττονι λόγῳ τὸ
ἑαυτούϲ τετόλμηται κατὰ τρίτον πρόϲωπον ἐγγενέϲθαι, — τί μὴ καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ ἀκόλουθον καὶ ἐν τῷ ἡμέαϲ αὐτούϲ ἐνεχώρηϲεν, κἂν
πάλιν ἐν ἐλάττονι λόγῳ καταγίνηται, τὸ ἐμαυτούϲ, ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ⁷³⁴ ἐπὶ τοῦ δευτέρου προϲώπου.

[159] Ἐπιδέδεικται ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ὡϲ ἐπενοήθηϲαν αἱ ϲύνθετοι ἀντωνυμίαι εἰϲ τὸ μὴ παραδέξαϲθαι διαφόρου
προϲώπου ϲύνταξιν, τῶν ἁπλῶν ϲυνταϲϲομένων διαφόροιϲ προϲ — ἦν δὲ κἀκεῖνο ἀληθέϲ ὡϲ ἅπαν πληθυντικὸν πρώτου προϲώπου ⁷³⁵
καὶ δευτέρου ϲύλληψιν ἀναδέχεται διαφόρων προϲώπων. τὸ γὰρ ἡμᾶϲ
τοιοῦτόν ἐϲτιν, ἐμὲ καὶ ϲὲ κἀκεῖνον, ἢ ἐμὲ καὶ ὑμᾶϲ, ἢ ἐμὲ καὶ αὐτούϲ. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ δευτέρου· πάλιν γὰρ τὸ ὑμᾶϲ ϲὲ καὶ αὐτούϲ ἐϲτιν. — πῶϲ οὖν ἡ ἐμαυτοῦ ἀντωνυμία καὶ αἱ ϲύζυγοι ἐπιδέξονται
ἀριθμὸν μαχόμενον τῷ ἰδιώματι τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, καθὸ διάφορα πρόϲωπα ⁷³⁶⁷³⁷⁷³⁸⁷³⁹ νοηθήϲεται, ἐκ ϲυλλήψεωϲ γενόμενα δευτέρου καὶ τρίτου καὶ πρώτου,
τό γε μὴν τρίτον πρόϲωπον, ἀπεωϲμένον τῆϲ προειρημένηϲ τηρήϲεωϲ, λέγω τῶν διαφόρων προϲώπων, εὐέφικτον ἔϲχεν τὴν εἰϲ τὸ πληθυντικὸν μετάθεϲιν· ἦν γὰρ ἐκ τῶν αὐτῶν προϲώπων ϲυνεϲτηκόϲ.

[160] Φαίνεται ⁷⁴⁰
δ’ ὅτι καὶ κατὰ τὸν προειρημένον λόγον οὐκ ἀπορήϲει τιϲ δι’ ἣν αἰτίαν
ἐκ πληθυντικῶν πληθυντικαὶ ϲυνθέϲειϲ οὐκ ἐγένοντο· ἐκ γὰρ τῶν ἁπλῶν πληθυντικῶν ἀντωνυμιῶν ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι τὸ μαχόμενον ὡϲ πρὸϲ τὴν ⁷⁴¹ ϲύνθετον ἀντωνυμίαν. εἴπομεν γὰρ ὅτι ἐπιμιξίαι διαφόρων προϲώπων ⁷⁴² εἰϲὶν ἐν πληθυντικοῖϲ· περιϲϲὸν οὖν τὸ τὰϲ πληθυντικὰϲ ἀντωνυμίαϲ
ϲυντίθεϲθαι, ὅπου γε αἱ ἑνικαὶ ἀντωνυμίαι ϲυντεθεῖϲαι παρέμειναν τῷ
ἑνικῷ ἀριθμῷ. ἀλλ’ οὐδὲ τὸ ϲφέαϲ αὐτούϲ καὶ τὰ τοιαῦτα, οὐκ ὄντα ἐκ διαφόρων προϲώπων, ϲυνετέθη, καθὸ τὸ ἐϲόμενον ἐξ αὐτῶν εὔχρηϲτον ⁷⁴³⁷⁴⁴⁷⁴⁵ ἡ προειληφυῖα πληθυντικὴ προφορὰ περιέγραψεν, εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνονται·
νονται·

ϲφέαϲ αὐτοὺϲ ἀρτύναντεϲ {N 152},

ἑαυτοὺϲ παραϲκευάϲαντεϲ.

⁷⁴⁶

[161] Ἐπεὶ οὖν ἐδείχθηϲαν ἀϲύνθετοι πληθυντικαὶ ἀντωνυμίαι κατὰ ⁷⁴⁷ τὸ προειρημένον τήρημα, φέρε καὶ εἰϲ ἐντέλειαν τοῦ λόγου περὶ τοῦ
ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ διαλάβωμεν, ἐπεί τινεϲ οὐδὲ κατ’ ὀλίγον ἐνδοιάζουϲιν ὡϲ παρὰ τὸ ἡμῶν καὶ τὸ ἔδαφοϲ τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἀπετελέϲθη. οἶϲ ἄν τιϲ ϲυνηγορήϲειεν μαρτυρόμενοϲ καὶ τὸν ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ

λόγον καὶ τὸν ἀπὸ τοῦ δηλουμένου, εἴγε παντὶ ϲυνθέτῳ τὸ τοιοῦτο παρακολουθεῖ. — ἐν γὰρ τῷ μιϲογύνηϲ καὶ τὸ μιϲεῖν ἔγκειται καὶ ἡ ⁷⁴⁸⁷⁴⁹⁷⁵⁰ γυνή, καὶ ἐν τῷ φιλόπονοϲ τὸ φιλεῖν καὶ ὁ πόνοϲ. οὐ γὰρ τὰ ἐν
μιᾷ λέξει ἁπλῇ πλείονα ϲημαίνοντα ϲύνθετα, ὡϲ ἐπὶ τοῦ τοξότηϲ, ϲκυτεύϲ, κἂν ἐνέργειαν ϲημαίνῃ τὴν τοῦ τέμνειν, εἰ μὴ καὶ τὴν φωνὴν προϲλάβοι ἐν τῷ ϲκυτοτόμοϲ. — ἐντεῦθεν τὸ Ἀρίϲταρχοϲ καὶ τὰ ⁷⁵¹ τούτῳ ὅμοια κύρια ὄντα πρὸϲ ἐνίων οὐ κατηριθμεῖτο εἰϲ τὰ ϲύνθετα,
⁷⁵² ὅγι μὴ καὶ τοῖϲ δηλουμένοιϲ ἐκέχρητο. ἀλλ’ ἐπί γε τούτων ἐδείκνυτο ὡϲ ἡ πρώτη ϲύνθεϲιϲ ἐπεκράτει, καθὼϲ ἔχει τὸ ⁷⁵³⁷⁵⁴⁷⁵⁵⁷⁵⁶

ἀρίϲταρχοϲ Ζεύϲ

παρὰ τοῖϲ περὶ Βακχυλίδην {XII 58 Blass.3, fr. 52 Bergk4}, καὶ οὐχ ἡ ἐξ ὑϲτέρου γενομένη ϲυμβολικὴ μετάθεϲιϲ. — ἐγκειμένων οὖν καὶ τῶν φωνῶν καὶ τῶν ϲημαινομένων ἀκώλυτον τὸ φάναι ϲύνθετα τὰ ϲχήματα.

[162] «Ἀλλ’ ἔδει», φαϲίν, «αὐτὰ βαρύνεϲθαι, καθὼϲ ἔχει τὸ ἄξιφοϲ,
δύϲριγοϲ, εὔτειχοϲ». τὸ τοιοῦτο δ’ οὐ ϲυνεκτικόν· ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐπ’ ἄλλων ϲυνθέϲεων διάφοροι τόνοι ἐγένοντο. ὀξύνεται τὸ εὐτελήϲ, εὐειδήϲ, ἀλλ’ οὐκέτι τὸ εὐμήκηϲ, μεγακήτηϲ, καθὸ τὸ η ἔχει παρεδρευόμενον.
⁷⁵⁷⁷⁵⁸⁷⁵⁹ τί οὖν ἐμποδίζει τὸ φάναι· τὰ παρὰ τὸ ἔδαφοϲ ϲυντι ὀξύνεται, καθὸ καὶ τὰ παρὰ τὸ ἔργον ἐν τῷ κακοεργό ὑπουργόϲ, εἰ μὴ τὰ ῥήματα προϋπέϲτη, λέγω τὸ ὑπουργῶ καὶ τὰ
ὄμοια. — «Ἀλλὰ κοινά», φαϲίν, «αὐτὰ ἔδει εἶναι.» πρὸϲ ὃ ἔϲτιν πάλιν φάναι ὡϲ ἅποξ εἰ δέδοται ἡ ὀξεῖα τάϲιϲ, ϲυνδοθήϲεται καὶ ἡ τοῦ γένουϲ
παραλλαγή, εἴγε τὰ κοινὰ καὶ ἐν βαρείᾳ τάϲει ἐϲτί, κακόπαϲτοϲ, δύϲριγοϲ, κακόπαθοϲ.

[163] οὖν κᾳὶ τὰ τῆϲ ἀναϲκευῆϲ ἀκριβέϲτερα, εἰ τῇδέ τιϲ ἀποφαίνοιτο, ⁷⁶⁰ ὡϲ οὐδέποτε ἀντωνυμία πρώτου ἢ δευτέρου προϲώπου ϲυντίθεται ⁷⁶¹ μετὰ ἄλλου μέρουϲ λόγου, καὶ ὡϲ οὐδέποτε πληθυντικὴ ἀντωνυμία
⁷⁶² ϲυντίθεται· παράγονται γὰρ μᾶλλον αἱ ἀντωνυμίαι ἤπερ ϲυντίθενται ⁷⁶³⁷⁶⁴⁷⁶⁵⁷⁶⁶⁷⁶⁷ μετὰ ἄλλου μέρουϲ λόγου, καθάπερ παρὰ τὸ ἐμοῦ ἐμόϲ, νῶιν νωίτεροϲ, ἡμῶν ἡμέτεροϲ. εἰ γὰρ δοθείη τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, οὐ ϲυϲτήϲεται
οὔτε ἐν ἀντωνυμίαιϲ τὰ ϲχήματα οὔτε ἐν ὀνόμαϲιν. εἰ γὰρ ἐν ταῖϲ ϲυνθέϲεϲιν τὰ τέλη ἐπικρατεῖ (εἴγε τὸ μιϲάνθρωποϲ ὄνομα κἂν
τὸ μιϲεῖν ῥῆμα ἐνυπάρχει, καὶ τὸ εὐϲεβῶ ῥῆμα κἂν τὸ εὖ ἐπίρημα
ἔγκειται, ὁμοίωϲ καὶ τὸ χειρογραφῶ κἂν ἡ χείρ ϲυνυπάρχει· καὶ ἕνεκα τοῦ τοιούτου πᾶν μέροϲ λόγου ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι τὸ αὐτό, καὶ ἁπλοῦν καὶ ϲύνθετον, λέγω τὸ δυνάμενον ϲυντεθῆναι, οὐ μὴν τὴν πρόθεϲιν καίτοι ἀπειράκιϲ τοῦ μορίου ϲυντεθειμένου, καθὸ ἡ ϲύνθεϲιϲ ἁπάντοτε

αὐτῆϲ ἐν ἀρχῇ ἐϲτιν, ἡ δὲ ἀρχὴ οὐκ ἐπικρατεῖ) — εἰ δὴ τοῦτο ἀληθέϲ, πῶϲ οὐκ ὄνομα τὸ ἡμεδαπόϲ, εἰ τὸ ἔδαφοϲ ἔγκειται; ἀλλὰ πῶϲ ὄνομα τὸ ἀντ’ ὀνόματοϲ παραλαμβανόμενον; πῶϲ ὄνομα ὡριϲμένου προϲώπου
διάκριϲιν ποιεῖται, φαμὲν γὰρ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ, ἑαυτούϲ τε ἀντονομάζοντεϲ καὶ πρὸϲ οὓϲ ἡ ἀπόταϲιϲ.

⁷⁶⁸⁷⁶⁹⁷⁷⁰

[164] «Ἀλλά», φήϲει τιϲ, «καὶ αἱ παραγωγαὶ ἐπικρατοῦϲιν, εἴγε παρὰ τὸ ὀψέ ὀψινόϲ οὐκ ἐπίρρημα, τό τε παρὰ τὸ ποιῶ ῥῆμα ὄνομα, τὸ ⁷⁷¹ ποιητήϲ. οὕτωϲ εἰ παραγωγὸν τὸ ἡμεδαπόϲ, δοθείη ἂν τὸ πᾶν ὄνομα ⁷⁷² εἶναι.» πρὸϲ ὃν φήϲομεν· τὸ ὀψινόϲ ἀπέϲτηϲε τὸ ἐπίρρημα πτῶϲιν καὶ γένοϲ ἐπιδεξάμενον, ἐπιθετικῶϲ ἐπ’ ὄνομα φερόμενον καὶ οὐκέτι ἐπὶ
ῥῆμα, εἴγε διαφέρει τὸ ὀψὲ ἦλθε τοῦ ὀψινὸϲ ὁ Διονύϲιοϲ ἦλθεν·
εἴγε τὸ ὁ ποιητήϲ οὐκ ἐν ἀκολουθίᾳ ἐνέργειαν καὶ πάθοϲ ἔχει, οὐ προϲώπου διάκριϲιν, οὐ χρόνου μεταϲχηματιϲμόν. τὸ μέντοι ἡμεδαπόϲ, ἐπεὶ ἀντ’ ὀνόματόϲ ἐϲτιν, ἔτι τὰ πρόϲωπα διακρίνει· οὐκ ἀπέϲτη οὖν τοῦ
ἰδιώματοϲ, καὶ ἕνεκα τούτου οὐδὲ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ ϲυναποϲτήϲεται, ᾧ λόγῳ
καὶ τὸ ἡμέτεροϲ μένει ἔτι ἀντωνυμία, κἂν ἡ κατὰ τὸ τέλοϲ παραγωγὴ ὀνοματικὴ καθειϲτήκει· ἅπαντα γὰρ πάλιν διαϲῴζει τὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ.

⁷⁷³⁷⁷⁴

[165] Τοῦ τοιούτου δὲ ἀποδειχθέντοϲ καὶ τὰ προειρημένα ϲυλλήψεται
τῷ λόγῳ, οὐ μὴν ϲυνεκτικὰ γενήϲεται, καθὼϲ πρόκειται, ἔτι καὶ τῆϲ γραφῆϲ ὁμολογούϲηϲ τὸ μὴ ἔχειν τὸ ἔδαφοϲ. — ἡ ψευδὴϲ οὖν ὑπόληψιϲ ἐγένετο ἐκ τοῦ τὴν παραγωγὴν ὁμοίαν καθίϲταϲθαι τῇ τοῦ
ἐδάφουϲ φωνῇ, καθότι καὶ ἄλλαι πλεῖϲταί εἰϲι τοιαῦται δόξαι, εἴγε τὸ
χαλκήρηϲ οὐ τὸ ἀρηρέναι ἔχει, ὅμοιον δέ ἐϲτιν τῷ Φανίαϲ καὶ Ἀρχίαϲ καὶ Γοργίαϲ· οὐδὲ μὴν ἔχει τὸ τηρεῖν τὸ μελιτηρὸν ἀγγεῖον, ἀπὸ γενικῆϲ δὲ τῆϲ μέλιτοϲ, ὡϲ δείματοϲ δειματηρόϲ,
⁷⁷⁵⁷⁷⁶⁷⁷⁷ καμάτου καματηρόϲ, ὀλίϲθου ὀλιϲθηρόϲ· ἔϲτιν εἰϲ τὸ τοιοῦτο πάμπολλα παραθέϲθαι. — ὃν οὖν τρόπον καὶ ἄλλαι παραγωγαὶ λέξεωϲ ⁷⁷⁸ ϲημαινόμενον ἀποτελοῦϲιν εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνονται (Κρονίδηϲ γὰρ ⁷⁷⁹ ὁ τοῦ Κρόνου υἱόϲ, καὶ γοργότεροϲ ὁ μᾶλλόν τινοϲ γοργόϲ, καὶ ἐν ἐπιρρήμαϲιν οἴκοθι ἐν οἴκῳ), τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ τὸ ἡμεδαπόϲ

ἐθνικῶϲ παραχθὲν μετὰ τῆϲ παραγωγῆϲ καὶ τὸ ϲημαινόμενον ἔϲχεν ϲυντρέχον τῇ μεταλήψει τοῦ ὀνόματοϲ.

[166] Χρὴ μέντοι κἀκεῖνο ἐπιϲτῆϲαι, δι’ ἣν αἰτίαν ἀπὸ μόνων ⁷⁸⁰
πληθυντικῶν ἡ παραγωγὴ ἐγένετο, τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν καθ’ ἕκαϲτον ἀριθμὸν παρηγμένων, καὶ δι’ ὅ τι μέχρι τρίτον ἡ παραγωγὴ οὐ ϲυνέτεινεν.
ἀντὶ γὰρ τῆϲ ϲφεδαπόϲ τὸ ἀλλοδαπόϲ παρήχθη, καὶ οὐ τολμῶ
τοῦτο φάναι, ὡϲ τὸ ἄλλοϲ ἀντωνυμία ἐϲτίν, ὅπου γε καὶ μάχεται τῇ ⁷⁸¹⁷⁸²⁷⁸³⁷⁸⁴ ἐννοίᾳ τῶν ἀντωνυμιῶν ὃ γὰρ ὁρίζει ἡ ἀντωνυμία, ταῦτα ὑπὸ τοῦ ἄλλοϲ ἀναιρούμενα ἀοριϲτοῦται, ἄλλοϲ, οὐκ ἐγώ· ἄλλοϲ, οὐ ϲύ.

[167] Πρὸϲ μὲν οὖν τὸ πρότερον ἔϲτιν φάναι, ὡϲ μᾶλλον ἀνέφικτον ἦν ἐξ ἑνικῶν ἢ δυϊκῶν ἐθνικὴν παραγωγὴν γενέϲθαι· οὐ γὰρ δή τιϲ

ἐπινοήϲει ἔθνοϲ ἐν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ἢ δυϲίν, ἐν μέντοι ἀπείροιϲ, οἷον ὁ φάμενοϲ οὗτοϲ ἡμεδαπόϲ ἐϲτι ϲυλλαμβάνει ἑαυτόν τε καὶ τοὺϲ ϲὺν αὐτῷ πολίταϲ. τό γε μὴν ἐμόϲ, ἡμέτεροϲ, φερόμενα ἐπὶ πάντα τὰ δυνάμενα
ὑπὸ κτῆϲιν πίπτειν, ἀδιάφορον ἔϲχε τὸ ἀπὸ παντὸϲ ἀριθμοῦ τὴν παραγωγὴν ἀναδέξαϲθαι. (δι’ ὃ τῷ μὲν ἡμέτεροϲ ὑπακούεται τὸ ⁷⁸⁵
οὐ μὴν τῷ ἡμεδαπόϲ· εἰϲ γὰρ τὸ τοιοῦτον ἡ παραγωγὴ ἐμόναϲεν.)

⁷⁸⁶⁷⁸⁷⁷⁸⁸⁷⁸⁹⁷⁹⁰

[168] 'Υπὲρ δὲ τοῦ τὴν ἐν τῷ τρίτῳ προϲώπῳ μὴ παραδεδέχθαι
οἰήϲεταί τιϲ αἴτιον τὸ ἀϲύνηθεϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ· ὅπερ οὐ πιθανόν. ἔϲτι γοῦν καὶ τὸ ϲφετερίζεϲθαι παρηγμένον ἀπὸ ἀϲυνήθουϲ τῆϲ ϲφῶν (καὶ ἔτι τὸ μὲν μῆλον ἀϲύνηθεϲ ὡϲ πρὸϲ τὴν ὀνομαϲίαν τὴν τοῦ προβάτου, οὐ μὴν τὸ ἀπ’ αὐτοῦ παραγωγόν, λέγω τὸ μηλωτή· καὶ ἔτι

τὸ δέρκεϲθαι, οὐ μὴν τὸ δορκάϲ ἢ ϲύνθετον τὸ ὀξυδορκεῖν). — 169. φαίνεται γὰρ ὅτι φυϲικώτερόν πωϲ τὰ τῆϲ ἐλλείψεωϲ ἐγένετο. ὃν γὰρ τρόπον οὐκ ἀπίθανοϲ ἀφορμὴ ἐγένετο τῆϲ ἐν τρίτοιϲ ϲυνθέϲεωϲ,
λέγω κατὰ τὸ πληθυντικόν, τῆϲ ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ προϲώπῳ οὐκ ἐγγενομένηϲ, τὸν αὐτὸν τρόπον ἐγγενομένων κατὰ τὴν παραγωγὴν τῶν
κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον οὐκ ἐξακολουθήϲει τὸ πάντωϲ καὶ κατὰ
τὸ τρίτον τὴν παραγωγὴν γενέϲθαι. καὶ δῆλον ὅτι αἰτίαϲ ὑπούϲηϲ. ⁷⁹¹⁷⁹²⁷⁹³⁷⁹⁴ ὁμόλογόν ἐϲτιν ὡϲ τὰ πρῶτα καὶ δεύτερα πληθυντικὰ ϲύλληψιν εἰϲ ἑαυτὰ ποιεῖται τῶν κατὰ τὸ τρίτον διαφόρων προϲώπων. ὁ γὰρ λέγων ἡμᾶϲ ἑαυτόν τε λέγει καὶ τὰ ϲυνόντα ἔξωθεν αὐτῷ πρόϲωπα, καὶ. ἀποτεινόμενόϲ τιϲ ἐρεῖ πρόϲ τινα ὑμᾶϲ, ϲυλλαμβάνων πάλιν καὶ τὸ

παρὸν πρόϲωπον καὶ τὰ ἀπόντα. ἀπὸ δὴ τούτων ἐθνικὴ παραγωγὴ γινομένη τῇ ἐπικρατείᾳ τῶν ἐγκειμένων ἑνικῶν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ἓν καὶ τὸ αὐτὸ ἔθνοϲ παραϲτήϲει. τό γε μὴν τρίτον ἐκ ⁷⁹⁵ πλειόνων τρίτων νοούμενον οὐ ποιήϲεται ἐθνικὴν παραγωγήν· δηλώϲει ⁷⁹⁶ γὰρ οὐχ ἓν ἔθνοϲ, ἀλλὰ πάντα τὰ δυνάμενα ἐμπεριλαμβάνεϲθαι κατὰ
τὸ τρίτον πληθυντικόν. οὐ γάρ, ὡϲ ἔφαμεν, ἓν ἐξ ἑνικῆϲ ἐπικρατείαϲ τρίτον ἐϲτίν, ἵν’ οὕτωϲ καὶ ἡ ἐθνικὴ παραγωγὴ μία νοηθῇ ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἡμεδαπόϲ.

[170] Ἄλλωϲ τε ἐγχωρούντων τῶν ἐθνικῶν ὀνομάτων κατὰ τὸ τρίτον παραλαμβάνεϲθαι τὰ τοῦ ἐπιμεριϲμοῦ τῶν ἐθνικῶν γίνεται, ὅτε
⁷⁹⁷⁷⁹⁸⁷⁹⁹ φαμὲν Περγαμηνόϲ, Ἐδεϲϲηνόϲ, Ἀλεξανδρεύϲ. ὅπερ οὐκ ἐνεχώρει ἐπὶ πρώτου καὶ δευτέρου, λέγω τὰ ὀνόματα παραλαμβάνεϲθαι. εἰ γοῦν
Ἀθηναῖοϲ ἀφορῶν εἰϲ Ἀθηναῖον εἴποι ὅδε Ἀθηναίων πολίτηϲ ἐϲτίν, ἑαυτὸν ἀποϲτήϲει τοῦ ἔθνουϲ, καθὸ οὐ ϲυνείληπται τοῖϲ Ἀθηναίοιϲ· ϲυλλαμβανόμενοϲ δὲ ἐν πρώτῳ γενήϲεται προϲώπῳ, καθότι αὐτὸϲ ἀποφαίνεται.

καὶ εἰ τὸ ἐν πρώτῳ προϲώπῳ παραλαμβανόμενον ὄνομα μὲν οὐ δύναται εἶναι, ἀντωνυμία δέ, ϲαφὲϲ ὅτι ἀντονομάϲει ἑαυτόν. καὶ εἰ τὸ πρῶτον ἐπικρατεῖ τῶν διαφόρων προϲώπων, οὐκ ἄλλο τι ἐγγενήϲεται ἢ τὸ ἡμεδαπόϲ, ὅπερ τὴν ἀνάλυϲιν ἕξει εἰϲ τὸ ἡμῶν πολίτηϲ,
καθότι καὶ τὸ Κρονίδηϲ εἰϲ τὸ τοῦ Κρόνου υἱόϲ, καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια.
ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ δευτέρου προϲώπου. ἐπὶ γὰρ τρίτου ⁸⁰⁰ γινωϲκόμενα μὲν τὰ ἔθνη παραληφθήϲεται αὐτοῖϲ τοῖϲ ὀνόμαϲιν, καθώϲ ⁸⁰¹ ἔφαμεν, οὐ μὴν γινωϲκόμενα παραγωγὴν ἀναδέξεται ἐξ ὀνόματοϲ τοῦ ἀναιροῦντοϲ τὰϲ θέϲειϲ τῶν ὀνομάτων, λέγω τοῦ ἄλλων. τὸ γὰρ ⁸⁰²⁸⁰³⁸⁰⁴ ἀλλοδαπόϲ ἀποφάϲκει τὸ οὐχ ἡμεδαπόϲ ἐϲτιν, οὐχ ὑμεδαπόϲ, οὐκ Ἀθηναίων πολίτηϲ. κατ’ οὐδένα λόγον ἄρα τοῖϲ ἀντωνυμικοῖϲ ϲυζυγεῖ τῷ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ, κατὰ δὲ ἀναίρεϲιν τῶν προειρημένων ἐθνῶν.

⁸⁰⁵⁸⁰⁶

De constructione. Apollonius Dyscolus. Teubner. 1910.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ συντάξεως (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.2. (Grammatici Graeci, Volume 2.2). Uhlig, Gustav, editors Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Περὶ συντάξεως

1. c. I. 95b

2. Prooemium.

3. 100s

4. Pronomina et flexionem casualem et distinctionem personarum receperunt.

5. Aaovκ. 4 . ~uoniam articulorum constructio exposita est, aptum vide- tur de pronominum stxuctura ἄisserere.

6. Asavε. β 2. Pronomine quis nominum vice funguntur, et casus εἰ per- sonas disfingunmt, personarum signifcatione id supientia quod nominibus deest.

7. rssrm.srμns. exso. i προεκδοθείϲῃ. videAdn.exeg.ad 1,1 - 3 hniused. -- 1 5 Prisc. XV q 52 139.20 - 29 Β.. Ϲuonιam xe λιs, quae loco ertcslorωm uccpt possum4 apud ζattos, ln supra dcts ostmmφimus . . . , coπseques esee eesttmo, de premomuunum quoque comstruetiome disserere. articuli enlm cum nommi- ὅes n orαtice αecpfmfur, ea cero pro nomingbμs. eque αpmd ~recos fammez promosmma demonstrαtieα, qutne prαesetes otemdemtiα persemαs, quae 4πnn prmα sum4 cogmteme, αricldloruum esse posu4 cupacto prepoe tiioruπ, qufbts (αtntαs care, etcu4 documus. - 4 τούτων 1 e. τῶν ἄρθρων: que3quαa mom leet eg sc pronominibusperseαltbms]praemitti αrticεdos προεκτεθείμεθα: 557.θseqq. -- 6—10 Pee.XI e 52 p189,29-140.sB.: Et manestκπ, qκo0 ideo et casus recyunt premomnα, s4 pro 4oto nomne sbean, id et pro omntὅus eiμs casibus,

8. Ans. mr., manca. scm. 1m Al..Bb ln A foHi 16ε initio legitur απολλωνιου περί τηϲ τῶν αντωνυμιων ϲυντοξεωϲ κεφαλαία msinscnlia litteris. sequnntur ar- gumenta capitum libri I usque ad medium foliam 17r, ubi verbδa rammatici incipiant praemisso hoc titolo litteris maiusc: απολλωιου αλεξανδρεωϲ περί *υνταξεωϲ β. atηueplaneeadem inveniuntur in L. fol 70ν - 722 1 ὑπολαμβάνω] υ E in res β 2 ἐκeναι L μὲν om l. CB 3 λόγοιϲ Ab, δέουϲι l.B 6 πτώϲεωϲ LB β 7 κατὸ] fort. ἀντ, e2 Prisc. τοῦ om CB ( 8 ελλειπεϲ A, ἑλλιπὲϲLBb β MνθυπαχθeϲαιLB ἀναπληρώϲιB abρώϲωϲι inc. fol 2ε l. 16 ἔχωϲ] an ἔχουϲι7 eE2 Prisc. β 10-p 130, 1 πρόϲωπον δεότερον ἔνθεν A l. CB. additamentum ex secemdi capitis notatione ortum

9. De duplici pronominum (personalium et possessivorum) flexione.

10. 15 c. II.

11. 101s

12. 96 b

13. Aaevκ. β Β. Hlectuntur hanc ob causam dupliciter, fne caena, initio per- sonas notantis. nam si utraone ferio in inem pronominum incidisset, non poteret non delere altera steram. (fn nomne autem et verbδo, quae unam fefionem paiuntur, aut casualem aut personalem, exitus tantum feetitur.)

14. χersomermque ouπniuum d4scretrsα su5t, u4 quod deest ommi, ld est gersemαruem dueretionem, ε loco Θοεum prSαta congeaat, e nomines qεε4dem aἔemt cαsκs, εgrὸέ sero personas.

15. rssτκ.sr Ans.sxso. I -p131,7 Pree XV5 53 p140, 3-16H.: taqκeun~i- que deenααπtur duas geuerdles declinotiones assumengα, κeπαm ominis, αlferem ser5, necper cofέ ᾶsonem,sed per αptussmam parttonem:fermunα44emi snm aπnιece- εusfcαsuαdemdeenαfiemem,prnep4o veropersonarum dεeeoasm. es emim ylanusm, quod si ln eadem pαrfe duae Merent deeinαtomεs, eemttgeὸαt caess muatonem εmpedmsmto Sεrί persomorum dssetont, et comrra persemarum rameeme ceεrumpt cosulem propruefαfem, qu4αre casum oudem dseemems efHiet3 me4, mih9, me, persomαm ero net, 1u4, stὲ4, nersemπαm nero et cαsunm me4, fiὅι. e 4n omἔss deistum est supra decta, ud est persenis et casibus, ln qutbεs etam numeri mαniμeestentur propter ddistrγbuciiomem, quae n ufrαmoue paεem eorμm ddeeemt, id est pεncuplam et Suem. (uΓr3que tamen decdinotio tam cusum quom personarum ad proprus pares αbssteas, id est ad nomem et ad verbum, ne ufebattr, ut ὅοnss, ὅona, ὅonum ὅοni, ὅοnae, ὅοnt scriδo, scrtὅιs, scriδit.) 2y de pron.104,1 -16 et Stephanus in Dionysii atem 262,7 -10 Hilg.(912.1 Β): κινοῦνται αἰ ἀντωνυμίαι καὶ κατὰ πρόϲωπον καὶ κατὰ πτῶϲιν· ἀλλ’ οὐκ ἡδύναντο ἑκατέραν κίνηϲιν ἐν τέλει ποιήϲαϲθαι, ῖνα μὴ ϲύγχυϲιϲ γένηται. κατεμέριϲαν οὖν τῷ μὲν προϲώπῳ τὴν ἀρχήν, τῇ δὲ πτώϲει τὸ τέλοϲ. - Β mu3atto casus deferret detmnctionem perseαe.

16. Ans. emr., μscs. sca. im Al. Bb. 1 κλίϲειϲ] prius ι in ras E ἀπocπά- ϲαϲαι] an ἀπολαβοῦϲαι2 eft Priscianum et infra 242,9. de pron. 16, 5 de adv. 20s.18 β 2-3 τφ μὲν γὰρ Ab et Prisc., τῷ μὲν L, κα τῷ μὲν B q 8 ἐνῆκε] ενη καί A, γρ.ενηκε Ao ng antecedens luralis et Prisciani iniecersn4 fortasse fagitsre videntur ἐνῆκαν, sed efrr de moutatione numerorum apud Ap. requen- issima HSchneider in comm. 14. ceteri codices et editiones δηλϲῖ pro ἐνῆκε praebent, sed L in ras ab rec. manu, ac restat ex psiore scriptura etiamnunc vestigium κ litterae κλίϲιν] κληϲιν A. β 4 κατὰ] καί L, corr B ἐνεγέ- νοντο A C, ἐνεγίνοντο L, ἐγένοντο Hb | ἆν om L πτώϲεωϲ τὸ ἑτεροιούμενον Prisc. et A, in quo εροιου et ον Mitteres quoque iam (prims m. scripsere nec nisi renovavit Α πτώϲεωϲ τὸ ἕτερον νοούμενον L, πτώϲεωϲ γινομένηϲ τὸ ἕτερον νοούμενον CBb. editiones virgdam ponent post ἀποτρίβεϲθαι | 7 post διὸ add καὶ B 8 ἀποτελε] inc. fol 17v A ( prius τὸ] τοῦ L

17. Aaevκ. β . Absurdum est perdfigenter inquirere, cuz non fne potius pronominum quam initio personae signiξcentur. etenim patet nem pronominum sa fεione, quae nominum propre est, i. e. casuali, qοasi occupatum esse, quia nomen est prius verbo, quod personas citu distinguit. accedit qnod pronomen usurpatur pro nomine. nec aptum esest ἀντωnυμίαν appellere hanc orationis

18. τssrm. ex Ans. exso 4 ϲυνεχρῶντο: utrἀquee ~exio simil εfeδαfμr ne. praepositio verbδi compositi bic referenda est ad subiectum, alibi ad obiectum: vide 114,4. 140,4. - κατὰ τὴν κλίϲιν. ad pleonasmum er e. g. suyμra 17,15 iura 3s1.16 et deadv.2006. 7 -p182, 8 Pεsc.XVD§54 p140,17-141,2 Β.: ἄoa arὸegror neeessαrlm esse, si qus qu3erαt: q8αre aufem 4n pronomine non αoaeedeὅαt persets mαgts ferminato, ouemadmodsm n eerb4s, quan prncgytsmE, quta emorteὸat seme emi coseedere parti fsem et, s9 est dscendum, rotionαb~ter memet, qu44όpe cum priκs es4 acmen verbo, quεmαdmodum ostmmdεmus, et mαnη- μeMfum, qu3d etas propriefes, ie est cusos, ure οbtnet4 nem proeterea preomem. e8, quod pro nomne αeegafur et εεmitαtur nomen. ε4 cer3n quod αcedengμm est ess sgmdcαgom3, ld es4 smὅetαntae, quae tmnoscsfur, persomα. et s4 fermuunαtto obmset moxne parfes orαfrons, Sas autem pεonommts cesus est, ob(ineὸ4t per inem, 46 prοnποπen vocetur, qu4t590e qεo unitatur αomnts propruefαfem, id est c3sum, qums etam eer5i ρuὸst propruetas, id est persomα. 8 ἐνὶ μέρει. Schoemann’: sni porti orations, aut πτωτικῷ μέρει, t.e. ὀνόματι, au4 ῥήματι. alterum si factum esset, personalem fexionem accepisset finis.

19. Ans. omαx., mscs. scs. im A l.CBb 1 ἐμοῦ Βerts auctore Prisc., ἔμοί codd. et edd. ab τὸ ἐμοί inc. fol 78~r L. ϲοί codd. st Prisc., ϲέ edd. 2 μέρει om L, add L 4 τν om L post καλοῦ add καλῷ Bb 6 ϲουϲη A. , ϲ ουϲηι A τρίτου] τοῦ B καὶ om B 7 ὁπολαμβάνω) μ in ras A τὸ τέλοϲ om L, add L οὐ, quod omnes codd. et edd. praebent, Skrmecxka VI 15 autδ delendum aut post περ lin. 8 corlocandum esse censet, sed non se ίnvenisse apud Ap. uHum locum fatetur, qui steram mntendi rationem tueatur Schoemsnn dobitat, urum τί δὴ μᾶλλον scribendum an οὐ expungendum sit AHuttmenn vim negationis augeri opinatux leonasmo β fπερ] ειπερ A. τὸ ρχον Sopbianns coniecit Priscianum testatus, τῷ ἄρχοντι A B L nihil scripsit inter ῥημάτων et ἔδει, sed L ente ἔδει add fλλα ἀρχὴ (sic), atque ea- dem mmns in ng asezipsit: ἀρχὴν καλεῖ τὴν ἐναλλαγἡν τῶν πρώτων γραμμάτων τῶν ἀντωνuμιῶν οἶον τὸ ἔγώ ϲύ . ἐνηλλάγη γὰρ τὸ ἕ τοῦ πρώτου προϲώπου εἰϲ τὸ ϲ ὲν quod codices praeter L omnes praebent, delevit Hekker, defendit Srsecrks l 6 codlatis 233.7. 240,19. 250.13.de pron. 16,10.de adv.131,25. 138,3, qui locrum numerus augeri potest μέρει] fort. intercidit λόγου , προχωρῆϲαι L

20. 102s

21. 97 b

22. De (ceteris) pronominum proprietatibus.

23. De duplici demonstratione et accentu pronominum (personalium).

24. partem, nisi eius fais nominslem accepisset femiionem: nam praevalet fais in nuncupandis vocibus.

25. Axovκ. ὲ ὅ6. Hriusquam de pronominum constructione agsmns, idoneum est de eis exponere, quae eorum propria sunt.

26. Aaαvκ. θ. uorum unum iam adlatum est (seii θexio duplex), alterum in duplici pronominum demonsratione versatmm, qdpp5 quae aut absoluta sit

27. rxsrι. er Ans. exse. 2 ἐπεδείξαμεν: 12,13- 13.2. - τούτου i. e. τοῦ πτωτικo0, τοῦ ὀνόματοϲ. 4 Schol in Dion. Thr. 282.10 Βilg.: οἰκείωϲ τ πτώϲει τὸ τέλοϲ δοῦϲαι (scil αἰ ἀντωυμίαι), ὡϲ ἀντὶ ὀνόματοϲ οὖϲαι, οὖ ἡ nπτω- τικὴ κίνηϲιϲ ἔν τέλει ἢν. ἂ ἐπακολούθημα hic usurpatur ut παρακολούθημαz 229,13 de re quae non natura (non a principio) posnidetor, sed per accidens, ἐκ παρεπομένου (ad cuius pstticipii neum vide e. g. 24,28. 25,26). -. 6 e2188,
et de pron 64, 21: τὰ τέλη τῶν ϲυνθέτων ἔπικρατε. et ad ἐπκρατεν verbi usam etiam 109,17. 187,4. 9 -11 Pe XV § 54 141,3-5 E.: Caere sεd4co, untequam de anglorum consErucfome proπomtnsem dscαm, dsserre de eorum prepritαtibas, ex qu4bus man]es um trodemdae ~et docsmem consrκc- emιs. 12 -g188 ,8 Pec. XVDI § 55 p141,6-15: ueniam getr εaedieωm est de prαecpsa e sngslαri deinatione (ita pro codicum demoaasfrαtione cum Βekkerolegendum] pronomuns, quae t in urαquee parte, in princφpto persemaruem, ln ~ne cosuπ, de cefers edeamss. αpsd Graecos αhα sun4 dεmoμstrαftnorum βromomnm ubsdεtα, αhtα diseretva. αbso(utα dscunfur, ouαe on comt ed4erims αdiuactonπe persπαe, quae ἐγκλιτικά, sd est indinatiea, apud os sunt, u4 ἔδεν μ4, ἰλάληϲέν μοι d4scretso sun4, quae egem4 αdssnetone ciarum perseπuruem, quae ὀρθοτονοόμενα ocan4, ut εἶδεν ἐμέ, οὐκ ἐκεῖνον: necesse est emim dtαm 4n- fere personau, qomodo in comparutems nominbμs necesse est ad αlιas ea τι nersonas, absoluta cero eorum, sd est poeitea, nor se proferusetr. 12 πρόκαιται: 95.15 seqq. - ἡ ἐξαίρετοϲ ~λίοιϲ: solius pronominis propria est duplex fefio.

28. μAns. omr., nscs. scs. is AL. Bb. 1 πτωτικῷ] fol 73v L. 1 2 τὸ ὄνομα ῦhHig add ex Prisciano ἐπεδείξαμεν A L, ἀπεδείξαμεν ΟBb β 3 τἡν πτῶον] ἡ πτῶϲιϲ L, corr L 1 4 ἀντ] ντ A in ras et post τ quoque rasura, A vide- tux αυτο scripsisse B B ἐϲτιν] ν inπ A erasum est, totam vocem om ceteri codd. πρόϲωπον Prisciano duce iam Sopbianus add 8 κὸν Ab, κd LB, sed L eupra scripsit κἆν παρειϲδύηταιὶ ὕῃ in ras L, παρειϲδόεται CB | 8 προϲτηϲ A, sed prius ϲ add A β 11 γενέϲθαι A L, γίνεϲθαι A LBb πρόκειται] fϲl 74~ L. 1 12 κατ’ A, κατα LCBb

29. 103s

30. 98 b

31. aut discretiva et intenta, personam quae demonstratur elteri opponens. Sicut positiva qnaliatis nomina, e.g. λευκόϲ, absolute dicuntur, eomparauiva vero qusitatem quasi intendunt ad sim personam spectantia, quam quaenimus, -- ita ἐμέ et similia δέξιν intendentia personam poscunt aliam, ad quam spectantia demonsrationem intendunt.

32. μsαvκ. β 7. Mominentur pronomina, quae integram vocem et rectum ἅmmmorem habδent, orthotonumens, ea sutem, quae tenorem fn antecedentem vοeem reieiunt, mmcliics.

33. rssrκ. er Ans. xxse. 2 ἐπιτείνεϲθαι de intentione dicitur, ἀνατείνεϲθαι de relatione, ut 22,22. 315,11. Β εἰρήϲετάι: 121,9seqq.

34. Ans. mr., nscs. som. im A.CBb. 1 δεξιϲ] εἰ A in ras, sed a prims m. smte ἔπαιϲε add οον CBb | ἔπαιϲε] αἱ in ras L β 2 ἐπιτεταγμένη H qui om οὐδὲ πρόϲ τι ἀνατεινομένη |Β ente ἀντιδιαϲταλτικὴ add ἡ CBb, sed vide PϲSehneideri comment. 13 ἐμέ, οὐκ αὐτὸν perperam ci. AHnttmann | ἔπαιϲε] παιϲ in ras L | τὰ om A. β 4 τὰ om Β |ante ἐπινοeται intercidisse ἐπιτε- ταμένα suspicator Ϲhlig 1νοεται CB B 4 6 A ng: λευκὸϲ ἀπολελυμένην ἔχει τήν πποιοτητα λευκοτεροϲ ἐπιτεταμένην β θ post ἕτερον add γὰρ CB5, n qus editione distinguendi signum positum est post λευκότεροϲ 1 post πρόϲωπον add ἀνατείνεται CB b | ἐπιτεναν Ab, ἐπί τινα l. CB β 7 ἀπήντηϲε vοlnit Sopbianus ( prius 5ὅνDudithins ἐπετάθηA,ϲυνετάθιL.B απετάθηSophisnus et b δι’ 5 τ] διὰ τί L μέντοι om L, add L 1 8 ερηται B θ post κολοῦνται add οὖν Bb |pro καὶ ci. κατὰ hig l διεγειγερμενον A. 10 ὀρθοτονούμεναι] fol 74ε L. 1 11 μετατεθeϲnι LB βάροϲ om L.CBb 12 ἐγλμιτικα fol 18~ A 1 13 ϲοὶ μὲν ἐγώ] ϲυ καὶ ἐγh L, sed υ in ras L ϲ5 δ’ ἐμο] ϲοί τε καὶ εμοι L, sed οἱ τε in res L, quae eadem κdὶ inserυit 14" τ5ϲ] τοῦ sed supra scripum τῆϲ B β 1B μοι A quoque, sed cum rasusis sate μ et supra οἱ ταῦτ] τοῦτ’ A , corr A |16 μετέθηκεν] quattuor pimus litteras A in ras

35. De anaphorica et demonstrativa vi pronominum tertise personse.

36. c. III.

37. μααvκ. B, Praeter demonstrativam vim pronomina terfdae personae hsbδent etiam relativam, nbi nominis praedicti notionem repetunt, vllut αὐτόϲ.

38. Aaαvε. 8. Non nudorum tamen nominum vice funguntux pronomina relationem sigmifcantis, sed cum articulis eoninnctorum: nam relationis im non habδent nomina nuda.

39. Aaavκ. ψ 1θ. praecedens igtur nomen, pro quo pronomen ponitur, hoc quoque effeit, ut pronomen im recipiat relativam: etmmim hoc proprium rela- tionis est, ut praedicta persons iterum cogmoscatur.

40. τasrκ. er μns. exso. 1- 4 Prisc. XV5 ἐ 56 141, 20-23 B.: Aeedt pronomni relatio n ferrtα persona, per quas prαedicfα nomto per reeorda3iemωm pronominαfur, id est per premonmem sign3 cantur, ut upptter pοstquαm Troas et Eectora naeiὅus αppulι4, ipse reiecit οcu(os caros. - ὰ ἐπεδείξαμεν: 17, 2seqq. -προεκδοθeϲιν. videAdn.exeg. ad 1, 1 - 3 huius ed. - 16 ἀντο- νομάζεϲθαι quod lin. 2 dictum erat de nominibus, in quorum locum pronomine substituuntur, hic (ut 101,8) dicitur de pronominmibus, quae πice nominum fun- guntur. δι’ οὗ autem, pro quo ἀνθ’ οὖ desideramus, defendi posse videtur, quis praecedens nomen causa est, ut pronomen ponatur.

41. μnn. out., mscs. sca. im Al.CBb. 1 ante καὶ add δὲ l.B πέλαϲεν AL 1 B ἀπεδείξαμεν L | ἐν] ν in ras A 6 ἔτυχον A Lb, ἔτυχεν LCB. ab ἔτυχον inc. fol 75r L ἁπλῶν] πab A ηuid A scripserit, dispici nequit 6—7 παρειλημμέναι-ἀντὶ om B β Β post ἀλλὰ add γαρ A. β 7 Aντ τῶν ὀνο- μάτων τῶν μετὰ L, ἀντὶ τῶν ὀνομάτων μετὰ CC post μετὰ add τῶν B προϲλαμβανομένων LB |μόνων L, cor L | 8 αντονομαϲται A , corr A ἀντονομάζονται L in ras εἰ B 9 ἀναφέρεται in ploralem mutavit L4 || 10—11 ἔϲτιν-ἀναφοράν eicienda censmit Portus, omnia ab ἔϲτιν usqne ad παρα- ληφθῆναιpsg.seη.lin.2futilirationeabApollonioabiudicstAHottmsnn |1θοὅτωϲ] ϲ in A erasum om ceteri praeter L δέ’ o5] διότι L in ras et B δι’ expunxit Schoemsnn, ssd in ng adscripsit: . e. προκατειλεγμένου τούτου, δι’ οὗ ἀντονομάζεϲθαι. μάζεται, διὰ τοότου. vide Adn. exeg. ἀντονομζεται] ε in ον mutavit L, plorslem etiam B praebet προκατειλεγμένου] Eaysex ci. τὸ προκατειλεγμένον. vide Adn. exeg |11 12 δια-προκατειλεγμένου om LC, eod L add in ng inferiore, ubi legitur ἐπιδέξονται. falsa refert b de ibri scriptura

42. 104s

43. 99 b

44. μααvκ. ὲ 1I. Demonstratfτi sensus pronominibδns locas non est, ubi nomina antecedunt, sed ibδi ubi non possumne nominibus nt. itaqne pronomna aut demonstrativa aut snaphotica sunt, quorum altera usnrpantoα, ubi nominos poni omnino nequeomt, altera ubδi posita sent nomina, sed iterum poni non possunt, nisi valde mutata oratione. nam si ex. gr. ~ 3 pro αὐτόϲ ponitur ζεύϲ, tollitux stus conexus huius enuntati cum antecedenti et nova oratio incobatr.

45. Aaovκ. β 12. nbi vero ἐκενοϲ et οὐτοϲ refermnt, tamen demonsrandi vim

46. rssruε. xv Ans. exso. 1 Δεδείξεται: 112,6seqq Pro γὰρ noli aliem con- iuncfionem fugitare aut ante δεδείξεται nonnihil intercidisse putare: causam. dicit Ap., cur anaphorica pronomina doenerit εἰρημένων τῶν ὀνομάτων usurpas, de demonsrstiis taenerit. e2 100,13 et HSchneideri comm. 31 ad 14, 12. - δεικτικὰ ab Ap. non solum οὖτοϲ ἐκεῖνοϲ ὅδε nominantor, sed etiam personaHis. - 1- 12 Pree. X II y 56 141, 23-142.13 Β.. E seendunm, quod demonerratica promomtno non αdquoruem pruedicforτm loco somtnunm, quoπodo reativm, sed ecuen, quae proerν demonsfrαftεe nem possunt, αccyiunfur, εelαtisα uero prae- dfietorem qmsdem oeο nominum, sed qαe terum eccp4 non possunf. sί ques enam pro lpse reiecit oculos charos penπat uιtersm Rupptter, non coHigιt duas οrα- ftoaes ad Hoeem, sed quas9 prncmnι αderies ~acι7 orotonts . . . ombus ugtur relαtiss pronomtnibμe εnα eademque esf orato ex supra doto omine pemdms. leet aufem pro reαfes prononnibus nomina ponere e cratonem mutare. ξ ἀνθυποφέρεϲθαι suἔsctui ut 25.12 (respomdeν 73. 7. depron 24,17). -- 4 ϲυνάγειν hio eiciendi vin habet, lin.8 iungendi. ad priorem vim eE 227,5 et (ubi idem est atque efθeere, ut aliquid creduto , vel demonstrare) 75,13 328,9 et (ubi idem fere velet quod εignidcsre) 69,14. - 12-p 186, 4 Peac.XVI 57 142, 17- 20 Β.: quotiens vero ille eei hic non ostendendum ante oculos alqud ro( ruat Th Matthias ύahrb. cl.Philol.Suppl XV 605 cogrigebat: non

47. Ans. οrr., mscs. scs. im Al. Bb. 1 post δεικτικαὶ add καὶ AL β 2 ανθυ- πενεχθηϲαν AL. ἀλλ’] τῶν ἄλλων LB 8 oὅτωϲ] ϲ in A erasum om ceteri ψaaetexL ( post εἰϲ add τὰϲCB ( δεκτικαϲ A εἰϲ fol 5ε l. 4 ἐκατέρων B ϲυνάγεται] L αγ scripte hebet ab L in ras 1 BB post ὀνομάτων add εἰρῆϲθαι CB β 6 μέν om A L, sed testatur etiam Prisc. μὴ add B, recepit b 9 ἀνvθῆ A L, ἀντθᾳ B, ἀνvθείη b. at c2 86,1. 121 12. 2eo,28 10 prius δὲi τοῦ C | posterius δὲ om L οὕτωϲ] ϲ in A. erasum om celer l 11 παρὸν] ἔξεϲτι L in ras et B 12 posterius τὸ om LCB

48. c IV.

49. 105s

50. 100 b

51. ϲ. V.

52. non prorsus sxunnt. non demonstrmt quod idere icet, sed quod cogitatu itaque respuunt articuli appositionem, qui repugnat demonsrationi.

53. Aaαvκ. ὲ 13. Pronomen terties personas non una voce sigmifcat (sicut verbi una eademque forme ad plures terties pertinet), sed pluribus diversis vοcibδus, relativa quidem vi αὐτόϲ, demonstαativa vi ἐκεῖνοϲ οὕτοϲ ὅδε, quae inter ss diferunt personerum demonsratarum distantis.

54. Asαv. β I4. Demonsratiis pronominibus tertiae personae ἐκνοϲ εὐτοϲ ὅδε ad intendendam demonstrsfionem in fne adnectitur ι vocalis (quam αὐτόϲ recipere non poterat, quia demonstrandi vi caret).

55. osfesdεnt ate ocudos dἔuoutd, sed so erus4), opoεtet inteHlegere, quod eϲrum demon- ftruto ad nteectum re rt9r tαquee quuedαm sunl ocdlorum dememsrαtiea, s4 ego et tu, quaedam et oculorMs et isEeectus.

56. τssnκ. er μns.sxso 6- 10 Pnsc.XV 58 p142,25-143.2B.: Paetrea sοlα promemnα d ceres εocbus dseersas frtias μαcsn4 prsenαs, cum verἔα snα voce ad plures personas pεrneant ferttαε: dicemus mim scriδνt Prορus se Serpius eei qucumqee pοfest hunc αcfum ssscpεre, nem femen Hoc etiam 4nm pronominibus. am relatica quεdfem sunt lpse eei ἐs ee sut, quod est arimi- tieunm, demonasraticα vero λic, iste e iile. sed intrent, quod ille spatio lem- gοre εnfellegtur, 9ste uro proynqutore, hro autem uon solnm de proesemte, verua etιαm de absente possumus dcere. 7 ϲυντεινόντων. cfr Adn. exeg. ad 40, 17 huius ed. 11 -p 187, 8 Pxse. 29Ι 60 p143,27 -144,2 E.: uemoio tamem apud Graecos αddὅrι euibusdαm pronominibus ad emm eigmcαtioas ieeem- demdan, u4 ἔκεινοϲί, οὁτοϲί, ὁδί, sic etiam (pud uos met, te, p4e, ce apepostae untemdun4 eigcatuonem. 11 ἔφαμεν: 97,1B. - 12 αἰ προκείμεναι i e. οὕτοϲ ἐκεῖνοϲ ὅδε.

57. Ans. eur., ceca. scs. im AL. Bb. 1 δεικνῦϲιν] δείκνυϲι b τὰ] τι vdt Ph.Matthise ύahrb.f ωῦ. Phi. Suppl. XV eo5 Pmiscisnum secutus Γ ante ἡ add κ CB β 2 όϲτε A Lb, τε om CB τὰϲ] τα A , ϲ add A3. sb hac vocula inc. fϲl 7e~ l ὄψεωϲ] δείξεωϲ B β τὰϲ] ϲ ab A iterum omiseum. hic iam prima m. eupra add ( B ἔτι] ἔϲτιν Ϲ (posterius καὶ om B β 8 τὸ om L. CB οὐ μὴν] fol 18v A 1 8 post εγε add μν CB A ng: ἀνα- φορική η αυτοϲ δεικτική η εκεινοϲ 1 10 κεὶ ἐr L. 11 καί επει A , κἀπεὶ A3. Bh ἔφημεν L | ἔπιτείνεϲθαι] ἐπινοeϲθαι LB 12 δὲ) fol εε l. φωναὶ om A , add Α2

58. Pronominum συζυγία.

59. Aaαvκ β 1. Perperam igitur [u4 ex es patet, cae modo dota sent de pronomiasm εἰ] Aristarchum Habδro vitnperait, quod κατὰ πρόϲωπα ϲύζυγα pronomina appellaverat. quae deξniio, sicut omnes (ustae] defnitiones, non ad

60. rzsnε. ex Ans exso. 1-2 διὰ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρέαν cr synt. 164, 15. 263, 22: encRitica sunt aut oxytona aut perispomens. - 2 B εἰϲ παραγωγὴν-- ὀδί. cfr de pren. 59, 17 : δεικτικώτεραι γινόμεναι προϲλαμβάνουϲι τὸ , οὑτοϲί ὁδί ἐκεινοϲί . . . οἰκεία ἡ κατὰ τὸ τέλοϲ δξα ἐπὶ τούτων, εἴγε τὰ δεικτικώτερα μὸλλον τοϲ τέλεϲι τὴν ὀξeαν προϲνέμει. pro παραγωγῆϲ vοcabnlo Βerodisnus utitur nomine ἐπεκτάϲεωϲ apud Arcad 203, 23 Schm. et περὶ διχρ. 301, 3 (Ι 523, 4 Lta) modo ἐπέκταϲιϲ, modo παραγωγὴ applllatnr hoc πάθοϲ EE 643,23 (ex Herod. π. παθῶν libro, I 196. 31 Lte): κατ’ ἐπέκταϲιν τοῦ πρὸϲ ἔμφαϲιν πλείονοϲ δείξεωϲ . ..τὸ οὑτοϲί παραγωγὴ ἀντωνυμίαϲ καί οὐ πλεοναϲμόϲ. -- 4 αἰ προκατειλεγμέναι κότα πρ.κ.δ.προϲ. i.e. ἐμοῦ καὶ ϲοῦ καὶ αἰ ϲύζυγοι. nam. perispommma habent δυνάμει τὴν ὁξεαν ἐπὶ τέλουϲ (vide134.16). - BB- 6 προῦπτον δέξιν. e2r EM 1 l.: 5 δὲ αὐτόϲ ϲτερηθεϲα τῆϲ δείξεωϲ ἐϲτέρηται καὶ τῆϲ διὰ. τοῦ ῖ ἔπεκτάϲεωϲ. 8 ad θεματικὸν cfr synt.109, 22. depron.3,19.deadv.174,6 ApoHonium patet haec dicere de nominativo sing. tertiae pers pronominis per- sonalis ἱ, de quo agit in l. de pron. 55,7. e~r intra 167, 2e. 195,12 -- 8-p 1ξ8, 1 Pzse. X § 60 144,5-14 EL.: DeΑnuntur autem personae mo- emsmum nem su demoneromone, e proesmm4um cogιgomem sub oeelts eetendzt, sed etiam relatioe, quae αbsentitm recogmt3tonem habet. eaque eme diee- ὁzt Areardhus, eemtugο esse persons promomtπ, cum emer ef comatencfe per oxnes personas densuntier ee demonsfrαtione se reαiome, verbo vero 2ncontug3, cmm tππ prima quodem e secumdα persomα niεntur, in ferttα cero uπon, tsί prae- ccpuus st4 af dlεquen εmtm pertnens actas, ef4 μulminα4 e3 tοαα4 de Ioεe sdlo nte egmus, not quod verἔum fertiαe personae fntsm est, sed quo0 is, qmt eise sgmRcatenem ag6, preprium Habet hμac actum. 10 κατὰ πρόϲωπα ϲυζύγουϲ. dfrr de pron. 6,12, ubi cum Habrone consenδit Ap. eiusque iudicium profert ub suum. vide etiam HSSchneideri comm. 4, ubi elia inconstemtiae exempla ex Apollonii scmiptis citantur.

61. Ans. mr., meos. sem. is A.Bb. 2 ἐπιϲπώμεναι] επ in res A 3 τὸ τέλοϲ L ( ππλοιονοϲ L 1 4 αἰ om C | οδι om A. , add A ϲτερουμένη A5. B β 6 ϲυνεϲτερεῖτο l.B τῆϲ ente ἐπαγομένηϲ add b post ἐπαγομένηϲ λL praebδent τὴν πλείονα] α in res A, A videtmr πλείονοϲ scripsisse l 7 τὴν aαρογωγὴν h, non videns passivam παραδεδέχθαι verbi vim προϲδέχε- ϲθαι C Β τρίτῳ προϲώπῳ Schoemsmx, τρίτοιϲ προϲώποιϲ codd. et edd. ξ noli propter Hriseimi verba et οὖν eoniencfionem putere, nonnihil mle Πῶδϲ οὕν intercidisse B 16 πρόϲωπον LB τὸϲ] fol 77r L

62. 106s

63. 101 b

64. formas, sed ad signifcstionem vocum spectat. non magis liceret pronomina ἀϲύναρθρα appeharε, si de eorum formis hoc nomen usnrpstum putaretur: nam eece, dicimus ἡ ἐγ5 ρθοτονέται.

65. Aauvν. ψ 1θ. Ϲυζυγία pronominum in eo posita est, quod omnium perso- narum pronomina demonstratione aut rεlstione personas signifcant deθnitaa qua vi cum verba caresmt in tertia persona (exeeptis ἀϲτράπτει et similibus), iure licet verba appelare ἀϲύζυγα.

66. rxsnκ. er Ans. exso. 7 ᾶπαντεϲ οἴ ὅροι. non omnino omnes, sed omnes iustae deθnitiones. Βtadρmueller pulait addendum aut sobδaudiendum esse τοῦ Ἀριϲτάρχου. - 8 err de pron. 49, 9: ἡ ἐγῶ τῆϲ ἔγωγε Ἀττικῆϲ διαφέρει. - 16-11 deθnitio, quam legimos de pron. 9.11, non disfinguit vim snaphoricsm abo demonstrativa, sed distinguit pronomina primitiva (personalia) a possessivis: ὁριϲτέον οὖν τὴν ἀντωνυμίαν ὦδε λέξιν ἀντ’ ὀνόματοϲ προϲώπων ὡριϲμένων παραϲτατικὴν, διάφορον κατὰ τὴν πτῶϲιν καὶ ἀριθμόν, ὅτε καὶ γένουϲ ἐϲτ κατὰ τὴν φωνὴν ἀπαρέμφατοϲ. ad ῷ οὐ ϲύνεϲτιν τὸ ὄρθρον eft l β 95 - 97. - 16-17 ex supra 12, 21.

67. Ans emr., msϲm. soa m A l. Bb. I κοινὸϲ] smte ϲ et post ϲ resura in A ὁ supra eddium in A, sed a prima m. ϲυζυγοῦϲαι B 2 τε om C β 4 x om B B5 post κλίναϲι in A. ras unias litterae, κλίνουϲι LCBb, sed in L ου ex α factum β- 6 φαίνεται-ἀντωνυμίαϲ om L, add L 1 8 μόνοϲ L ἐϲτιν om L, add L ψ 10 ἀναφορᾶϲ] supra primum α ras in A. ψ 11 oῦν hig pro redito γοῦν. sn γοῦν2 1ἡ δeξιϲ, quod omnes codices praebδent, recte deleri iussit Beker ad l. de pron 157 : sed καὶ quoque expmgendum est , καὶ 5] fol 77ε l.. B 12 τὸ0 om OB β 14 ἀντωνυμιῶν hlig pro redito προ- ϲώπων. Stadmueller mslnit ἡ ϲυζυγία τῶν ϲἀντωνυμιῶν διὰ τοῦ ὁριϲμοῦ τῶν ⟩ προϲώπων (γὰρ om B 1ὲ πρῶτον] fol 19r A. I ἀοριϲτοῦνται CB 17 ἐξαιρέτωϲ]εξαιρετοϲ A, sed videtur slteraps tiεula ωHitterae fortuito deteita esse

68. 107s

69. c. VI.

70. De abnormi pronominum personalium flexione.

71. 102 b

72. Aaovκ. β 17. lam patet, quare pronomen tertias personas pluribus voci- bus notet: quod si non faceret, pronomen ipsum quoque in tertia persona desineret defniendi vim habere.

73. μααvx. β 18. Proprium pronominum pπrsenlism]illud quoque est, quod non fectnntur constanίer per casus numerosque ne genetivns ex nominativo orituα neqne ceteri casus ex genetivο, sed singuli casas voces primitivae sunt ex gmnεtivο singularis enim nec numeri nec casas reliqui possunt nesci, nisi gemetivus natus est ex nominativo si vero ita ictus est, etiam casus et numeros ceteros ipse Engit.

74. τasrm ex ns. exso. 1 - λ Pac. P~5 I β 61 144,14-18 Β.: man sim est ιgttur, quood odeo disersαe sunt promomsts positiones 4n 4εrtfα perscπα, ne una soce deersαe stgmfgeemtur peraeae. comsequebαfur enlm, s04 ysαe qu4όquee nfnfαe esem4, quomodo ln eerρs ferfiae perseαe, qu4od confrarlm erεz4 propεietati mo- aomuum, qd4pa5, cum una dictio plura stgmdcat, inntatis causa t. - B ad παρηκολούθηϲεν sobaudiendum ὅν. vide Adn. crit. ad 22,15 hnins ed. - καί αὐτάϲ, scil ut verbe. 4 ἀορίϲτου παρεμπτώϲεωϲ αἰτία: e ct, u4 ahigud - finiti εrrepatiasemonem. cvr 203,22 παρέμπτωϲιν χρόνου et 251,5. - θ- p146, 4 Hxee.X1I Ε 61 144,18-145.2EL.: Paeterea ahiae quidem partes casuales a no- mnαfio genetivsm et ceferos casus αdf conseouetem nomna44ei s~et pere. εncpdia cero promomtma, id est ego, tu, mei, tu4, sui, mtai, ti5ν, sibi, postve mαgts per sngddοscαsusdfeeinantur, cuπ nen pf4es ego seceπdum rαφtonem casu ium mei genetεeem αdibere, neque fumea mei genemsus mii et me oοr- 4ueιe asosct, nsmerts queoquee pomtce commsfαts, eg0, me4, uos, (2, u4, uos. nuHus eusm geeftnus, qu4 πem ex nomnαtno t, cosmmienfer deSinαfus polest nsemerum guden nomtnα4eo comsequeenfem eES(beεe deSnαtms euim e nomnαφieo cemgrue uic coaddeSinat fam sequetes casmes quam αumeros. - 6 n’ ἐὸθ. λημμα- τιζομένηϲ, a5 nominatieo praeesnte. vide Adn. exeg. ad 41,17 huius ed. et Aαgum. ibri Ι 48. - 8 ἐδείχθη: 4,13 seqq.

75. Ans. ear., mscs. scs. is Al. Bb. 1 o δὲ SopbiannsH iscinmo duce et bd, ουδε A, οὐδ’ 5 L sed ου et in ras ab L, οοδὲ CB ἐνεργῶν] ων L, item ϲ in πρόδλοϲ qid L senipserit non liquet | 2 μὴ Sϲpbianus ex Erisc. add, codd. εἰ edd. om | 3 αὐτὸϲ hlig pro πradito τὰϲ Prisciano auctore, eandemque emendationem adnot it Lehzrm 4 παρεμπτώϲεωϲ] παρεμφἄϲεωϲ ci. AΒutmmmn conl. e8.6 182.7.12. vide Adn. exeg. β 6 ἔτι τὰ fol 8r L, ἔτι τ A in ras r ἑv’ B λημματιζομένηϲ Chlig, λημματιζόμενα codd. et edd. 8 ὅπο- ϲτελλομένου] ὑπολειπομένου l. 11 ἐμοῦ] εμην A

76. 108s

77. c. VII.

78. Aauvκ. β 2. unde colligendum est, nomina heterocita, quorum genstivus ex nominativo usitato oriri non poteret, sed ipse dativum, accusativum, dualem, ulurslem procreavit, olim alterum habuisse nominativum, ex quo genetivus po- terat fectendo nasci, e3. gr. exstitisse nominativos μεγάλοϲ, γύναιξ, ὕδαϲ.

79. Aaαvκ. β 2θ. itaque ἐμοῦ genetivus, quis originem non duct ex ullo nominatvο, recusavit in cetἀos casas et numeros fecti. at ἔκεῖνοϲ et similia constanter in omnes fe mss feetuntur.

80. Aaαvκ. ψ 21. Χugantux qui non desinunt pronomina ut snomlla vitu- perere nominum analogiam comparantes, cnm ne nomen quidem omne omni

81. τssrκ. xv μns. exso. 4- 9 Pxsc. XVDI β 62 145,2-6 B . dtaqe ἑτερό- κλιτα, 4d est dfeeeSiinia, neeesarto dεqus nomnafseu8 αpfus geme- fseo, ex quo εεlsquαe gεrαfioms tam numerorum qκom esum rdfdusfmr, s4 itneris geetiεκsμcit itineri et ifinera, et ex Sec nomnαtteus quoque ifεuer aecessarto αccpttur. - BB εὐθέα. vide Adn. erit. θ λῆμμα usitatam logicam. habet vim 245,13. 273,24, neque hoc loco proteus diversam, sed sigmifcat for- m, ex qua sliam colligere, conelndere licet. err etiam Adn. exeg. ad antec. pag. lin. 6. μεγάλοϲ. cfr Choeroboscus in Theod. I 122,19 Βilg. (93.30 ~.): ἡ μεγάλου γενικὴ ἐτερόιλιτόϲ ἐϲτιν ὡϲ ἀπὸ τῆϲ μεγάλοϲ εὐθείαϲ, ἐξ ἧϲ καὶ ἡ εὐθέα τῶν πληθυντικῶν οἱ μεγάλοι. - 8 γύναιξ, ὕδαϲ. Ϲhoer.in Theod. I 18.37 B. (487.23 Θ ): ἡ γυναικόϲ γενικὴ κὶ ἡ ὕδατοϲ ἑτερόιλιτά εἰϲιν ὡϲ ἀπὸ τοῦ γόναιξ κα θδαϲ. 8-12 Pisc.XVI ἐ62 p145.10-14ΓL.: ergo mei geneticus

82. μns.omr., masos. scs. s A l. Bb. 3 ϲυκλίνει τὸν ἀριθμὸν L 1 4 τοϲ om A , add A β 5 deest εὐθέα nominis epitheton, quod Hriac. legisse videtor: fortssεe post γενικῆϲ intercidit dκόλουθοϲ τῆϲ dποδιδούϲηϲ] fol 78ν L. ὅποδιδούϲηϲ C 6 ἐκ λήμματοϲὶ εκληματοϲ A , alterum μ add A, restitnit genuinam scripturam Dronke D 597 eoddlatie 245.18. 278,24 ἐγκλίματοϲ LCB, ἐκ κλίματοϲ Sqphianus, quod praetulere b et Βkrmecxka lII 3 7 καὶ ὀμοίωϲ-γυναικόϲ om L , add L β 8 ante γυνκεϲ add mἰ Al. 8 rω γυναιξ τω υδαϲ A. | 16 δὲ om B | 11 ἐκeνοϲ] antecedentibus responderet ἐκείνου 1ξ - I41, Β Ϲαφὲϲ -περιγ- ράφειν, quae Priscisnns non convertit, AHutmanm iniuria dubiat num ab Apollonio scripta sint 18 ἐγχρονίϲαντεϲ A L, ἐγχειρήϲαντεϲ CΒb post iHlod verbum in A sequuntur οιεγ litterae Hneola trsnsfxaε, quae ex sntecsdenfSbus οἴ ἐγχρονίϲαντεϲ perperam repetitae sumt 1επιϲκοπτειν A

83. 103 b

84. nomini comparzre liceat. potest etiam cum verbοo pronomen conferri et ita efϲ 3nsogis edmi (potest demomsπrαr, qnam st andlogαe expes].

85. Aaovκ. β 22. lam inquirat quispiam, cur pronomina consequentem nomi- num fenionem abnuerint et cur non omnis. Romine psmulta diversa ficta

86. non deehnαfus, sed poete μαcfus comsequemftαm fam ceum oum numerorum rεcusaet, ille αεfem εἰ este et smtα, cem geeteum α omnmteo hαἔent de- diaafzm, ξαἔmerun4 etiam rdeouos cαsms e numeros comsequemfes.

87. rxsrε. xv Ans. sxsa. Β ὑοτομή nominis vis eadem est ac vocis ὑποδιαίρεϲιϲ. c 39.5 ὑποτεμνομένων et Βdliodori schol. Dice. Thr 97,19seq.Hilg. (989,3Β.)): εὐποτακτέον1 ἀντ τοῦ ἐν ὑποτομῇ θετέον. ἔτα καιροῦ παραϲτατικά3 τουτέϲτι τὰ ὑποτομὴν χρόνου δηλοῦντα. atque schol. 274.21 B 988.26 Β). ὑποτομὴν χρόνου ποιεῖται, ὡϲ ἔχει τὸ χθέϲ αὕριον αὐτίκα ἔνεεν αὖθιϲ. - 4 τοῦ ὁμοίου ἀκολ. ἀντι- παραβάλλονται αἰ λ., smetudine andogαque tt ut εoces ιmter se compρararpoeent. ad ἀκολουΕία e2 ESehneider comm. 21. - 10 αί ἀντωνυμίαι αἰ προκείμεναι πρωτότυποι ἀντωυμίαι 102, Β, pronomtπa persondlia. - οὐ πᾶϲαι. eft 102, 23: nea ἐκῖνοϲ καὶ αἰ ϲύζυγοι. θ-p 148, 1 Pee.XV1I y63 145,15 -146,8 B.. Rged δrte qsaerat dlιouss: ἔur cesequetiαm eetorsnt pronomsmα e cur mo ommiᾳh Roεuιnum pom4io ιneefa es ad eigmifcatemem quαhtα4mm pel eom- msnium sel proprarun, quae suen4 4nnumerαἔles, u5 omo, Plάto. et queπtam aeqκe dem · Hnὸenf sa egue εlotonem, queibus SSctumfur personae εo- aemtnum, 4πmsmerαὸfls n eis, d est nomintὁus, poetro fεὸα4, u4 mgε(orum gurαfto nomitnum sngκlis redidα4 supomforum sam euαhfafem. (queαe nem medfoεier igfurὸαst quαlitafis s4gmcαtonem, cum tπ snam eomcddᾳm4 eocem, neminum poshtones tam tπn propρrts quam tπ appeαtims. inde cart defnttone

88. μns. ϲuux., mscs. scs. 1m Al.CBb. 2 oδδ’ CBb δίδοται l. 3 ἀντι- λαμβάνειν B β ξ 4 Schneider comm. 22 Ἁλλ’ -λέξειϲ delenda censet 3 λλ] κα B ὑποτομὴ om l. Bb, ~estituit Cblig ex A codicis scripture υπο τὸ μή, simul interpunxit post τιϲ, qua vocula inc. fol 92 l. β 4 τοῦ om C ἀκολουθίᾳ] ι mnium add Chlig et delevit pactum, quod in edd. ponebatur post hanc vocem αντιπαραβαλονται A, ἀντιπαραλαμβάνονται B | ante αἰ add γὰρ .Bb λέξειϲ] λήξειϲ, quod in ng habet, niuria probavit Schoemann hac interpretatione addita: cuae εppφomuetur παντὶ ὀνόματι e. ὅλῳ ὀνόματι 5 ἀντιπαραλαμβάνειν B οὐδὲν] fol 19v A 6 ἐπε CB 7 τπν φωνὴν L 9 ἐκeνo LB ἐπιϲτήϲει b. vide Adn. exeg. ad 64,4 huius ed. τὸ ἀκόλου- θον) τῆϲ ἀκολουθίαϲ L. β 10 πάϲαιϲ A L.B. Sopbianus: ϲ. καὶ διὰ τί οὐ παϲαι καὶ μετὰ τὸ πᾶϲαι τελείαν ϲτικτέον et ita legit Panudes ιimmo potina inter- pretatus est Hriscianum)

89. 109s

90. sant ad significandas subiectorum diversorum qoslitates. (obscurantur quidem baud mediocriter qualitates homonymis appellativorum et propriorum nominum.) hanc ob causam, quia quisque personarum vel rerum character peculiare nomen habere solet, nominativus nominum in obliquos casus ita fectendns est, ut illi servent nominis proprietatem quae in nominativo cernitur. quod nisi feret, etiααιι αugerefur verietαs ln desgmαndis rεὸus di Helioremque redderet ρerὸorum tι- teiletum.]

91. persona eo, ouαe in nomine pso ιnPellegιtur nec murum, quem proptuα gαque fomis, qeoπvs odeo ponαnatur, u4 unuemquemque α5 es dtscernαat, ιecmtα gir5 ranem, cum non possum4 omnes eus oudtfαtes, quae εHlum sepαem4 α5 αhι5s onnτ- bus, osfendere absque demonfrotioums αxtbo, quae 4 per pronomem . ) propter qu4od per siegdαs guratioes separatus nominotiεus extgεὸat ob( quos casca eom- gruos propriefats suae, oue eret sigmScαtto tan comfusa.

92. rssτm. er Ans.sxso. 1-4 cfz nominis deiuditio abb ApoHonio in libδro περὶ ὀνόματοϲ prolata: μέροϲ λόγου ἑκάϲτου τῶν ὑποκειμένων ϲωμάτων ἢ πραγμάτων κοινὴν 5 ἰδίαν ποιότητα ἀπονέμον, de qua in praeL ad editionem Dionysii Thr. LXXMV egimus, et Dionysiana defnitio 24,3 D.: ὄνομά ἐϲτι μέροϲ λόγου πτωτκόν, ϲῶμα ἢ πρᾶγμα ϲημαῖνον . . . κοινῶϲ τε καὶ ἰδίωϲ λεγόμενον, κοινῶϲ μὲν οἶον dνθρωποϲ Τπποϲ, ἰδίωϲ δὲ οἶον Ϲωκράτηϲ. 2 - ἐπεὶ-ἀναφορᾳ. namque et δεῖξιϲ et ἀναφορά ita designent τὰ ὑποκείμενα, ut certo sciamus, quae res vel persona dicatur, nec indigeamus nox ns qualitatem indicante. - Β χαρακτηριϲτικόν. cfr vοcabδuli usus in expositione, quam Ϲhoeroboscns ex rhenatico ApoHloniano excerpsit in explanatione Theodosii Hl 31,22 et 27 Βig. 503, 2 et 9 Θ.): τὸ χαρακτηριϲτικὸν τῶν δυικῶν ῥημάτων, τῶν πληθυντικῶν. hoc loco τὸ χαρακτηριϲτικὸν ὀνόματοϲ est id, quo nominis llicuins forme distin- guitur ab ceteris nominibus. 4 ἀπονείμῃ. cfr defnitio nominis Apolloniana modo prolate. u4 cutusque ὑποκειμένου quαlfαs μomine tribuatur τῷ ὑποκειμένῳ ὑποκείμενον id quod observationi subiectum est vel de qοo sermo est, nt
7. 73.17 et 20, alibi. B αἰ ϲυνεμπεϲοῦϲαι θέϲειϲ. er deθnitio homonymi apud Dion. Thr 3ε.1 D. 8 et 143, 2 χαρακτὴρ hic est proprietas rei vel personae nomine nostae.

93. As. m r., mscs. scs. κ AL. Bb. 1 post ὴ add ἴϲ B 2 πλάττων A. καὶ ἐπε x, κἀπε A).βh 2 - B ἀναφορᾳ] ι et accentum A. habet ab A 3 παμπολοϲ A ἡ Cb, om A Β, add A καὶ ἡ L 4 απονειμει A, ἀπονέμᾳ L, ἀπονέμοι C B τῶν ὑποκειμένων iam Dudithins addidit, vide Priscianum. ΑHnttmann haud recte censet legendum esse ἀπονείμῃ ἑκάϲτῳ τὴν τῶν ὑποκαι- μένων ποιότητα, nec recte Lehre post ἀπονείμῃ inserit κατὰ |B γοῦν A, o5ν L, γοῦν CBb ϲυμπεϲοῦϲαι B θέϲειϲ] fol 79v L β 6 ἐϲτέρετο] ὑϲτερετο t., ὑϲτεροῖτο B

94. 104 b

95. Aaαvκ. β 2ξ. atqne ad qualitates subiectorum plenius signifcandas etiam ymerum disfdnetio inventa est et epithetorum sdiectio et compoutorum fctiο.

96. Aaαvκ. β 84. Pronomina vero non qualitates, sed substsntiss tanum pectant demonsαatione sua, quam tamen eecuti facfls percipimus non solum personas vel res ipsas, ssd eliam ea quas flia accidunt (ea certe, quae oculis prcipi possunt, non animae accidentia). idcirco muleitudinem notafionum pecα- liasium, quam nomina exhibδent, repudiaverunt pronomina, nec minna repudia- rωnt, qnia unumquodque pronomen pro omnibδus nominibοus ponitur, consequentem nominum fenionem praetuleruntque abnomem, ne id, quod pro tot ac tam variis nominibδus usmpstur, angustis fnibus unius consequentis fmionis circum-

97. rasnm. er Ans.sxso. 1- 8 Pnsc.XII 68. 64 146, 8-15Β.: esde e(ram genera necessαro suἔeun4, u4 cum quαhtαfe gerαtisε3s dfscernαnt ettam genus. ende isemfαe suni efron αdeφραe postfones, u4 comsequenttο nomtὁss communt- ὅus ee propris compleantur, u4 equo αlδus sel ortis, Pαtos cero sαptens eei ὅοnus αdιctεr, Eztν Gradivus et ahια multa, quae possum4 αccdeεe. unddc etiam eompoeitionεs smnt neemfue, ut ὅene icus nale tou οnntpotes, quae ex aeeidfentbus eonfc obanter 8-p 144, 10 Prisc. XV II β 64. 65 146.15 -- 147, 7 Β.: Pronomra cero sa, quae add sth~ ahud apicsn4 per demonsxratonem mei add proprαm αdquαm subsfontαm ef ad et αccdentes quαdfαtes, q ae posent oculte comsyc, s4 αlάm eei nιgruπ, οnganu ee breve (ece aufem ips3 promomimrs non meniyesfontur nisi suὅsfontae), 4ure plurimas recuusoeerunt vocum gurαtones, qeιp9e cun sngulαe earum [an egendum sgdlα eorumi per sun- gddos casus pro omnibμs αecyentur nomtetbms: ln ommtbεs enim reὸμs sub- Mαnαae idem sngdlae sunt, quahtates vero mudtae, quae nomine eolo54 inteRegί. quod si serum est, nafurdlter αὸstt4 α5 es omtnm consequens deeinαto, ne,

98. Ans. emr., nscs. scs. im A L. Bb. 3 ϲυνδιαϲτέλλῃ B ante ἔπιθετικαὶ add α B5 5 πποϲ A Lb, ῖππῳ CB εἰ] ἡ A. λευκὸν A. 5 so A Lb, B 6 Τλάτων b. vide de consructionum variatione apud Ap. HSSchneideri comm. 14 7 παραπέμπεϲθαι B 8 φιλολόγοϲ L(CB)b, sine accentu A. notum est saepius παροξυτόνηϲιν vοcia in codicibus inveniri ac recentiores quυ- que grammaticos nonnuhlos eam probasse, vεlnt Βekker etiam in Platonis edi- tione sua φιλολόγοϲ imprimi iussit nec hodierni Θraeci aliter pronuntiare solent: quasi signifeet ὅϲ φίλα λέγει neque vero ὅϲ φίλε λόγον. Herodianas bis prae- cepit προπαροξυτόνηϲιν, Arcad. 102,25. 108,3 Schm. ( 233, 22 et 24 Lt2) απερ] fol 0r L ἐ8] οὐκ B | ἐνεγίνοντο Ab, ἐγίνοντο C, ἐγένοντο LB 10 ente ἔχουϲιν add ὅπου B 11 εὅληπτα om LB ϲυμβεβηκότα LCB

99. 110s

100. scriberetur. (sicut fexionem casualem nominum, ite etiam distincfonem gene- rum, quam nomina habent, pronomina personaHqa abnnεrunt, atqne sine ullo congruentiae detrimento una eademque syllaba fnali utuntur, sive masculini sive fenmnini eivs neueius generis personae vel rea notandae sunt, qua sub- stantiam tantum, non qualitatem demonsαatio pronominis denotat.)

101. μxαvκ. β 2ξ. etiam εἰ nominsis terminatio soi numeri propria [ex. gs. ου, qu4ae snglαrs fantum umeri etl cum pronominsli congrui, ex feione

102. cum pro omnibns αccpanfur nominbus, uni eorum fermnαtioni smeeedαn3 |legθm- dum succdaat conl. Apollonio] . . . taque gmmera quoque omnia non αbscsa [auctore Apollonio eccsa scribendum ] proyιs ferminαφonibus, sed per eusdem Hnem conguαm Sαὸuerun4 poetionenπ, quipp5 cum pe9 ea demonsgrαtio gmbgfontiom per se simffca4 αἔsque discretione generum.

103. τssr~κ. er Ans. exso. 3 ὑποτρέχοντα. 19.20. 73,23 Ap. ἐπιτρέχειν verbo utitur de eis quae accidunt alicui. sed ὑποτρέχειν quoque hic aptum videtur: quae ψυχὴν subeunt, ut apud Polybium 16,6.10 ὑπέδραμέ τιϲ ἔννοια τοϲ ἀν- θρποιϲ. B τοὺϲ πολλοὺϲ χαρακτῆραϲ de ingenti multitudine εἰ varietate nominum. 8 ἐκκόπτειν bie exeudendi hebet vim, ut dieitur de numm s. - I1 ϲυνόντοϲ. ϲυνών saepias apud Ap. idem fere vslεt quod pronomen possessi- vum. vide Adn. crit. ad 271,26.

104. Ann. enτ., nsοs. scs. im. AL. Bb. 1 βραχύν A L 1- B οὐχ ὑπὁ -- ἀντωνυμιῶν] hoc mirum, ut ait, additamentum AHutmann dabitat num sb Apollonio scripum sit, praesertim cum apρnd Pincianum nullum eins vesfigium reperiatur 2 γὰρ om C ἐπιτρέχοτα CBb ψ 6 γενοιντο A, γένοιτο CΒb, ἐγένετο L. 7 Aνv dπαντοϲ] δι’ ἑπαντοϲ A Ϲ, διὰ παντὸϲ LB, ἀντὶ παντὸϲ Portue b παραλαμβανόμεναι] fol 20r A. 1 μιᾳ om A. ,add A β 8 δποπέϲωϲιν] υπο A in ras ante ἰδίοιϲ add τοῖϲ AL. 8 κατάλληλον] sex ultimas litteras in fine paginae ab L~ omissas add L ἔϲχε] fol 80ν L τὴν om B ( τοϲ om A 9-10 ϲυlλαβῆϲ] Stadtmueller poposcit λήξεωϲ propteϲ Prisciani per eudem Suem |6 καὶ molestum est, et pro αὐτῶν melis ἀντωυ- μιῶν, sed Prisc. αὐτῶν legebat 11 ϲυνεμπεϲει A. , corr A ἴδα Lhlig, ἡ διὰ A, ceteri διὰ tentum prasbδent, sed in L. ante hanc vocem invεmditux rasura parvi ambitus simul virgulam, quam edd. post αὐτῇ habent, posuimus post ἀριθμοῦ. SStadtmueller: αὐτῇ, ἤ διὰ τοῦ ϲυν. ἀριθμοῦ, quibus postea rεεpondere vult 5 τῆϲ ἐγγινομένηϲ κλίϲεωϲ

105. 105 b

106. De analogia flexionis pronominum

107. 111s

108. apparet pronominslem esse analogiae expertem, velut ἐμοῦ abnormis fexio est ἐγώ nominatiti. atque in dialectis discrepat pronominis personalis primae per- sonae genetivns ab genetivο nomdnali: vide ἐμέο et ἐμεῦ. possessivi tantum genetivns cum nominali in dialectis quoque congruit: ἐμοῖο cum καλοῖο.)

109. Aaovκ. ψ 26. A. pronominum propsietate, quam modo explicuimus, dis- cedunt ίi. e. geεra dfshmgκuen4 et cmsequenter eetμntur] ἐκεῖνοϲ et αὐτόϲ (οὖτοϲ non addimus, cum eius elia iit ratio: est enim derivativum, non primitivam). Sed non caret idoneis causis exceptio illorum duorum pronomoinum. nam quia longius distant a nobis ese personae, quas ἐκεῖνοϲ pronomine demonstramus, aptum est earum genna indicare (conferetur, quod appellativis generis communis

110. rzsr. er Ans.sxxe. 4ad ἡ-ή supψlendum γενική. λ ἡκτητική,scil ἀντω-- νυμία ἐν τq γενικγ πτώ~ει. 8-p 146, 7 Pnsc.XVD § 66 p147,7-11 E.: eΙΙe αs4em e4 lpse et ase ef infe εἰ 9s, quta ι5 dieersis terρts poferαn4 esse persemts α5eentibμs ee praeeentiδμs et longe ee isxta postte, deεitionts cuusα mαai- feetenαe eruam gens cum censequeati deeinotime acceperunt θ-I1 ad οτοϲ cfr infra 109,19 ad τημοῦτοϲ de adv.184,28. de pron 6,12. 12 τὸ δέον, qnia in pronominibous personslibous anomalia fexionis quasi legitima est. an τὸ μὴ δέον coum. 6 et 103,10 scribendum ?

111. Ans. cair., msca sca is Al.CBb. 1 ὑποκλίνεται τὸ ἀκόλουθον l. CB in A ante ἀκολούθοϲ ras quae αν delevisse videtur ἐκ τῆϲ lblig. η τιϲ A , ἡ τῆϲ A, τῆϲ ceteri, sed in L ente τῆϲ rasura invenitur. SStadtmueller ἑ ⟨διὰ⟩ τῆϲ Γfort. ἐγγενομένηϲ scribendum 2 Θϲ b, οἰϲ codice 3 ὄλλωϲ A b, ἀλλ’ ὡϲ Eo, dλλὰ ceteri περ bo, ειπερ A, οὐχ ὤϲπερ ceteri, sed L οὐχ ὤϲ in ras habet ab L ( 4 ουχ bis scripsit A. |prius ἡ om A, alterum B 5 5) κr ἡ B ὁμόφωνοϲ] in A. post φ ras, qua videtur ρ deletum esse 6 ἐφ’ B Βlebode et HSchneider comm. 96, ἐφ’ ῷ codd. et edd. at cum φέρεϲθαι iunctum ἐπί semper accusativum habet apud Ap. 8 καθὼϲ πρόκειται. Ἄι οὕν B δεικνύμεναι] κ in ras A | ἀπροϲδεεῖϲ] α in ras A β θ post ἀλλὰ add κα L β 10 γὰρ om ἄ , supra add A οὕτοϲ] pρosterius o in ras A καὶ οὐκ C τωνυμίαϲ] fol 81r l. 11 καθὸ-ἔτυχεν abo ApoHlonio scmipta esse AHuttmann credere nequit. at τημοῦτοϲ cum οὗτοϲ comparat technicus etiam de pron. 6,12. 7.27 τιμουτοϲ A. 12 14 καὶ-ὑποκείμενον om LCB 12- 18 ἀναδεδεγμένον A 15 καθιϲτάνει] εἰ in ras A | παρειϲδύετο L

112. 106 b

113. 112s

114. articulum aut masculinom aut femininum non addimus, ni animalia e longinquo animadvertimus, sed tum demum, cum appropinquaverunt, ut pateat, cuius generis sint ) etiam aptiox generum distinctio in αὐτόϲ pronomine est, quod non modo longius a nobis distantes personas sigmifcat, sed prorsas absentes.

115. Aaovν. β 27. Atqne hoc quoque patet, cnr ἐκεῖνοϲ et αὐτόϲ pronomina in οϲ desinant. est emim haec terminatio generalior quam ceteras, quocirca etiam s3ticuli ea utuntur et pronomina possessiva et paens omnes voces inter- rogativae casuales. paene omnes diximus propter τίϲ, quod tamen ipsum quo- que non omnino exelnsnm est ab hac terminatione.

116. rxsrm. er Ans. exso. B ὅτι nuHlαm αdiαm o5 cαusαmm, quπ ouα cfrrAdn. exeg.ad 59,θ huiused. - 11 Schoemann: είϲ ὀνόματοϲ κτῆϲιν. Gemetiεas est obectiεμs. ὀνόματοϲ dix-t pro re omre destgmαtα. Pronomina εἰϲ κτῆϲιν παρα- χθέντα suat quae ornantur ad sgmcendem rei posseseonea et quorum 3eεmeatio rei possessae accommodatμr. 14 τίοϲ. elz Choerob. in Theod. l 193, 31 B (184,26 G.), ηui hausit ex Βerodiani momatico (ΙΙ 622.22 Ltr): οὐ λήγει εἰϲ οϲ ἀλλ’ εἰϲ ιϲ (scil τὸ τίϲ), τῶν ἄλλων πευϲτκῶν εἰϲ οϲ ληγόντων· dλλωϲ τε δὲ τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ, λέγω δὴ τὸ ὅϲ (τὸ οϲ Lentzius, τὸ τὶϲ ant τῷ τὶϲ codices), οἴ Αίολeϲ ἀναπληροῦϲι τίοϲ λέγοντεϲ, ὡϲ παρὰ Ϲαπφοῖ (fragm. 168 B) τίοιϲιν ὀφθαλμοῖϲιν, ἀντὶ τοῦ τίϲιν. Πάλιν ἀποροῦϲί τινεϲ λέγοντεϲ, τί δήποτε τῶν πευϲτικῶν ὑπερβαινόντων τὴν μονοϲυλλαβίαν, οἶον ποῖοϲ πόϲοϲ πηλίκοϲ πόϲτοϲ ποδαπόϲ, τὸ τίϲ μονοϲυλλαβεῖ, καὶ ἔϲτιν εἰπόν τὴν αἰτίαν ταύτην, ὅτι τὸ κεχρεω ϲτημένον αὐτῷ οἴ Αἰολεϲ ἀνεπλήρωϲαν τίοϲ λέγοντεϲ, ὡϲ παρὰ Ϲαπφοῖ τίοιϲιν ὀφθαλμοῖϲιν. Hpimer Βoner. A0 I 403.4. To (B 225). ϲτι τίϲ τινόϲ καὶ

117. Ans. οαr, mscs. scs. 1m AL.CBh. 2 γένει] γενή A 3 ἐξίϲχυϲεν] ἱϲχυϲε l. ἑ καί B 4 πληϲιαϲι A. γινομένοιϲ L. 5 ἡ] Ϲ β 6 καὶ om L , ante τοῦ γένουϲ add διὰ et ante διὰ τοῦ χαρ.add κω CB 7 ἐνεκεν l. CB 8 πλείϲτηϲ] fol 81v L. | πλείϲτων οὐϲῶν καταλήξεων B 9 xx τὰ ὄρθρα] fol 20v A 10 (γένοντο L αἰ om B | παραδειχθεϲαι Ϲ, παραμιχθεϲαι B 11 om CBb 12 πεόϲειϲ] πτώϲειϲ A L. 13 ποταπόϲ L προκειται A. , prius τὸ om B i 14 ente εἴγε in A. legitur εγγε, sed lineola ransfxum τίοϲ A et Portas (nos τίοϲ emendavimus), τίοιϲ Al. Cb, τοοϲ B. fr Sapphus ragm. apud Ϲhoeroboscum et Ahrens de dial. Aeol.127,11

118. c. VIII.

119. De articulis qui vi sua sunt pronomina.

120. 107 b

121. Aaαvκ. ψ 28. ueniam quae pecularia pronomini sint, exposuimus, nunc disserendum est de srficullorum uem pronominad, velat β 206 vόῆϲ idem velet quod ταύτηϲ ac supplendas est m ticulus, qui deεεt ex usu homerico.

122. Aaαvκ. β 28, Caeos nominum et pronomina, quae pro illis usurpantur,

123. οἴ Αἰολϲ ἔκβάλουϲι τὸ ~ καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰϲ εὐθeαν, καὶ οἱ Αἰολεϲ βα- ρυντκοί εἰϲι ἀλλὰ καί κανών ἐϲτιν ὀ λέγων, ὅτι αἰ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰϲ εὐθεῖαν, πολλάκιϲ ἀμείβουϲι τοὺϲ τόνουϲ, καὶ γίνεται τίοϲ καὶ ἡ γενικὴ τίου κτλ. P0 526,3 (PM 752.12): ἔϲτι τίϲ τινόϲ, καὶ Αἰολικῶϲ ἐκβολῇ τοῦ i τίοϲ, καὶ μετάγεται ἡ γεικὴ εἰϲ εὐθeαν (M add καὶ γίνεται τίοϲ τίου· οἴ γὰρ Αἰολεϲ βαρυντικοί εἰϲιν) καvhν γάρ ἐϲτιν ὁ λέγων, ὅτι αἰ γενικαὶ (EE om κανὡν-λέγων et pergit: ὅτι καὶ αἰ γενικαὶ) μεταγόμεναι εἰϲ εὐθεαν (PE inserit βαρύνονται) πολλάκϲ ἀμείβουϲι (PE ἀμείβουϲαι) τοϲ τόνουϲ. καὶ γίνεται τίοϲ καὶ ἡ γενικὴ τίου.

124. τssτm. sτ Ans. exso. B Βchϲl. in Theoct. ,24: οἴ κεrλημένοι ϲπεύδουϲιν. ἐπ δὲ τῶν βραδυνόντων παροιμία· ἐΟϲτιϲ ἐπὶ δeπνον ὀψὲ κληθεὶϲ ἔρχεται, ~ χωλόϲ ἐϲτιν, οὐ δfδωϲι ϲυμβολάϲ3. θ 7 τῇ ἐξ αὐτῶν μεταλήψει. ei sua, si ex Homercts αr2cuds coneerelo t in voces sermets eudgαrs. elz μετολαμβανό- μενοϲ cum ἐκ praepositione 111,19. 195,14 et μεταλαμβάνεϲθαι cum εἰϲ prae- ponitione mox iura 107. 2 et 26 atqne Lehre Arist. 19. - 13 er schol. BMέῷB ad β 206. o Ἀρίϲταρχοϲ λείπειν φηϲὶ τὸ ὄρθρον, ῖν’ ῇ ενεκα τοϲ ταύτηϲ ἀρετῆϲ ακὸν δὲ τὸ ἔθοϲ εἰναι. - I4 τὸ ὄρθρον scil verum, non modo τῇ φωνῇ arti- culum. 14-p 148, 5 Psϲ.XVDye6 -67 p147.12-148,2EL : εemadmodum

125. ns. οmr., moses. sca. 1mAl. Bb. 2 ὅϲ, ῷ] ϲ et 5 A in ras ( καὶ om B ente ἐν add 5ϲ LCB τῷ] posteriorem ptcticulam ω litterae A in ras scripsit. et embsequitux rasura quattuor fere litterarum 4 ante ἐν add φϲ CBb τφ] τ L, eorx L ψ 6 aερ om L , add L τᾳ] τι A , τηηι A 1 7 μετα- λήψει] fol 82r L (ente ἀντωνυμιῶν add ἀντ B 1 16 προλαμβάνεται LB 14 καὶ om L. CB ( post ὄρθρον in b punctum invenito , post τοιούτων irgula aaντων LOB β 14 -15 ὀνοματικαὶ L.B, ὀνομαϲτικαί Ab, quod non fagtatun subsequentibus α γε μὴν πλάγιαι. vide Erisciannm 1 Πὴ αἰ om C

126. 113s

127. 108 b

128. eodem modo cum verbis construuntur, velat et Τρύφων διδάϲκει et οὕτοϲ διδάϲκει dicimus οbliqοi vero casas et nominum et pronominum recipiunt con- stmctionem, quae ex nominativis pendet, |persoaαe οbeμs denotatae actenem recpiunt, quae a subiecto eerbi profcsetεr] verbis afectionem sigifcsntibus unuscuiusque personae quae nominativo aut οbliquο casu notatur.

129. Asevκ. β ξθ. item constat articulos eodem modo cum nominibδus usur- pari quo pronomina pro nominibδus.

130. Aaovκ. β ξ1. iam ubi srtictlus nomine caret, consruitur autem ite, ut nomine consrni modo exposuimus, ibοi necessario pronominis rim induit. adde duodecimo verani libri primi Hiadis nomen sacerdotis: ὀ γὰρ Χρύϲηϲ λθε θοὸϲ ἐπὶ νῆαϲ, et postea deme: statm apparebit, articulo constuctionem quasi tαa - diram esse omissione nominis factumque eum esse pronomen.

131. omna, sc etiam promonttα per sngrμ os cesus smtliter cum eerbs αoatfrusntar. e3 nomtnαtes ouιdem infrenstee, οἅhιquts vero frenstiee verὸα coεungunfε . . . . οbligu4 famem cemsfruchonem verborum , quae μ 2ntrensitiee cm nominαtes, excpeunt franettee, cisi ent verδα absoluta, . . . αectus tamem sigudorum ostmm- dentbus verbis.

132. τssτκ. er Ans. exse. τοϲ ῥήμαϲιν pendet ex ϲὐντοξιν. eim 224, 8. -- 4 ἐκἀϲτηϲ. Schoemann’ interpretatur: ἑκ.εὐθείαϲ. sed intεrpretsndum est: ἑκάοτηϲ πτώϲεωϲ, εὐθείαϲ τε καὶ πλαγίαϲ. Β ὁπεδείξαμεν: 104,8seqq. - 1B-16 προϲε- χώρει εἰϲ ἀντ. μετάληψιν. αccedebαt ad seeum ppromominαlem. cfr Adn. exeg. ad antecedentis pag. lin. 6 - 7.

133. Ans. cerr., masos. sos. 1s Al.CBb. 4 τρυφωνι A. 1 Β ante φίλε add 5ν L, τοῦτον CBb ἐϲτιν] fϲl s2ν l. 6 ὡϲ] oo B 7 ϲημαίνουϲα L.B 8 καθὼϲ L ἀπεδείξαμεν LBb καὶ om A. , add A ῃ 10 ϲόν] ν in μ mutavit E 11 ὀ χρυϲοῦϲ] fol 21r A 18 προεκτιθεμεθα A. c Adn. crit. ad 148, 28 14 μεταληφθήϲεται] fol 83z L. ( 15 παρελείφθη A. 1 προϲεχώρει AL, παρεχώρει CBb 15 16 ἀντωνυμιακὴν B β 1θ-p148,1 γάρ τι-dρθρου om CB

134. (De articuli usu indefinito.)

135. 114s

136. Aaovκ. (β ξ2. Praeter propriam vim et pronominlem articulus habet etiam indefnitam, ubi non ad nomina antecedentia refert, sed futuram aliquam personam anticipat. idque facere potest et praepositivna ὁ et postpositivus ὅϲ. - ergo articulus interdum pronominis vice fungitur, quod personas initas signi- fcat, interdum illius τίϲ nominis loco, quod defnitione prorsus caret, usurpatur. - si vero eis consfructionibδns, ubi articulus indefnitam habebat vim, accesserit sliqnod nomen, ransibit ile in snam classem, i. e. fiet articolus verus.)

137. rzsrκ. er μns. exso. 5B οὐκ ἐμποδιζόμενον ἐν ποιότητ. on εmρefftum. qudltafe αrticudo denofαta. nam ηualitatem articulus numquam denotat. ad intrumontulem ἐν praepositionis vim cfr 99.24. 238.23. - 6 εἰπομεν: pag antec. lin. . - δεδείξεται. 1t 3.15seqq. - 8 - 1B6, 7 er lib. l § 44. -14 noli in ἀναδραμεῖται verbo ( ἀνοιϲθήϲεται) propterea ofendere,quia Ap. hicdeproleptico sruieulli usu loquitur. e22 27, 6: τὸ ὄρθρον τὸ ὡϲ ἐϲόμενον πρόϲωπον ἀνεπόληϲεν. - -ἕν καθεϲτηκόϲ opponitur antecedenti πᾶν ὄνομα: quamquamunα eocelα est arculus.

138. Ans. cmv., mscs. scs. 1m A L.CΒb. 1- 2 καὶ ἔτι--Ἀχαιῶν om L. καὶ om A, add A post μετὰ add xo0 CBb | Χρύϲηϲ om CB 2 post Ἀχαιῶν Stadmneller inseri vοlnit: καὶ μετὰ τοῦ ὄρθρου ἀντ τοῦ ὀνόματοϲ· 5 γὸρ λθε θοὰϲ ἐπὶ νῆαϲ Ἀχαιῶν, quibus non opus est ἡ om B β 3 τῷ ὄρθρῳ LBb, τὸ ἄρθρον AL παραδώϲει Lb, προϲδώϲει A h, quod ita. dεndit HSchneider ut interpretetor: trodet etam coaeruchionem, non solum · mmicorio 4 post ὀνόματοϲ add παρειλημμένη Β atque L ng 4-B ἐπεὶ-ὀνόματοϲ om Ϲ ἐπεὶ - οὐκ om A, add A, ἔπεὶ καὶ οὐ in ras, cetera in marginibus interiore et exteriore, ac μετὰ ex κατὰ factum B μετὰ] τοῦ L, κατὰ CB post ὀνόματοϲ add CB παραλαμβάνεται, quod subaudiendum est β 6 παρεπομένων A in ras, sed sub πα apparent vestigia litterarum ἐμ, ut A videatux ἐμποδιζομένων sczipsisss | 7 παραιτοῦται L, post υ rasura 1 Β ϲύν- τοξιϲ] fol 83v l. προϲυφεϲτωτων A. 8 ἀντωνυμικὴν add Dronke Il 612 || 10-11 post προλήψει add παρολαμβανομένη τὸ CB, παραλαμβάνομεν L supra lineam post προϲώπου add παρολαμβανομένη b Portum secutus stque commo- dum est part cipium, sed necessarium non videtux 10 του] τὸ0 l.CBb ἑπομένου Β 11 μετάληψιν-τοιαῦτα om L. CB β 11 12 ὁ περιπατῶν κινεῖται om LB 12 5ϲ 5ν] ὡϲ ἐύν A L, sed in L. ex hac scriptura rasura factum ϲ ἄν β 14 ἕν καθεϲτηκόϲ Chig, ενκαθεϲτηκοϲ A, ἐγκαθεϲτηκόϲ l.Cθbo, qοοὸ. Schoemsnn interpretatur: nomem quod in εmsntatεone poi potμerit.

139. 109 b

140. De articulculorum pronominalium appellatione.

141. Aaovκ. β 38, D2 idem velent articυli quod pronomina, debδent etiam. appellari pronomina, sicat eliae quoque voces nomen suυm accipiunt non ex. forma, sed ex signifcstione, ex. gx. κάλλιϲτα appellatur advexbium, εἱμαρμένη nomen.

142. rxsxε. xv Ans. exse. de παραλαμβάνεται vide Adn. crit. - μεριϲμόϲ. bic est clessis vocπ, pars orationis, ut 286, 20. de adν. 14,24 mox infra in. 8 et 1ὲB εocum αstεbutio in denses. vide Lebrsium Herod. 41θseqq. 8—15 Prsc. XVII y 69 148, 16- 24 HL.: nec myrum eandem eoeem mstatioae stgndcαtionιs ad αham spectem tranmre, cum soeαt φisersα sigmcαtiο easdem εοεs etam ad alas pares frαnserre, u5 nomina vn edngrὸια, ε4 suὸ9se vοlα4 . . et cenfrα αdserὸiα ie nomnα, uf sponte sκa . . . et pαrcimα lm nomtnα, ue4 amans ὁ ἔραϲτήϲ . . . (actum τὸ ἔργον: cαremt enim tempore in sιgafcα- tomtbus. igtur uon εoees πmαgιs eαlemt ln pertigone deoπum qu3m eεεm sgniicaees. 12 τόνῳ, κύrλῳ. cr 343, 3. de adv. 165, 30. 18 ἔρωμένη. cfr 75,13. I4 οὐ γὰρ μᾶλον κτλ. cr supra 47, 28 -48, 9 et de pron. 67,6 οὐ φωναῖϲ μεμέριϲται τὰ τοῦ λόγου μέρη, ϲημαινομένοιϲ δέ. - 18ᾶ ιὡδϲ . eft de pron. 114, 23 et comm. ESehneideri.

143. Ans. cuιx., mscs. sca.ιm AL.CBb. 1 οριϲμενα A , corr A παραλαμβάνετάι] μεταλαμβάνεται ci. hΙig atque assensi sunt Βchoemann et Mayaer. ms arti- cuρorum coneerfttur in personas defntαs, t. e. ln pεonomtna, o84 4πm αocem mααme adenιtaa, t.e. im nomes τίϲ. HϲSehneider defendit παραλαμβάνεται, quia hoc verbum cum εἰϲ praepositione coniunctum sigmifcsre possit pαrticuedam orαtemts attribεee err Schneideri comm. ad libr. de pron. 63,16. StadtmueHler scribi vοloit. παραλαμβάνεται ἀντὶ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ β B τοῦ εἶ -κινeται om A. , add A in ng 4 ε] εἰ in ras A, A videtur οϲ scripsisse posterius ἆν ἔλθῃ] Κλθοι sine 3ν Bb |γοῦν] γε ουν A. , γ’ οὖν A ϲυναχθείη B ἐν] fol 84r L. 5 τὸν om B 7 μένε Elebode, μένει L. CB b, A ut solet accentu caret | με] μὴ B 8 δον) δὲ B post καί add αἰ A L | ἀντωνυμία ῥηθείη B β 8 ante λόγου add τοῦ B μετατεθέντα L. Cb (sed in L. ἔντα ab L), μετατιθέντα A, μεταταχθέντα B β 10 dλλωϲ B 11 ὡϲ ἔχει] tol 21v A. ἅπαντα om l. CB 11-12 πυκνὰ et τόνψ om LCB 12 eτε] ὅτι B 14 διδαϲκει A. , ν add A5 ~ μᾶλλον] fol 84v l. 16 ἐπικρατοῦϲιν αἰ φωνα LCB

144. 115s

145. Ex οὔτος; pronominis flexiono cognoscitur origo vocis et cui orstionis parti asctibi debeat.

146. 110 b

147. Axοvκ. B4. Eliam οὐτοϲ oriundum non est ex vero, sed ex pronominali erfculo ideoqne in pronominom classem ascriptum est. αεs apparet ex fexione hαius vocis.

148. Aaavκ. β ξξ. Etenim in τοϲοῦτοϲ, τοιοῦτοϲ, τηλικοῦτοϲ, οὖτοϲ non sicut in ceteris casnahibus, quae genera distinguant, femininum neutrumqοe ex ma- scdlino fgurantur, sed omnia gnera ex formis primitivae vocis. hanc ob causam non οὕτη dicitur nec οὐτο, sed αὕτη et τοῦτο fgursntur abo ἡ et τό.

149. Aaαvκ. β 6. nec aliter casus singuli harum vocum (τοϲοῦτοϲ, τοιοῦτοϲ, τηλικοῦτοϲ, οτοϲ) naseuntur, qui in niis vocibus oriuntur ex nominativo: non

150. rssrε. zv Ans. exso. B ad εματική cfr 162, 4 et Β. 1655, 13. qni θεματικὸν esse censuennt οὕτοϲ pronomen, negavemnt id derivatum esse. 7 12 ef
e3, 2 emb τοϲαῦτα: κατὰ γένη καὶ ἀριθμοὺϲ xἰ παραγωγαί (τοϲοθτοϲ vocis εἰ similium) γίνονται οἶον τηλίκοϲ τηλικοῦτοϲ, τηλίκα τηλικαθτα.

151. Ans. emr., nmscs. scs. m Al. Bb. 1 ὁμολόγωϲ Ab, εὐλόγωϲ lB γοῦν A. et cum accentu b, oῦν l.ΟB β 2 ὁ καὶ add Stadmueller. ruditum ὅϲ in ὁ ut mutetur, suadent 110.6. 20 111,1 de pron. 7, 28-8, 2 sed dissuadent 111, 16. de pron. 56,13-24 tcllitor difθeultas, ei araque lma, praepositiva εἰ post- positiva, ponitur. postpoεifivam quoque in derivando οὖτοϲ pronomine protuHit Ap, quia ὅϲ propina abest abd οὖτοϲ quam ὁ, neque longius quam τοοϲ ab τοιοῦτοϲ ἀλλ’ I. 05Bh ἀντωνυμιακὴν B 3 ωηθηϲαν A. , ι add A 4 ente ϲαφὲϲ add κεὶ LB ϲυμπαρεπομένων A. (erravit Βekker) et L, παρε- πομένων ΟBb β 7 τὸ om B |ab τύπον inc. fol 85r l. ψ 8 ἕε] ἐϲrν C ξ κε ἐ τοῦ τοϲοῦτοϲ] A habet καπι sed απι in res ab A , tum seqnitur rasura qinqne litterarum, deinde του cuine utima littera scripta est in res ab A . postea rasura vacua durum irre littererum, demique τοϲ ουτοϲ, qu8e A~ con- iunxit. pro καὶ ἔπί etiam ceteri eodd.et b κάπ praebδent β 10 τῇ οὕτοϲ· ὡϲ οὖτοϲ οὐκ ἔχει] τῇ ὅϲ οὕτοϲ καὶ οὐκέτι B b, τῇ οὕτοϲ ὡϲ οὖτοϲ καὶ οὐκέτι L et A, sed hic καὶ additum ab A, eademηue manus οὐκέτι vocis τ litteram in ss scripsitq prims optimi codicis manu duce scripsit quae supra leguntur Ϲhlig assentiente Schoemannc Stadmueler mslnit παρηκολούθει καὶ ἐπὶ τοῦ οὖτοϲ, ὡϲ οὐκ ἔϲτι τὸ θηωκὸν (οὕτη] οὔτι A , corr A β 11 παρὰ τὸ om l. CB καὶ πε] καί επ A. , κᾶπε Ab, καπ L.B τὸ οὐδέτερον] οὐδετέρου l. CB τὸ τό] supra uterum τ5 C hebet τῶ 12 Mρξατο l. Bb 14 τν om CB

152. 116s

153. (De ὅδε voce aliisque in δε desinentibus)

154. τηλικαύτων ex τηλικαῦται nec αθτων ex αὗται, sed τηλικούτων et τούτων ex τηλίκων et τῶν.

155. μααvκ. (ὲβ ξ7. Praeter derivata de quibons modo disputavimus, ex τοοϲ τόϲοϲ ὁ oriuntur alia in δὲ desinentia, quae τι sua non difermnt ab iis |nec eone]. itaqne de ὅδε vocis deriτafione idem valet, qnod de οὕτοϲ pronominis origine demonsratum est.)

156. τxsrκ. xv Ans. exso. 6 πίπτω de lenione ut 318, 21 et de pron. 72, 23 - 10 ϲυνηθεϲτέρα ποιηταϲ. cfr Adn. crit.

157. Ans. mr., mscs. sem. m Al.CBb. 1 θηυκῶν] ΕΕεματικῶν l. CB ἀπὸ] ἐε 2 τοιαὶ τοίων A. , priorem accentum corr A Β παρὰ δὲ] fol3v l. τηλίκων τὸ τηλικούτων Βb, τηλίκον τὸ τηλικοῦτον A LC 4 ταὸτὸ CB πα- ρηκολοόει Ab, ἐπηκολούθει LϹ, ἐπακολουθe B αἰ om B καί επει A. , κἀπεί A ceteri 1 Βλ προκειμένηϲ Ab, παρακειμένηϲ ceteri καὶ om Ab 6 πρόκειται ALH, πρόϲκειται Cb |τούτου A. , corr A 7 τῶν τοῦ t] τοῦ τῶν C ) 8 οὐ om A L. , add L, οοδὲν CBb δὲ in L post ἐπὶ erasum, sed legitur post γενικῆϲ ( xἰ γὰρ καὶ τῶν Ab CB ἔτι γὰρ καί, cum subsequentibδus videicet coniungendum qitem L ἔτι καὶ Γ post αἰ γὰρ καὶ τῶν intercidisse idetur numerorum anomalae fgurationis expositio, ad quam remitit Ap seq. pag lin.10 verbis καὶ τὸν αὐτὸν ἀριθμόν. quae expositio niti poterat formis τοϲαῦτα τοιαῦτα ταῦτα: vide eliam EMagni locum, quem in Testim. ad antecedentis pag. lin. 7 - 12 exscripsimus -p1Bξ,8 Ὕα -παραχθέν, quae signis παρενθέϲεωϲ inclusimus, fortasse potina ἀθετήϲεωϲ caneelis circumoscrihenda sunt, quippe quibus verδia non tantum incommode divellatur conexus antecedentium et sequentium (Ιὐ χρὴ ἄρα κτλ.). iam Autmann iure ofendεbat in οὖϲα ϲυνηθεϲτέρα ποιηταῖϲ nam ἄρ. nec dicere poterat τὴν παραγωγὴν τὴν διὰ τοῦ δὲ ϲυνηθεϲτέραν εἶναι ποιηταϲ 5 τππν διὰ τοῦ ουτοϲ, nec usitatiorem sam esse poetis quam ceteris scriptoribus. τοοϲ τηλίκοϲ recte ποιητικὰ esse iudicat ifra 111, 1ξ et opponit usitatis τοιοῦτοϲ τηλικοῦτοϲ. at qui possunt verba οὖϲα ϲυνηθεϲτέρα ποιηταῖϲ ita corrigi, ut iHud iudicium hic quoque evadat7 accedit quod mox τοιόνδε dicitur μεταλαμβάνεϲθαι εἰϲ τὸ τοιοθτον et ὅδε εἰϲ τὸ οὖτοϲ: hoc enim veαbδum usurpatur de vocabuis poeticis in usitata conversis. itaque haec et ϲυνηθεϲτέρα ποιητἀἀϲ inter ss concinunt. denique quae in efitu psrentheeis leguntur, ab Apohlonio scribδi nequeunt. cui si totus locus tribuendus est, sic ultima verba corrigemus: ϲοὐκ) ἐκ ϲυντξεωϲ τῆϲ ἰδίαϲ τοῦ ὁ παραχθέν, i. ε. non ex vero articulo, sed ex pronominsli derivatum β 10 τόϲοϲ om A 1 τοϲόϲδε] fol 222 A. ἧϲ] η in ras A2

158. 111 b

159. 117 s

160. Aaαvκ. ὲ ξ8. Meque igitur assentiendum est Babroni, qui οὕτοϲ pro- nommm ex articuo ita derivatum esse dicit, ut ex ὀψέ adverbio nomen adiectivum ὀqνόϲ. nam ceterae derivafiones, ubi nibil nisi primitiva vox in psragogis inest, in dim orsfionis partem paragoge xsnsire peti possunt. verum in fοεmis οὅτοϲ pronominis non solum ὅϲ, sed etiam feiones hodius vocis inemnt. ergo ὅϲ εἰ οὕτοϲ nequeunt nem eiusdem partis orafionis esse.

161. Asevκ. β ξ8. ud quoque addendum est [quod ipεuem queque dememsrat, qnam aeques ent ornae vocum οὗτοϲ et ὁ, in nominativis msscuini et femi- ni generis οὖτοϲ vocis deesse τ litteram, a qua incipere deboεbδsnt sicut neutum gnus et obliqui casus. nec spiritu aspero prior vocis syllaba pronunαaretur, μsi τ littera omissa esset.

162. rssruκ. ar Ans. sxxe. ὅψινόϲ. er 188, 28. 189, 4. Lobeck ad Pbryn. 52. - 17 ἐπεδείξαμεν: 49, 21. - 19 δέδεικται: 50, 15.

163. Ans. emr., mscs. scs. im AL.CΒb. 1 smte τὴν add τε B 2 τοοϲονδε B. τοϲοῦτον] fol θ6r l. τὸ ὅδε] τὸ δὲ A , corr A i 3 παρολαμβανόμενον L 4 dβρωνι B παρῆκται Abd, παρήχθη LCB 6 οψινοϲ A , ὄψιμοϲ A3l.Bb ~ post ἄλλο in A res unius lifterae 8-8 ἔγχωρῆϲαι-λόγου om C 8 ὅποu] ὅτου ἔr , corr A β 8 ἀύτουν A , corr Aq fort. αἰτοῦϲα scribmndum 1 secundum. semi om Ϲ β 11 ἐγέντo AB5 11 - 12 εὸ φάναι] fϲl seν l. 14 ὅϲ ῥά γὰρ L β 1ὰὰ post fνδανε in A. raeura, quae videtur alterum κη deleisse κηρύκων] θυμῷ B 16 δὲ τὸ] τὸ δὲ L. κdκeνο Ab, ὀκeπνo L, ἑκeνο CB 17 ἔλειψεν ὲν τῇ εὐθείᾳ τὸ B B 18 ὄρθρου L οὐκ Βb, om ceteri 20 aλάγιοι A Lb, πλγιαι B τοῦ v Ab, τούτων LCB

164. 112 b

165. Pronominibus in 1 et II persona utimur, quia nominibus uti non licet.

166. c. IX.

167. Aaevκ. β 46. Pronomina pro nominibous ueurpantux non propter fgmoran - tiamnominum. sed qnia in prima εἰ seennda persona nominibδus uti nonpoesumus.

168. Aaαvκ. β 41. Megari nequit, ibi quoqne, ubi nomina inorantur, nonnum- quam pronomina uem pari, sed hoc per accidens ft neque idcirco, quia fHla igno- ramus. nam etiam ubi nomina non ignoramus [n prma et secanda persoαl, pronominibus uti debemus. haec enim [pruncφρahis] vis pronominum est, ut pro nomine proprio sint, i.e. ut peculiarem personne oculis subiectae qulli- tatem ddemonetent.

169. rssmκ.sr μns.xxao. 2 ὅλοϲ οὖλοϲ, ὅροϲ οὖροϲ. cr schol. Bl. ad H. Α 554 (Βerotisn. H 29, 37 Lx): τὸ εὔκηλον ψιλοῦται κατὰ δύο λόγουϲ, κὶ ὅτι τὸ ῦ ἐπεντιΕέμενον ψιλοῖ τὰ δαϲυνόμενα φωνήεντα, ὅροϲ οροϲ, ὅλοϲ οὖλοϲ, κzὶ ὅτι κτλ. 2 - B οθνεκα διὰ τὸ τούνεκα. iHlud οὕνεκα hic dicit Ap., quod non ex οὖ εἰ ἕνεκα composimm censet, sed pro simplici vοee habet. c de coni. 237, 23: ῥητέον οὖν, ὡϲ ὅτε τὸ οὕνεκα ἱϲην δύναμιν ἔχει τῷ ὅτι, . . . ἁπλοῦν καταϲτήϲεται. BB - 10 Pec. XVII 69 148,25 -149.4 EL.: Loco aomnsm premomta pemuntur, no3, aπ4 qsueam exemezt4, propΕer nomxsm tgmorantca. quae emim tgoranfta nominum est, cum d4cαt Aeneas ad Hidonem: eg0 4e, q8αe purime Iαndo enumerare vαlesῖ sed manfeam, qa40d quta nem possunt ommtmα im prma e4 secunda esse persomα, u4 ostendimus. - ἂ Τgν τ. ὁ. ϲ. ἀνθυ-- πῆλθον: suὅteruat nommum comsructεomem pro nomsmtbεs. - 1θ-p IΒ. ἂ Prisc. 2VII β 70 149, 4-12: at det alguts sq ld igιtεrξ som etiam ιgnοras nom - nιbεs dicimus ego et tψP2 ad quem respodendum est, quod ex accidere hoc ~πt [id est demomsratteme proprαe quat fetis), cum nimiter eliam cogmuta nemen3 promominalem saepe exugum3 ’em. nom minus tament s4c qaοque boec eorum uccpotumfsr. et eim proprum nomem isfeRlegfur per prenomen: nom dm eece nomm, sed quod ex ea oefeaditur, ld est proprα quαdtas sspyωmtt, tπ qua sen4 proprtn nomεa. - I6 δεδείξεται: 113, 15 seqq.

170. μns. cnr, neca. scs. ακ Al. Bh. 2 δὲ om lCΒ β 3 τούνεκα] fol87r L οὔτοι] οτοϲ B Β post ἐγ6 add γράφω Β et γράφειϲ post ἔμοί |δὲ ἔμοί Al. 1 10 δεδείξεται] Prisc. videtur δέδεικται legisse (sicut ait 149, 25: sκψerτκε quoque dxmss), quod perfectum referendum esset ad 13, 17 seqq.; sed fnmrum. quoque habet, quo referi possit ι113, 15), et concinit cum eo 108, 12 φηϲι A, φήϲει Prisc. L.CBb β 11 ἑγὸ κα co Prisc.2 πρὸϲ 5ν Pεee ?

171. 118s

172. 113 b

173. Asαvκ. (ὲ 42. Βemc οbδ rem inutilia sunt pronomina, si absumi per- sonae demonstrantis et demonstrati, velat prorsas indefnita [per se] sunt scripta pronemins. itaqne aptissime epistulis praeponuntux nomina scribδentis et eius, sd quem acrbitor. nam si in epistula pronomina scribuntur, ut memorentur quae aut scribδmmti acciderint aut ei ad quem ille verba facit, opus est prae- mitti nomina uziusque, ut pronomina ad haec nomina qussi demonstrndo remittent. demptis enim nominibδus pronomina carent defnitionε.)

174. rzsrx. er μAns. exso. B ἀνθυπέϲτη scil ἡ ἀντωνυμία. - 4 τὸ τῆϲ φωνῆϲ ὄνομα, eece apelato grammatica. er 22. 20. 23, 1. B-p 1Βθ,, 7 er inτs. 232, 5-284, 28 et Prisc. XVII 70- 1 149,11-28 B.: quamobrem ad md ulle perfsnen4 prononma, st cαrεn4 personis ostedemρis et etus qutosfendtur. ιωque quem seribmntur per se premomna, nnsem ifnfα sunt, sclicet cum sua maferα excidunt 1d ezr demonsfrαfioe quuαhtacs propriae. ude rαtionabter, qs sibi inccem sribunt, soeat momtna prαepoere proprus, qκιὸms sne perfcto orαfom4s nom eoms4emce, cum pemenπfur promaomtno fun prmαe quam secundae αersmae proper accdenes αetεs fam seribεnti quam ii ed quem scὸt. prae- nestin igtur nominibss propris, ut Ϲieero rulo, ei ad ea demonsrotones μacin4 preomtna. nim pomam: ego tibi et dudκπι scrιps4, osfendut ps prmonmm ego nomnts prαepoefsm mominotouπ, por ti5i aufem dαNeum secuat- dae persemαe, qu4 loco dαtiei nomine praepomti aceytur nec duὅum est, qu4od sκἅats nominibs αέepomtis etiam pronomina inHnita funi. 8 ὅτι καὶ τῆϲ ίδίαϲ θληϲ ἀπεώϲθηϲαν. Schoemann t. 61 not 23: quia uἔa certa substantaz sut, quam preπominibεs desgmαrt apαreat.

175. μnx cur., nscs scs. 1m A l.CBb. 1 γνώϲει] fol 22v A ὄντα Ab, ῥητὰ l.B 3 ooωϲ Prise. Ab, οὕτοϲ A. L, ἡ oτοϲ CΒ 4 διo fol s7v L. χρειῶδεϲ Pzac 7 sicut legimus πρὸϲ (aut εἰϲ) οὐδὲν χρειῶδεϲ 15, Β. 166, 28. de pron 83. 23. st alia ratio est et huius loci et eius qui legitur 114.12 ϲτερομεναι λ, ϲτερούμεναι A 3l. Bb 7 εἴγε ἐνθὲν Prisc.2 ante αἰ add κα CB ι γραφόμεναι B B Β ἀοριϲτότατοι B | ἀπεώϲθηϲαν Cb, απεωθηϲαν A. , corr A ἀπώϲθηϲαν l.B 8 ἐπιϲταλτικὰϲ Hekker in adn. restituit Priscieno duce et conlato 241, 6, cui loco poterat addere 40,28. 42.19. 232.5 et 12. 234, 240, 7. ac iam Sophianum ἐπιϲταλτικὰϲ scribi voluisse docet ldina Ambrosiana. ἐντλικὰϲ codd. omnes et edd., quod AHnttmann frustra conatur defendere. Hebode ci. ἔπιϲτολικὰϲ. GAGerhard ,Untersuchumgen zur Gesch des griech Βεefz I 5 adn 3 dobitat, an sufθciat ἐντελικὰϲ mutare in ἐντολικὸϲ Sadi - mueller mlloit ἀγγεμικὰϲ 8-16 προτεθειμένωνPrisc.Β, προϲτεθειμένων ceteri 10 ἐγγραφομένων γὰρ κτλ. Priacisnus negecta γὰρ voce cum antecedentibδna in unum enuntiatum copulavit

176. c. X.

177. 119s

178. Aaαvκ. ὲ 4ξ. Meqneunt autem nond na in prima et secunda persona eam ob cansam usorpari, quia nec nobis ipsi nomine damus nec inientes slloquimux nomina eis imponentes. quocirca nomine in omni caen debent in terfias per- sonas cedere praeter vocativum, qui tertiarum personarum appsllstiones in secundam convertit, quoniam is, qui eo utitur, personam eios, qui appellatur, quasi apprehendit.

179. τssταm. xv Ans. sxsa. 1 ἔπιυμβεβηκυίαϲ. ἔπί praepositionis vis hic eva- nuisse videtur. alibi (19.18. 20, 4. 104,7 et 11) signifcat hoc vuιbum bis com- positum: praeterea αcmdere. - 2 ἀπόταϲιϲ τοῦ λόγου. cr iura Ha. 11 et 188.23. 250,24. 254,55. 279,18. - 7 περιγραφέντων cr Adn. exeg. ad 6, 5 huius ed. 8-p 167, 4 Prsc.X ρ 71. 72 p149.24-150,s Β.: Eet aunem consa, όrop4er quam nomina nom possum4 αccpt t prma et secunda persema, quan superus qu4oque d4xumus, eei quod subetoatiαe et ouαRtates gemerdes et eommsnes ef specαles et iadimduae, ix quὸus sunt nomino, nom αρεmt cerfem disretomιem persoaaruem . . . ; ue propfer λoc autem sel etiam pρropfer Θsd, cuod nom ιpsl so5is imponimus nomuno , qu4od suum e8 prnπαe persoαe, sc ad eos qul παscun- tar εnfendemfes semoem, quood es4 secuendαe personae, εoruem postomem (sd es aomotomem) μacmus. necesse ez erg0 4f fertαm pDesomοm coμedere nomer per ommes casds αἔsque vocu4ino, qul mus cgrαader posftεomem a fertta persona dd secuedαm, properea qu4od per eum t ddemonsfra4to praesens eius, iu queam μacta sit posutεe nomine. 10-13 eft supra 13.23 26 et schol. Dionys. Vεtic (Stepheni) 259,5 -14 Hilg.(905.16 B): ὅτι οὐ πρώτου προϲώπου ἐϲτί τὸ ὄνομα, δῆλον ὁ γὰρ τεχθείϲ παϲ οὐκ ἆν λέξαι περὶ αὁτοῦ, ὅτι Ἀρίϲταρχοϲ λεχθείην . . . καὶ ὅτι οὐδὲ δευτέρου προϲώπου ἐϲτὶ τὸ ὄνομα, προφανέϲ· οὐδὲ γὰρ πρὸϲ τὸν τεχθέντα παῖδα ἀποτεινόμενοι τὸν λόγον ποιούμεθα, ὅτ Ἀρίϲταρχοϲ

180. Ans. ωr, scs. sa 1s Al. Bb. 2 προϲωπου B. B Β ϲυμβαίνει] ϲημαίνοι. A1 ut videtur, ϲυμβαίνοι A ἐγγράφεϲθαι coni. HSSehneider comment. 47* codl. 112,25.113.2 τὴν τῶν] fol s8r L. διαΕεϲιν B | κατὰ] κϲ LB 4 τὰϲ] αϲ in ras A ποιηϲοται A. , corz Ex ϲοι] ϲυ A. , corz A B 6 ϲοί] ϲυ A. , cor A 8 post δεότερον add πρόϲωπον CBb τό] τῷ C 1 11 πρὸϲ τοὺϲ γενομένουϲ A Lbo, πρὸϲ τοὺϲ γινομένουϲ Erisc 7, πρὸϲ οῦϲ λέγομεν CB, quod. AΒuttmann praetulit ut eineg sigeaάΑ9, πρὸϲ τοϲ ἱϲταμένουϲ ELASchmidt. Βeitr. 367. st vide Testim. τῶν ὀνομάτων L. 18 ἀνάγκη] fol 88ε L

181. 114 b

182. Aaovκ. β 44, Tam patet personas nobis distinguendas esse, si quem ello- quimur. itaque nominibus uti non possumus, quoniam illatertiae personae sunt,

183. λέγει (fort. λέγου vel λέξει nominαbers) . . .τοῦ οὖν τρίτου προϲώπου ἐϲτὶν ὁμολογουμένωϲ τὸ ὄνομα· καὶ γὰρ περὶ) τοῦ τεχθέντοϲ λόγον ποιούμενοι λέγομεν, ὅτι Ἀρίϲταρχοϲ λεγέϲθω. ceterum iure adnotat Scboemenn, allocutionem. infantis, quam ApoHlonius eiusque asseclae feri negant, apud nos solere feri in baptismais formula.

184. τascm. er Ans. exso. 3 πρώτη. vide Adn. crit. - ξ τοῦ ἀναδεξαμένου προϲώπου τὸ ὄνομα. ad verborum conlocutionem cfr e. g.2,9. 99, 21. 162,10. de pron.18.18. 4 -p168,4 Pree. XVD ρ 73 p150.8-17 Β.. sd qκαqκe manifeetm, quod α nobis eerὅa μacentes, 5d est proferrenfes, ad alias αeἔemus eu persmαs infenfere. et αpepαr6, sod nom Hicet nomieibus ut4, quod fertαrκm ssmt sm ppersonrunm, sed rato exrgit α prinmα ad secundam eri verὸα quαmoὸremm aμgerunt precomina, hoc quod nom pofera4 nome complemtta, cum emus eg0 trὸi scripsi. Proedicfα αsέeπ est cousα, quαpronfer pronomen nuπ pro ommmt- δus accyatur nominibμs, id est quod demonstrotionem vel reotionem habet αέ- euius celae suὸstantαe, quae fn ometbus proprrs est nominibus, una edenquee soce sgmdfcanda - BB ἀναμερίζω apud Ap. ab distribuendi εἰ dividendi nofionε, quam 262.3. 204.13 (utrobique cum εἰϲ praepositione) et 337, 9 (cum dativo) et 205.22. 206.10 habet, ad distinguendi vim transit, velut hoc loco et 127.26 et 226.8, atque diefinotionem fexione effectam εignifcat 213,19. 225,18. 229,22. - 6 τοϲ ὀνόμαϲι ϲυγχρῆϲθαι etiam nominibus sti. cvr 140,4. 221,26. 7 ἐκ πρ. προϲώπου vide Adn. crit.

185. Ans. emr., neca. scs. im A L.CBb. 1 post χωρὶϲ add τῆϲ CB κλιτικηϲ A, corr A 2 πρώτη] AHuttmann μία conicit, quod idem atque μόνη sigmi- fcsre vυlt (co4ruptelam ex mels intellecto α exortam esse), aut πρώτη vocem censet ad eum nominativorum nominum usam referendam esse, de quo ifὰa 115,13 agitur ac revera videtur πρώτη nomine indicere velle Apollonius, voca- tivum qnasi iam aperuisse, qus postea nominsfivi quoque nominum ransgressi sint terfSae personae ines. Stadtmneller pro πρώτη scite inverso π et τ litte- rzxum ordine ci. τροπῇ, coneersone ex ferζa ln primam αdζerαmque gersomαm Iacta. sed desideramus alterum exemplum telis usne holus nominis apud Ap. l τν ἐκ τῶν τρίτων πρὸϲ. θέϲιν] PSchneider Prisciano duce legendum putat ἐκ τῶν τρίτων πρ. τὴν θέϲιν, at quae Εradita sunt eiusdem esse generis videntur stque οἱ ἀπὸ θαλάϲϲηϲ Ἀκαρνανεϲ apud Thucyd. I 80.1 innumeraque similia l 2-3 εἰϲ τὸ δεύτερον] fol 28r A 3 γινομένην Prisc. A L b, γενομένην CB 4 κὸκενo Prisc. A Lb, ἑκενo CB αὐτῶν Prisc. Ab, αὐτηϲ l.B 5 ποιου- μεναμ A, sed iam prima manns supra scr. οἱ post τιναϲ virgddla posita est, nequis in enomdem ε1rorem incidat, quo Prisc. obstrictas subsequentia perverse intorpretatus est 6 (ννHSchneider comm. p48 oli conl. Prisciano p152,14 st hoc loco non legebοat ie imperfectum 6 - 7 καθότι-ταῦτα om L, add L in ng 1 7 ἀπῄτει A Lb, ἀπαιτε CB Prisc. et pro ἀπῄτει et pro ἤν praesens posumit post προϲώπου fortasse intercidit προϲφωνούμενον

186. Pronomina in tertia quoque persona utilia sunt, quia demonstrant.

187. 120s

188. oratio autem postulat secuondam. hanc ob causam pronomina luxa nomina in orationem introierunt et supμleverumt id, qnod nomina praestare nequeumt.

189. Aaovκ. β 4ξ. heqne vero ideirco pronomina tertiae personae, quia in tertia ueurpare nomina licet, inutilia sunt, sed omnia pronomina babδent sibi pectiarem vim demonstrativam usque ad verfSam personam. fψlluntur igitur qui putant pronomina excogitata esse, quonism nomina nequeunt in omnibδus tribus personis poni sed factum est, quia demonstratione carent nomine. neqne

190. rssrκ. er ns. exso. B-p 1Β8, 7 Pree XVDI q 74. 75 p150.17 -151,4 Β. ἄemo fame pidet, quod eῷtl usus hbeαnt fertiαe proαomtua persae, cunπl omsiα fomιmα in eam psssmt persoαz αccpl, et ficαt: ss possea4 in prim3 et| secuμffα ineen4ri nomzno pesoα, ~orTosms nec excogfαreniur promomna παm ρossunus ad hoc dφιcere, quo3 pronomra semel nominem loco nαtα ex αccdeafe αὸεerunt ettam dem onsrunotem ; su5 ocuts enim omes eOum personπαe perum- que eεrmuntur. 4fαque prmεcpuum αὸεerues4 αecdess demonstrotioeem, quae p9o- Sectα per αonisnqφionen prmαe e4 secuπdαe personae gereemt4 ettam add 3er3iαn. on iefur quo no hhαbet ferties personas acmen, ideo excogαfα sum4 promomtnα, ed euoniαmπ expers e5 desmosruomss, quae est in pronomintὸus εfaoue inet urumque sn fΙῷo Prgaao hie aesar et omnis Iuli progenies, satis μeeesserum. quutα enrm eertεts9 Aκqustus, demonsrαtome use esf per pronomem, quae nomrne eri nen potεrαt hic u4 αεtem qualtefem quoόuee proprrαm osfendfere5 nersenαe, quan demonetrαret, αdfdit Caesar. - 2 τὸ μόριον, i. e. pronomen. - ϲυνώδευϲεν. demonsfrαfio comsfαfα es poroome usque ad fertiαm peremam. κατὰ ϲυζυγίαν τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου hoc factum esse dieitur propter conexum et consensum tertias personae cum prima et seconda.

191. Ans. οurr, mss. sca. is AL.CBb. 1 παρειϲέδυον] A add ν post υ, sed cfr de pron. 4, 23 τὰ παρειϲδύοντα 1- 2 ανταναπληρωϲαι A. , corr A, ἀνα- πληροῦϲαι l. CB 2 ante ἡ add καὶ l. β 5- 6 Οὸκ ᾶν-παραλαμβάνεϲθαι om L L καὶ γὰρ εἰ ἐν, quae L in ultima linea folii 88v scripserat, erasit et loco illorom posuit οὐκ ἂν, tum οὖν τιϲ usque ad παραλαμβάνεϲθαι scripsit in ng inferiore, καὶ γὰρ εἰ ἐν autem in ng foHi 89vn β 7 ἐνεχώρει] ἐγχωρεῖ . ~ θ προϲηυρῆϲθαι Ab, προϲκυρϲθαι L , οῦ post alterum ρ add L, προϲκυροῦϲθαι B post φάναι add ὡϲ LB ψ 16 γινόμεναι LB παρεπόμενον L, corr L 11 ἔὲ in ras L πρόϲωπα A. in ng habet ab A | οὕτωϲ L, ϲ in A erasum, in CBb omissum 1 12 post κατὰ add τὴν LB

192. 115 b

193. c. XI.

194. Quae verba poscant aut admittant in I et II persona nominativos nominum.

195. igtur mirmm, quod sobinds etiam nomen et pronomen fn uno ennoniato con- iuncta inveniuntur ad eandem personam designandam, velut Iliadis Γ 229 Aiax pronomine οὕτοϲ ostenditur et nomine quaHitss propria indicatur.

196. AAsαvε. β 46. Ex eis quae exposumus patet, nominativos nominum cum prima et secenda verbi persona iungi non licεαe, sed cum tertia tentum.

197. Aaαvκ. β 47. Excipiendatamen verba, quae signifcsnt aliquid sliquemve esse vel nominari nominandi enim verba e contrsriofagitant nomina, repudiant pronomina, quia propia appellatio concedi [demandari] nequit vocibus, quae vim habδent generllem. (εἶναι quidem verbum non utiqne fugitat nomine, sed praetex ss admittit eiam pronomina, quia hoc tantum indicat, alioid esse,

198. αssmκ.sr Ans.sxxe. 2 ἀνέφικτοϲ cfr 44, 5. 66,10. 76,8. 91,2. - ἠρώ- τηϲεν. non addendum, sed subandiendum Πρίαμοϲ. - 8- 12 Prae. XVI g 75. 76 151,5-9 Β.. ERs itaque uta se abenαbus certmm es, quod, si dfmcam Priscianus scribo et hs simtἔa, sne dabro incongrue dico, aecprontera iud quid httmm propfer persomαrum πncomseqsεntαmm: fevfiαe eim pe8emαe e8 nosen, εerἔum εεro primae est igtur comsequems, quod im duαὸεs fertis prd eωtr, ut Pryscia - πκs scribit. - 1ξ-p 1θ0, 1 Priec. XVII ῳ 76 151, 9-13: aon tamen omnino κheque Hoc oἔservomus; quae enim smἔsten ium sigmfcan4 eerὸα eei nomsnαtioem, ascscenπ4 αp4ssme omia εἰ ta pmα et sn sεcuado persmα, 4d quod est ln ades uncemseosms, u4 saκm piusAeneαs,ϹCicero nominor et hs eimdrα. 4 ὕnαρξιν ἢ ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν. aHila locis Ap. παρξιν ϲημαίνοντα vel ὑπάρξεωϲ ῥήματα ita dicit, ut nominandi verba comylectatur (videAdn. exeg.ad 112.5 huius ed ) ssd hoc loco εἰ pag. subsequentis lin. 4 et de pron. 52,16 distinguuntur nomi- nativa verbοs et ὑπαρκτικά.

199. Ans. ox r., mscm. scs. is Al..CBb. 1 οὖν om B 2 ἀνέφικτα τὰ ὀνόματα B ( τριϲὶ ALCB. τρίτοιϲ Prisc. b Β ante καθὸ add καὶ AL ϲύνεϲτι γοῦν] aptius videtux ϲύνεϲτιν οὕν B οὖτοϲ] fol 89ε l. 7 ίδίαϲ ποιότητοϲ] ἰδιότητοϲ B β 8 oὐν δὲ L. (16 τρίτου] ι et ου in ras L 11 τὸ ante ἄομα om A L, etiam dierum τὸ om L 1ξ τοιοῦτο A b, τοιοῦτον l. CB 14 5 ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν om A L, add L, hebent CB, legebat Priscianus || 14—15 προϲίεντάι] fol 23v A, προϲίεται L

200. 121s

201. 116 b

202. neque, sicut nominandi verba, ubique ad appellationem propriae qualitatis per- tinet.) - appeαεt igitur eis verbδis, quae non possunt non profteri nominum proptsm posftfonem ἰquae nomen proprium αdisnctmm Habere deἔemt, ex tertia in primam [sel secundam] personam nomina transferri, e. g. ὀνομάζομαι verbo Τρύφων nomen.

203. τssrm sτ.Ans. exso. 1 6 Pree XII y 78 152,14- 20Β.:aon erat emim poseibfe proρramπ postioem, quae sgtcαtur nomye proprio, αftrbmere soci communi, d est ad omnes generdrer pErtmεntr, cuod est pronomen, si dieeremss eg0 sum, eg0 πominor, εorὸα ad pronomen εeerentes. nam igmfcαtiomem nem prog7αe qmalitatis, sed quae communifer ommtὸms αeed54 essentαe demem- srαteαe αceremus, ad quam pertinet ego. eαdfem est vaco in eeters quοquee pgεr- semεis. P- 2 τν ἰδίαν -ϲυντεινούο. propsiae appellationis numus perperam tribueretur pronomini, si diceremus ἔγὡ ὀνομάζομαι: nam ἐγ generalem habet vim. ad ϲυντείνειν ἐπὶ π5ν cfr Adn. exeg. ad 40, 17 hnins ed - 3 - B verba parentheticis sigis inclusa videmur ad responsiones referenda esse, ubi dicit alicnis: ἐγώ εἰμι, postquam interogatum est: τίϲ οὖτοϲ τίϲ ἐϲτνq vel ad huiusmodi enuniatum: ὄν ζητεϲ, ἐγώ εἰμι. - 8 8 Prisc. XVH 79 152,20 2ξ : monietum tgιtur, qnod qua comStεmtur suam poeἅiemem nomasm snpra dicta verba, 2e est nomnotioiem, eεocan4 ea α fertα ad prmum, quando dιcο Priscianus sum vel icero eocor. - 6 ad inftisndi vim 3ccefit διαψεύδεϲθαι etiam 268,6 et de pron. 61,17. - 8-11 Pse XV5 ἐ61 153,26-154.1 Β.: fon fomem εhαm, si dicamus Cicero αccsso, bene dictur, st si dieἀm Ϲicero sunm: non emim accusatems erlumm propεtefefem sc eigmdcaεef susfemtiαe, qM0- modo smbsentεmm eerδμm, ee nomsnaomts, quae per εocαttκm verἔsm indscαfur.

204. Ans. c r., mscs. scs. is A l.CBb 1 ὀνομάζεται A ἐνεχώρει poposcit Egenolθ conl. Hriaciano | 2 προϲχαρίϲαϲθαι Ab, προϲχαρζεϲθαι l. CB | ρζεϲθι primae Mtterae sunt in fol 90~ L. ϲυντεινουϲη A , η in ἱν muuait EE εἰ in ras A A fοιt.η 3 κληῖζομαι] ηι in res A 8 B totum hunc locum mele intelldt Priscianus, quo duce AHuttmsmn genuinam scripturam quam codd. prae- bent cιrupιt 1 4 ἰδίαϲ]ιδιοϲ A. , corr A ὄαν B 1 4-Β ἐϲήμαινε ALb, sed in A. αἱ ab A scriptum est (quid Ai scripserit non liquet) et post νε rasura unius litterae invenitor ἐϲήμανε CB Β κοινῆϲ A L, κοινὴ CΒ, κοινὴν editiones ἐφ’ ἤν] ἔφην L. ϲυντείνειν L Β πρῶτον om L, add L ὸνομάεται L 9 βιάζεϲθαι οὐκ] εϲθαι ου in res A in citu veαsus etl κ praeposuit sequenti versui, A ’ scripserat βιαζομαι ουκ 9 10 αὐγo0 Portus b, οὕτων A, αὐτὸν lCB

205. c. XII.

206. Obliqui casus pronominum cum verbis constructi.

207. Num perfectior sit verborum constructio, si nominativi pronominum adiciuntur

208. Aaαvε. β 48. lam dieemdum est de pronominum cum verbοis constuctione. autataamn Oeiqni casus pronominum semper ad verba peftinent, ex qua consrucfione ϲqmoscitur afectio personae gronomine denotatae sed non ilem verba sempeϲ obliquos casus exigunt.

209. Aaαvκ. β 48. Perique inimia putant verborum constructionem perfecfiorem esse addifds pronominum nominativis, hoc argumento usi, quod non licet pro- nomina omitfere in huiusmodi enuntiatis: ἐγὼ μὲν παρεγενόμην, ϲύ δ’ o6. at

210. rssrκ. er Ans. exso. 1- 8 Prec.XVI β 83 154,21 -155,4 EL : Dendo dfeemdum de comsπructione pronommnmm aBd eerα. οδegsi cus8s premomintm cmm aedo azd verὸα μerungmr, qmomodo et nomam, ut illiάs misereor, εdt. acceo, ιllusm accuso, illo altor. ex qκa · nfeRegdtεr, quas sescfεr eᾶecus personae. sed eoa εecprocαtsr esodd dfcmus. nem εaim omma εrbα oblqϲs deedea4 cesse nomlmum eei βrmemnum, queomemo omnz oΕlqMst cαsMs erρα desderan4, quemum quαedαm ex Ste prTecfα emen4 e4 αἔmolsta, quae- das deectiεa, ut si dicas αmδulαt Mono, eie4, currit, sedet, simdta, qκa5 suat αbsolω4a, nc egent oἅquιs cesibεs sia dcαm αccusαt, eide4, rπsimκa4, mprecfa sunt e egat obdiquorum cesuusm αdunctione ad yεrectoem semsuus. ed de ss oporfuntus smporα4tm, cum de εer5i conEfructone frocfemus, dfcefur. - 7-8 παραϲτϲομεν: 2s1, 11seqq. - 8-p 1θ2, 10 Pzsc. XVD q 83. 84 p155, 5 — 15 H.: udam famem pufaεerunt, βeerectiorem esse eerborum αomerueteneπ, si preomina αssmanπἔ. ego scripsi fib2, ego loquor tibi e gimiα, cuis8 ap-

211. Ans. mir., masos. scs. m AL. Bb. 1 τῆϲ om L, ante ϲυντάξεωϲ collocat B 1-2 πρὸϲ-ἀτωνυμιῶν om ) 2 Α] foνl 90ε L. ( πλάγιοι A b, πλάγιαι LOB ι post ἀντωνυμιῶν Prisc. legisse videtux ὡϲ καὶ τῶν ὀνομάτων B smte ἡ add κ L β 4 μὴν om B ἀναϲτρέφει A, ἀντιϲτρέφει ceteri, c de pron. 36, 7 4—6 Hπαντα-ἐλλειπὴ om 1 4 πλαγίουϲ A b, πλαγίαϲ Al.B β B αὐτοτελῆ αὐτόν LB ἐλλείπῃ A, ἐλμιnη LBb. Ot hic, eliam 95,11. 118,9. 119,5. 130.6. 199,22. 239,12. 285,12 A solius auctoritatem secuti diphthongum dedi- mus voci. veteres de eios seripturs inter se dissensisse discimus ex hhoeroboaci orthoraphia A0 5 289,6: λέγει 5 ~ροϲ, ὅτι πάντα παρὰ τὸ λείπω διὰ τῆϲ εἷ διφθόγγου γράφεται, οἶον λειπόνεωϲ, λειποταξία, λeιποτάξιον, λειποϲτράτειον. 1 δὲ ριγένηϲ διὰ τοῦ 7 λέγει γράφεϲθαι,οον ἔλιπον7) παρ’Εθὐφορίωνι, λιποτρόφια παρὰ Κεοπτολέμῳ, ἐλλιπέεϲ παρ’ Εὐφορίωνι | 6 τε] quod omnes codd. et edd. prae- bεmt, iem Βekerus in adnotatione vocavit in suspicionem 1 7 πλαγίαν] in A. ultorum α paene detritum est, sed dobitari nequit quin non πλαγιον scripserit aλατπαν Ε κxὶ om B ῇ 8 1ort. κατ’ ἰδίαν ἐν τῇ scribendum auctore Prisciano

212. 122s

213. 117 b

214. qnod pleriqne putant, non omnino verum esse demonsαabitnr non ex poθticia exemplis, sed cum ex communi dicendi genere et scriptorum accurata dictione, tum ex vi rationis, quem nferre opftet etiam nbi constructio nullam habet dobitationem.

215. probationem dicuεεt esse εαm, quod, cum dicam eg0 quidem α si, t cero soa, si fellae prmomem, sncomgruα er4 locutio. sed Hoc ac t E4c maxime on- 2εmcto qκtdem. tfαquee ego aοa arδtror, quod dficust, serum esse gmmerαHifer son esim omnrmodo egen4 pεmomsntbts verὸα, sdque α~)emafur nom ex podtc ρolμm eossfructteme, cui icet et decere e αἔundαre, sed ex commsni eoeuαione dfocforum et muxtme a scrptorum construcfione, qu9 sne metra Mαribeέes pεr- Mptcαc4 mαgts ea fantur et ex e4 upsus oratsomts s~ea4 quod eeessorum est aypouere. - cir de pron. 23, 6- 30.

216. rssrκ. er Ans. sxsu. 8 videtur τῶν ἄλλων ϲυντάξεων pendere ex ν (rotionemε debemus dere elom cderarum ’m), προδήλων οὐϲῶν antem habδere concessivam im (ettam st glanae sunt). milis quidem deesse aut τῶν aut dλλων. ide etiam Adn. crit.

217. μnx. omr, μscs. scm. m ALBb. 1 τοότου Priec. Lb, τοῦτο Al. 2B β 2 δεοντ A exremo vαεu, A in ng οντωϲ 1ἔχειν] fol 91z L. φράαν] φαϲιν A. l 2 4 Dnditbius ita scribδendum esse coniecit: τοιαύτην φράϲιν, ἐγὼ μὲν παρεγενόμην, ϲὺ δὲ οὕ. εἰ γὰρ μὴ προϲλάβοι τιϲ καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, ἀκατά- ϲτατα . . .Sylburgius add γὰρ post εἰ idque recte fecisse videtor Βeλkero, εἰ post φράϲιν inseres haec: παρεγενόμην μέν, ϲὺ δ’ o6 1 2- B ϲυμπαρολάβοι AL, προιλάβοι CBb β 3 καὶ om A τὰϲ ἀντωνυμίαϲ] τὴν ἀντωνυμίαν Erisc.f Dronke H 610 scribi vult ἐν τῷ γὰρ παρεγενόμην μέν, ϲὲ δ’ o6 [γὰρ] omnes habδent praeter B, hlig traiecit post ἀκατάϲτατα l. 4 | 4 δὲ L 1 ἀκα- τάϲτατα τὰ-γενήϲεται om A. , add A in ng β ΒB εἰναι ἀληθέϲ L | 6 ἐρέται] ειται in ras A, ἐφίεται B β 7 λείπειν καὶ πλεονάειν A, ἐλλείαπειν κ. πλ. b, πλεονάζειν καὶ ἐλλείπειν l.CΒ cum ordine verbἀrum, quem A. praebet, consentit Prisc. φαϲεωϲ A. , ρ add Α 1ἁπαϲ A extremo versu, ηϲ in ng add A 8—9 longe hic aboerravit a sententia Apollonii Priscianus τῆϲ τοῦ λόγου δυνάμεωϲ L B 8-16 τῶν -οὐϲῶν Prisc. cum sequentibous coninn xl. ThMatthiaa in Eeϲkeiseni Anm. Suppl. 15 606 ci. τῶν ϲυντdξεων ἄλλωϲ μὴ προδήλων οὐϲῶν StadtmueHer vϲloit τῶν ϲυντάξεων ἄlλωϲ προδήλων οὐϲῶν

218. Quambrem plerumque nominativi pronominum I et II personae verbis non debeant addt.

219. Axevκ. β Βθ, ln mdfia vocabulis inest non solum ipsorum vis, sed eliam sliοrum, velut in Αἴαϲ nominis numero singulari etiam εἰϲ vοcabδuli senens, nec dicere licet numeri sigmifcationem deesse addiqne debere, ut unitas intelle- gater.

220. rasrκ. xx μns. exse. 1 -p 164, 7 Pe. XVD e s4. 85 155.16-- 156,13 Pξ. (um mendestum est de oblguorum εomsructsone, sendum, qnod n- smat in qubusdam pertibεs crαttoms αharum partium inteectεs, u4, si diem Atax, ιnfdlegο et unum per numerum sεgεlarem ; si decem Ascλisiαdes, ntelegο geetiem stngdHlarem primitisν et μlrus cus nominageo stgsdari si dicam dreίnitus, 2nfeRlegο omem cum ex pragpoecieme si dicam forfiοr, εn- feΘego magis et poeitiesem pgrmtici |an legndum primitieμs~]. inneemraὅHs est Huissexᾳdi exemplorum copa. nec est d4emmdzem, quod, si dιcαm Ancisia- des, deest εἰ debet ei addi filius. et si addatur, pcέtca est lieentia, quomodo εἰ prpoettones slemt afdere ef minuere, ut ~Eereatiss . . . ἄeqme, si dscαm Atax, qκod est singmlare, deest xnus. - 2 eft 58.25 et de eqni. 237.16: τὸ Αἰακίδηϲ, δπηλοῦν καὶ τὸν υίόν, οὐκ ἔχει τὴν υἱόϲ φωνὴν. B e22 58.28 et de coni. 287,17 — τὸ γοργότεροϲ, δηλοῦν καὶ τὸ μᾶλλον, οὐκ ἔχει ἐγκείμενον τὸ μᾶλον, scilicet vocem μdλλον, nam notio adverbii ἔγκειται (vide etiam de coni. 226, ). - Β παράθεϲιϲ, erεmSoruem quae αyεri possunt cφpta. - 7 ἐφιϲτάνομεν τοὺϲ ἀπο- φαινομένουϲ: nhibemss eos oui stc doqusntur moremque αnimsm ad memdm αd- sertimus. et de adv. 186.2: καὶ τὸ ἐξ οὐρανόθεν ἀπολογίαν ἔξει, ἀφορμὴν δεδωκόϲ τϲι τοῦ κακοῦν τὰϲ φράϲειϲ ἔπεί γὰρ οὐχ ὑγιὲϲ τὸ λέγειν ἐξ οἱκοθεν, φαϲίν ὡϲ καὶ μηρὸϲ ϲκακῶϲ⟩ εἴη κεχρημένοϲ τῷ ὲξ οὐρανόθεν, ubδi κακῶϲ add Lehrs.

221. Ana. omr., msc. scs. im Al. Bb. 1 αρυφίϲταται] fol 24~r A | 1 - 2 δη- λούμενα ἑτέρων μερῶν λόγου Hrisc. Ab sed ἑτέρων vocis ων in ras A, δηλ. ἐξ ἐτ. μ.λ. Β, δηλούμενα καὶ ἕτερα μέρη τοῦ λόγου L 2 ente prius ἐν add 5ϲ l. Β μετ’ εὐθείαϲ ἑνικῆϲ, quae iam Prisc. legebat, eliense menni deberi videntnrq nic potoisse seriboere Apollonium putat HSchnεider. Stadmneller locum ita sa nendum esse censet: ἐν τῷ Κρονίδηϲ μετ’ εὐθείαϲ ἑνικῆϲ τοῦ υίόϲ καὶ γενικ ἔνικὴ τοῦ πρωτοτύπου 4 ἐννοίαϲ] fol 9ι v l τὴν ἐξ πρόθεϲιν L ἐν τῷ Αtαντε τὸ δύω A in rem | δύο L B - 6 πάμπολλοϲ -μᾶlλον om C || 5 παμπολοϲ A. ente πάμπολλοϲ add κxὶ B | τοιοῦτο Ab, τοιοὕτον l,B 6 φηϲ] φήϲει Bb τὸ A Lb, τφ PH λείαει L, ν add L τῷ ente υόϲ b, τὸ ceteri 5 hlig, codd. et edd. ( ente μᾶλλον add LB τῷ ταχύ- τεροϲ τὸ, quae etiam b recepit sic morata: τὸ ταχύτεροϲ τῷ 1 θ - 7 post προ- ϲτεθὲν add δὲ LBb, ut abd paticipio novum enuntiatum incipiat β 7 ἐφι- ϲτάνομεν L.B, εφιϲταννομεν A, ἀφιϲτάνομεν Portus (stc emendaεimus optεmo sensu: excipmus) quod etiam bo recepit | post ἀποφαινομένουϲ add A. τουϲ επαγγελλομενουϲ, quae A quattuor piris uncis inclusit τοδϲ ἐπαγγελλομένουϲ καὶ τοὺϲ ἀποφαινομένουϲ LCB

222. 123s

223. 118 b

224. Aauvκ. ψ ΒI. idem observare licet in verbis, velut γράφω non solum in- dicat, sed simul afirmat atque unum scribere dicit. plene itidem inest in hoc verbo etiam nominativus pronominis primae personae.

225. rssκ. er Ans. sxxo. 4 cfr schol. ΒLToεul. ad 1 649: ϲxληρὸν ν τὸ μετὰ τῆϲ προθέϲεωϲ εἰπεῖν ἀπέρχεϲθε - θ κατὰ πλέον. conferantnα quae modo ex- scripsimus ex l. de adv. et quae ibi subssqitur Homeri excusatio: τοῦ οὐρανόξεν παρ’ αὐτῷ ϲημαίνοντοϲ τὸ οὐρανοῦ, ὡϲ καὶ τὸ δnqθεν τὸ ~δηϲ· καὶ οὕτωϲ ἡ ἔξ πρόθεϲιϲ εξει χώραν. - 7-p165,4 Pzsc.XV5 ἐ86 p156,14-28 E.: ia erδs ιgtfur mmieter occdduum4, quae uene cum es ιnteRlegustεr, u4 in edicaties ipsa inadicαtio et, qκae ex eo ιnfelegHtur, Sfmαtio. unde ad inferogμιemes resyoa- eestes etiam αdεerὁiμm eonemotisμm pe mon eei εmqrρμm ddicatisμm edimus, upote habms n se α Srmationem, ut ιatεrogandi scribendum cum Monacensi interroganti legιsT etiam sel non respcmdemus eei lego. sed et de Sis n coAa- structone umrρoruum subSilius tracfαbsmus. εnes etiam sngmdαrs numerus en. eerὸo scriὅο nec ege4, u4 eddαtur unu. mαndesfunque, q4od etam nomεinαἅems promomsms inest a cerὸo. ergo s4 supra dieta non desunt, quta unteHeguamr, neo prαommn deest. 8 eft de coni. 226, 11. - 1218 ἡ o6 ἀπόφαϲιϲ-οὐ γράφω. cfr 245.23-246.3. - 1ξ ἐνέϲται παραθέϲθαι: vide iura 244,23 seqq.

226. Ans. ϲmr., moses. scs. 1x AL.CBb. 1 τοιοῦτον L, τοιοῦτο ceteri β 4 ~mte κατ’ add καί 4 -6 κατ’ ἐλλειψιν-τῆϲ ἐξ om L 1 4 ἀκὸ ϹΒb, om A. 5 8 385 in omnibus iliadis codicibus legitur ἀπ’ οὐρανόθεν. Ap. videtur 8 385 et 21 (ἔξ οὐρανόθεν πεδίον δέ) confudisse 1 6 τὸ A Lb, ἐν τφ B post ἔνικὸν add μὲν B 7 τῷ] τὸ AL. |Sylbδorgius vοlτit geminata καὶ conimctione legi κα δὴ καί ἐν β 8 αὐτὸϲ ὁ ὁριϲμὸϲ Prisc. ALb, 5 αὐτὸϲ λόγοϲ L(CBῃ νοουμένη] γινομένη L, mινουμένη B β 8 -8 κατάφαϲιϲ] ἀπόφαϲϲ L 8 Stadt- mueler o5 delet ult β 10 5 ῥῆμα] fol 92z L pro ὅν Eayser mavult δὴ. at vide de ὅϲ ἄν coniunctionum usu Adn. exeg. ad θ9,5-6 hnins ed. ὅν πάλιν ἐγκειμένηϲ] ἀνθυπαγομένηϲ L, sed supra scripsit παρακειμένηϲ L, Ἐν παρακειμένηϲ B, ἐγκειμένηϲ etiam Prisc. legebat β 12 prius om . Beker in adnotatione iniuria putat Prisciano auctore post ναί addendum esse ἢ οὔ τοῦ ἐναντίου B β 13 ἐνέϲται Hrisc. Ab, ἐϲr LCB

227. Qua de causa nonnunquam nominativi pronomiuum I et II personae verbis addi debeant.

228. Aaαvμ. β Βξ. Nihilominus saepe optimo iure prmomina adduntur. ut enim cetera quoque vocebula, quorum vis in el iis vocsbδulis inest, nonnusquam tamen illis adicienda sunt, ita nominativi pronominum ad verba accedunt, ut. verborum subiecta aliis personis opponantux, non ut indicentur personae. nam has verbe ipsa indicant praeter infnitivοs, qui idcirco pronominum egent ad- innctione.

229. τxsrum.xx Ans.sxso. παραθέϲθαι ut παράθεϲιϲ de exemplis,quaesd probδan- dsm aliquam sententiam aferripossunt. cr de pron.52,7: περιϲϲὸνεἰϲ τοῦτοπαρα- τίθεϲθαι. -- ἔγκειται.Schoemann. setl ἐν τῷ γράφω. - ὃ-p 166, 11 Prae. XVII y 87. 88 156, 28-157.11 Β.: Χctame, si addatur (scil promonea , mtuperaμda fit eomsfructto. est emεm quondo ampdorιs causa sigmιcαtions afdsntur ea, quae mosεunt, efai non αddαntar. rfteegι, u4 legisi etiam lego ecce enim hic, quαm- cis αdeerbism etia m per se posdtum iateectm verbi habeat proediϲti in infer- εog3eme, fame αddtum nποa μeεt vitosαm oratomεmm, sed mαgιs cerforemt r - ntor enim t promtssto dupltc9 cosmαttome. smlifer snm bomem diemus amὅuαre ad ddieersorsnm mεelgtudinem, non quod ipsi Momtn, cum sngulerter dscmss, non ιnλαeree etiam uειtus uuemεri iμellectus. fteruμm od ommim αb- negαttomem dcimus nu us ambula4, ominem tave4, singdudlαri numero nnmerum adtuzgefes shgulerem. eodem gtur modo, cum αἔρolufa et non disme- tiva ιaeet prda4to, dicemus absque pronomine disputo, disputas; sin autem alicuius rei dsefionemm soluumss mαaefrre, εidimus proπonmea, cutes pronriunι est diseemre persemas: nom emim, te4 ψπdcemts persosαm, Hoc ψacmus, eum mim haἔet ina se erὸα. smde n nmta eorum, ouια decient persons, egent eerὸis in- ducαtiεts, u4 quod deest ex hta assumant. - 8 hoc versa etiam supra 59,3 et ds coni. 226.2 Ap. utitur, nt demonstret nonnusquam comparativo etiam μᾶλλον adverbium addi. 11 de lacuna mle δίϲ γὰρ indicata et de γενομένηϲ vide Adn. erit. -γοργότεροϲ eremyμlum comparati saepius est apud Ap., 190, 2. 231,1. de adv.168.24. de cosi. 237.17. item in EM 275.47.

230. ns. eur., ciscs. scs. im Al. Bb. 1 ιmte ἔγκειται add ὡϲ CB 2 οὐ A , κ add A3 1 2-8 τn ἀντωυμία 1 4 ἐλλειπέϲ A,ἐϲιπέϲ l. Bb. eft Adn. crit. ad 161. 5 hnins ed. 1 7 ἀνάγκηϲ] in A ϲ add A , tum sequitur perra rasura εἰ post ποτὲ in eodem codice invenitur rasura duarum vel trium litterarum 1 τῆϲ oftum videtux ex antecedenti ϲήϲ Γ τὸν om B Γ (υμπαραλαμβάνει] fol 92ε l. , 9 αχαιοιϲι nine ν A. β 10 de ad γοργότεροϲ 11 β 11 ὅϲ] διό C et L, sed in hoc codice ipsa manus prima cmrexisse videtnx 1 γενομένηϲ] fort. αἰτουμένηϲ pro γοργότεροϲ coniecit Βlebode ac poenit Portus ρηῖτεροι, quod antecedenti

231. 124s

232. 119 b

233. Aaovκ. β BΒ. uod autem Βbro ἐγὼ μὲν παρεγενόμην omisso pronomine intellegi non posse censet, recte iudicat, sed fagit eum causa rei. excitatum est enim pronomen adiunctione alterius enuntiati, in quo subsequitur altere persona antecedenti opposita sicat erectum tenorem tribuimus accusativo singulari pronominis primae personae in dysseae thaps. μ ξΒ, quia opponuntur personae sociorum lixis.

234. rxsuιε. xv Ans. exso 6 ἐκφορᾶϲ ἀπολελυμένηϲ. cfr ἀπόλυτον ἔκφορόν 97,14. 11 τοότων i. e. τῶν ἀντωνυμιῶν. 12-p 167, 4 Pse XV y 88 15,11 - 13 H.: ergo discretiois cusa et mocme si conienctto αssumttur, pro- nomem adφtur εeroo, ego quίdem α u, tu cero uon. - 1ξ οὐκ ἔπιϲτήϲαϲ qaia uc αnimoieertit. de senen et construetione ἐφίϲτημι verbi vide ΒSchneider comm. 10θseq. ad 77, 28.

235. versa fagitari ιidetur. AHuttmann assentitα, corruptelam ita ortam esse retus, ut γοργότεροϲ, quod apud Ap. saepius compsratii exemplum esse testimonia in Adn. exeg. allata ostendunt, ab aliquo in mrgine archetypi nosαorum codicum adscriptum postea pro ῥηῖτεροι in textum irrepserit. at multo veri similius est id, quod punctis indicavimus, post iliadis versum intercidisse alium nobis adhuc incognitum, ubi γοργότεροϲ cum μᾶλλον coniunctum erat

236. Anx. cur, mosea. scm. 1s A l.CΒb. 1 xx] κατὰ B ϲυμπαραληφθεναι A, sed ipsa pr. manus supra scripsit η, παραληφθῆναι CB 2 ποιούμενοι] inter tertium et sequens ι parva rasuαa in A, ποιοῦντεϲ L |ὑπόϲχεϲιν Prisc. AL, ἀπόκριϲιν Cb, ἀπόδεξιν B ὅϲ om A. ,add A 1 B do] δὲ B inc. fol 24v A. 6 ὑπούϲηϲ codd. et edd., ἐνούϲηϲ fortasse legebat Priscianus | φηϲόμεθα L 7 ϲύγκριϲιν] AHuttmann perperam ci. διάκριϲιν 1 θ ab ϲτολὴν inc. fol 93vl. διαϲτειλομεν A. 10 πάντωϲ] πάντα C 11 τούτων] noli putare Priscianum legisse ὁριϲτικῶν, sed perperam interpretatus est τούτων ἔλιπῆ omnes praeter A 111 καθεϲτωϲα A. ϲπροϲώπων) ex Hrisc.add ΒSehneider l 470 εἰ ThMatthias Ann. Eeck. θuppρl.15 606 12 Ἄβρων] spiritum asperum habent A (sed hic ab A ) Cb, lenem LB μὲν om AL, add L 1 13 παρα- λείποι A, παραλείπει L, παραλίποι CBb β 14 γενόμενοϲ] posterius o in ras A2 ἑτέρου] ἑκατέρου B

237. c. XIII.

238. Omnes nominativi pronominum inclinari noqueunt.

239. 125 s

240. 120 b

241. Asovκ. ὲ Βλ4. Ae pronominum personslinm nominativi ipsi se oppositionis causa adhiberi demonstrant. quoniam enim numquam supervacanei sunt neque adhibentor nisi nbi subiectum verbi elteri personae opponitur, incinatas formas omiserunt, nec tamen prorsus aboliti sunt, ssd manserunt formae eae, quae recto tenore profermntur, propter propriam harum vim ἀντιδιαϲταλτικήν.

242. μsevκ. β Βία. atque omnino omnes nominativi pronominum personalium inclinationem accentus repudiant, id quod non solum usus declarat. nam ἐγὼ inclineri non posse vox ipsa probat, quippe quae numquam ε vocalem abiciat ut etei casas numeri singularis. ex servata ε littera apparet etiam aeolicae

243. rssrm. er Ans exso ξ efrr schol B ad Odysseae locum: ἀντιδιαϲταλτικὴ ἡ ἐμέ. - 8 Τ δὲ πντuν ϲυνεκτικώτατον ut de con 222, 18 et sine πάντων de adv. 182.9 - θ 7 οὔποτε περιττεύουϲαι. si umquam ex abundanti adderentur, inclinatam formam non omisissent. ceterum cfr ad totum hunc locum lib. l § 20. - 7 αὕτη i. e. ἡ ἐγκλιτικὴ τάϲιϲ, ἡ ἐγκλινομένη ἀντωνυμία. expleri haec dicitux verbοo, qnia vis eius inest in verbo.

244. Ans. mr., crscs. sca im A l.CBb. 1 διαϲτείλῃ CB ἑτερον om LCB 2 - 5 ὀρθοτονοῦμεν -ἑταίρων verba Lange’ post ϲυμπαραλαμβάνεϲθαι lin. θ collo- candaessecenset,ubitamen minime apta sunt. quo vincalo cum antecedentibouscο- haeresnt, indicatum est in Argum. Β χεῖρα L ΒB ϲυνεκτικοτατον A. , corz A αὐτεὶ Poctos, αὕται L.Βb, αυται A. 5 - 6 ὁπαγορεύουϲι] fol θ3ν l. 6 διαϲτολῆϲ L οὔποτε Lhlig, τοῦτο codd. et edd. Lehrrs voluit αὐτὸ, Schoe- mani ούτῳ vel διὰ τοῦτο 7 περιττεύουϲα παρῆκε B τάϲιν] θέϲιν mavult PϲSehneidex 8 ἔμειναν CB 816 ἐνέμειναν -ἐϲτιν iniuria eicit Eronke Il 613. vide A gum. et cfr supra 15,15 ψ 8 καὶ καθόλου Chlig, καὶ καθὸ codd. εἰ edd. Schoemann primo καθὸ delendum censuit, tum κατ’ αὐτὸ pro eo scribδen- dum esse, tertio loco adscripsit: an καθ’ 5 καὶ pro καὶ καθὸ2 Roc oerum puto. Sed ne hoc quidem aptum videtur: pronominum personatum nπominatci omise- runt ιnenαtαs μsmαs, monseue4 foπeu, qeocrcα efαm omnes emeἔ4cαm co- structioaem exdadunt. nec magis placet, quod HScbneider proponit, καὶ ante καθὸ (quia) expungendum esse, quoniam (ut ml τὸ ἐπακολουθοῦν ίδίωμα hoc ipso con- tineatur, quod πᾶϲα ἀντ. ὀρθῆϲ πτώϲεωϲ ἐγκλιτ. ϲυντάξεωϲ ἀπαράδεκτόϲ ἐϲτιν. aptum est καὶ καθόλου, quia sequentibus demonstratuα, sine ulla exceptione nominstivοs repudiare inclinationem et encliticam constructionem. nec dieplicet καὶ coniunctio: ac renra omnino β 16 -11 τὸ τοιοῦτον τοῦγον B β 12 α CB post εἴγε ponunt 1 18 ὲ oa B τᾳ Ab, τφ LCB

245. dislecti ἔγων, ἔμεθεν, ἔμοι, Eμε orhotonumena esse, non sicut ῆμων incHinata. — perverse igitux iudicent qui ἔγωγε in numero inclinorum habδent. — nec sliam οbo causam τύ a Dotibus accusativo casu inclinetur, nisi ut inclinatio nominauivum excludat, accnsativnm prodat.

246. τxsrm er Ans. exso 22 κἆν βαρύνωνται κατὰ τὸ τέλοϲ referenda sunt ad eum1 accentus incinationem, qua in ῆμων et similibus tenor in priorem syllabam Metractus est: nam haec quoqu5 βορυτονηθέντα in inclinaturum vocum numero habouisse veteres constat: vide infra 130, 3 et 21 - 27. ds pron. B5,10. Lehδrs qu. ep. 12Β. quαmquαnι ἔγων ἔμοι ἔμε accentum in prrorem sgHahαa reiecerc, u4 ἧμων, tamen non suut voces εnelintαe, sed ὀρθοτονούμεναι. - ξ 4 Ap. de ἔγωγε loquitar. vide Adn. crit. - B πλεονάϲαν. ε in ἐμοῦ ἐμοί ἔμέ ex abδun- dsnti additum videbator. 8 ad doricum τύ c supra 15,12. iura 131,16. 183.14. de pron. 54,10. 83,11. - 1012 cognatio nominativi et accusativi in hac re cernitur, quod saepe eisdem formis utuntur. subiectum verborum μετίᾳ, ϲυνυπάρχει, ϲυνεμπίπτει est ἡ εὐθεῖα πτῶϲιϲ.

247. Ans. cur., mscs. scs. 1s AL. Bb. 1 τῇ μονῇ] fol 94r L. 3 βαρυνονται A, czar A. Meister disll. I 35 scribi vult καὶ βαρύνονται. ac sic iam Ahrens de dial. aeol. 15 scripserat. vide Adn. exeg. 3 γελοῖοι] γελ A in ras | ἐγῦ5] Βεkker in adnot. ad l. de pron. 179 ἔγωγε scriδi vult, atque dubitandum non est, quin ad eorum sententiam haec Apollonii verba spectent, qui perperam. ἔγωγε formam inclinatam esse putabδsnt et ab Apollonio de pron. 42, 1ξseqq. refutati ermnt (SSΙrxecrka l 13 iniuria πῶϲ οὖν οὐ γελοῖοι κτλ. ad aeolicum. ἔγων vel ἔγω refert) at γῆν ἔγωγε ἐγκλιτικὴν εἶναι parum recte dictum esset pro so, quod in l. de pron. legimus, ἐγκεκλίϲθαι (eft de adv. 126, 21). fnιtssse post ὀρθῆϲ τάϲεωϲ intercidit ἐν τῷ ἔγωγε 4 γε om LB B3 τὸ ὀρθότονον L 6 ἐγκλίνοιεν L 1περιγράψειεν] ν om omnes praeter A, παραλείψοιε L, παρα- λείψειε H 7 8 ἐνθὲν -Δωριεῦον] in hoc enuniato deideramns κατὰ τὴν αἰτιατικὴν τπτῶϲιν 8 ἐγκλίνεϲθάι] νεϲθαι primae litterae sunt folii 25r A. ἐγκλίνουϲαι C τύ] τοι A post Δωριεῦϲιν add CB αῖον ὤϲ τυ, Sophianus adiecit etiam φιλάϲω, ut exaisterεt clausula versus Theoczitεi l 19. quod addi- tamentum recepere Portus b β 8 ἐγγινόμενον A Ϲ, ἐγγενόμενον A Bb ἀποβάλλῃ LB ~ 10 τν εὐθeαν] fol 94v L. ( μετείη A L | ϲυγγενπ] η in raa A ῃ 11 ϲυμπίπτει B

248. 126 s

249. In III persona pronomina aut nomina adici debeus verbis.

250. 121 b

251. c. XIV

252. De orthotonesi et inclinatione obliquorum casuum pronominum.

253. μaov. β Β6. PTεrtiis vero verbδi personis semper pronomina aut nomina ipsa addenda sunt. nam cum tertiae personne innumerabiles sint, opus est hac defnitione.

254. Aaαvx. β B7. Postquam demonsratum est nominativos pronominum personsium semperrecto tenore profαιri,iam dicendum est de οbδliquis hovum yronominum cssibδus, qui etrecto tenore pronuntiantur et inclinato, nisi vocis natmra inelinstionem impedit.

255. Asovκ. β B8, Perumque recti accentus causa in alterius personae oppoeitione sita est. Hxeistit autem haec oppositio pluribus modis.

256. τssrκ. ex Ans. exso. 1 16 Prisc. XVV 1 β 89 157, 21 — 28 B.: P~νna quddem ve secunda persemα verἔorum . . nem een promomintbts, quι0p5 cum. sa4 fnftEimae . . fernae sero cem sn4 unumerαdles, una eεrὸt soce ufenΕes neeemero comPeionem μaciunt isinttαm. tfαquee coaεmiemter ad eam demendαm proaomtna, quae smatt fntta, adiunguntur fertis εerὸὰ persemts, s4 pe eoruem αd- ιeeiemem incerta sigmffeatto fnra4ur, a4 scrtὸt hic, scribrt ἐlle, scribit ιaae, scrεὸit is, scrτbit edem.

257. Ans. mr, masos. scs. m AL.CBb. 1 προϲώποιϲ om B 2 παραλαμβάνονται L 3 ἐαε] επ A , corr A 1 4 τρίτου C 1 B- 7 dπειρα-τρεπομένηϲ AHuttmann temere dobitat num ab Ap. scripta sint β Β γε] γὰρ 0Bb μιd] αἱ A in res | ἑπαρκεται] κeται B 6 7 ἀόριϲτα πρόϲωπα L 7 ὁπαγορεύϲει ῦC οὕϲαι] αἱ A habet sb A 1 Β ωριμενον A. , corr A παρατίθενται] fol 95r l. 9 παραγράφηται B 1 1ῦ ἐκeνοϲ L in ras, sed sb L 1 ente αὐτόϲ in A. res 11 μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται om A, add A μόνηϲ pro μόνωϲ B 18 oῦ τόνου Abd, τϲῦ τὸ ου L cum ras inter aterum et teruium ο, τοῦτο οὐ CB 14 εἴγε Ab, εἰ γὸρ D.B, ἔάν γε Βekkex vcluexat in ed. l. de pron. 207. at cvr ad ceniuncfivum ex εἰ pendentem 86,1. 260, 28 | διτονῆϲαι] A. habδet η in ras ab A L. διττὸννοηθη purim in res scriptapraebδst et supra addita ϲεται, sed omnia exarata sb L διττὸν οὐ νοηθήϲεται B 1β Ἕϲιν οὖν b, ἔϲτι γοῦν codices αὐτamϲ] αὐτφ ῇ 16 ἐπν Ab, ἐeν L in ras et B ἔμφαϲιϲ] παρέμφαϲιϲ LCB

258. 127 s

259. Pronomen personaie coniunctione aliqua, velut copulativa, alii casusii antegreso adnexum (non solum post coniunctionem positum) semper orthotonesin habet.

260. 122 b

261. Aaαvκ. § 59. Ac primum pronomen coniunctione elii casuali antegrεsso adnexum huic opponitur itaqne semper orthotonesin habet. nbi vero pronomen. antegreditur aut coniunctio non ad pronomen, sed ad aliam enuntiati partem pemtinet, ibi inelinstio non excluditur. iam diligenter defniendum est, ubi pronomina revera coniuncfione apposita adnectsntnr, ubi videantur tantummodo adnecti. quod siquis negegit, nibil aliud quam traditis lectionibus Βdem habet ansamqne prasbδet eis qui lectiones turbosre volunt, quis ratione carent qua iustus verborum ordo et hyperbδata cognoscuntur.

262. Aaovν. β θθ. Coniunctiones collectivae [cqpulatcae, καί et sines] poscunt,

263. rssrκ. er μns sxxo. B ἀνθυπαχθηϲόμενον, qnod opponetur. - 6—7 ὦν περιίϲταται ταὐτὸν τῷ προειρημένῳ, ex quibus idem comsegutsr (erent., qnod ex supra dicto. - 8 -14 err de pron. 40, 155-25. - 18 ἀθροιϲτικοὶ ϲύνδ. εἰ qui nunc copulativi nuncupantur (cf 87. 18 et 20), quae est species ϲυμπλεκτικῶν. vide indicem ad Dion. Thr. in ed. Ϲ. sub ϲυμπλεκτικοί et ἀθροιοτικοί (Prisc. copnlativss coni. nencupat ϲυμπλετικοὺϲ ϲυνδ., collsctivas ϲυλλογιϲτικούϲ). -- 20 ἀπὸ κοινοῦ λαμβάνεϲθαι ut 124, , ἐκ κοινοῦ subseq. pag. lin. θ, κοινὸν παρα- λαμβάνεϲθαι ibid. Ha. 3 et 7 et ter in q 62.

264. Ans. emr., nasce. scs. 1m Al. Bb. 1 παδα δέ μοι L 4-B προϲϲυνίοτηϲι A teste Βekkero, non ~uttentagio. ab ϲτηϲι inc. fol a3ν l. β 7 ταὸτὸν ALb, ταυτὸ B προειρημένψ] πρὸϲ ἡμν L , corr L ψ 8 post παϲα add γὰρ ΟB5 | φαϲν] φηϲιν A β 10 γένηται L β 11 - 12 καί φαϲι] fol 25v A. , 15 τὰ om CB δόξει δὸϲει L. 1 16 τοϲ ἀναγνώϲμαϲιν] fol 96~n L. 18 δέου A , corr A τὸ ὑπερβατόν Beker in adnot., τοῦ ὑπερβατοῦ codd. et edd., βtadtmueller τ5 ’ διὸν τοῦ καταλλήλου καὶ τοῦ ὑπερβατοῦ. at τὸ δέον τοῦ καταλλλου nihil οfensionis habet · 19 δ] δὲ CB

265. 128 s

266. 123 b

267. ut prioris enuntiati nomen aut verbum in altero quoque enuntiato cogitetur, quapropter interpunctione non egent.

268. Asαvx (β 61. e contrario δέ coniunctio et quae eandem habent vim, postulant ut et veιbδa et casualia mutentur utque interpungstur, nisi si eub- iectum verbi in duas vel plures psrtea dividitor.)

269. rssrκ er Anx xxso. 1θ-p 172, 1 § 61 parenthesin esse Ap. ipse indicat extremis interpositionis verbis. 16 δείξομεν et 172, 1 ἐκθηϲόμεθα: in post- 2ema paαte horum de syntaxi librorum quae perit - δέ non in ἀθροιϲτικῶν ϲυνδέϲμων numero habδebatm, st ϲυμπλεκτικῶν clausi adacribebatur etiam abo Dion. Thr 89.1 O.,necminus μέν ἀλλά ἀτάρ αὐτάρ. videadn nostram adDionysii locum.

270. Ans. cmv., aises. sca 1s AL. CB b. 1 5ν om l.B lebode ϲ ὦϲ ἀνεχο- μένου, quod Dudithins recepit perperam ad ὡϲ 5ν cfr Adn exeg. ad 89,5 - 6 haina ed. ἔχεϲθαι cum πρόϲ praepositione ut saepe cum nudo genetivο ccλaerere cum atqua re Γ προϲιόντοϲ A b, aed prius ϲ in A rasura paene dele- tum, προιόντοϲ ceteri 1 2 τὸν A Lb, τὸ CB εγκειϲθω A 4 ποιητοῦ l. || Β μὲν] δὲ A. |virgulam in b post ἤρχον positam recte Lhriedlaenden Micam. 52 ex doctrina Apollonisna omittendam esse censet ῇ 6 προθωηνωρ AL secundum τε om AL β 7 τοῦ ἤρχον] fol 96 L. β 8 dλλωϲ L 812 ede Adn. crit. ad 173,9-10 huius ed. 8 καθίϲταται B ἐκ τοῦ καὶ τῶν τε τούτῳ A habet ab Α β I2 primum καὶ om B tertium καὶ om omnes praeter A. ἔνΕεν] ἔνθα B β 1B παρακειμένου] προκειμένου ci. Hllebode et EASchmidt Βsitr. 521 λόγου omB καθεϲτῶϲι CB 14 μὲν om AL. 15 τὸ om A , hebent LBb ψ 16 ν οκῳ A LB, κατ’ οκον Cb 17 ταῦτα l. ἐπείξομεν A Βb, ἐπιδεξομεν L, ὑποείξομεν C et codices Βomeri β 17 18 viτr - gdlss in b post ἀλλήλοιϲν et ἔγὡ positas recte Lhriedlaender deleri iubet l. l. 18 δὲ ἐμοί L B 19 δ] δὲ LB ταότην L τιρηϲιν A , corz A | ἀκρι- βεϲτάτην] fϲl 97r l. ἐπβαλούϲῃ L

271. 129 s

272. 124 b

273. Aaove. β θ2. lam si casuale conectitur, non ipsum commune est alteri enuntiato sed verbum: καὶ Τρύφων διελέξατο καὶ Ἀπολλώνιοϲ contαa si verbum. coniungetur, casuale commune εfit utrique enuntiato: καὶ διελέξατο Τρύφων καί ἀνέγνω.

274. Aaovx β 6ξ, ξi vero prius enuntiatum coniunctone caret, nondum con- stet, urum secuturum sit cssusle an verbum. at si coniunctio priori enuntiato praemittitur, oratio ita conformabitur, ut fugitat ea vox quae coniuncfione cum sequentibδus conexa est. abnorme est enim καὶ περιπατεῖ Τρύφων καὶ Ἀπολλώνιοϲ.

275. rssτhκ.sτ μns. exso. 1 -9 Pec. XI 95 160,16- 21 H.: Et eeindum, que03, si preeponαέar comiuactto casuαh, necesse est α am queόque pαfem casueem copulari et ad ramque verbum referi, ut et DGioa gaius οquπitur et Trypo, et Apollonius scripsit et ego, e4 ergίlαus pro icit et legens et centa, si serbo proepoonafr comtuncιo, uecesEe est α(iud εerbum ε eonisngi et ad trμm- que adiquιd casuale cfrrτ, ut et scriδit et legit Erypao, e pugnat e4 eincit Aeneas. - θ-p 17, 6 Prrsc. XV51 96-97 161, 4 -12 Β.: 9ἵν esaim aά prapemαtur ϲeieenctto, hicet diεereαs erre parfes, u4 scriδνρ ῶοnysius et Erχpho, scrι5rt Dioaaystus et legit. si emrm prαεuαm coniunemomem drceado: e1 scrνὸit Diοnysrus, necesse est alterum eerbnι subruugere e αieεre: et scriδrt DDiοn ysius et legit rursus si ~ιcam: et Dionysius scrνhι(, necesse est αfεruuμ cαsuαle isμλrre et dcere: et Dion ysius scribit ef Apollo - uιu6, tἀμe cum proeyosta cemtuncfto coplelαtcα eei dieiuncgiεα omnimodo con- β amem cogi4 partem reρe4erε, id est casuem ee carentem cαsm, e emmdem cusum ee modum. - 11 τοῦ κοινοῦ. vide Adn. crit.

276. μAnx. eur., mιscs. sca. is Al.CBb. 1 ἐπανιτέον B | 2 ϲυμπλακῇ] α in ras A, item 3 1 5 ἐγκείϲθω A L. διελέξατο) fol 2er A 5 6 oὁ] xx C Τρύφων ALb, Τρύφωνοϲ A~CB ψ 7 secundum καὶ om A L 8 Τρύφωνοϲ CB l 9 ποιήϲει] ποιήϲειϲ Β | ὁ καί] anticulum, ad ηuem subaudiendum ϲὐνδεμοϲ, add Ϲhlig. Stadtmueller voluit ποιήϲει ἄϲτοιαύτη ϲυμπλοκὴ) καὶ ἐπὶ τῶν ἀ. . 10 ὀνεδέξατο CB τῷ τηνικαῦτα ἀδιαφόρωϲ] fol 97ε L. 1 11 inter ἐπιφερόμενον εἰ τοῦ κοινοῦ videtur διὰ τὸ ἀόριϲτον νel διὰ τὸ ἀοριϲτούμενον in- serendum esse. Hekkero videbδstur intercidisse ἀπὸ vel ἐκ, Stadmuellero πρὸϲ τὸ ἀπὸ. Hayser putabat τοῦ κοινοῦ pmndere posse ex ἀδιαφόρωϲ 1 I2 περι- πατε Τρόφων CBb

277. 12 b

278. Aaoνκ. 8B4. Ergo casuale [prenomen), ad quod conienctio pertinet, ex- poscit alterum casule et eiosdem cesus, ut petet elam ex εἰπὲ καὶ ἡμῖν. nam guplendumκαὶ ἄλλοιϲ, nisi cum Aristarcho καὶcensesvοcem superacsnεam esse.

279. Aaαvκ. β 65. Binc igitur pronomine personalia, si copulata sant, recto t-more proferuntur, quis alterum casuale adnscfStnr Γet qφpemstur]. ea vero pronomina, qua5 non τeveαa copulantur, sed videntux tentum propter snteceden- em coniunctionem copulsi, tenorem inclinere possuntt, qdis vincta non sumt coiunctione.

280. rasrκ. er Ans. xxxa. 1 παρὰ eo sensu quo invenitur 121, 11. 4B, 14 et 15. 49, 6. 164, 22. - 11 5 ὡϲ Ἀρίϲταρχοϲ. ne quid denideres, cfr 146, 11. - ὡϲ οῦ κεμενον. ez Eostathius in dysseae α 10 1383 extr.: Τὸ δὲ καὶ ἡμῖν ἢ παρέλκον ἔχει τὸ καί, καθὰ πολλαχοῦ γίνεται, ἢ διὰ τὸ μέλλον εἴρηται, ὡϲ εἰκὸϲ ὅν,πολλοὺϲμεθ’ Ἄμηρον ἐγχειρήϲειν τοιούτῳἔργῳ,et Hrisdlaender Ariston.pΒ4. - 18-p 174, 5 cr de pron. 40,19-25.

281. Ans. cx., mscs. scs. is Al. Bb. 1 παρὰ Hllebode et ESchneider, περὶ codd. εἰ edd. i 8 ὁγ] ὑγιῆ A, atque L habet εἰ ex η correctum β 4 post Ἀπολλξvιοϲ idebstorPortο addendum esse: κdΤρύφων περιπατεῖ καὶ διολέγεται pἀεt οὖν add κω BB 1 B pro priore πτωτικὸν lhlig coniecit ἀντωνυμικὸν, quod Eaysex probait ( mle ἕτερον add καὶ B 6 κxὶ om CBb 8 καὶ τοῖϲ Ελλοιϲ B 8 16 hos verens ab hoc loco alienos esse inde apparet, quod ὡϲ ~Ἀρίϲταρχοϲ lin. 11 srfissime cohaerent cum καὶ γὸρ ἄλλοιϲ lin. Β. adscripti fnisse videntur in ng ad init.paginae12ξ,quia confinent et ἀθροιϲτικῶν ϲυνδέϲμων exemplum εἰ sios eonezionis documentum, quae ft per μέν εἰ δέ. Stadmneller putabδat locam ita senari posse, ut conlocarentur ὅν πέρι-ἀοιδὴν post ἐξ ἐκείνου Hin. 6, deinde sequermtnr: ἔτι δὲ ἔξ ἐκείνου εἰπὲ καὶ ἡμῖν 1 8 μοῦ~’ ἐφίληϲε B ψ 8-10 δίδου-ἄμερϲε om CB β 11 οὐ om B 1 13 αἰ ϲυμπλεκόμεναι vτωvυμίzι add hlig et virguam posuit ante διὰ τὸ ἔππϲυμπλ. πτωτικόν, quis his verbis explicatur ἔνεν adverbium 1 14 ab ϲυμπλεκόμενον inc. fol 98r L

282. 130 s

283. Etiam disiunctivae coniunctiones et ἔνεκα coniunctio erigunt tenorem personalium ad quae pertinent.

284. μααvν. β 66. idem velet, nbi iuxta disinnctivas coniunctiones pronomina collocata invenientur vel iuxta elias, quae casualia coniungere possunt. non omnes enim coniuncfiones casnslia coniungunt, sed pleraeque verbοa tentum unde pronomina iuxta hes posita, si rectum tenorem habent, non propter coniuncfiones habοere patet, sed propter ea casualia quae illis opponuntur.

285. μaov. β 67, Coniunctio ἕνεκα contra usquequaque tenorem pronominum erigit, ηuia horum genetivοs coniungit.

286. rssrε. x Ans. exso. 2 ξ ἡ ϲυμπλοκὴ -ἀντωνυμιῶν copulatio adiungit hia locis enuntiatum, quod verbum et pronomen continet, sed pronomine nom αdιungit ad efecedentiα εocem eusdem casms, qul sn aafeeedentibus legitur. eb πρὸϲ praepositio et ὑπὸ pendent ex ἐπήγαγεν. 8 5 ὅτι: unias conionctionis exemplum snffcere videbatur Apollonio, quamquam dicit quod de plenisque con- iunctionibus valet. 11 καθόλου -ἀντωνυμίαν. ὅτι coniunet5o omnino ignora preomen, 1. e. nusquam ulla ratio intercedit iΙli coninnctioni cum pronomine. cfr 241,14. 316,8. - 14 ὁ ἐνεκα ϲύνδεϲμοϲ κτλ. eft de coni 238.23 - 28. ἕνεκά. omnes technici veteres (quin etiam vetustissimi recentiorum) in coninonctionum numero habuerunt. vide Dion. Thr. 93, 2 . et adn. et Lehre qu. ep. 110 coniungere autem videbοatnr Apollonio ceterisque ἕνεκα vox genefivum, nisi· falimor, cum vοbο.

287. μns. cmv., msca. scs. aa Al.CBb. 1 post οὐ add γὰρ B β 3 ὁπερβατῷ] ὑπερβόλω L, sed ipsa prima m. cϲrr | 3 BΙlebode: ~ort. sine ὑποϲτρέφει AΒottmenn putavitautὑπὸdelendum ant ἀντωνυμιῶνin ϲυνδέϲμωνmutsndum essε,HSchneider ὑπὸτῶν ἀντωνυμιῶνdeleri vυlt.StadtmueHlerci. ὑπὸ τῶν ϲἀνομοίων πτώϲεωντῶν)- ἀντωνυμιῶν. vide Adn. exeg. ἀντωνυμικῶν B ante ἔνθεν add κε C | δὲ in L add l. 5 οὐκ om B ἀνεχόμεναι Ϲb, ἐχόμεναι B 6 dn] δὲ B | ne ποιήϲουϲι poscas, vide HSSehneideri comm. 14 de numerorum variatione apud Ap. rrequentissima Γτῶν] του A. 7 ἐῶν om L 8 φηϲ C δὲβ δὴ L | καθὸ CBb ὅτι post ϲύνδεϲμοϲ add Portus et b, sed verisimilius est haec verbe ante ϲύνδεϲμοϲ intercidisse, quod coniecit ΒΙebode β 8 ρηματά. A, sed inter ρ et η rasura unius litterae ῥήματοϲ Ι.Bb 10 τὰ] μετὸ B 10-11 ἐτίμηϲα] fol 98ε l 11 -12 ὑβρίϲθην-ἐτίμηϲα om C β 11 ente κα- θόλου add κω LB post οἰδε add διεγείρειν LB, quod Schoemanx iniuria censet necessarium. vide Adn. exeg. β 12 ὅτι ϲὲ] fol 26v A ὅτι Φϲ] ὡϲ om LB, ὅτι om b. cx ad ὅτι ὡϲ HSchneidειi comm. 131 ad 108, 27

288. 126 b

289. 131 s

290. ARGVM. § 68. Recte Habro in Iliadis Ψ 724 accusativum pronominis primae personas inclinandum non esse censet nec scribendum μ᾿ ἀνάειρε. neque enim contra eum dicere licet, iustum verboram ordinem esse ἢ ἀνἀειρέ με, ut alibi Homerus dixit καί μ᾿ ἐφίληϲεν pro καὶ ἐφίληϲέν με. quam conradictionem Habro ipse avertisset, si addidisset, unde appareret pronomen Ψ 724 inclinari non debere. etenim hoc patet ex subseqnentibus verbis ἐγὼ ϲέ, quae demonstrant ante- cedens quoque pronomen disiunctum esse. error autem ille natus est, quia

291. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 μόνωϲ. at Γ 128 Herodianns quidem poposcit οὕϲ ἑθεν εἵνεκα. vide pros. Iliacam, II 39, 26 Ltz: ἐγκλιτικῶϲ ἀνεγνώϲθη διὰ τὸ μεταλαμβανόμενον, ἐπεί εἰϲ ἀπλῆν (scil ἀντωνυμίαν) ἡ μετάληψιϲ οὓϲ αὐτῆϲ. τοῦτο δὲ ἐπὶ τῆϲ ἕθεν φαϲίν, ὅτι εἰ μὲν εἰϲ ἁπλῆν μεταλαμβάνοιτο, ἐγκλιτικῶϲ ἀναγινώϲκειν δεῖ. —5— 6 ad καθὸ ϲυνδεθεῖϲαι et ἀνέχουϲι vide Adn. crit. — 11 αὐτὸϲ παρῃτήϲατο. ipse avertisset quod ei oppositum est. ad hunc verbi usum proxime accedit 213,13. magis repudiandi vim habet 55,12. 102,22. 104,16. 108,12. 123,4. de omisso ἄν vide Adn. crit. ad 22,15 huius ed. B προϲεθήκαμεν: de pron. 41,19—23. cfr ibidem 40,27 —41.6. — 15 —16 ἐκ τοῦ ἀντιδιαζ. λόγου pendent ex ὃν προϲεθήκαμεν λόγον.

292. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 τὰϲ ἀντωυμίαϲ Sylb. propter subsequens. τούτων | ηνικα in ras A2 | τούτου B || 3 ἐμοῖο L || 4 ἕνεκ’ ἐμοῦ AB, ἔνεκέ μου L, ἕνεκά μου Cb || 5 καθὸ ϲυνδεθεῖϲαι] fortasse καὶ ὅϲαι ϲυνδεθεῖϲαι scribendum. (cfr 132,21. 137,2.139,1) certe de pronomim nibus ab ἕνεκα coniunctione penden- tibus dici nequit: ϲυνδεθεῖϲαι πρόϲ τι πτωτικόν || 5—6 του λόγου A1, || corr A2 || 6 fotasse ϲυνέχουϲι, quia pronomina ϲυνδέϲμοιϲ cum ceteris verbis coniuncta. conferunt ad orationem continendam, ad eius conexum interiorem conficiendum 7 καὶ om L | ὁ om B | εγκεκλειϲθαι A, ἐγκεκλίνθαι Cb || 9 ϲυνέζευκται L 10 Sylburg coniecit ὡϲαύτωϲ παρῃτήϲατο καί μ᾿ εφ., eodem modo reiecit etiam. istud; παρῃτήϲατο ante εἰ μὴ κατέλειψεν 12 traiecit Uhlig. vide Adn. exeg. ἐν τῷ om CB || 12 κα om L | ante εἰ μὴ add καὶ B εἰ] fol 99r L κατελειψεν A, κατ’ ἔλλειψιν LCBb || 13 διέζευκται] ἀντιδιέζευκται b cum Dudithio || 13—14 ante ἐκ τοῦ ἀντιδιαζευχθέντοϲ λόγου deest virgula in edd. |αντιδιαζευχθεντοϲ A, διαζευχθέντοϲ ceteri || 14 εἰ post ὅτι om omnes praeter Ab

293. 127 b

294. monosyllaboum videbatur pronomen, quod revera bisyllabum est et crasi cum antecedenti coniunctione coaluit. — rursus vero in Odyssese ζ 32 pronomem iuxta καί coniunctionem positum tamen illa non coniungitur itaque incinari potest.

295. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 ἐπεδείξαμεν: 123,18seqq. — 2 — 5 cfr Herodian. pros. Il. ad I 614 (II 68, 16 Ltz): ὁμοία ἐϲτίν ἡ πλάνη (scil in scribendo hoc versu) τῷ «ἤ μ᾿ ἀνάειρ’ ἤ ἐγὼ ϲέ» καὶ τῷ «τάχα δὴ με διαρραίϲουϲι καὶ αὐτόν» (α 251), εἴγε ἐχρῆν καὶ ταῦτα ὀρθοτονεῖϲθαι. ἀλλὰ τῷ μὴ ὁρᾶϲθαι κατ’ ἀρχὴν τὸ ε οὕθτωϲ ἀνέγνωϲαν τοῦτο γὰρ ἐπακολουθεῖ τοῖϲ πρωτοτύποιϲ. ἐχρῆν δὲ αὐτοὺϲ ἐπιγνῶναι, ὅτι κρᾶϲιϲ δύναται ἐπακολουθεῖν, καὶ οὕτωϲ ῥῶϲαι τὴν ὑγιῆ ἀνάγνωϲιν. — 2 ἀπαναγνόνταϲ ut ἀπανάγνωϲμα de perversis lectionibus 146, 24. 157,10. 166, 20. — 3 ἡ ὡϲ μονοϲύλλαβοϲ. ad ὡϲ cfr 27,6. 264,14. 272.12. 273.20. de adv. 121, 8. — 4 παρεδεξάμεθα: de pron. 40,29. — ὑποϲυνηλείφθη: 142, 24 ὑποϲυνηλιμμένα dicuntux αὑτοῦ, αὑτούϲ similis. 7, 26 ϲυναλείφεϲθαι usurpatmr de βέλη ex ἵλεα οfto. B ἐμέ aem frommeret suum acetum in eemettemem, ssd eieeῷ5t an se ιpsο. - 11 διαϲαφητικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ vocatur abd Ap. nbi idem signifcst stquequαm. vide de coni.221,16- 223.22. - 1B τὸ ἐξῆϲ iπtss erἔorum οεdo ut 79.17 80,3.

296. Ans. cmv, mscs. scs. is Al.CBb. 1 ante οὐκ add ἐπϲ lB post ν add ἡ L Γpost ἀλὰ A. τὸ praebere iniuria dicit Bεkker 6 2 καί επ A , κάπ A Lb, ἐπ ΟB μέντοι] μὲν L ὑπαναγνόντοϲ AH. 8 ϲ HSchmmidex 1 478, ϲ A, in ras L, oi B, eiecit incommodum vocabulum b cum Forto et s, οὐ proposuerat Lhlig Em. Ap. 24 1 4 ὑποϲυνελήφθη LϹ, ϲυνελήφθη B 5 τῷ om A L 1 6 τωμω A,τψμῷ L(0B)b,τῷ’μῷ s. at vide Ϲhoer. ia Thsod.D 288, 23 Βig.(782.4 0.): ἐν τῷ ἐμῷ πρῶτον ἀποβάλλεται τὸ τοῦ τῷ ἄρθρου, κωὶ οὕτω γίνεται ἡ κρ3ϲιϲ, οἰον τῶμῷ (eE I 175, 3. 183, 7). apud Ap. fortasse legendum τῷ 4μφ β 7 τιμή , τἠμῇ A, τὸμῃ L(h )b, τ’μ s. vide Chorob. ad 6. fortasse legendum τ ἐμὸ β θ ϲυνέξει ALb, ϲυνάξει B ente ἐν τῷ add ὡϲ B 10 (μ’ Lhlig, quod fagitatur proxime antecedentibus et εubsequen- fibus (nec refslHtittur eis, quae loco Herodianeo supra exscripto leguntur: τῷ μὴ ὄρθαι κατ’ ἀρχν τὸ ὲ)q εἰμ’ A, μ’Lb (sque CB2), ἐμ’ HSeλneider de pron. 41,19 1 12 οιεμοιωcπερ A. 1 18-14 τὸ ὁν] τοῦ μν l. 14 προτε- ροιϲιν A. 1πυρὸν] θυμὸν L

297. c. XV.

298. Quamobrom pronomins ex praepositionibus pendentia recto aooeotu pronuntiontur.

299. 132s

300. c.XV1.

301. 128 b

302. Aaαv.. β 68, Priam praepositiones accentum pronominum , quae ex. illis pendent, erigunt. pluribus exemplis opus non est, sed causam rei indagare opcftet.

303. Aaαvε. ὲ 76. Pronomina personalia in absoluta constructione [i.e. κb9 persea egdcata nen oppemtur lii] accentum inclinant et a primo enemtisti loco exelnduntur, nbi autem relativam vim hsbδent, et accentum servant et ab initio ponuntur.

304. rxsrκ xx Ans xxxo. ἂ ὰ er de pron. 42, 5- 9. Lehre qu. ep. 109: soleδαnt ἄμιν rὅt, quae est Iεmα emcletim, sed ἁμίν, orhofonumema Eorca. -- 13 ἐr πᾶοιν οὐκ εὐϲύνοπτον ~ nem ubique ace cmesεcta, ιnfelectu. er 161,13 ἐντελῶϲ μὴ ἔχειν. 14 1ὲ Οbliqui promomimm cagus ex vεrὸo pendemta una cum serbo das sgmcant personas. paullo aliter Prisc.XV5I § 103 163,25- 28 B Pὴoaomissm oἅdqus cuebus coniuncta erδa duas exigunt persons, αH- cents et d Scendi, id est agentis et patientta.

305. Ans. ox r., uscm. scs. is Al.CBb. 1 ἐγh] fol 99v L β 1-2 καί τοι -ἐϲτί om B 1 prius ϲυνέριθοϲ-ἔϲομαι] A’ ϲυνερι in extremo versa, A~ θοϲ ἐϲτι add εἰ καγω ϲοι ϲυνεριεοϲ εϲομαι, quae in subsequenti versa leguntur, in ras scripsit L. κοί τοι bis scripsit, semel delevit, tum ἐϲτὶ om, sed spafium vacuum relinquens ente κἀγ5 β 2- ξ δῆλον ὅτι-πλυνούϲ om L | ante ὅτι add δ’ βῆ ταῖϲ ϲυμπ.-πλυνούϲ om CB β 3 ante ὡϲ L. add οὖν, C δὲ 3 4 καταντήϲει L. 1 6 προτθέμεναι B ταὸτὸ CB 6 ἔμοί] ἐμοῦ CBb 7 τό] τω A. 7—9 εὸ παρὰ-ὁρθοτονπν om L.B 8 ϲόν] fol 27r A. 11 τοιοῦτον CB 18 ἐr] ἐπεί B ευϲυνωπτον A β 15 supra γενόμεναι habet 5 οὕϲαι B 1B - 16 γενόμεναι-ππαρεμφατικαὶ om C β 1BB posterius τοῦ om l. CB β 16 δια- τεθαιμένου l..B καὶ τρίτου] fol 1002 L. 1 17 τοῦ) τὸ A. , corz A 18 διεμερίϲθη CB

306. 133 s

307. Axαvκ. β ~1. Atque illud quoque verum est, praeposffionεs componi cum. nominativis et verbis, apponi οbiqnis casibus. nec dobitari potest, quin cum. pronominum obliquis solo appositivο modo praepositiones coniungentur, cum in. nominum obliquis hoc videntur non vεlerε. nam ~πέρβολον, Ἐπκουρον dicimus. at hae non sunt compositiones praepositionis et nominis, sed compositi nomina-- ffri fexiones. si vero non omnes obliqui cum prseposifione coniuncti inveniuntur, ut dieitur Ἐπκούρου Ἐπικούρῳ Ἐπίκουρον Ἐπκουρε, sed unus vel complures au- tum, velut πρὸ Ἀριϲτάρχου dicere licet nec tamen πρὸ Ἀριϲτάρχῳ aut πρὸ Ἀρίϲταρχον, appositio manifeste est.

308. μaoνκ. β 72. Appositae autem obliquis pronominum casibus praepositiones ad initia enuntiatorum eos trahunt, qua collocatione οrthotonesis fagitatur.

309. rssτm. xx Anx sxκo. 8-10 Prse.XVI β 104 164, 5-12 B.: Χλla. pruenosdto per compoeitoaem potes premomini αdfiungt. taque per sdεm αpmo- etionem oblquss caeὸεs eorum praepomstur: αpmd Θεmeϲοs quodem re omatms, αeud nos vero αccssαφvo soli sel αblatiyo, u4 ad nos, fn nρhis. aominfbsz sero pρruepoeftomes αdι8εstμr fαam per αpppeetiemem quπm per comgoetoaem: αompoetonem quidem, quae t iπ nomsnatvo, cuίss servan4 αompoetiεomem etam. oἔdqut, s4 εndoctus, indocti . . . , pe2 appostioaaem cero scyra dcl duobue obiguis caebus. 7 ad ὅπερ conta, quamquam er HScbneideri comm. 127 ad 108, 7. - 8ίδιάειν (84, 20 medium ἰδιάζεϲθαι) est διον εἶναι 103.22 253.26. 261,1. de pron. 105,4. ἰδιάζουϲαι αἰ πλάγιοι ἐν τxϲ προθέϲεϲι videtur sic inter- pretandum esse: pi οὸὲiqst nom ommes pregpostionibus ouibssdαm guἔiciuntgr, sed usius ve eomplurum Hoc progrum est, veut genetivns tantum subicitur πρό praepositioni, genetivus et accusativus κατά voci ide Argum. - 11 - 12 εἰρ- ϲεται: 310, 7 seqq.

310. μns. cerr, m1scs. scs. m Al.Cβb 2 ϲόνεϲτι κr] ϲύνεϲτιν L γραφή] aptius dixisset τάϲιϲ Ap, quod ut reponetur poscit BtSehneider l 595 εἰ comem. 88 8 Ἁλλ’ ἐκενοϲ B 4 προτίθενται C | 4- κατ’-παρατίενται om C . παρατίΕξεται L. , ν add L. 6 ente ὀνομάτων add τῶν L. 7 ὅπερ ἅν κ B εἰ in ras A Γ post τιϲ add 5ν ΟB εξαιταeειεν A. Γουχ’ A. Β ευροιεν A ϲυντεΕξεμένην B εὐθείαϲ] fol 10ον l. β 8 aλγιαι CB ~. 10 πρὸ A , πρὸϲ LΒ, δπἑρ b cum Porto 1 11 ταιοῦτον CB ~ 13 ] εἰ A. γὰρ] ratio, qus haec sententia cum sntecsdentibus (lin. Β- ~) cohaeret, poscere vdetmr δὲ vel γοῦν β 13 ϲυμπροτιθέαϲι LCΒb, sed in L εα ex η vel ε factum

311. 129 b

312. c. XVII.

313. Legitimus personatium orthotonumenorum locus est ante verbum, inclinatorum post verbum, sed inveniuntur byperbata.

314. 134 s

315. Asevκ. ὲβ 7ξ. lade videntur pronomina orthotonumens, si post vαbδa in- venfnmmr, sieno loco posita esse, debδere ante verba coloci. nam si inclinatum pronomen nusquam praεponmitur, orthotonumenon non oportet postponi.

316. rssrrm. er Ans. exse. 1θ prior versus est P 556, sed ibi pergitur ἔϲϲεται, ε κ’ Ἀχιλῆοϲ ἀγαυοῦ πιϲτὸν ἑταῖρον τείχει ὕπο Τρώων ταχέεϲ κύνεϲ λκήϲουϲιν. Π 498 500: ϲοὶ γὰρ ἐγδ καὶ ἔπειτα κατηφείη καὶ ὄνειδοϲ ἔϲϲομαι ματα πάντα διαμπερέϲ, εἶ κέ μ’ Ἀχαιοὶ τεύχεα ϲυλήϲωϲι νεῶν ἐν ἀγῶνι πεϲόντα 17 - 26 ep de pron. 39, 19-24: ἐπὶ τόπου (seii ἀντωνυμία ὀρθοτονεῖτmι) εὲμὲ δ’ ἔγνωα· ἀπολύτου γὰρ οὕϲηϲ τῆϲ ϲημαϲίαϲ, καθὸ καὶ εἔγνω δὲ ψυχὴ με3, ὅμωϲ διὰ τὸ ἄρχον ἡ ἀντωνυμία ὠρθοτονήθη. et de pron. 43, 4-6: παρὰ τόπον τεθeϲαι αἰ ἐγκλιτικαί, τουτέϲτιν ἀρκτικαὶ γινόμεναι, ὀρθοτονοῦνται. item Herodisnns Arcad. 165,11 Schm. (Ι 560.5 Lte): αἰ κατ’ ἀρχὴν τιθέμεναι,κᾶν μὴ ἔχωϲιν ἀντιδιαϲτολήν, διὰ τῶν ἀρκτικῶν τόπων ὀρθοτονοῦνται· εἐμὲ δ’ ἔγνω καὶ προϲέειπεν3. - 2θ ob δηλουμένῳ κτλ. Schoemsmn. on propter semsun, sed propfer mutαtαn posiieπem.

317. Anx. car., uιsca. scs 1m A l.CBh 1 πλαγίουϲ A , πλαγίαϲ AI.CBb 2 γενομένων C μετὰ τὰϲ] fol 27ε A αναγκη παϲα εγγινεϲθαι bis A. , semel deleεt A B 3 ἀπεδείξαμεν B 4 πρὁ τοῦ ρήήματοϲ L, sed πρὸ add . πρὸϲ 5ν A L. | BB oὁ Sylbδurgio traiciendom videtur post ϲυνταϲϲομένηϲ. vide HSchnederi comm. 69 de Apollonii negegentia in verbis collocandis 1 6 ἀπη- ρείϲατο A Lb, sed in A η εἰ εἰ in ras scripta sunt ab A, quae eadem totam vοeem in ng maiusculis litteris repetivit in L η ex εἰ et εἰ ex ε factυm. ceterum ab hac voce inc. fol 11r in L ἀπεκτείνατο Ϲ, ἀπετείνατο B ψ 7 vide Adn. crit ad initium § 77 8 ανεϲτρεφθαι A |οὕτω l. Bb τι A. , ϲ add A 9 κr τὸ οὐτωϲ ἔχον om L 10 ϲυ A , ϲοι A 11 ματι παντί L. | 13 οὐκ’ A | post τουτέϲτιν add εἰ b cum Poto ἐγκλινομένη CB 14 εκειν A , η add A, ἐκείνη om B q 17 3 ABb, γὰρ A in ras et l. 20 δηλουμένη B β εναλλαγη om A. , add A2

318. 130 b

319. Aaovκ. β 74. uia autem orthotonumena etiam post verbοa invediuntur, pronomina absolute posita, ut facile statim agnoscantur, non solum hypots3i distinguuntur ab eis, quae aliis casualibus opposita sunt, sed prima persona (ἐμοῦ, ἔμοί, ἐμέ) amisit εἰ priorem syllabam et accentum, mnosyllaba seeundse εἰ fertSae personae aceenmm.

320. Aaovκ. (β 7Β. Siquis vero putabit, cum his quae modo dixi pumare, quod plurali numero pronomina personalia |primae persone], ubi absolnts dienntur, non mutent initium sce4 mutan4 sngudlari numeroἰ, dicendum est, nonnumquam. feri, ut regula generalis exceptiones patiatur propter vocum proprietates -

321. asrκ. xx Ans.sxso. ~ fκουϲεν ῆμων.crr Adn. exeg.ad 182, 55 huius ed. - 7-8 εἶπομεν κατ’ ἀρχὴν referendum est ad initium expositionis de duplici ac- eentn obliquorum casuum pronominum personalium, 121, 12. - 910 ἐν τοϲ τριγενέϲι-τριγένειαν. illustrat sententiam exemplo A in ng: ὅτι ἰδίωμα φωνῷν ἐλλιπεϲτερουϲ τουϲ κανοναϲ ποιεῖ ὡϲπερ τὸ γερων ου δυναταί ἔχειν ουδετερον διὸ τινεϲ αἰτῶνται τὸν ποιήτην εἰρηκότα γερων ἐϲτι επειδη εκωλυεν απο τηϲ φωνηϲ κανων τα γαρ διὸ του ντ κλινομενα ου δυναταί ἔχειν ουδετερο, ubi pro γερων ἐϲτι legendum γέρον ϲάκοϲ, χ 1θ4: nam hoc uno loco γέρον apud Homerum adiectivum. neutrius generis est. (ex Ϲhoer in Theod. I 274. 34 Bilg, qui poetam non vitu- perat: τὸ γέρων γέροντοϲ, ἐπειδὴ ἔχει οὐδέτερον τὸ γέρον, οἶον ετῇ δ’ ἑτέρῃ ϲάκοϲ εὐρὺ γέρον πεπαλαγμένον ἄζῃ3, τουτέϲτι ϲάκοϲ γέρον, διὰ τοῦτο οὐκ ἐφύλοξε τὸ ω ἐν τῇ γενικύ.) τριγενῆ ὀνόματα hic adieetiva sunt, quae ad describoendss res vel personas nominibus masculini aot feminini aut neutrius generis signifcatss ad- dantur. ἐκκόπτει τριγένειαν expellunt triplex gemus, impediunt quomεnsas mepria3 quοfque geuπus terminatioe exprumafur nisi forte οὐκ ἐκκόπτει scribendum est ~ nom excudεat, non exprimunt triplex genus, sicut supra 104, 23 legitur τὰ γένη οὐκ ἐκκοπτόμενα ἰδίοιϲ τέλεϲι. ceterum exempla adiectivοrum immobilium vel minna mobilium, quae moveri eliqua lex vetat, nemo nescitinnumerabilia esse. - 16-p 181, 1 ἡ δαϲεῖα οὐ θέλει ἀφαιρεῖϲθαι. A ng post es verba, quae in. Adn.crit.proferemus: μή ουν δόξει (lege δόξῃ) τιϲ αντικεῖϲθαι τὸ απαϲ μονηρεϲ γαρ

322. Ans. omr., nsϲm. scs. 1s A l.)Bb. 1 υνεπιϲχύει non separatur inter- punctione ab antecedentibus in editionibus ὑπὲρ] fol 101 v l. 8 ὲ] ι ex ε factum in L ( καὶ ἐπεὶ A. , κὰπε Al. Bh τοιοῦτον lBb 4 λέγω δὴ τοῦ ϲυλλαβὴν L γε] γὰρ B 6 A in ng: περί τῶν πληθυντικῶν αντωνυμιῶν 7 5λλ’ add hig, HSehneider post επομεν adici vult δὲ, nam asyndeton hic in- tolerabile est 8 ἑλζιπεϲτέραϲ L. Bb 9-10 quae A in ng addidit, vide in Adn. exeg. 10 κόπτει] fol 28r A οὐ θέλει] οὐκ ὀφείλει B A in ng superiore ante es verba, quae in Adn exeg. exscripsi, haec habet: δεῖ καν- ταυθα τὸ αυτο ϲημειωϲαϲθαι ὅπερ ενηλλαξε ι διαφοραιϲ μία δὲ καί αυτη του ψι-

323. 135 s

324. quominus η vocalis in ἡμῶν corripietur, impedit ea lex, quae iubet a spiritu aspero incipere βlursis pronominum. nam si breis vocalis pro longa initio pronominis substitueretur, elam spirtus aspex in lenem mutaretur. -[ac ae

325. εϲτν εἶτε γαρ τὸ παϲ φήϲομεν εντελεϲ αντικειται οuδεποτε γαρ πλεοναϲμὸϲ δαϲυν- τικοϲ εἰ δὲ τὸ ἅπαϲ (eubaudiendum φήϲομεν ἐντελέϲ) οuδεποτε δαϲυ αφαιρειται. quibuscum cr quae ΒM 655.15 ex Herodiani περὶ πα9ῶν libro (Ιl p258.1 Lix) de ἅπαϲ habet: ἀμφίβολον (scil πότερον ἀφαίρεϲιϲ ἢ πρόϲοδοϲ). οὐδέποτε δαϲυνό- μενον α ἀφαιρέται. πῶϲ οὖν τὸ ξπαϲ γέγονε πᾶϲ; ἐπλεόναϲε τὸ α. πῶϲ δαϲύνεται τὸ ᾶ; τὸ γὰρ πλεονάζον ᾶ οὐδέποτε δαϲύνεται. vide etiam quae de initiali ε docent Apollonius et Herodianus, ille de pron. 52, 1: τὸ ἀφαιρούμενον ϲ (i e. quod ιmstto voce demi potes) ψιλοῦται, καὶ διὰ τοῦτο τὸ μὲν ἕϲτηκα δαϲύνεται, τὸ δὲ ἔϲτηϲα ψιλοθται, et Herodirnus pros.ll.ad Α 535: ψιλωτέον τὸ ἔϲταν, ἔπεὶ γίνεται εϲτὰν δὲ μεταϲτοιχεία (9 358). τὸ γὰρ αἰρόμενον ἐκ τοῦ ῥήματοϲ ἕ ἐν ψιλῷ πνεύ- ματ. ϲἕϲτηκα) δαϲύνεται, ἐπεὶ οὐκ ἀποβάλλει τὸ ε.

326. rssrum. xv Ans. exse. I- 2 δείκνυμεν δὲ ὅτι-ρξαντο. nbi hoc demon- strait vel demonstraturus erat Apollonius7 in libro de pronomine nibil huius- modi invenitur. Βerodianns normas dedit, quae ἡμεῖϲ et ὑμεῖϲ aspero spiritu pronuntiari iobent. nam ex illo non solum ea derivanda sunt, quae apud Arcad 226,17 Schm. (Ι 545.17 Liz) leguntur: τὸ ῦ πάϲηϲ λέξεωϲ ὄρχον δαϲύνεται πλὴν τῶν Αἰολικῶν, sed sine ulla dubitatione ea quoque, quae anonymus tractatus περὶ προϲψδιῶν in scholiis artie Dionysianae 154,11 Βilg. (15.28 B ) docet: τὸ ῆ πρὸ τοῦ μ, εἰ μὴ ἐκ κλίϲεωϲ εἶη (ex. gr. in μέλλον), ἤ ἰωνικῶϲ κατὰ τὴν προϲθήκην τεθείη (velut in ἠμύω), ἢ ἑτέρῳ κανόνι κωλύεται (aferuntur ῆμαρ ῆμοϲ), δαϲύνεται, οἶον ἡμέρα μεροϲ ἡμερίϲ ἡμν ἡμᾶϲ καὶ τὰ ὅμοια (cir Lentzii pneuma- telogia 65). - 4 A~ in ng ὁ αιολευϲ ἐπεὶ δὲ (lege ἔπειδὴ) ψιλωτικόϲ ἔϲτι πρωτὸν εβραχυνεν ειτα εψιλωϲεν ειδωϲ οτ αἱ απο μακρα ρχομεναι ἀντωνυμίαι δαϲυνονται. ad ἄμμων cfr de pron. 95, 3 et quae HSehneider comm. 120 ad 95, 3 ex Ahrensii epistula profert.

327. λουϲθαι. Βekker ante ὅπερ virgulam, ante μία punctum poenit et αὕτη scripsit. verba hand dubie lacunosa, ac fortasse post ἐνήλλαξε intercidit τοὺϲ κανόναϲ Hic queoquee idem anitmemdeertenddsem est quod nπormas ms3αet, exeepfones eect, i. e. ἰδίωμα φωνῶν (vide scholion in Adn. exeg. ad 8 16). sed quae illae re- deeim species mutationis normarum fuerint, fmoramus. nec magis petet, de qua exceptione ψιλώϲεωϲ hic sermo sit. gn ita dicta est necessitas, quae plu- rstiva pronomina person lia ἡμeϲ et ὑμMϲ cogit ut spirtu aspero pronuntientur, nqm leni, ut ἐμοῦ ἐμοί ?

328. Ans. mm, msca scs. m Al.CBb. 1 δείκνυμεν] ente δ in A. rasura odius litterae δὲ] γὰρ et supra scr. δὲ B ψ 2 ἀπήρξαντο CB εἰ in ras A, A fort. η 1 εἰ γὰρ] εγε L ἀφήρητο L 3 ἐγίνετο l. 4 cθεν] δθκν B ηuse A in ng addit, vide in Adn. exeg. τὸ ἄμων primae voces sunt folii 102r L, ante ques Stadtmneller inseri vult: τὸ ῆ κατὰ 1ἄμμων] αμόν A. , όν in ῶ mutavit A , fμων L.CBb 4-p 182, 4 καὶ ϲυνεχὲϲ-διαφθείρουϲιν] haec verba, quae AHuttmsen ab hoc loco siena censet, ita defendi posse videntur, ut indicatum est in argumento § 75. Stadtmueller putat intex καὶ et ϲυνεχἔϲ nserendum esse: οὐδέποτε τὸ η, ἀλλὰ

329. 131 b

330. c. XVIII

331. demi qκιdem pgctest μriοr voemiis ia ἡμῶν nam] ε littera additur st subotrahitux idtio verborum et pronominum [sed aella εocels praeter ε]. - itaque in pro- nominibus personalibus pluralis numeri nihii mutetur, ubi vim habent absolu- sm, praeter secenum, qui in priorem sylsbam retrahitur. in antecedentem enim vocem reici non potest, quis ἡμῶν ἡμῖν ἡμᾶϲ plus quam taes mores con- inent.)

332. Aaαvκ. β 7θ. Atque apparet quam ob causam orthotonomena quidem abo initio enuntiati removeri possint, sed ineinata nonlicest invicem in initioenuntiati

333. rssτm.sr Ans. exso 4διαφθείρουϲιν ἄποβάλλουϲι(134,Β παραφθείρουϲι). - 5 κουϲ’ ῆμων. cr 135, 26 de pron. 35,10. Euststh. ad α 166 1407, 40: ὅτι τὸ ἡμῖν καὶ ἡμῶν καὶ ἡμᾶϲ ἔγrλίνονται μὲν παρὰ τοῖϲ παλαιοῖϲ, οὐκ ἀναιλίνουϲι δὲ ἑτέρᾳ λέξει τὸν τόνον, ἀλλὰ ἀναπέμπουϲιν εἰϲ τὴν οἰκείαν παρολήγουϲαν. et Lehre qu. ep. 125. - ~ μέχρι τριῶν χρόνων. cfr183, 26 et de pron. et Enstath. locis laudatis.

334. μnr. mr., mscs. scs. ia Al. Bb. 2 εηκα A, ἔοικα L, ἐηα 0Bb ἔειπα] verisimilius est Apoonium forma ἔειπον usum esse | οἵα A., corr A καὶ τὸ] καὶ om Β, τὸ om A. , add supra A ( ante καὶ in A rasura duarum litte- rarum | 8 ϲ, ἐo0) ἐοι οἱ A , οἱ in ἑοῦ mutavit Ah, ἔοι ὅcυ o L.CΒbq mte- esdentibδns et ordini casuum responderet οὖ ἔοῦ, οἶ ἔα. st deesse idstur exem- ulum omissae ε vocalis in pronominibus praeter μου, μοι, με. nam ἑοῦ et ἑοῖ exempla abundantis ε eunt, cfr de pron. 77, 11. 82, 20 fortasse intercidit ἐκεῖνοϲ κενὸϲ, cvr de pron. 58,11 -59, 8 4 οὖν) γοῦν L αὐτὸ Ab, αὐτοῦ LCB ψ B ἤκου’ A b, κουϲεν LB | ημων A. , ῆμων AL. Cb, ἡμῶν B β -6 τάϲεωϲ] α in ras A β 6 κατα τήν αρχουϲαν A in ng ἰ ἀδυνατέ L. CB γὰρ om C ἐπ] πρὸϲ B 7 επελΕειν A, sed supra scr. πρὸ prima manus | 9 A in ng ad καί ϲφεαϲ: επειδη τρίχρονον. AHottmanm desiderat mentionem ϲφέων genefSivi inclinati, quia perverse interpretatur ἐξ ὅληϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ex omnibus prono- minibus, non ex tota hac voce pronominsli 16 A in ng επει τὸ α μάιφον, scil in ἡμᾶϲ β 11 ante ἐν add καΕὡϲ L, ὡϲ B | τὰ τοιαῦτα om L (επ- δεικνυμενον A, sed ον paene totum erasum, ἔπεδείκνυμεν ), ἐπεδεξαμεν h, ἀπε- δείξαμεν L 1 12 δὲ omnes praeter A. ταϲ] ταϲ A. , corr A ψ 14 ἀνελιπεϲ LCBb

335. 136 s

336. 132 b

337. pom. namqne haec non heberent quo accentum suum refcerent. ideo nonnullae pronominum formae quae semper inclinentur ex enuntiati principio exclusae sunt.

338. Aaevκ. β 77. Hegulae quas proposuimus haudquaquam evertuntur, siquis exempla adfert, in quibδus orthotonumena cum prsepositiombus coniuncta post verba collocantur aut inclinsmta ante verbe. nam propositae sunt normas, ut hypsqbδata agnoscerentur, quae non solum apud poetas, sed stiam in prosa oratione, fn vulgari sermone occurrunt. itaque aιgumentatio fle aeque per- vεrza est ac siquis coniunctiones contnustivas (εἰ, εἴπερ, εἰδὴ, εἰδήπερ) et subο- coninmsfivss (ἔπεί, ἐπείπερ, ἔπειδή, ἐπειδήπερ), quis non semper in initio cona- etructemum condiconahium aut cossalsem] collocantur, in praepositivarum con- iuncfionum noumerum referendas esse neget.

339. τzsrικ. sτ ~Ans. sxκe. Β οὐκ εἶχον ἐν δέοντι. Eayser′. non αdεiζeὅαnt. - 4 τὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ τὴν τάϲιν. λλ- 7 e de pron. 39, 12: μόνωϲ ἐγκλίνονται αἰ τοῦ τρίτου δυικαί, καὶ ἡ μίν, αἶ τε μονοϲύλλαβοι ϲφίν καὶ ϲφέ, ἢ τε διὰ τοῦ τα. - 6 et 13 ad so eft 15,12.120,12. de pron. 54, 11.

340. Ans cuc, usos. sos. s Al. Bb. 1 θέϲεωϲ primae litterae sunt fol 102ε L γε om A’, edd ante αἰ add εἰπeν L, καὶ Ϲ, εἰπὲν καὶ BB 1 1- 2 προϲα- πηρειϲμέναι] ηρειϲ Aᵗ ia ras 5 2 προκειμένῳ]κin ras A | ἐφ’ῷ AL. 3 ἐϲτε- ροῦντο LC, sed in L ex ἕτερον τὸ ab P factum, quae eadem manus supra οῦ scripsit ὑϲτεροῦντοϲ Β sd τοῦ παρεπομένου in ng A : του τὸν ιδιον τόνον εαερειδειν ετερω 4 γὰρ om L 1 Βἁ exspectatur propter antecedentia id, quod in agumento expressum est: καὶ α μόνωϲ et virgula ante ἡ ϲφίν et postea lin. προϲώπου, οὐ ῥημάτων sine γὰρ sed Ap. ipse corrigeretur hac mutatione ᾶ alterum εttertium καὶ om L Ac in ng: ϲφιν ϲφε μιν τοι τυ αιτιατκη εγrλι νονται (Β-6 καὶ ἡ μίν om | 7 αἰ om B β 8ὲ -p 184, 14 aptius post § 72 legerentur 1 1θ τινα A. 1 post καὶ add αἰ L. καὶ om h | ἐγκλιτικά] rectius dixisset ἑγκμινόμεναι l posterius κα om L, edd 11 ἐν ταϲ om Β ϲύν ταῖϲ legi voluit P Schoemann, quam coniecturam commomdat 128,20 defendit ἐν τϲ HSehneidex l 473 conlatis 128,14. 336,17 τίθεντάι] ιθεν L in ras εἰ οὕτω] fol 28ε A. 1 14 τοιοῦτον CB prius τὰ] παρὰ B

341. 137 s

342. Recto etnore pronuntiantur etiam ea pronomina, quae ira incensi proferimus.

343. 4aem sm~ Aaovκ. β 78, Tam quoque pronomina recto tenore pronuntiamus, cum ~- irati de ingrais loquimur, qui pro benefcio nobis iniuriam intulerunt, vel de eliis, qui nos iniuria afecerunt.

344. rssrκ. er Anx exso. 1θ pro διεξοδικῇ ἐπαγγελίᾳ coniecimus in Emend. App. 6 διανοητικῇ ἑπακολουθίᾳ, quod Schoemann’ probare videtur. sed fort. scripsit Ap. quod ruditum est. Eayser5. Deμtet διεξοδ. ἐπαγγ. niet die Iδrt- schreieeade Ausdruεἔe δrm gedgnd aso et alio loco: Pe Ecnanee dωcλ eom Eom- sequmter Ausenandersetzung geὸrauελt εiehtig sein. Apud artis Dionysianae scholiastae, Apmlonii asseclas, ribus locis διεξοδικόϲ nomen legimus, 175.9 Βilg. (754.25 Β.): ἡ ἀπὸ διανοίαϲ ἐκπεμπομένη καὶ εἰϲ διάνοιαν ἀνερχομένη (scil ἡ τοῦ ἀνθρώπου φωνή),καὶδιεξοδικὴκαλεται·διεξοδικὴνδὲκολοθμεν τὴν ἐγγράμματον ... ἦϲ ὁ νοῦϲ εἰϲακούων διέξει τὰ ϲτοιχεῖα, et 214.11 Βilg.(840,19 H.): δ5 ἐνταῦθα. (in λόγου defnitione Dionysiana) νοεῖν λόγον τὸν διεξοδικόν, τὸν ϲυνιϲτάμενον ἐκ τῶν μερῶν τοῦ λόγου, εἰ 355,14 Hilgz: Λόγον δὲ ἐκάλεϲεν ἐνταθθα (Eionysius in deθnitione) τὸν διεξοδικόν, τὸν ἀναπληρούμενον ἐκ τῶν μερῶν ⟨τοῦ λόγου). ἐπαγγελία autem apud Apohonium signRcatto est: vide 205. 13 ἐπαγγελία τοῦ ἐϲομένου, et de coni 216,14: ἡ ἐπαγγελία τῶν διαζευκτικῶν (coniunctionum dis- innctivarum) ϲἑνὸϲ θπαρ⟩ξιν ἐπαγγέλλεται, τοῦ δ’ δπολειπομένου ἀναίρεϲιν, item. ἔπαγγέλλεϲθαι sgcre, ut etiam 10,3. 20,23. 31,28. de pron. 10,5. 14,23. 15.27. - 1ξ 14 οἴ παρὰ τοῦτον ἐϲχηματιϲμένοι ~ coniuactiomes a5 εἰ drueataε, ut εἶπερ. 1θ ὁμολογοῦϲιν sgticant,dieSarant. cfr Adn. ex. ad 86.1 huius ed.

345. Aοs. cmιr, mosea scs. is Al.βb. 1 ὁπολαμβάνοι) fol 103r L ὑπολαμβάνῃ CBb ψ 4 τοϲ ὁρhοτονουμέοιϲ B β 6 τυ in ras A 7 εί em L. τῶν om B β 8 ἐε om B (post ἐπ add τῶν C κxὶ ἀρκτκοὺϲ] καταρκτικοῦϲ Β || 9 ante φαίημεν add κε L. CB εἰ in ras A θέϲει L, quod coniecit AΒutt- msnn β 16 εὸ] τὸ6 B εἰ in res A ἔξοδικ B ἀπαγγελίᾳ CΒb q 11 κί in ras A, om B β 13 κdὶ post γενόμενοϲ in A paene erasum om ceteri 1ente ἐνίοτε in l. δὲ, sed inductum οἶ τε παρὰ τοῦτον ἐϲχηματιϲμέοι editiones per- peram cum subsequenti ὀρθοτονοῦνται coniunxerunt, ac b idcirco αἰ-ἐϲχηματιϲμέ- ναι scripsit παρὰ ALb, περ B τούτων 15 A in ng περί τῶν ὀρθοτονουμένων αντωνuμιων

346. 133 b

347. De orthotonesi formarum ἐμεῖο σεῖο εἷο ἑοῖ ἐέ.

348. 138 s

349. Aaevκ. β 7ξ. Eliam eae pronominum personalium formae, quibδus ex ab-- undanti adiscta est ι vocalis, velut μεο, recto tantum tenore proferri debent, primum quis ne hae quidem usu pantur nisi ubδi oppositio ft. - deinde inte- gris tantum vocibus aliquid aut additor ex abundanti aut demitur,ne ea afectio, quam antea vox passa est, leonssmum aut defectum deterat obscuretve. inte- grae autem pronomoinnm formsε, ex quibos ἐμεῖο et imiles factae sunt, rectum

350. αxsrε. er Ans. exse. 4 δὲ ἐμοῦ-αἰκίζεϲθαι. ponendus es4 ante oc9dlo8 meos. - θ-p 18θ, 8 ox de pron. 38.20-27. - 14 ἐπεδείξαμεν: 125,22. - 15 17 vide Arg. sed dobiteαi licet, an enuntiatum fnsle sic intoιpretandum. eit: ae noea αfectio quae accessit, pleoιasmus au4 defectus, eas deterat, quan vox emec p3s80 est.

351. Ans. eur, nscs. sca im A l. Bb. 1 ὑβρίϲαι] fol 103v l. 1 προκείμενον Β A ng τὸν δηλουντα διαϲτολήν 2 τοιουτοϲ A | Β καί επι A. , κάπ A I,)Bb 4 προῦπαρχούϲηϲ ἀδείαϲ et supra ηργμένηϲ ἀδικίαϲ B 6 A ng περὶ τῆϲ ἐμέο β ~ καθὸ] καθον A, ὁ in ras L 9 ξανδρου] fol 29~ A. Γ ἀρχῆϲ voca- bulum in hunc versum irrepsit ex Γ 100 pro dτηϲ etiam in nonnullis lliadia codicibus, vide anot. ALudεichii 16 οὐ] καὶ CB φημι] φαϲι C | ἐὰν HSehneider, κἆν codd et edd. μὴ om A |ι in ras A Α ng περὶ του ϲέο καί ϲεο 11 τὸ om L.B 12 εἵνεκεν L πόλεμοϲ, quod omnes codd. exhibδent, recte ne Hekkerus quidem in πτόλεμοϲ correxit. vide adn. Ludεichii ad Homeri locum 13 καί ἐκ A. , κdκ A et ceteri | posterius τοῦ om l.ϲB 14 οἵωϲ x , corr A post ἐπινοήϲειεν ThMathias I 74 intercidisse putat ὅν, quo apud Ap. carere possumus: vide Adn. exeg. ad 64, 4 huius ed. | 15 ἐπδειχθείη ὁλόκληροϲ B ⟨μὴ) add hmlig 16 γινόμενον l. 17 πλεο- ναϲμόν) fol 104r L τοιοῦτον omnes praetex A β 18 post ἐν add ταϲ C8 ante posterius οὐχὶ in A rasura duarum littera um, qua fortasse deleta est μὴ negatio, atque haec iuxta alteram recipienda esset (err 84, 10). nec tamen mplex οὐχὶ οfensioni est, quamquam pa ticipium vim habet eondicionslem: cfε 19.3. soe.27. 325,16.

352. 134 b

353. De orthotonesi dualis pronominum personalium I et Il personae et de inclinatione dualis personalium III personae.

354. 139 s

355. tenorem habent, ergo etiam formae inde natas habere debent. - tum cose vοcea plus tria tempora haboent, qualis ἐμεῖο est, inclinari nequeunt. - ac ne ϲεο quidem inclinari potest, quia auctio temporum orthotonesin fugitat.

356. Aaovκ. ὲ 80, Eas quoque tertiae personae pronominum formas, quibus ab initio ε adiectum est (ὲέ, ἐo), inclinare non licet.

357. Aauvκ. q 81. Etiam duales primae et secundae personae encliein respuunt, quia barytoni sunt.

358. rssrm. xv Ans. exse. 4 etc 130, 25. - 8-18 eft de pron. 38,28seq. et 83,12 -22. 10 ἐπιϲπᾶται. cfr 100,9.115,26.118,28. 256,14. - 12 αἰ τοῦτο πλεονάϲαϲαι. πλεονάζειν cum datίvο est abundare ὅliqua re, ut 4,23. sed etiam πλεονάζειν τι dictum est, siquid ex abundanti additur, velat EM 84.17: οἴ Αἰολεϲ (in ἄμμι) ϲυϲτέλλουϲι τὸ ῖ καὶ βαρύνουϲι καὶ πλεονάζουϲι καὶ ἕτερον ϲύμ- φωνον, et 128.4B ad ἀπορρυήϲεται: αί εἰϲ φωνήεντα λήγουϲαι προθέϲειϲ, ἐὰν ϲυντεθῶϲι μεθ’ἑτέραϲ ϲυλλαβῆϲ ἀπὸ τοῦ g ἀρχομένηϲ, πλεονάζουϲι καὶ ἕτερον ρ. -- 18 ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ, in eis quae modo exposuimus ( 72). - 14 cfr de pron. 38,9-15 et synt. 181,25. 15B προευθέτιϲται. er 309, 7 προευθετιϲμένων. -- 17 δποϲτροφὴ de retractione accentus ut ὑποϲτρέφον 308,8.

359. μAns. omr., μasca. scs. ix A L. Bb. 1 δὲ] δή A. 2 prius τὸ om B Β εγινετο A. , ἐγένετο A et ceteri 5 6 οὐδὲ ἡ ϲεο] οὐ δεήϲειε ALϹ, οὐ δεήϲει B, emendavit Sophianus 6 περὶ codd., ἐπὶ b cum ceteris edd , forsitan recte, cr de adv. 1θ9, 28 κατάφορα ἐπὶ τὸ παροξύνεϲθαι λ ng τα εγλιτικα μορία καταφορα περί τουϲ ελαττοναϲ χρονουϲ 3 ἐε ἔοι A, ἕε ἕοι A.Cb, ἕε καὶ ἔοι B. ad accentum ἑέ ἑοῖ cfr de pron. 82,20. 83.12seqq. Lobeck Pathcl. elem. l χ 60 ( ϲυζυγίαιϲ C 16 ἐπιϲπᾶται Βb, ἐπιτάϲϲεται A L quod non defenditur eis Thueydidis (V1 e1τ, 2) vel Menophontis An. VI 5, 9) locis, ubi ἐπιτάξαϲθαι inveritur ( αί om LB 12 τοῦτο] τούτψ CBb5 οὐ τὰ] fol 104v L. 1 4 ~ν ng περί τῶν δυικῶν του πρωίου καί δευτέρου προϲωπου 1λ X ng οτ τα βαρυτονα ου δυνανται εγιλινεϲθαι 1 προηυθέτιϲται CBb 16 ἔχει , ν add A 18 -17 λέγω δὲ δυνάμει A. in ng habet ab A 17 ἀποϲτροφὴ vult HtSchneider lI p 591 3)

360. 135 b

361. Inclinari nequeunt ἐκεῖνος et οὕτος.

362. Aaαvκ. 82. Teertise vειo personae duales (ϲφωέ, ϲφωὶν) et inclinentur et οxytoni sunt. etenmm ob eandem causam Praem tenorem non habδent, ob quam εἰμί et φημί verba stque indefrita nomina et adverbia oxytena sunt: quis οxy- tena tantum inclinabilia sant, bsrytona inclinationem non admittunt.

363. Aaαvκ. β 8ξ. Htiam ἐκένοϲ εἰ οὖτοϲ inclinafionem respuunt propter bary- tonesin. accemit qnod demonstrativa sunt.

364. rssτrε. er μAns exeo. B μόνωϲ ἐγκλιτικαί. cir 181, 26 de pron. 39,1ξ. - B Choerob. ia Theod. D 39ε.17 Βlgg. (849,23 O ): διὰ τοῦτο ταῦτα (sci τὸ εἰμί καὶ τὸ φημί) ὅξύνονται, ἔπειδὴ ἐγιλιτικά εἰον . . . τὰ δὲ ἐγκλιτικὰ αὐτὰ καθὲ- uυτὰ ὄντα ἐν τῇ τελευταίᾳ ϲυλλαβῇ θέλουϲιν ἔχειν τὸν τόνον, οἶον ἔϲτί τινῶν πώϲ τέ. - 8 et 11 μ3λλον non tam augendi, quam corrigmndi vim habet ~ petiκs, eiemeξr, ut 39,2. 79,16 alibi. - 8-ξ nomina et adverbia indefnits, ut τινῶν ποτέ, nonnumquam recto tenore proferuntur, qui est acutus aut circum- fexms in exitu vοcfε. - 12 τῷ λόγῳ ex orotonis sementia.

365. ans. cur., aasεs. sos. im Al.CBb. 1 ὀξύν et post ν 1asora unius vel dua- rum litterarum L |μεταϲτήϲει L 2 νοῖ CBb ϲφῶιν om A. , add A καἴ ϲφῶιν om LCBb | οὐκ] fol 29v A | ἐγγίνεϲθαι L. 3 τοῦ τρίτου προϲώπου B κωὶ om B β 8- 4 ϲφῶε καὶ ἡ ϲφῶιν L | Ac ng: ἡ ϲφωιν καί ϲφωέ εἰ εγλιτικαί εἰϲιν 1 4 ἔνθεν Soph. bo, εθεν A, ὅεν l. CB ΒB ἐποῦϲαν] π in ν mutavit I θ post τὰ intercidit fαntasse τε |πύϲματα] alterum α A. habet ab A Α ng περί τῶν πυϲματων 1 Β μᾶλον] πάλιν ci. Hekker in adn. οὐ τοῦτο] fol 105~r L. 1 8 - 9 ταοριϲτα A. , corr A 8 ἐϲτιν] εἰϲιν L. αλλ A. cum ceteris, dllterum α add A ψ 10 ϲ ἐν τῷ λθε B 11 A ng περί του τιϲ. ὅτι ὀπερδήποτε τῶν πυϲματων εγκϲινεται τουτο αοριϲτον εϲτν Γante μᾶλλον add μὲν CB 18 καθεϲτὸϲ AΒb τῷ λόγῳ] HSchneidex l 473 ci. ἐν λόγῳ conl. 200. 25. vide Adn. exeg ἐπί edd Chlig. assentitur Eayser ὀξόνεται ALb, ὀξύνεται et supra scr. ἢ βαρύνεται Β, βαρύνεται C 13 ἐϲτιν A, ἔϲτι b, ἔϲτι δὲ ceteri ἐε add Chlig ( 14 A ng περί τηϲ εκεινοϲ καί ουτοϲ oὕν] δὲ L. ente διὰ add εἰϲι CB γ 15 ὅτι A Lb, ι ceteri

366. Inclinari potest αὐτόν.

367. 140 s

368. 136 b

369. Aaovκ. β 84. Hinc patet αὐτόν inelinstionem iure admittre. nam αὐτόϲ οxytonum est, ac demonstratione cxet non solum pronomen personne tertiae personae ipsum, sed stiam ea vox, quae illius vice fungitur. nec non apparet, quibδus de causis ceteri casus accentum non inclinent ac ne reαshant quidem. quibδus impedimentis cum liber sit accusativus, inclinari potest. perperam enim. censetur αὐτόϲeam obcausam non inclinari, quia genera divεαsis formis distinguat.

370. τssrκ. er Ans. sxao Β-p188,6 eft de pron.61,14. Lehre qu. ep. 124 - 4 et B utrumque γὰρ inducit rationem qua confrmatur αὐτόν inclinari posse. eft duplex ἡνίκα 5,15 et duplex εγε 31,24 et 26. B ἡ μετάληψιϲ τῶν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον nominsmtux αὐτοῦ αὐτῷ αὐτόν, quis personalia pronomine teftiae personne οὖ οἶ ἕ, ubδi inclinata sunt, in illa μεταλαμβάνονται, si Homericus usus in vulgarem conveftitur vide de μετάληψιϲ et μεταλαμβάνεϲθαι vocabulorum usu Lebrsii Arist. 1θseη. 1ξ - 14 εἰϲ ὑποϲτολὴν τὴν τοῦ Αἰολικοῦ. u4 amoeeαtur peces didectt aeolicae, quae exsisteret, si pronontiaremns αὔτου αὔτψ. an. διαϲτολὴν scribendum 7 BΒehneider comm. 137 ad 119. 3 vult ὑποϲδια⟩ϲτολὴν.

371. Anx. omr, οscs. scs. im AL. CB b. 1 τὸ A b, τοῦ ceteri β B προκείμενοϲ Ab, παρακείμενοϲ ceteri A ng περί τηϲ αυτόϲ β 4 ϲαὐτὸν-γὰρ) add Ohlig HSchneide comment 865 locam sanari putat, si scribetur: ἀναλόγωϲ ἡ αὐτόν ἐνεκλίθη ἀπέωϲτο γὰρ. Eayser nihil mutandum esse censet, sic inter- pretatus: μie xgfonierung des Prronomens αὐτόϲ λat ihεen Grμsd daris, da6 es scλt ePtscλ st es ha2t es xstono aucλ f λrgλet, enλlitκλ sm eerdes, abr nur im AAλusαρiε. Stadmueller putavit suffoerε hanc mutsfonem: ἡ αὐτόν ὠξύνθη ἁ καὶ om Bb Schoemann art ὅ4 poscit ut post μετά- ληψιϲ inseratur ἀντ. vide Adn. exeg. τὸ om B 6-7 Aλλὰ-ἐγκλίνεται. om B 6 ονοματικηϲ A. A ng περί τηϲ αυτου καί αυτω 1 8 ε ϲύζυγοι] fol 103ε L. retium καὶ om B quartum καὶ om A. , add A β 10 ἐε τῶν] n ἑτέρων7 11 Ἁλλ’ om A teste Βekkero, sed non ~uttentagio αὐτήν] αὐτ5 A LB μετατιθeϲι C κατὰ] ἐπὶ L.’ ψ 12 παρακολουMε B κfπί omnes praeter A αὐτῷ Lb, αυτο A. , corr A , αὐτῶν CB. vide A ad sub- sequentia verba 1ξ ng οἴ γὰρ αιολειϲ αὕτου καί αὔὔτω λεγουϲι τν] τὰ B ψ 14 καὶ om A

372. 141 s

373. Inclinari nequeunt articuli, pronominum vice funguntur.

374. 137 b

375. Aaovκ. ψ 85. Ne articuli quidem, ubδi pronominum vim habent, enclisin admittunt, non quia genera sigmifcant, sed quia, cum srticnli sint, protaxin fagitsnt.namque etiam subiunctiτi articuli( ὅϲ 6 ὅ) in initio enontiati codocsntur.

376. τssrrε. sτ Ans. xxxo. 1 τῆϲ πτώϲεωϲ. scil nominativi, vide smtec. pag lin. 8 - 7. - 1 2 τῶν χρόνων τοῦ τετραχρονεῖν. vide antec. pag. lin. 2. -- 4 οὐκἐπίϲτατm. nuHlαm rationem habet αfgεnersm dstinctionem. cfrrοδε 125,19. - θ τριγενεῖ τῷ τίϲ. τριγενῆ non solum ea vοcabua vocantu ,quaeuna forma utuntux in omnibδus tribus generibδus (velat τῶν 52, 7 τριγενὲϲ appeHlatur), sed es quoque, quas neutrum genus ab masculino εἰ feminino aut omniatria fexione distnguunt. (ex2 HSSchneider comm. 25seq.) 12 ἐπεὶ quamquam. in hoc enuntiato mente supplendum quod Portus adiecit: ἐν τοῖϲ ὑποτακτικοῖϲ. 14 εἰϲ ϲύνταξιν ῥημα- τικήν, ia constructionem cem verbo quod sequitur. - 1B et I7 ente Sc et ante ἣ in. vermibus Homericis ϲτιγμὴν posuere grammatici cfr schol. A ad Α 161 (Micanor. 143 ξriedl ) πρὸϲ Τρώων. τῶν οὔτι μετατρέπῃ οὐδ’ ἀλεγίζειϲ: ἐὰν ἐπ τὸ Τρώων

377. Ans. cerr., masϲa. sca. is AL. Cb. 1 τῆϲ τε πτώϲεωϲ AL, τῆϲ ἐμπτώϲεωϲ Bb ; ϲκαὶ) add Lhlig 1 8 τὸν λόγον κα6’ Βν α b, τὸν χρόνον λόγον καθὸ αἱ AA sed χρόνον 1nductum, τὸν χρόνον ὃν λόγον καὶ αἰ L sed exitus καὶ voculae fn res, τὸν χεονικὸν λόγον καὶ καθὸ αἰ CB ἀνέγrλιτοι] οἱ in ras A B τῶν om omnes praetex Ab |δεϲμοιϲ primae Mitterae sunt fol ξ0rr A A ng ὅτι τα τρίτα προϲωπα εἰϲ τήν αυτοϲ μεταλαμβανεται εγVλtτκα ὄντα ante ῥήμαϲιν A. rasuram habet, quae fortasse ἐν delcit |6 ἐγιλιτικὴ Ϲ, ἔγκλιϲιϲ ἐγγίνεται~ ὕhlig γίνονται l. β 8 ϲόντοξιν] fol106~r L. 1 9 ἐϲv]εἰϲ CBb ὄρθρον C 11 τῶν προτακτικῶν] flasse scribδendum τὸν προτακτικόν, quod iam SSophianus videtur coniecisse 1 12 δόξειεν] δόξει εἰ A, δόξειε ceteri. ad nudum optativum. petenuslem v. Adn. ex. ad 64, 4 huius ed. ψ 7 post οὕεοϲ Hilgard addi vult καὶ αὐτόϲ 1post ἐγ~λίϲεωϲ add Portus ἐν τcϲ ὑποτακτικοῖϲ, quod recepermnt b , 15-16 πολλ’ ἐπλάγχθη omnes praeter Ab ῇ 17 λγ’ L. 1 18 ἐπιγενομένηϲ . , suaa ἄρθρων in Ϲ sczipum ἀντωνυμιῶν

378. Recto tenore proferuntur pronominum personalium obligqui, quibus αὐτός pronominis forma subiungitur; si vero antecedit hace vox, inclinari possunt.

379. Aaevκ. β 86. Etiam ea pronomina personalia qulbus αὐτόϲ adiungtur, recto tenore proferuntur. - tertia emme persona non ubδique heac reglsm sequ4 censetur, sed iniuria, quia id, quo ad illam opinionem nonnulli adducebantur, fslsnm est, pronomina tertiae personne ormhotonumena semper esse refermdiva. quod cum putarent, inclinaverεnt Od. δ 667 εἰ ἔ d. θ 396 stque abmeume censuerunt o D. Ε 64. adiungitur autem αὐτόϲ pronominibus personalibus, quo clarina oppositio personarum notetur.

380. ἀναφέρηται (scil τὸ τῶν) καὶ ἀντὶ ὑποτακτικοῦ τοῦ ὦν κέηται, βραχὺ διαϲτελοθμεν ἐπὶ τὸ Τρώων, ὡϲ ἐπ τὸ εούλομένην, π μυρ’ ΑἈχαιοϲι. Schol. cod. Hegil 27,6 ad Α 2 in Ϲrameri AP ID 271: πρὸ τοῦ ἤ διαϲτολή. πρὸ γὰρ τῶν ἀναφορικῶν μορίων αἰ διαφοραὶ (ξrisdl. corr. διαϲτολαί) τίθενται. ex doctrina Dionysii Thracis hic locum hebet ὑποϲτιγμὴ (p 6,1 .). - 188, 18 ἐπιμαρτυρεῖν cum dativo τε4, quae testimonio confmstur, etiam de adv. 138, 11.

381. axsrκ. er Ans. exse. 1 eft de pron. 37,13, ubi additur ratio rei: πλείων ἡδιαϲτολὴτοῦ προϲώπου.adἑπιταγματικῇ v.Adα.eϲad87.1 huiused. - B...καθότ. eoiusmodi enuntiatum hic desit, ide in Adn. crit. παρεδείχθη: de pron. 42, 11 seqq, ubi discimus Aristarchum eiusque scholam ὡϲεὶ νόμον θέϲθαι τὸ τοιοῦτον, scil τὴν μετάληψιν τῶν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ὀρθοτονουμένων πάντωϲ τοτε τὸ ϲύνΕετον ϲχῆμα ii. e. refexivam formam) ἀπαιτεῖν. 8 μεταλαμβάνεϲθαι et mox μετάληψιϲ de convertione vocum poeticarum in sermonem vnolgarem. vide ad 188,5 huius ed. - 10 ἐξωμαλίϲθη, scil ἡ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἔρθοτονηθεῖϲα ἀντωνυμία, etas sensus nos4 ubεoue reexicms est.

382. Aοs. omr., msca sca. m Al. Bb. 1 A ng περί τῶν του τρίτου προϲωπου ϲυνταϲϲομενων τη αυτοϲ 2 ρ ἔγι A L. ad ἠέ er Lehre qu. ep. 53 1 μυρμη δοεϲϲι A 1 πιφάϲκεαι, non πιφαύϲκεαι codd. et edd., quae verbi forma stiam in Honeri codicibus saepe invenitur. efV Choerob in Theod.5 20.29Βilg. ad e Lebrs l. l. β B μελέτω om omnes praeter A. β 4 οὐδὲ om CB B Β ante οὐδ’ raeurain A αὐτῇ Homeros.in sermone Ϲalypsus |θϲτήεεϲι L Βsnteκαθότ tsleqnidintercidisse Ϲhligputat:καθhϲ ὁ Ἀρίϲταρχοϲκαὶοίἀπὸτῆϲϲχολῆϲφαϲιν,οὶϲ οὐ ϲυγκαταθετέον. Sadmnellero εofeit inserere φαϲίν οὐκ ὀρθῶϲ. HSehneider nulla verborum motatione οpusesse emnset, sed tantum addenda esse sigma llienae orationis ente τά γε μὴν εἰ post ἐξωμάλιϲται: nam non Apollonii haec verbδs. esse sed sorum, qui negabant omnia personalia esse orrthotonumena, qdbus αὐτόϲ adiunctum esset. ante καθότι autem cogitan do tale quid supplendum esse: ἀλλ’ ὄντωϲ ἔξωΘλιϲται καθότι vocolse ι litteram A habet in res ab A mle λόγοϲ add 5 LB. sb ὁ λόγοϲ inc fol 16ἐν L. β 8 τὰϲ κατὰ b cum s, κατὰ τὸϲ Al.B ) 10 Eaysex κα-ἑξωμαλίϲθη elei rut οὐχ ὡϲ] ὡϲ οὐκ ΒBb, sed er ds adv. 168,6: ἀλλ’οὐχ ὡϲ ἔϲτι τὰ τοιαῦτα ἔπιρρήματα, παντί προῦπτον.

383. 142 s

384. 138 b

385. μAaαvκ. ὲ 87, lbi certe, ubδi pronomina personalia praeponuntm, rectum tenorem habent. si vero conlocstio invertitur, pronomen non dεbδet quidem, sed potest inclinari.

386. rssrε. xv Ans. exso. 1 εἰρήϲεται: 14ξ,1θθseqq. - 2 ἐνγεῦθεν: quia Ari- starchus eiusque discipali illo nrore obarioti erent. cErr 146.24 εἰ de pron. 37,26-88,8 et schol. B sd ῦd. δ ee7 (Βerodiani pros. 0d. D 141 15 Lte) ἐχρῆν ὀρθθοτονεν τὴν ο. ἔϲτι γὰρ ἀντιδιαϲταλτικὴ καὶ προηγεῖται τῆϲ αὐτόϲ. ἀλλ’ὅμωϲ ἐγιλιτικῶϲ ἀνεγνϲθη. stqne schol A ad Ο226 Ἁλλὰ τόδ’ πμὲν ἔμοὶ πολὺ κέρδιον ἠδὲ α αὐτῷ (Βerod. pros.IΙ.P 94,4Lte): καθόλου ἡ ὁπότε προηγεῖται τῆϲ αὐτόϲ ἀντωνuμίαϲ κατὰ δοτικὴν πτῶϲιν, ὀρθοτονεῖϲθαι θέλει, εἶτε εἰϲ ἁπλῆν εἴη ἡ μετάληψιϲ εἶτε καὶ εἰϲ ϲόνθετον. 6 Schol B ad Od. 8 396 (Βerod. pros. 0d. D 148.8 Lix): Ἀρίϲταρχοϲ τὴν 6 ἐγκλίνει καὶ Ἡρωδιανόϲ (em ὤϲ φηϲιν καὶ Ἡρ7). - 7 8 ἐ ~e4 θ 396 quia non haδet refexieum sensum, ααciisata est (quam- quam smbsequdtur αὐτόν),cuum eidem pronomm4 in 5Δ 427 (u5i αὐτόν nom secetur) rectusaceεmfus datus att, quta refexieam hαὸet sim. cfr schol. A ad 5Δ 497 (Βrod. pros. D. I 47.1 Lix): δαϲυντέον τὸ ὲ καὶ ὀρθοτονητέον· μεταλαμβάνεται γὰρ εἰϲ ϲύνΕετον. 8 e infra 145,20 εἰ de pron. 42.17 et schol. A ad ἔ64 (Βerod. pros. D. 48.1 Lix): ἡ ὅρθοτονεται νῦν διὰ τὴν ἀρχήν, οὐ πάντωϲ δὲ εἰϲ ϲύνθετον μεταληφθήϲεται. ἔτι δὲ ϲυνεπέπλεκτο. ὅμοιον δέ ἐατι τὸ εἀλλὰ τόδ’ μὲν ἐμοὶ πολὺ κάλλιον ἠδὲ αὐτῷ3. -1ξ -14 Ἐν-τόνου. quibοos modis hic locus sanari possit, vide in Adn. crit. - I4 ἐδείχθη κὰν τοῖϲ προκειμένοιϲ: 129,16-23. εἰ de pron. 39,19-25.

387. Ans. cur., msca scs. im A l.B b (usque ad 4 βίην, nbοi inc. magms lacuna. codicum L.ῦB). 1 οὐ om CB habetA quoque,qnοd ΒBεkkerus neget) 2 ante κατὰ addendum καὶ7 | post ἑξῆϲ in L rasura ηuattuor fere litterarum τὸ om AL. 4 πρὶν osque ad 181,18 εγε καὶ om L. CB | ηἡμν πῆμα γενέϲθαι. scriptura non Aristarchi, sed τῶν κοινοτέρων ἐκδόϲεων. vide Lndsichii ed. β 6 ευρυ ἄλλο A. , ϲadd A β 7 8 bρθοτονήθη -παπτήναϲiniuria eieceramns Em Ap p19. AHott- mnn perperam expunzit ὦρθοτονήθη- 11 ὁμοίωϲ vide Adn. exeg Γ 2 ε’ἐδόκει] τεδοκει A. τε δοκε b B 11 18 ϲται-ἐμέμψατο aptius legerentur ante πρὸϲ δέ in seq. pag. lin. 9 β 12 παραλαμβανομενηϲ A. 1814 ~ν προτόξει -τόνου] invεxza est ea sententia, qnam exspectamus nec dubitere licet quin Apollonius expresserit ssneαi potest inversio aut ita, οἱ εἰϲιν et κοθὸ eicientur, aut sic, ut

388. c. XIX.

389. 143 s

390. Recto accentu pronuntiari semper debent personalis, si eandem personam, quae verbi subiectum est, significant; si vero aliam, modo inclinant tenorem, modo erigunt.

391. 139 b

392. Aaαvκ β 88. Ei, qui αὐτόϲ ad disfinguenda gmners pronominibδus per- sonsibδus addi putant, refuteri facile possunt. nam de genere personne prono- ugdfeaat, mine notatae dubitari nequi, quia aut demonstratur aut refertur persona pro- nomine. nec intellegi posset, qua de causa αὐτόϲ etiam cum οὖτοϲ, ἐκεῖνοϲ tenorem, aodε con1ungeretur.

393. Aaαvκ. ψβ 88, Hecto sempertenore proferuntur etiem pronomine personllia

394. rssrκ. τ Ans. exzo. 4 efrr schol. ad 1 680 (Herod. pros. lI II 68.22 Lta): αὐτόν ϲε ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ ὀρθοτονεῖ τὴν ϲὲ, ἐπεί, φηϲίν, ἀεὶ μετὰ τῆϲ ἐπιταγματκῆϲ xἰ πρωτότυποι φιλοῦϲιν ὀρθοτονεῖϲθαι . . . αἰ πρὸ τῆϲ αὐτόϲ εἰϲιν αἰ ὀρθοτονού- μεναι, οχ xἰ μετὰ τὴν αὐτόϲ. ἐγκλιτικῶϲ οὖν ἀναγνωϲτέον. - 8 P8 eft de pron.a7.15-20. 11 πρόκειται: 104,23.105,11.depron.11,26. 1lseqq.cfrr de pron. 41,26. 65,6.

395. καθὸ tantum espungatur et inter ἁπάντοτε et εἰϲίν adicietur ὅτε, quo deleto καθὸ additum esse comIci potest. in hac verborum conlocatione: ἔν προτ. ἁπάν- τοτε ὅτεεἰϲίν, non ofendescorlatisexemplisquaeHSchneidercomm. θ9 congessit.

396. Ans. qmr., masos. scs. ικ A bd. B μετοπιϲθεν A β 4 ἐν] ὅμ’ b cum s. vide ALudεichii adn. crit. ad hunc veroum ανωγα A. β B τοῦτο] τὸ A~ (non τόδε, ut Hekker ait), τουτο A ψ 6 ἀφορμὴν] fol 30ν A. β ~ post με in A. restra unias Hitterae B Κ εϲδεξαι τεμενουχον om A~, add A et in ng aπινδαρου η χρήϲιϲ A 9 αυτον A. β 1B δ’ ὅτι A, δὲ καὶ ὅτι b cum sed in adn. Hekker: δὲ] mein δὴ ve γὰρ (post prius καὶ add xἰ Ab ne ofendss in ἐπι- τεταγμέναι participio non de αὐτόϲ usurpato sed de pronominibous personslibous, quibδus αὐτόϲ ἐπιτάϲϲεται, cfr 141.1 οὐκ add AΒutmann. HSchneider putat nihil mutandum esse nisi intεpunetionem: post γένοϲ ponendum esse puncum, pos1 ὅρκον signum interrogativum at inteιrogatio posceret ἢ pro καὶ 18 περιϲϲο A~, ν add A β 1ὰ ng περί τῶν ἀμεταβάτων ἀντωνυμιῶν καὶ μεταβατικῶν

397. Reflexinvus pronominum personalium usus obsolevit, postquam composita pronomina excogitaata sunt.

398. 144 s

399. 140 b

400. eandem persenam notsntqa, quae verbi suboiectum est. e contrario ea, quae siam personam denotent, inclinare Licet.

401. μaovκ. 96. Ceterum fle refexivus pronominum personalium usus anti- quiox est nec iam licitus, postquam composita pronomina inventa sunt, quae Βomerus ignorabat.

402. τssrκ. xx Ans. zxxe. I ϲὲ γὰρ ἅζομαι. idem exemplum Edemanicum cum eodem Homerico compositum est 14.8 cum eliis accusativi singularis secundae personae formis ab Alemano usurpatis legitur de pron. 83,10. - 7 ἐδείχθη: de pron. 41,26 -42,4. - 11 μετάβαϲιϲ ab Ap. dicitur de transitu verbi (vel potius actionis verbοo denotatae) in aliam personam, quae non est verbi sub - lectum, velut 28.14. de pron. 44, 7 alibi personae vel personarum μετάβαϲιν feri dicit in verbis transitivis, ut178.28.de pron. Β4,13. cvr Skrseeska VI
hoc loco vel ῥήματοϲ vel προϲώπου mente suppleri potest - 12 ἀποϲτᾶϲαι: a verbδο qnasi desciscant pronomina quae non eam personam sigmifcant, de qua verbum praedicatur. 1B idem exemplum 151.26. de pron. 41, 6. 4,5. - 16 idem exemplum 147.15 et de pron 36,13. 42,2. 47. . - 19 em de pron. 8.22-80,10.

403. Ans. cnr., moses. scs. is Ab. 4 εειϲκειϲ A B δὴ scr. Ohlig, μὴν Ab | Β ϲυνερχομέναϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν] x ng τουτ ἐϲτι ταϲ αμεταβατουϲ 1 8 Α ng δία τι αἰ τηϲ ευείαϲ ορθοτονουνται ὦρθοτονοῦντο] extremam syhabam in ras A 11 A ng περί μεταβατικῶν 15 oὐδ] ουδε A. 1 16 ζωγρει A. β 18 ἀντ] post αν, quod in exitu versus legitur, rasuram haboet A et intio subsequentis 6’ ab A β 21 εἰ in ras A ἐνοήθηϲαν A. , επ add A2

404. Homerum composita pronomina reflexiva noudum novisse.

405. μaevν. 1. Hinc petet ϲ αὐτὴν et similia apud Homerum dues vοcea esse neque in unam compositam coniungenda, quod etiam ex ceteris esεbδua estis elucet nam ἔo αὐτοῦ εἰ ἔα αὐτῷ quoque apud Homerum leguntur) et ex sis verzibδus, ubi eoxiuncuo inter αὐτόϲ pronomen εἰ persemsle incerta ixεmdtur. neqne aliter iudicandum est de eis locis, ubi ε fase ἐμέ εἰ ϲέ pronominum ante αὐτόν elisum est. quibus locis erent qui inclinata pronomina praeferent, qumm- quam αὐτόν adiungitur, ne species compositi pronominis exorerεtur.

406. rssrm. xv μns exso. 3 εἰρήϲεται: 178, 10. 196,17 - 25. - 4 er de pron. 80, 3 - 6 ὲo αὐτοῦ] cfr de pron. 80, 7 ubi citatnx θ 211: ἕο δ’ αὐτοῦ πότα. κολούει. scripserat Aristerchus ἕο αὐτοῦ etiem Τ 384 teste Herofimo in schol. A ad hunc versum (pros. D. D111, 3dLix). 7 ἔα αὐτῷ legitur N 495 εἰ δ 38 - 18 er schol.A ad Α 271 κατ’ἔμ’ αὐτόν (Βerod.pros.D. 25,a2Ltx): οὕτωϲ κατὰ παράΕεοιν ἐν δύο τόνοιϲ, ἐμὲ αὐτόν· ϲύνθετοϲ γὰρ ἀντωνυμία παρὰ τῷ ποιητῇ οὐκ ἔϲτιν.

407. Anx. emr, mιsca. sca. 1s A b. 1 αἰ ϲύνθετο] fol 31r A, in cuius superiore ng Ἐϲ scripsit ενταυθα γαρ καί τὸ ϲημαινομενον ειργει μεταβατικὸν γαρ l 2 ἅϲ γε] ωϲτε A, corr iem Soph. vel ΒlΙebode | uπερ τῶν τῶν τοιούτων, quae A scripsit, uncis inoluit A β 4 πυκάϲαϲά ὲ b A ng περὶ τοῦ πυκάϲαϲα ἐαυτην 1 7 ἔοι b, at vide de pron. θ2, 20.83, 20 et 22 ὁπότε κά] HSehαneider mavult καὶ ὁπότε ante δεύτερον add τὸ b cum εἰ Soph. at cf e. g. 118,16 et 18.139, 3 et 4 12 καί επι Ac, κάπ Ab 1ξ καί ante μαχόμην om A , add A β 14 ϲυναλιφηϲ A, ϲυναλοιφῆϲ bd cum s. fenam sine diphthon- go scriptam melius erat etiam supra 5, 28 εἰ 55, 22 ponere, ηuamquam de diphthongo in simplici ἀλοιφή nulla potest oriri dubitatio εἰ quamηuam de coni. 228, 18 A. exhibet οἱ et 5, 28 implex ι sb E in ras exaratum est nec ullus codex 55, 22 non exhiboet diphthongum. at hoc loco non habemus A librum, ullisque locis. ubi hsbemns, testatuxr fle ι, infra 335, 7. adv.156, 22. conii 229,2 - vel εἰ, pron. 74, 16. adv. 174, . coni. 228, 25. (de coni. 223, 29, ubi Hεkker et HSehneider ϲυναλοιφὴν ediderunt, in codice nibil praeter ϲυ εἰ φῆν legi potest.) decernit rem id, ηuod Eustathius scribit ad dysε. 7 227 1561, 2

408. 141 b

409. 145 s

410. μxevκ. β 82. Οnm Homerus compoits pronomina igmorεt, fHlud quoque menifestum est, iniuria nonnullis carminum Homericorum locis spiritum asperum inditam esse casibus obliquis αὐτόϲ pronominis, ita ut ex hoc pronomine re- Βexivum evaderet, velat Ι 342, δ 244, β 125. immo potius omissum a poeta est I 342 pronomen personsε, ut θ 443, δ 649, κ 27 omisit. δ 244 autem fortasse μειν explet vicem prmominis quod deest. β 125 denique non necesse est elipsim pronominis statuere, si ποιεται ita interpretamuα, ut idem vueat qnod γίγνεται.

411. axsrκ. er Ans. exse. 1 cx de pron. 46, 4. - Βseqq. ϲὰ de pron. 46, ὅ: παρολόγωϲ ἐνεκλϲθη τὸ εεt μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετέ μ’ αὐτὸν λέϲθαι3, εἴγε αἰ μετὰ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ ὀρθοῦ τόνου ἔχονται· καὶ τὸ ἀνάγνωϲμα οὐκ ἀπόβλητον, καθὸ ττἡν ϲύνΕετον ἐνέφαινεν ὀρθοτόνωϲ ἀναγνωϲεέν. et Herod.pros. ll. ad Μ 242 ( 70,16 Ltμ): Ἀλεξίων τὸ ὲ τῇ ἀντωνυμίᾳ δίδωϲιν, οὗ τῷ ῥήματι τελικόν . . . κxὶ τοῦτὸ γε ἐχρῆν εἶναι· ἀεὶ γὰρ αἰ τοῦ πρώτου προϲώπου ἀντωνυμίαι προταϲϲό- μεναι τῆϲ αὐτόϲ ὀροτονοῦνται. ὁ μέντοι Ἀϲκολωνίτηϲ καὶ Ἀρίϲταρχοϲ ἐγrλιτικῶϲ ἀνεγνώκαϲιν, ἐπὶ τἡὴν Τὲ ϲυλλαβὴν ποιοῦντεϲ τὴν ὀξεῖαν, Ἴνα μὴ ὡϲ κατάλληλον φανῇ τὸ ἐμαυτὸν ἑλέϲθαι. Lehre qu. ep. 114. 4 ἐγκλμιτικώτερον. ad com- paratiνi vim ide Adn. exeg. ad 88, 8 huius - 7 er de pron. 78, 30: ἐφ’ ἐνικῶν, ὡϲ ἅν ἀπαιτοῦντοϲ τοῦ λόγου, ὑπὸ τῶν περὶ τὸν Ἀλϲκολωνίτην (a Pro-

412. de vοcibοus ex ἀλείφω derivatis: τὸ ὀλείφω παρὰ τὸ ἀλέω ἐπενθέϲει τοῦ 1. ὅπερ (scil τὸ ) ἔϲτιν ὅτε μονάζει, ἐκδραμόντοϲ ἐν τοϲ ἐκ τοῦ ἀλείφω παραγωγαῖϲ τοῦ φυϲικοῦ ϲ. γίνεται δὲ αὐτὸ οὐ μόνον ἐν τῇ ϲυνολιφῇ τῇ δηλούϲ κρᾶϲιν καὶ ϲυναί- ρεϲιν, ἀλλὰ καὶ ἐrὶ dλλων. τὰ γάρ (φαϲιν) ἐκ τοῦ ἀλείφω ὀνόματα διὰ μὲν τοῦ t ὄντα φυλάττει τπὴν δίφΕογγον . . .οἶον ἀλειπτόν, ἀνλειπτον . . ., διὰ δὲ τοῦ φ μόνον τὸ ἰῶτα ἔχουϲιν, οἶον ἀνηλιφήϲ. quod praeceptum Herodianεum est, ab Choerobosco ia orthor. A D 175.11 et in EB 61, 1 sic traditum: τὰ ὀνὸ- ματα τὰ ἐκ τοῦ ἀλείφω γενόμενα . . . εἰ διὰ τοῦ φ ἐκφέρονται ϲύνθετα ὄντα, διὰ τοῦ γράφονται (Βerod. 472, 32Lt). 1θ4, 15 post αὐτὸν add ἐγώ cum SSophieno,sεd iniuria hεkker etiam in A codice additamentum exstare dicit. As. ur, mss. sca. 1is A b. 1 εἰ 5 codd. Homeri, edd. Βom. τϲ b ||

413. Β κελευε εμαυτον A, κελεόετέ μ’ αὐτὸν b 4 ἐπιτεταγμέναι interpretatux Α ng ϲυνταϲϲόμεναι τη ευτοϲ 1 post υπ in A erasum 8 δαμαϲαϲ A. β 10 αὐτῆϲ] genetivum et hic et 142, 14 et de pron. 9. 7 et 20 exhibet A, nec recte Lehre qu. ep. 115 ex entonymici loco colligit, ApoHloninnam lectionem fuisse ατῇ, quae legi solet in editionibus et invenitux in comuμluribδns Odysseae eodicibοus (sed in quinque ab Ludsicbio adhaibitis exstat αὐτῆϲ) c ESehneider in comm. ad l. de pron. 79, 7-23

414. 142 b

415. lemano Ascalonita) ἐκεῖναι προϲεπνεύϲθηϲαν. sequuntur exempla hoc syntafis loco sΙata et δ 247. Et eft Βerodian. pros ll ad 1 342 αὐεοῦ (Ι e5, 24 Liz): ὁ Ἀϲκα- λωνίτηϲ δαϲύνει, ϲὐνθετονἐκδεχόμενοϲτὴν ἀντωνυμίαν, ἀγνοῶνὅτιμηροϲ οὐδέποτε ϲυνθέτῳ κέχρηται ἀντωνυμίᾳ . . . τί οὖν ἐϲτιν ἐνθάδε λέγειν; ὅτι λείπει ἡ ἕο; ὡϲ τὸ εἔo τ’ αὐτοῦ πάντα κολούεια (θ 211), οὕτωϲ καὶ ἐνθdδε ἔτην ἕο αὐτοῦ φιλέεια. idem pros. Od. δ 244 αὐτόν μιν (ΙΙ 140.1 Lt2): ψιλῶϲ. οὐκ οἰδε τὴν αὁτόν ϲύνθετον ὁ ποιητήϲ.

416. rssτm. er Ans. sxκο. 6 cfr de pron. 24, 10. 78, 27. 12 er de pron. 24, 9. 8, 29. 13 ecrδud scium non caret supplemento. 1B 14 ad ἐγκειμένηϲ vide Adn crit. - 1Β cr de pron. 78.17. 21 eft de pron. 88, 3: πολλάnιϲ ὑπὸ ποιητικῆϲ ἀδείαϲ παρέλκεται ἡ αὐτόϲ, et sequuntur eadem exempla: nam ἦέ μιν αὐτὸν Βekkeros et PϲSchneider illic iniuria retulerunt ad 472.

417. Ans. cmv., isca. sca. 1κ Ab. Β κπὶ A b post ἐϲτιν in B. δή legitur et tres litterae ita deletae, ut legi nequeant 3- 4 ente ἐλλειπτικόϲ add Poftus ὁ ποιητὴϲ, quo opus non est. clx 25, 21. 157,11. de pron. 109, 23 β 6 ειδε A. l 7 A ng τῆ ἐγὼ καὶ ταιϲ ομοιαιϲ επειδη ἄνευ ῥήματοϲ ουκ ἐϲτι διανοία 1 Β ad δύναται μὴ ἐλλείπειν Soph. in ng x: ὑπακούεται γὰρ ἀναγκαίωϲ τὸ ϲύ ἰ τῷ] τὸ A. 8 εἰϲ] εἰ A , ϲ add 11 καε Ab 16 γαρ μόνον τὸ ρημμὰ A habet ab A~ in ng dextro et ου λείπει ab eadem initio sequentis versus fn res ( οἵω A | I4 prius αὐτόϲ om A, e coni. add Portus, ἐγώ pro hoc αὐτόϲ add Bebode b ac mavult HSchneider. at ἐγώ non πάλιν ἔγκειται, sed αὐτόϲ, sicυt θ 443, nec nisi ex αὐτόϲ pronomne, qnod inest in hoc enuntato, apparet aliquid deesse β IB απωλομεθ A. in exitu versus, sed θ paene evanuit et A in prncipio subsequentis verens Hqtteram repetivit |αφραδιηϲι A. sine ν | 16 κἀπ Ab ψ 17 ἐo) εου A. 1 18 ϲονταsιν] fol sIv A. κᾶπ A5 21 ετεροϲ A. , ι add A2

418. 14s

419. 143 b

420. Aaovκ. β 8ξ. Atque etiam clarius αὐτοῦ et similia Homero tribouenda non esse inde appa et, quod nusquam in eius caeminibus βμlenae trisyllabae com- positorum formae inveniuntur.

421. μaovν. ὲ B4. Ϲt igitur, quae supervacanea sint aut desint, in singulis vocibus ex sylabarum symmetria eucet, ita in enuntiatis ex verbοorum con- gruenti coniunctione. ubοi de articulorum consxuctione diesereboamus, demonstra-* vimus articulos supplendos pateferi observatione enuntiati sic etiam ea enum - tiata, de quibus nono sermo est, possunt carere pronominibδns personalibus, quippe quae facile suppleantur.

422. τxsrτιm. sτ μns. xxso. 7 eft de pron. 79, 18: δέον ἐπὶ τοῦ εμέγα μὲν κλέοϲ αὐτῆϲ ποιεῖται3 ἐκδέχεϲθαι τὸ γίνεται et schol. Θdyss. Ambr. B ποιεται] ἀντὶ τοῦ γίνεται. 12 - 13 c2r 133,14. de pron. 38, 22: πν τὸ ἐν πλεονάϲματι ἢ ἐλλείψει πολὺ πρότερον ἐν ὀλοιλὴρῳ καθειϲτήκει. et HSchneideri comm. θ5 ad 59, 7. - 15 τὸ - ἐπηυξημένον, quod ex snguhs εocibus creet, i. e. enuntiatum. Soph. in ng m γοῦν ἐν τῷ λόγψ. - 1θ- 17 ἐδείξαμεν: 77, 8 - 78,11.

423. Ann. οmτ., 1scs. sca. 18 Ab. 4 Αϲ ng περί του μέγα μὲν κλέοϲ αυτηϲ ποιdMται Βλαὐτῆϲ]v.Adn.cr.195,10huiused. 7λείπει A 1θδιναA 1ξυπο- ϲυνειλημμενα A. vide 126, 17 : ὑποϲυνηλείφθη (sic A) κατὰ τὸν τρόπον τῆϲ κρά- εεmϲ (ἔμέ pronomen cum sntecsdenti ὲ ψ 724), et de coni. 231, 3: καὶ εἰτα ὑποϲυνήλιπται ἐν τῷ κἆτα, uboi tamen A eadem confmsione corruptus est, quae hddic inventur: nam υποϲυνειληπται praebet παντὸϲ b cum s, παντωϲ A, post πάντωϲ inseri voluit τοῦ Βebode πεπονθοτωϲ A. β 18 - 19 περ -λόγουϲ] poenit quispiam suspicari haec verba ante Τὸ δὲ μeζον 8 trsicienda esse. sed videntnx Τὸ δὲ μέζον - 1B ολόκληρον quasi pro parenthesi habenda esse, post quam Ap. redit ad antecedentem expositionem adlecta sa coniunctione, quae saepias post parenthesin occmrit 1B βίαιον] aterum ι in ras A β 17 (ε Sephinns, qnod recepit b, δία A λῆ ρημα A

424. Non semper pronomina personalia orthotonumena apud Homerum reflexivam habent vim.

425. 147 s

426. μααvκ. β ξ5. Οἱ primae εἰ secandae, ita etiam tertiae personne prono- mina personalia οthotonumena apud Homerum modo refeivam im hebent atque idem velent quod apud Atticos pronomine compouita, modo personam sigmifcsnt ab verbi subiecto diversam. εοdem pacto etiem οἶ χ 214 rectum tenorem hebet, non propter refexivam im, quae non inest illic in hoc pronomine, sed propten oppositionem].

427. rxsrm. xv Ans. xxao. 1-4 ἐμοῦ, ϲοῦ, ἔμοί, ϲοί, ἐμέ, ϲέ ets, qui Romercsa sermonem ιtn vldlgαrem coneertunt, im composita (rεexso) pronomina frasseremddτ sua4, si em persomαm stgmtfcant, qκαe ver5i gmbecum est sed sereαtur emdem implcttas, quam λαἔemt, ln eemeersiome, si adia persona eer5o denofαtur. eft 139,18-23. - τ-p 1t8,4 eft de pron. 43,12 -18 et Βerodian. pros.Β. ad 226 ( 23,41 -24, 4 Lix): καὶ ἐπ’ ἐκείνου κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀνέγνωμεν τν εΜέντορ, μή ϲ’ ἐπέεϲϲι παραιπεπίθῃϲιν ~δυϲϲεὑϲ μνηϲτήρεϲϲι μχεϲθαι, ἀμυνέμεναι δὲ αὐτῷα. καὶ τὸ ἐξϲ ἐϲτι τοιοῦτον· μὴ πειϲάτω ϲε ~δυϲϲεὺϲ ἡμν μάχεϲθαι, αὐτῷ δὲ ἀμύνειν. quae verba mox parentheticis signis inclusimus, τὸ γὰρ-ἀμύνειν, referenda sunt ad ea, quae ad 8 - 10 τι κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀνέγνωϲτο τὸ - οἶ αὐτῷ mente supplenda sunt: καίπερ οὐκ ἀντανακλώμενον, quamquam os εe- fexieum est Hlzc οἶ pronomen. cui qοam οbo cansam rectus accentus inditus sit, post parenthesim declaretur genεtivo τῆϲ ἀντωυμίαϲ ὀρθοτονηθείϲηϲ πρὸϲ τὴν ἀντιδιαϲτολήν, qul cum ἀνέγνωϲτο coniengendus est. totum autem hoc enuntia- tum [ἔτ κατ’ ὀρθὸν -ήμν sede sua expelli insexique debet in seeiem sorum. exemplorum, ubδi pronomina orthotonumena tεtise personae non bsbδent vim re- fsxivam. quod εἰ factum est, facilius illa subaudiri possunt, quae modo diMimus mente euplenda esse. vide Adn crit.

428. Ans. cur., masεm.scs. m Ab. 2 μεταλαμβάνονται] μετα in res A β 8 Βadt - mueHer pulait post posterius κατὰ intercidizse: τὴν αὐτὴντάϲιν μετολαμβανόμεναι εἰϲ 1 B ἄπο (sic) A a prima menn μονου A, sed post psiorem rseura unias litterae (7 post ϲευ, quod in exitu vειεus legitur, ansuper δ scripserat A, ssd A ~ erasit et coniemctionem cum apostropho praescripsit vereui sequenti ( ἔπε] επι A. 1 Β κε Ab 8-p 188, 4 ἐτι-ἡμῖν ab hoc loco siena esse et post 144, 12 μάντεωϲ conlocsnda censuit Lhlig Em. Apollon. 20, atque assensi sunt Eaysεx et Βebneider melius autem 145, pont ἀντωνυμίαν conlocari vidεntnr 1 8 ανεγνωϲτο A, ἀναγνωϲτέον b cum s. ente hoc verbum in Hm. Apoh. 15 ea intercidisse ceneuimus, quae nunc subaudienda εεse put8mns vide Adn. exeg. τὸ om A, add sb β 16 μνηϲτηρεϲι A. δὲ coninnctionis puiorem litteram A. in res habet ab A2

429. 144 b

430. Axovκ ψ 86. velat o Ε 800 rεfθexivum est, sed ἔ ρ 38 idem valet quod αὐτόν.

431. Aaevε. 4 ξ7. item neque ἐμοί neque οἱ Ο 226, quae propter oppositionem et copuationem rectum tenorem habδent, in composita convεrtilicεt, qula neutrum

432. rssrm. x Ans. axae. ἕλsqq. cfr de pron. ξ6, 35. 41, 30 -42, 3 et de accentu S pronominis de pron. 81, 3. - 13 efrr de pron. 43,14 et Herodian. pros. D. ad Ο 226 H 23, 35 Lt): αὐτῷ ὀ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἀξία ἐγιλϲιτικῶϲ ἀναγνώϲκειν, ἐπεὶ ἁπὸ προϲώποtM ἔπὶ πρόϲωπον ἡ ἀναφορὰ καὶ εἰϲ ἀπίην ἡ μετάληψιϲ· ἀντί γὰρ τῆϲ αὐτῷ διϲυλλάβου. ἄμεινον δὲ πείΕΕεϲθαι τοῖϲ περιϲπῶϲι διὰ τὸ δή δια- ϲτολὴν γεγενῆϲθαι διὰ τῆϲ ἐμοί· τὸ γὰρ ἔξῆϲ τοιοῦτόν ἐϲτιν ἐμοὶ καὶ αὐτῷ ἔπλετο, ὡϲτε ἀπὸ κοινοῦ λαμβάνεϲθαι τὸ ἔπλετο ῥῆμα . . . καί καθόλου ἡ αὲ ὁπότε προηγεῖται τῆϲ αὐτόϲ ἀντωνυμίαϲ κατὰ δοτικὴν πτῶοιν, ὀρθοτονeϲθαι θλe, ἕτε εἰϲ ἁπλῆν εἴη ἡ μετάληψψπιϲ ἕτε καὶ εἰϲ ϲύνθετον.etidsa adΕ64ίL,p48,1 Lix): ἡ οἶ ὀρθοτονεῖται νῦν διὰ τν ἀρχήν, οὐ πάντωϲ δὲ εἰϲ ϲύνθετον μετοληφθήϲεται. ἔτι δὲ ϲυνεπέπλεκτο. ὅμοιον δὲ ἔϲτι τὸ εἀλλὰ τόδ’ μὲν ἔμοὶ πολὺ κάlλιον δὲ o αὐτφα.

433. Aaz. emr., nscs. scm. fn Ab. I ξ ἐν προϲώπῳ τῷ τοῦ δυϲϲέωϲ νοέται, οὐ τῷ τϲ Ἀθηνὸϲ ἀπεικαϲείϲηϲ τῷ λέντορι A bc verborum ordinem commαavit hlig Em. Ap. 14 elatis eliis telis ccruptelae exemplis: 322,21. 331, 28. ds pron. 23, 20. Βllebode in ng 2 ad Tδυϲϲέωϲ scripsit: ἴϲωϲ Μέντοροϲ, τὸ δὲ οἶ αὐτῷ ἐν προϲώπῳ τῷ τοῦ ~δυϲϲέωϲ. Stsdnmneller msnit: ἀμύνειν ϲοὐκ ) ἔν προϲ.et postea ἀλλὰ pro οὐ β 2 ου τω A, non, ut Hεkkero videbδatur, οὕτωϲ mle δυϲϲεὺϲ add 5 b cum 1 4 τὸ γὰρ] fol s2r A. β B ἑ et ὁί A. (cigna prosodiaca iam prima manu), ἦ et οἴ b 7 ἐγέννηϲεν] secundum ν A. habet ab A β Β ἡ b, η x , οὐδὲ A in ras et m et s, quod ex antecedenti linea oriondum est sed in ng c: ἴϲωϲ ἡ 8 τυδεοϲ A. pro καὶ noli fugitare ἀλλὰ: nam ex his vειsibus Ε 800 et ρ 387 apparet, retiae personae personalia orthotonumena modo refexivam vim habere, modo simplicem 10 A δὲ et ουκ, ut nonnusquam ante vocalem τρύξοντα aut τρύζοντα codd, Homeri nec unns τρύξαντα, quod cum sententia enuntiati pugnat 11 ἀπλῆν om R , add A ου γαρ rλιτεοϲ πτωχὸϲ A. 1n ras a pr. m , atqne λιτέοϲ er quoque habet, sed supra scmiptum η 1 12 καταπονήϲει A. β 12 13 εΓγε-μάν- τεωϲ eici voluit Egenolff

434. 148 s

435. 145 b

436. eandem personam signifcat, quae verbi subiectum est item 392, P 272 δ 683 pronomina οthotonumena in composita converti nequeunt.

437. rrssrκ. er μAns. exse. 6- 7 οὐ δυνάμενον ἑτέρφ-μεταληφθῇ. ἔπλετο verbum. neqit ita cum sterutαo pronomine. aut cum ἔμοί aut cum οἶ, coniungi, ut eadem persona verbοo et pronomine signifcetur quod si feri posset, ἐμοί aut οἱ in pronomen compositum (refexivum) convertendum esset. ad νᾷ μεταληφθῇ Φϲτε μεταληφθῆναι etz 205.11. 248, 5. 269, 28 (cum Adn. exeg.). 276, 2. 306, 2 et 4. de coni. 249, 5. - 14 eft de pron. 43, 19. nmtecedunt vεrbδa: ὁ δ’ Ἀχαιῶν dλλον ἑλέϲθω. 16 pro τὸν Ἀγαμέμνονα debebat dicere τὸν ἄλλον. 17 τὸ ἀόριϲτον, sci πρόϲωπον. - 19 eft de pron. 43, 21. ante hunc versum mente suppleri debet οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ.

438. Ann. cnr, m1scs. scs. im Ab. 1 ἠμὲν om A. ξ δέον] an ὀρθὸν~ B κάπ Ab ( κατ’ b 1 6 ἑτέρᾳ Chlig, ἑτέρῳ A b, sed in adnot. ad 145, 21 Hekker ci. οὐδετέρῳ 1 8 et 9 post ϲχῆμα colon posuimus, post γινώϲκειν virgulam b ex contrario post γινώϲκειν colon exhibet, post ϲχῆμα virgulam 8 τὸ] τω A 1 16 κατ’ b β 14 ente οὕτωϲ ἔχει videntur ea verba scripta fnisse, quae nunc supra 14ξ,18-27 (ἔτι -ἡμν) leguntur l 16 γὸ τὸν] τοῦ τὸν A 17 τοῦ ὅϲτιϲ -ϲυντείνοντοϲ] HSchneider ci. τοῦ ἐπέοικεν ἐπ τὸ ἀόριϲτον ὅϲτιϲ ϲυντείνοντοϲ, quas mutatio refelltur enbδsequentibδus. vide de ϲυν- τείνειν verbi usu Adn. ex. ad 40. 17 huius ed. 18 οριϲμενον A , corz A β 19 ὄγαγον) ὄναγον plerique Homeri codices, item Herod. pros. Disca ad Α 368 et ad 5 2 Π 27,9.42,25 Lte), atque de pron. 43,21 in A legtur ἀνάγων ζωουϲφηϲιν A , corr A2

439. 149 s

440. 146 d

441. μsavκ. β 88. Ergo abδsnrdum est vituperare orhotonummnon οἱ Ε 64 quia non sit refexivum. atque etiam si deberent omnia οrthotonumena re- fexiva esse, plures haberet illud οἶ excusationes: nam in initio versus positum est et coniunctione copolativa adnexum.

442. Aκαvκ. β θθ. .Et verbum, quod cum singdlsri o Ε64 coit, plnrstivum esu, inquiunt qui locum Homericum ituperant. quocirca aut ἅϲ ἔτευξεν rescribendum. esse cenenermnt aut οἶ cum antecedenti ἐτεκτήνατο coniungendum, qussi lege nstursli rectas tenor personslinm tertiae personae vim refezivam indiesret. quod fslenm esse ex possessivis quoque encet, quae semper orthotonumena sunt, sed non ubique in rεfeniva converti possunt. - perverse igitur eliam οἴ δ 667 inclinetur, quia refexivum non sit: immo propter oppositionem recto tencre pronuntiari debet.

443. rssrrm. sτ Ans. sxxo. Hseqq. Antecedunt verεni vitupeato hi: ϲϲ καὶ Ἀλεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆαϲ ἐϲαϲ ἀρχεκάκουϲ, c πᾶϲι κακὸν Τρώεϲϲι γένοντο. cfr. de pron. 42, 17: τὸν Ἀρίϲταρχον καὶ τοὺϲ ἀπὸ τῆϲ ϲχολῆϲ, ὡϲεὶ νόμον Εεμέ- νουϲ τὸ τοιοῦτον (refexivam vim ἄthotonumenorum lDΙ personae, ὡϲ ἀπανά- γνωϲμα δεῖ παραπέμψαϲθαι τὸ εοὶ τ’ αὐτῷ . . . δή3, καθὸ ὀρθοτονούμενον τὴν ϲύνθετον ἀντωνυμίαν ἀπαιτεῖ, τοῦ λόγου οὐ δυναμένου κατὰ τοῦτο ϲυνίϲταϲθαι καὶ διὰ τοῦτο τοὺϲ μὲν μεταγράφειν τὸ ἔτευξεν, τοὺϲ δὲ ὑπερβατὸν ἐκδέχεϲθαι εὅϲ καὶ Ἀλεξάνδρῳ . . . ἑϲαϲ ol τ’ αὐτῷ, d . . .γένοντοα. Herod. pros Il. ad ἔ 64 (D 48.1 Lt ): ἡ ιἶ ὀρθοτονεται νῦν διὰ τὴν ἀρχήν, οὐ πάντωϲ δὲ εἰϲ ϲύν- θετον μετοληφθήήϲεται. ἔτι δὲ ϲυνεπέπλεκτο. Aristonicus ad Ε 64 (p 104 Hriedl.): ἀξετεῖται, ὅτι οὐχ ὑγιῶϲ ἐξενήνοχεν sem παϲι . ..γένοντο ἑαυτῷ τεx ἔδει γὰρ αὐτῷ τε. cvr etiam Lehrsii qu. ep. 116. -11 dr 129, 21 et de pron. 43, 6.

444. Ans. emr, nsϲs. sex. 1m A b. 1 ente αυτοιϲ A habet αλληλοιϲ, sed sb ipsa prima msmu transverso dueta deletum. atque plane itidem in m ἀλλἡλοιϲ ante αὐτοῖϲ legitur, sed inductum B ουκ A ~ scripserat in exitu versus, A erasit κ eandemque Hitteram sequenti vermoi praeposuit B κατορθωϲθαι A , κατωρ- θῶϲθαι b Β prius ἅπαξ habent Ab, eiciendum censet ὕhlig. posterius ἅπαξ habδεt A , om b. HSehneider utrumque ἅπαξ serveri vult: prius idem velers quod interdum, ut de adv. 170,18. de coni. 252. 22, alterum cum participio γινόμεναι coniunctum esndemm vim habere, quam ἑὰν παξ cum coniunctivο , 12 ἀλλe] ls2v A ( post ϲυμπέπλεκται virgulamtantua habetb β 12 - 1ξinter πληθυντικόν et ἔχον A hsbst Λ- i. e. ἐϲτιν, quod b om

445. τssrme xx μns. exso. I - ede Adn. exeg. ad antec. pag. lin. ξseqq. - 8 5 ὡϲ 5 Κομανόϲ. ad hanc brachylogiam cr 124, 24. Ϲomsnum laudat Ap. stiam de pron. 4, 18 et de coni. 230, 7. 8 δεδείξεται: 149, 1seqq. et 24seqq. - 12 - 18 ex de pron. 37, 27 - 38, 8 et 42, 26: τὸ εᾶλὰ o αὐτῷ ζεδϲ ὅλέϲειε βίην3 κατ’ ἔγκλιϲιν ἀνέγνωϲτο, καίτοι ὀφόλον κατὰ δύο τρόπουϲ ὀρθοτονεῖϲθαι, καθὸ καὶ ἔπταγματικὴ (i. e αὐτόϲ) ϲύνεϲτι καὶ διαϲτέλλεται ἔν τῷ επρίν ἡμῖν πῆμα γενέϲθαια. μαί δὲ ὡϲ οἱ τολαιπωρότερον ἀναϲτρεφόμενοι τὸ ἀκριβὲϲ τοῦ λόγου οὐ διέγνωϲαν. Herodisn.pros Od ad δ e67 (ΙI p141,15 Lte) ἀλλά οἴ αὐτφ: ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν οἴ. ἔϲτι γὰρ ἀντιδιαϲταλτικὴ καὶ προηγεῖται τῆϲ αὐτόϲ. ἀλλ’ ὅμωϲ ἐγιλιτικῶϲ ἀνεγνώϲθη. et pros. H. ad Ο 228 I 24, 4 Lt): καθόλου οἶ ὁπότε προηγεῖται τῆϲ αὐτόϲ ἀντωνυμίαϲ κατὰ δοτικὴν πτῶϲιν, ὀρξοτονεϲθαι θέλει, ἕτε εἰϲ ἁπλῆν εἴη ἡ μετάληψιϲ εἶτε καὶ εἰϲ ϲύνθετον. διὸ μεμπτέον ἐκείνην τὴν ἀνάγνωϲιν εἀλλά οἴ αὐτῷ ζεὺϲ ὀλέϲῃ3. ἐχρῆν γὰρ διὰ τὴν ἐπιφερομένην ἀντιδιαϲτολὴν κατ’ ὁρsὸν τόνον ἀναγινώϲκεϲθαι. Schol. Βῷ ad δ 668 (Eidym. 548, 1 Ludεich): επρὶν fβηϲ μέτρον ίκέϲθαια αἰ Ἀριϲτfρχου, αἰ δὲ κοινότερmι επρὶν ἡμῖν πῆμα γενέϲθαια. vide ALudyichii adnot. cciticam in ed. dyas. et Lehrsii qu. ep. 117.

446. Ans. cur., asca sos. is Ab. 1 οἶ ἐγένοντο A add in ng δι’ 5 καί ἕνεκα τοῦ τοιούτου] διὸ καὶ εἰκῇ τὸ τοιοῦτον comeεit Βekkex in adnot., at cfr 286, 24 δι’ 5 καὶ ἕνεκα τούτου, 337,13 ἔνΕεν κατὰ τοθτο, de coni. 129, 25 δ’ καὶ δοκε μοι διὰ τοῦτο | 3 ϲυμφωνηϲη vocis posterius η in res habet A ab A τῷ] τοῦ A. ἐϲ παϲι Lhlig Em. ΑAp. 20, fπαϲι Ab ψ 3 Τρώεϲϲιν τευξεν] in A. νετευξ ab A in ras β B -~ καί εαυτω -γενοντο A add in ng 3 Μόμανοϲ b, vide ESchneideri comm. ad l. de μ on. 4, 18 et Henselerum in Papii lex. nominum 6 του παντωϲ τήν ορθην ταϲν om A’, add A Βθekkeε pro παντωϲ in A perperam legebat αυτῶϲet scribendum esssconiciebst τοῦτ’ αὸτὸ pIo του αυτῶϲ in adnotatione, in textum ex recepit αὐτὸϲ, quod osiginem ducit ex xm, electum ab Lehrsio qu. ep. 11e 7 τρίτοιϲ] τρ A. , ιτοιϲ in ras A 8(γκλϲιτικῆϲ)in A post prius ι rasura exigua, fortasse legebatur η pro ι 1 11 ἔτι h cum et Sopbisno, επι A. l 12 τοιοῦτον b ουκ in esitu versus A scrip- serat, A erasit κ εἰ eandem litteram sequenti versui praescripsit

447. 147 b

448. XX. 150 s

449. Aaavκ 4 1θλ. Atque εtism apparet, ent iHam falsam regulam de αtho- tomummmorum refexiva vi statuerint εἰ quid commodi hsbδeret, si rεvra Homerus eam secutus esest. in teriia enim pexsona εἰ verbi et pronominis propter ho- minum mutitudinem, ad quos pronomina et verba referri possunt, mamma est obscuritas (qua carent prima et secunda), ut saepe dubitari possit, utum eadem persona pronomine tertiae sigmifcstur, quae verbi subiectum sit, am aHie. aec emἔgsiffas ut ectarefur, αp(e orthofonsmena ι5i fαnfuzm usurpremfεr, u54 per- sona eerbi sgnffcaada esset].

450. Aaαvκ. ψ 1θ1. ambiguitas elucet exempli gαratia ex dysseae thaps. ξ 461,

451. axsrκ. xv Ans. exse. 1-2 τὸ εὔχρηϲτον utilitas est, ἀφορμὴ id unde qοia profciacitur ad rem perfciendam, adiumentm rei perfciemdaε, hoc loco id quod adiuvet legentes in disfinguendis pronominibδus terfiae personne refeniis et nox. reθexivis. γενομένη autem dicitnr haec ἀφορμή, quia facta, excogitata est ab grammaticis. B διcβιβάζεϲθαι de personis transenntibous (εubiecfis verborum faositivorum), ut 148, 18 de actionibous transitivis 277, 10. 291, 10 de codi. 119,15 - 7 er 139, 2. 9 e2r 139, 5. 13 e 1s9,23. - 15 e 12, 20. 101,2. - 1Β μετdβαϲιϲ nt διάβαϲιϲ de transitu actionis vel peraonse in uliam personam quae petitur. cfr e. g. 26, 14. 178, 28. - αὐτοπάΕεια de rεfemione actionis in eandem personam pronomine εigmiffcata, ut 172, 15 alibi.

452. ans. εmr., n4scs. soa. Ab. IοHim putaimus corigmmdum esse τὸ εὔχρηϲτον τῆϲ γενομένηϲ ἀφορίϲεωϲ (distinctionis) vel ἡ ἀφορμὴ τοῦ γενομένου εὐχρήϲτου (causa sins commodi usus qui excogitatus est), sicut de pron. 84,11 ἡ ἀφορμὴ τοῦ τοιούτου aλάνου corruptum est in ὅ πλάνοϲ τfῆϲ τοιαύπτηϲ ἀφορμῆϲ. at vide supra Adn. exeg. qua παadita seripturs estis defensa idetur 1 BB τε in rea A posterinsτῷ] τοA. 1 8 πρὸϲ τὸ add b β 11 αλλo με cu ϲαωϲον A. ί 17 επουϲαν A, ποῦϲαν b cum et Soph. 1 I8 ἔχεϲθαι b, quod eoniseerst Sophisnus, λεγεϲθαι A

453. 148 b

454. 151 s

455. obi quae leguntur ἕο κήδετο, per se possunt et idem valere qnod αὐτοῦ κήδετο et idem quod ἑαυτοῦ κήδετο. itaque perotilis esset distinctio excogitata.

456. Aauνx ψ 162, Nunc autem non ex tenore pronominum, sed ex eis, quae enuntiatis conveniunt, intellegere debemus, uttαum refexivam vim pronomina habeant an transitivum. id quod, ut iam diximus, plane manifestum est. in pro- nominibδus possessivis, quae semper orthotonumena sunt, sed βliss in compo- siti, elias in simplicis genetivum converti deboent.

457. rssrm. er Ans. sxxα. 12 Antecedunt: τοϲ ’ δυϲεὺϲ μετέειπε, υβώτεω πειρητίζων, εἰ πώϲ οἴ ἐκδὺϲ χλαῖναν πόροι, τιν’ ἑταίρων λλον ἔποτρύνειεν. - 13 Τηλεμάχου Ap. memoriae lapsu scripmit pro ~δυϲϲέωϲ. sic explenda est oratio: ἢ φέρε τὸν Εὔμαιον τοῦ Τηλεμάχου κήδεϲθαι. 1λ 1θ εὐτρεπίζοιντο- προϲώπου. enomfeα des ant, quae επdrcent perseam pronomts easdem esse αfque serὸμ. - IB γὸ πιθανὸν τ. λ. quᾳ~ commemdapt lam ncεmam.

458. μns. emr., neca. sca. im Ab. 8 λέγω om A. b, add A (Beker perperam ἕν quoque manui rec. tribuit β 4 προϲώπου Abo, πρόϲωπον hlig conlatis ad ἀντωνυμικοῦ 11. 27. 207. 20. 308, 3. de pron. 25,13. de adv. 127, 28.180, 5 || ἐo]ου A. , so A β 6 ὅτι add Beker in adn. in textu τίϲ τίνοϲ exhibet, ergo utrique voci non indefnitam, sed intrrogaivam vim dedit 7 πἀμιν] fol 33r A 8ὰ ενθεν ουν δυϲεφικτον A in ras |16 ευμαῖον A. 12 er A. | λίην] λῖ in ras A 13 Τηλεμάχου A, ~δυϲϲέωϲ b et s, concinentes cum Homero. errorem Apollonii corr Portus 1BB ευτρεπιζοιντο A, εὐτρεπίζοντο δ enm s. ad ὅν omissum vide Adn. ex. ad 64, 4 huius ed. β 17 post εἰϲ A. hebet τὸ, sed paene totum erasum 1 22 ὅγι delendum?

459. 149 b

460. 152 s

461. c. XXI.

462. De pronominibus possessivis in genetivos simplicium sut compositorum personatium convertendis

463. Asevκ. ὲ I6ξ, lam trsnseamns ad constuctionem pronominum possessi- vorum. ln enuntiatis, quae possessivum habδsnt, subiectum verbi ant persons est quae possidetur (vεlnt si dicimus ὁ ἐμὸϲ ἵπποϲ τρέχει), aut ea quae possidet

464. rzsrrκ. zv Ans. exzo. 4 sequitur in exitu vermns θεράπευον. stiam in l. de pron. 47, 22 dyssess ν 265 est exemplum eius neus pronominum possessivorum, nbοi embiectum verbi non est persona possidentis. - B efrr de pron. 47, 20. - 6 οὐδαμόϲε, neam iπ perlem, Saudqεaquam. - Β τὸ ἀκόλ. τ. λόγου, cemsequens μδrma orattomts. - τῶν προκειμένων, pron. personalium DI personne. Β παρὰ, prepter. 11 5 τι μὴ (εἰ μὴ) cum peculiari verbo ut 259, 15. - ἡ προκειμένη τἡρηϲιϲ st fila falsa observatio et noma, de qua semo erat. - ad ὑπαντήϲεται (repoadeἅmt, consemte) cfr de coni.232.23 256,16. 13-p 266,3 Priec. XV1 108 165, 15 Β Possessisa tamen quea duas eomtnent personas, ld est possesso- re et possesttem4s, necessαro 3γὸμs eonsfractomibss ordnonfur, cum eorum prmt- tεα dfκαs aἔean4, recprocαm eei sui possam, quam raeci ἰδιοποθή vocant, et 3remettnemm: su9 pessaz, u44 nι~eo seme4, tranefnmm proco te 8e ι((uεm. Poeeme εεro mode commfruustsr gεbss, cem nerρ pe possemmeεe ln possemο- nes εεl a posseso3e ln nossessorem ee exrnsecus rea~erantur. - IB ἀπεδείχθη: de rεξeniva constructione pronomoinum personalium et de ea, nbi pronominis persona difert a embiecto verbi, agitur supra 1ξ9,1 seqq. de pron 44,3 seqq.

465. Ans. cm r., c1sοs. scs. is Ab. 2 προεκτεθείμεθα bd, προεκτιθεμεθα A. (non παρεκτιθέμεθα, ut Hekker ait), eft 07, 25 ~ 6 τῷ] τὸ A Stadtmuehler putavit, propter prius exemplum sic extendam esse sententiam: ὡϲ τῷ ⟨αὐτοῦ πατρὶ κατὰ τὴν ἁπλῆν καὶ τῷ) ἑαυτοῦ κατὰ ϲύνθετον προφοράν 7 ϲημαινόμενον b5 eum Sophisno, ϲήμαινον A. Β προϲανεχονταϲ A, προϲέχονταϲ b cfr de pron. 49,4 ( κάtί Ab 1 13 A ng περί κτητικῶν 1 16 τρίϲ Prisc. A b, τιϲιν A 18 ἔχει δὲ τὰ τοῦ λόγου HtSSchneider DΙ 4, ἔχειν τα του λόγου A, ἔχοντοϲ τοῦ λόγου b cum Sophismo

466. 150 b

467. 153 s

468. (si dicimus e.g. τὸν ἐμὸν ἀγρὸν ἔϲκαψα) sut neutαs (siquis dicit τὸν ἐμὸν υίὸν ἐδίδαξεν).

469. Axαvx. ψ 164. 8i verbi subiectum persona vel res quae possidetur est, prmomen possessivum in genetivum rεfeivi convsti nequit, sed tantum fn gmetivum simplicis pronominis.

470. serm ar Aes. exso. 1 ξ de pron. 47,11-15 Ap. duplicem dicit rationem intercedere inter verbδa εἰ pronomina possessiva: ἐπὰν ἡ διάβαϲιϲ τοῦ ῥήματοϲ ἀπὸ τfϲ γενικῆϲ, τιϲ ἐκ τῆϲ κτητικῆϲ μεταλαμβάνεται (ut ἑαυτοῦ ex olo Γ 333), τὴν διfβαϲιν ἐπ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον ποιῆται, et ἐπὰν τὸ ῥῆμα μὴ ἀπὸ τῆϲ γενικῆϲ νοῆται, ἀπὸ δέ τινοϲ προϲώπου. Ans. εmr., msϲs. scs. Ab. I smte ϲυνόντα in A. rpetium Mticuuὀm legi Hekker falso refert et ipse τὰ ϲυνόnτα scmipmiit β 3 ὀε HSehneider poscit ἐξ 1 Β κἀπὶ Ab 1 ἡ τοιαύτη] fol 38ε A 1 8 επαιδευϲα A, ἔπαίδευϲαϲ coαεniδ DIebode, exhibet b 1 9-10 τόν ϲὸν υὸν ἐδίδαξεν om b ῇ 12 ~ἰϲ] εἰ A , ϲι add A ψ 14 εχθρον εμον ελυπηϲε τρυφων in A legitux post 1 παρολαμβάνεϲθαι, traiecit b 1Bὰ κατα τρίτα προϲωπα A (προϲωπα in ras), κατὰ τὸ τρίτον bem , 16 τὸ A b, τι A β 16 -17 BSehneider censet virgulam, quae ante ὲάν in- veuqtur, delendam et ante μόνωϲ inserendum esse ἡ κτητκὴ. nec negzsi potest, non διάθεϲιν verbοi sed pronomen possessivum rescivi in genstfvum simulicis prm- nomnis personalis. at veremur, ne Schneideri correctura corzigatur ipse ApoHlo- nius 20 οτεὸϲ A , 56’ ἐδϲ A. itom de pron. 47, 25 invnitur ὅ6’ ἐδϲ de pron. 106, 1ξ autem legmus: ἀμφίβολον κἀεῖνο, πότερον διὰ τοῦ 8, Φϲ Ἀρί- ϲταρχοϲ, κ56’ ἐδϲ δόμοϲ ἀμφεκάλυψεν2, διὰ τοῦ εὅγε ὅϲ δόμοο. dubitere igitur licet sn prima A codicis manus genuinam scripturam praebeat

471. 151 b

472. 154 s

473. μAaαvκ. ψ 1θ6. Excipiendum tamen est ἕναι verbδum, quod ita cum no- mine et pronomine posseesivο coniungi potest, ut embδieetmm sit simil possessor εἰ persona quae possidetur. quod εἰ θt, pronomen in gεnεtivum refexivi con- vertd debet.

474. asαvκ. β 14B4, Deinde animadetendum est. ubi verbi subiectum possesson εεt εἰ obiectum persona quae possidetur, ibδi pronomen posssemfvum ransferendum esse fn genetivum rsfexivi, ni possessox elii personae opponitur, ex. gr. τὸν ἔμὸν υίὸν διδάϲκω in τὸν ἐμυτοῦ υίὸν διδάϲκω. etemm ix hufummodi enuntiatis actio verbis signifesta non iam, ut fn exemplis smtecedenfibus (διαλέγεται, ὑὑβρίεται), retinebatur nomnativο qui in qqbi terminatione latet [sem 2am dmpefeeafmr, qκo- mιaus raneret in diam personaa],ssd πrzmmibstad ·τ εf]petaonam pos-

475. rzsrκ xx Ans. exzo. I eadem αὐτοῦ vel αὐτῆϲ genetiεi collocatio 155ξ, 3 εἰ 6 et 22. 154, 23. 156,10. 157, 2 εἰ 23. - 2 uroque dyssese loco legίtur: ἔργον δ’ Ἡφαίϲτοιο· πόρεν δέ ἐ Φαίδιμοϲ ρωϲ, Ϲιδονίων βαϲιλεύϲ, ὅθ’ ἑὸϲ δόμοϲ ἀμφεκάλυψεν κεῖϲέ με νοϲτήϲαντα. cr de pron. 47, 25. - ΒB ἐμὸϲ πάιϲ non. nmbiectum est, sed praedicatvum, quod tamen discrimen εlibi quoque Apollonius neglegit. 7 Pse 2V11 q 110 166,13 Β.. et substantica quidem εerba pes- seees comεunctα ad possesores reμrunfur, u4 tus sκa μ~laεs, meaὲ8 es pαer, sκus est iilras aereas. - 1ὲ ἘντεῦΕεν hic non hebet argumentεndi vim, sed progrediendi. 18 εἰ ἐγγένοιτὸ τιϲ διαϲτολή. de hac condicione cfr Adn. ex. ad subsequenis pag. lin. 3.

476. Ans. mr., nscs. sca. m Ab. 1 ἐκάλυψεν] αμφεκολυψεν 8, sed αμφ rasura ppsme deεtum 1 7 κᾶε Ab β 11 δὲ τὸ b cum s, τὸ δὲ A β 17 καὶ om A b, . add A 1 19 20 τὸν ἑμευτοῦ-ἔπαίδευϲαϲ add Uhlig

477. 152 b

478. seesozis, quae pronomine possessfvο denotata est. demonstravimus autem, nbi οbliqno casu pronominis personalis eadem persona signifcanda est, quae verbi est sobiectum, ibi semper referiva pronomina locum habere. atque etaiam hoc demonstαaimns, possessoris casum, qui in possesivis pronominibus latet, aοlum gsnεtfvum esse et sos casus, in quos possessiva fectuntnr, esse posseslionum, querum nomina embiciuntur.

479. Aaαvκ. β 167. ex his rationibous effcitur, ut, si persona possessoris subo- isctum verbi est et elii personae opponitur, pronomen possessivuπm in rεθθexivi genetivum conrvertendum sit sin oppositio nula est, in genetivum simplicis:

480. rxsnικ. xv Ans. exse. I 2 vide huius loci explsnstionem in ΑArgumento εἰ de lacuna, qua deformatus videtur, Adn. crit. cum ϲυνείχετο eft 342, 18, cum· μετῇει42,10etμετάβαϲιϲ,μεταβατικόϲnominum usum. - 2πρόκιται:1B2,1seqq 2ξ Prisc. X) 111 166, 28 Β.: en autem in una eademque persema εerbum oδlιqaο contungαur pronominis emsuι, necesse es3 εecprocn4temem, odd ee smt nasetonem, feri. - Β πάντωϲ. smbaudiendum, quod supra dictum est: εἰ ἐγγένοιτό τιϲ διαϲτολὴ. - ᾶ cfr 140, 2. - 6 δέδεικται: de pron. 101, 7. 102, 5. synt.62,14. -- 8 ἐγκλινόμεναι hic de fexionε. cfr Adn. exeg. 42, 16 huius ed. - ὑπακούεϲθαι de verbδis quae ab loquente adiciuntur, non ab sndientibns cogitendo supplentur. vide Adn. ex. ad ~4, 1 huius ed. - 8 τὸν ἐμοῦ δοῦλον vel similia loqui non licere docet Ap. etiam 100, 5. 161, 21. de pron. 655, 1. - 16 ἔνθεν referendum est ad id, quod πρόκειται 8), et ad id, quod δέδεικται (θ). - 11 ἀπυτον πρόϲωπον oppositum ἀντιδιαϲτελλομένῳ ut 22, 4 huius ed. (ubi vide Adn. ex.) alibique.

481. Ans. cerr., nscs. sca. is Ab. 11- 2 ϲυνείχετο b cum SSophiano, ϲυνείλεκτο A. post μετῄει δὲ ἐπ τὸ fotasse intercidit κτῆμα καὶ ἐπὶ τὸ. nam transitus actionis verbo significatae ft ad possessionem nec nisi per possessionem etiam ad pos- sessorem, qui pronomine denotatur. HζSehneider ci. οὐ γὰρ ἔτι τὸ ῥῆμα ἐξ ὄλληϲ κατὰ τὸ παντελὲϲ εὐθείαϲ ϲυνείχετο, μετῄει δὲ ἐπὶ τὸ ϲαὐτὸ⟩ ἀντωνυ- μικὸν πρόϲωπον (οὐ κατὰ τὸ παντελέϲ οὐ πάντωϲ), quae veιba sic interpreta- tur: omnino enim verbum non ιαm regitur αho suἔecto (i. e. dsuerso a5 eo, quood in ipso eerὸo lαfe(), ssd αctto eius ad eandem personam frenet4 (ouαe sεἔ4ecsm eerbi est) 1 1 μετῄει A b, μετίει A β Β πλαγίαιϲ αντωνυμιαιϲ A , aλαγίᾳ ἀντωνυμικὸν νυμίᾳ Prisc. Ah 7 ὡϲ] ωϲει A, εἰ eiecit b cum Sopbiano 1 ἐγλινόμεναι quid sibi hic velit non intellegens AHuttmann poscit ἐγγενόμεναι vel tale quid μένοι ππτωϲειϲ) fol 34r A. | κτημάτων] ῥημάτων λ , corr A2

482. 155 s

483. velut pro possessivo in bis verbis: πρὸϲ ταῖϲ ἐμαϲ θύραιϲ ἕϲτηκα, ponere possu- mus μου aut ἐμαυτοῦ, ut Menmder dixit primam personam opponens aliis, quod fecit eliam ἐγὸ pronomine adiecto.

484. Aaevκ. β 168. Meque sliaratio est possessiviterfiae personae atque primae

485. rssrκ. er An. exse. 4 de lacuna vide Adn crit. - Β est fagmentum. ἀδήλου δράματοϲ. 7 ξ de pron. 65, 3: τὸ επρὸϲ ταῖϲ ἐμαυτοῦ νῦν θύραιϲ» ἶϲον ἐϲτὶ τῷ πρὸϲ ταῖϲ θύραιϲ μου, αὐτὸ μόνον τῆϲ ἀντιδιαϲτολῆϲ ἀφηῃρημένῳ (non. ἀφqρημένον, vide HSeneidexi comm. 91). ergo hic quoque abo Apollonio μου et ἐμαυτοῦ ita inter se distinguuntur, ut composito vis tribuatur oppositionis - I1 ϲυντείνειν ἔπί ( petinere ad) Ap. cum aeensativο coniungere sdlet ssd habemus genetivum etiam de adv.123, 24: ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ϲυντεινέτω ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων. - ἐπίϲταϲιϲ eius condicionem signifcat, qni retinetur et subδmistit, ut aliquid observet vel deHiberst, sed saepe etiam ipsam observationem vel deli- berationem denotat. vide locos ad 318, 14 congestos. hic quoque delibergmdi habet vim: qnae aorem eigitur deHiberstio, haec est, unαum persona pronomine personali tertiae personae signifcata verbi gmbiectum sit, sm sb hoe diferat. - 12 ἔφαμεν: 159, 3seqq. et 147, 14seqq.

486. Ans. omr., msca sca im Abd. 1- ξ AHutfmann δι’ 5- διαϲτολή, ubi αἰ ϲύν- θετοι verbis signifcari ei videntur pronomina simplicia apud Homerum compo- sitorum sensu praemita, non ebo Apollonio scripta esse suspicatux β Β μετα- λαβεῖν b, μεταλαμβάνειν A, sed αν paene erasum l εἰϲ τὸ praebet A, om b πρὸϲ] πρὸ A. β 4 smte ἔφη, si non est eurruptum, apparet uiqnid intercidisse. suffceret ὡϲ ὁ Μένανδροϲ. nec ofendit genetivοs absolutue subδsequens τοῦ Μενάνδρου παραλαβόντοϲ (cvr. 168, 24. 178, 1), nec magis ἔφη pro usitato prae- senti, cr de pron. 112, 21 Ἀλκμὰν ἔταξε. olim (Em. Ap. Β) opinati sumus ἔφη corruptum esse ex ἐγh ἢ. at Ap. videtur pntssse ἐμαυτοῦ in Menandri versiculo cum addito ἐγώ concinere et μου in priore μεταλήψει cum nudo ἔθηκα. b pro A libri εφη habet ἀλλὰ καὶ, quod recepit ex s, ex Porti exemplari, ex- hibet autem iam supplementum . msmn scriptum in Sophisni exemplari edi- tionis dldinae (m). apmte hoc ἀλλὰ καὶ slicni debetur, qui de interpret ndo ἔφη verbo desperaboat | λ νῦν om Abo, sed praeboet A de pron. 65, 4 εϲτηκα A. Β ὀρθοτονουμένῃ b cum et Sοphiano, ὀρθοτονουμένην A, quod iniuria praetu- limus Em. Ap. Β ἐμφάϲεωϲ γὰρ ἔδει haud recte expetivimus l.l. 10 κᾶr Ab B 12 ὄν om A, add b cum et Porto post μεμνῆϲθαι in A. legitur εἰ, sed fasma paene deletum

487. 153 b

488. 156 s

489. et secundae. nam tertiae quoque possessiva ita tantum in referiri genetivum verti licet, si possessoris persona verbi est subiectum. exempli grstia in Diadis
οἶo in αὐτοῦ transferri debet neque potest in ἑαυτοῦ, nisi activa con- structione in passivam mutata subiectum verbi Θanymedes ft (sient Γ 333 ao in ἑαυτοῦ verendum est, quia persona hoc pronomine denotata subiectum verbi est).

490. Aaovκ. β 10θ. lien Π 53, ubi legitur ὲὴ τέ μιν ιscil τὸν λέοντα) ὦλεϲεν ἀλκή, possessivum in genetivum simplicis convertendum est. compositi genetivus locum haberet, si leοsubiectum verbi feret et afectionem pereendi in possessionem suam i. e. robur) transferret, ut haec evaderet sententia: leo perdimit robδur snum. si vero alia persons reciperet actionem ὦλεϲε verbo signifcatam, velut Hercules, rursms fn simplicis genetivum vertendum esset possessivum.

491. rssrε. sτ Ans. exso. B cfr de pron. 47, 30 8 εἰϲ Βν καὶ προϲχωρήϲει τὸ ῥῆμα, ut praedicatum ad subiectum. - 11 καθὸ interdum, ut saepe καθότι, non cauealem,sed comparativam vim habδet, cr51.27. 328.9. 1ξ ex de pron 47,18.

492. Ans. out., msϲs. scs. is A b. B ὄντα iniuria eiecit Eayaer β 4 ανηρι- ψαντο A. β BB καλεοϲενεκα A. , corr A θ καλουϲ A ’, corn A ανηρι- ψαντο A 7 γανυμηδη A, μή in ras scriptum ab A, Γανυμήδην δ του αυτου A traiecit post ἕνεκα Β εἰ γοῦν b ut m, ἤγουν A, εἰ οὖν β 8 προ- ϲχωρήϲει b cum sm’, προχωρήϲει A. | 10 αυτου A. , ἑαυτοῦ A 11 καθὸ b, καθότι A, sed τι adrasum β 14 κἀπε Ab τοι fecimus ex τα, quod A in rasura scripsit, om b. cvr de coni. 232.18 | 19 εἰ γοῦν A , ε γ’ οὖν A , ε γοῦν b cum recte: nam opas est coiienctione adversativa, quam vim γοῦν saepe apud Ap. babδet (e. g. 277,19. 285, 23) β 20 λεων A, sed ε ab A n ras, qua videtur εγ deletum esse λέγων et m, sed hnins in ng SSopbianus scripsit λέων; leonem praetulit etiam b

493. 154 b

494. Aaαvκ. β 11θ. οἰϲίν δ192 utrum in simplicis sm in compositi pronominis gmefivum converti debeat, apparet pendere ex hac doliberatione, utrum ad φάοε Mm ad ἔπμνηϲαίμεθα verbum pronomen referendum sit.

495. Aaavκ. 111. Π 800 ad Ἕκτορι relatum poscit ut in genefivum sim - βlicis vertatur. si autem Ἕκτορι demeretur, possessor capitis feret luppiter et ῇ rmmsferri debδeret in ἑαυτοῦ.

496. xsrε. er Ans. sxxe. I γένοιτο. sb γίγνεϲθοι verbo acensatSvus cuam fn- fditvο coniunctus pendet, ut 114, 16. - 7 e2 de pron. 48, 18. - 12 xo6 λέγοντοϲ genstivο defmitor ἐν ἑτέρᾳ εὐθείᾳ: scdiceteiusquioquιtεr ta ut ἄestoεem secem comprendat. - 18 e2r de pron. 47, 28. 26 τρία ὑποκείμενα, res per- sonae vel res de quibus semo est, ζεύϲ, Ἕκτωρ, κεφαλή.

497. Ans. emr., msϲs. sce. m Ab. 2 εφ Aᵗ, επ A ψ θ φαϲκ’ A |eππμνηϲο- μεθα A 6 7 ϲειοιϲιν A , corr A ceterum ab ϲειο inc. fol 34v A | Β τφ] τὸ A β 10 ϲυντρέχον add hmig conl. 150,18. 151,12. Stadmuellex praetuliδ ϲυντεῖνον con. 156, 10, vel προϲχωροῦν ente πρὸϲ ἕνα inserendum conl 153,
ad ϲυνταγείη εupβlendum est τῷ οἶϲιν ἐνὶ μ. καὶ om b |τα A, τὸ A απαιτηϲειεν A. (de ὄν omisso vide Adn. ex. ad 64, 4 huius ed.), ἀπαιτήϲει b 11 εἰ in res A 11 - 12 c5 ⟩ cum antec. virgulaadd hlig,ad εἰ τὸ ἔπιμνηϲαί- μεθα supplendum est ϲυνταγείη τῷ οἶϲιν ἔνὶ μεγάροιϲιν 1 πρώτῳ om A. , add A ante τοῦ λέγοντοϲ virgulam addidimus β 14 ουκ et in initio sobsequentόs veαsus εἰϲ ά , ου et κεἰϲ A | χωρήϲειεν videtur A scripmisse, χωρήϲαι A 1 15 επι- μνηϲθηϲομεθα A, sed θηϲο in ras senipsit A 15 16 ϲειοιϲν ἄ , corz A 18 τότε δὲ] τε δὲ A 20 5ϲ expun it Hlebode haud inepte

498. 155 b

499. 157 s

500. Aaovκ. β 112. Dmbitationi revera obnoxium est pronomen ῷ Κ 153. nam. θάρϲοϲpotestesseθυμοῦ personae loquentis et θάρϲεϊpendereaut exπολεμίζειν, cuius subiectum est ἔμέ, quo pacto ῷ in αὐτοῦ verti debet, - aut ex ἀνῆκε, cuius subiectum est θυμόϲ, quo pacto ῷ in ἑαυτοῦ ransferendum est. potest autem. θάρϲοϲ esse etiam eius qui provocavit et dativus pendere ex πολεμίζειν. quod si probabimus, rursus ῷ convertemus in αὐτοῦ.

501. rssrκ. sτ Ans. exse. 2 ad ὦϲ πρὸϲ cfr Adn. ex. ad 40, 12 huius ed. - 3—17 e2 de pron. 48, 11: δῆλον ὡϲ τὸ εἀλλ’ ἐμὲ θυμὸϲ-θάρϲει ῷα ἀμφίβολον. εἰ γὰρ εἰϲ ἁπλῆν μεταληφθήϲεται, ἔϲται ὁ θυμὸϲ ἀνῆκέ με τῷ ἐκείνου θάρϲει πολεμεῖν, ὅπερ πάλιν ἐν διαβάϲει νοεῖται εἰ δὲ εἰϲ ϲύνθετον, γενήϲεται τῷ ἑαυτοῦ θάρϲει ἀνῆκέ με πολεμεῖν. Schol. B ad Κ 153: θάρϲει ῷ] τῷ ἑαυτοῦ. εβουλὴ γὰρ ὄρχει, χεὶρ δ’ἐπεξεργάζεται3 (Ιonis versus ap Sext. Emp. p679,29 B.). νεώτεροϲ δὲ ἤμην, φηϲί, δι’5 καί ἐθάρϲουν. Schol. Tοsnl. post lonis verba pergi: τινὲϲ δὲ ἀντ τοῦ τῷ ἀπλήϲτῳ θάρϲει αὐτοῦ τοῦ Ἐρευθαλίωνοϲ μάχεϲθαι. Schol. A. ad eundem versum (Ariston. 130 Hriodl): ἡ διπλῆ, ὅτι ζηνόδοτοϲ θάρϲει ἐμῷ. ἀδιανόητον δὲ γίνεται ἡ ψυχὴ με ἀνέπειϲε τῷ θάρϲει τῷ ἔμῷ. - 10 καὶ μᾶλλον, etiam Hbentus. ἐπιδέχεται ἡ διάνοια. cr 132, 16. - 16 αὐτὸϲ ὁ θυμόϲ, upse, εmlus animus incitavit, non θάρϲει, quod possidet, hoc fecit.

502. Ans. out., msca. scm. m Ab. φορεν A. , corxr A β 1 3 γ’ oῦν (sic) -φορεῖν in ng add A, om A β 8-4 γε μήν in ras A ψ B πolυτλήμων υτλη in ras A β 7 ἐαειϲε] εἰ ab A quid A scripsesit, perspici nequit 7—8 τὸ ιδιον A. 7 9 xo ιδιον κτηματι-ο θυμὸϲ uncis inclusit A, ac doeunt haec verbοa in ms 8 αυτου A β I1 εἰ om b: ὡϲεὶ καὶ εἰ etiam de coni. 224, 5 legtur. ex2 Sehneidex comm. 229 ad 224, 5 οὅτω b 12 κακ A, κεκ Ἐϲ | ὁ om A. 16 τὴν] τινα ut videtux A , corz A αὐτοῦ αὐτὸϲ LChlig, αὐτοῦ αὐτοῦ Ab

503. 156 b

504. 158 s

505. μxαvκ. 118. Etiam plora exemyla colligi possunt at non exemplϲrum. copie opus est, sed indicium conoscere, quo ubique inteHlegi poenit, uum possessivum fn genetivum simplicis sm compositi vermndum eit. hoc cognito patet in 9 292 ἐόν (quod noenulli perveαse interpretati sunt aut iniuria mutarunt, quia possessiva leriae personne semper refexivam im haboere opinabantur) in αὐτοῦ converti debere.

506. Aaovκ. β 114. Nec maiorem dΒθenltstem pumabit in Eindsri csnmine lsthmio ῷ παιδί, quod se non aliter posse interpretari censebsmt nisi ita, ut

507. τssrκ. er Ans. exso B ἀποδόϲειϲ videtur signifcsαe rationes, quas inter- pretes reddunt. - 6 cf2 de pron. 48, 1 ὅΕεν τινέϲ, πfλιν ἀγνοήϲαντεϲ τὸ μετα- βατικόν, τὸ εαἷτει - ἄγγελοn μεταγράφουϲιν εἰϲ τὸ ταχὺν ἄγγελον, 5 τὸν ἀγαθὸν ἐκδέχονται. Schol. A. intermsrginsle ad 292: ταχύν] ἐν ἄλλῳ εὲὸν γγελον3, schol. Tοεnl et V. εὲό ἀγαθόν, οἴ δὲ τὸν αὐτοῦ. vide Ludsichii Aristerchum I 500. Β ad ἐν μεταγραφ cogitando sopplndum est tεle qnid: ἀναγινώϲκουϲ τὸν ϲτχον.- 8 τὸ τῆϲ ἀντωυμίαϲ, scil ἐόν. - 14-p214,18 cr de pron. 48, 20seqq: οὐτωϲ ἔχε καὶ τὸ ἐν ϲθμιονίκαιϲ Τινδόρου εΑἰολίδαν

508. Ans. mr., msϲm. scm. m Ab. 2 αὐτὸ] αυτῶ A | ente παραθέμενοι . παρέτειναν repeitum habet, sed lineola rsnsfxum 1 3 ἐν μεθοδωϲ A. Β καταϲτήϲεται HSeMneider, καταϲτήϲει Abd. in Em. Ap. 1ξ proposueramus ὡϲ τὰ τῆϲ ϲυνόδου -καταϲτήϲει, quod idem valeret 1 6 ατει] xιτ in res A 7 aλ vocis, quam A in exitm verens habδst, ulferum λ exmit εἰ subsequenti. versui λ praeposuit A β 8 ϲυνθετου A, corz A δ’ em A, add b eum sm 11 οὐ δὅϲει] fol 35r A β 12 ἀντωνυμικῷ A. 1 13 μεταπτωϲιν A, μετfεϲν b cum s5, μετάληψιν HSchneidr, quo vocabulo solet Ap. pronominum simplicem aut compodit8m conexmionem et vim denoere ssd hoc in μετάπτωϲιν cofruptum esse dieimile veιi est 1 1Β ιϲομιονικαιϲ A. ,cotrA β 17 ωρϲαιA β 1 φθιμένψ] pro simplici verbo in l. de pron. legiter compositmm ἀποφθιμένῳ, sed hoc loco non Apolonii. sεdlibrsriiincuxiapraepodiionem omissam sese, demonaxreri nsquit

509. 157 b

510. τῷ ἑαυτοῦ παιδί sigmifcaxet εἰ ἐuυτοῦ ad Βisyphum referetur. iem cum nen posset poeta Melicertem nominare Sisyphi flium, quem modo Athamsntiadam appellaverat, ῷ pronommm possssivum ant in ῶ5 ( ὡϲ) mutaverunt aut in incli- natum dativum pronominis tertiae personae οἴ, quem possessivum vim habere vοlnerunt et idem velere atque αὐτῆϲ, scil lans.

511. Aaαοκ. β 115. Denique etiam in ψ 387 et Γ’ 244 ab tradita lectione recesserunt, qua temere opinsbgmtuα pronomen possessivum terfiae personne non

512. Μὲ Ϲίϲυφον κλοντο ῷ παιδὶ τηλέφαντον ὄρϲαι γέραϲ ἀποφθιμένῳ Μλελικέρτᾳα (ἀποφθιμένῳ bd cum Hoeckhio, επιφθιμενω A) τῷ γὰρ παιδὶ τῆϲ νοῦϲ. πλιν γὰρ οἱ ἀξιοῦντεϲ εἰϲ ϲύνθετον μετολαμβάνειν τὴν ἑαυτοῦ, ζητοῦϲι τίνι ἀκολουθῶν Ϲιϲύφου uἰὸν αὐτὸν ἔφη. οἴ δὲ βαρυτονοῦϲι τὸ ῶ Δωρικῶϲ, δεχόμενοι ἀντ τοῦ ϲ (de quo 5 vide Ahrensii Dia. dor. 377, ESchneider comm 75 sd 48,27), ὁμοίωϲ τῷ ἐῶ τε χερνᾶτιϲ(χερνιτηϲ A) γυνὰ οὐδὲν προμαθιωμένα3 (sic HSergk, πρὸ μαθιουμενα A, προμαθιομένα Ahrens) οἴ δὲ εἰϲ τὴν οἶ πρωτότυπον μετάγουϲ τὴν γραφὴν, νᾷ δοτικὴ ἀντὶ γενικῆϲ ἀκούηται. sd totum autem Pindari fragmentum intehegendum cr quae verns interpres lsthmiorum in hypoth l habet: χορεύουϲαι τοίνυν ποτὲ rἰ Nηρεῖδεϲ ἔπεφάνηϲαν τῷ Ϲιϲύφῳ καὶ ἐκέλευϲαν εἰϲ τιμὴν τοῦ Μει- κέρτου fγειν τὰ ~ϲθμια (p 514 Hoeckh, 349,1ξAbel)

513. rssnε. Ans. exse. 2 Ϲϲύφου scil υίόν. - B πάντα-ἔπϲτήϲαντεϲ Portus: qεdes potius quam ld quod oporueraf duρ4αfes, quam fnterpretstionem recte Sylbδorg improbavit, Eayser probro videtur. Loheck ad Phryn. 282 ostmendit hoc verbum etiem annotgmdi, docendi vim habere. 11 -p 316,6 ex 222,19-24 εἰ de pron. 107, ξ: κἀκεῖνο δὲ δύναται ὀρθὴν πληθυντικὴν ϲημαίνειν, εἰ κατ’ ὀρθὸν

514. Ans. emr., amasεm. sos. m Ab. 1 μετολαμβάνοντεϲ b cum et m 1 2 5ν b, οὖν A ειπε A , ν add E αθαμαντιαδα A, ν fnsle adium it A β 3 0 A, ῶ b 1 επρηματικον A , lltrum ρ add A β 4 ἐγκλίνοντεϲ] βαρυτονοῦαν de pron. 48,27, sed ἔγιλίνεινhic idem vslεt quod βαρυτονeν. cfz 333,10 | 55 παιδί] ω ϲπαιδὶ A, ὡ παιδί b Β χερνὸτιϲ bd, item Ahrmns Dial dor. 377 et Βergλε, χερνατηϲ A 1 6 ἴ’ η A, ῖνα b β τῷ) τὸ A. 1τηλεφαντo V , ν ad- iunxit A ωρϲαι A. 1 8 εἰρημένηϲ b 1 θ εμποδὸν A, ἐμποδLν b ut et e. e2 Adn. cx. ad 161,3. 143 15.176 13.182,2. 228.19. de pron 46,27. de adv. 150,28 1 1θ τφ] τὸ A 1 ανθαμαντιαδιν A .situm corr A β 11 αναγιγνωϲεϲθαι A eum duplici γ conta ceterorum locorum consensum 1 1B εβλαμφθηϲαν A

515. 159 s

516. usurpari nisi pro genetivο pronominis personalis compositi (refeivi). ln ψ
mutata est scriptura οἴ δὲ c in οἴ δέ οἴ, dativum pronominis personalis posses- siva i praeditum. et quod permultis locis revera dattivο pro genstivo possessivo Homerus uitur, hoc tuetur hamc falsam seiptnram. quod praesidium εἰ de- esset, fοtasse totus locus pro spurio habδeretur abd eis, qui possessiva HI pers. semperrefmivorum p-sonslium vim habereputant. ln Γ244 autem ἑῇ quamquam. in plenisque editionibus legitur, tamen mutatum est in φίλῃ, quia in refexivum ἑαυτῆϲ verti neηuit, sed idem valet atque αὐτῆϲ, ut Χ 4υ4 idem atqne αὐτοῦ.

517. τόνονἀναγνοίημεν εοὶδὲcῖἑβλάφθηϲαν3.Herodian.D.prosod.κdh.l.(H122.20Lt): οἱ δέ οἴ ἐβλάφθηϲαν· ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἐκδέχεται τὸ πλῆρεϲ εἶναι ἑοί καὶ μετολαμβάνει εἰϲ τὸ δίοι καὶ μήποτε ὑγιῶϲ. ὡϲ γάρ φαμεν οἴ ἐμοί ἐβλάφθηϲαν ἱπποί, οἰ- ϲοὶ ἐβλάφθηϲαν, οὐτωϲ οἱ ϲἱ ἐβλάφθηϲαν, τουτέϲτιν οἱ αὐτοῦ. τινὲϲ μέντοι. εὐλαβηθέντεϲ, ὦν ἐϲτι καὶ Ἀρίϲταρχοϲ, τῷ τὴν ὅϲ [ὀρθοτονουμένην] ἀντωνυμίαν ποlλάκιϲ εἰϲ ϲύνθετον μετολαμβάνεϲθαι ἐγκλιτικῶϲ ἀνέγνωϲαν, οὐκέτι ἔκδεχόμενοι. πληθυντικὴν κτητκὴν εὐθεαν, ἀλλ’ ἑνικὴν δοτικὴν μονοϲύλλαβον ὁμοίωϲ τῷ εοd δ4 x ποι ὑψόϲ’ dειρέϲθην3 (ψ 500), καὶ δῆλον ὅτι δοτικὴν ἀντὶ γενικῆϲ. καὶ. οὕτωϲ τὰ τῆϲ ἀναγνώϲεωϲ.

518. rssrκ.xr Ans. exse. ξ ἀπανάγνωϲμα ut 146, 24. 166,20. - 4- ἐναλλαγῆϲ: pεrmutatemss cusuem. - ἡλογτο damaretur, sicut ἠλογῆϲθαι 199,22. |de adr] 205,21 damnatm, abnorme esse. - 7- p216,6 ex2r de pron. 48, : φαϲ δὲ καίτὸνἈρίϲταρχονἀϲμένωϲτὴνγραφὴντοῦ Δικαιάρχουπαραδέξαϲθαι(ἐνγὰρἁπάϲαιϲ ν τὸ εὲῇ ἐν πατρίδι γαίq3), ὑπολαβόντα τὸ ἑαυτῆϲ νοεὶϲθαι ἐκ τοῦ ἑῇ, δέον πόλιν ψmλῶϲ μετολαμβάνειν, et HSehneideri comm. 4. Ariston. in schol. A. ad Γ 244 (p 86 Hs ): ζηνόδοτοϲ γράφει ἑῇ ἐν πατρίδι. εἴτε δὲ ἔπὶ τῶν ἀΔιοϲκούρων ἔϲται τὸ ἐῇ, ἑνικὸν οὐχ ἁρμόϲει ἕτε δὲ ἐπ τϲ Ἑλένηϲ, ἔκθεϲμόν ἐϲτι τὸ οὕτω λέγειν· τοδϲ δ’ δή κάτεχεν φυϲίζοοϲ αἰα ἐν τῇ ἑαυτῆϲ πατρίδι. 8 ἀκόλουθον: scilicet i habebat ἐῇ. Iθ ϲυναφέϲ hic de coniunctione sobiecti cum praedicato.

519. Ans. out., mscs. scs. is Abo. 2 τῇ οἴ b cum s, τίϲοι A. , τῆϲ οἴ A οἱ ϲοι εβομβηϲαν A. Β απαναναγνωϲμα A 1 Β ἀκαταλλήλου A , corz A | εχοντοϲ A, sed τοϲ rasura paene deletum | 6 ὡϲ hebent A et m, sed bic in ng: εacat ὡϲ om b cum 1 7 τοὺϲ] τουτουϲ A. φυϲιζωοϲ A 1γ Β λακεδωνι A. B ὅπερ hlig, επερ Ab |ο ην in ras habet Aλ, incertum uαum ab A an ab A. 5, quod etiam b haboet, eiciendum censemus: videtur ex correctione επερ vocis in margine adscripta οtnm esse 1B ἔχει) fol 35ε A

520. 158 b

521. De ἐμοῦ (σοῦ, οὖ ) primitivo te ἐμοῦ ( σοῦ, οὖ) possesivo distinguendis.

522. 160 s

523. μaovκ. β 116. Βaec exempla non solum exercendi cansa attulimus, sed etiam ut observatae regdse msiοr haberetur ides et ut refelleremus sos, qui legiimum usum non agnoverunt.

524. Aavκ. ὲ 117. lam dicendum est de ἐμοῦ genetivo, qni εἰ possessivi et personalis (primitivi) pronominis esse potest, cuiusque ambiguitas eo augetur, quod urumque ἐμοῦ de posseseione dicitur. nam posseseivum hanc vim pez omnes casas habet sed etiem genetivus nominarii ἐγώ [sάpe] ad rem quae posmidetαr pertinet quamobrem a nonnullis κτητικὴ πτῶϲιϲ sppelabδatur. nec sb alio casu derivantur possesfiva pronofddna et nomine. iam genetiτi nominum possessivorum sine uHta difθeultate abd genstiis primitivorum nominum disfn- guuntur, vllnt Ἑκτορείου ab Ἕκτοροϲ, quia voces intex se diHαrunt, sed ut genefivus nominarii ἐγώ ab genefivο nominativi ἐμόϲ distinguatur, opus erit animadyεαtere verba coniuncta.

525. rasr. er Ans. axso. 8 Pes. X5 129 p173,21 L : uaertωr, gκae sit difeeεemtia 4nter geneum semrtiei et possemet me4, tu4, su4, nos4r9, cestr4. ef euenfun outdem ad eocem nmlhα, ouantm sero ad senem, aec est dyerenta, quod gemetcus primitiεieimylcem ’ eignca4,possessiei ero duyieem. 17 ἔπίϲταϲιϲ,animadeerso etrptetaztio. v.Adn.ex.ad 209,11 huins ed.

526. μns. ear., msϲs sca. 1s Ab. 8 αηκιϲϲαϲθοι A , sed ϲϲα in res ab A εη δ’ ἐν A 1 4 παράθεϲιν b, διάθεϲιν A et m, sed hic in ng legitur παρα μμιχ, i. e. Sopbianus 1 B υποδειγ μα. sic vocabulum divisit intex duos verme A. , ὑποδεῖ γμα cϲrrA β 7 τῶν] τὸν A 1 1θ καταιπτήϲ legitur in A. prims manu, Α add τήν supra κατα et post ϲ in ras ἱν, deniqne acutum mutait in circum- fexum;κατὰ τὴν κτῆϲιν bd cum set m. ad genetivum cfr 99.12. 259,19 1 11 του- τεχουϲα A, χ in ras ab A τοῦτο ἔχουϲα b 1ante καθὸ addi voluit Βtadmueller ἡ γενικὴ P 1B post φέρεται in A leguntur iterum καθὸ καί αἱ αλλαι πτωϲειϲ εμοϲ εμον καί εξηϲ, uncis inclusa ab Α | κτητικὸν A 1 I4 εκδοϲιϲ A, ἐκδόϲειϲ b cum ( inter καὶ et αἰ quattuor litterae in A erasae sunt, αιτε, ut videtur 15 πτωϲεοϲ A

527. 159 b

528. Aaovε. β 118. ln ceteris quidem diueetis haud ignoro foύmarum dierti- tste disfingdi possessivi et personalis pronominis genetivοs Homerusque ideo, opinor, nt ambiguitatem citaret, personalis genetivum in ἑθεν, ἑο, so, εῦ ex- euntem formait, possesεiti genetivum in οῦ vel oo.

529. rssrκ. er Ans. exso. ξ 16 ex de pron 64,25. 6,6. 107.18.109,9. Herod. pros. D. ad Α 396 (Ι p27,23Ltx): αὐτὸϲ ὁ Ἀρίϲταρχοϲ τὸ τοιοῦτο παρε- φύλαϲϲεν, ὡϲ ὅτι ταῖϲ μὲν πρωτοτύποιϲ οὐτωϲ χρῆται (scil Βomαus)κατὰ γενικήν, Lμέo, ἐμεῖο, ἐμεῦ, ἐμέθεν, ὁμοίωϲ καὶ ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου, ταῖϲ δὲ κτητικαϲ τοι ἐμοῦ 5 ἐμοῖο, ϲοῦ ϲοο. - 11 εϲϲαλικώτερον. cfr 50.9 Eεϲϲαλικὴ διαίρεϲιϲ εἰ ad comparativum Adn. exeg ad 88,8 huius ed. 1ξ eE de pron.108,16 ubδi post sllatss 2enodoti scriptmas εμνῆϲαι πατρὸϲ ϲεο1 (9 486) εἰ επατρὸϲ ἔμeο πατήρ5 haec sequnntur: προκριτέαι μέντοι αἰ κτητικαὶ γραφαί (scil ϲαο et ἐμοῖο), καθότι αἰ γενικαὶ κτῆϲιν δηλοῦϲαι ἐγκεrλιμέναι θλουϲιν εἶναι. - 1B ex2 de pron. 107,23. - 16 exrϲ de pron.107,21 - 17 τεο. cr de pron.105,31 -106, . Herod. π.παθῶν in Epimer. Homericis Aῦ I412.8 (D226. 19Lum): τὸ κοινὸν ϲόν, Δωρικὸν τεόν· πέπονθε γὰρ πλεοναϲμὸν τοῦ ὲ καὶ τροπὴν τοῦ ζ εἰϲ τ, ἀλλ’ ἐπ τῶν πρωτοτύπων τροπὴ μόνη γίνεται ϲύ τύ ἐψὶ δὲ τῶν κτητικῶν οὕτε ἡ τροπὴ χωρὶϲ πλεοναϲμοῦ οὕτε ὁ πλεοναϲμὸϲ ἄνευ τῆϲ τροπῆϲ παρὰ Δωριεῦϲι ϲόν τεόν, ϲῇ τεῇ.

530. Anx emr, m4scm. scs. m Ab. 2 post φωνῆϲ duee Htterae erasae in A. δεηθήϲεται A, δεήϲεται b cum er5 eft ad δεηθήϲεται e.g. Plut. Apophth Lacon. p21s , D 114,1 Hera., Arsud or. LV p42.3 ύebb. 3 ~υντόξεωϲ] Stadmuεllee ci ἐπϲτάϲεωϲ conl. lin. 17 antec pag. ου λεληθεν A, οὐκ ἐλαΕε b cum 4 διὰ τῆϲ A b, διττϲ A es. quod in ng mcorx Sophianns in διττὴτϲ,HHebode in διὰ τῆϲ 1 προηνεικαϲθαι A ( 8 καθὸ b cum smή, καθα A, quod semper in- ducit comparationem αγονοϲ A ~, αγνωϲ A καὶ om b 1 8 προηνεικατο A. 10-11 γὰρ om b nec interpnmrit post ληγούϲηϲ habδent γὰρ Am, sed in ng 2: περιϲϲόν μιχ. uncis inclusit 1 11 Εεϲολικοτερον A’, prius fn ω muta- εt A3 12 oω A , oιo A 1 18 εμοειο A , corrx Ἐϲ 1 16 εἰ A ~, η A τοιϲοῦ]τουϲου A , ταϲ’oὁ A 1 17 δωρικοτερονA posterius κάίom A, add A2

531. 161 s

532. 160 b

533. μAaovκ. ὲ 119. Ubicumque ἐμοῦ ad verbum perfinet, geneivus est prono- minis primitivi personalis).

534. Aaovκ. 4 126. Siquis autem ieterroget, nonne pronomoinis personalis ge- netivi saepe etiam ad rem, quae possideatur, referantur et ad nomen elus rei adiungantur, hoc concedendum est, sed tenore inclinato ~Ιli genetivi proferontuϲ atqne cum nominibus, quibus adiunguntur, in genere, caen, numro saepissime non consentiunt, qui consensus in possessivis numηuam deest.

535. rssτικ. Ans. exso. ξ cr de pron. θ2,4: λέγεται δὲ (dativus pronominis personalis l personae) καὶ τίν κεὶ ἔτι μετ’ ἐπενθέϲεωϲ τοῦ ϲ τεν. ἰδίωϲ γὰρ ή μετάθεϲιϲ ἡ εἰϲ τὸ τοῦ ἐ δεκτικὴ ἐϲτι. et Ahrens. Dial. dor. 252. -
-p 318, B διαφόροιϲ κτήμαϲιν. cfr quae sequuntur: παντὸϲ κτήματοϲ ή γενικὴ (scil personslispronominis)δεκτική,et170.18: αἰ γενικαὶ (pronominum personslinm) διαφόρων κτημάτων εἰϲὶ δεκτικαί. nec pugnat cum diversitate possessionum, quod eobsequitmr: τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖ κτλ. nam si diversorum generum (casuum, numerorum) possessiones cnm genetivο pronominis personalis iungi possunt, revera nibil interest, utrum masculini an feminini sm neutrius gemetis sint. eft 88.13.161,18. 202,14 atque de pron. 68,14: ταϲ κτητικαϲ (pronomini- bδus possessivis) τὰ ὑπακουόμενα (nomina quae illis snbiunguntur) όμοιόϲτημα,

536. Ans. c r., csοs. sca. m Abd. 1 γενομένηϲ] in res A | 2 πλεονάζει . ου κενὸν Am, unde οὐ καινὸν fecit s, sed Sοphianus οὐκ ἐνὸν scripsit in ng 3m β ξ γενομένη] in A. post et post η parva rasura τι A , ν add A - 6 τοτυποϲ] fol 36r A. β θ ἐπε] επι A. 112 post τοῦ una littera erasa in A. ] an ιο7 ἐμεῦ] A videtur ἐμοῦ scripsisse, A7 ευ in res scripsit ωϲ καί παρα τήν ἐμοῦ A om, A in ng add εμοo] oo A in res β 1ξ τόν om A, in add Sophianns 1 14 Ἀλλὰ ἔν b 15 εγκλητικη A. , corr A καὶ διαφόροιϲ κτήμαϲιν A b, sed in adn. Βekker: mλν hoc aenum eidetur κ διαφόροιϲ κτῆμα ἐϲτίν ~m, sed in ng SSopbianus et Βebode poscunt κd ἀδια- φόροιϲ κτήμαϲιν. HSchneider comm. 90~ deleri vult καὶ διαφ.κτ., ut quae ex eubsequentibous τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖ ascita sint. At nonne inter- polator illinc ἀδιαφόροιϲ κτ asciisaet2 vide Adn. sxeg. post κτήμαϲιν in A. rasura, ηuae videtur alterum εϲκαφη μου deleviese

537. 162 s

538. 161 b

539. Aaαvε. β 191. At diserit quispiam: εἅonne etiam genetivο orthotonumeno pronominis personalis primitivi)adiungere licet genetivum nominis7 quod si ft, non poterimus non dobitare, utrum personmle an possessivum pronomen usux- pstum sit3. mmo in eiusmodi constrmctionibus habemas sine lla dubitatione gnetivum pronominis possessivi,cumpersonslis pronominis genetivns[posseeeems) semper inclinεtux, quo discerni possit a pronomine possesεivο.

540. τάϲ δὲ γενικMϲ pronominum personsium) ἀδιαφορεῖ τὸ ὑπακουόμενον. τοῦ μὲν οὖν προτέρου ἐμὸϲ οἰκὸϲ, Ἀλλριϲτάρχειοϲ δοῦλοϲ, ἐμοὶ δοῦλοι, ἐμοὺϲ δούλουϲ. τοῦ δὲ δευτέρου Ἀριϲτάρχου δοῦλοι δοῦλαι 5 οἰαιδήποτε πτώϲειϲ μεθ’ εουδήποτε γένουϲ, μετὰ ἀριθμοῦ ἀδιαφόρου. de ron. 68,19: τῷ ἐμαυτοῦ ἀδιάφορα τὰ ἐπιφερόμενα. de pron 101,15: γενικῇ κτῆϲιν δηλούϲῃ τὸ ὑmακουόμενον κτῆμα ἀδιάφορον. sunt igtur eadem διάφορα et ἀδιάφορα.

541. rssrrκ. z Ans. sxsο. 2 ξ ἡ γενικὴ πτῶϲιϲ, scil pronomine personalis. -- 6-7 aρόδλοϲ ἡ ἔξῆϲ ἀκολουθία. dμbtato orvi nequi de seqenbus, i. e. de ἐμῷ φίλῳ, ἐμὸν φίλον, ἐμοὶ φλοι κτλ. - 1ξ τῇ γενικῇ ὀρθοτονουμέν. hic patti- eipium est praedicativum aliter interpretmdum est 162, 1. - 1ξ 14 πρωτο- τύπῳ ~ pprsemdi. - 1 16 καθότι καὶ-παράκειται. sicu4 omn caεualt, qκod gemtiεo casm proREgrfεr, aecsdere pest, ε04 emm αl4εro genefiεo coniungatur.

542. Ans. εmr., neom. scs. is Ab. 1 2 ὀδιαφορε hlig, αδιαφερει A, ἀδιά- ψορα b 1 2 κατ’ ἀριθμόν b 1 4 η in res A ὅνοματικὰ] ονοματι in res A 6 εκτοριου , cam A 1 8 ἔτ] επ A, in x corr θoph. 1 12 χαριϲαμεναι A. 14 ϲυνοιθηϲεται E , corr A 15 κατα om ϲ , add in ng A | post γενικήν raeura duarum litterarum in A β 16 τοιοῦτον b | παράκειται] sn παρέπεται 17 εμαοδὸν A, sed accentus ab A. c ad 156, 27 εὸ] Hεkker in adn. rpenmmdum censet τοῦ, accusafinm defendant Sὡa I 12 εἰ EξSchneidex ad l. de pron. 46, 27 pοεt αριϲταρχου rasura rium Hitterurum in A

543. 163 s

544. Aaαvν. β 122, Eos autem, qui etiamnunc dubitant, meminisse iubemus numquam dici τῶν ἐμοῦ ἀγρῶν, sed τῶν ἐμῶν ἀγρῶν, ende patet in τοῦ ἐμοῦ ἀγροῦ agnoscendum esse possessivum pronomen, non genetivum primitivi. nam primitivi pronominis genetiis discrepare licet ab nominibδus coniunctis genere et nummo et casu, non licet pronominibous possessivis. - potest autem τῶν

545. αxs3ε. xv Ans. exso. παλιν iunge cum ὑποϲτρέφει. sic si loqumur, rureus εeeertfur orofto ad prenomen posseseεum (a5 persoml). - 7 ἐντελῶϲ μὴ - μὴ ἐντελῶϲ. cr Adn. ex. ad 177.13 huius ed. et HSchneideri comm. 69. 1θ ἔφαμεν: 160, 9. 12 πρὸϲ ἑκάϲτην πτῶϲιν καταλλήλωϲ. ta ut eum unoqκoque casus comsetαnt. - 114IB oὸδὲ ὄλλο τῶν κατὰ διαφορὰν ιhϲ πρὸϲ τὸ ἐμοῦ - τῶν διαφερόντων, neque αlιud, quod fexiene diert α5 ἐμοῦ. -17 λύεται, scil τὸ dπορον, quod adieitun 206, 26.

546. μns. out, mscs. scs. im Ab. Β αυταὶ A, αῦται A τοῦ ἀγροῦ] praeter τ omnia in res scripsit A 6 ἐϲτι A 7 8 ἀποχρῆν Cblig, ἀπέχειν A, ἐπέχειν x sed in ng Hllebode ἔχειν coniecit, quod ex ng recepit b. Stadt- mueHer pulait ἀπέχειν servari posse, nam hoc etiam snfffciendi vim nonnusquam. habuisse. at neque intellegitm, quomodo hie sensus ex ullo elio verbi usu oriri potuerit, nectestimonis cmιta huius sensus prolata sunt. nam in lexico Heaychiano quod olim legebatur, ἀπέχει ἀπόχρη, ἐξαρκε, Musuro debebatur. nec magis licet nferre ἀπέχει in Evang Marci 14, 41. etenim AMerx in libro doctrina sags-- citsteque egregio, qui inscribitur ,.Die Evangeliea des Markus und Lnkss nach der syrischen im SinaiHioster gefundenen Palimpsesthandschrit eyutert, 154 demonstravit ab testbns locupletissimis verboum non M monci. restat unns locu8 Anacreonteorum 15, 33 ed. Herghϲ., ubi ἀπέχου scribendum esse intellSt Mεhl- hom ( 8 5 5δ’ b 1 θ post εκφερομενη rasura onius litterae in A. 10 ϲυμ- παρείπετο] alterum π in ras A 12 πρὸϲ in res A β 12 -18 τὸν εμον αγρον A , corr A 1 18 ente οὐδὲ add ἐϲτν b ut et x β 14-17 oὁδὲ τῆϲ- ἐϲκάφθαι om A. .add inmgA 14dλλo)αλλωνA. 17επαμφωμενA,ἐπ’ἅμφω μὲν ma, sed in ng m Sophiemus conieeit ἐπὰν φῶμεν, quod ex ng recepit b

547. 162 b

548. ἐμοῦ ἀγρῶν ite ad usus normam refugi, ut pronomen inclinetur (τῶν ἀγρῶν μου): quod si ft, possessivum pronomen exclutor.

549. Aaαvκ. β 128. Ergo is gnetivus pronominis personalis, qui fonma et accentu cum pronomine possessivo congrωt, locum non habet in εigmifcands- possessfons, utpote repusus pronomine possessivo, cui vis possessiva inest nstuαa- et per omnes caeos, cum in primitiis haec vis genetivo propria sit, ite ut gene- tivο in aHium casum mutato simul sensus posseesivοs tcllatmr. - atque ne in-

550. τssnε. er Ans. sxsu. I περ ~ potres quam. vide Adn. exeg. ad 46,9 hnins ed. - 1- 2 ὀρθοτονουμένηϲ substantivi vice fungituα, γενικῆϲ stπribntum est gεnetciscλ, cr 283, 7 - 9. 286, 25. ad γεν. ὀρθοτ. eubaudiendum πρωτοτύ- που. - Β τἡν κτητικὴν ϲύντοξιν τὴν τῆϲ κτητικῆϲ (pronominis possessivi) ϲύντ. - 4 ad γενικῆϲ rmrsus smbandi πρωτοτύπου. 7 B csta personaEe nro- nemem eendem βοεmem tπ gεmetpo αcfum m 3c poSsesepum, nm pofrt7 nom excludi ex omeractteme possessruα. - 2 τῆϲ -ϲυμμετατίθεται. au4 si genehεus απ α um cuam msfα4es es, stmaudl msfαfur (fmltur) semsss posseseoas.

551. μns. emr., csοs. sos. 1m Abo. H post ἀγροῦ rasura unias litterae in A. καρπόϲ] καρ A , ποϲ add A ἤπερ] ειπερ Ame s, sed Sophianus in ng m cuarexit περ, quod bo ex ng recepit 1 - 2 ορθοτονουμενηϲ ultima vox est fol ξ6r A, in cuius paginae exremo interiore ng legitux ΑΜΑ2, unde librario nomen Anastasio fuisse collegit ~uttentag 4 κατ αλληλα A et post τ haboet α paene totum erasum | ὃ κατάλληλα κατα in exitu verens et αλληλα initio snb- sequenbis Ac, τα erasit et τ ante αλλ.add Α τῶν ἀγρῶν ipseA ex τῶν καρπων radendo corrigendoque fecit 6 ἐϲκάφθαι om A, add bo cum κἀπὶ A5 ~ post ωϲ in A. εἰ erasum Β περιγράφεται bo cum post ϲυντάξεωϲ in A. εlterum δία τὸ erasum 1 Β post κτημα rasura unias litterae in A | 10 ειχεν in A lineola inductum om bec. sobandiendum ἡ ἀντωνυμία τό κτῆμα l 12 ὴ] ἡ A, ἡ δὲ b ut cs γενικῆϲ μετατεθείϲηϲ] γενική ϲμετατεθειϲηϲ A, ηϲ ab A compendio seriptum, ab A Mtteris. Hekkero non liquebat, quid inter γενική et καί in A esset, ac revera ϲμετατεθειϲηϲ perdiffcile est legere: eo enim loco, qui in folio 36 recto respondet, (p 160, 14) litteras ab A scriptas A erasit et ονο- ματι exaravit, acciditque ut membδrana transmitteret atramentum correctionis iam is qui lacunas Aldinae in Sophiani exemplari ope A. codicis explevit (vel is, qui A librum desϲxibens eum codicem confecit, cuius ope illae lacunae ex- pletae sunt), pro μετατεθείϲηϲ temere posuit κτητικῆϲ ϲόνταξιϲ, quae verba in et b recepta sunt. HSchneider comm. 125, hac scriptura niens, volt scribi: ἡ δὲ τῆϲ κτητικῆϲ ϲύνταξιϲ κατὰ τὰ τῆϲ κτήϲεωϲ ϲυμμετατίθεται | κτίϲεωϲ A

552. 164 s

553. De locis Homericis, ubi perperam pro genetivo primitivi regetivus possesivi scriptus invenitur aut pro genetivo posessivi genetivus primitivi.

554. 163 b

555. elimatus quidem genetivus pronominis personalis possessivum vim heberet, si possessiva pronominaincHneri possent, nam ita haec pronomina omnem possessio- nis sigmifcationem occopavissent.

556. Asevκ. β 124. Βi possessive pronomina semper ad rem, quae possidetur, itaqne ad nomen referuntur, patet ὀδυϲϲαμένοιο τεοῖο conαa regdlam dietum esse. nam pronomina cum verbis vel participiis construca debδent primitiva esse.

557. Aaovκ. β 1ξξ. ltaque non prorsus contra regulam pugnat Eenodoti lecto
ἀπὸ οὖ ἔϲχετο. nam defendi quidem ita potest, ut conferantur exempla usus genetivorum ἐμοῦ et ϲο9, ubi a praepositionibus pendentes cum verbis con-

558. rasruκ xv Ans. exse. I ἡ ἐγιλινομένη γενικὴ πρωτότυποϲ. eadem attribu- torum collocatio e.g. etiam 146, 5 τὸ ϲυνερχόμενον ῥῆμα πληθυντικόν. - 4 gmeticus primitivi ἐμοῦ (ubi possessio signifcsnda erat) emtamt μormam pro- nomtnts possessvi et trenstsf ln feεmαm εncinαtαm. 6 διαληψόμεθα. de caus8 soloecismi agit 201,15seqq. -2-11 eft de pron. 108,27: εἰ αἰ κτητικαὶ οὐδέποτε ἐπὶ πρᾶγμα (i e. verbum) φέρονται, ϲαφὲϲ ὅτι ὡϲτὸ εὸδυϲϲαμένοιο τεοῖοα ἐπὶ πρᾶγμα φερόμενον Lλιγώρηταt δέονγὰρ γενικὴν παραλαμβάνειν,ῆτιϲκαὶἔπί πρᾶγμα φέρεται. et schol. A ad θ 28 (Ariston. 137 Ht ):ἐντεῦθεν ἕωϲ τοῦεπρόφρονι μυθέομαια(40) ὀθετοῦντοι ϲτίχοι ιγ , ὅτι ἐξ ὄλλων τόπων μετάκειται. καὶ ἐν τοῖϲ κατὰ μέροϲ δια- πίπτει, οὐκ ὀρθῶϲ χρώμενοϲ ταϲ λέξεϲιν, εὸδυϲϲαμένοιο τεοῖο3. τοῦτο γάρ ἐϲτι τοῦ ϲοῦ, θλει δὲ ὁ λόγοϲ ὸργιϲθέντοϲ ϲοῦ, ἀϲυνάρθρωϲ. et schol Toεnl.et V ad 8 37 (Ariston. ibidem, Aristarcb. Lndsichii l 288): τεοῖο, τοῦ ϲοῦ οὐδετέρωϲ, ὡϲ εἰ λέγοι ἔπεὶ τὰ ϲὰ οὕτωϲ πρὸϲ αὐτοὺϲ ἔχει. τεοῦ. ἀθετοῦϲιν οὐδὲ ἐν τῇ ζηνοδότου δὲ ἐφέρετο τὸ γὰρ τεοῖο ϲυγχεῖ τὸν λόγον. - 10 τῶν υμπαρεπομένων. vide Adn. cr. 12 πρόκειται: 159.23. - 12- 223,15 cfr de pron. 75, 26: εἰ αἰ ὁμοιοκατάληκτοι ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ τἀϲ κατὰ τὸ πρῶτον ἀποβολῇ τοῦ ϲ τὰ

559. Ans. omr., Sma scs. sca m Abo. H post προϲθείην in cfciitu versus δ erasit A et eandem litteram sequenti versui praescripsit | ἐγκλινομένη add hlig 2 post ειπερ in A καί erasum 1 4 εἰϲ τὴν ἐγκλιτικὴν add Lhlig β 8 post ὄλωνται in A τε, sed ab ipso A indnctαm ὀδυϲαμενοιο A. β 1θ posterius τῶν in mpunctis deetum,qnοrum auctorinterpretatnsessevidetnr:cumeseembms,qu4 emεlcuμmθ 37 condemanαfi sumt. sed fortasseτῶν ϲτίχωνpendetex ἀθετήϲει,etμτὰ τ.ϲτίχωνsigmfcsnt:praetreα etπtα,quαeetmtlraeμntin hoclecοetἀθετήϲειsεa- gantεr β 1d μετοχὰϲ γενικὰϲ b cum s, γενικαϲ μετοχαϲ A 1 13 oὁ ESehneider comm. 1025 iniuria deleri vult: nam revera non omnino abnorme censet Ap. ἀπὸ οὖ ἔϲχετο, sed ab Homerica tantum ent i discrepare (vide l. 10 pag. sub- sequentis) δ’ sb A oncis inclusum, δὲ b

560. 165 s

561. 164 b

562. fungentur, ut pateat eoa ibi esse genetivοs primitivorum, non possessivorum. at conta dici debet, apud elios quidem scriptores primitivum οὖ locum habere, non hsbers in Homericis carminibous, quia Homerus coincidentiam primitivi et possessivi evitabat, sed cum Aristercho Τ 261 ἔo scribendum esse.

563. μaovκ. β 126. Centra duobos iadis locis, 9 486 et E 118, Zenodotus

564. τρίτα ἀποτελοῦϲ, ϲυμφανὲϲ ὡϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ ϲοῦ ἡ οὖ πρωτότυποϲ γενήϲεται, πάλιν ὁμοφωνοῦϲα τῇ ἀπὸ τῆϲ ὅϲ γενικῇ ϲυνάρθρῳ. τὴν μὲν οὖν χρῆϲιν παρ’ μήρῳ οὐκ ἐνὸν εὑρέϲθαι, παρὰ μέντοι Ἀττικὸϲ καὶ ϲγὰρ) Πλάτων ϲυνεχῶϲ ἐχρήϲατο, τε κωμικοὶ καὶ τραγικοί. ὀ μέντοι ζηνόδοτοϲ καὶ ϲτὸ) εἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃ» (7 261) διὰ τῆϲ oῦ ἔγραφεν. ὅπερ παραπεμπτέον, οὐχ ὡϲ μὴ πρωτότυπον, ἀλλ’ ὡϲ μὴ ϲύνηεεϲ τῇ γὰρ εἰϲ δῦ καταλήξει χρῆται ὁ ποιητὴϲ ἐπὶ μόνηϲ κτητικῆϲ, τῇ δὲ ἐμεῦ καὶ ταῖϲ ϲυζύγοιϲ ἀντὶ τῶν πρωτοτύπων μόνων. et schol. A ad 261 (Aristonic. 301 Ht.): ἡ διπλὴ, ὅτι Eηνόδοτοϲ γράφει ἀπὸ οὖ. 222, 1ξ od πάντωϲ hic non εignifcat nequaquam ut alibi saepe apud ApoHlonium (vide Adn. ex. ad 53, 20 holus ed.), sed en prorsus. cfr 122, 1.

565. τssruε. er Ans. exso. Β προεκτεθείμεθα: 152, 28. - 12 158. 27 seqq. -- 1θseqq cfr eupra 159.11 et de pron. 108,10: αἰ γενικαί, ὅτε ἐπὶ κτῆμα φέ-

566. Ans. εαε., mscs. scs. m Ab. δρ Α in rasura triam littererum μὲν Α scripsit et μ in rasura post απο raama unias litteras in A. post οὖ rasura duarum litterarum in A εχειρι A. | Β non sunt addenda signa alienae craionis (quod HSehneider vult) ante εἰ γὰρ et infra post κτητικῇ l. 16 β 4 απὸ ϲου εϲχετο ϲακὸϲ A in ng, om A 4- BB εμποδὸν A, sed accentus ab A. aVr Adn. cri. ad 156. 27 5 κξε ABb 7 κτητικὴν] ne cor igas τῆϲ κτητικῆϲ, cvr Adn exeg.ad 231, 8 huios ed. 8 εἰ in ras A ἐπ ῥῆμα] in A. ante ρ erasum alterum ρ 1 B ἔϲχετο b, εϲχε A. , ν adiunxit A3 10 ϲυνεμπίπτει A, ϲυνεμπίπτῃ b. sed cr Adn. crit ad 97,10 huius ed. γε in res A, A fort. scripsit καί 1 τοιοτον] ν in A erasum β 11 ἑτέρᾳ] fol 3r A ϲυντόξει] Stadt- mneller: malim ϲυνηθείᾳ ( κατώρθωτο ἆν bo cum β 14 καὶ om A b, add A 16 αὐτὸν, scil ζηνόδοτον. vide Loentzeri 2en. 4 17 ιeo] εοιο A. , corr A2

567. c. XXII.

568. 165 b

569. genetivum primitivi scripsit pro genetivο possessivi (ἐμέο et ceo pro ἔμοῖο et co). Ht defendi possent quodammodo hee scripturae, quia non alienum est ab genetiis primitivorum ad possessionem refeαri, utpote in quos etiam conver- tantux pronomina possessiva atque eliis quoque locis homericis genetivns primi- tivi pro possessivo invenitur.

570. Aaαvκ. β 127. Atreiciendae potius sunt ~enodoti lectiones, quia orthotonu- mena pronomina primitiva ad possessionem signifcandam non usurpentur, sed inclinata tantum ant possessive. quocirca recte se habδent ι 405 et similes ver-

571. ρονται, ἰϲοδυναμοῦϲι ταϲ κτητικαῖϲ· διὸ καὶ ἀκωλύτωϲ τὰ κτητικὰ εἰϲ αὐτὰϲ ἀνα- λύεται. οὐ μὴν τὰ ζηνοδότεια παράλογα εμνῆϲαι πατρὸϲ ϲεῖο5 καὶ επατρὸϲ ἔμεῖο πατήρx· τῷ γὰρ αὐτῷ ἐνέχεται λόγῳ. προκριτέαι μέντοι αἰ κτητικαὶ γραφαί, καθότι αἰ γενικαὶ κτῆϲιν δηλοῦϲαι ἐγκεκλιμέναι θέλουοιν εἶναι, δοῦλόϲ μου, οκοϲ ὑμῶν, αἰ δὲ ὀρθοτονούμεναι οὕ. atqne Didymus in schol. Tοsrl. et V ad ~ 486 (Ι 503 in Ludsicbii Aristarcho): μνῆϲαι πατρὸϲ ϲϲο Eηνόδοτοϲ ϲεῖο, κακῶϲ. et in schol. A ad Β 118 (p 370 Lndv.): πατρὸϲ ἔμοῖo πατήρ οὕτωϲ Ἀρί- ϲταρχοϲ· ζηνόδοτοϲ δὲ ἐμεῖο, οὐκ ὀρθῶϲ.

572. τxsτκ. er Ans. axso ξ et 4 γενικὰϲ, scil τῶν πρωτοτύπων. - 4 ἔφαμεν: 152,1. - 7 oΕ2r165, 7 cum Adn. ex. 8 cr 165.21. 166,17. 9 efΕ 165,4. - 10 cfr 1e5.22 et ie6,22 cum Adn. exeg. - 11 παρὰ. v. Adn. cr. 14 δέον. sequitur sententia flia verbis lin. 2 ἔϲτι πωϲ ϲυνηγορῆϲαι opposita, quam quia Apoonins proboat, in Arg. scripsimus: At pous.

573. Ans. mr., usca. scs. Ab. 1 γενικxϲ] γ om A, add A 2 ἀνv vocis vi A~ in res sex. atque etiam τῶν et subsequens κ erasit, hanc aufem litteram redintegrait. articulum om b β 2- 4 καὶ ἔϲτι -~τῆμα φέρεϲθαι] A in ng siam. eamque vεlde co1ruptam huius loci lectionem adscripsit: καὶ ἐϲτι πωϲ απεμφαῖνον ταιϲ γενικαιϲ αυτον κεχρῆϲθαι πρωτοτύποιϲ αντι κτητικῶν, ubi pro ϲυνηγορῆϲαι-- φέρεϲθαι irrepsit repetitio verborum antecedentium |2 πωϲ] πῶϲ 5 | ϲυνη- γοριϲαι β Β ἀπεμφαῖνον] 1n A. ex ω rasura correctum 1 B ἔτι bd, ὅτι A. eπεχουϲαι in ras A 6 post λόγον erasum videtur sltαum επεχουϲαι in A. 8 πύϲει] υ in ras duarum litterarum A 8 ε] in codd. Βomeri, sed εἰ ex- hibet A etiam 165, 4 et de pron. 108, 9 | τι ϲευ A. ( 11 κατὰ Hilgard, παρὰ Ab 12 μετατιθειεν A

574. 166 s

575. sus, ubi inclinati sunt genetivi. — ἐμεῖο Δ 343 perperam putatur a nomine pendere et possessivam vim habere immo cum audiendi verbo coniungendum est. [ergo no magis quam ι 405 potest ad scripturas Zenodoteas tuendas Ω 486 et Ξ 118 produci].

576. AROVM. § 128. Neque dicere licet orthotonesin pronominum, quae sunt Δ 174 T 105, patrocinari Zenodoto, quia illa suas habent excusationes. patet enim. pronomen propter rectum accentum vituperari non posse, si potest solum rectum.

577. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἀπεδείχθη: 152,6. 160, 6 — 4 γὰρ si scripsit Ap., no referimus ad proxime antecedentia, quae flagitant coniunctionem adversativam, sed ad exitum paginae anteced. — 7 cfr de pron. 108,6: λείπειν φαϲὶ τὴν περί ἐθίμωϲ, ἵν’ ᾖ· περὶ δαιτὸϲ πρῶτοι ἐμοῦ μεταλαμβάνετε. Didymus in schol A. ad Δ 343 (in Ludwichii Aristarcho I 249): οὐ λέγει τῆϲ ἐμῆϲ δαιτὸϲ πρῶτοι ἀκούετε, ἀλλὰ πρῶτοί μου ἀκούετε περὶ δαιτόϲ. οὕτωϲ Ἀρίϲταρχοϲ. — 8 cfr schol. A. ad Β 356 (Aristonic. 67 Friedl.): ἡ διπλῆ πρὸϲ τοὺϲ χωρίζονταϲ. ἔφαϲαν γὰρ τὸν μὲν Ἰλιάδοϲ ποιητὴν δυϲαναϲχετοῦϲαν ϲυνιϲτάνειν καὶ ϲτένουϲαν διὰ τὸ βίᾳ ἀπῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, τὸν δὲ τῆϲ Ὀδυϲϲείαϲ ἑκοῦϲαν, οὐ νοοῦντεϲ ὅτι οὐκ ἔϲτιν ἐπ’ αὐτῆϲ ὁ λόγοϲ, ἀλλ᾿ ἔξωθεν πρόθεϲιν τὴν περί δέ λαβεῖν, ἵν’ ᾖ πεαὶ Ἑλένηϲ. — 12 — 13 διὰ τὴν τοῦ παρένθεϲιν. cfr de pron. 108.24 de ἐμεῖο Δ 343: ἡ ἐμεῖο καὶ «ϲεῖο μέγα κλέοο» (π 241), καθὸ τῷ ι πλεονάζουϲιν (scil ὀρθοτονοῦνται). vide Adn enit. — 14 cfr 166.18—20. —15 cfr 166, 21—23.

578. AND. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 3 τιϲ ευ A1, τιϲ ϲεῦ A 2 | βροτον A. 6 ϲυνήρπαϲται A2b, ϲυνηρπαϲαι A || 7 ὡϲ τὸ om A, habet b ut m*s || 8 τιϲαϲθελενηϲ A, αιδ supra A2 || 9 εϲεται A || 10 κεχόλωται] κεχολω A2 in ras. 11 ἀκουάεϲθον] posterius α A2 in res 12 πρωτο A1. corr A 13 τοῦ παρένθεϲιν Uhlig, ἀντιπαράθεϲιν A b, de cuins vi cfr RSchneider comm. p 171 ad 1 de adv.155,1; hic autem sensu ceret vocabulum. nam ἐμεῖο opponi ϲφῶιν pronomini Δ 341 dicere non poterat Apollonius. ide Adn. exeg. || 14 πύϲει] υ in res A2 || 15 θ᾿ in rae A2

579. 166 b

580. 167 s

581. recipere. (velut tolerari ssne nequit orthotonumenon ϲέο A 396, quippe quod inclinari liceat sed ϲέο Ξ 328 non potest non recto tenore protei, quia persona denotata aliis opponitur. —neqne quisquam improbaverit ϲφῶϊ A 336, quoniam hoc pronomen inclinari omnino nequit.) iam demonstravimus pronomina in initio enuntiati conlocata rectum tantum tenorem recipere posse, unde petet ϲέο Δ 174

582. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου δυναμένη ἐπιδέξαϲθαι, quae per se et recto temore et inclinato pronuntiari potest. — 5 Herodian. pros. II. ad A 396 (II 27 Ltz): Ἀρίϲταρχοϲ ἐγκλιτικὴν παρέλαβε τὴν ἀντωνυμίαν ϲέο, λέγων τὸ δηλούμενον εἶναι τοιοῦτο πολλάκιϲ γάρ ϲου ἐν τοῖϲ τοῦ πατρόϲ μου δόμοιϲ (Lentzius errore δόμου) ἤκουϲα καυχωμένηϲ. ἐὰν γάρ, φηϲί, κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀναγνῶμεν, ἔϲται ἐν τοῖϲ τοῦ Νηρέωϲ οἴκοιϲ ὁ Ἀχιλλεὺϲ αὐτὴν ἀκηκοώϲ· ταύτην δὲ τὴν ἱϲτορίαν οὐκ οἶδεν Ὅμηροϲ. τοϲαῦτα ὁ Ἀρίϲταρχοϲ καὶ οἱ ἀπ’ αὐτοῦ. Πτολεμαῖοϲ δὲ ϲυγκατατίθεται μὲν τῇ ἐγκλιτικῇ ἀναγνώϲει, οὐ μὴν τῇ προκειμένῃ αἰτίᾳ . . . ἐγένετο οὖν ἐγκλιτικὴ ἡ ἀνάγνωϲιϲ, ἐπειδήπερ ἁπλῆ ἐϲτι καὶ οὐκ ἔχει ἀντιδιαϲτολήν. Apollonius facit cum Ptolemaeo. — 6— 7 Herod. pros. II. ad Ξ 328 (II 90 Ltz): ϲέο ὀρθοτονητέον ἀντιδιαϲτολή γάρ. et ad Γ 446, ubi idem versus legitur (II 42 Ltz): ὥϲ ϲεο: ἐγκλιτικῶϲ ἀναγνωϲτέον οὐ γὰρ ἀντιδιαϲτολὴ προϲώπου· ἐκεῖνο δὲ ἐπὶ τοῦ Διὸϲ ὀρθοτονητέον· «ὡϲ ϲέο νῦν ἔραμαι» (Ξ 328). ἀντιδιαϲτολὴ γὰρ πρὸϲ ἄλλα πρόϲωπα. apud Ap διαϲτολήν =ἀντιδιαϲτολήν ut 137, 28. 259, 1. — 9 de pronom. 36, 5: ἀπόλυτοι αἱ ἐγκλινόμεναι, αἰ δὲ πρόϲ τι ἐν ὀρθοτονήϲει λέγονται, δὸϲ ἐμοί, οὐκ ἀναϲτρέφοντοϲ τοῦ λόγου· οὐ γὰρ εἴ τι ὀρθοτονεῖται. τοῦτο καὶ πρόϲ τι. τὸ «ὃϲ ϲφῶι προΐει» κατ’ ὀρθὸν τόνον, καὶ τὸ νοούμενον ἀπόλυτον ἴϲον γάρ ἐϲτι τῷ ὃϲ ὕμαϲ. — Didym. in schol A ad A 336 (in Ludwichii Arist. I p 190): διὰ τοῦ ἑνὸϲ ϲ «ὃ ϲφῶι», ὁμοίωϲ τῷ «καὶ θώρηχ᾿ , ὃ γὰρ ἦν» (Σ 460). Aristonicus in schol. A ad A 336 (p 50 Fr.): ἡ διπλῆ ὅτι Zηνόδοτοϲ γράφει ϲὺν τῷ ν, ὃ ϲφῶιν. τοῦτο δὲ ϲημαίνει ὑμῶν ἢ ὑμῖν, ὦν οὐδὲν ἁρμόζει. τῷ λόγῳ, ἀλλὰ τὸ ὑμᾶϲ.

583. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 τοῦ τόνου] τουτων ου A, emendata scriptura iam in mg m *legitur, τοῦ τόνου οὐ perperam b || 4 πολλακιϲ A. | ἐνὶ fol 37v A || 9 ὃc b ut m*s, ωϲ Α.· de pron. 36, 9 A habet οϲ. ὃ legebant Zenodotus et Aristarchus, vide Testim. et adnotationem Ludwichii ad hunc versum ϲφῶι] ϲφωϊν A sed ωϊν in ras ab A2, ϲφῶϊν b. de pron. 36,9 Ab sine v, Zenodotus vocem scripsit cum v, vide Testim. | προΐη A, sed ιη in ras A |βρηϲηιδοϲ A || 11 ὃϲ] A, ὃ A2, ὃϲ b ut m*s || 12 ἐγκλίνεϲθαι b

584. 167 b

585. Excursus de duali pronominis prosonalis III personae et de scriptura σφωι in II. A s.

586. perversam lectionem non esse. item ostendimus, pronomen praepositione pendens inclinari non licere: ergo ἐμεῦ Τ 105 orthotonumenon necessario est.

587. ARGVM. § 129. Sed caret excusationibus talibus Zenodoti ἐμεῖο Ξ 118 [item ϲεῖο Ω 486], ubi perperam possessivum pronomen, quod nec metro ne sensu excluditur, in personale mutatum est.

588. ARGVM. § 130. Ϲum Zenodotearum pronominum scripturarum mentionem fecerimus, libet etiam de Iliadis A 8 hic disserere, ubi grammaticus ille et alii

589. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 πρόκεινται: 131, 14.119, 22. —3 ἐδείξαμεν: 129,16. 146,1 de pron. 108, 24 ϲέο Δ 174 ὀρθοτονεῖϲθαι dicit, ὅτι ἐν ἀρχῇ. — 6 ὁμοίωϲ (subaudi ἐδείξαμεν) ὅτι κτλ. vide 127, 7. item de pron. 108, 26 de ἐμεῦ Τ 105: ὀρθοτονεῖται, ὅτι ϲυντέτακται προθέϲει. — 11 ἐμεῖο. vide 164, 7 — 13 πρὸϲ οὐδὲν χρειῶδεϲ. cfr 15,8. 166,28. de pron. 83,23. — 13— 15 orato fit incongrau, si propria aptaque vocis alicuius forma non manet in constructione convenienti, sed deflectit et convertitur in alienam. —16— p228,10 de pron. 89,21: Ὁμοίωϲ οὖν τὰϲ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου θέματά τινεϲ ξίουν εἶναι, καὶ ἔκδόϲειϲ τινὰϲ παρατιθέμενοι τὸ «τάρ ϲφωι» ϲὺν τῷ ι γράφειν, ἐπεὶ καὶ ἡ ϲφῶιν, δευτέρου οὖϲα προϲώπου, κατὰ τόνου ἐναλλαγὴν τὸ τρίτον ἀποτελε ἐν τῷ «καί ϲφωιν δὸϲ ἄγειν» (A 338). Ἀλλὰ μήποτε τὸ μαρτύριον παράλογον ποία γὰρ καὶ ἄλλη ἀντωνυμία τόνου

590. ADN. CRit., DISCR. SCR. IN Ab. καταμέμψαιτο] in A. τὸ erasum |ἐπιμένειν] secundum ε in ras A2 || αἵ τε om A1, add A |ante μόνωϲ Kayser* addi vult αἱ || 5 πύϲει] υ ex οι fecit A || 6 ἀπανάγνωϲμα, ἢ Uhlig, απαναγνωϲμα η A, ἀπανάγνωϲμα, εἰ b ut m*s | pro μὴ noli flagitare οὐ. nam οὐ et μή negationum discrimen sensui Apollonii aliquantum evanuisse testantur hand pauci loci: vide e. g. 226, 22. de adv. 157 ,17. synt. 56,13. 325. 15 et 16 | post ἐγκέκλιται signum interrogandi pro puncto posuimus || 11 ante ἐμεῖο Stadtmueller adici voluit ϲεῖο καὶ propter 164. 6 |12 κτιτικη A || 15 παρεκτροπὴ] εκ in ras A2, παρατροπὴ b ut m* | κατὰ] παρὰ ci. Ellebode et Elgger, qua mutatione non opus | επιβολουϲαν A || 16 τὰϲ] αϲ in ras A 18 τ᾿ ἄρ b ϲφωε A, ϲφωι Sophianus

591. 168 s

592. 168 b

593. ϲφωι (non ϲφωε) ut pronomen tertiae personae scripserunt inclinatum, hac usi ratione, quod ϲφῶιν quoque, si tenorem inclinet, in tertiam personam transeat. — ac ϲφωι eo defendi videtur, quod pronomina tertiae personne terminatione a pronominibus primae et secundae discrepant, si prima et secunda ipsae diversis terminationibus utuntur [sed si harum extus inter se concinunt, concinit etiam tertiae extus].

594. ἐναλλαγῇ προϲώπου γίνεται μεταβατική; schol. A ad ΙΙ. A 8: ϲφωε] ὅτι Zηνόδοτοϲ ϲφωι ἔγραφεν (Aristonicus 39 Fr.) cfr Ludwichii Arist. 175. Schol. Townl. et L: οἱ περὶ τὸν Ϲιδώνιον τῇ ϲφῶι ἀρέϲκονται, οὐ καλῶϲ· ἡ γὰρ ϲφῶι δύο πτώϲειϲ ἐπδέχεται, ὑμεῖϲ τε καὶ ὑμᾶϲ, ὦν οὐδέτερον ἁρμόζει τὸ δὲ ϲφωέ μᾶλον τρίτου ἐϲτ δυϊκοῦ προϲώπου καὶ ϲημαίνει τὸ αὐτούϲ. cfr Duentzeri Zenod. p 57 et Max Mueller de Seleuco Hom. 15 et 34 Ad τάρ cfr de coni. 254,2 cum adn. RSchneideri et Lehrs. qu ep. 131.

595. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6 scilicet hic ϲφῶιν secundae personae est. — 8 Herodian. Il. pros. ad Θ 402 (ΙΙ 62 Ltz): ἐγκλιτικὴ νῦν ἐϲτιν ἡ ἀντωνυμία· τρίτου γὰρ προϲώπου, τὰ δὲ τρίτα δυϊκὰ τό τε ϲφωέ καὶ ϲφωίν ἐγκλιτικά ἐϲτιν. ὅτε μέντοι δευτέρου γίνεται τὸ ϲφωιν, προπεριϲπᾶται· ὀρθοτονεῖται γάρ· «γυιώϲειν μὲν ϲφῶιν» (Θ 416). cfr etiam de pron. 111, 9. — 11 ante τὸ ἐν πρώτῳ mente supplendum est μόνον. — 11 —15 de pron. 55,15: ἡ ϲύ τῇ ἐγώ οὐχ ὁμοιοκαταληκτε οὐκ ἄρα καὶ κατὰ τὸ τρίτον ὁμοιοκαταληκτήϲει πιθανὸν γοῦν ἐϲτι φάναι ὅτι, εἰ τὸ δεύτερον πρὸϲ τὸ πρὸ αὑτοῦ διήλλαξε, καί τὸ τρίτον πρὸϲ τὸ πρὸ αὑτοῦ διαλλάξει. —13 de vide de pron. 55, 7 seqq. cum adn. RSchneideri.

596. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 3 ante κατὰ add ἡ b ut m* et mg | 4 μετατιθειϲα A. || 6— 7 γυιώϲει—προϲώπου eici iubet RSchneider. sed metuendum, ne ita Ap. ipse corrigatur. γυιώϲει etiam de pron. 20,8; Hom. γυιώϲειν 11 κωτερον φαναι] fol 38r A || 11 — 15 Kayser*ab hoc loco aliena esse censet, 11 τὸ] τω A || 13 ϲὺ ἵ] ϲοι A, ϲι ἢ ὅϲ b ut m*s || 14 ουκ A2 in exitu versus, A2 erasit κ et praescripsit eandem litteram subsequenti verani || 15 ενεδεξατο A1, ἐδέχετο A2b | ante καὶ κατὰ τοῦτο AButtmann putat enuntiatum huius sensus intercidisse: Weil nun im Plurad alle drei Endungen wieder übereinstimmer und au im Dual die Endungen der ertsen und zweiten Personen gleichlauten | ϲφωί] ϲωι A et post ι erasum videtur ν, ϲφῶϊ b cum s

597. 169 s

598. 169 b

599. ARGVM. § 131. Sed ad vulgatam scripturam quae est ϲφωε defendendam haec dicere licet: 1. non solet tenore tentum mutato pronomen transire in aliam personam. — 2. sicut pronomina, quae eadem terminatione utuntur, diversa inita habent, ita necesse est pronomina, quae eodem initio utuntur, diversas terminationes habere. —3. similitudo intercedere solet inter pronomina primae et secendae personae, non intercedere inter has personas et tertiam, quae caret nominstivo duali, quem prima et secunda habent, et hebet composita plurativa, quibus carent prima et secunda (ἑαυτῶν κτλ.).

600. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2. παρὰ, propter. — 3 προϲώπου ab μεταβατικὴ pendet: personam mutans. cfr de pron. 89, 28. — 5 ἐπιτείνεται persons, si ἐμοῦ loquimur; sin μου, ἀνίεται cfr 97, 16 seqq. ad ἐπτείνεται, 125, 8 ad ἀνίεται. — 10 δείκνυται: haud dubie in rhematico. — 11 ϲυμπάθεια. cfr Adn. ex. ad 42, 4 huius ed. — 13 ἐκλειπόντων. deest nominativus dualis atque κατὰ τὴν χρῆϲιν etiam singularis. vide de pron. 88,18. 56.12. — 14 πλεοναζόντων, quia non uno pronomine, sed pluribus tertiae personae significantur. —14 ἐν ἰδίοιϲ θέμαϲι. cfr Adn. ex. ad 65, 2 huius ed.

601. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 3 ἐπινοῆϲαι] ινο in ras hebet A atqne inter η et ϲαι rasuram trium fere litterarum || 4 αὐτὸ b ex recepit, ουτῶ A | ανειται A, ἀνίεται b cum Sophiano || 5 εναλαϲϲεται A | post ὁμοιοκατάληκτα rasura sex fere litterarum in A. | κατα τριτα A, κατὰ τὰ τρία b cum Dudithio, sed ante Dud. iam Soph. || 6 κἀπὶ A2b 7 ϲυνληξαι A. || 10 ϲφῶε A1, corr A || 11 ἔχει] ει in ras A2 et post ἔχει trium fere litterarum rasura (A1 videtur εχουϲιν scripsisse) || 12 εἰϲ om A, add b ac iam Ellebode || 13 εκλειπότων A || 14 ουτωϲ A. || 15 μιν rasura factum ex μην in A || 16—17 ϲυνθέτων —ϲυνυπάρχει om A1, add in mg A2 || 18 κατηναγκαϲθαι A

602. 170s

603. De diversis quas Trypho putabat ἐμαυτοῦ pronominis compositionibus.

604. c. LXXIII.

605. ARGVM. § 132. Eadem, quibus ϲφωέ defenditur, contra dativum ϲφωίν pugnare petet, pro quo tamen dici licet. dativum dualis numeri non potuisse non in ιν exire. — ac verum si quaerimus, apparet formas dualis numeri tertiae personae in secundam personam translatas esse, quoniam secundae personae numerus dualis deerat. — qua in translatione tenores inter secundam et tertiam ita. distributi sunt, ut rectus tenor daretur secundae, inclinatus tertiae. — ϲφωέ autem, non ϲφωί haud inepte dicitur ad similitudinem accusativi singularis ἕ.

606. ARGVM. 133. Post hanc digressionem dicendum est de ἐμαυτοῦ genetivo,

607. TESTIM. ET ADN. EXEG. 14 μοναδικαὶ ἐγκλιτικαί, voces quae inclinato tentum accentur pronuntiantur. — 17 seqq. de pron. 68, 10: οὐδὲ ϲυγκαταθετέον Τρύφωνι φάϲκοντ, «ἐν οἶϲ ἄρθρον προϲλαμβάνει ἡ γενική, καὶ ἐν οἶϲ κτῆμα ϲημαίνει, ἐν τούτοιϲ ὁμόλογοϲ ἡ ϲύνθείϲ ἐϲτιν ὡϲ ἐκ τῆϲ ἐμοῦ κτητικῆϲ τὴν ϲύνθεϲιν ἐποιήϲατο· ἐν οἶϲ δὲ οὐκέτι, ἀπὸ τῆϲ ἐμοῦ, ἥ τιϲ πρωτότυπόϲ ἐϲτιν». — 18 τὴν αὐτὴν. cogitando supplendum est τῇ ἐμοῦ: etiam in composito ἐμαυτοῦ idem observare licet quod in simplici ἐμοῦ. de huius ambiguitate egit 158, 6 seqq.

608. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 prius οὔτε] ε in res A2 | η in res A2 | post πρῶτον addi vult Stadtmueller καὶ δεύτερον, quod mente supplendum est post νωι in A rasura quinque fere litterarum et ἡ in hac rasura scriptum ab A2. Stadmueller post νῶι adici iussit καὶ ϲφῶι, quae in A. erasa esse coniecit. nos putamus hoc non minos mente suppleri posse quem καὶ δεύτερον post πρῶτον 3 ϲφῶε A1, corr A || 4 ϲφῶϊν b || 5 ουϲαν in ras A2 ἐκϲτῆναι] ϲτ redintegravit A2 || 6 τακριβωϲ A1, corr A2 | τιϲ ἐπιϲτήϲειεν] fol 38v A || 7 δεόντωϲ] ωϲ in ras A; adverbium post τρίτου traiecit Uhlig || 10 ϲφιϲι ex ϲφηϲ rasura factum in A | καὶ τὰ b ut m* s, και κατα A. || 14 ante τρίτου add τοῦ b, μόνωϲ αἱ τοῦ pro μοναδικαὶ voluit Sophianus || 15 μέντοι] alteram syllabam in. ras A | ϲφῶε A1, corr A 16 ἑνικῇ quod cum ἴϲωϲ legitur in mg m* et Dudithio ascribitur in mg s, recepit b δυικη A || 18 καθα A1, καθώϲ A2b | ἀμφιβολίαν RSohneide conl. 158, 25 et 28. 160, 27, ἀκολουθίαν A b, cuius corruptelae

609. 170 b

610. 171 s

611. in quo Trypho censet eandem ambiguitatem inesse atque in ἐμοῦ: nam αὐτοῦ modo cum ἐμοῦ primitivo compositum esse, ubi a articulus additus non sit, modo cum ἐμοῦ possessivo, nbi articulus accesserit. at ἐμοῦ possessivum numquam. inesse in ἐμαυτοῦ demonstrari licet indidem, unde Τrypho contrariam opinionem. repetivit. ac primum ex ipsis articulis res apparet.

612. ARGVM. § 134. Articuli possessivis pronominibus adiuncti eundem casum. et numerum idemque genus habent. ἐμαυτοῦ vero cum omnibus articuli formis coniungitur.

613. ARGVM. § 135. deinde si ex addito articulo colligi potest, ἐμαυτοῦ compositum

614. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6 ἐξαίρετα, propria possessivi pronominis — 9 Πρόκειται: de pron. 68, 21, ubi legimus: καὶ ἐκ τῶν παρατιθεμένων ἄρθρων ἐνὸν πιϲτώϲαϲθαι, ἐν οἶϲ πάλϲιν γενικῇ μὲν κτῆϲν ϲημαινούϲῃ ἀδιάφορα τὰ ἄρθρα, κτητικῇ δὲ ἀντωνυμίᾳ ὀνόματι ὁμοιόϲχημα παρατίθεται· . . . ἐν οἶϲ οὖν πάλιν ἀδιάφορα τὸ ἄρθρα, τοὺϲ ἐμαυτοῦ καὶ τὰϲ ἐμαυτοῦ, ἐν τούτοιϲ τῆϲ γενικῆϲ ἡ κτῆϲιϲ. — 9 —p 233, 16 vide Adn. ex. ad finem § 137. — 12 ϲχεδὸν modeste affirmat, ut 201,26. — 13 14 γενικαὶ et γενικὴ, sci primitivi pronominis. — 15 ἤπερ potius quam. cfr Adn. exeg. ad 46, 9 huius ed.

615. origo fortasse ex ἀκολούθωϲ repetenda est. Stadmueller putabat traditam lectionem servandam esse: compositum pronomen sequitur analogiam pronominis a quo ductum est. Ellebode ci. inter Τρύφων et τὴν inserendum esse οὐ ἐκ κτητικῆϲ] εκκτη in res A2, quae manus etiam ϲ add

616. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 οεται A1, corr A || 2 post ἀκούω add ϲαυτοῦ ἀκούω A2 mg || 6 ἐξαίρετα] αι in ras A2 || 7 ἀποδεῖξαι ὡc b cum s, ἀποδεῖξαι m* et in mg ὡϲ ab Sophiano, αποδειξεωϲ A. || 10 ομοιωπτωτον A. 11 τον A, τῷ b || 12 τὰϲ ἐμαυτοῦ om A1, add supra A2. aptius esset ταῖϲ ἐμαυτοῦ, ut etiam casu hoc exemplun differret ab antecedentibus. τῶν ἐμαυτοῦ b καὶ ἅπαντα] καθ’ ἅπαντα maluit Stadtmueller || 14 διαφόρων κτημάτων. Ellebode: ἴϲωϲ ἀδιαφόρων. quod patet eum ita interpretatum esse: κτημάτων omninum casuum, generum, numerorum sine ullo discrimine. vide And. ex. ad 218,15 huius ed post οὐχὶ rasura unius litterae in A || 15 ἤπερ] ειπερ A | ante κτητικὴ add ἡ b cum sm* | ἀλλ’ εἰ b cum sm*, αλλη A | post καθὸ add τὸ A2 | προϲέλαβεν sic divisit A inter duos versus: προϲ—ελαβεν, προ—ϲελαβεν corr A2

617. 171 b

618. 172 s

619. esse ex possessivo pronomine et αὐτοῦ, non minus licet μου encliticum pro possessivo habere, ubi articulus accedit, quod absurdum est.

620. ARGM. § 136, Nec magis eam ob causam credendum est ἐμόϲ possessivi genetivum in τοῦ ἐμαυτοῦ φίλου et similibus inesse, quia ἐμαυτοῦ ibi possessionem significat. etenim baec est genetivi vis, non pronominis possesnivi, quod perperam putatur cum αὐτοῦ compositum esse. res extemplo patebit, si pro genetivo accusativum ἐμαυτόν vel dativum ἐμουτῷ posueris. possessivorum autem pronominum et nominum omnes casus possessionem denotant (sic etiam in Κόρακοϲ πέτρα et ὑὸϲ κύαμοϲ genetivus possessionem significat, itaque possessiva notio tolleretur, si pro Κόρακοϲ vel ὑόϲ alius casus poneretur; contra in Νέα πόλιϲ et in similibus duorum nominum coniunctionibus utrumque per omnes casus flectere licet.)

621. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 cfr de pron 68, 2: ἐμαυτοῦ δούλῳ διελεξάμην . . . ἐν οἶϲ καὶ τὸ ἄρθρον προϲτίθεται, οὐκ αὐτῆϲ ὄν (scil τῆϲ ἀντωυμίαϲ) . . . τοῦ δὲ κτήματοϲ. — 16 —17 πάλιν —τῇ μοῦ, scil ὑπακούεταί τι κατὰ κτῆϲιν additur aliquid, quod possidetur.

622. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 κολυει A1, corr A2 |ϲυναρ A1, supplevit A2 | ἐκδέχεϲθαι] fol 39 A || 3 τοιοῦτον] ν erasum in A | τὸ διὸ] τ scripsit A1, δια in ras A2 || 4 εκδεξαϲ—θαι divisit A1, corr A || 6 ᾠκείωται] οικειωται A, cfr adnot. criticam ad 1. de pron. 54,21 et 1. de coni. 221, 6 || 11 post παρηγμένων add ϲυντεθειμένων A2, quae leguntur etiam in m*, sed ab Ellebodio punctis ut spuria notata sunt recte nam etiamsi fortasse possint κτητικῶϲ ϲυντεθειμένα appellari Ἑλλήϲποντοϲ, Διόϲκοροϲ, similia, tamen de talibus dicere non licet quod de ἐμόϲ, Ἀριϲτάρχειοϲ: assumere ea posse etiam in nominativo, dativo, accusativo nomen alicuius rei quae possidetur || 13 post ἐγκειμένη una littera erasa in A | ϲυνεϲτι A || 14 interciditne Ἀριϲτάρχειον? | τῷ] το A. 17 μονη τη A et post τη una littera (ϲ?) erasa | ἐμοῦ A b, ἐ deleri iussit RSehneidex comm. p. 94*, quia diserte negavit Ap. bisyllabam formam usurpari posse cum nomine coniunctam ad significandum possessorem

623. 172 b

624. 173 s

625. ARGVM. § 137. Deindo si revera in τοῦ ἐμαυτοῦ φίλου et similibus inesset genetivus pronominis possessivi cum αὐτοῦ coniunctus, duas possessiones ibi pronomen compositum significaret, alteram ipso possessivo, genetivo alteram. at numquam duplex possessio in ἐμαυτοῦ cogitatur.

626. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 — 7 cfr infra 292,20—25 et Priscian. XVI § 132 175,6 H.: nec mirum tantam uim in possessionibus habere genetivos, cum in compositis quoque immobilis maneat idem casus, ne, si declinetur, significatio quoque eius evanescat, ut tribunusplebis, plebisscitum, senatusconsultum. — 4 Od. v 408: πὰρ Κόρακοϲ πέτρῃ. — 5 μοναδικῶϲ ad κατὰ τὴν ϲ. εὐθεῖαν referendum: nominativum tantum flectere licet. — 7 ἄϲημα—γίνεται. no iam significatur, de qua re sermo sit. —7 — 16 cfr de pron. 68, 28: ὅτε μὲν γενικὴ κτητικῆϲ (v. RSehneideri comm. 94) τινοϲ κτῆϲιν δηλοῖ, δύο κτήματα νοεῖται, καὶ φαίνεται ὅτι τὸ μὲν τῆϲ κτητικῆϲ ἐϲτι λέξεωϲ, τὸ δὲ ἕτερον τῆϲ γενικῆϲ, ὡϲ εἰ ἔλεγε τοῦ ἐμοῦ ἀγροῦ καρπόϲ, τοῦ ἐμοῦ δούλου παῖδα ἔτυψα. εἴπερ οὖν ἡ ϲύνθεϲιϲ ἐν κτητικῇ, κἂν δύο κτήϲειϲ ἐνοοῦντο ἐν τῷ ἐμαυτοῦ δοῦλον ἔπαιϲα. μία δὲ ἐϲτι· μετάξαντεϲ γοῦν εἰϲ τὴν ἐγκεκλιμένην φαμὲν δοῦλόν μου ἔπαιϲα. — 16 ad §§ 134—137 vel ad 1. de pron. 68. 10—69,5 referenda videntur quae Heliodor. ad Dionys. Thr. 89,23 Hilg. scribit: ἰϲτέον ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆϲ ἐμοῦ κτητκῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐγένετο ἡ ἐμαυτοῦ ϲύνθετοϲ ἀντωνυμία· διὰ τίνα τεχνικὴν αἰτίαν, μαθηϲόμεθα προϲέχοντεϲ ταῖϲ βιωφελέϲι τέχναιϲ τῶν μεγάλων τεχνογράφων Ἡρωδιανοῦ καὶ Ἀπολλωνίου.

627. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 2 post τοιουτο in A ν erasum posterius τὸ add b ut m* mg et νέα b 3 ακολυτον A1, corr A 4 κόρακοϲ b | ὑὸϲ υϊὸϲ A, punctis ab A2 additis || 7 post ὄϲημα rasura unius litterae in A. 8 τῷ] τῇ b cum || 10 ἐκ τῆϲ γενικῆϲ Uhlig, ἐν τοῖϲ κτητικοῖϲ A2 in ras et bsm*, quae tamen rasura vestigia γενικηϲ vocis ab A1 scriptae reliquit. ἐν τοῖϲ κτητκοῖϲ ex antecedentibus repeitum est || || 12 posterius γὰρ paene erssum in A. sequitur rasura unius litterae, deinde νοειται η εκ γ in rasura, sed non minus ab A1 scripta quam ενικηϲ et q. s. A2 nihil nisi redintegravit nonnullos ductus 13 pro priore Ἀριϲτάρχου A1 αριϲταρχειου, corr A2 || 14—15 αγρου προϲοδοϲ ου δη A1, προϲο κτημα γαρ καὶ αγροϲ καὶ A2 add in mg, quas habent bs, sed προϲοδου genetivo in nominativum mutato et a articulo ἡ post ἀγρὸϲ καὶ addito

628. Nomina pronominum compositorum noninveniuntur, neque magis compositorum genetivi possessivi cum nominativo aliam personam significante.

629. c. XXIV.

630. 173 b

631. 174 s

632. ARGVM. § 138. Nominativi pronominum compositorum nec exstant et rationi repugnant; neque magis genetivi possessivi compositorum cum nominativis alias personas notantibus coniuncti inveniuntur, sed simulicium tentum genetivi.

633. ARGVM. § 139. cuius rei causa non in casu genetivo posita est, sed in figura composite. nam compositum pronomen excogitatum est, ut ibi tantum nsurparetur, ubi verbum de eadem persona praedicatur quam pronomen denotat. atqne cum accusativo aut dativo pronominis reflexivi nominativum alterius personae numquam coniungi per se patet, quia accusativus aut dativus numquam. flagitat ut alterius personae notatio addatur; sed genetivus possessivus semper

634. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4—5 οὐ καθάπερ—παραδέξονται. aliae formae inusitatae tantum dici possunt, in quo numero fortasse nonnullos ἐμαυτόϲ ϲαυτόϲ ἐαυτόϲ posituros esse Ap. putat. — 6 οὐδὲ μὴν —εὐθεῖαν, scil τὴν ἐμαυτοῦ ἔϲτιν εὑρεῖν. neque potes ἐμαυτοῦ inven niri cum nominativo (alterius personae) conniunctum. — 7 οὐδὲ ἡ τ. ϲύνταξιϲ, scil ῥητή ἐϲτιν. — 16— 18 οὐ λέγω —ἐπιζητοῦϲιν. non loquimur de accusativo vel dativo, quia his casibus non adiungitur alius casus, ut adiungi debet genetivo possessivo. — 18 seqq. cfr de pron. 69, 7: τῇ ἐμωυτοῦ οὔποτε εὐθεῖα ϲυντάϲϲεται. τὸ δ’ αἴτιον προῦπτον. αἱ γὰρ ϲύνθετοι τῶν ἀντωνυμιῶν

635. ADN. CRIT., DISCR. scr. IN Ab. 1 τοῦτό γε Uhlig, τοῦτο γὰρ Ab | ἐμαυτοῦ] fol 39v A, ante ἐμαυτοῦ rasura trium litterarum || 2 post ἀνεθέμην punctum posuit b cum | τὴν] τῆι A, sed ι in ras ab A2, quae manus etiam circumflexum addidit || 7 ἢ ῆ A, om b cum || 8 δοῦλοϲ ἔτυψα] δοῦλοι ἔτυψαν ci. Schoemann*; sed cfr infra 174,1 || 10 inter ετυψεν et και in A rasura novem litterarum, quarum septem, και εδον, etiamnunc dispiciuntur auctore Guttentagio, qui εδον complet in ϲχεδὸν | posterius ἡ om A1, add A || 12 γενομένηϲ] o in A ex α factum |τὸ αὐτὸ Soph. et s, αὐτὸ τὸ Ab 13 et 14 αὐτοῦ et αὐτόν b, sed in var. lect. spiritus correcti || 14 αὐτὸν om b cum || 15 τῇ] τ scripsit A1, η in ras A2. fort. scribendum indefinitum τῳ, cfr του 62, 4 et de adv. 122, 28 || 16 τι RSchneider in comm. 95*, το A, om b cum et m*

636. 174 b

637. personam eam quae possidetur requirit, itaque hunc casum pronominis reflexivi demonstrandum est cum nominativo alterius personae construi non posse. non potest autem, quia ille nominativus necessario verbi subiectum esset, reflexivum vero pronomen exigit, ut subiectum verbi ea persona sit, quam ipsum significat.

638. ARGVM. § 140. neque ullam aliam ob causam nisi ob diversitatem personarum pronominis reflexivi et nominativi coniunctionem illam illicitam esse inde elucet, quod nihil obstat quin genetivus reflexivi cum nominativo coniungatur,

639. ἰϲόζυγον ἀπαιτοῦϲι ῥῆμα, αἵ τε εὐθεῖαι ἐν τρίτῳ προcώπῳ νοούμεναι τὰ ῥήματα εἰϲ αὑτὰϲ ἐπάγονται . . . ϲαφὲϲ ὅτι οὐ ϲυϲτήϲεται τοιαύτη ϲύνταξιϲ, τῶν ῥημάτων οὐ δυναμένων προϲχωρεῖν οὔτε τῇ εὐθείᾳ διὰ τὴν ἀντανακλωμένην, οὔτε τῇ ἀντανακλωμένῃ διὰ τὴν εὐθεῖαν.

640. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2— 3 ἡ ἐκ τοῦ κτήματοϲ εὐθεῖα. praepositio addita est, quia ἐκ τοῦ κτήματοϲ ἀνθέλκεται τὸ ῥῆμα. — 5 μεταξὺ πῖπτον propter ordinem verborum in subsequenti exemplo. — 12 — 236, 6 cfr de pron. 69, 13: Ἔϲτι μέντοι εὑρεῖν φράϲιν μετὰ γενικῆϲ καὶ εὐθείαϲ, ὅταν τὸ ῥῆμα μήκει μάχηται. πρώτου γὰρ καθεϲτὸϲ μετ’ εὐθείαϲ ϲυνταγήϲεται, ὅταν ὕπαρξιν ϲημαίνῃ τὸ ῥῆμα,

641. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 κτήτοροϲ, ἐπιζητοῦϲα δὲ τὸ τοῦ add Uhlig, in A leguntur κτηματοϲ vocis altera syllaba et tertia supra rasuram ab A scriptae, in linea autem dispiciuntur vestigia litterarum τοροϲ; RSchneider comm. 25 *κτήματοϲ in κτήτοροϲ mutari vult, deinde 1. 2 τούτου in τοῦ κτήματοϲ et l. 2 — 3 τοῦ κτήματοϲ in τούτου. Stadtmueller maluit γενικὴ 〈παρεπόμενον vel προϲερχόμενον vel προϲχωροῦν〉 πρόϲωπον ἔχουϲα τοῦ κτήματοϲ || 2 επιδεξαϲθαι A1 b, ἐπδείξαϲθαι A2. in m* quoqne ἐπιδείξαϲθαι, sed supra ει a correctore scriptum ε | καθὸ] καθὼ A, καθὼϲ b || 8 ἀλλ’ εἰ] αλλη A1, corr A2 | καὶ videtur delendum || 11 ἢ ἐμαυτόν del. RSchneider comm. 95 || 12 post αιτιον in A sex litterae erasae, fortasse repetitum αιτιον | τοῦ ἀκαταλλήλου] υ prioris vocis et initiale α alterius scripsit A2, A videtur τουκαταλληλου scripsisse. 13 ἡ] και A, καὶ ἡ b cum et Sophiano, sed καὶ sensu caret | κατὰ] fol 40r A. 14 ϲύνταξιν vocis litteras ϲυντα in ras A2 exaravit || 15 καταλληλα vocis ultimam litteram in ras A2

642. 175 s

643. Quamborem nominativi reflexivorum pronominum (ἰμαυτός, σαυτός, ἰαυτός) non sint formati.

644. c. XXV

645. 175 b

646. ubi nominativus cum verbo εἶναι coniunctus et pronomen eandem pesonam significant, velut in ϲαυτοῦ εἰ ὑπηρέτηϲ. in hoc enim et similibus enuntiatis verbum non abstrahitur a diversis personis in contrarias partes.

647. ARGVM. § 141. Nominativum autem genetivorum ἐμαυτοῦ ϲεαυτοῦ ἑαυτοῦ exstare lane non posse hinc intellegitur. Obliqui casus referuntur ad nominativos, ac ba interposita actionem nominativis tribuunt, passionem obliquis (nisi si passio, quas inerat in obliquis, mutat hos in nominativum cum passivo coniunctum). stque hoc quoque constat, affcere aliquem posse etiam se ipsum, non modo alterum. iam ideo excogitata est duplex pronominis figura, praeter simplicem composita, affectionem ad eandem personam redeuntem signifcans. ac forma compositae concinit cum significatione. etenim quonam una persona est quae afficit et quae afficitur, una vox quoque ex duabus compositione facta est.

648. τῆϲ ἐμαυτοῦ ἀκωλύτωϲ καὶ αὐτῆϲ ἐπιζητούϲηϲ ῥῆμα πρώτου προϲώπου ἐν τῷ ἐμαυτοῦ εἰμι ϲύμβουλοϲ, ἐμαυτοῦ εἰμι κατήγοροϲ.

649. TESTIM. ET ADN. EXEG. 7 —p 241, 2 cfr Choer. ad Theod. II 299,9 Hilg., qui Apollonium hoc in rhematico exposuisse dicit; et EM 496,17 — 32. EG 305,38—53. — 8 Ἔφαμεν: 107, 8. —8—14 Prisc. XVII § 135 176,6 H.: necesse est obliquos casus ad nominativos referri interpositis verbis actum quidem ad nominativos passionen vero ad obliquos reddentibus, ut Caesar vicit Pompeium, ego te diligo. passio vero facta per obliquos (activo coniunctos verbo) transfertur in nominativum pertinentem ad ipsam, quae patitur, personam (passivo coniunctum verbo), praedicutum vero nominativum quia ad agentem pertinet, transfert in ablativum, ut Caesar vincit Pompeium, vincitur Pompeius a Caesare, ego te diligo, tu diligeris a me. — 14 — 237, 7 cfr de pron 70, 1: αἱ διαθέϲειϲ οὐ μόνον ἔκ τινων ἐπί τιναϲ ἐγίνοντο, ἀλλὰ καὶ αὐτοχειρία δρᾶϲιϲ, καὶ ὅϲα καὶ ἐν ἄλλοιϲ προϲώποιϲ ἐνοεῖτο, ταῦτα καὶ ἐπὶ ταὐτὰ πρόϲωπα μετῄει. ἐμερίζοντο

650. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 2 εῖ] A 3 et 5 ἐπίβολοϲ Uhlig = ἑπὴβολοϲ, quod coniecit Bekker in var. lect., ἐπίβουλοϲ Ab || 6 fort. τῆϲ cuνθέτων ϲυντόξεωϲ || 8 τῇδε ex A codicis ει δε fecit b conl. 256,1. 232,13. Soph. vel Ellebode ci. εἴγε || 11 δὲ Soph. vel Ellebode, δὴ Ab. vero Prisc. Stadtmueller voluit ante ἐγγενόμενον inseri μηκέτι || 12 post εὐθεῖαν tale quid desideratur: παθητικῷ ῥήματι ϲυμφερομένην. ac vide Priscianum

651. 176 s

652. ARGVM. § 142. «Si autem obliqui nominativos poscunt —inquiet quispiam — cur is obliquus, qui inest in ϲαυτόν, non flagitabit nominativum, qui significet personam afficientem?» contra quem dicemus, nominativum satis verbo significari, et siquis ϲαυτόϲ finxerit cumque verbo transitivo coniunxerit, in eiusmodi enuntiato futuros esse duos nominativos, alterum pronomine, verbo alterum exhibitum, et flagitatum iri obliquum casum: hunc autem pronomine tantum, non verbo exhiberi posse.

653. γοῦν αἰ μὲν ϲύνθετοι τῶν πλαγίων εἰϲ τὰ αὐτοπαθῆ τῶν προϲώπων, αἱ. δ’ ἁπλαῖ εἰϲ τὰ ἀλλοπαθῆ. ἐμαυτὸν ἔπαιϲα, ἐμὲ ἔπαιϲαϲ. et de pron. vel potius de verbo 114, 5: ἐπεὶ πολλάκιϲ αἰ ἐκ τῶν ῥημάτων ἐνέργειαι οὐ μόνον ἐξ ἑτέρων προϲώπων εἰϲ ἕτερα ἀπετελοῦντο, ἀλλὰ καὶ αὐτοπάθειαί τινεϲ ἐγίνοντο, τουτέϲτιν ὅτε ἓν πρόϲωπον τὸ τε δρῶν καὶ τὸ δρώμενον, ἀπετελεῖτο διϲϲὸν ϲχῆμα τῶν ἀντωνυμιῶν, τό τε ϲύνθετον, ὅπερ καλεῖται ἀντανακλώμενον, καὶ τὸ ἀλλοπαθέϲ, ἐμὲ αὐτὸν ἔπαιϲα ἐμαυτὸν ἔπαιϲα, ἐμοὶ αὐτῷ ἐλάληϲα ἐμαυτῷ ἐλάληϲα.

654. TESTIM. ET ADN EXEG. 2—7 cfr Prisc. XVII § 136 176,14 H.: Et Graeci quidem composita invenerunt pronomina quibus utuntur, quando eadem persona in sese ve in suam, ut dictum est, possessiconem facit aliquid, quae ἰδιοπαθῆ vel ἀντανάκλαϲτα vocant, id est sui passa vel α se patientia sive refractiva translative a corporibus, quae in se refringuntur; simplicia vero ἀλλοπαθῆ nominant, id est extrinsecus passionem facientia vel patientia, ut doceo te, doceor a te. — 6 ἐδείχθη: in rhematico. ad ἀλλοπαθῆ cfr etiam Prisc. XIII 15,27.

655. ADN. CRIT., DISCR SCR. IN Ab. 4 ταὐτό Uhlig et subiecit virgulam, αὐτὸ Ab. cfr 178, 11 | διατεθὲν καὶ διατιθὲν] διατεθεν A m*. sed in A sequitur rasura novem fere litterarum, quarum tres primae και etiamnunc certo dispici possunt διατιθεν vocis vestigia non Guttentagius, at Βekkerus se vidisse dicit. in b activum participium solum legitur || 6 αὐτοπαθέϲ] b cum s et EIlebodio, αὐτοπαθῆ A, accentum add A2, o rasura factum est ex α. sequitur rasura qunque fere litterarum, quarum duae primae dispici possunt: τα. fortasse τα γαρ bis scriptum, semel deletum est προϲώπων codd. et edd, cui scripturae suffragantur subsequentia, repugnant antecedentia et Prisc.; recte coniecisse videtur Hilgard ἀντωνυμικῶν (cfr 11,27. 107.20) | ἀλλοπαθῆ] αλοπα A2 in ras || 7 αλλου προϲωπου A2, αλλων προϲωπων A1b || 8 διατιθὲν] posterius ι in ras A || 9 διατθέμενον] posterius ι in ras A2 || 12 |—14 verba πῶϲ ἡ ϲαυτοῦ —ἐρείϲειεν hic locum non habere intellexit RSchneider comment. 95*, sed iniuria dicit haec

656. 176 b

657. ARGVM. § 143. Atque hoc quoque dixerit quispiam, cur non sicut verbo exhibeatur simul nominativus, ita in ἐμαυτόϲ et ϲαυτὸϲ formarum initio obliqui inesse possint. at non unns obliquus, sed tres, genetivus, dativus, accusativus, in illarum formarum initio inessent; ergo dobiae formae praeferrentur ceris et distinctis.

658. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 —2 cfr de pron. 70, 6, quae subiciuntur verbis modo allatis: τῶν ῥημάτων τὰϲ εὐθείαϲ ἐν αὑτοῖϲ δηλούντων, εἴγε πᾶν ῥῆμα εὐθῖαν ἔχει ἐγκειμένην. —2 —4 cfr [de pron.] 114, 28: εἰ οὖν ϲυϲταίη ἡ ἐμαυτόϲ καὶ μετ’ αὐτῆϲ ῥῆμα τοῦ αὐτοῦ προϲώπου ϲυντάϲϲοιτο, γένοιντ’ ἄν δυνάμει δύο εὐθεῖσι. δύο δὲ εὐθεῖαι οὐδέποτε θέλουϲι ϲυντάϲϲεϲθαι ἐν ταῖϲ ϲυντάξεϲι τῶν ῥημάτων, ἀλλὰ πλάγιτοϲ καὶ εὐθεῖα. —7— 239, 8 cfr de pron. 70, 11 —14. 18—19: Ἀλλά, φαϲιν, οὐδὲν κωλύει ἐν τῷ πρώτῳ προϲώπῳ ἐν τῷ ἐμαυτόϲ καὶ τὸν αὐτόϲ εὐθεῖαν ἐγκεῖϲθαι, ὅθεν καὶ τὸ ἐμαυτὸϲ ἔπαιϲα πλάγιον μὲν νοεῖϲθαι ἐν τῇ ἀρχούϲῃ κατὰ ϲύνθεϲιν, εὐθεῖαν δέ, ᾗ καὶ ϲυντάϲϲεται τὸ ῥῆμα, ἐν τῇ κατὰ τέλοϲ.

659. verba glossema esse ad subsequentem interrogationem πῶϲ δὴ πλαγία —διάθεϲιϲ ascriptum. est aliud argumentum (fortasse ex alio Apollonii libro depromptum), quo demonstratur ϲαυτόϲ nominativum ratione carere. nos olim coniecimus l. 11 scribendum esse: εἴπερ οὖν αἱ εὐθεῖαι ἐπιζητοῦϲιν πλαγίουϲ, et πῶϲ ἡ ϲαυτοῦ κτλ. apodosin esse ad hanc protasin, ante φήϲει τιϲ autem retinebamus punctum. priorum editionum || 237,13 γενομένη) prius ε A2 scripsit in ras | γὰρ] fol 40v A | ἐπιζητήϲει] ει in ras A2, sequitur rasura etiam unius litterae. fort. A1 ἐπιζητήϲειε scripserat

660. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 2 ϲαυτὸν] primam syllabam A2 scripsit ante versus initium, quae manus easdem litteras in exitu antecedentis verens erasisse videtur || 3 ϲαυτὸϲ] ϲ fnale in ras A2, A1 videtur v scripsisse | ἔπαιϲαϲ] επεϲαϲ A1, αι supra scripsit A2 | quae Bekkerus ad hunc versum annotat, referenda sunt ad p176, 2—4 || 4 —5 δι’ ὃ—ῥήματοϲ om A1, add A2 in mg || 4 δι’ ὦν b cum s mg, δύο δὲ ci. Stadtmueller | δύναιτο b cum s || 5 post παρυφι, quod A in exitu versus habet, A2 erasit ϲ eandemque litteram praescripsit subsequenti versui. παρυφιϲταμενηϲ A, sed pars ultimae litterae erasa || 7 post κακεινο in A videtur erasum esse εϲτιν | ἐπιζητήϲει] ἐπιϲτήϲει ci. Uhlig conl. 156, 27, vide RSchneider comm. ad 77, 28 104. Schoemann * ἐπιζητήϲει retinet, sed πῶϲ pro ὡϲ scribendum esse conicit et postea οὐ pro οὕτωϲ. Stadtmueller ci. ἐπιζητήϲει, εἰ, ὥcπερ || οὕτωϲ] c in A erasum | posterius καὶ compendio in ras scr. A2 || 9 post αρχον in A quinque litterae erasae; trium ultimarum vestigia etiamnunc certo dispici possunt: κον prima et altera fortasse erant τι. videtur igitur αρχοντικον in A fuisse, confusum ex ἄρχον et ἀρκτικόν ac dubitare licet, an pro ἄρχον scribendum sit ἀρκτικὸν, quod legitur 17,28. 128,19. 131, 4. 132,12. 166,17. 180,6. 324,12. 329,15. de pron. 43,4. 58, 20. de adv. 201, 2

661. 177 s

662. 177 b

663. ARGVM. § 144. Nec licet huic argumento opponi, saepius dubia illustrari verbis eonionctis, atque ubi ἐμαυτόϲ cum ἀκούω coniunctum sit, intellectum iri genetivum, — ubi cum τύπτω, accusativum. etenim sunt verba quae cum duobus casibus iungantur, velut dicere possumus τέμνω ϲέ et τέμνω ϲοί, quocirca in ἐμαυτὸϲ τέμνω dubitaremus utrum accusativus an dativus intellegendus esset.

664. Ἀλλά γε πρὸϲ τοῦτο ῥητέον . . . ὡϲ καὶ ἄδηλοϲ ἡ φράϲιϲ γενήϲεται· πότερον γὰρ ἡ ϲυγκειμένη γενικὴ ἐϲτιν ἢ δοτικὴ ⟨αἰτιατικὴ⟩, οὐ γνωϲτόν, τοῦ τέλουϲ ἐκθλιβέντοϲ.

665. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 χωρὶϲ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ = χωρὶϲ τῆϲ αὐτόϲ. vide Adn. ex. ad 87, 1 huius ed. — pro ἐμέ φημι exspectatur ἐμὲ ἔπαιϲα. at fortasse tradita scriptura ita interpretanda est: ut si cum Homero (N 269) omisso epitagmatico pronomine ἐμέ φημι dicamus. vide 139, 22. 151, 26. de pron. 41, 28. 47, 5. 3 —8 [de pron.] 115,16: πῶϲ οὐχὶ βίαιον τετριμμένον ϲχηματιϲμὸν παρώϲαϲθαι, καὶ ἀτριβῆ καὶ ἄκλιτον καὶ ἔτι ἀμφίβολον παραδέξαϲθαι; πάλιν γὰρ τὸ ϲυντιθέμενον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἢ γενική ἐϲτιν δοτικὴ αἰτιατική. —10 —11 οὐ πρὸϲ—ϲυνίϲταϲθαι nom ita comparata sunt, ut cum omni casta iungantur. ad ϲυνίϲταϲθαι cfr 261, 13.

666. AND. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 pro priore ἔπαιϲα A επαιϲαϲ, sed finale c adrasum 2 φημι Am*, ἔπαιϲα b cum Porto || 2 — 3 ἐμποδὼν τοῦ b cum s, εμποδον το A. ad accusativum articuli cfr RSchneideri comm. ad 46, 27,ad εμποδον Adn. crit. ad 214,9 huius ed. || 5 η εμου η εμε η εμοι A, ἡ ἐμοῦ ἢ ἡ ἐμέ ἢ ἐμοί b. sed neque hic ordo neque codicis aptus est exemplis antecedentibus, propter quae praeposuimus accusativum | ἦν] εἰ ci. Sophianus et περιϲϲὸν ἡγητέον 7 pro apodosi habuit enuntiati condicionalis. sed hoc asyndeton non est offensioni 8 τοιοῦτόν] v in A erasum || 9 πρὸϲ τῶν] προτων A1, ϲ inseruit A 10 ϲυνιόντα] ϲυϊοντα A, ϲυνόντα b cum Dudithio in mg s, ac iam Soph. vel Ellebode deleverunt ι in m*. cfr τὸ ϲυνερχόμενον ῥῆμα 146,5. 180,4 || 11 εὐθέτιϲται Uhlig, ευθετειϲθαι A. cfr 169, 19. de adv.140,11 et εὐθετιϲμόϲ ibid.144,19. εὐθετεῖται b cum s et Sophiano. εὐθετε mavult RSchneider | ϲυνίϲταϲθαι] post ϲυ, quod A in exitu versus habet, A2 v erasit eandemque litteram sequenti versui praescripsit | μὲν γενικὴν] μεναιτιγενικην A, sed αιτι inductum || 13 τὸ] in ras A2 ||post τοιουτο in A rasura unius litterae || 14 ante ἐμαυτὸϲ Sylburgius ci. addendum esse ἐν δὲ τῷ

667. 178 s

668. 178 b

669. ARGVM. § 145. Ac si omnis haec demonstratio pro nihilo ducitur, tamen hanc quaestionem, nonne ἐμαυτόϲ nominativus fingi possit, vanam esse apparebit. fac enim admitti eum, indeclinabilis erit, quia nec media in voce flecti poterit, nec in extrema.

670. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἐκεῖνο ἀνακύψει. ex illa observatione hoc argumentum emerget, exsistet. cfr ad verbi usum 68,12. 287,14. —2 —3 ad τέμνω ϲοί, γυμνάζω ϲοί vide Adn. crit —4— 5 οὐδὲ—βοηθεῖται. nam ae id quidem fieri potest, ut articulis ad pronone compositum appositis adiuvemur et omnis de casu dubitatio tollatur. — 6 ad ϲυνηθεϲτέρᾳ comparativum cfr Adn exeg. ad 88, 8 huius ed. — 7 — 241,2 cfr [de pron.] 115,9—5. Καὶ ἐγίνετο τὸ ϲχῆμα ἄιλιτον. οὔτε γὰρ κατὰ τὸ τέλοϲ κλίνεϲθαι ἠδύνατο, ἐπεὶ μετὰ ῥήματοϲ ἡ ϲύνταξιϲ τῆϲ εὐθείαϲ οὖϲα οὐδέποτε πλάγιον ἀναδέχεται . . . οὔτε μὴν κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, ἐπε ἅπαξ τὰ ϲυντιθέμενα ἄκλιτά ἐϲτιν. εἰ οὖν οὐκ ἔχει ἡ ἐμαυτόϲ γενικὴν καὶ τὰϲ ὑπολειπομέναϲ, οὐδ’ ἡ γενικὴ καὶ αἱ ὑπολειπόμεναι ἕξουϲιν εὐθεῖαν. et de pron. 70,15 —17: ⟨ἄκλιτον⟩ μένει τὸ ϲχῆμα καὶ κατὰ τὸ τέλοϲ καὶ κατὰ μέϲην λέξιν, κατὰ μὲν τὸ τέλοϲ, ὅτι πάντοτε ἡ εὐθεῖα ϲύνεϲτι πάϲῃ πλαγίῳ, κατὰ δὲ μέϲην λέξιν, ᾖ τὰ ϲυντεθέντα ἀκίνητα. —10—11 ἅποξ —ἄκλιτά ἐϲτιν] patet hoc de priore parte vocum compositarum dici. — 16 γενομένηϲ. mente supplendum τῆϲ ἐμαυτόϲ.

671. ADN. CRIT., DISCR.. SCR. IN Ab. 2 —3 τέμνω ϲοί tuentur hi loci, 297,17 et de adv. 130,1: Διονύϲιοϲ τέμνει Ἀπολλωνίω· τοιοῦτον γάρ τί ἐϲτι, τέμνει τι εἰϲ περιποίηϲιν Ἀπολλωνίου. sed dubitatione non caret γυμνάζω ϲοί, praesertim conlatis 299,8 et 9. 298,12. fortasse hoc quoque loco Ap. γυμνάζομαι ϲοί scripsit, quamquam medio verbi posito dubitari nequit, quis casus adiungendus sit || 3 καὶ] fol 41r A β 4 τέμνω eiecit Uhlig | παραθεωϲ A. 5 αρθρων A, ἄρθρου b cum Porto | μένον] videtur aut ἐμμένον scribendum esse aut ἐν ante τῇ ϲυνηθεϲτέρᾳ inserendum. (186,5 παραμένω cum dativo usurpatur. 15,15 et 119,21 ἐμμένω sine casu obliquo dicitur.) || 13 14 καὶ δὴ —ἔτυψα ab hoc loco aliena esse recte censet Buttmann. fortasse inserenda sunt post δηλωθήϲεται» || 16 γενομένηϲ] RSchneider flagitat participium coniunctum γενομένη

672. c. XXVI.

673. Quamobrem ne ἐγώ quidem curs αὐτός compositum sit.

674. 179 s

675. ARGVM. § 146. lam dicetur etiam, cur nominativus pronominis personalis (ἐγώ) non compositus sit cum αὐτόϲ in pronomer signifcationis reflexivaee ln his enuntiatis ἐγὼ αὐτὸϲ ὕβριϲα et ἐγὼ αὐτὸϲ ὑβρίϲθην duas cogitamus personas, et eam, quae violavit, et violatam. (ei enim una eademque persona violavit et violata est, rursus usurpatur obliquus casus compositi pronominis, ὕβριϲα ἐμαυτόν). — atque hoc quoque apparet, compositione excogitatas esse, ut aliquid a parathesi diversum notaretur. ergo si ἐγαυτόϲ aliud quid significaret atque ἐγὼ αὐτόϲ, facta esset compositio. at ἐγαυτόϲ vi non differret ab ἐγὼ αὐτόϲ. simplices pronominum obliqui casus transitum actionis ad aliam personam significant, compositi autem obliqui ab hoc transitu alieni sunt quae differentia quia in nominativo locum habere nequit, nominativus non est compositus.

676. TESTIM. ADN. EXEG. 2 οὐκ ἐγγενήϲεται ἡ εὐθεῖα. excipit Ap. de pron. 69,18. 113,19 unum locum Μετοίκων, comoediae Platonis aut Pherecratis, ubi ioci causa ἐμαυτόϲ dictum esse tradit. — 3—p242,8 c scholia Dionysiana 265,28—266, 3 Hilg. (Stephani): καὶ ζητεῖται, διὰ τί τὸ ἐμοῦ αὐτοῦ εἰϲ τὸ ἐμαυτοῦ καὶ ἐμοὶ αὐτῷ εἰϲ τὸ ἐμαυτῷ καὶ ἐμὲ αὐτόν εἰϲ τὸ ἐμαυτόν, ἡ δὲ ἐγὼ αὐτόϲ οὐ ϲυντίθεται. Καὶ ῥητέον ὅτι ἐπεὶ ἀμετάβατόϲ ἐϲτιν εὐθεῖα, οἶον οὐ μεταβαίνουϲα ἐπὶ ἕτερον πρόϲωπον· ἡ ⟨δὲ⟩ ϲύνθεϲιϲ ἐπενοήθη πρὸϲ διάφορον ϲημαινόμενον. ὃ δὲ λέγω τοιοῦτόν ἐϲτιν· αἱ κατὰ διάλυϲιν ἀντωνυμίαι, ἤτοι κατὰ παράθεϲιν, καὶ αὐτοπαθεῖϲ εἰϲι καὶ ἀλλοπαθεῖϲ, οἶον καὶ τὸ ἴδιον λαβοῦϲαι πρόϲωπον καὶ [τὸ] ἀλλότριον δύναμαι γὰρ λέγειν ἐμοῦ αὐτοῦ ἀκούω καὶ ἐμοῦ αὐτοῦ ἀκούει· ἡ δὲ ϲύνθετοϲ τὸ ἴδιον μόνον ἔχει, ἐμαυτοῦ ἀκούω, καὶ ἔϲχε διαφορὰν πρὸϲ τὴν κατὰ διάλυϲιν. et scholia Dion. 266,8 H.: εἰ ἐν εὐθείᾳ τὴν ϲύνθεϲιν ποιήϲαιμεν ἑγαυτόϲ λέγοντεϲ, δύο ἔϲονται εὐθεῖσι, ὅπερ ἀδύνατον. et EM 496,32 —53. EG 306,1—16.

677. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 πλαγίαν] in A v ex ϲ rasura factum est ὡϲ καὶ b cum Porto, ωϲ καν A. | ουϲων in mg add A2 || 2 ουκ εγγενηϲεται A, οὐ γενήϲεται b || 4 ϲύνταξιϲ] prius ϲ et ι A habet ab A2. A1 pro ϲ scripserat o; pro ι quid scripserit non liquet | ἐγὼ] εγ in ras A2 || 5 εφ’ οιϲ A, ἐφ’ ἦϲ b cum s et m* || 6 ὑβρίϲαντοϲ] alterum ϲ in exitu versus add A || 7 ει in ras A2, η A1 || 8 ὥϲτε φάναι b cum Porto et ELLebodio, φαναι ωϲτε A, quod Sophianus corrigendum esse putavit in φανερὸν ὡϲ ἐν τῷ || 11 ει in ras A 12 post παράθεϲιν ex antecedentibus repetivit ἐπενοήθηϲαν A || 13 του χηναλωπηξ in mg add A2 | μιϲειν A

678. 179 b

679. Excursus de ἀλλήλων nomine: qua de causa etiam hace vox nominativo careat.

680. c. XXVII

681. 180 s

682. ARGVM. § 147, Nec solum pronomina ab obliquis demum casibus incipiunt compositionem, nominativum non componunt, sed etiam ἀλλήλων nomen. verba enim cum hac voce coniuncta significant actionem in alteram personam [vel a alteras personas] transeuntem, velut ἀλλήων ἤκουϲαν significat ἄλλοι ἄλλων. At ἄλληλοι nominativi sensus esset ἄλλοι ἄλλοι, quod ratione caret. nimirum sententia enuntiati propter hos duos nominativos absoluta non esset [sed desideraret alter nominativus alterum verbum].

683. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 — 4 οὖν. si ὅπου γ᾿ οὖν —τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ scripta ab Apollonio sunt coniunctio conclusiva adl.10 0—12 antec. pag. referenda est, sicut ea quae 1 legitur. — 9—p 244,9 Choerob. in Theodosii canones 299,11 H: περὶ τοῦ ἀλλήλων, διατί οὐκ ἔχει εὐθεῖαν, ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ Ἀπολλωνίου, θεῷ φίλον, μαθηϲόμεθα. Prisc. XVII § 139 p 177, 19—23 H.. Praeterea sciendum, quod illud quoque, quod apud Graecos dicitur per solos obliquos compositum casus, ἀλλήλων κήδονται, ἀλλήλοιϲ παρέχουϲιν, ἀλλήλουϲ φιλοῦϲιν, necessarid invicem actum et passionem alterius in alteram personam uno eodemque casu significat nec potest nominativo proferri. cfr praeterea supra 43,15 —44, 5. de pron. 34,1. 51, 27. 70, 27 — 71,8. [de pron.] 115, 3: ἐκεῖνο ἐξ εὐθείαϲ καὶ πλαγίου ϲυνέϲτηκε, λέγω δὴ τὸ ἀλλήλων καὶ ἀλλήλουϲ, καί οὐκ ἔϲτιν αὐτοῦ ἡ εὐθεῖα δύο γὰρ εὐθεῖαι, ὡϲ ἔφαμεν, μετὰ ῥήματοϲ ἀϲύϲτατοί εἰϲιν. A Ο l 48, 23 seqq. EM 67, 50. EG 37, 1. — οὐ μόνον αἱ ἀντωνυμίαι dicit Ap., quia ἀλλήλων non magis in pronominum. numero habebat quam ἄλλοι. — 13 γὰρ referendum est ad 10: οὐ ϲυϲτατὴ ἡ εὐθεῖα.

684. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 ἄλλα] fol 41 v A | ει in ras A 2 εϲημανεν A, sed post α una littera erasa est || 3 — 4 ὅπου—τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, quae post 1 — 3 plane supervacanea sunt, fortasse aliena manus addidit, quibus eiectis aptissime αἰ πλάγιαι κτλ. subsequuntur post νυνὶ δὲ οὐχ οὕτωϲ ἔχει 3 γ’ οῦν] γουν A, γοῦν b || 4 προεχωρηϲεν A1, ϲ praepositioni add A2 | ante αἱ scripserat A καὶ, quod rasura paene deletam est || 6 οπερ ουκ ενεχωρει om. A1, add in mg A || 7 καὶ om b || 8 ϲυνθέϲεωϲ] primum ϲ in ras A 9 ante ἀρχὴν add τὴν b cum s || 10 post το una littera erasa in A || 11 ϲύνταξιϲ] νταξιϲ A2 in ras || 13 post ἄλλων in A alterum αλλων erasum | post ἄλλουϲ addi iubet RSchneider propter 180, 15: ἀλλήλοιϲ ἐχαρίϲατο, ἄλλοι ἄλλοιϲ γὰρ | exspectatur δὲ, sed vide Adn. ex.

685. 180 b

686. ARGVM. § 148. Differt autem ἀλλήλων quadamtenus ab sensu pronominum reflexivorum. haec enim personam agentem etiam pati significant, recivproca autem vox ἀλλήλων transitum indicat actionis ad alias personas. quocirca notavit Trypho locum Pindari, ubi ϲφίϲιν αὐτοῖϲ pro ἀλλήλοιϲ usurpatum est.

687. ARGVM. § 149. Recte nominativus, qui in ἀλλήλων cogitatur, initiali parti vocis tributus est, quae pars immutari nequit, obliquus finali, quae flecti potest, quia

688. TESTIM. ET ADN. EXEG. ϲυγκατατιθέμενοι = probantes, ut 194,15. 296, 5. 326, 4. — 14—p 244, 9 cfr de pron. 71, 2—8: ἡ λέξιϲ (scil ἀλλήλων) οὕτε ἀμφίβολοϲ οὔτε ἀκλιτοϲ, οὐκ ἀμφίβολοϲ μέν, καθὸ ἐπ τέλει ϲυντεθεῖϲα ἡ πλάγιοϲ δεόντωϲ πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον ἐκλίνετο, ἀλλήλοιϲ ἔδωκαν, ἀλλήλουϲ ἔπαιϲαν· κλιτικὴ δέ, καθὸ οὐδὲν ἦν τὸ κωλῦϲαν τὸ τέλοϲ κλίνειν, τῆϲ εὐθείαϲ κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ νοουμένηϲ, ἥτιϲ καὶ ἕνεκα τοῦ ϲυντεθῖϲθαι ἀκίνητοϲ ἐφυλάϲϲετο, καὶ ἕνεκα τοῦ τὴν εὐθεῖαν ἐν τοῖϲ μεταβατικοῖϲ προϲώποιϲ πάντοτε ϲυνυπάρχειν. — 15 ἥνωϲεν. hoc verbum saepissime de compositione dicitur, cfr e. g. 270, 3. 317,21. 322,1. nominatius in priore parte ἀλλήλων vocis compositus est cum altera parte. — κατὰ τὸν λόγον τῆϲ φωνῆϲ, quiod prior vocis compostae pars immutabilis est. — 16 διὰ τὸ ϲυνερχόμενον ῥῆμα, quia verbum coniunctum semper flagitat nominativum. — 17 κατὰ τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ, prout postulat constructio.

689. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 διάνοιαν add Uhlig, λόγον Ellebode. διά〈νοιαν〉, τὸ Hilgard || 5 τρωϲηται A1, corr A || 6 τῷ] το A. | τρωϲηται A1, corr A || επιαλτου A, Ἐφιάλτου b. cfr OSchroeder proleg in Pindarum 16,15 | ϲυγκαθιέμενοι OSchneider Z. f. Alt. 1843 647 | τῷ b cum Dud., ac iam in mg m* ascriptus est dativus; A. το || 11 ἐν om b. cfr Adn exeg. ad 79, 7 et Adn crit. ad 131, 9 huius ed || 13 ἀλλ᾿ b || 14 δὲ ὅτι b 15 post ἵνα in A videtur και erasum esse || 16 μένῃ] η in ras A || 16 — 17 κατὰ τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ Stadtmueller vidit post κινεῖται traiciendum esse || 17 το τελοϲ δε in ras A2, deinde in exitu versus vestigia κ syllabae, quam A2 hic. erasit et subsequenti versui praescripsit

690. 181 s

691. Utrum ἐαυτῶν ἐαυτοῖς, ἐαυτούς pronomina cum Aristarcho improbanda an cum Habrone defendenda sint.

692. c. XXVIII.

693. nominativo ubique opus est. obliquorum vero varietas exigitur varietate verborum. etenim si nominativus fini assignatus esset, vox reciproca esset indeclinabilis, quia nec priores vocum compositarum partes umquam declinari possunt, nec nominativum cum verbis coniunctum in alium casum mutare licet.

694. ARGVM. § 150. lam dicendum est de plurali numero pronominum compositorum tertiae personae. Atque Aristarchus improbavit ἑαυτῶν, quia censebat compositum, quod formam singularis numeri continet, non posse in pluralem verti, adiciens figuras compositas plurativas primae et secundae personae (ἐμαυτῶν, ϲαυτῶν) non usurpari atque etiam Homeri usum proferens, qui ϲφέαϲ αὐτούϲ dixit, non ἑαυτούϲ.

695. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 πρὸϲ τὴν ἀρκτικὴν ϲύνθεϲιν. ad priorem partem compositionis verbum refertur, quia illic latet subiectum. — 4 παρελαμβάνοντο, scil αἱ διάφοροι πτώϲειϲ. — 5 ad ὁμολογήϲῃ cfr Adn. exeg. ad 86, 1 huius ed. — 8 τὰ ἡνωμένα, priores partes vocum compositarum. — 8—nominativus cum verb coniunctus numquam deserit hanc constructionem, i. e. semper 0pus est nominativo in verborum constructione — 10—p 245, 5 cfr de pron. 71, 20— 29: Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ϲυνθέτων, εἰ δεόντωϲ τὰ μὲν τρίτα ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ πληθυντικὰ προάγεται· ἑαυτούϲ γὰρ καὶ ἑαυτῶν· τὰ δὲ πρῶτα καὶ δεύτερα

696. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 1 τῷ] το A. |το ετυψαν uncis inclusit A 3 τὰ] alterum ductum α litterae in ras scripsit A || 4 κλιτικὸν b cum s, restituit Ellebode, κλητικον A, ληκτικὸν coniecerat Sophianus |παρελαμβανοντο A1, παραλαμβάνονται A2b | λέγω] fol 42r A | δεόντωϲ fortasse ante παρελαμβάνοντο ponendum est, ut coniecit Stadtmueller || 5 post γενικὴν addenda esse ἐν τῷ ἀλλήλων ci. Bekker in adn. || 6 post καὶ ἔτι add δοτικὴν ἐν τῷ b cum Porto | εχαρηϲαντο A || 7 ανεϲτραπτο A1, ἀντέϲτραπτο A2b. cfr 79, 22. 129,5.138,5 || 8 καθιϲτηκει A. || 11 posterius ἐν om A1, add A || 12 καὶ om A1 b, add A || 13 φαϲι om A1, add A2 παραδεχεϲθαι A1, παραδέξαϲθαι A2b | ἐγγενομέναϲ A2 b, εγγινομεναϲ A1 || 14 το in A. rasura factum ex τα vel τω || 15 μετατατιθεϲθαι A. |ἑαυτόν] ε A. habet in ras atque ante hanc vocem quinque fere litterae erasse sunt, quarum ultimae τω fuisse videntur επιμαρτυρομενον A1, επιμαρτυρουμενον A2b

697. 181 b

698. 182 s

699. ARGVM. § 151. Habro autem has rationes refutare conatur usu allato et confirmato exemplis ex Platone philosopho petitis. additque nihil obstare, quin ex compositione singularis numeri plurativa forma fingatur, velut ἑνδέκατοι ex ἑνδέκατοϲ. nec debere tertiae personae formis respondere formas primae et secundae, sicut ne tertiae quidem forma ficta est ubicumque exstent formae personae

700. οὐκέτι. Τὸν μὲν οὖν Ἀρίϲταρχον ἐπιμέμφεϲθαί φαϲι τὰ ϲχήματα, καθὸ ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ ἑαυτόν πληθυντικὴ ἐγένετο ἑαυτούϲ, μάρτυρά τε ἐπάγεϲθαι τὸν ποιητήν, «παῤ ᾧ τὰ τοῦ Ἑλληιϲμοῦ ἠκρίβωται, ἐν οἶϲ πάντοτε ἐν διαλύϲαι ἐϲτὶ τὰ τρίτα, ὁμοίωϲ τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ δευτέροιϲ, ϲφᾶϲ αὐτούϲ καὶ ϲφῶν αὐτῶν. πρὸϲ οἶϲ καὶ τῶν πρώτων καὶ δευτέρων οὐκ ὄντων ἐν ϲυνθέϲει πληθυντικῇ, ἐξ ἀνάγκηϲ καὶ τοῖϲ τρίτοιϲ παρηκολούθει ταὐτόν» vide etiam Lehrsii qu. ep. 114.

701. TESTIM. ET ADN. EXEG. 6—p 246, 12 cfr de pron. 71, 29: πρὸϲ ὅν (scil Ἀρίϲταρχον) οἱ ἀντιλέγοντέϲ φαϲιν, ὡϲ καὶ ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ τῆϲ ἑνδέκατοϲ τὸ ἑνδέκατοι πληθυντικὸν ἐγίνετο, τήν τε χρῆϲιν ὡϲ ὑγιῆ πϲτοῦνται διὰ τῶν Πλατωνικῶν παραδειγμάτων· τάϲ τε κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον πολλάκιϲ διαφεύγειν ⟨τὰ〉 τῶν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον. «δυϊκαὶ γοῦν εἰϲὶν εὐθεῖαι πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου, ἀλλ᾿ οὐκέτι καὶ τρίτου. τί οὖν θαυμαϲτόν, εἰ καὶ τρίτου εἰϲί, πρώτου καὶ δευτέρου οὐκ οὐϲῶν; ἄλλωϲ τε καὶ ἄλλαι λέξειϲ κατὰ τύχην ἐϲιγήθηϲαν· οὕτω καὶ αἱ προκείμεναι.» —6 Ἅβρων, scil ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμίαϲ, ex qno libro omnia sumpta sunt, quae Ap. de huius technici opinionibus profert: vide 60,10 (ubi index libri legitur), 100.19 (hic item refelluntur quae Habro contra Aristarchi sententiam quandam dixerat), 111,3. 119, 6. 220, 16. de pron. 51,9. — 8 Πλατωνικῶν. in libro de pron. 69,19, ubi semel, ἐν Μετοίκοιϲ Πλάτωνοϲ, ἐμαυτόϲ dictum esse Ap. narrat, laudat comicum. hic vero Πλατωνικὰϲ παραθέϲειϲ apparet esse exempla ex philosophi dialogis, quem saepius laudat quam alios prosae orationis scriptores: praeter hunc locum etiam de pron. 8, 5. 56,18. 72,18. 76, 2. 82,14. non nominato auctoris nomine usurpat Critonis locum supra 42, 5.

702. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN Ab. 2 γινομενην A1, γενομένην A2 b | κἀκ A2 b 4 και υμεαϲ αυτουϲ ab A1 omissum add A2 in mg | ἦν] η A1, corr A || 6 γε μἡν in ras A2, A1 videtur pro illis repetivisse ϲφεαϲ, nam dispicitur etiamnunc φ littera | λολογουϲ A || 8 εἶναι] Sylburg: congruentius indicativo modo ἐϲτιν. sed cfr 68,1 || 9 πληθυντικων A. | ενδεκατον A, ἑνδέκατοϲ Soph. b 10 prius το in A resura factum ex τουϲ? | ex ενδεκατουϲ in A rasura factum ενδεκατοι, quod b recepit atque Sophianus quoque voluit. at accusativos ἑνδέκατον et ἑνδεκάτουϲ fortasse praetulit Habro, quia comparabat ἑαυτόν, ἑαυτούϲ πληθυντικόν] finale v in ras A2 | τριτω ex τριτον fecit ipsa prima manus in A

703. 182 b

704. primae st seenndas qmbδns argumentis iure HSabro adiecissεt 1. ἐκενοϲ, αὐτόϲ, οὖτοϲ, μίν pronomine cerere vocibus quae eis respondeant in prima et secunda persona [etque4 inter se rependent οὖ ἐμοῦ ϲοῦ, οἶ ἔμοί ϲοί, ἕ ἐμέ ϲέ), -- 2. dualis numeri formes in l et H pers.rectotenore proferri, in tertia inelimato, - Β. possessiva pronomina ex duali personalium pimae et secundae personsε, nec tamen terfSae icta esse. - ac dicit Habro ipse alicubi hoc quoque: usum re- pudiasse saepius formes sliquοt fortuito idque accidisse etiam pronominibus composiis μuεatiee I et RI personae].

705. rssrε. er Ana. exso. B οὐ μὴν τρίτου. eft 183, 6 ibique testimonia -- 10 οὐ μὴν τρίτου cr 183. 17 et de pron. 111, 5-16 cum comm. HSSehneideri.

706. Ans.ωε,msca.sϲs.mAb.ablin.Β rs A l..CBb (videAdn.crit.191,4huiused.). 1 προϲώπῳ post δευτέρῳ add Abo, sed induit ipsa prims manus in cod. γίνεϲθαι om A, add b cum et 5 2 τουτεϲτι τὸ μή παντωϲ εξακολουθηϲαι A, τουτέϲτιν οὐ μὴ πάντωϲ ἔξακολουθήϲει b, quod Sophianum coniecisse legimus in ng s, sed in m nullum huius correctionis vestigium: in verborum contestu ibi legitur τὸ μὴ πάντωϲ ἐξακολουθήϲεται, in ng Soph. adscripsit ἐξακολουθῆϲαι 2—3 τὸ εμαυτον η εμαυτουϲ A, τὸ ἐμαυτοῦ ἐμαυτῶν x, sed Soph. ϲ supra oῦ add, τὸ ἐμαυτούϲ ἐμαυτῶν b β 3 ante εἴγε add |ὴ ϲαυτούϲ] bd, 5 ϲαυτὸν x, sed supra scripsit ουϲ Sophisnus ab τὰ articulo deteriores codieea l. CB in ordinem redeunt, qui post τὰ inserunt δ’ τοϲ om L γενόμενα A2C || 5 δυικὰ L 5 16 τρίτου -μὴν om C β 5 εἰ A, [εἰ] b cum s( fortasse mo εἰ κxὶ scribendum est εἰτα 1 ὰ- 8 καὶ φαίνεται -ἐγκλιτικαί eicienda censet AΒnttmemn 1 θ τοιοῦτο om omnes praeter Ab | προϲήγαγεν τὸ A, προϲήγαγε L, προϲηγάγετο Lb, προϲηγάγετο τὸ B. ad τὸ ὡϲ cfr 79.1 τὸ ὅτι post προϲήγαγεν intercidisse videtur εἰκότωϲ vel tale quid 1 6 - 8 οὐ μὴν ⟨ὡϲ ἰ) ϲύζυγοι ταύτηϲ ϲκαὶ) κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον, ἡ αὐτόϲ, ἡ οὕτοϲ Γἡ μίν) HSehneider scribi vυlt comm. ad l. de pron. 84, 2 conl. de pr. 5,10seqq. at hic est verbοorum sensns: pronomina ἐκεῖνοϲ voci forma simlia non estgmt in pers. l et D 1 κατὰ om B ente πρῶτον et ante δεύτερον add τὸ L l 7—8 ἡ αὐτόϲ -μίν si eddidit Apohlonius ipse, videtur ante ἡ αὐτόϲ intercidisse ille quid: καὶ ὁμοίωϲ 1 8 ὀρθοτονοῦνται in codd et edd. legiturpost ὅϲαι μέν, Portus recte traiecit. Soph.coniecit ὡϲ αἰ μὲν ὀρθοτονοῦνται, αἰ ἔν πρ.καὶ δ.δυικϲzί, αἰ δὲ, quod probavit HSchneider 10 φαϲ LB |11 ante τχην add τὴν L | παρεώϲατο] fol 42v A. εμποδον AL , ἐμποδὼν CBh ταὸτὸ CB

707. c. XXIX.

708. 183 s

709. Aaαvκ. β 1ξ2. Alnon intelledit Βabro Aristarchi verba. difθeultss,quam iBi ἑαυτούϲ forma et nimiles habδere videbantur, in eo posita est, quod ἑαυτόν dues vοcεs dingdlaxis numeri continet, quae ad umam eandemque personam per- finent. iam perversum videtur, talem compositionem ita fecterε, ut prio pars siagddarem numerum denotet, posteior pluralem.

710. Aser. β 1ξξ, Meque comparate licet ἑνδέκατοι. nem ἕνδεκα voce non mum, ssd duo mbiscta sgmifcsntur, et decem homines et post decem unus. ita

711. rssrκ.sr μnm. exso. -p 248, 8 e2 de pron. 72, 4 -6.20-31: ~λ’ἔμοιγε δοκε ὁ τοῦ Ἀριϲτάρχου λόγοϲ κριτικώτεροϲ εἶναι, ἔχοι δ’ ἂν οὕτω τὰ τῆϲ ἐπι- κρίϲεωϲ . . . εἈπὸ ἑνικῶν ϲυνθέϲεων πληθυντικαὶ ἐκφοραὶ γίνονται κατὰ τὸ τέλοϲ, ἀνδροφόνοϲ ἀνδροφόνοι, ἑνδέκατοϲ ἑνδέκατοι. ὅθεν καὶ ἀπὸ τοῦ ἑαυτόν τὸ ἔϲωτούϲ πεϲeταυ. Οὐδὲν γὰρ κωλῦον τὰ προκείμενα εἰϲ πλῆθοϲ μετάγειν· ἐν δυϲὶ γὰρ προϲώποιϲ καϲτον αὐτῶν ἀκούεται. ὁ γὰρ ἄνδρα φονεύϲαϲ ἢ ὁ μετὰ δέκα εἰϲ οἱ μετὰ δέκα aλείονεϲ ἀνεμποδίϲτωϲ εἶχον τὸ ἕτερον τῶν προϲώπων πλθυντικόν τὸ μέντοι τῆϲ ἀντωυμίαϲ ϲχῆμα ἠδυνάτει, ξτε δὴ καθ’ ἑνὸϲ καὶ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου λαμβανόμενον, κατὰ μὲν τὸ τέλοϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ εἰϲ πλῆθοϲ μετά- γεϲθαι, κατὰ δὲ τὸ ρχον εἰϲ ἕν, ἐπεὶ ἕνεκα τούτου ἔνκὸν καὶ aληθυντκὸν ἐνοeτο διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ κο6’ ἔνὸϲ κxὶ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου, θπερ ἄλογον. - 1 οὐ ϲυνεῖδε, seii Habro, πρὸϲ αὐτοῦ, seii sb Aristarcho. - πλήθουϲ pendet ex παρέμφαϲιϲ nomSne - 7 8β τϲ ϲυνθέϲεωϲ κατ’ ἀρχὴν μὲν . . . κατὰ δὲ τὸ τλοϲ. - 8-16 δύο ὑποειμένων παρέμπτωϲίϲ ἔϲτιν, quis δύο ὑποκείμενα παρ’ ἀλλἡλοιϲ ἔνεϲτιν ἕε τῷ ἕνδεκα, ut 259,5 διϲϲὸν πρόϲωπον ππαρεμsίπτειν fieinr. sibi παρέμnτωαϲ εἰ ππαρεμntπταν dicuntuz de accesdfonbδus, interpoεitonibδus, vide Adn. crit. ad 22.5 εἰ Adn. ex. ad 189,4 huius ed. - 11 -12 μετὰ δέκα -ἐνδέ- κατοιι. βεεs, qu4 χm6 decem smquufεr, si ία emeras κr s3 oεfeni sdeedmο eκἔeientur i. ε. si huius ordinis sunt), nmcspantωr uadεcimi.

712. Ans. emr., maοa. scm. im. AL.BBb. 1 πέρ] fol 107r L Γϲυνιδε A, cυνοιδε L. β 2 ν om Β 1 8 πληθυντικὸν A, πληθυντικὴ L, aληθυντικὴ παρέμφαϲιϲ LBb | γίνεται delevit L 1 4 post πρὸϲ rasura in A. αὐτοῦ] posterius υ in res A post εἶπερ in A erasum εἰ | 6 ἑωυτό A b, ἑαυτὸν Al.ζB Β posterius τὸ ALb, τφ CB 1 9-16 ἔν τφ ἐνδεκα add Lhlig β 16 post γὰρ videtur τὸ erasum esse in A. | 11 oί B quem emendationem probaveremt Schoe- mnm εἰ HξSchneider comm. 100~, q ALb( Portus ci. δέκα εἰϲ 5 πλείουϲ ἕνδεκα SSchoemnnn et ΒSehnεidεr, δέκα AlCBb ἀριθμούμενοι LCB 18 ἐγκαλεκκθαι B φήϲι Lb, φηϲι , φαϲι B τοῦ om L, add P 12- 248, 2 λλά-δνόματά ἐϲτν AΒuttmann eicit, ut quψe βlane idem atque

713. 183 b

714. 184 s

715. etiam plures, qui ordini undecimo adnumerantur.plursli forma nominari possunt ἑνδέκατοι. ac iqnis dicet, quomodo possit in ἑνδέκατοι voce, in qua notatio unius inest, subδici notatio secundi ὑποκειμένου, quod plurativum est, respondebimus nos addidisse, ἑνδέκατοϲ et ἑνδέκατοι voces esse nomina ordinslis. - praeterea animadvertendum est compositiones, quae non ad unam, sed ad dues personas [sel potius duas otones persendles] pertinent, posse mclitudinem signifcsre stiam, ubi singulari numero proferuntmr, et unum aliquid, nbi plurali: nam φιλάνθρωποϲ [n quo inest notro amic et sotio homia4sl nominatur unus qui mudtos homines amet, φιλοπλάτωνεϲ n quo dnsust sotuones emιci et Patomss nuncupentur multi qui unam Petonem diligunt. itaque optimo inore ἑνδέκατοι quoque, quod ad divαrsas personas perfdnet, mulStudinem denotat, quamquam prior pars est numexi singdlaris. ἑαυτόν sero denotat unam eandemque personam [quomobrem in nuemrum ylurddlem frαaere non debeδαt].

716. μααvκ. β 154. uod autem Habro dixit, fortuito pronominis personalis IΙ personae dualis numeri nominativum ictum non esse, absurdum est. necessario deest hssc forma, cum nec recto tenore proferri potuerit (nam dualis pronomoinis

717. rxseκ.sr Ans. exse. I ad δευτέρου πληθυντ. mente supplendum ὑποκειμένου conl. l. 2 pag.sntec. δύο ὑποκειμένων. - πρόϲκειται α noδasαddetum est referen- dum ad illa δπὸ τdξιν τπν τοῦ ἕνδεκα ἐξαρ. τάξεωϲ ὀνόματα, nomina εdiαλa, vel ut noa dicimus numeri οrdinsles. quorum pa te maxima notatur non unus numerus, sed plures. - θ οὐ παρηλλαγμένον ἐϲτί, os ddsropa4, eiusdem gemere est, ut 143.55. ἑνδέκατοι cum φλοπλάτωνεϲ comparatur, quia utrumque plures εignifcst,qusmoquam notio unius inest. - 1θ φάναι. hoc diii Βabro,vide 181,20.

718. antecedentia dicant et ex a1gumento margini adscripto cta videantur ἀλὰ φήϲει τιϲ praemissa esse, ut nserta conecterentur eum ceteris

719. Ans. eur., moses. scs. im Al.CBb. 1 ἐγκειμένη 1.B δευτέρου om A b, add A~, ἕτερον LB, ἑτέρου Sophianus et Βῶῶlebode | πληθυντικοῦ A b, A ου in ων mutait, πληθυντικὸν l.B. nomen eici vcloit Βllebode | γίνεται om A. , add A προϲκειται A , sed εἰ in ras ab A (quid A pro εἰ scripserit non lique), πρόκειται L. Bb ente ὅτι add o5ν CBb β 2 sn ὅνομα,ut eubiectum. hdins enontisti ἐνδέκατοιtantum sit2 ἅλωϲ] fol 167ν l. ἐμφαντικοὶ LBb, in A ν erasum ϲυνθέϲειϲ A radendo et corrigendo fecit ex ϲυντεθέϲαι 3—4 ἕν παρεμφαίνουϲι l. Bb, εμπαρεμφαινουϲιν A, sed prius μ A ex ν feeit 4 ἐνικὸν L | φλοπλάτων 1 7 pro πλέον HSehneider sλῆθοϲ mavult 8 ἑαυτῶν B, in L ἑαυτὸν ex illo facum (ὡϲ γὰρ in adn. Βekker, ὅϲπερ AL, φϲ Bb β 11 ἕε em LB 12 οὐδέτερον B τὸν τόνον omnes praeter b

720. personalis llI personae semper inclinari debδet), nec inclinato tono pronuntiari (omnis enim nominativus inclinari nequit; τύ Doriensium simul cum οfthotonesi exuit casum nomoinativum).

721. μaovκ. β 1ἀλB, Possessivum autem pronomen dualis numαi lI personae deest non eam ob causam, quia nullus est genetivns tertiae personne duεis numeri, a quo possessivum derivaαi debebat (est enim revera), sed quia nulla Βt derivatio ex formis inclinatis.

722. rxsrκ.xτ Ans. exso. 1 αὐτῆϲ παρεδέχετο. cfr Adn. crit. - 1 - ξ er 134,21- et losnnes Aex. τὸν. παραγγ. 28,34 - Βerodisn. pros. cath. l 475. 11 Liz: αἰ κ τρίτου προϲξπου (scil δυικαὶ) ὀξύνονται πᾶϲαι καὶ ἐγκλίνονται πᾶϲαι, αἰτατικῆϲ μὲν ϲφωέ . .. εὐθεῖα γὰρ τούτου οὐκ ἔϲτ, διότι οὐδεμία ἔϲτιν εὐθεία ἀντωνυμίαϲ ἐγπλινομένηϲ. 3 err 15.12. 120.12. 131,16. de pron. 54,7: ἡ τύ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ οὖϲα εὐθεῖαν ϲημαίνει παρὰ Δωριεθϲι . . . ἐγrλινομένη δὲ αἰτιατικὴν . . - Οὐδεμία ἀντωνυμία ἐγιλιθεῖϲα πτώϲεωϲ ἐναλλαγὴν ποιεῖται· ϲημειωτέα οὖν ἡ τὰ ἐγλιτική. - BB-p 2566,2 ad181.27 referenda sunt. cfdepron. 91,21 : ϲόῆλον,ὅτι ἡ κτητικὴ δυϊκ κατὰ ϲτὸ) τοῦ κτήτοροϲ πρόϲωπον (pronomen possessivum quod ex duali pronominis personalis derivatum est) ἀφορμὴν δέδωκε τοῦ τὴν γενικήε τοῦ τρίτου ϲεϲιγῆϲθαι ιita ut ϲφωίν dativus tantum sit, nusquam genetivus). dἰ γὰρ ἀπὸ γενικῆϲ τῆϲ νῶιν νωίτεροϲ καὶ ϲφῶιν ϲφωίτεροϲ, δῆλον ὡϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ τοῦ τρίτου γενικῆϲ ἐγίνετο δυῖκόν ὅπερ οὐκ ἔϲτιν. ἔνθεν οὖν τὸ πρωτότυπον τρίτον ἀπαράδεκτον . Ἀλλὰ vπρόϲ γε τοῦτο ῥητέον, ὡϲ οὐχ ἡ τῶν παραγωγῶν ὑποϲτολὴ αἰτία γενήϲεται τοῦ μηδὲ τὰ πρωτότυπα ὑπάρχειν. ἔϲτ γὰρ μυρία, ἅπερ οὐ παρῆκται, τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ . . .~~ τοῦ κτητικοῦ ἔλλειψιϲ εὔλογοϲ, εἴγε πᾶϲα παράγωγοϲ ἀντωνυμία ἀπὸ ὀρΕοτονουμένηϲ πρωτοτύπου ϲχηματίζεται . . . ἡ δὲ μόνωϲ ἔγιλίνεται. lο.Alex. τον.παρ.25.22 - Herod. pros.cath.l p478,22Lts: ἀπὸ τῆϲ τοῦ τρίτου δυικῆϲ οὐ γίνεται κτητκὴ παραγωγἡ, διότι αἰ μὲν τοῦ τρίτου δυικαὶ πᾶϲαι ἐγχλίνονται, ἀπὸ δὲ ἐγιλινομένων οὐ γίνεται κτητικὴ ἀντωνυμία. - 8 παρῆχθαι τὴν κτητικὴν. eft 158,16. 188,4. 8 - 9 ln l. de pron. 91,16 id ipsum sie matum invenimus, quod hic falsum esse iudicetur: ὅλον ὅτι δοτικαί

723. Ans. qmr., masos. scs. is A ,)βb I fort ἐνεδέχετο - neuter αeemmnfus eiuz (i. e. neuter qui ei iadipoterat) lectus erat. ΒΒchneider ci. αὐτῇ παρείπετο post οὕτε add γρ LCBb ( ὁ om A C ante τρίτου add τοῦ CB β 1 -2 δυική αιϲ παρείπετο A, sed η αιϲ πα in ras ab A, A videtur quod supra legitur scripsisse, δυικαί αἰϲ παρείπετο L.CBb β 2 τὸ om CB ὁ om B | dδόνατον] fol 1o8r L. 3 ἐγrλϲιτικὸν |ente ἀντωνυμίαν add εἵν CB ἡ γοῦν] fol 43r A. 1 post βιαϲεϲα add εό Portus 4 τῷ] τὸ A παρεῖϲα] εἰ in ras A , A η 1 τ-ν om B ι 6 ἔγίνετο B ψ 7 ἐϲτιν ἔνικηϲ A. β Β παρῆχθαι τὴν] χθαι τ in res .. habδεt, sed ab ipsa prima mmmm τη κτητική A , corr A παρειλημμέναι] εἰ ex η laetum in L. 8 ἕνεκα τοῦ ϲ.καὶ ἕνεκα τῆϲ φ. C

724. 184 b

725. 185 s

726. μaov. ψ 15θ. Praeterea in eis, quae antea disputata sunt, dictum est, numerum pronominum psimae et secundae personae necessario maiorem ess6 quam numerum pronominum leriae. iam vαo plnribοns exemplis norma contine- tur, ad quam pauciora dirigenda sunt (non modo in comparafions vocum diver- sarum sed etiam, ubi ex observatione gmnerali improbantur quae abo singulis scriptoribus sliqusndo conas regulam dicta sunt). itaque nequeunt fortuito plures formas, quam exstant, suppressae esse contrarium potest feri. [ergo noa loe putare cusu αccdtsse, u4 ἐμαυτῶν, ϲεαυτῶν, ceierae muretieae fsesαe coεm- postae et PI persemae πen agerentur, contra ngerextur Iδrmae PI personae, . se ae eemsemdαe sunt αἔnoεmes

727. εἰϲι καὶ εἰϲ γενικὴν μεταλαμβάνονται (scil ϲφωίν δ 28, λ 319, θ 402), sed pauHlo ante 89,19 legimus: ἡ δὲ (scil ϲφωίν) γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ, de qua discrepantia vide HζSchneideri comm. ad 89.19 lο.Al. τὸν. παρ. 24, 2 Herod. pros. cath. l 475,15 Liz: γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ ϲφωίν.

728. rssrκ.srAns.sxao 1 ὑπεδείξαμεν: depron.36 27.92,4.111,5. - ξ p2ξ1,2 contra 182, 1 dicta. εἴρηται, scil de pron. 72, 6: παντὶ προῦπτον ὡϲ ἡ πλείων παράθεαϲ τῆϲ ἐλάϲϲονοϲ κανών. ὅΕεν εἰ δεκαδύο ϲχήματα ἐϲιγήθη, πάϲηϲ aτκεωϲ δυικά καὶ πληθυντικὰ πρώτου καί δευτέρου προϲώπου, δηλονότι γενικῆϲ καὶ δοτκῆϲ καὶ αἰτιατικῆϲ, πρὸϲ τρία πληθυντικὰ τρίτου προϲώπου, γενικῆϲ, δοτκῆϲ, αἰτατικῆϲ, πῶϲ οὐχὶ παράλογα τὰ τρία πρὸϲ τὰ δώδεκα . . . πῶϲ οὐχὶ γέλοιον τοϲαύταϲ φωνὰϲ ϲυζύγωϲ κατὰ τύχην ϲεϲγῆϲθαι de cuius lοei dffθeultate aeithmstica vide comm. HSehneideri. et ezr de pron. 25,81. 36.26. de coni. 252,19: τὸ πλέον ἀεὶ ἐπικρατεῖ τοῦ ἐλάττονοϲ. - 6 8 οὐ μόνον-λέξεων cum διελέγχεϲθαι iungenda sunt, sed subsequentia ὅτε-ροϲίετmιaeque ae ϲχεδὸν ἐπ ἀπόντων cum τὸ τοιοῦτο ϲυμφωνεῖνverbia - ἡ υμπεφωνημένη παρὰπᾶϲιν ἱϲτορία. ussseeemiα,oὅὅsereatto quae αpmd omes scrptores par eademque es. - τὴν παρηλλαγμένην. subδaudi λέξιν ex antecedenti λέξεων. nam congruenti apud omnes scriptores observationi opponitux quod ab usu discrepens divit aliquis. - υμφωνεῖν pendet ex πῶϲ οὐ δοθήϲεται, sicat διελέγχεϲθαι.

729. Ans. cmv., mscs. scs. 1s Al. Bb. 1 καθότι] ὅτι in res ampliore L. hebet, ab L7 υπεδειξαμεν A. , ἐπεδείξαμεν A 3Bb, ἀπεδείξαμεν L β Β ante ἀλὰ nonnulla intercidisse putat AHuttmann, quibus subsequentia opposita fuerint. sed ἀλλὰ μὴν καὶ hic ut 151,27 transitum non ad contrariam, sed ad sliam. senteniam significat β 4 πρώτων καὶ δευτέρων ἐκ add hlig. ad pluralem προϲώπων cfr 180,21. 181.18. HSchneider mavυlt scribi μείονεϲ ἐκ τρίτων προ- ϲώπων 1 Βὃ ante ἀντωνυμίαι add αἰ OB ελαττον A. 1 6 ὅr B β 7 παρὰ] fol 108v L A~ παρηiλαγμενην divisit, A ρ in fne versus erasit, subsequenti praeposuit β Β ϲυμφωνn Bb δὴ A L, add τα L, δῆτα CBb

730. Aaαvκ. ψ 1B7. neque subo analogiam cadunt quae desunt [sed excptenes sumt), velat nec cum inusitato γυνῆϲ deesse vides omnes in ηϲ desinentes gene- tivοs, nee cum μεγάλοϲ fοrms omnes in λοϲ exeuntes nominatSvοs. quocirca. ineptum est putare, ἐμουτῶν et reliquas lorativss formes compositas peimae εἰ secundae pexsonae omnes extrusas esse et ex commonui et ex poetarum neu, praesertim cum poetae saepios praeferent quod ab conenettndine discrepat.

731. rssrκ. zv Ans. exso. 1 2 ἐκ τῶν ἐναντίων ut 12.26. 182,27. Eayaer ex nom4rarο possum4, sed nem sub anulogεam cαduat quae quomodocumque defcunt. Maht der Es a (egl. 89,M. 1~3,6)) λat bemrὲt, do6 mehrere Eormen μnter den ἔeMfeedem ml Sa ecεeeigen ergαgem sined, somdem es iet dies αε nαtur- ρenἄe Τesse gescheem (egl. I83, e). Ee λana eia solcher Asfal dεrch ιrgead eines ΤP~deremmnd beeerὲt sein (eg. 183, 9). Eαgο ἐκ τῶν ἐναντίων et κατὰ τύχην Hayser inter se opposita pntst. nobδis ad δύναται aut addendum aut mentre supylendum videtur τὰ ἐλἀττονα. 8 7 γυνϲ-ὅδαϲ. eft Ϲhoerob. in Thsod.BI 18.35 Hig.(487.20 ~.), ubi expemitur, quibons quattuor modis ἐπιλιμπάνουϲιν αἰ φωναί γὰρ διὰ ϲημαϲίαν, ἢ δι’ ἀϲυνταξίαν, κατὰ τὸ φορτικόν, ἢ κατὰ τύχην . . . Κατὰ τύχην δὲ, ὡϲ ὅταν εἶπωμεν, ὅτι τοῦ γυνὴ ἡ γενικὴ οὐκ ἔϲιν, λέγω δὴ ἡ γυνῆϲ, οὐδὲ τοῦ ὕδωρ ἡ γενικὴ ἔϲτιν, λέγω δὴ ἡ ὅδωροϲ· ἡ γὰρ γυ- ναικόϲ γενικὴ καὶ ἡ ὅδατοϲ ἑτερόκλιτά εἰϲιν ὡϲ ἀπὸ τοῦ γύναιξ κxὶ ὄαϲ.

732. Ans. mr., nusm. scs. m Al.ϹBb. I ϲχέϲεωϲ et supra scriptum ἥματα ) 2 αλλουδυπακολουθιαν diisit A. , αλλουδυπακολουθιαν A ἀλλ’ οὐ δι’ ἔπακολου-- θίαν LB. pro ἀκολουθίαν HSchneider poscit ἀνακολουθίαν, hac interpretatione usne: eod ne hoc quedem eomtingt4, s4 emαe tπuudslαfαe seb ἀνακολουθίαν cαdan4, t.e. u4 aloyae smαe es desint, εeltm4 γυνῆϲ geneιnus inusfαtus est, sed multi gεnetsci n ηϲ deenentes esep3atur ψ Β ἐκλιπόντα A, sed ε et πον in ras A, ἔιλείποντα ceteri ἐϲτίν om ommes praeter Abo Γ posterius οὖ om A , add A πάντα b 4 οὐδὲ omnes praeter A. post πάντα add τὸ l. Bb λὁϲ A L, οϲ CBb β B ϲυνεξέλιπεν] ξε et ἐν in res A 1 θ κοϲ αντι του γυνῆϲ η habet A ab A in ng τῆϲ pro του Β, ὁ pro ἡ B 7 τὸ ὅδωρ codd. et edd. atque τῆϲ pro τοῦ ALB. τὸ ὅδωρ ἀντ τῆϲ ὕδαϲ orta sunt ex ή(scilθέϲιϲ) ὕδωρ ἀντ τοῦ ὕδαϲ ppsmutatis ariculorum generibus εμαυτον 8, ἔμαυτὸϲ CB αἰ add A2 post ἐξῆϲ add γοῦν ϲαυτὸϲ ἐαυτὸϲ CB ψ 8 ὡϲ om L, add L | ἀπώϲθηϲαν L 10 τὸ παρηλλαγμένον om L, add L γοῦν A b, οῦν ceteri 1 11 ϲέο φάναι Ab, ssd in codice ante ϲ et post una littera erasa et ε in ras scxptum ab A( in L ϲέ φάναι, sed ab ipsa L inductum, in ng ϲφεᾶϲ αὐτοδϲ L in CΒ ϲφέαϲ dine φάναι αὐτοὺϲ i. e. poetas) om b, in ἑαυτοὺϲ mutait L l prius κxὶ. om A , add A ( μίν κ b, ἐψν L (quid L scripserit non liquet), ἐμὶν Ϲ, ὲ μν B

733. Quamobrem ἐμαυτούς et σαυτούς dicta non sint.

734. 185 b

735. c. XXX 186 s

736. μAaovκ. β 158. Hostat ut declaremus, cur ἑαυτούϲ quidem dictum sit, licet minus rationi et regulae respondeat quam ϲφέαϲ αὐτούϲ, at dicta non sint ἐμαυτούϲ et ϲαυτούϲ, licet non magis rationi repugnent quam ἑαυτούϲ.

737. Aaαvκ 1β8., Demonstravimus compoεits pronomina excogitata esse ut ibi usu1parentur, ubi persona pronomine notata non difrt a persona verbδi e conrsmo simpHicia coniungi cum diversis personis (cem eerὸs quorum sb- ιeeam aha nersona est). - probavimus autem hoc quoque, omnes forme βlorativas pronominum I et ll personae signifcare comprehensionem personarum diversarum, velut ἧμαϲ idem volere potest quod ἐμέ et ϲέ et ἐκεῖνον. -eἀgo pugmst notio pronominum compostorum, quae diversitatem personarum repudiet, eum signicatione pluralis numeri pronominum l et D personae. tertiae vero pronomen numquam in plurali simul primam aut secundam complectitur, sed tertias tentum plures denotet. quocirca terrae pronomen compositum elam in pluralem fecti poterat.

738. rxsrκ xv Ans. sxs. 2 ξ καί εἰ ἐν ἐλάττονι λόγψ-ἐγγενέϲθαι. quaπgam mεore ratoue (ure) αusί sunt ἑαυτούϲ in PP persoa usuεpare 8 vί repetitio est sntseedenfis γί. - Β B cur occupαnertt ἐμαυτούϲ docum promomtnsm ἡμέαϲαὐτούϲαdαndogιαπ δrnaeἑἀυτούϲ. - θέν τοϲ προκειμένοιϲ:175, 7-19. - 81ξὅταν - ἐϲτιν. errPzisc.DΙβ13p5θ4.23H. n Sεrali eeomcepmenem (scil yer- semα βεmα) χαcit αdαrum persetεεεuen, hoc est secsndαrum eei fr4iαεum 6.q.5.

739. Ans. cr., msϲm. scs. 1m Al. Bb. 1 γοῦν codd., οὕν b προδιαϲαφῆϲαι L β 2 dλογώτερον B τοῦ] τὸ A. ab τοῦ inc. fol 09r l. εἰ] η A, ἡ C ελ-- λαττον A. Β post κατὰ add τὸ B ἐγγίνεϲθαι L Γ τί μὴ καὶ ALb, sed A. τι et καί in ras ab A habet, μὴ κωὶ sine v CB 4 αὐτοόϲ om Β ἀνεχξ-- ρηϲε Β ) B λόγῳ] in A λ et γ in ras et ente λ uns vel duae litterae erasae καταγίνεται l.B ἐμαυτούϲ ALb, ἡμαυτούϲ C εἰ L qui supra ἡ addidit ἑαυτούϲ B 1 Β- θ καε Al.ΟBb 6 ἐπδέδεικται A Cb, ἄποδέδεικται B idemque legitur in L, sed ἀπo in ras scriptum ab L ἐν τοῖϲ] fol 43v A ad ἀπο- δέδεικται ὲν τϲϲ πρ.in ng ascripsit L μὲν β 8 κκενo] ἐκeνο L β 1θ post δευτέρου add xx τρίτου B post προϲώπων add Bb 5 πρώτου κα δευτέρου πρώτου καὶ τρίτου (πρώτων καί τρίτων C) 5 δευτέρου καὶ τρίτου Γ ἡμᾶϲ] post μ in A rasura, quae videtur ε delevisse | 11 5 ἐμὲ καὶ ὑμᾶϲ om C 1 12 καε A51. Bb 1 18 ἐμαυτοὺϲ C | ἀντωnυμία] fϲl109ν L. 14 κα6ὸ] o in res A2

740. Quibus de causis neque ἡμῦ; nec σφίας cum αὐτούς in unam vocem coaluerint.

741. 186 b

742. 187 s

743. . Asevκ. β 166. Nec minus patet ex sntecedentibns, quam ob cansam ἡμᾶϲ εἰ αὐτούϲ, ὑμᾶϲ et αὐτούϲ, similia non in unam vocem coslnerint. nam com- positio repudiat diversitatem personarum, quam plalis l et Il personae semper notet. perversum igtur esset plurativas horum Tronominum formas componere. singdlares auteMm, qdppe quae singularitatem personerum retineant, componi Hcet ac ne ϲφέαϲ αὐτούϲ quidem vel similia coslnerunt (quamoquam tertias tenum personas signifcent), quia locum compositi pluratiνi pronominis IΙI per- sonae iam ἑαυτούϲ occnpaserat (in quod inre convertmnt illud Βomericum inter- pretes), taque exelnserst coalescentium ϲφέαϲ εἰ αὐτούϲ vocum usum.

744. τasτιm. er Ans. exso. 2 τήρηϲιϲ esus oquendi obsereαtus. item 80, 19 κατὰ τὴν προειρημένην τἡρηϲιν, 130, 7 διηνεκεῖϲ τηρήϲειϲ. B εὐέφικτον est quod Iacee eri potest (ad quod lace pereeri potest), ut 44.26. 299.6. - 8 περιϲϲὸν non solum supervacaneum signifcat. sed pereersun, ut 176, 21 140, 3. - 16 ὅπου γε hic non cansslem vim habet, sed adversativam, ut 16, 18. vide Argum. - 12- 2Bλ4, 1 quam ueihitαten proebere poterat (habitura era) compositio prono- minum ϲφέαϲ et αὐτούϲ, ϲφέων et αὐτῶν, ϲφίϲιν et αὐτοῖϲ, eam occupαverαnt ἑουτούϲ, ἑαυτῶν, ἑαυτοῖϲ.

745. Ans. ca r, mscs. scs. is AL.CBb. 1 γενόμενα Al.B, γινόμενα A Cb post γενόμενα add πρώτου καὶ τρίτου 5 CBb δευτέρου καὶ τρίτου καὶ πρώτου Lhlig, δευτέρου καὶ ′ A, sed x’ in ras abo A , δευτέρου καί πρώτου L, δυτέρου καὶ τρίτου CBb. HSchneiderr comm. 97 rut scribi γενόμενα πρώτου ϲκαὶ .δευτέρου καὶ τρίτου, ἢ πρώτου καὶ δωτέρου, ἢ πρώτου) καὶ τρίτου δευτέρου καὶ τρίτου; sed non necessaria videtur plena enomerstio omnium comprehensio- num, sed soffcere unum exemplum, compρrehensio secundae et tertiae cum prima in ἡμᾶϲ β 2 ἀπωϲμένον L τηρήϲεωϲ] δητήϲεωϲ L, χρήϲεωϲ ci. HSchneider l.l. 3 λέγω] λόγω L εὐέφικτον A δο, sed in codice φ ab A in res οὐκ ἀνέφικτον L. CB, sed οὐκ in L. sb L insertum τὸ om CB 4 ην in res A ( γὸρ] γ εἰ ρ in res A | ἐκ supra add A ϲυνεϲτηκόϲ] inter et ϲ parva rasura in A 1 δ’ scripserat A in fne versus, A erasit et praescripsit idem subο- sequenti verani debebant verbοa ita eollocaxi: φαίνεται δὲ κατὰ τὸν ποειρ. λόγον καὶ ὅτι, sed hoc esset corrigere Apollonium. cfr HSehneider comm. 69 ~ 7 τὸ om l..CB ψ 100 ε] καὶ A L, καὶ αἰ CBb. cticulum in coniunctionem cor- rmptum tum conimctioniadditumesse viditΒSchneider 1 11 ἀριθμῷ] fol110r l. ’ 12 ϲυνετεθη divini A, ϲυνετεθη A post καθὸ add καὶ L

746. De origine pronominum gentitlum ἠμεδαπός et ὀμεδαπος, videntur composita esse ex ἡμῶν aut ὑμῶν et ἴδαφος.

747. c. XXXI.

748. Aaαvκ. β 161. Muno ut disputatio de pronominum constructione absolva- tur, disseramus eiam de ἡμεδαπόϲ et ὑμεδrπόϲ vocibus, quae quin ex ἡμῶν, ὑμῶν pronominibδns et ἔδαφοϲ nomine composita sint, nonnulli minime dubitmmt. ac frmari haec sententia videtur et forma vocum et signifcstione. ommis emdm. compositio ex his duobus indiciis, foma εἰ i, dmoscitnr, nec licet compositam appelare vocem, in qua slterurum deest - velut ϲκυτεύϲ, quamquam inest etiam

749. αxsrκ. er μns. sxxo. 4 eft psrsphrasis Diadis a HSεkkero edita p 732: ἑαυτοὺϲ εὐτρεπίϲαντεϲ. - ὃ peMfqam demonsvam est compomt no3 posse εemό- mna prsenπalia pluratieα. 6 τήρημα ut τήρηϲιϲ etiam 143,4. 7- p2Β6θ,4 τινὲϲ-ϲχήματα. cfr de pron. Β1,1Β: τῆϲ αὐτῆϲ ζητήϲεωϲ (ut τηλικοῦτοϲ, τοιοῦτοϲ) τυγχάνει τὸ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ, τοῦ δαπέδου ἐδάφουϲ κατά τιναϲ ἐγκειμένου. Α0 I 398.32 (Epimer. Hom ): τηλεδαπόϲ ὄνομα ἐπιθετικόν. τινὲϲ δ’ ψήθηϲαν τὸ ἔδαφοϲ ἐγκeϲθαι. ὀλόγωϲ. παραγωγὴ γάρ ἔϲτι διὰ τοῦ δαποϲ κε ἐπ ἔθνουϲ τθεται. EM 56, 44 τηλεδαπόϲ: οὐχ, ὤϲ τινεϲ, ἔγκειται τὸ ἔδαφοϲ . . . ἀλὰ παραγωγόν ἐϲτ . . . ὡϲ ἡμέτεροϲ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ. Eustatb. ad Φ 454 1246, 22 H.: γίνεται δὲ τὸ τηλεδαπόν ἀπὸ τοῦ τῆλε καὶ τοῦ ἔδαφοϲ . . . τοιαύτην δὲ παραγωγὴν ἔχει καὶ τὸ μεδαπόϲ καὶ ἀλλοδαπόϲ. idem ad γ 74 1457, 54: ἔν τῷ ἀλλοδαπόϲ . . . ἔγκειται τὸ ἔδαφοϲ . . . τοῦτο δὲ οἴ παλαιοὶ παρέλκουο καὶ ἐϲ τὸ ἡμεδαπόϲ. Apoll. Soph. sub τηλεδαπόϲ: πόρρωθεν καί ἄλου δαπέδου καὶ (scr. ) dλλου ἐδάφουϲ. fslssm opinionem videatur eliam Βerodianus secutus esse, quia in eis, quae ex Herodiεni Hibro προτάϲεων excerpta semi in schol. A. ad 2657.hoc quoque legitur de ποδαπόϲ:ἔπἔγκειται τὸ ποῖοϲ τῷ δαπέδῳ. sed haec verba abo epitomstore adlecta esse recte Lentsius censet Herod. B 907,13 adn.,

750. μns. emmr, msca. scs. im AL. Bb. 1 προφορὰ] πρὸ in res A β 3 οτρυ- ναντεϲ ἄ , αρτυναντεϲ A β B ἐδείχθηϲαν] ἰ δείχθηϲαν L ἀϲύνθετοι] αἰ ϲύν- θετοι codd. et edd., corr HSchneider comm. 53 ec Stadmneller. OSehneidec mus. rhen.lIΙ (1845) 451 scripserat ἡπλέγχθηϲαν αἰ ϲόνθετοι conl. 158,4 hlig voluerat ἀϲύϲτατοι ἐδείχθηϲαν αἰ ϲύνθετοι. post ἀϲύνθετοι HSchneider addi ult αί, quo non opus 6 ϲυντελειαν A. , εντελειαν A β 7 καὶ ὑμεδαπόϲ om L , διαλαβομεν ἄ , corr A ( διολάξωμεν C 8 ενδυαζουϲιν A , corr A β 8 ϲυνη- γορήϲειεν A et abinea ν θnsli b, ϲυνηγορήϲοι LΒ, cυνηγορήϲη C μαρτυρό- . μενοϲ ABb, μαρτυρούμενοϲ A, προϲμαρτυρόμενοϲ L. 1 10 λόγον] fol 44r A. τοιοῦτο A Lb, τοιοῦτον B β 11 τῷ] τὸ A μιϲογυνηϲ ex μιϲεγυνηϲ rasura factum in A. ἡ] τὸ L

751. 187 b

752. 188 s

753. is secendi, compositum non est, quia foma synthetica deest stque nomdna propria, quae est Ἀρίϲταρχοϲ εἰ similia, abd nonnullis non adnumerabδsntur com- positis, quia vi compomitorum erent. alin his nominibus propriis non posterioc sensns ususque, sed principalis is apud plerosque grammaficos inre praevlllebat, ut compositis es sscribδerent. iam cum ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ urumque inἅicium. compositionis habδere videantur, nibil obstat quin composita nuncupentur.

754. et quid revαs senserit technographus, eomoscimus ex reliquiis catholicae apud lo. Mlex. 25, 27 Ι p478.26 Lix): ἀπὸ τῆϲ μῶν καὶ ὑμῶν ἐγένετο ἔθνικὴ παρα- γωγή, ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδrπόϲ, ατινεϲ ὠξύνθηϲαν τῷ χαρακτῆρι τῶν ὁμοίων, τοῦ ἀλλοδαπόϲ καὶ παντοδαπόϲ καὶ τηλεδαπόϲ. (c r Arcad. 76,16 Schm.) impugnasse compositionem iam Hpaphroditum radit schol. Tοεol.et V se Τ 324 ἀλλοδαπῷ: παραγωγὴ, οὐ ϲόνΕθεϲιϲ, ὡϲ φηϲιν Ἐπαφρόδιτοϲ vg.44 Luenmmm). etiam L 37,37 sub ἀλλοδαπῷ agnoscit παραγωγὴν. (contrariam sententiam eis qnae illic legantur praemittit EM 68.1 sub ἀλλοδαπῆϲ καὶ ἀλλοδαπόϲ.)

755. rzsτε. xv Ans. exse. 4 noli in ἐντεῦθεν ofendere, quia ad proxime ante- cedentia referri nequit. referendum est ad lin.10 sntec.pag. videArgum. - 5B οὐ κατηριθμεῖτο εἰϲ τὰ ϲύνθετα. cvr schol.Mrc.ad Dion.Thrac.379.4 Hgψ.: ὡϲsερ ἔπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν ἢν τινα φωνῇ μόνῃ καὶ οὐ ϲημαινομχῳ παρηγμένα, καὶ λέγομεν ὅτι τὸ Εὐριπίδηϲ καὶ Ἡρψδηϲ φωνῇ μόνῃ καὶ οὐ ϲημαινομένῳ πατρωνυμικά ἐϲτ . . ., οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν ϲυνθέτων· τὸ μὲν γὰρ μιϲάνθρωποϲ κυρίωϲ ϲύνθετον, τὸ 5ὲ Ἀγαμέμνων καὶ Φίλιπποϲ καὶ Διόϲκοροϲ καί Ἀρίϲταρχοϲ καί ἁπλόϲ ὅϲα ἐϲτν ἐν sυρίοιϲ ϲύνθετα φωνῇ ϲμόνῃ)καὶοὐϲημαϲίᾳ τὴν ϲύνθεϲινἀνεδέξαντο.-- 6 ὅτι μὴ hic non, ut saepe apud Apollonium, idem valet atque εἰ μή, sed signi- fcat quta nen. μή apud indicativum enuntiati cansslis etiam 31, 26. 206, 22. 209, 27. 263, 9 et 15. 312,1. de adv.171, 23; stque ἐπεὶ μή 129, 26. de pron. 70, 24, de adv. 134, 24. - ἐδείκνυτο: in libro περὶ ϲχημάτων vεν περὶ ϲυνθέτων, qui de coni. 229.12 penfeeto tempore citatux, de pron. 32, 9 futuro: εἰρήϲεται μὲν οὖν ἐντελῶϲ ἐν τῷ περὶ ϲυνθέτων ἡ αἰτία τῆϲ ἀϲυνθεϲίαϲ (scil pronominum ’cum nominibour).

756. Ans. emr., msom. som. 1m A Ι,)βb. I post φιλοπονοϲ in A. καί exesum ὁ] τὸ β 1 -2 oὁ γὸρ -ἄπλ om i-, edd L β 2 πλείονα] fSl11οv L || Β ϲημαίνῃ] posterius η in ras A i 4 προϲλfβοι ἐν] προϲλάβοιε L, προϲλάβοιεν ἐν |τῷ] τὸ A 1post ἐντεῦεν in A. duee vel tres litterae erasae, fortasse καὶ, quod hic peraptum est. ΒStadmneller voluit πfλιν τὸ om L 1 αριϲταρχοϲ dividdt A , ἀρίϲταρχοϲ A β 5 τοότων B καταριθμειται A. , corr A β 6 τοιϲ raeura factum ex τουϲ in A δουλουμενουϲ A ~, corr A εκεχρητο .. in ng habet ab A επει A. β post τὸ add τοῦ L

757. Aaαvκ. 1θ2. ,,At debebεnt inquίunt - ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ bary- tona esse, si composita essent, ut ἄξιφοϲ, δύϲριγοϲ barytona sunt quod argu- mentum non plene expedit rem, οἱ dubitatio nulla relinquatur. nam variat accentus compositorum non solum in ἧϲ sed etiam in oc desinentium, velut

758. rssτκ. sτ Ans. exso. 1- 2 loco supra laudato Βaccbylidis in papyro legi- tur βωμοναριϲταρχουδιοϲ. cfr Athen. II 99 b, qui ipse quoque hunc usum. festatur, sed ad alium refert auctorem: οἴδα δ’ ὅτι καὶ Ϲιμωνίδηϲ που ὁ ποιητὴϲ ἀρίϲταρχον εἰπὲ τὸν Δία καὶ Αἰϲχόλοϲ τὸν Αἴθην ἀγηϲλαον. (vide stiam quos Hekkerus ut similis usus testes laudat Hesych. emb ἀγεολαοϲ et ἀγήϲανδροϲ et Cεllim. Lav. Pallad.130 et Eustathium ad I. Β25 p168.11 .) ad τοϲ περὶ Β. eft Lεhrs qu. ep. 2 et de coni. 177,5: τοῖϲ περὶ τὸν Ἄλκεον. - 8 48 ὑϲτέρου γενομένη ϲυμβολικὴ μετάθεϲιϲ. Schoemsnn Hed. 78. dfe aν ~beenEunft be- ruhemde spatere ἔberragug des ἄνamems ohne Edeecλ4 as fae urprungEiehe Eedeutunπg. eft 314,6 ubi Ἐπίκουροϲ, si proprium nomen est, dicitur υμβολικῶϲ positum esse et additur: ἡ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ πρώτη ϲύνοδόϲ ἐϲτι κατὰ τὴν ἐπιθετικὴν προφοράν, ϲυμβολικώτερόν πωϲ μετατεθειμένη. et de pron. 32, 13: τὰ ϲυντιθέμενα τῶν λέξεων τὸ ἴδιον ϲημαινόμενον φυλάϲϲει, ἐάνπερ μὴ ϲυμβολικῶϲ λαμβάνηται, καθάπερ τὰ κύρια. nomina propria ϲύμβολα ab omnibus accepta eorum hominum sunt, qui sic nominantur. - 6 eft de pron 31,14: ἐβαρύνετο ἆν (scil τὸ ἡμεδα- πόϲ καί ὑμεδαπόϲ) ὁμοίωϲ ποϲ τὸ φυλάξαϲιν οὐδετέροιϲ, ἄϲτεφοϲ, εὔτειχοϲ, δύϲριγοϲ, εἰ παρὰ τὸ ἔδαφοϲ· εἰ δὲ παρὰ τὸ δάπεδον, ὁμοίωϲ τῷ εθτεκνοϲ, εὔμετροϲ, εὐπρὁϲωποϲ (alia nomina ex τεῖχοϲ nomine derivata, quae in οϲ desinunt, congessit Lobeck Perslip. 245. ad δύϲριγοϲ vide efnsdem Phryn. 420). 6 ϲυνεκτικόν de argumento omnia, quae ad demonstrand8m aliquam rem opas sunt, complectente cfr 189.15. de adv. 141.21. 181,16 et ubi super- lativus vocis invenitur synt. 119,16. 201,15. 231.13. de pron. 34, 18. de adv. 182, 9 - 7 8 in eis quae Lentxius ex compluribus fontibοus doctrinae Βero- disneae congesta inter fragmenta prosodiae catolicae 80,26 81,9 recepit, in- vεninntur etiam haec quattuor epitheta: εὐτελήϲ, εὐειδήϲ, εὐμήκηϲ, μεγακήτηϲ.

759. Ans. aur., msοx scs. m AL. Bb. 1 αριϲταρ et χ supra ρ in fne versus A, ἀριϲτάρχου LCΒ, ἀρίϲταρχοϲ b quod iam Sylburg commendaverat. sed corlsto Hacchylidis loco in papyro Londinensi fortasse scribendum ἀριϲτάρχου Διόϲ 2 post καὶ rsεura unias litterae in A B 2 - B οὐχ ἡ] ουχι A, B sine negatione 3 γενομενη A , ϲ add Βni A γινομένη L |μεταθεοιϲ in ras A, A utten- tagio idetur scripsisse μετάληψιϲ. μετάθεϲιϲ defenditur μετατεθειμένη pstticipio 314, 9 β 4 ακολυτον A. Β φαϲίν Ab, φηϲίν LCB dξιφοϲ Ab, εόξιφοϲ 1.B β 6 δόϲριγοϲ om LB εὔτειχοϲ] A videtur υ pro n scripsisse, corr A. vide Testim. |τὸ τοιουτο in A rasura factum ex τω τοιουτω, ν pronomi adiciunt LB ϲυνεκτκόν] εκτκόν in res L 7 εὐτελϲ A, qui η in raa hebet ab A.et B(ἑντλϲ Lb. εdε Teetin. Β ευηδηϲ A. ἔχει]tol111r L

760. Firmis argumentis demontratur ἡμεδαπός et ὑμεδαπός esse pronomina derivala.

761. 188 b

762. 189 s

763. dicimus, quod compositum est ex ὑπό et ἔργον (nisi parasyntheton est, ex ὑπουργῶ derivatum). -,,At commomis generis - inquiunt - debebδεnt esse ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ, i compositione oro essent ~ perperam. nam mutatio genSds concedenda est, si οxytoneεis concessa erit, quia bδsrytona sunt commuis generis, non oxytons.

764. Aaαvκ. β 1θ8, Potest autem refutatio eorum, qui ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ sntheta esse opinentur, mioribus argummtis feri. numquam enim pronomen. I vν H personne cum elia voce compomiittr, nec umquam componuntur prono- mina βluralis numeri. accedit quod, i ilse voces non derivatae, sed compositae sumt, nec fn nemnum nec in pronomnam numero habai poesunt. nem cui

765. eque in pros. Hiaca ad 57 II 99,21 Lt) legimus: τὰ παρ’οὐδέτερα διϲλαβα εἰϲ oζ λήγοτα, μὴ τῷ η παροληγόμενα, ϲυντθέμενα, εἰϲ ηϲ λήγοντα, ἀρϲενικὰ ὀνόματα ὀξύνεται ἐπιθετικὰ ὄντα, εἰδὸϲ εὐειδήϲ . . . τὸ η παρῃτηϲάμην διὰ τὸ εὐμήκηϲ. - τὸ ῆ ἔχει παρεδρευόμενον, mn paemutima η ~terαm haἔemt. sHbi dicit vocem παρεδρεύεϲθαί τινι, velat μακρᾷ 275,12 et de coni. 237,13( τφ ὲ de adv.143,10 τῷ 5 de adv. 155, 24. 190,17 ϲυμφώνῳ de adv 191, 4. vide Srrzecskam lD 6*.

766. rssrκ. er Ans. exso. - 4 cxv de pron. 31 17 : λλ’ εἰ καὶ τὰ τοῦ τόνου (sci τοῦ ἡμεδαπόϲ καί ὑμεδάπόϲ) παραπεμπτέα, εἴγε καὶ τὰ παρὰ τὸ ἔργον ϲυντιθέμενα Εέμενα ὀξύνεται, μουϲουργόϲ, ἔλεφαντουργόϲ, ὑπουργόϲ, τὰ τοῦ γένουϲ ἀντέκειτο κοινὰ γὰρ ἔδει εἶναι ὁμοίωϲ τοϲ ϲυνθέτοιϲ (deest excnosatdo quae in. symtεci legitur). - 6 εγε -ἐϲτί. quia hoc quoque cemastat, communra esse ὅury- tema. - κακόπαϲτοϲ si scripsit Ap., fortasse eumpsit a posta, quo uic signi- fcstus erat homo κακόγαμοϲ, κακὸν παϲτὸν (θάλαμον) ἔχων. - B καὶ non ad nb - lectum ennnfiati, sed ad totum enuntiatum pertinet. - 8 - 11 cfr de pron. 32,6: ἔτι οὐδεμία ἀντωνυμία μετ’ ὄλου μέρουϲ λόγου ϲυντίθεται ἢ μόνη ἡ αὐτόϲ· πλη- θυντικἡ δὲ οὐδεμία καθόλου.

767. Ans.omr., uasca. scm. m AL. Bb. 1 ἔμποδΙει] εἰ in res A τὸ] τὸ A. , eorx A ὡϲ 2 δξόνεται A , ὅξόνονται L, ὅξόνεϲθαι Bb β Β ente ὑπουργόϲ add κ L ( τὰ ῥήματα in ras L β 4 φηϲίν L 1 6 ἐϲτ τMϲει LΒb post τάϲει add ἡ L κακόπαϲτοϲ A.Β, κακόπατοϲ(mdla ca usP) A et fortasse, ut adt Βεkker, Cκακόπαθοϲ bo, κακόπιϲτοϲ ci.LronksD 602,κακόπλαϲτοϲ Hilgard 7 κακόπαθοϲ in ng add A atqne haboent LB, κακόποθοϲ Ϲ, om tertium exem- plum b 8 εη oὕν] εἰ ουν A, εἴη δ’5ν l.Bb,sed L in ras ab L. de omissione ὄν vocis vide Adn. exeg. ad 64,4 huius ed. | εἰ L. hebet in ampliore rasura ab L τήδε b cum s, τι δὲ A, δὲ CB, totam vocem om L. 1 10-11 μετὰ -- υντΕεται om 11 αἰ om ειπερ AL

768. οrstionis ps ti ascribδenda sit composita vox, ex eius fne iudicatur. (veut μιϲάνθρωποϲ nomen est, εὐϲεβῶ εἰ χειρογράφῳ verbe. quocirca omnis vox, quem exime vocsbδuli componiti confnst, in eedem orationis parte manet, in qua zat ente compositionem, praeposifio autem, ubδi componitur, deserit praepositionum elasssm, quia sempex in initio vocabulorum componitorum conloesta εεtt.) quae cum ita sint, ἡμεδαπόϲ, si ἔδαφοϲ nomen inest, ipsum quoque nomem est at in nominum numerum referri nequit, quoniam nomen nullum, sicutpronomen, loco nominis ustrpstur, nec ullum, sicat pronomen, disesmere personas potest.

769. τssrκ. er Ans. exso. B - 14 eft de μron. 32,2: πρὸϲ τούτοιϲ εἰϲ ἄπορον περιίϲταται τὸ ϲχῆμα τῆϲ λέξεωϲ οὕτε γὰρ ὄνομα, ἔπεὶ πῶϲ πρώτου προϲξπου καἰ δευτέρου δεικτικόν, ὅπερ ἐν ὀνόματι οὐ παρακολουθε; οὕτε ἀντωνυμία, ἔπεὶ τὰ τέλη τῶν ϲχημάτων ἔπικρατε, ὅὅνομα δὲ τὸ τέλοϲ, ὄνομα ἄρα τὸ ἡμεδαπόϲ. et de pron. B0.2: τὰ τέλη τῶν λέξεων ἐπικρατε κατὰ τὰϲ (υνθέϲειϲ. ῥῆμα γοῦν τὸ δημαγωγῶ καὶ παιδαγωγῶ, καὶ ὄνομα τὸ εὐγενήϲ, καί εἰ ἐB ἐπρρήματοϲ ϲύγκειται. - 7- B comma post αὐτό positum est, quia καὶ ἀπλοῦν καὶ ϲύνθετον appositio est ad παν μέροϲ λόγου: omnes κ es, see emplicεs sunt ese compos4ae, menemt ln ea oratents pαεe, quam nis ndicat. ad τὸ δυνάμενον ϲυντεθῆναι addendum aut subauξendum ἐν τέλει vel κατὰ τέλοϲ. 1ξ ἑαυτούϲ. de hoc usu. pronominis compositi plurativi tctise personae agit Ap. 195,21. 266,25. - 14 πρὸϲ οῦϲ ἡ ἀπόταϲιϲ. ques aΕoquιmur cxv 113,5 et 20.

770. μns. εmr, msca. sos. m AL. Bb. 1 παρὰ] περί Ϲ 1 τὸ] τοῦ ALC conαa Apollonii usum. eft HSehneider comm. 196 ad 186,9 I ente ἐμόϲ add ὁ l. ν2ι B 1 2 νωίτεροϲ] fol 111v L τὰ τῆϲ] τὸ ἔν B ε] οὐ ὃ, xx voluit Hllebode 1 4 ϲυνθέϲεϲιν] fol ἐ4v A 1 Β ἐνυπάρχει A, ἔνυπάρχφ ceteri. cr Adn. crit. ad 97,10 huius ed. 1 6 ἔγκειται A L, ἐγκέηται Cξb |ϲυνυπαρχει
υνυπάρχῃ Lhb, ϲυνυπάρχοι ζ | 8 post λέγω add δὲ τὴν om A. , add A , 9 καθὸ rasura factum ex καθωϲ in A 1 ξ-10 ϲύνθεϲιϲ αὐτῆϲ ἔν ἀρχ ἐϲτι πάντωϲ τοτε, τὴ δὲ ἀρχή L 16 δ] δὲ B β 11 πῶδϲ) παν οὐκ om L.ζB 12οριϲμενου A ,cotrA B 1ξποιεται]112rL l ὑμεδαπόϲκαὶήμεδαπόϲL τεem L

771. 196 s

772. 189 b

773. Asαv. β 164. Sionis auem forts contαa nos dicet: eliam si ἡμεδαπόϲ εἰ ὑμεδαπόϲ non syntbeta, sed pargoga ex pronominibδus sint, tamen intem nomina numeranda ea esse, qnia derivatione saepe in siam orationis paαtem. voces trenseemt atque ex specie derivationis fndicsmdnm πit, cui orafionis prid siqua vox sscxibi debeat, - niquis forte hoc dicet, respondebimus, iHum tren- ditnm feri, nbi vox abiciat proprietates enas (velut ποιητήϲ nom deseruit classem vοcnm acfionem ant passionem, personas, temporrs sigmifcantium), ἡμεδαπόϲ antem et ὑμεδαπόϲ idiomata pronominslia refinere.

774. rssrm. xv Ans. sxme. 2 ὅψινόϲ, pro quo ὄψιοϲ ἄνευ τοῦ v diεd iubet Phryn. 51 ed. Lob., etiam in subsequentibous bis legitur. - οὐκ ἔπίρρημα prae- dicatmm est subiecti ὀψινόϲ, nec recte irgdam poenit b ante οὐκ. -2 - ξ τὸ ποιητήϲ appositio est ad subiectum τὸ παρὰ τὸ ποιῶ ῥῆμα. Haec a5 ποιῶ eεrbo dεrivαta eox est nomen. B τὸ πᾶν. AHntmanm perperam nterpretator dae ΘΘaase idem est quod πάντωϲ. 7 εἴγε. ide Adn. crit. - 10 ἰδιώματοϲ scil ;prynominum. - οὐδὲ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ ϲυναποϲτήϲεται. 1πe αppeRatieme qudemm emml prvatutur. idioma relinet et hanc ob rem simul retinebit appellationem. Ans. mr., msεm. scs. m ALCBb. 1 -8 Ἁλλ’ εἴγε B omisnis φήϲει -ἔπι- κρατοῦϲιν 1 1 ἀλλά Lb, αλλη A, dλλ’ εἰ . et hoc ἀλλ’ εί praefot HSchneider comm. 577, quo recepto apodosin patret abd οὕτωϲ εἰ παραγωγὸν Β incipere φἡϲει] in A post ε rasura, quae videtmr ε litteram deleviese | ante ἔπκρατοῦϲιν add οὐκ B (ex subsequenti οὐκ otum) Γ ne articulum τὸ ante παρὰ desideres, cx 280,1. 286.6. 319.27 de pron. 47,1 1 2 5ψιμοϲ L. τ5 τε AL, κωὶ C8b ξ ποιητήϲ] prior η littera in ras ab A, altera η ex ι facta ab A B 4 φήϲομεν] ἐν in res A, A videtur φήϲομαι scipsisse l ὀψινόϲ] L. habet νοϲ in res , B οὐκέτι ἔπὶ ῥῆμα b, quod iam Βῶlebode coniecerst οὐκέτι ἔππίρρημα A L, οὐκ ἔϲτιν ἔπιρρημα CB 6 ὀανὸϲ] in L. ν ex μ factum διογυϲϲοϲ A. 1 pro εἴγε Patus καὶ coniscit et convrtit, ac putari potest εἴγε ex sntecedentibδus repetitum iHlam coniunctionem expulisse sed fortasse ante εἴγε nonnulla inter- ciderunt | ὁ om L. CB in A videtur rssnra ϲ post ἀκολουθία delevisse in post ἔχει erasum videtor ν β 8 ἔτι] καὶ B οὖν om B β 1θ ϲυναποϲτή- ϲεται AB, αποϲτήϲεται A Lb λογω ex καγω factum ab ipsa A 11 τὸ ἡμέτεροϲ] fol 112v L, in eodem cod ὁ suppra η additmm ἔτι om L, add C post τελοϲ A habet αντωνυμια, sed inductum 1 12 καθειϲτήκει] καθεϲτήeeqῃ b, A ἐϲ in ἐϲ mutait. cx Adn. crit. ad 97,10 holos ed. τὰ om C

775. Aaαvκ. β 1θξ. AAdiuvsnt hanc demonsrationem stiam quae supra dicta sunt, sed rem non expediunt ills, ut iam dὡ d. seripttra quoque vοeum ἡμεδαπόϲ εἰ ὑμεδαπόϲ indicat, non inesse ἔδαφοϲ nomen. - causa autem eαoris contine-

776. asmκ. er. Ans. exse. I τὰ προειρημένα: 1θξ. 2 κeEEὡϲ πρόnαιτει: 187,11. - B de pron. 31, 20: πρὸϲ αἰϲ καὶ τὰ τῆϲ γραφῆϲ ἀντἔειτο· ἐχρῆν γὰρ ἢ ἡμεδαπεδόϲ διὰ τοῦ πεδ ἡμεδαφόϲ διὰ τοῦ β. - 6 Hrod. pros. Diac. ad Γ 316 (Ι 41, 18 Lt): χαλκήρει· προπαροξυτόνωϲ ἔϲτι γὰρ παραγωγὴ διὰ τοῦ ηρηϲ, Βτιϲ βαρύνεται, ξιφήρηϲ, ὅλϲιγὴρηϲ, θυμήρηϲ, ἔνΕεν τὸ εθυμῆρεϲ κεράcαcα». εἰ μέντοι γε τὸ ἄρω ἔγκειται ἐπὶ τούτου καὶ διὰ τοῦ α ἡ ϲύνθεϲιϲ γένοιτο, καὶ δξeα τάϲιϲ ἐϲτίν· εἔχει δ’ dλοχον θυμαρέα3. falsa opinio legitur in Epimesismis Homericis A I 489,17 sd eundem liudis locum: χαλκήρει γένϲυϲ θηωκοῦ. ἡ εὐθέα χαλκήρηϲ χαλκήρεοϲ καὶ χολκήρουϲ. . . . γίνεται ἐκ τοῦ χαλκόϲ κα τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω. quae eadem praebet E6 561, 27 et (nbi additur ἡ τῷ χοικῷ ρμοϲμένι) EE 805, 40. Apollon. lex. Homer. 166, 28: χαλκήρεαϲ· χαλκῷ ἡρμο- ϲμένουϲ. c22r Lehrsii qu. ep. 156-158. 7 de lacuna ente Φανίαϲ indicata vide Adn crit - 8-B ad μελιτηρὸν ἀγγeον extr Polox L 93 . ἔν δὲ Ταγιιϲτᾶϲ (scil Aistophanis) ὦνόμαϲταί τι καὶ μελιτηρὸν ἄγγοϲ (codices μελιτήριον, μελιτηρὸν Lobeϲk prol. psth. 281), stque Athen. D 475d: ~ίκανδροϲ δ’ Κολοφώνιοϲ ὲν τeϲ Γλώϲϲαιϲ ποιμενικὸν ἀγγεον μλιτηρὸν τὴν κελέβην ἕναι (scil divit in inter- pretanda hac voce ab Anacreonte usorpats).

777. Ans.qmr, mecs.sca.ικ Al. Bb. 1 δὲ A, δ’ Ab, om l.B ὅποδειχθέν- vοϲ C post vocis προειρημένα idetur ϲ erasum esse in A ψ 2 ϲυν εκτκα divisit Ac, ϲυνεκτικα A . ϲύνΕετα ci. HSchneider BI 595. at eadem is haic est ϲυνεκτικόϲ adiectiεo quae supra 187, 11. vide Aαgum 1 B τὸ μὴ AL ac Β, qui tamen ῶ euprs o scsipsit τῷ μὴ b ἡ ante ψευδϲ om LCB εἰ ponnmt ante ὑπόληψιϲ (fn A smte ὑπόληψιϲ videtur η erasum esse) |4 καθίϲταϲθαι] fol 45r A 1 ΒB εmte ἄλλαι add m C (ab πλείϲται εἰϲι in B. inc secundus veεna fol 455r. haec verbe A scripnit, cetεαs usque sd versus eiusdem inem pemtinentia τοιαυται-αρηρεναι ἔχει A eadem leguntur in l. Bb β θ τφ] τὸ AL. 1 6 B ants Φανίαϲ nonnulla deesse apparet. nam credi nequit Apollonium tria nomina propria in ίαϲ deeinentis protulisse, nt eorum comparatione proberet χαλκἡρηϲ nomen non compomitum esse. hig ci. haec vel simdlίs intereidisee: ξιφήρηϲ καὶ ὅλιγἡρηϲ καὶ θυμήρηϲ (quae Herodianus loco in testimoniis exscripto afert). οὐδὲ ἔχει τὸ οξίαϲ τὸ ἰ ὄνομα τὸ ἰέναι ῥῆμα ἐγκείμενον, ἀλλ’ ὅμοιόν ἐϲτιν τῷ. ex Etym. r 93, 9 - BM 5e9. 46: οξίαϲ, ὡϲ μὲν oἰ Πυθαγορικοί, ἀπὸ τοῦ λοξπν ἔχειν τὴνίάν, τουτέϲτι τὴν φωνήν, παρὰ τὸ λοξῶϲἰέναι τὸν ζον διὰ τοῦ ζψδιακοῦ 1 Β οὐδὲ μὴν A Lb, οὐ μὴν B μελιτηρὸν A b, sed Rελι in ras ab A μελιτήριον LOB ῃ 8 ἀγκεον L post τῆϲ add xo5 B δειμα- τηρόϲ] η in ras A, A εἰ. Βtadmueller voluit scribi αματοϲ αἱματηρόϲ

778. 190 b

779. 191 s

780. Cur pronomina gentilia nec ab singulari aut duali nec ab tertia persona personalium derivata sint.

781. lux dimliudinε huius nominis et derivsfionis εtbnicae (εδαποϲ), sicut eliae quo- que fuisse εtymdogiae ex vocum siddlitndine originem ducunt. iam quo- modo aHia derivati vim εfus dictionis habδent, in quam verti possunt (e g. Κρο- νίδηϲ idem est qnod ὁ τοῦ Κρόνου υίόϲ), ia etiam ἡμεδαπόϲ cum derivatione habet etiam vim ethnicam.

782. Aaevκ. β 166. Sed Dud quoqne deliberandum est, quamobrem haec deri- vatio sthSmca fat a pluxsli tantum numero pronominum persona ium, cum pos- sesεfta pronεmina fngsmtz ex numeris omnibδus, εἰ qum οbo causam nom usque ad terfsm persenam progrediatur. ϲφεδαπόϲ enim fetum non est, sed ἀλλοδαπόϲ illins loco.

783. sseκ.zr Ans. sxxo. θ 7 (τὸ ἡμεδαπόϲ) τὸ ϲημαινόμενον ἔϲχεν ϲυτρέχον τῇ μετολήψει τοῦ ὀνόματοϲ. vox μεδαπόϲ cm aeeεptt een eo nomte αmmcnetem, ππ qκod eomeert potes4 (ἡμῶν πολίτηϲ). hoc τῇ μεταλ. τοῦ ὁν. verbδis migmifesri posse petet, quis non solum dieimr μετολαμβάνειν λέξιν εἰϲ ἄlλην, ut lfa. ξ, sed eiam μετολαμβάνειν λέξιν ἀντὶ λληϲ. vide Lehrsii Arist 3ξseq. - 1θ-. ξθ2,,2 ex2 de pron. 33, 5: τῶν ὑποκειμένων προϲώπων ἀναιρετκὸν ὑπάρχον (scil τὸ dλλοϲ) εἰϲ ἀόριϲτον πρόϲωπον μεθίϲτηϲιν· dλλοϲ γdρ, οκ ἐγώ dλλοϲ, οὐ ϲύ ξλλοϲ, οὐκ Ἀρίϲταρχοϲ. ἀναγκαίωϲ οὖν τὸ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ, τοῦ ὀριϲμοῦῦ ϲτερούμενα, εἰϲ τὸ ἀλλοδαπόϲ περιίϲτατο ἀόριϲτον, τοῦ ϲφεδαπόϲ μὴ δυνα- μένου κατὰ τὸ τρίτον παραλαμβάνεϲθαι, ἔπεὶ δυϲέφικτον τὸ ὁρίϲαι παντὸϲ ἀνθρώπου

784. Ans. qmr., mscs. scs. 1is AΙ.CΒb. 1 καματειροϲ A, sed ipsa prima memus supra ε scripsit η | τοιοῦτον] ν in A erasum om ceteri 1 2 5ν] fol 11ξr L οὖν om l.B, in L autem hoc loco vacuum spatium est rasura factum 1 παρα γωγα] αρα in res L 1mslimns τὸ τῆϲ λέξεωϲ 1 3 8ν] 5 vclueruent Soph., Dudith , Eayser, quia pronomen ad ϲημαινόμενον refxebant, non ad λέξεωϲ μεταβάλλονται L. 1 4 τοῦ om L. B B-6 quae inter μεδαπόϲ εἰ ἔϲχεν leguntur, om l. CB 1 6- 7 μετὰ τῆϲ παραγωγῆϲ καὶ τὸ ϲημαινόμενον ἔϲχεν υντρέχον HSehneider, μετὰ τοῦ ϲημαινομένου κxὶ τnν παραγωγὴν ἔϲχεν ϲυντρέχουϲαν Ab. er ln. Β atque ad corruptelas specimen 331, 28 st de prom. 15, 3. 23, 20 (ubi legmndum est μετὰ πράγματοϲ καὶ πρόϲωπον τὸ κατὰ τπν εὐθέαν pro aditds μπὰ προϲώπου τοῦ κατὰ τὴν εὐθeαν καὶ πρᾶγμα) 1 ~ ϲυντρέχουϲαν CB nt A b, παρα- τρέχουϲαν L 1τῇ μεταλήψει] τπν κατάληψν Β Β κἀκείνῳ b. vide ad tra- dimm accusatimmm HS6meidεri comm. 103 ad 77. 28 β 10 παρηγμένων divi- sit A , παρηγμένων A τρίτου A , τρίτων A l. Bb |οὐ ϲυνέτεινεν ALb, οὐκ ἐνέτεινεν B 11 τπϲ) xo0 ἡ B τὸ] A B ψ 12 ϲλον A

785. 191 b

786. Aaαvκ. β 167, Ac prius problema ita solvendum est, ut dicatur, numquam. constare nsfionem vel urbδem ex uno vel duobδus, sed ex inmnmeris. possessiva vεαο quia ad omnia referri possunt quae possidentur, sine ullo discrimine ab omni pefsonalium numero derivari licuit. (cum ad ommia quae possidentux ἡμέτεροϲ referri possit, ad hoc pronomen additur πολίτηϲ, εἰ quem aigniξcsre volumus civem nostrum. neqne vero addi debet πολίτηϲ ad ἡμεδαπόϲ, cuine forma derivativa specisem vim hsbδet, ut ibi tantum hac voce nti liceat, ubi patria. slicuins signifcsnds est.)

787. πόζν· ἄπειρα δὲ τὰ τρίτα. atque ἄλλοϲ nomen, non pronomen esse demonstrat de pron. 32, 22-34,18. Epimer. Βom. A0 I 30,13 - E0 e7, 37 εἰ PM e8, 3: Ἀλλλοδαπόϲ referendum ad Π 556, sed in Ἐῶ Aἀλλοδαπῷ.quοd Τ 324. θ 211. ψ 219 legitur)· γίνεται ἐκ τῆϲ γενικῆϲ τῶν πληθυντικῶν, γοῦν τῶν ἄλλων, καὶ κατὰ παραγωγὴν (Ep. et EΘ παράγωγον) ἀλλοδαπόϲ . . . διὰ ταύτην τὴν παραγωγὴν ἔδοξαν καὶ τὸ ὄλλοϲ, ἐν τῷ ἀλλοδαπόϲ γενόμενον, ἀντωνυμίαν εἰναι. οὐκ ἔϲτι δέ, ἐπειδὴ μάχεται τῇ ἔννοίᾳ τῶν ἀντωνυμιῶν. γὰρ ὁρίζει ἡ ἀντωνυμία, ταῦτα ὑπὸ τοῦ ἄλλοϲ (Ep. τῶν ἄλων) ἀναιρούμενα ἀοριϲτοῦται, οἶον dλλοϲ, οὐκ ἐγ· ὅλοϲ, οὐ ϲό.

788. rserκ. ex Ans. sxao. Β 9 Pzsc. XVII 142 178. 22 B. uaertεr, cus nostras ef eestras, d e5t ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ, α soΒs serdibus tam apud nos quam apud Graecos ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ derieenfur. ad quod dfeendum, fdεo a solis pluralibus sa feri, quis patria ad plures pertinet, non ad unum. Epimer. Hom. A0 ~ 30,15 - 80 37. s9 et EM e8, 3 δι’ Μν δ’ αἰτίαν ἐκ μόνων τῶν πληθυντικῶν ἐγένετο ἡ παραγωγἡ τῶν ἐθνικῶν ἀντωνυμιῶν (Ep. ἐθνικῶν om, EG κὲ PE in κτητικῶν corruptum habδent) καὶ οὐ κοθ’ ἕκαϲτον ἀριθμόν καὶ λέγουαν, ὅτι (καὶ oὐ-ὅτι om Epim., sed indicata est lacuna unus cod. EM λέγει, sius φαμέν) ἔπειδὴ ἀνέφικτόν ἐϲτιν ἐξ ἑνικοῦ δυικοῦ ἀριθμοῦ ἔθνικν παραγωγὴν γενέϲθαι. οὐ γὰρ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἔθνοϲ ἐν ἑνὶ ἀνθρξπῳ ἤ δυϲίν, ἀλλ’ ἔν ἀπείροιϲ. 8 ὑπακούεται hic de verbo, quod adieitur ab eo qui loquitur. vide Adn exeg. pp θ4, 1 huius ed.

789. Ans. out., mscs. scm. m Al.ὕBb. 1 ταῦτα] fol 113v l. 1 ξ ἀναιρούμενα] ναί in ras A eademque memus α finale supra add | ἀοριϲτοῦνται C post ἐγὸ in A. κxὶ erasum 1 post πρὸϲ erasum τὸ in A. | οὖν om lB τὸ om A, add αναιφικτον 8, φ in ras A, supra αἱ scr ε B B ἐν Ab atque Hpim. E0 EM (ie Testim.), ἐφ’ L, ἐπ B | δύει A. 1 Β-6 5 φάμενοϲ] φαμεν AL quod εtsnt subsequentia 1 7 αὐτῷ] posterior pars ω litferae et ι mutum in ras sb A ἐε τὰ πάντα τὰ B | 8 εφ Al. Cb, τὸ AB τὸ A supra add 10 τφ] τὸ AL 1 τοιοῦτον] ν erasum in A

790. 192 s

791. Axαvε. β 168. ~uominus autem progrederetur paragoge ethnica usque ad tertiam personam, fortasse putabit quispiam eo impeditum esse, quod inusi- tatum est pronomen personale tertiae personae [4n prosa orαtiemel. quae tmen cansa probabilis non est. nam etiam ϲφετερίζεϲθαι derivatum estsb inusitato ϲφῶν (et μλωτ, δορκάϲ, ὀξυδορκeν etiem a pedestris orationis seriptoribδus usnr- psntur, qui non solmmt uti μῆλον nomine pro πρόβατον vocabδullo nec δέρκεϲθαι verbδo).

792. μααvκ. β 1θξ. natursi potius causa ft, ut tertiae personne derivatio genfilis deit, qusmoquam primae et secundae exstat. possunt enim pronomina genflia a persδnalibus l et Ι personne derivata ἡμεδαπόϲ et ὁμεδαπόϲ εigmi - fcare unam gentem, quia praevolet in ἡμεῖϲ una persons, eius qni loquitur, item in ὑμeϲea ad quam loquimar. sed in ϲφeϲ defeit illa unius personae dominatio ergo ne gentem quidem unam signifcare posset ϲφεδαπόϲ

793. rssrκ. er Ans. exso. 8 e2 de pron. 110.1 et de adv. 128,4, quibδus locis ϲφετερίζω vituperatur ut οὐχ ὑγιὲϲ et λόγον, sed non quis ab inufitato ϲφῶν derivatum est, sed qnoniam omnino ἀπ’ ἀντωνυμιῶν ῥήματα οὐ παράγονται (cvr eliam Herodien.π. μον.λέξ. 28,16 Lehrsianae, II 934,30 Lomtsianae ed ). - ϲφῶν. cr de pron. 102,5 -103,25, ubi exponitur, omnia pronomine possessiva ex genetiis personalium derivata esse. 4 Apol. Soph. 112,17 Β. μῆλα: κοινῶϲ μὲν τὰ τετράποδα, ὅθεν καὶ πᾶν δέρμα μηλωτικὴ λέγεταc κατ’ ἔuπικράτειαν δὲ πρόβατα καὶ αἶγεϲ (~ Hesych. sub μῆλα) 6 δέρκεϲθαι ut ἀϲύνηθεϲ etiam leicorapbi veteres inmpretantur, vide e g. Hesych. s. δέρκεϲθαι, δερκομένου, δερκομένῳ, Apoll. Soph. s. δερκομένοιο 57, 5 B. - ὀξυδορκεῖν. e2 Lobeck ad Phrn. 576.

794. Ans. cmιr, nasce. sca. m ALBδ. 1 τοῦ om C Γμὴ om B |ππαρα- δεδeιχθαι A, corr A | 2 οηϲεται Ac , corr A αἰτον] fϲl 114rr L αϲυνηθεϲ iAt A , αϲυνηΕεϲ A , et sb hoc νηθεϲ inc. tol 45v A. β B ἔϲτι γοῦν b, ϲτν oὕν A LB lϲφων A L, ϲφῶε LB, ϲφέ Cb β 4 τnν etiam post ὀνομαϲίαν exhibent Al., om ABb. raro invenitur apud Ap. huiusmodi repetitio srti- euli, sed invenmitur, ide de adv. 122,14. 192,16. hic ὁ ὸνομαcα ἡ τοῦ προβάτου qqppenitur cogit ndo τῇ ὀνομαϲίᾳ τῇ τοῦ καρποῦ τῆϲ μηλέαϲ 1 οξυδοκεν A , coz A 1 7 πῶϲ A 1 8-16 οὐκ-τρόπον om L.B β προϲωποιϲ vidεtuz Ἐν scripmissε, corz A 11 κατα τὸ add A et κα in ras scripsit Γ posterius καὶ om B

795. 192 b c. XXX

796. 193 s

797. μaevκ. β 17B. ln tertis persona gentilia nomina usnrpsti possunt, quae in prima aut secunda locum non habent. nam qui cinis Atheniensis de alio Atheniensi loqmitur, si nomine gentili utetur, se ipsum ex numero Atheniensium

798. τssnε. xv Ans. xxso. 4 sd ἀποτεινόμενοϲ cfr 25, 22. - 10 (P ἐνικfῆϲ ἔπι- κρατείαϲ, ex dominetome unius pεrsomae (c r supra τῇ ἔπκρατείᾳᾳ τῶν ἐγειμένων ἑνικῶν). haec dominatio deest in tertia persona βlurslis numeri pronominis persondlis, quamobrem non unam tεftism prae ceteris signifcat ϲφεῖϲ, sicut unias primae aigmifcatio, eios qui loquitu, inest in ἡμεῖϲ. 11 Ἴνα hebet consecotivam vim, inducit consequentiam quae eeniret, si in ϲφεϲ praevleret una teftia persons. ite enim etiam ϲφεδαπόϲ, sicut ἡμεδαπόϲ et ὑμεδrπόϲ, unam posset denoteαe nationem. fr Adn. ex. ad 200,6- 7 huius ed. - 13 λλωϲ τε hic quoque, ut 37.17. 182.23. 240.9 de pron. 8,9. 49.19 alibi, nignifcst, etiam μlind vel aliter dieendnm esse de eadem re adde quod. - ad ἐγχωρούντων cfr 115, 20. - 14 ἐπιμεριϲμόϲ est distributio nominum gentilium, qus suum cuique nationi cribδuitur nomem.

799. An~. cmv., masos. sca. κ Al. Bb. post δεύτερα add πρόϲωπα πλη- θυντκὰ scribi iusserunt SSchoemsnn, AΒntmann cl. 185, 8. 216,12. in A. post δεύτερα sex fere litterae erasae, tum ενικα legitur, ἴκα abo A. , ἐν ab A in res L.b ἑνικὰ, CB ἑνικὴν, quod etiam L corigendo intulit 8 inter λέγων et ἑαυτόν hebet A rasuram quattuor fere Hitfererum et in hac rsεura sfgmum omis- eionis ab A factum, cui respondet in ng abd eadem meno exaratum idem si mum cum ἧμαϲ ( τε om LB τὰ] α in rasA αυτο A. ab αὐτφ inc. fol 114v L 4 πρόϲ quod omnes codices prsebδent, om b eum s. τινα addendum esse vidit HSchneider 1 B ἀπόντωϲ C, δὴ om B (παραγωγὴ em Β 1 ΒB -6 παραγωγὴ γινομένη] γη γινομενη et posteriorparsentecedmmtiaωhsbet A in res abA, fort.A scripserat παραγομενη 1 7 αὐτὸ om Ab, exhibent l.B atque A , ubi supra καί τὸ scriptum est τὸ νυ |Β τρίτων] τριῶν A L β B γὰρ om L, add , ουχεν diiεit A, ουχεν A ἔθνοϲ] post in A parra rasmra δυνάμενο. trsicinnt post ἐμπεριλαμβάνεϲθαι B ἔμπεριλαμβάνεϲθαι] ἐμ om A , add supra A β 10 πληθυντικόν A Lb, πληθυντικὰ CB post ωϲ in A. rasura duorum litterarum ἕν add HSchneider, vide Adn. ex. 1 11 τρίτου B οὕτω CBb ἡ om LB, C sliam ἐθνικὴ om 1 μία ante ἐθνικὴ ponit B νοηθείη A , εἰ erasit εἰ θ cum η coniunit lineola A2

800. 193 b

801. 194 s

802. exeludεt, nec se quoqne annumerabit nisi ita, ut pronomine utatur. quod primae personae esse debδet, quia simϲl de se loquitur et quia prima praevalet prae esteris itaque dicet ἡμεδαπόϲ. st in tatia persons, ut dini, nomina gemfilia usmpsntur, εἰ nota eunt; sin incognita, opus erit iHlo nomine uti, quod pacriam non nmcupst, sed nuncopsfionem tollit (ἀλλοδαπόϲ).

803. rssrκ. zv Ans. exse. 1 Ἐδεϲϲηνόϲ. eor iurta nomina gentilia flustrissima hoc quoque poeuert, ignoramus. Heromsni asseclae de un nominis et scribδendi ratione loqenntur. Steph. Βyz 193.1. 515.10 tradit et Ἐδεϲϲηνόϲ t Ἐδεϲϲαοϲ in unm feisse. heom cen. Aῦ 67,10 η vοcεlem in pammultima praecipit. lstetne in scriptura υπεϲϲηνοϲ aHiud nomen7 - 6 7 si d, gκodd n prma persomz dicἅr, omem esse nen pc4ett, ssd pteomem tan4sm, αpmaεe eum, qκι Βud de, g iussa promomsmαltfr dfeotαgursem ese. - I4 dλλων. ex gmmetvo possessivo ylurslis nuaei Ap. derivat ὀλλοδαπόϲ, sicut ἡρεδαπόϲ et ἡμέτεροϲ.

804. μns. mr , maεm. scs. m Al. Bb. 1 Ἐδεϲϲηνόϲ Bb, ἐδεϲηνόϲ L, sed εlterum ϲ add P. in A uπεϲϲηνοϲ, ssd uπε in res scripsit et η ex ι feeit A ἐγχωρε 1.B 1 2 nρέτηϲ καὶ δευτέραϲ A L ab κε iac. fϲl 115r L. EDle- bοde post λέγω adici vult τὸ, quo non opus | εἰ fecit A ex o ab hac vοcnla inc fol 46r A 1 γοῦν] γ in res duarum littereerum A β 8 θηναίων πολίτηϲ] dθηνemοϲ B B 4 τουϲ αθηναιουϲ E, corr A β Β ϲυμβαλλόμενοϲ B β β - θ κα- θότι-προϲώπῳ om LB θ εἰ om A b, add A | παρολαμβανόμενον] ον ad- ieet A | ὅομα om Β post μὲν duae tresve litterae erasae in A 1 8 εἰ τὸ-προϲώαων ab hoc loco aliena esse εἰ lin. 6 post ἀποφαίνεται inserenda esse (mutato εἰ in κα) eensuimns in Hm. Apdll. 24seq. At ne hic quidem senen cermmt: postquam demonstratum est, pronomne pus esse, siquis de se quoηue loqutur, additux primae persnae pronommm ponendum esse, qua prima prse- vset prae ceteris |ἐγγενήϲεται ~hlig, ἔπιγενήϲεται codd. et edd., cfr ad ἐγγίνεϲθαι e.g.107,27.148,7.191.15 β 9 ξεῖ] ~ξ in aas A , ἔχει A2 β 10 καθὸ κάν τὸ L, L τὸ in τῶ mutait Γειϲ supra add A γ 11 καε l. Bb γὰρ] fagitamns coninncfSonem adveraafivam, ao fοtasse γοῦν scribmndum est, quo saepius Ap. adnecit opposita, velut 109,2. 153,6. 159,20 |ante τρίτου add xo0 B ί 1B μήν A, μέντοι LΟBb, sed in L. ex μήν factum ab L παρα- γωγν in ras L ( ὀνόματοϲ] primam o litteram in ras hsbεt A β 14 λέγω] fϲl115v L | fλων A Lb, ἄλλοϲ CB

805. rssrε. xv Ans. sxxo. 2- noHa ratione eiusdem claseis est ἀλλοδαπόϲ vοϲ cum pronominibous ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ. cfr ad ϲυζυγὲν 100,22 et Adn. exeg. ad 83, 2 hnins ed. - 3 vide Adn erit.

806. Ans eur., mscs. scs. 1s A L. Bb. 1 οὐκ] κ in ras A 1 2 κατcυδενα] v in ras A β 3 τφ Soph. , τὸ A L. Bb post ἀναίρεϲιν HSScbδneider inseri iubet ἐϲτν, Stadmneller mavult ἀπέϲτη δὲ κατὰ ἀναίρεϲιν. ac logica ratio hand dubie vstst euppleri ϲυζυγε, postquam Ap. divit κατ’ οὐδένα λόγον υζυγν τὸ ἀλλο-- δαπόϲ τῷ ἡμεδαπόϲ κxὶ ὑμεδαπόϲ. at dnbδitare tamen licet, an scripserit Ap. ita ut traditum est, quia hoc sane vinculo ἀλλοδαπόϲ cum his pronominalibus conienctum est, quod haec sigmifcsfionem genis ponunt, iliud tolHit sobscripta in L legantur: τέλοϲ ἀπολλωνίου τοῦ περὶ ϲυντάξεωϲ β βιβλίου.

Apollonius Dyscolus De constructione 2

Search the Perseus Catalog for:

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Β

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers