Search the Perseus Catalog for:

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Α

[1] Ἐν ταῖϲ προεκδοθείϲαιϲ ἡμῖν εχολαῖϲ ἡ περὶ τὰϲ φωνὰϲ παράδοϲιϲ, ² καθὼϲ ἀπῄτει ὁ περὶ αὐτῶν λόγοϲ, κατείλεκται· ἡ δὲ νῦν
ῥηθηϲομένη ἔκδοϲιϲ περιέξει τὴν ἐκ τούτων γινομένην ϲύντοξιν εἰϲ ³⁴⁵ καταλληλότητα τοῦ αὐτοτελοῦϲ λόγου, ἣν πάνυ προῄρημαι, ἀναγκαιοτάτην οὖϲαν πρὸϲ ἐξήγηϲιν τῶν ποιημάτων, μετὰ πάϲηϲ ἀκριβείαϲ ἐκθέϲθαι.

⁶

[2] Ἤδη γὰρ καὶ ἡ πρώτη ῥηθεῖϲα ἀμερὴϲ ὕλη τῶν ϲτοιχείων τοῦτο πολὺ πρότερον κατεπηγγείλατο, οὐχ ὡϲ ἔτυχεν ἐπιπλοκὰϲ ποιηϲαμένη

τῶν ϲτοιχείων, ἀλλ᾿ ἐν τῇ κατὰ τὸ δέον ϲυντάξει, ἐξ ἧϲ ϲχεδὸν καὶ τὴν ὀνομαϲίαν εἴληχεν. ἥ τε ἐπαναβεβηκυῖα ϲυλλαβ ταὐτὸν ἀνεδέξατο, εἴγε αἱ ἐκ τούτων ϲυντόξειϲ ἀναπληρούμεναι κατὰ τὸ δέον
ἀποτελοῦϲι τὴν λέξιν. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἀκόλουθόν ἐϲτι τὸ καὶ τὰϲ λέξειϲ, ⁷ μέροϲ οὔϲαϲ τοῦ κατὰ ϲύνταξιν αὐτοτελοῦϲ λόγου, τὸ κατάλληλον τῆϲ
ϲυντάξεωϲ ἀναδέξαϲθαι· τὸ γὰρ ἐξ ἑκάϲτηϲ λέξεωϲ παρυφιϲτάμενον νοητὸν
⁸ τρόπον τινὰ ϲτοιχεῖόν ἐϲτι τοῦ λόγου, καὶ ὡϲ τὰ ϲτοιχεῖα τὰϲ ϲυλλαβὰϲ ἀποτελεῖ κατὰ τὰϲ ἐπιπλοκάϲ, οὕτω καὶ ἡ ϲύνταξιϲ τῶν νοητῶν τρόπον τινὰ ϲυλλαβὰϲ ἀποτελέϲει διὰ τῆϲ ἐπιπλοκῆϲ τῶν λέξεων. καὶ
⁹¹⁰¹¹¹²¹³ ἔτι ὃν τρόπον ἐκ τῶν ϲυλλαβῶν ἡ λέξιϲ, οὕτωϲ ἐκ τῆϲ καταλληλότητοϲ τῶν νοητῶν ὁ αὐτοτελὴϲ λόγοϲ.

[3] Ἔϲτιν οὖν καὶ ἐκ τῶν παρεπομένων τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι, ἐν
οἷϲ δὶϲ τὸ αὐτὸ ϲτοιχεῖον παραλαμβάνεται, ἔλλαβεν, ἔννεπε· ἀλλὰ καὶ ϲυλλαβή, Λέλεξ, πάμπαν· ἀλλὰ καὶ λέξιϲ,

Μῶϲ᾿ ἄγε, Μῶϲα λίγεια {Alcman. fr. 1 B4.},

βαρὺϲ βαρὺϲ ϲύνοικοϲ {Sophocl. fr. 686 N2.}.

Ἀλλὰ καὶ μέχρι λόγου τὸ τοιοῦτο διήκει, ἡνίκα τὰ εἰρημένα αὖθιϲ ἐπαναλαμβάνεται, ὁτὲ μὲν ἀναγκαίωϲ, ὁτὲ δὲ ἐν παρολκῇ.

¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

[4] Καὶ πλεονάζει ϲτοιχεῖον, λέγω οὐ τὸ αὐτό. φαμὲν οὕτωϲ· τὸ ὕδωρ τῷ δ πλεονάζει, τοῦ ὕειν ἐγκειμένου, καὶ τὸ α ἐν τῷ ἀλαλητῷ, ὅπερ δύναται καὶ ἐν πλεοναϲμῷ ϲυλλαβῆϲ παραλαμβάνεϲθαι, ἐπεὶ καταχρηϲτικώτερον
καὶ μονογράμματοι ἐκφωνήϲειϲ ϲυλλαβαὶ εἴρηνται. φαμὲν
δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα πλεονάζειν ϲυλλαβῇ· θήρεϲϲι, κύνεϲϲι, λελάχωϲι, ¹⁸ ἄλλα πλεῖϲτα. πλεονάζουϲι δὲ καὶ λέξειϲ, ἕζομαι καθέζομαι, ἔπω ¹⁹ ἐνέπω, ἀντίοϲ ἐναντίοϲ, ²⁰²¹²²²³

οὐ ϲύ γ᾿ ἔπειτα

Τυδέοϲ ἔκγονόϲ ἐϲϲι {Ε 8123}

ὅπου γε καὶ παραπληρωματικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ φαμέν. Φαμὲν δέ γε καὶ λόγουϲ ποτὲ παρέλκειν πρὸϲ οὐδὲν ϲυντείνονταϲ, εἴγε πλείουϲ ἀθετήϲειϲ ὑπ᾿ Ἀριϲτάρχου διὰ τοὺϲ τοιούτουϲ τρόπουϲ ἐγένοντο.

[5] Ἀλλὰ καὶ ἐναντία πάθη ἐνδείᾳ ϲτοιχείου γίνεται, γαῖα αἶα, παρὰ τὸ ϲκῆπτρον ὁ ϲκηπτοῦχοϲ βαϲιλεύϲ· τῇδε ἔχει καὶ παρὰ τὸ φαιδρόϲ ὁ φαίδιμοϲ· αἱ τοιαῦται παραθέϲειϲ ϲχεδὸν ἀπερίληπτοί εἰϲι,
πάμπολλοι οὖϲαι. ἀλλὰ καὶ ϲυλλαβῆϲ, ἡνίκα τὸ θέλω λῶ, ἡνίκα ὁ αἰγοπόλοϲ αἰπόλοϲ. ἀλλὰ καὶ λέξεωϲ, ἡνίκα ἀπαιτεῖ τὸ

ἀλλ᾿ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε {Ι 649}

τὴν ἀπό πρόθεϲιν. καὶ τὸ

πικρὰϲ ὠδῖναϲ ἔχουϲαι {Λ 271}

ἡ γὰρ αὐτοτέλεια τοῦ λόγου ὡϲ ϲτοιχεῖον ἐζήτηϲε τὴν παράπρόθεϲιν. τό τε

ἀρνειὸν δ᾿ ἐμοὶ οἴῳ {ι 550}

λείπει τῷ ἄρθρῳ· ὁ γὰρ λόγοϲ τὴν ἀναφορὰν τοῦ ἀρνὸϲ ἐπιζητῶν τὴν ²⁴²⁵²⁶ τοῦ ἄρθρου ἐνδείκνυται ἔλλειψιν. —

[6] Ϲχεδὸν δὲ ὅλη ἡ πραγματεία
ἡ εἰρηϲομένη καὶ τὰ τοιαῦτα ἅπαντα προϲδιακρινεῖ, ἐπεὶ πόθεν ἐϲτοχάϲατο Ζηνόδοτοϲ τὸ ὦλλοι {B 1. Κ 1} κατὰ ϲυνολοιφὴν τοῦ ἄρθρου γράφειν, εἰ μὴ ἐκ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ κινούμενοϲ; καὶ ²⁷
πόθεν Ἀρίϲταρχοϲ οὐκ ἔλεγε μὲν πλεονάζειν τὸ ἄρθρον, περιέγραφε ²⁸ δὲ ὡϲ ἐλλείποντοϲ ϲυνήθωϲ τοῖϲ ἄρθροιϲ τοῦ ποιητοῦ; ἔχων γοῦν ἐκεῖϲε ἀφορμὴν τῆϲ ἀρθρικῆϲ γραφῆϲ, ἀπαιτοῦντοϲ τοῦ λόγου τὸ ἄρθρον, πρὸϲ
τὸ ϲύνηθεϲ τοῦ ποιητοῦ ἑκὼν παρεπέμψατο, ἐκδεξάμενοϲ μᾶλλον τὸν δαί ϲύνδεϲμον ἤπερ τὸ αἱ ἄρθρον ἐν τῷ

πῶϲ δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων {Κ 408}

ἐπιδεδείξεται δὲ τὰ τοιαῦτα ἐν τοῖϲ κατὰ μέροϲ. —

[7] Προῦπτον δὲ ὅτι
καὶ τὰ τοιαῦτα οὐκ ἀποκοπαί εἰϲιν, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον, ²⁹³⁰³¹³²

ἀλλ᾿ ἄνα, εἰ μέμονάϲ γε {Ι 247},

πάρα δ᾿ ἀνήρ, ὃϲ καταθήϲει {π 45},

ἀλλὰ πάθη λόγου ἐλλείποντα ῥήματι· πότε γὰρ ὅληϲ λέξεωϲ ἀποκοπὴ γίνεται; μαρτυρεῖ καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομα τοῦ πάθουϲ, εἴγε πᾶϲα ἀποκοπὴ μέροϲ τι τοῦ ὅλου λειπόμενον ὑπαγορεύει.

[8] Οὐκ ἀπίθανον δ᾿ οἶμαι κἀκεῖνο παραϲτῆϲαι. Παρεπόμενόν ἐϲτιν ἔϲθ᾿ ὅτε ταῖϲ λέξεϲιν καὶ παρὰ τὰϲ γραφὰϲ ἁμαρτάνεϲθαι, ἃϲ ἢ προφανῶϲ ἔϲτι καταλαβέϲθαι διὰ τῆϲ ἀκοῆϲ, ἀδήλου τοῦ τοιούτου ὄντοϲ
κατὰ τὸν ἐπιλογιϲμὸν ἐξέταϲιϲ κατορθοῖ, ἣν κολοῦμεν λόγον τὸν περὶ ὀρθογραφίαϲ. Τοιοῦτόν τι παρεπόμενον ὑπολαμβάνω κἀν τοῖϲ
λόγοιϲ. ἐπὰν γὰρ τὰ μὴ δέοντα τῶν λέξεων ἐπιϲυναφθῇ, τὸ τοιοῦτο ³³ καλοῦμεν ϲολοικιϲμόν, ὡϲ τῶν ϲτοιχείων τοῦ λόγου ἀκαταλλήλωϲ ϲυνελθόντων. εἴπερ οὖν ἔϲτιν μαθεῖν τἀκριβὲϲ τῆϲ γραφῆϲ, μαθεῖν ἄρα ἔϲτι καὶ τἀκριβὲϲ τῆϲ ϲυντόξεωϲ τοῦ λόγου.

³⁴³⁵³⁶

κοινὸν ἔθοϲ, ὑποτακτικὰϲ δὲ τὰϲ διὰ τοῦ γμ ἢ κμ ἢ χμ· ἔτι τε λπκτικὰϲ μερῶν λόγου τὰϲ εἰϲ τὸ λϲ, ρϲ, νϲ, ἄλλαϲ πλείϲταϲ. ἀλλὰ καὶ ἐπὶ λέξεων τὸ αὐτό· προθέϲειϲ γοῦν καλοῦμεν καὶ προτακτικὰ ἄρθρα καὶ ὑποτακτικὰ
καὶ ἔτι ἐπιρρήματα, ἃ μᾶλλον ἀπὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔλαβεν ἤπερ ἀπὸ τοῦ δηλουμένου. Καὶ ἐν λόγῳ δὲ ἔϲτι τὸ τοιοῦτον εὑρέϲθαι,
ὁπότε τὰ ἐκ ϲυνημμένων ἀληθεύει προλημματιζόμενα τῶν ἐπιφερομένων, ὥϲπερ ἔγκειται κατὰ τὴν πρώτην τοῦ λόγου ϲυναφήν, εἰ τῇδέ τιϲ ³⁷³⁸ ἀποφαίνοιτο, εἰ περιπατεῖ Διονύϲιοϲ, κινεῖται· οὐ μὴν, εἰ
Διονύϲιοϲ κινεῖται, περιπατεῖ. ἀντιϲτρέφοντοϲ γὰρ τοῦ λόγου οὐκ ἀληθεύει τὸ ὅλον.

[10] Ϲτοιχεῖον ἔϲθ᾿ ὅτε εἰϲ δύο μερίζεται τρόπῳ ϲυλλαβικῷ, ἧδε

ἕαδε ἀλλὰ καὶ δύο εἰϲ ἓν ϲυναλείφεται, βέλεα βέλη. καὶ ϲυλλαβὴ εἰϲ δύο μερίζεται (λέγω τὴν κυρίωϲ ϲυλλαβήν), κοῖλον κόϊλον· ἀλλὰ καὶ δύο ϲυλλαβαὶ εἰϲ μίαν ϲυνίαϲιν, ἡνίκα παρὰ τὴν γήραϊ τριϲύλλαβον ³⁹ διϲύλλαβόν φαμεν τὴν γήρᾳ, παρὰ τὴν Ἀΐδηϲ Ἅιδηϲ. ἀλλὰ καὶ. λέξειϲ, ἡνίκα ἡ ἀκρόπολιϲ πόλιϲ ἄκρη, ἡ καλλίχοροϲ {λ 581} ⁴⁰⁴¹⁴²⁴³
χορῷ καλή {Π 180}, καὶ ἔτι ϲύαγρον ϲῦν ἄγριον {I 539} ἀλλὰ καὶ τὰ διαλελυμένα ϲυνίζει, ὡϲ ὑφ᾿ ἓν μέροϲ λόγου ἀνέγνωμεν τὸ παϲιμέλουϲα {μ 70} κοὶ κηρεϲϲιφορήτουϲ {Θ 527}. Ἀλλὰ κἀν τοῖϲ λόγοιϲ οἱ παρεπόμενοι ϲύνδεϲμοι ἔϲθ᾿ ὅτε ἑνοῦϲι δύο λόγουϲ ἢ καὶ
πλείουϲ, καθάπερ οἱ ϲυνδεόμενοι λόγοι ἐκ ϲυνημμένων ἢ παραϲυνημμένων
ἢ καὶ ἔτι ϲυμπεπλεγμένων· ἢ πάλιν ἀποϲτάντεϲ διάλυϲιν τῶν λόγων ποιοῦνται, ὡϲ ἔχει τὸ

ᾔομεν, ὡϲ ἐκέλευεϲ, ἀνὰ δρυμά, φαίδιμ᾿ Ὀδυϲϲεῦ·

εὕρομεν ἐν βήϲϲῃϲι τετυγμένα δώματα καλά {κ 251 — 2}.

ἔδει γὰρ ϲυμπλέξαι τῷ καί· καὶ εὕρομεν ἐν βήϲϲῃϲι.

[11] Ϲτοιχεῖα ὑπερτίθεται, ἡνίκα ἡ κραδία καρδία, παρὰ τὸ ⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷ ϲκέπω τὸ ϲκέποϲ καὶ πέϲκοϲ {Nicand. Ther. 549}. ἀλλὰ καὶ ϲυλλαβαί ἡνίκα τὸ ἐξαπίνηϲ ἐξαίφνηϲ, ἡνίκα τὸ ὄρωρεν ὤρορεν {δ 712. ψ 222}. ἀλλὰ καὶ λέξειϲ, ὅτε ἡ οἰνοφόροϲ φερέοινοϲ γῆ λέγεται, οἵ τε ἀνδρόγυνοι γύνανδροι {Sophocl. frg. 878 N2}. Ἀλλὰ

καὶ λόγοι,

τὰϲ μὲν ἄρα θρέψαϲα τεκοῦϲά τε {μ 134}

αὐτὰρ ὅ γ᾿ εἴϲω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν {π 41}.

⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²

[12] Ἔτι ὃν τρόπον τῶν ϲτοιχείων ἃ μέν ἐϲτιν φωνήεντα, ἃ καθ᾿ ἑαυτὰ ⁵³ φωνὴν ἀποτελεῖ, ἃ δὲ ϲύμφωνα, ἅπερ ἄνευ τῶν φωνηέντων οὐκ
ἔχει ῥητὴν τὴν ἐκφώνηϲιν, τὸν αὐτὸν τρόπον ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι κἀπὶ τῶν λέξεων. αἱ μὲν γὰρ αὐτῶν τρόπον τινὰ τῶν φωνηέντων ῥηταί εἰϲι, καθάπερ ἐπὶ τῶν ῥημάτων ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι, ὀνομάτων, ἀντωνυμιῶν,
⁵⁴ ἐπιρρημάτων, ἅπερ ἐπιλέγεται ταῖϲ γινομέναιϲ ἐνεργείαιϲ, ἡνίκα ἐπιφθεγγόμεθα
τὸ κάλλιϲτα τοῖϲ κατὰ τὸ δέον τι ἐνεργοῦϲιν, ἢ ὑγιῶϲ ἢ καλῶϲ· αἱ δὲ ὡϲπερεὶ ϲύμφωνα ἀναμένουϲι τὰ φωνήεντα, τουτέϲτιν τὰ προκατειλεγμένα τῶν μερῶν τοῦ λόγου, οὐ δυνάμεναι κατ᾿ ἰδίαν ⁵⁵⁵⁶⁵⁷⁵⁸ ῥηταὶ εἶναι, καθάπερ ἐπὶ τῶν προθέϲεων, τῶν ἄρθρων, τῶν ϲυνδέϲμων·
τὰ γὰρ τοιαῦτα τῶν μορίων ἀεὶ ϲυϲϲημαίνει, εἴγε ἐν γενικῇ μὲν λέγομεν δι᾿ Ἀπολλωνίου, ὡϲεὶ γινώϲκοντοϲ Ἀπολλωνίου, κατὰ δὲ τὴν αἰτιατικὴν πτῶϲιν δι᾿ Ἀπολλώνιον, ὡϲ ἂν αὐτοῦ αἰτίου ὄντοϲ. οἵ τε

ϲύνδεϲμοι πρὸϲ τὰϲ τῶν λόγων τάξειϲ ἢ ἀκολουθίαϲ τὰϲ ἰδίαϲ δυνάμειϲ παρεμφαίτουϲιν, ὅτε ϲυμπλεκτικῶϲ μὲν ἀκούεται ὁ

ἤτοι ὅ γ᾿ ὣϲ εἰπὼν κατ᾿ ἄρ᾿ ἕζετο {Α 68}.

ἐν ἴϲῃ γὰρ δυνάμει τοῦ μέν παρείληπται, δι᾿ ὃ καὶ κατὰ τὴν ἑξῆϲ ϲυμπλοκὴν
ἀναγκαίωϲ ὁ δέ ἐπηνέχθη ἐν τῷ

τοῖϲι δ᾿ ἀνέϲτη {Α 68}.

ὁτὲ δὲ διαζευκτικῶϲ, ἤτοι νέοϲ ἐϲτὶν ἠὲ παλαιόϲ τῇδε ἔχει καὶ ⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶² τὰ ἄρθρα· ϲυμφερόμενα γὰρ τοῖϲ ὀνόμαϲιν τὴν ἐν αὑτοῖϲ δύναμιν ἐπαγγέλλεται, οὐκ ἔχοντα δὲ τῇδε μεθίϲταται εἰϲ τὰϲ καλουμέναϲ
ἀντωνυμίαϲ, ὡϲ δεδείξεται ἐν τοῖϲ κατὰ μέροϲ, ἔνθα καὶ ἐπιδείξομεν τὸ αἴτιον, καθότι καὶ ἐπ᾿ ἄλλων μερῶν λόγου ταὐτὸ παρακολουθήϲει, ὥϲπερ πολλάκιϲ καὶ τὰ ὀνόματα ἐπιρρηματικῶϲ ἀκούεται.

[13] Ἴϲωϲ δὲ καὶ ἡ τάξιϲ τῶν ϲτοιχείων ἐν λόγῳ παραλαμβανομένη ⁶³⁶⁴ τοῦ δι᾿ ὅ τι τὸ α πρόκειται, εἶτα μετ᾿ αὐτὸ τὸ β, ἀπαιτήϲει καὶ τὴν κατὰ λόγον τῶν μερῶν τοῦ λόγου τάξιν, δι᾿ ὅ τι τὸ ὄνομα πρόκειται, μεθ᾿ ὅ
ἐϲτι τὸ ῥῆμα καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέρη τοῦ λόγου, ὡϲεὶ καὶ πάλιν ἐν ταῖϲ πτώϲεϲιν ἡ λεγομένη εὐθεῖα καὶ γενικὴ καὶ αἱ ὑπόλοιποι, ἔν τε ταῖϲ
⁶⁵⁶⁶⁶⁷⁶⁸ χρονικαῖϲ τομαῖϲ κατὰ τὰ ῥήματα ὁ ἐνεϲτώϲ, εἶτα ὁ παρατατικὸϲ καὶ οἱ ἑξῆϲ χρόνοι, ἔν τε γένεϲι τὸ ἀρϲενικόν, μεθ᾿ ὃ τὸ θηλυκὸν καὶ τρίτον
τὸ τούτων ἀποφατικὸν οὐδέτερον, καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλείϲτων, περὶ ὧν ἰδίᾳ ποιηϲόμεθα ϲυναγωγήν. κατεπεῖγον μέντοι ἐϲτὶν ἕνεκα τῶν προεκκειμένων
λόγων ἀντιπαραβάλλεϲθαι τὴν τάξιν τῶν μερῶν τοῦ λόγου.
ἴϲωϲ τινὲϲ ἀπειρότερον ἀναϲτρέφοντεϲ περὶ τὰ τοιαῦτα τὰϲ ἰδίαϲ ἀπειρίαϲ παραμυθοῦνται, ὡϲ οὐ δέον περὶ τὰϲ τοιαύταϲ ζητήϲειϲ καταγίνεϲθαι, ὑπολαβόντεϲ τὰ τοιαῦτα κατὰ τύχην τεθεματίϲθαι. ἀλλὰ τούτοιϲ γε ⁶⁹ προϲγενήϲεται ἐν τοῖϲ καθόλου μηδὲν ἐν τάξει παραλαμβάνειν μηδὲ
παρὰ τάξιν τι ἡμαρτῆϲθαι, ὅπερ πάντῃ ἠλίθιον· εἰ γὰρ ἐπὶ τινῶν δοίηϲ,
ἀνάγκη κἀπὶ πάντων δοῦναι.

[14] Ἔϲτιν οὖν ἡ τάξιϲ μίμημα τοῦ αὐτοτελοῦϲ λόγου, πάνυ ἀκριβῶϲ πρῶτον τὸ ὄνομα θεματίϲαϲα, μεθ᾿ ὃ τὸ ῥῆμα, εἴγε πᾶϲ λόγοϲ ⁷⁰⁷¹⁷²⁷³
ἄνευ τούτων οὐ ϲυγκλείεται. παρὸν γοῦν πιϲτώϲαϲθαι ἐκ ϲυντάξεωϲ ⁷⁴ οἶον περιεχούϲηϲ τὰ μέρη τοῦ λόγου, ἐξ ἧϲ εἴπερ ὑποϲταλήϲεται ὄνομα ἢ ῥῆμα, τὰ τοῦ λόγου οὐ ϲυγκλείεται, εἰ μέντοι πάντα τὰ ὑπόλοιπα, οὐ πάντωϲ ἐλλείπει ὁ λόγοϲ. ὁ αὐτὸϲ ἄνθρωποϲ ὀλιϲθήϲαϲ ϲήμερον
ρον κατέπεϲεν· ἔγκειται τὰ μέρη τοῦ λόγου παρὰ τὸν ϲύνδεϲμον,
ἐπεὶ προϲτεθεὶϲ ἕτερον λόγον ἀπαιτήϲει. φέρε οὖν ἐλλεῖψαι τὸ ὄνομα ἢ τὸ ῥῆμα, καὶ ἐλλείψει ὁ λόγοϲ, ἐπιζητῶν ὅπου μὲν τὸ ῥῆμα, ὅπου
δὲ τὸ ὄνομα, ὁ αὐτὸϲ ὀλιϲθήϲαϲ ϲήμερον κατέπεϲεν ἢ ὁ αὐτὸϲ ἄνθρωποϲ ὀλιϲθήϲαϲ ϲήμερον. εἰ μέντοι τιϲ ὑφέλοι τὸ ἐπίρρημα, οὐ πάντωϲ λείψει ὁ λόγοϲ· ὁ αὐτὸϲ ἄνθρωποϲ ὀλιϲθήϲαϲ

πεϲεν. ἀλλ᾿ εἰ καὶ τὴν μετοχήν, οὐδ᾿ οὕτωϲ λείψει ὁ αὐτὸϲ ἄνθρωπωϲ κατέπεϲεν, οὐδ᾿ εἰ τὴν πρόθεϲιν· ὁ αὐτὸϲ ἄνθρωποϲ ἔπεϲεν· οὐδ᾿ εἰ τὸ ἀντωνυμικόν· λελείψεται γὰρ τὸ ὁ ἄνθρωπωϲ ἔπεϲεν. ⁷⁵ ἀλλ᾿ οὐδ᾿ εἰ τὸ ἄρθρον· τὸ γὰρ ἄνθρωποϲ ἔπεϲεν οὐ πάντωϲ ἀναφορὰν φορὰν ζητεῖ, πρώτην δ᾿ ἀφήγηϲιν τοῦ ἀνθρώπου. —

[15] Οὐ τοῦτο δέ

φημι, ὅτι οὐχὶ καὶ ἐξ ἀντωνυμίαϲ αὐτοτέλεια ϲυνίϲταται, ὅπου φαμὲν οὕτωϲ, ἐγὼ περιπατῶ, ϲὺ περιπατεῖϲ. τότε γὰρ ϲυνίϲταται ἡ ⁷⁶⁷⁷⁷⁸ αὐτοτέλεια, ὅταν ἀντ᾿ ὀνόματοϲ παραληφθῇ ἡ ἀντωνυμία καὶ δυνάμει πάλιν ἡ αὐτὴ ϲύνταξιϲ ᾖ. ὁπότε δὲ ἀνθυπάγεται ἀντωνυμία, ἐν τοῖϲ κατὰ
μέροϲ εἰρήϲεται, καὶ ποῖα ῥήματα πρὸϲ τὰϲ εὐθείαϲ μόνον ϲυναρτᾶται, καὶ τίνα αὐτῶν πλαγίαϲ ἐπιζητεῖ.

[16] Καὶ τοῦ ῥήματοϲ δὲ ἀναγκαίωϲ πρόκειται τὸ ὄνομα, ἐπεὶ τὸ ⁷⁹ διατιθέναι καὶ τὸ διατίθεϲθαι ϲώματοϲ ἴδιον, τοῖϲ δὲ ϲώμαϲιν ἐπίκειται
ἡ θέϲιϲ τῶν ὀνομάτων, ἐξ ὦν ἡ ἰδιότηϲ τοῦ ῥήματοϲ, λέγω τὴν ἐνέργειαν καὶ τὸ πάθοϲ. — (

[17] Παρυφίϲταται οὖν ἡ εὐθεῖα ἐν αὐτοῖϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν, κατὰ μὲν τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ὁριζομένη, κατὰ δὲ τὸ τρίτον
⁸⁰⁸¹⁸²⁸³⁸⁴ διὰ τὸ ἄπειρα εἶναι τὰ τρίτα ἀοριϲτουμένη, χωρὶϲ εἰ μὴ ἐξαίρετοϲ ἐνέργεια γένοιτο καθάπερ ἐπὶ τοῦ ἀϲτράπτει καὶ βροντᾷ.) —

[18] . Κατεκράτηϲεν
οὖν καὶ ἡ ἀπ᾿ αὐτοῦ θέϲιϲ τὸ πάντα τὰ τοῦ λόγου μέρη καλεῖϲθαι ὀνόματα, ὡϲ ἂν αὐτοῦ προϋφεϲτῶτοϲ. εἰ γὰρ ἐκ τῶν ἐναντίων τιϲ ἐκεῖνο ἀποφαίνοιτο, ὡϲ ἐκ τῆϲ κοινῆϲ ὀνομαϲίαϲ τῶν λέξεων αὐτὸ
⁸⁵ ἀπηνέγκατο τὴν ἁπάντων ὀνομαϲίαν, καὶ κατὰ τοῦτο ἂν πρωτεύοι, θέϲιν τὴν πρώτην τῶν λέξεων ἐπιδεξάμενον, καθότι καὶ δείκνυμεν ὡϲ ἕνεκα τῆϲ εὑρέϲεωϲ τῶν ϲτοιχείων πάντα τὰ ϲτοιχεῖα παρὰ τὸ ἀλφεῖν
ἠδύνατο μιᾷ ὀνομαϲίᾳ χρήϲαϲθαι τῇ τοῦ α, ὅπερ ἀφείλετο τὴν πάντων ὀνομαϲίαν διὰ τὴν ἐν αὐτῷ γενομένην πρώτην θέϲιν, ϲυνδραμόντοϲ καὶ
τοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ φθόγγου· ϲυνέτρεχε γὰρ ἡ τοῦ ἀλφεῖν ἀρχὴ τῇ ἐκφωνήϲει
τοῦ ϲτοιχείου, τῶν ὑπολειπομένων ἰδίαϲ ἐπεκτάϲειϲ εἰληφότων.

⁸⁶⁸⁷⁸⁸

[19] Οὐκ ἀλόγωϲ δὲ ἐκείνῳ οἶμαί τιϲ ἐπιϲτήϲει, τί δή ποτε οὐχὶ μετὰ τὴν τοῦ ὀνόματοϲ θέϲιν τὸ ἀντὶ τούτου μόριον παραλαμβανόμενον ὑπετάγη, λέγω δὴ τὴν ἀντωνυμίαν, εἴγε κατὰ ἀμοιβὴν τοῦ ὀνόματοϲ
⁸⁹ πάλιν ϲὺν τῷ ῥήματι ϲυνέχει τὸν λόγον. Περὶ οὗ ἂν προφανὴϲ ἀπόδειξιϲ
γένοιτο ἥδε, ὡϲ ἕνεκα τῆϲ τῶν ῥημάτων ϲυνόδου ἐπενοήθηϲαν αἱ ἀντωνυμίαι. ἐπεὶ γὰρ τὰ ὀνόματα τρίτων προϲώπων ἐϲτὶν ἀποφατικά,
καθὸ αἱ ἀπ᾿ αὐτῶν θέϲειϲ γινόμεναι οὔτε ἐπὶ τοῦ ἀποφαινομένου ⁹⁰⁹¹⁹²⁹³ προϲώπου εἰϲὶν, ὅπερ ἐϲτὶν ἴδιον πρώτου προϲώπου· οὐ γὰρ δή γε ἑαυτοῖϲ
τίθενται οἱ παῖδεϲ τὰ ὀνόματα, οὐδὲ πρὸϲ αὐτοὺϲ ἀποφαινόμενοι τὰϲ ὀνομαϲίαϲ ποιούμεθα, ὅπερ ἐϲτὶ δευτέρου προϲώπου· — ἦν δὲ τὰ ῥήματα ἐν τριϲὶν προϲώποιϲ καταγινόμενα, καὶ διὰ τοῦτο προϲεπενοεῖτο ἡ ἀντωνυμία ⁹⁴ ἐν προϲώποιϲ ὡριϲμένοιϲ καταγινομένη, ἀνταναπληροῦϲα καὶ
τὴν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ καὶ τὴν τάξιν τοῦ ῥήματοϲ, ὡϲ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ ἐγὼ γράφω, ϲὺ γράφειϲ· καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐνεποδίζετο τὸ ἐν τρίτῳ
λέγειν προϲώπῳ Ἀρίϲταρχοϲ ἀναγινώϲκει, ὡϲ ἂν δύο τρίτων ϲυνόντων. (οὐ τοῦτο δὲ παρίϲτημι, ὡϲ αἱ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ἀντωνυμίαι περιτταί εἰϲι, δυναμένων τῶν ὀνομάτων κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον

παραλαμβάνεϲθαι· δι᾿ ὅ τι γὰρ καὶ ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ καταγίνονται αἱ ἀντωνυμίαι, ἐν τοῖϲ κατὰ μέροϲ εἰρήϲεται.) καὶ εἰ τοῦτο ἀληθέϲ, προφανὲϲ ὅτι προϋποϲτήϲεται ἡ τῶν ῥημάτων τάξιϲ τῶν
δι᾿ αὐτὰ ἐπινοηθειϲῶν ἀντωνυμιῶν. —

[20] Τὸ δὲ μεῖζον, τὰ ῥήματα ⁹⁵ προϲώπων τῶν κατ᾿ εὐθεῖαν νοουμένων ἐϲτὶ παραϲτατικά, ἅπερ
⁹⁶⁹⁷⁹⁸ ἀπολύτωϲ νοεῖται· ὁ γὰρ ἀποφαινόμενοϲ περιπατῶ ἢ γράφω οὐ πρὸϲ ἔνδειξιν ἑτέρου προϲώπου ὁρίζεται· αἱ δὲ ἀντωνυμίαι εἰϲ διάκριϲιν προϲώπου ἐπινοηθεῖϲαι ἐν μὲν ταῖϲ πλαγίαιϲ πτώϲεϲιν ἦϲαν καὶ ἐγκλιτικαί, αἵπερ
εἰϲὶν ἀπολύτων προϲώπων παραϲτατικαί, παραλαμβάνονται δὲ καὶ εἰϲ
ὀρθὴν τάϲιν εἰϲ παρέμπτωϲιν ἀντιδιαϲτελλομένου προϲώπου, ὡϲ ἔχει τὸ

παῖδα δ᾿ ἐμοὶ λύϲαιτε {A 20}

πρὸϲ τὸ

ὑμῖν μὲν θεοὶ δοῖεν {A 18}

καὶ τὸ

ἡ δ᾿ ἐμὲ χειρὸϲ ἑλοῦϲα {μ 33}.

⁹⁹

πρὸϲ τὸ

φίλων ἀπάνευθεν ἑταίρων {μ 33}.

πῶϲ οὖν αἱ τῆϲ εὐθείαϲ πτώϲεωϲ ἀντωνυμίαι τὸ ἐγκλινόμενον πρόϲωπον
οὐ παρεδέχοντο; ἢ ὅτι προϋφεϲτώτων τῶν ῥημάτων καὶ ἀναπληρούντων
τὸ τῆϲ εὐθείαϲ ἀπόλυτον πρόϲωπον εἰϲ οὐδὲν χρειῶδεϲ ἐπενοοῦντο αἱ τῆϲ εὐθείαϲ ἐγκλιτικαὶ ἀντωνυμίαι, τάχα παρελκόμεναι πλέον τῶν παραπληρωματικῶν ¹⁰⁰¹⁰¹¹⁰²¹⁰³
ϲυνδέϲμων, οὓϲ ἀποδείξομεν καὶ ἀναγκαίωϲ παραλαμβανομένουϲ. (ἡ γοῦν ἐγκλιθεῖϲα τῆϲ ὀρθῆϲ πτώϲεωϲ παρὰ Δωριεῦϲι τύ ἀναγκαίωϲ παρέφθειρε καὶ τὴν εὐθεῖαν, μεταϲτᾶϲα εἰϲ τὴν ϲυγγενῆ
αἰτιατικήν.) καὶ φαίνεται ὅτι ἐνέμειναν αἱ τῆϲ εὐθείαϲ ἀντωνυμίαι οὐ δι᾿ ἄλλο τι ἢ καθὸ τὰ ῥήματα, οὐ δυνάμενα παραϲτῆϲαι τὴν ἀντιδιαϲτολήν,
ϲυμπαρελάμβανε τὴν ἀντωνυμίαν ἕνεκα τοῦ ἐξαιρέτου αὐτῆϲ ἰδιώματοϲ, λέγω τῆϲ ἀντιδιαϲτολῆϲ.

[21] Καὶ ἡ μετοχὴ δὲ κατὰ τὴν δέουϲαν ἀκολουθίαν κατελέχθη μετὰ ¹⁰⁴ τὸ ῥῆμα, τῆϲ τάξεωϲ ἐκφαινούϲηϲ τὴν ἐκ τοῦ ῥήματοϲ μετάπτωϲιν εἰϲ αὐτήν (ὥϲ γε ἐν τῷ περὶ μετοχῆϲ διὰ πλειόνων παρεϲτήϲαμεν ὡϲ

ἀναγκαίωϲ αἱ μεταλήψειϲ τῶν ῥημάτων ἐγίνοντο εἰϲ πτωτικὰ ϲχήματα ϲὺν τοῖϲ παρεπομένοιϲ γένεϲι, τῶν ῥημάτων οὐ δυναμένων τὴν καταλληλότητα ¹⁰⁵¹⁰⁶¹⁰⁷ παραϲτῆϲαι). —

[22] Προφανὲϲ δ᾿ ὅτι καὶ ἡ ἐγγενομένη θέϲιϲ τοῦ ὀνόματοϲ οὐκ ἄλλωϲ ἂν ἐφυλάχθη, εἰ μὴ μετὰ τὸ ὄνομα καὶ τὸ ¹⁰⁸ ῥῆμα τὸ ἐκ τούτων ἐκ καταφάϲεωϲ ἠρτημένον μόριον παρελαμβάνετο, ὡϲ καὶ μετὰ τὸ ἀρρενικὸν καὶ θηλυκὸν τὸ τούτων ἀποφατικὸν

εἰ γὰρ μὴ παραδεξαίμεθα τὴν τῶν προκειμένων μορίων προτέραν θέϲιν, καταλελείψεται τὸ μηδὲ μετοχὴν καλεῖν μηδὲ μὴν οὐδέτερον, ἐπεὶ τίνων δύο προϋφεϲτώτων γένοιτο ἂν ἀποφατικὸν τὸ οὐδέτερον, τίνων
δὲ μεθέξει ἡ μετοχή; ἀλλ᾿ οὐδὲ ἄλλου μορίου δύναιτο ἄν τιϲ παρέμπτωϲιν ποιήϲαϲθαι, λέγω ἀντωνυμίαϲ, ἐπιρρήματοϲ, ϲυνδέϲμου, ἄλλου του·
οὐδὲ γὰρ τῆϲ τούτων ἰδιότητοϲ μετέϲχεν.

[23] Οὐχ ὡϲ ἔτυχε δὲ καὶ ἡ τοῦ ἄρθρου τάξιϲ προϲερρίφη,
ρεύουϲα μὲν τὸ ϲυνηρτημένον τοῖϲ εἰρημένοιϲ πτωτικοῖϲ, ἐκκλίναϲα δὲ ¹⁰⁹¹¹⁰¹¹¹¹¹² τὴν ἀπαράδεκτον τῶν ἄρθρων ἀντωνυμίαν, ὅπου γε καὶ μέχρι ῥήματοϲ
ἡ τούτου ϲυνάρτηϲίϲ ἐϲτιν, τὸ φιλολογεῖν καλόν ἐϲτιν, τῷ γράφειν ἥδομαι.

[24] Οὐ δεήϲετει ἐπιϲτάϲεωϲ ἡ ὑποῦϲα ἀντωνυμία, ὅπου γε καὶ ¹¹³ παρεκινδύνευε μετὰ τὴν τοῦ ὀνόματοϲ θέϲιν παραλαμβάνεϲθαι.

δ᾿ ὅτι καὶ τὸ ἀντί τινοϲ παραλαμβανόμενον μεταγενεϲτέραν θέϲιν ὁμολογεῖ τοῦ μετά τινοϲ. καὶ εἰ τὸ ἄρθρον μετὰ ὀνόματοϲ καὶ ἡ ¹¹⁴ ἀντωνυμία ἀντ’ ὀνόματοϲ, δέδοται ὅτι τὸ ϲυνυπάρχον ἄρθρον τῷ ὀνόματι πρεϲβύτερόν ἐϲτι τῆϲ ἀντωνυμίαϲ. —

[25] Ἴϲωϲ γὰρ καὶ αἱ ἀναφορικαὶ ἀττωνυμίαι ἀντ’ ὀνομάτων εἰϲὶ τῶν ϲὺν ἄρθροιϲ λεγομένων·

οὐ γὰρ δή γε τὰ ὀνόματα ἐξ αὑτῶν ἀναφορὰν παρίϲτηϲιν, εἰ μὴ ϲυμπαραλάβοιεν τὸ ἄρθρον, οὗ ἐξαίρετόϲ ἐϲτιν ἡ ἀναφορά· δυνάμει ἄρα ¹¹⁵¹¹⁶¹¹⁷¹¹⁸¹¹⁹¹²⁰ ἀντὶ ἄρθρων παραλαμβάνεται. (αὐτὰ γοῦν τὰ ἄρθρα τῆϲ πρὸϲ τὰ ὀνόματα ϲυναρτήϲεωϲ ἀποϲτάντα εἰϲ τὴν ὑποτεταγμένην ἀντωνυμίαν μεταπίπτει, ὡϲ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ,

ὁ γὰρ ἦλθε θοὰϲ ἐπὶ νῆαϲ Ἀχαιῶν {Α 12}.

ὃϲ γάρ ῥα μάλιϲτα

ἥνδανε κηρύκων {ρ 172},

τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοϲ {e. g. Α 84}.

ὑπὲρ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ κατὰ τὸν προϲήκοντα λόγον ἐντελῶϲ τὰ
τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀποδείξομεν.)

[26] Φαίνεται δ᾿ ὅτι καὶ ἡ πρόθεϲιϲ οὐ πρώτην ἔχουϲα θέϲιν καὶ. ἀρχαιοτέραν τῶν ἄλλων λέξεων τῇδε κατελέχθη, ὅπου γε οὐκ ἀπ’ ἰδίαϲ
ἐννοίαϲ τὴν ὀνομαϲίαν εἴληχεν, ἀλλ’ ἐκ τοῦ τῶν προϋπόντων μορίων προτίθεϲθαι, ἅπερ εἰ μὴ προϋφεϲτήκοι, οὐδ’ αὐτὴ ϲυϲτήϲεται, καθὼϲ ἐπεδείκνυμεν κἀπὶ τῆϲ μετοχῆϲ. ἔνθα γοῦν καὶ τῆϲ τάξεωϲ ἔτυχεν, εἴγε

ὁτὲ μὲν κατὰ ϲύνθεϲιν, ὁτὲ δὲ κατὰ παράθεϲιν προτίθεται τῶν κατειλεγμένων ¹²¹¹²²¹²³¹²⁴ μορίων, ὥϲτε μεταγενεϲτέρα μέν ἐϲτι τῇ φύϲει, τῇ δὲ ϲυντάξει ¹²⁵ ἀρκτική (καθότι ἔϲτι νοῆϲαι κἀπὶ τοῦ καλουμένου προτακτικοῦ ἄρθρου· οὐ γὰρ δή γε, ὅτι καὶ προτάϲϲεται, καὶ πρεϲβύτερον τῶν ὀνομάτων· ἰδοὺ γὰρ παρατιθέμενον τοῖϲ ὀνόμαϲι τὴν ἔκπαλαι τούτων
γνῶϲιν ἀναπολεῖ).

[27] Κἀπειδὴ τὸ ἐπίρρημα δυνάμει ἐϲτὶ ῥήματοϲ ἐπιθετικὴ ϲύνταξιϲ, ὡϲ καὶ ἡ ἐγγενομένη θέϲιϲ τοῦ ὀνόματοϲ μαρτυρεῖ, δεύτερον δὲ τὸ
ῥῆμα τοῦ ὀνόματοϲ, δεύτερον ἄρα καὶ τὸ ἐπίρρημα προθέϲεωϲ τῆϲ κατὰ ϲύνθεϲιν καὶ παράθεϲιν προτιθεμένηϲ τῶν ὀνομάτων.

[28] Ἐπὶ πᾶϲι δὲ τοῖϲ κατειλεγμένοιϲ ὁ τούτων ϲυνδετικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ
παρελαμβάνετο, οὐδὲν δυνάμενοϲ ἰδίᾳ παραϲτῆϲαι χωρὶϲ τῆϲ τῶν
λέξεων ὕληϲ, καθάπερ οἱ τῶν ϲωμάτων δεϲμοὶ οὐκ εἰϲὶ χρειώδειϲ ἀνυποϲτάτων ὄντων τῶν ϲωμάτων.

[29] Ἔϲτι δὲ καὶ διὰ πλειόνων τὰ τῆϲ τάξεωϲ ἀποδεῖξαι· ἀλλ᾿ ἐπεὶ
οὐ περὶ ταύτηϲ ϲκοπὸϲ ἡμῖν πρόκειται, αὐτοῦ που περιγραπτέον
τὸν λόγον.

¹²⁶¹²⁷¹²⁸¹²⁹¹³⁰¹³¹

[30] Κἀκεῖνό γε πρῶτον ἐπιϲτατέον πρὸ τῆϲ κατὰ μέροϲ τοῦ λόγου ϲυντάξεωϲ, τί δή ποτε τὰ πευϲτικὰ τῶν μορίων εἰϲ δύο μέρη λόγου ἐχώρηϲε, λέγω τὸ ὀνοματικὸν καὶ τὸ ἐπιρρηματικόν, καὶ διὰ τί οὐκ εἰϲ
ἓν ὀνοματικὸν καὶ ἓν ἐπιρρηματικόν, ἀλλ’ εἰϲ πλείονα, οἷον τίϲ, ποῖοϲ, ¹³²
πόϲοϲ, πόϲτοϲ, πηλίκοϲ, ποδαπόϲ, — πῶϲ, πότε, πηνίκα, ποῦ, ¹³³ πῇ, πόθεν. ἢ καὶ αὕτη ἀπόδειξίϲ ἐϲτι τοῦ τὰ ἐμψυχότατα μέρη τοῦ λόγου δύο εἶναι, ὄνομα καὶ ῥῆμα, ἅπερ οὐκ ἐν γνώϲει ὄντα τὴν κατ᾿ αὐτῶν πεῦϲιν ἔχει ϲυνεχῶϲ παραλαμβανομένην; ἦν δὲ καὶ ἐν πλείοϲιν
ὀνοματικοῖϲ καὶ ἐν πλείοϲιν ἐπιρρηματικοῖϲ διὰ λόγον τοιοῦτον.

¹³⁴¹³⁵¹³⁶

[31] Ὕπαρξίν τινοϲ ὑποκειμένου ἐπιζητοῦντέϲ φαμεν τίϲ κινεῖται;
τίϲ περιπατεῖ; τίϲ λαλεῖ; προδήλου μὲν οὔϲηϲ τῆϲ κινήϲεωϲ, τῆϲ περιπατήϲεωϲ, τῆϲ λαλιᾶϲ, τοῦ δὲ ἐνεργοῦντοϲ προϲώπου ἀδήλου καθεϲτῶτοϲ. ἔνθεν καὶ αἱ ἀνθυπαγωγαὶ ὀνοματικαὶ γίνονται, προϲηγορικαὶ ἢ κύριαι, τῶν κυρίων ἐμφανιζόντων καὶ τὴν γενικὴν οὐϲίαν·

φαμὲν γὰρ ἢ ἄνθρωποϲ περιπατεῖ ἵπποϲ ἢ Τρύφων ἐγκειμένου πάλιν τοῦ ἀνθρώπου· ἢ μόριον τὸ ἀντ’ ὀνόματοϲ παραλαμβανόμενον, λέγω τοῦ κυρίου, ὅτε φαμὲν ἐγώ. —

[32] Κἀπεὶ οὐκ ἐμφανῆ ἦν τὰ ἐπιϲυμβαίνοντα τοῖϲ προκειμένοιϲ ὀνόμαϲιν (αὐτὸ γὰρ μόνον τὸ τίϲ ¹³⁷¹³⁸¹³⁹¹⁴⁰¹⁴¹¹⁴² ὄνομα τὰ τῆϲ οὐϲίαϲ ἐπεζήτει, ᾗ ἐπέτρεχε τὸ ποιὸν καὶ τὸ ποϲὸν
καὶ τὸ πηλίκον), προϲεπενοεῖτο καὶ ἡ κατὰ τούτων πεῦϲιϲ, ὅτε κατὰ μὲν ποιότητα ζητοῦντεϲ λέγομεν ποῖοϲ, κατὰ δὲ ποϲότητα πόϲοϲ, κατὰ δὲ πηλικότητα πηλίκοϲ, καὶ ἐν παραγωγῇ ἐθνικῇ τῇ ἀπὸ τοῦ ποῖοϲ τὸ

ποδαπόϲ. ᾧ λόγῳ καὶ τὸ ἡμεδαπόϲ, ἔχον τὴν ἀντωνυμικὴν θέϲιν, καὶ ἔτι τὸ ὑμεδαπόϲ τό τε παρὰ τὸ ἄλλοϲ ἀλλοδαπόϲ, πάλιν τὴν ἀναίρεϲιν τῶν προϲώπων τῆν ἐθνικῆϲ παραγωγῆϲ ἐπαγγελλομένηϲ. ὥϲτε ἀνθυπάγεϲθαι μὲν τῷ ποῖοϲ, προλελημματιϲμένον ἀπὸ τοῦ τίϲ, ὡϲ κατ’ ἐπιθετικὴν πεῦϲιν, εἰ τύχοι, ὁ γραμματικόϲ, ὁ μουϲικόϲ, ὁ δρομεύϲ, ¹⁴³
ἔχοντοϲ τοῦ λόγου τῇδε, τίϲ ἀναγινώϲκει; Τρύφων· πότεροϲ ¹⁴⁴¹⁴⁵¹⁴⁶¹⁴⁷ ἢ ποῖοϲ; ὁ γραμματικόϲ ἢ ὁ ῥήτωρ, ἅπαντα τὰ δυνάμενα ἐπιϲυμβαίνειν
τοῖϲ ἐκ τοῦ τίϲ ἀνθυπαγομένοιϲ ὀνόμαϲι κατ᾿ ἐπιθετικὴν ἔννοιαν. δι᾿ ὅ τι μέντοι τὰ ἀνθυπαγόμενα μετὰ τοῦ ἄρθρου τὴν ἀπόδοϲιν ἔχει, ὕϲτερον εἰρήϲεται. ἀλλ᾿ ἐπειδὴ καί τινα ἔϲτι δι᾿ ἑνικοῦ χαρακτῆροϲ
πλῆθοϲ ἐμφαίνοντα, καὶ τούτων τῇ ἀγνοίᾳ ἡ πεῦϲιϲ χαρακτῆρα ἀπένειμε,
λέγω ἐν τῷ πόϲοϲ, ὅτε ἐπὶ πλήθουϲ πυνθανόμεθα· καὶ ὅτε τάξιν τὴν καθ᾿ ἕκαϲτον ἀριθμὸν ἐπὶ πλήθουϲ ἐπιζητοῦμεν, ὡϲ ἐν τῷ πόϲτοϲ· καὶ ὡϲ προείπομεν, ἐπὶ μεγέθουϲ πηλίκοϲ, καὶ ἐπὶ ἐθνικῆϲ ἐννοίαϲ
ποδαπόϲ.

[33] ἔϲθ᾿ ὅτε ἀνθυπάγεται καὶ τὰ ἐν ποιότητι, εἰ τύχοι, ὅτε λέγομεν ποδαπόϲ ἐϲτι Τρύφων, μέλαϲ ἢ λευκόϲ τι τοιοῦτον·
ἅπερ οἶμαι οὐκ ἀληθῶϲ ἀνθυπάγεϲθαι τῇ ἐθνικῇ παραγωγῇ,
ἀλλὰ τῇ πρὸϲ τοῦ πρωτοτύπου πεύϲει, λέγω τῇ ποῖοϲ ᾧ λόγῳ καὶ τὸ ἡμεδαπόϲ ἔχον τὴν ἀντωνυμικὴν θέϲιν, καὶ ἔτι τὸ ὑμεδαπόϲ τό τε παρὰ τὸ ἄλλοϲ ἀλλοδαπόϲ, πάλιν τὴν ἀναίρεϲιν τῶν προϲώπων τῆϲ ἐθνικῆϲ παραγωγῆϲ ἐπαγγελλομένηϲ, τούτῳ μέντοι διοίϲοντα, ᾗ τὰ
¹⁴⁸ 25 μὲν ἐκ τοῦ ποῖοϲ ἀνθυπαγόμενα μετὰ τοῦ ἄρθρου ῥητά ἐϲτι, ποῖοϲ Τρύφων εἰ τύχοι ὁ μέλαϲ ὁ λευκόϲ· ὁπότεροϲ Αἴαϲ; ὁ Λοκρόϲ ¹⁴⁹ ἢ ὁ Τελαμώνιοϲ. ποδαπόϲ ἐϲτι Τρύφων; τὸ μὲν ἀνενδοίαϲτον καὶ ὑγιὲϲ Ἀλεξανδρεύϲ, Ἀθηναῖοϲ· τὸ δὲ παρεμπῖπτον διὰ τὴν ¹⁵⁰¹⁵¹¹⁵²¹⁵³ πρὸϲ τοῦ πρωτοτύπου, ὡϲ ἔφαμεν, πεῦϲιν ὁ μέλαϲ ἢ ὁ λευκόϲ. —

[34] Ἤδη μέντοι ὑπ’ ὄψιν πιπτούϲηϲ τῆϲ οὐϲίαϲ καὶ τῆϲ ποιότητοϲ καὶ
ἔτι τῶν ϲυμπαρεπομένῳν, ἔτι προϲγίνεται πεῦϲιϲ ἡ κατὰ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀνόματοϲ. ἀφορᾷ γοῦν ὁ Πρίαμοϲ {Γ 226} πάντα τὰ προειρημένα,
τὴν μὲν οὐϲίαν ἐν τῷ ὅδε, καὶ τὸ ἔθνοϲ ἐν τῷ Ἀχαιὸϲ ἀνήρ, καὶ τὴν ποιότητα ἐν τῷ ἠΰϲ, καὶ τὴν πηλικότητα ἐν τῷ μέγαϲ, οὐ
μὴν τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀνόματοϲ· ὅθεν ἀναπληροῦται ἐν τῷ

οὗτοϲ δ’ Αἴαϲ ἐϲτὶ πελώριοϲ {Γ 229}.

[35] Καὶ τὰ ἐπιρρήματα δὲ φέρεται ἐπὶ τὰϲ ἀγνοουμέναϲ διαθέϲειϲ·

ἢ κατὰ ποιότητα τῆϲ πράξεωϲ, ὥϲ φαμεν πῶϲ ἀνέγνω; ἀνθυπάγοντεϲ δυνάμει ἐπιθετικὸν τὸ ἐπίρρημα, εἰ τύχοι, καλῶϲ, ῥητορικῶϲ, φιλοϲόφωϲ· — ἢ οὐ τοῦτο ἐπιζητοῦντεϲ, χρόνον δὲ καθ’ ὃν τὰ τῆϲ διαέϲεωϲ
ἐγένετο, πότε, πηνίκα; οἷϲ ἀνθυπάγεται πάλιν ἐχθέϲ, πρώην, πάλαι· ἢ τόπον ἐν ᾧ τὰ τῆϲ πράξεωϲ γίνεται, ¹⁵⁴¹⁵⁵¹⁵⁶¹⁵⁷

ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπεϲ Ἕκτορα {Κ 406};

καὶ διαφορᾷ τῇ ἐκ τόπου ἢ εἰϲ τόπον,

πῇ ἔβη Ἀνδρομόχη {Ζ 377};

πόθεν παρεγένου; γινώϲκει γοῦν Ὀδυϲϲεὺϲ πόθεν ἦλθεν ὁ Ἐλπήνωρ, ¹⁵⁸ καὶ οὔ φηϲι πόθεν ἦλθεϲ; οὐ μὴν τὴν ἔφοδον, δι᾿ ὅ φηϲι

¹⁵⁹

πῶϲ ἦλθεϲ {λ 57};

Ὡϲ μὲν οὖν τὰ προκείμενα μόρια ἀναγκαίωϲ ἢ ἐπιρρηματικά ἐϲτιν ἢ ὀνοματικά, ἀπεδείχθη· περὶ ὧν τῆϲ ϲυντάξεωϲ κατὰ τὸ ἑξῆϲ εἰρήϲεται.

[36] , Ἑπεὶ οὖν τὰ ὑπόλοιπα τῶν μερῶν τοῦ λόγου ἀνάγεται πρὸϲ ¹⁶⁰ τὴν τοῦ ῥήματοϲ καὶ τοῦ ὀνόματοϲ ϲύνταξιν, ἐξ ἧϲ καὶ τὴν τοῦ ὀνόματοϲ
ἔϲχε θέϲιν, δέον διαλαβεῖν περὶ ἑκάϲτου τοῦ τε ϲυμπαραλαμβανομένου
καὶ τοῦ ἀνθυπαγομένου ἢ καὶ ϲυμπαραλαμβανομένου, ὡϲ αἱ ἀντωνυμίαι ἀντὶ τῶν ὀνομάτων καὶ μετὰ τῶν ὀνομάτων, καὶ ἔτι αἱ μετοχαὶ ¹⁶¹¹⁶²¹⁶³¹⁶⁴ ἀντὶ τῶν ῥημάτων καὶ μετὰ τῶν ῥημάτων, καὶ ἐπὶ τῶν ἑξῆϲ μερῶν τοῦ λόγου.

¹⁶⁵

[37] Τὰ μὲν οὖν ἄρθρα ἡ τῶν ὀνομάτων ϲύνταξιϲ παραλαμβάνει
¹⁶⁶ καὶ ἔτι ἡ τῶν ῥημάτων, ὡϲ ἔνεϲτιν ἐπὶ τῶν ἀπαρεμφάτων φάναι τὸ
φιλοϲοφεῖν ὠφέλιμον, τῷ περιπατεῖν ἥδομοι, καὶ ἔτι ἐπὶ παντὶ μέρει λόγου οὐδὲν ϲημαίνοντι πλέον ἢ αὐτὸ μόνον τὸ ὄνομα
τῆϲ φωνῆϲ, ὥϲτε πρὸϲ τὸ ὑπακουόμενον ἔξωθεν τὸ ἄρθρον ἀνατείνεϲθαι, ὁ μέν προτακτικόϲ ἐϲτι τοῦ δέ· ἀνάγεται γὰρ πρὸϲ τὸ ϲύνδεϲμοϲ· τὸ λέγε προϲτακτικόν ἐϲτι· δῆλον ὡϲ πρὸϲ τὸ ῥῆμα. καὶ ἐπί γε

τῶν πτωτικῶν. ὅτε γάρ φαμεν ὁ Ἀρίϲταρχοϲ, πρὸϲ τὸ νοούμενον γένοϲ τὸ ἄρθρον παρατίθεμεν· ὅτε δὲ οὕτωϲ, τὸ Ἀρίϲταρχοι προπαροξύνεται, ¹⁶⁷ τὸ Ἀρίϲταρχοι εἰϲ οι λήγει, πρὸϲ τὸ ὄνομα τῆϲ ¹⁶⁸ φωνῆϲ φαμεν, ὑπακουομένου τοῦ ὀνόματοϲ, καθότι καὶ εἴ τιϲ οὕτωϲ εἶποι, ἡ ϲήμερον, ἡ χθέϲ. δι᾿ ὃ καὶ ἑνικῶϲ πάντοτε τὰ τοιαῦτα ἄρθρα
παραλαμβάνεται. πᾶν γὰρ μέροϲ λόγου ἕν ἐϲτιν, ἐξ αὐτῶν γε μὴν παρυφίϲταταί τινα πληθυντικά. ἓν γὰρ τὸ ἄνθρωποι ὅϲον ἐφ’ ἑαυτῷ κατὰ τὸν μεριϲμὸν τοῦ λόγου, παριϲτάνει ἐκ τοῦ δηλουμένου πληθυντικὴν ἔννοιαν. ἀλλὰ καὶ ὅτε τινὲϲ ἀποφαίνονται ἀϲυνάρθρουϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ,
¹⁶⁹¹⁷⁰¹⁷¹¹⁷² οὐ πρὸϲ τὴν φωνὴν ἀποτείνονται, πρὸϲ δὲ τὸ ἐξ αὐτῆϲ δηλούμενον, ὃ μετὰ δείξεώϲ ἐϲτι προϲώπων παραϲτατικόν· ἐπειδὴ πάλιν
ὅϲον ἐφ’ ἑαυτῇ ἡ φωνὴ προϲλαμβάνει ἄρθρον, ὅτε φαμέν ἡ ἐγώ μόνον ὀρθοτονεῖται, ἡ ϲοί ἐγκλίνεται.

¹⁷³

[38] Οὐ μετρίωϲ δέ τινεϲ ἐϲφάληϲαν ὑπολαβόντεϲ τὴν παράθεϲιν
¹⁷⁴
τῶν ἄρθρων εἰϲ γένουϲ διάκριϲιν παρατίεϲθαι τοῖϲ ὀνόμαϲι. πρὸϲ οὓϲ ἀντείρηται διὰ πλειόνων ἐν τῷ περὶ γενῶν· καὶ νῦν δὲ ἀπαιτούϲηϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ὀλίγα πρὸϲ αὐτοὺϲ ἐκθηϲόμεθα, ἅπερ διελέγξειε τὴν διεψευϲμένην αὐτῶν δόξαν.

[39] Πρῶτον ὅτι οὐδὲν μέροϲ λόγου ἐπενοήθη εἰϲ διάκριϲιν ἀμφιβολίαϲ
ἑτέρου μέρουϲ λόγου, ἕκαϲτον δὲ αὐτῶν ἐξ ἰδίαϲ ἐννοίαϲ ἀνάγεται, ¹⁷⁵ ὡϲ δεδείξεται ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ. ἐπιλύεται γοῦν ἡ τοῦ γένουϲ ϲύνοδοϲ ἐκ ¹⁷⁶ τῶν παρεπομένων μερῶν τοῦ λόγου, καθότι καὶ τὰ ἄλλα μόρια ἐν πλείοϲι ϲημαινομένοιϲ γινόμενα διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ τῇ προειρημένῃ ϲυντάξει ἀπολύεται τῆϲ ἀμφιβόλου προφορᾶϲ. οὐ ϲυνόντοϲ γοῦν τοῦ ἄρθρου ἐν

τῷ ϲώφρων οὖϲα Ἑλένη ἡρπάγη ὑπὸ Ἀλεξάνδρου τὸ ἀμφίβολον τοῦ ϲώφρων ἐκ τῶν ϲυμπαρεπομένων ἀπέβαλε· τὸ μέντοι ἐκ τῶν θεῶν ¹⁷⁷¹⁷⁸¹⁷⁹¹⁸⁰ ἐπεκλώϲθη Ὀδυϲϲεῖ τὸ μὴ θανεῖν κατὰ θάλαϲϲαν, κἂν μετὰ τοῦ ἄρθρου λέγηται, ἀλλ᾿ ὅμωϲ ἐπικρατεῖται πρὸϲ τῆϲ ἀμφιβολίαϲ τοῦ γένουϲ,
πότερον οἱ θεοὶ ἢ αἱ Μοῖραι. πῶϲ οὖν οὐ γέλοιον εἰϲ διάκριϲιν γένουϲ παραλαμβάνεϲθαι τὰ ἄρθρα, ὅπου γε ἄρθρου μὲν ὄντοϲ ἀμφιβάλλεται
τὸ γένοϲ, μὴ ὄντοϲ δὲ ἀπολύεται τῆϲ ἀμφιβολίαϲ;

[40] Δεύτερον δὲ οὐκ ὤφειλε τὸ εἰϲ διάκριϲιν γένουϲ παραλαμβανόμενον εἰϲ τὸ αὐτὸ ἐμπίπτειν τῷ δι᾿ ὃ καὶ αὐτὸ ἐπενοήθη, λέγω δὲ τὴν ϲύγχυϲιν τοῦ γένουϲ, ὅπου γε τὸ τῶν ἢ τοῖν ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον οὐχ ἑνὸϲ γένουϲ κατηγορεῖται. καὶ εἰ παραδεξαίμεθα τὸ ὦ ἄρθρον

ἁπάντων γενῶν μετὰ τῶν ϲυνόντων ἀριθμῶν, ἐπινοηθήϲεται ἄλλα ἄρθρα εἰϲ τὴν τῶν τοιούτων διάκριϲιν. ἢ εἴπερ ἔϲθ᾿ ὅτε διὰ τῶν ϲυνόντων ὀνομάτων τῆϲ κατὰ τὸ γένοϲ ἀμφιβολίαϲ ἀπολύεται, ὅτε φαμὲν τῶν
¹⁸¹ Μουϲῶν, οὐδὲν κωλύει φάναι ὡϲ τὰ ὀνόματα ἐπενοήθη εἰϲ διάκριϲιν τῶν ἐν τοῖϲ ἄρθροιϲ γενῶν· ὅπερ εὔηθεϲ. ἐκ παρεπομένου οὖν οἷμαι ¹⁸²
αὐτὰ ἀπολύειν τῆϲ ἀμφιβολίαϲ τῶν γενῶν.

[41] Κἀκ τρίτου δὲ ἔϲτιν ἐκεῖνο προϲθεῖναι, ὡϲ ἐχρῆν μόνον τοῖϲ εἰϲ ἀμφιβολίαν τοῦ γένουϲ προβαλλομένοιϲ παρατίθεϲθαι τὰ ἄρθρα, οὐ ¹⁸³¹⁸⁴¹⁸⁵¹⁸⁶
μὴν τοῖϲ δυναμένοιϲ δι᾿ ἑαυτῶν τὸ γένοϲ ἐνδείξαϲθαι, ὡϲ ἐπὶ τοῦ θεόϲ, ὅτε φαμὲν ὁ θεόϲ καὶ ἡ θεόϲ, ὁ ἵπποϲ καὶ ἡ ἵπποϲ· οὐ μὴν τῷ γυνή προϲκείϲεται, ὅπου γε καὶ ϲχεδὸν τὸ ὄνομα τοῦ θηλυκοῦ γένουϲ
ἔγκειται. νυνὶ δὲ τῷ μὲν γυνή προϲκείϲεται ἔν τιϲι λόγοιϲ μετὰ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ, τῷ δὲ θεόϲ ἢ ἵπποϲ τινι τῶν τοιούτων κατ᾿ οὐδένα
τρόπον παρατεθήϲετι. ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα, τοῦ μὲν προτέρου
πῶϲ ἡ γυνή ϲε ὕβριϲε; τὸ γὰρ δίχα τοῦ ἄρθρου ἀϲύνετον· τοῦ δὲ ἑτέρου θεόϲ τίϲ ϲε ἠλέηϲεν· ἀδύνατον γὰρ ἐπὶ τούτου τὸ ἄρθρον προϲτεθῆναι, καθότι παρεϲτήϲαμεν καὶ ἐν τῷ περὶ γενῶν ἐπὶ τοῦ

μή τέ τιϲ οὖν θήλεια θεὸϲ τό γε μή τέ τιϲ ἄρϲην {Θ 7},

ὡϲ ἀκριβῶϲ προϲέθηκε τὸ θήλεια. ϲχεδὸν γὰρ πρὸϲ Ἥραν καὶ Ἀθηνᾶν ἀποτείνεται, τὸ δὲ

μή τέ τιϲ ἄρϲην

ϲχεδὸν προϲέρριπται ὑπὲρ τοῦ μὴ ἄντικρυϲ αὐτὸν πρὸϲ τὰϲ δαίμοναϲ ¹⁸⁷¹⁸⁸¹⁸⁹ ἀποφαίνεϲθαι. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι, ὅπερ ἔμελλε διακρίνειν τὸ ἄρθρον παρατεθὲν ¹⁹⁰ ἐκ παρεπομένου, τοῦτο τὸ θήλεια καὶ τὸ ἄρϲην ἀφηγήϲατο, ἐπεὶ τὸ ἴδιον τοῦ ἄρθρου οὐκ ἠδύνατο ἡ ϲύνταξιϲ παραδέξαϲθαι ἀοριϲτουμένου ¹⁹¹ τοῦ λόγου. —

[42] καὶ ἴϲωϲ τιϲ φήϲει· «Οὐχὶ οὖν καὶ ἐν ἄλλοιϲ
ἐλλειπτικόϲ ἐϲτι τῶν ἄρθρων;» πρὸϲ ὃν φήϲομεν ὡϲ δυνάμει τὰ ἐλλείποντα
παράκειται, ἐμφανιζόμενα διὰ τοῦ ἐπιζητοῦντοϲ αὐτὰ λόγου· ἐπὶ μέντοι τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ καταλλήλου οὐκ ἐπιζητοῦντοϲ τὰ τοῦ γένουϲ ϲυνεκέχυτο, καὶ διὰ τοῦτο οἶμαι πάνυ ἀκριβῶϲ διὰ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ τῶν γενῶν ἀνεπλήρωϲε τὸν λόγον, λέγω τοῦ θήλεια καὶ

τοῦ ἄρρην.

¹⁹²

[43] Ἔϲτιν οὖν, καθὸ καὶ ἐν ἄλλοιϲ ἀπεφηνάμεθα, ἴδιον ἄρθρου ¹⁹³ ἡ ἀναφορά, ἐϲτι προκατειλημμένου προϲώπου παραϲτατική. Ἀναφέρεται δὲ τὰ ὀνόματα ἤτοι κατ᾿ ἐξοχήν, ὅτε φαμὲν οὗτόϲ ἐϲτιν ὁ γραμματικόϲ,
τοιοῦτόν τι ἐμφαίνοντεϲ ὁ πάντων προήκων, ὡϲ ἔϲτιν εἰπεῖν, ¹⁹⁴¹⁹⁵¹⁹⁶¹⁹⁷ ὁ γραμματικώτατοϲ. τῇδε γὰρ καὶ ὡϲ ϲυλλαβὴν τὸ ἄρθρον ἀπηνέγκατο
ὁ ποιητήϲ, ἀπενεγκάμενοϲ καὶ τὴν ἁπάντων ἐξοχὴν καὶ τὴν πρὸϲ ἁπάντων προπεπεραϲμένην γνῶϲιν. — Ἣ καὶ κατὰ μοναδικὴν κτῆϲιν. ὁ γὰρ οὕτωϲ ἀποφαινόμενοϲ, δοῦλόϲ ϲου ταῦτα ἐποίηϲε, πλῆθοϲ ὑπαγορεύει ¹⁹⁸ 25 δούλων· ὁ δὲ μετὰ τοῦ ἄρθρου, ὁ δοῦλόϲ ϲου ταῦτα ἐποίηϲε,
μοναδικὴν κτῆϲιν ὑπαγορεύει. — Ἣ καὶ κατ’ αὐτὸ μόνον ἁπλῆν ἀναφοράν, ¹⁹⁹ ὅτε φαμὲν ὁ ἄνθρωποϲ ἦλθέ ϲε ζητῶν, ὁ γραμματικόϲ ϲε ἐζήτει, νῦν οὐχ οὕτωϲ ἀκουομένου τοῦ ὁ γραμματικόϲ, καθὼϲ πρόκειται. —

[44] Ἕϲθ᾿ ὅτε δὲ καὶ προληπτικώτερον πρόϲωπον ἀναφέρει,
ὅτε δὴ καὶ ἀοριϲτῶδεϲ φαίνεται, ὅτε οὕτωϲ φαμέν, ὁ τυραννοκτονήϲαϲ
τιμάϲθω. τὸ γὰρ ὡϲ ἐϲόμενον πρόϲωπον ἀνεπόληϲεν, ὅμοιον καθεϲτὼϲ ἐκείνῳ

κεῖνοϲ γὰρ πέρι κῆρι μακάρτατοϲ ἔξοχοϲ ἄλλων,

ὅϲ κέ ϲε ἕδνοιϲιν βρίϲαϲ οἶκον δ’ ἀγάγηται {ζ 158 seq.}.

(οὐ γὰρ ὅμοιόν ἐϲτι τῷ

κεῖνοϲ ἀνήρ, ὅτ᾿ ἐμεῖο κυνώπιδοϲ {δ 145},

ἐπεὶ τοῦτο μὲν τὸ προγεγονὸϲ πρόϲωπον ἀναπολεῖ, τὸ δὲ προκείμενον ²⁰⁰²⁰¹²⁰² τὸ ὡϲ ἐϲόμενον) οὐ λέληθε δέ με ὡϲ δύναται καὶ προϋφεϲτὼϲ πρόϲωπον ἀναφέρειν τὸ ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω. φέρε γάρ, εἰ τύχοι, τυραννοκτονῆϲαί τινα καὶ μήπω τετιμῆϲθαι, ἐπιβάλλοντοϲ δὲ τοῦ τοιούτου
φάναι τινὰ ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω· ὅπερ πάνυ ἐμφανέϲτατον
γενήϲεται μετὰ ὁριϲτικῆϲ προφορᾶϲ, καὶ μάλιϲτα ἐπὶ παρῳχημένου χρόνου, ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τετίμηται. — Δεδείξεται δὲ ὡϲ καὶ πλήθουϲ ἔϲθ᾿ ὅτε ἔμφαϲιν ποιεῖ.

²⁰³

[45] Κατὰ τὰϲ προκειμέναϲ οὖν ἐννοίαϲ τοῦ μορίου ϲκεπτέον, εἰ ²⁰⁴ πᾶϲι τοῖϲ πτωτικοῖϲ ϲυμφέρεται, καὶ τίνα τούτων ἀδυνατεῖ τὴν ἐξ αὐτῶν
ϲυνάρτηϲιν ἀναδέξαϲθαι, καὶ τίνα ἅπαξ ἀναδεξάμενα αὐτὰ οὐ μεθίηϲι 28 b καθάπερ ἰδίαϲ ϲυλλαβάϲ. καὶ πρῶτόν γε ἀρκτέον τῆϲ τῶν ϲτοιχείων ϲυντάξεωϲ ὡϲ πρὸϲ τὰ ἄρθρα.

[46] Τὰ τοίνυν ϲτοιχεῖα ἐν εὐθείᾳ καὶ αἰτιατικῇ ἤτοι χωρὶϲ ἄρθρου
λέγεται ἢ ϲὺν ἄρθρῳ. καὶ χωρὶϲ μὲν ἄρθρου, ἡνίκα φαμὲν οὕτω, τοῦτο
α ἐϲτί, τοῦτο β ἐϲτί, νῦν εὐθείαϲ νοουμένηϲ, ὡϲ εἰ καί τιϲ φαίη τοῦτο ἄνθρωπόϲ ἐϲτι, τοῦτο ἵπποϲ ἐϲτί διδάϲκει καὶ ἡ τοῦ
ῥήματοϲ ϲύνοδοϲ, ϲυντείνουϲα ἐπὶ τὴν εὐθεῖαν. κατὰ δὲ αἰτιατικήν, τοῦτο α προϲαγορεύει ὁ διδάϲκαλοϲ, τοῦτο β, πάλιν ἐκ τῆϲ μεταβάϲεωϲ τοῦ ῥήματοϲ ϲυντεινούϲηϲ ἐπὶ τὸ τοῦτο β καὶ τοῦ

ϲτοιχείου νοουμένου κατ’ αἰτιατικήν, ὡϲ εἰ καὶ οὕτωϲ ἀποφαινοίμεθα, ²⁰⁵²⁰⁶²⁰⁷²⁰⁸ τοῦτον τὸν χαρακτῆρα ϲημαίνει ὁ διδάϲκαλοϲ. ϲὺν δὲ ἄρθρῳ,
ὅτε οὕτω φαμέν, τὸ α δίχρονόν ἐϲτι, τὸ α τελικόν ἐϲτι θηλυκῶν, καὶ οὐδετέρων, καὶ ἔτι κατ’ αἰτιατικήν, τὸ α ἀπήλειψεν ὁ παῖϲ, ὡϲ εἰ καὶ τὸν χαρακτῆρα ἀπήλειψε. —

[47] Κατὰ μέντοι γενικὴν καὶ
δοτικὴν ἀδύνατον ἐκϲτῆναι τὸ ἄρθρον τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ϲτοιχείων,
²⁰⁹ ὅτε οὕτω φαμέν· τῷ α παρέπεται τὸ ἐκτείνεϲθαι καὶ ϲυϲτέλλεϲθαι, τοῦ α τὴν κεραίαν ἀπήλειψε, τοῦ α ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν.

²¹⁰

[48] Ἔϲτι δὲ αἰτία τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἥδε. μονόπτωτά ἐϲτι τὰ ϲτοιχεῖα, καὶ προῦπτον ὅτι ἡ αὐτῶν πρώτη ἐκφώνηϲιϲ καὶ θέϲιϲ ἐν εὐθείᾳ ἐϲτίν.
αὕτη οὖν ἄγνωϲτοϲ οὖϲα τοῖϲ ἀρτιμαθέϲι τῶν παίδων ἀναγκαίωϲ δίχα
ἄρθρου λέγεται, εἴγε τὸ ἄρθρον προϋφεϲτῶϲαν γνῶϲιν δηλοῖ, ὁ δὲ παῖϲ ἀγνοεῖ τὸ ϲτοιχεῖον· ὑγιῶϲ ἄρα φαμὲν κατὰ τὰϲ διδαχὰϲ τοῦτο α ἐϲτίν. ἤδη μέντοι ἀναλαβόντεϲ τὴν γνῶϲιν αὐτοῦ ὡϲ προδεδιδαγμένοι,
ἀναγκαίωϲ τὴν κατ᾿ αὐτοῦ ἀναπόληϲιν παρεμφαίνοντεϲ, πάντωϲ καὶ ϲὺν
ἄρθρῳ ἀποφαινόμεθα, τὸ α τελικόν ἐϲτι θηλυκῶν τε καὶ οὐδετέρων, τουτέϲτιν ὃ προεμάθομεν α. ἤδη μέντοι λημματιζομένηϲ τῆϲ
εὐθείαϲ ϲύνεϲτι καὶ ἡ ὁμόφωνοϲ αἰτιατικὴ ταῖϲ αὐταῖϲ ἐφόδοιϲ καὶ μετὰ ²¹¹²¹²²¹³²¹⁴ ἄρθρου λεγομένη καὶ χωρὶϲ ἄρθρου, πάλιν κατὰ τὴν πρώτην θέϲιν, τοῦτο α προϲαγορεύει ὁ διδάϲκαλοϲ, καὶ πάλιν κατὰ τὴν προϋποκειμένην γνῶϲιν, τὸ ᾱ ἀπήλειψεν ὁ παῖϲ. —

[49] Ἡ μέντοι γενικὴ
καὶ ἡ ϲυμπαθοῦϲα αὐτῇ δοτική, οὐκ ἔχουϲα διὰ τῆϲ φωνῆϲ τὴν γενικὴν
ἀποδεῖξαι, ἐπεὶ ἄκλιτα τὰ ϲτοιχεῖα, βοηθεῖτα τῇ τοῦ ἄρθρου κεκλιμένῃ γενικῇ, οἷον τοῦ α ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτί· καὶ ἔτι ἐπὶ τῆϲ
δοτικῆϲ ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ. εἰ γὰρ τὸ ἄρθρον τιϲ ἀφέλοι, ἡ λειπομένη ²¹⁵ φωνὴ ὡϲ εὐθεῖα λελείψεται, καθό, ὡϲ εἴπομεν, ἡ πρώτη θέϲιϲ εὐθεῖά ἐϲτι. καὶ οὕτω γίνεται ἀκατάλληλα τὰ τοῦ λόγου, ᾱ ἡ ἐκφώνηϲιϲ ²¹⁶
μεγίϲτη ἐϲτίν. οὐ γὰρ μᾶλλον τῷ ᾱ τὸ ἐϲτί ϲυντετάξεται ἤπερ τῷ μεγίϲτη ἡ ἐκφώνηϲιϲ. ἐπεὶ δύο οὖν εὐθεῖαι οὐδέποτε ϲυνίϲτανται, ὡϲ δύο εὐθειῶν νοουμένων ἀκατάλληλα τὰ τοῦ λόγου γίνεται. ὁ αὐτὸϲ
λόγοϲ κἀπὶ τῆϲ δοτικῆϲ, τῷ α πρόϲκειται τὸ ῑ· ἐὰν γὰρ εἴπωμεν· ᾱ πρόϲκειται τὸ ῑ, πάλιν ὡϲ δύο εὐθειῶν νοουμένων ἀκατάλληλα τὰ
τοῦ λόγου γίνεται. Ὅτι δὲ διὰ τὸ ἄκλιτον τῆϲ φωνῆϲ ἡ τοῦ ἄρθρου
πρόϲθεϲιϲ γίνεται, ϲαφὲϲ κἀκ τῶν ἐγκλινομένων καὶ κατὰ τὴν φωνήν, ²¹⁷²¹⁸²¹⁹²²⁰ Δίωνοϲ ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν· ἰδοὺ γάρ, μὴ ϲυνόντοϲ τοῦ
ἄρθρου κατάλληλα τὰ τοῦ λόγου ἐϲτίν. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ κἀπὶ τῆϲ δοτικῆϲ, Δίωνι πρόϲκειται τὸ ι. Ἐδείχθη ἄρα ἥ τε γενικὴ καὶ ἡ δοτικὴ τῶν ϲτοιχείων, ὡϲ ἀναγκαίωϲ οὐ μεθίηϲι τὰ ἄρθρα.

²²¹

[50] Καὶ ἕνεκεν τοῦ τοιούτου οὐ ϲυγκαταθείμην ἂν Τρύφωνι
²²² {p 24 Velsen} ἀποφαινομένῳ ἐν τῷ περὶ ἄρθρων ὡϲ τὰ ἀπαρέμφατα ῥήματα πῇ μὲν ὀνόματά ἐϲτι τῶν ῥημάτων, ὅτε καὶ ὡϲ ὀνόματα ἄρθρα ²²³ προϲλαμβάνει, τῷ περιπατεῖν ἥδομαι, τοῦ περιπατεῖν πρόνοιαν
ἔχω, καὶ ἔτι ἐπ’ εὐθείαϲ, τὸ περιπατεῖν ἀνιαρόν ἐϲτι· χωρὶϲ μέντοι ἄρθρου λεγόμενα ῥήματα ἂν εἴη, περιπατεῖν θέλω ἤπερ ἑϲτάναι.
²²⁴ τοιαύταιϲ γάρ τιϲι ϲυντάξεϲιν ἐδόκει μερίζειν τὸ μὲν ὡϲ ὀνοματικόν, τὸ δὲ ὡϲ ῥηματικόν. πρόκειται οὖν ὁ λόγοϲ φυϲικώτατοϲ, ὃϲ οὐ παρὰ τὰϲ ἐλλείψειϲ τῶν ἄρθρων ἢ παραθέϲειϲ ἐξελέγξει τὸ ἃ μὲν εἶναι ὀνόματα,
ἃ δὲ μή. ἅπαξ γὰρ ἐκεῖνο ἔϲτι διαλαβεῖν, ὡϲ πᾶν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐϲτι ῥήματοϲ, εἴγε καὶ οἱ ἀπὸ τῆϲ Στοᾶϲ αὐτὸ μὲν καλοῦϲι
ῥῆμα, τὸ δὲ περιπατεῖ ἢ γράφει κατηγόρημα ἢ ϲύμβαμα, καὶ ἔτι τὰϲ ἀπὸ ²²⁵²²⁶²²⁷²²⁸ τούτων ἐγκλίϲειϲ. —

[51] Διὰ τοῦτο καὶ ὡϲ ἐπὶ γενικὸν ὄνομα τὸ ἀπαρέμφατον
πᾶϲα ἔγκλιϲιϲ ὑποϲτρέφει. εἰ γάρ τιϲ τῇδε ἀποφαίνοιτο, περιπατεῖ Τρύφων, μεταβάλοι δέ τιϲ τοῦτο εἰϲ ἀφήγηϲιν τοῦ εἰρημένου προϲθεὶϲ τὸ ἐγκείμενον τῇ ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει, λέγω τὸ ὡρίϲατο, οὕτωϲ ἂν εἴποι,

ὡρίϲατο περιπατεῖν Τρύφωνα· καὶ ἐπὶ εὐκτικῆϲ προφορᾶϲ, περιπατοίη Τρύφων, πάλιν τὸ ἐγκείμενον τῆϲ εὐχῆϲ ϲυμπαραλαβὼν φαίη ἂν ηὔξατο περιπατεῖν Τρύφωνα· καὶ ἔτι ἐπὶ προϲτακτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ,
περιπατείτω Τρύφων, εἴποι ἂν προϲέταξε περιπατεῖν Τρύφωνα. Ἔνθεν μοι δοκοῦϲιν εὐήθωϲ ἀναϲτρέφειν οἱ ἐπιζητοῦντεϲ διὰ τί ἐλλείπει ²²⁹
προϲώποιϲ καὶ ἀριθμοῖϲ καὶ ἔτι ψυχικῇ διαθέϲει, εἴγε οὐ πληθύνεται,
ὅτι πᾶν πρᾶγμα ἕν ἐϲτιν, — εἴγε οὐκ ἔχει ψυχικὴν διάθεϲιν, ὅτι μηδὲ εἰϲ πρόϲωπα ἀνεκυκλήθη, ἅπερ ἔμψυχα ὄντα τὴν ἐν αὑτοῖϲ διάθεϲιν τῆϲ ψυχῆϲ ἐπαγγέλλεται· ὥϲτε δυνάμει αὐτὸ τὸ ῥῆμα οὔτε πρόϲωπα ²³⁰²³¹²³²²³³²³⁴ ἐπιδέχεται οὔτε ἀριθμούϲ, ἀλλ᾿ ἐγγενόμενον ἐν προϲώποιϲ τότε καὶ τὰ
πρόϲωπα διέϲτειλεν, ὄντα λοιπὸν ἢ ἑνικὰ ἢ δυϊκὰ ἢ πληθυντικά. προῦπτον δὲ ὅτι οὐδὲ ψυχικὴν διάθεϲιν, καθὼϲ προείπομεν. πῶϲ οὖν οὐκ εὐηθέϲτεροι οἱ κἀκεῖνο ἀποφαινόμενοι, ὅτι καὶ ἑνικὰ καὶ δυϊκὰ καὶ πληθυντικὰ καὶ προϲώπων διαιρίϲειϲ ἔχει, ἐν ϲυνεμπτώϲει ἐξαριθμουμένων τοῦ ἐμὲ

γράφειν, ϲὲ γράφειν, ἐκεῖνον γράφειν, ἡμᾶϲ γράφειν, ὑμᾶϲ γράφειν, ἐκείνουϲ γράφειν, ἀλλ᾿ ἐνέϲται ἐξαιρέτωϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ ἔτι καὶ περὶ τούτων διαλαβεῖν, ἐν οἷϲ καὶ ζητήϲομεν διὰ τί ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεται.

[52] Ἄλλωϲ τε καὶ γὰρ ἅ φηϲι χωρὶϲ ἄρθρων λέγεϲθαι, δύναται καὶ
μετὰ ἄρθρων παραλαμβάνεϲθαι, τὸ φιλολογεῖν βούλομαι ἤπερ τὸ πλουτεῖν. Ὡϲ πρόκειται οὖν, ἡ τῶν ἄρθρων καὶ ἀπαρεμφάτων
ϲύνταξιϲ ἡ αὐτή ἐϲτι τῇ τῶν ϲτοιχείων ϲυντάξει. χρὴ μέντοι νοεῖν ὅτι διχῶϲ πρόϲειϲι τὸ ἄρθρον, ὁτὲ μὲν τῷ λόγῳ τῷ προκειμένῳ, καθάπερ ²³⁵ ἐπεδείξαμεν ἐπὶ παντὸϲ μέρουϲ λόγου, ὁτὲ δὲ ὡϲ πρὸϲ τὸ πρᾶγμα. καὶ

τοῦ μὲν προτέρου τὸ γράφειν πρώτηϲ ἐϲτὶ ϲυζυγίαϲ, τὸ γράφειν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται, καὶ ὅϲα οὕτω δύναται κατὰ τῆϲ ²³⁶²³⁷²³⁸ φωνῆϲ λέγεϲθαι· τοῦ δὲ δευτέρου τὸ γράφειν ἐπίπονόν ἐϲτι, τὸ γράφειν φιλοπόνου ἀνδρόϲ ἐϲτιν.

²³⁹

[53] Οὐκ ἔϲτι μέντοι παρέλκον ἐν ταῖϲ τοιαύταιϲ ϲυντάξεϲιν ἀποδεῖξαι, ²⁴⁰ ὅτι τὰ οὕτω παρατιθέμενα τοῖϲ ῥήμαϲιν ἄρθρα οὐκ ἐπιρρήματά
ἐϲτιν. ἐπεὶ γοῦν οὐκ ἀπίθανοϲ ὁ λόγοϲ παρυφίϲταται τοῦ μὴ τάχα τὰ ἄρθρα τὰ τοιαῦτα ἀρθρικῶϲ νοεῖϲθαι, ἐπιρρηματικῶϲ δέ, φέρε διαλαβεῖν καὶ περὶ τοῦ τοιούτου.

[54] «Ἡ κατὰ τὸ οὐδέτερον θέϲιϲ ϲυνεχέϲτερον, πρὸ τῶν ῥημάτων τιθεμένη, ἐπιρρηματικῶϲ ἀκούεται ἤπερ ὀνοματικῶϲ, εἰ οὕτωϲ ἀποφαινοίμεθα,

ταχὺ παρεγένου,

ὅϲ τ’ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίηϲ {Ε 545}

οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιον {υ 294}

²⁴¹²⁴²²⁴³²⁴⁴
τάχιον διαλέγου. ὅπερ δύναται καὶ ἐπὶ τῆϲ τριγενείαϲ τῶν ἄρθρων ἐγχωρεῖν· εἰ γὰρ τὸ δεῖ ταχὺ λέγειν ἢ ταχὺ τρέχειν ἐν ἴϲῳ ἐϲτὶ τῷ δεῖ ταχέωϲ λέγειν ἢ ταχέωϲ τρέχειν, καὶ τὸ παρεμπῖπτον
οὐδέτερον ἄρθρον πρὸ τοῦ ῥήματοϲ τὸ αὐτὸ ἀναδέξεται τῇ προειρημένῃ ²⁴⁵ ϲυντάξει, ἐπιρρηματικῶϲ νοούμενον κατὰ ἀρθρικὴν ἐκφοράν.»

[55] Ἀλλ᾿ ἔϲτι γε πρὸϲ τὸ τοιοῦτο φάναι, ὅτι τὰ ϲυντάξεωϲ ἐπρρηματικῆϲ τυχόντα πτωτικά, τὸν τόπον ἀπενεγκάμενα τοῦ ἐπιρρήματοϲ,
ἄκλιτα καθίϲταται, μιμούμενα τὸ μοναδικὸν τῶν ἐπιρρημάτων. φέρε γὰρ οὕτω φάναι ἐπ’ ὀνοματικῆϲ ϲυντάξεωϲ, ταχὺ ἐλθὸν παιδίον ὤνηϲεν ²⁴⁶ ἡμᾶϲ, ταχέοϲ ἐλθόντοϲ παιδίου ὠφελήθημεν, κἀπὶ τῶν ἑξῆϲ
πτώϲεων, ϲυμπαραλαμβανομένηϲ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ, ἡνίκα ἐπιρρηματικῶϲ καθ᾿ ἕνα ϲχηματιϲμὸν λέγομεν ταχὺ ἐλθὸν παιδίον, ταχὺ
ἐλθόντοϲ παιδίου, ταχὺ ἐλθόντι παιδίῳ. εἰ δὲ τοῦτο ἀληθέϲ, ἔδει τὸ ἄρθρον, εἴπερ ἐπιρρηματικῶϲ παρέκειτο, ἄκλιτον καθίϲταϲθαι· νυνὶ δὲ κλίνεται, καὶ κλιθὲν ἀμετάϲτατόν ἐϲτι τῆϲ ϲυντάξεωϲ. καὶ
²⁴⁷²⁴⁸²⁴⁹ ὅτι ὁ προκείμενοϲ λόγοϲ οὐ μᾶλλον παρέϲτηϲε τὰ ἄρθρα ἐπιρρήματα
ἤπερ τὰ ἀπαρέμφατα ὀνόματα τῆϲ τῶν ἐγκλίϲεων μεταλήψεωϲ, καθὼϲ παρεδείξαμεν ὅτι τῶν ἐγκλίϲεων τὰ ὀνόματα αὐτὰ τὰ ἀπαρέμφατά ἐϲτι· δι᾿ ὃ κατ᾿ ἐξαίρετον αὐτοῖϲ πρόϲειϲιν ἡ τῶν ἄρθρων παράθεϲιϲ,

καθὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἐγκλίϲεων δι᾿ αὐτῶν δηλοῦται, καθὼϲ προαπεδείξαμεν. —

[56] Κἀκεῖνο δὲ προϲθετέον, ὡϲ τὰ ὀνοματικὰ ἐπιρρηματικῶϲ νοούμενα τῇ ἐξ αὐτῶν παραθέϲει εἰϲ τὴν ὀνοματικὴν ὑποϲτρέφει ϲύνταξιν. τὸ γὰρ ταχὺ ἐλθὸν παιδίον δυνάμενον ἀκούεϲθαι
²⁵⁰ ταχέωϲ ἐλθὸν παιδίον, προϲλαβὸν τὸ ἄρθρον ἀποβάλλει τὴν ἐπιρρηματικὴν
ϲύνταξιν, τὸ ταχὺ ἐλθὸν παιδίον ὦφέληϲεν ἡμᾶϲ· καὶ εἰ τῷ εὐρὺ ῥέει προϲθείη τιϲ τὸ ἄρθρον, φήϲαϲ τὸ εὐρὺ ῥέει, ὄνομα
ποιήϲειεν ἂν τὸ εὐρύ. πῶϲ οὖν οὐ βίαιον τὸ ποιοῦν μόριον τὰϲ ἐπιρρηματικὰϲ ὀνοματικὰϲ ϲυντάξειϲ εἰϲ ἐπιρρηματικὰϲ ϲυντάξειϲ παραλαμβάνειν;

²⁵¹²⁵²²⁵³²⁵⁴

[57] Πᾶϲα γενικὴ παντὸϲ ὀνόματοϲ ἐπιμεριζομένη πάντωϲ ϲυνέχε ²⁵⁵ τὸ ἄρθρον. ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα, τῶν ἀνθρώπων οἱ μέν εἰϲιν
Ἕλληνεϲ, οἱ δὲ βάρβαροι· τῶν Αἰάντων ὁ μὲν ἐπικαλεῖται Τελαμώνιοϲ, ὁ δὲ Λοκρόϲ· τῶν ἀδελφῶν μου ὁ μὲν ῥήτωρ ἐϲτίν, ὁ δὲ ἕτεροϲ γραμματικόϲ. καὶ ἐφ᾿ ἑνικῶν τῶν δυναμένων τμῆϲιν

ἀναδέξαϲθαι, ὡϲ ἐπὶ τοῦ χρυϲοῦ, ἀργύρου, τῶν οὕτω παραλαμβανομένων. φημὶ δὲ ἐπιμεριζομένων, ἐπεὶ οἷόν τε γενικὴν οὐ τὸ τοιοῦτον ἐπιδεχομένην καὶ χωρὶϲ ἄρθρων λέγεϲθαι, ἀνθρώπων ἀκούω, φίλων προνοοῦμαι, οὐ μὴν φίλων ὃϲ μὲν ἀγαθόϲ ἐϲτιν, ὃϲ δὲ πονηρόϲ·
πάντωϲ γὰρ ϲὺν τῷ ἄρθρῳ. οὐ μόνον οὖν ἐπ’ ἐκείνων ἡ πτῶϲιϲ
ἐνηλλάγη,

Νεϲτορίδαι δ᾿ ὁ μὲν οὔταϲ᾿ Ἀτύμνιον {Π 317},

²⁵⁶ ὁ δ’ ἀπέλαβεν ιὸν ἀδελφόν, ἀλλὰ προφανὲϲ ὅτι καὶ τὸ ἄρθρον λείπει,
καὶ ϲαφῶϲ, ὅτι τὸ ϲχῆμα ἐξηγήϲατο τὸ ἀϲύϲτατον τοῦ λόγου· γενικῆϲ γὰρ οὔϲηϲ οὐκ ἂν ἔλειψε τὸ ἄρθρον. τὸ μέντοι
²⁵⁷²⁵⁸²⁵⁹

οἱ δὲ δύο ϲκόπελοι {μ 73}

αὐτὸ μόνον τὴν πτῶϲιν ἐνήλλαξεν.

[58] Ἔχει δὲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπολογίαν ταύτην. τὰ ἐπιμεριζόμενα
ἐκ προϋφεϲτῶτόϲ ἐϲτι πλήθουϲ, ἐν γνώϲει παραλαμβανομένου, εἴγε
τὸ μέροϲ τῶν πρόϲ τι καθέϲτηκε καὶ ἔχει πρὸϲ τὸ ὅλον τὴν ἀπόταϲιν. ἀνάγκη οὖν ἐϲτι προϲγίνεϲθαι τὸ ἄρθρον τῷ ἐμπεριληπτικῷ τοῦ μέρουϲ, ²⁶⁰ ἵνα τὴν προϋφεϲτῶϲαν γνῶϲιν δηλώϲῃ

[59] Ἔϲτι δὲ καὶ ἐκ παρεπομένου παραϲτῆϲαι ὡϲ τὰ καλούμενα πληθυντικά, ἀδιάκριτα ὄντα τοῦ ἀριθμοῦ, προϲδιακρίνεται οὐ μόνον κατὰ τὴν πρόϲθεϲιν τῶν ἀριθμῶν

(φέρε γὰρ οὕτω φάναι, φίλων πέντε ἐλθόντων, φίλων δέκα ἐλθόντων), ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν, καὶ εἰ μὴ κυρίῳ ἀριθμῷ, ἀλλ᾿ οὖν γε τῷ ἐπ᾿ ἔλαττον ἐξαριθμουμένῳ· εἰ γὰρ τὰ ἐπιμεριζόμενα
ἐλάττονά εἰϲι τῶν ὅλων, προφανὲϲ ὅτι τὸ τῶν φίλων πλέον καθέϲτηκε τοῦ οἱ μέν εἰϲιν ἀγαθοί, οἱ δὲ φαῦλοι. εἰ γοῦν πάλιν τὰ τῆϲ
ϲυντάξεώϲ τιϲ ἀφέλοι, οὐ μᾶλλον τὸ φαῦλοι ἔλαττόν ἐϲτι τοῦ φίλων
ἤπερ τὸ ἐναντίον.

²⁶¹²⁶²²⁶³²⁶⁴²⁶⁵²⁶⁶

[60] Προφανῶν οὐϲῶν τῶν τοιούτων ϲυντάξεων οἰήϲονταί τινεϲ, ²⁶⁷²⁶⁸ κἂν μὴ παραλάβωϲι τὸν λόγον, διαϲῴζειν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ. οὗτοι
ὅμοιόν τι πείϲονται τοῖϲ ἐκ τριβῆϲ τὰ ϲχήματα τῶν λέξεων παρειληφόϲιν, οὐ μὴν ἐκ δυνάμεωϲ τῶν κατὰ παράδοϲιν τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆϲ ϲυμπαρεπομένηϲ ἐν αὐτοῖϲ ἀναλογίαϲ· οἷϲ παρακολουθεῖ τὸ εἰ διαμάρτοιεν

ἔν τινι ϲχήματι μὴ δύναϲθαι διορθοῦν τὸ ἁμάρτημα διὰ τὴν παρακολουθοῦϲαν αὐτοῖϲ ἀπειρίαν. καθάπερ οὖν πάμπολλόϲ ἐϲτιν ἡ εὐχρηϲτία τῆϲ κατὰ τὸν Ἑλληνιϲμὸν παραδόϲεωϲ, κατορθοῦϲα μὲν τὴν ²⁶⁹ τῶν ποιημάτων ἀνάγνωϲιν τήν τε ἀνὰ χεῖρα ὁμιλίαν, καὶ ἔτι ἐπικρίνουϲα τὴν παρὰ τοῖϲ ἀρχαίοιϲ θέϲιν τῶν ὀνομάτων, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ

ἡ προκειμένη ζήτηϲιϲ τῆϲ καταλληλότητοϲ τὰ ὁπωϲδήποτε διαπεϲόντα ἐν λόγῳ κατορθώϲει.

[61] Ἤδη μέντοι καί τινα τῶν κατὰ παράδοϲιν οὐ διεϲταλμένην ἔχει τὴν προφοράν, τῶν μὲν διϲταζόντων εἰ τὸ εἴρηκαϲ Ἑλληνικὸν ἤπερ τὸ εἴρηκεϲ διὰ τοῦ ε, ἢ ὥϲ τινεϲ ἀποφαίνονται, ²⁷⁰²⁷¹²⁷²²⁷³ Ἑρμεῖ διὰ διφθόγγου, τοῦ λόγου αἰτοῦντοϲ τὴν διὰ τοῦ ῃ γραφήν.
καὶ φαίνεται ὅτι ἡ τοῦ λόγου ϲυνέχεια τὸ ἐν κακίᾳ εἰρημένον παρατρέψει. τοιοῦτον οὖν πάλιν τι παρακολουθήϲει καὶ ἐπὶ τῆϲ προκειμένηϲ τηρήϲεωϲ· ἀμφιβαλλομένων γάρ τινων τὰ τοῦ λόγου ἐγγενόμενα μετά τινοϲ

φυϲικῆϲ παρακολουθήϲεωϲ ἀποϲτήϲει τὸ οὐ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ. ἄλλωϲ τε ἐδείξαμεν ὡϲ οὐ πᾶϲα γενικὴ τὸ ἄρθρον ἀπαιτεῖ, ἡ δὲ ἐν τῇ προκειμένῃ ²⁷⁴ ϲυντάξει.

²⁷⁵

[62] Εἴ ποτε ποιητικὴ ἄδεια ἐξαιτουμένη τὸ καὶ πλεονάζειν καὶ
ἐλλείπειν παραλείποι τι τῶν τοιούτων, τὸ ἀντιπαραπεπηγμένον τοῦ
λόγου παραϲτήϲει καὶ τὸ λεῖπον καὶ τὸ πλεονάζον φέρε γὰρ πάντα τὰ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεώϲ τινα παραλαμβάνειν,
²⁷⁶²⁷⁷²⁷⁸²⁷⁹

ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ᾿ ἐπιτέλλεο {Α 295},

ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε {Β 1},

²⁸⁰

ἄλλοι μὲν χαλκῷ {Η 473},

ἄλλοι μὲν γὰρ πάντεϲ, ὅϲοι θεοί εἰϲ᾿ ἐν Ὀλύμπῳ {Ε 877},

ἡ δ᾿ ἄλλουϲ μὲν ἔαϲεν {Ο 87},

ἄλλοι μοι δοκέουϲι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι,

ἄλλοϲ δ᾿ ἡνίοχοϲ ἰνδάλλεται {Ψ 459. 460}

καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλείϲτων· πότερον ἐλλείπει τῇ τῶν ἄρθρων παραθέϲει
ἢ ἐντελῆ ἐϲτι; καὶ πότερον ἅπαντα τὰ τοιαῦτα ἤ τινα αὐτῶν; οὐχὶ οὖν εὔχρηϲτοϲ ὁ λόγοϲ, ἀναπληρῶν μὲν τὸ λεῖπον, οὐ πλεονάζων δὲ
ἐν τῷ μὴ δεομένῳ, ἢ ἐκεῖνο ἀπόδειξίϲ ἐϲτι, τὸ ἀναμεῖναι τὴν Ζηνοδότου γραφὴν ἐν τῷ

ὦλλοι μέν ῥα θεοί τε {Β 1};

καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐκεῖ πάλιν οὐ προϲοίϲομεν, ὅπου οὐδὲ ὁ Ζηνόδοτοϲ,

ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ᾿ ἐπιτέλλεο {Α 295}.

ἀλλὰ τὰ τοιαῦτα παρείϲθω, παρολκὴν μᾶλλον παρέχοντα ἢ παράδοϲιν πραγμάτων.

[63] Πάντοτε οὖν τὸ ἄλλοι ϲυνέξει τὸ ἄρθρον, ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου ²⁸¹ πλήθουϲ ὅλου ἐϲτὶν ἐμπεριληπτικὸν τήν τε διαίρεϲιν πάλιν
μερικὴν ποιεῖται· οὐ γὰρ τῇδε ἔχον οὐ πάντωϲ ἔξει καὶ τὸ ἄρθρον
Aaovν. β 6ξ. Romni dλλοι ariculus sddemdus est, ubicumque univαsum ²⁸²²⁸³²⁸⁴ παραλαμβανόμενον. ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα τῆϲ μὲν κατὰ τὸ ἔθοϲ προφορᾶϲ τάδε, οἱ μὲν ἄλλοι Ἕλληνεϲ δαϲύνουϲι τὰ ἐν τῇ λέξει φωνήεντα, Αἰολεῖϲ δὲ μόνον ψιλοῦϲι· τμῆμα γὰρ τῶν Ἑλλήνων ²⁸⁵ οἱ Αἰολεῖϲ. καὶ εἰ τῇδέ τιϲ μᾶλλον ἀποφαίνοιτο, οἱ μὲν ἄλλοι Δωριεῖϲ
τηροῦϲι τὸ Θ, Λάκωνεϲ δὲ καὶ εἰϲ Σ μεταβάλλουϲι· πάλιν γὰρ
ἐμπεριληπτικὸν γέγονε πλήθουϲ, τῶν ὑποτεμνομένων Δωριέων. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ παρακολουθήϲει κατὰ τὴν παροῦϲαν ἔφοδον ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων. τοῦ δὲ ἑτέρου, ἄλλοιϲ ἀνθρώποιϲ ὁμίλει, μὴ τοῖϲ περὶ Τρύφωνα· οὐ γὰρ δή γε νῦν τὸ ἄλλοι πάντων ἀνθρώπων ἐμπεριληπτικόν

ἐϲτιν. ἄλλοι μὲν γὰρ καὶ χαρίζονται ἡμῖν, ϲὺ δὲ καὶ προϲαφαιρῇ· ἄλλουϲ ὕβριζε, μὴ ἡμᾶϲ· οὐδεμία γὰρ ἀνάγκη ἐνθάδε προϲνέμειν τὸ ἄρθρον, ὅπου γε καὶ ῥητή ἐϲτιν ἡ φράϲιϲ καὶ
ἡ μέντοι προκειμένη ἀϲύνετοϲ, εἰ δίχα τοῦ ἄρθρου λέγοιτο, ἄλλοι μὲν Ἕλληνεϲ δαϲύνουϲι τὰ φωνήεντα, Αἰολεῖϲ δὲ οὐδαμῶϲ. —

[64] Ταύτῃ οὖν τῇ ἐφόδῳ διακρινοῦμεν καὶ τὰ παρὰ τοῖϲ ποιηταῖϲ.
ἐμπεριληπτικὸν καθεϲτὼϲ θεῶν καὶ ἀνθρώπων τὸ ἄλλοι καὶ ἐπιμεριζόμενον εἰϲ τὸν Δία ἀπαιτήϲει τὸ ἄρθρον· οὐ μὴν τὸ ²⁸⁶²⁸⁷²⁸⁸²⁸⁹²⁹⁰ ἄλλοι μοι δοκέουϲι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι {Ψ 459}
οὐ γὰρ τῇδε ἔχει. τό τε

ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ’ ἐπιτέλλεο {Α 295}

οὐ πάντωϲ ἐξ ἀνάγκηϲ παραλήψεται τὸ ἄρθρον· τί γὰρ εἰ οὕτω λέγει, ²⁹¹ ἐνίοιϲ ἐπίταϲϲε; καθάπερ ἐν τῷ βίῳ φαμὲν ἄλλοιϲ προϲέρχου,
μὴ ἐμοί, καὶ ἔτι ἄλλουϲ ὕβριζε, μὴ ἐμέ, οὐ τοῦτο προϲτάϲϲοντεϲ,
ἅπανταϲ τοὺϲ ἐν ὑποϲτάϲει ὑβρίζειν, τοὺϲ δὲ ἐπιτηδείουϲ. ἐκεῖνό γε μὴν πάλιν ἐλλείπει,

ἡ δ᾿ ἄλλουϲ μὲν ἔαϲε, Θέμιϲτι δὲ καλλιπαρῄῳ

δέπαϲ {Ο 87}·

ἐμπεριεκτικὸν γάρ ἐϲτιν ἁπάντων τῶν ϲυνευωχουμένων θεῶν· οὔ γε μὴν τὰ τοιαῦτα ἐλλείπει,

ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δ᾿ αἴθωνι ϲιδήρῳ {Η 473}

οὔτε γὰρ τῶν πάντων τὸ ἄλλοι νῦν περιληπτικόν ἐϲτιν, οὔτε ἐκ τῶν
πρότερον ἐπιμερίζεται τὸ ἐπιφερόμενον

ἄλλοι δ’ αἴθωνι ϲιδήρῳ·

ἐν ἴϲῳ γὰρ ἀριθμῷ ϲχεδὸν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐγένετο. προϲκείϲεται γὰρ καὶ τῷ

ἄλλοι μὲν γὰρ πάντεϲ, ὅϲοι θεοί εἰϲ᾿ ἐν Ὀλύμπῳ {Ε 877}

καθιϲταμένῳ οὕτωϲ· οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι θεοὶ πάντεϲ, ὅϲοι εἰϲὶν ἐν
Ὀλύμπῳ, πάντεϲ ϲοι ἐπιπείθονται, διὰ τὴν τοῦ ὅϲοι ϲύνταξιν, ²⁹²²⁹³²⁹⁴ καθὸ προέλαβε τὴν ἀρχήν. δεδείξεται γὰρ ὅτι τῷ ἀοριϲτώδει ἐμποδίζει
τὰϲ τῶν ἄρθρων παρεμπτώϲειϲ.

²⁹⁵

[65] Ἔτι πᾶϲα δοτικὴ ἐπιθετικοῦ ὀνόματοϲ κατ᾿ ἐπιϲταλτικὴν ϲύνταξινc.²⁹⁶ ϲυνέχει τὸ ἄρθρον, Διονύϲιοϲ Τρύφωνι τῷ ἀγαθωτάτῳ ²⁹⁷
χαίρειν, τῷ τιμιωτάτῳ· ἀϲύνετον γὰρ τὸ δίχα τοῦ ἄρθρου λεγόμενον. ἔχει δὲ λόγον ἡ ϲυνέχεια τοῦ ἄρθρου τοιοῦτον. ἐν τοῖϲ κυρίοιϲ ὀνόμαϲι
παρεμπίπτει ἡ ὁμωνυμία, ἧϲ τὸ ἀμφίβολον οὐκ ἀπολύεται δίχα τῆϲ ἐπιτρεχούϲηϲ τὰ ὀνόματα ἐπιθετικῆϲ προϲθέϲεωϲ, ὥϲ φαμεν Τρύφων ὁ γραμματικόϲ, Δίων ὁ φιλόϲοφοϲ, ἢ κατ᾿ ἐθνικὴν ϲύνταξιν Ἀπολλόδωροϲ
ὁ Ἀθηναῖοϲ, Ἀπολλόδωροϲ ὁ Κυρηναῖοϲ· καὶ οὕτω τὰ
κύρια ὑπεκλύεται τῆϲ εἰϲ πλείονα πρόϲωπα ϲυντεινούϲηϲ ἐννοίαϲ. διὸ καὶ τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει ταὐτὸν ἐνεχώρηϲεν. (ἔνθεν καὶ ὁ Μενέλαοϲ μεταπεμπόμενοϲ ²⁹⁸²⁹⁹³⁰⁰
Αἴαντα οὐκ ἀπιθάνωϲ διὰ δύο ἐπιθέτων τὸν Αἴαντα τῆϲ ὁμωνυμίαϲ ἀπέλυϲεν ἐν τῷ

ἀλλά περ οἶοϲ ἴτω Τελαμώνιοϲ ἄλκιμοϲ Αἴαϲ {Μ 349},

καὶ ἐν ἑτέροιϲ

Αἴαϲ δ᾿ ὁ μέγαϲ αἰὲν ἐφ’ Ἕκτορι {Π 358}.)

ϲαφὲϲ δ᾿ ὅτι καὶ ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ καὶ εὐφημότερα τὰ ἐπιθετικὰ ἀπαιτεῖ ἕνεκα τοῦ διὰ φιλοφροϲύνην ϲυμπαραλαμβανομένου ῥήματοϲ,
λέγω τοῦ χαίρειν, περὶ οὗ τῆϲ ϲυντάξεωϲ καὶ ὅλωϲ τὰ τῆϲ ϲυνεπείαϲ ³⁰¹ κατὰ τὸ δέον εἰρήϲεται. Ἀλλ’ ὡϲ πάλιν τὰ ἐπιθετικὰ τῶν ὀνομάτων διὰ πλείονοϲ ὕληϲ χωρεῖ, προῦπτον. ἵν᾿ οὖν καὶ τὸ τοιοῦτον ἀποϲτῇ
³⁰² τῆϲ ϲυντάξεωϲ, ἀναγκαίωϲ προϲτίθεται τὸ ἄρθρον, ϲημαῖνον ἔϲθ᾿ ὅτε καὶ μοναδικὴν ἀναφοράν, καθὼϲ καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐδείξαμεν. —

[66] Ἕϲτι καὶ οὕτω φάναι. τὰ ἄρθρα ἔϲθ᾿ ὅτε προϲτιθέμενα ἰδιότητα
ὀνόματοϲ παρίϲτηϲιν· οὕτω γὰρ τὸ ἐκ Δήλου τὸ πλοῖον εἰϲ Ἀθήναϲ παραγενόμενον κατέπλευϲεν εἶχε τὴν ϲυνέχειαν τοῦ ἄρθρου ἐν
τῷ τὸ πλοῖον κατέπλευϲε, καθὸ καὶ ὡϲ τὸ ὁ ποιητήϲ ὑπαγορεύει ³⁰³³⁰⁴³⁰⁵ τὸν Ὅμηρον. δεόντωϲ ἄρα καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον ἡ πρόϲθεϲίϲ ἐϲτι τοῦ
ἄρθρου, ϲυνιδιάζουϲα τὸ ἐπιθετικὸν τῷ κυρίῳ ὀνόματι.

³⁰⁶

[67] Ὑπὸ τὸν αὐτὸν λόγον πίπτει καὶ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ· «βαϲιλεὺϲ ³⁰⁷ Μακεδόνων Φίλιπποϲ Ἀθηναίων τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ
χαίρει». ἔϲτι γὰρ τὸ ϲυμφραζόμενον τοιοῦτον, Ἀθηναίοιϲ χαίρειν.
κἀπειδὴ οὐχ ἅπαϲι ταὐτὸ παρείπετο (ἦϲαν γὰρ οἱ μὲν δημόται, οἱ δὲ βουλευταί), ἐδέετο δὲ τοῦ διαϲτέλλοντοϲ ἐπιθέτου ἡ ἐπιϲταλτικὴ ϲύνταξιϲ, ἀπεμέριϲε τοὺϲ μὲν βουλευτὰϲ διὰ τοῦ βουλῇ, τοὺϲ δὲ δημόταϲ διὰ
τοῦ δήμῳ, ὥϲτε πᾶν τὸ ϲυμφραζόμενον εἶναι τοῖϲ βουλευταῖϲ καὶ
τοῖϲ δημόταιϲ. (καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὴν τοιαύτην ἄθροιϲιν ἀπηνέγκατο τὰ ³⁰⁸ ἀθροιϲτικὰ ὀνόματα, ἅπερ ἑνικῶϲ μὲν λέγεται, πληθυντικῶϲ δὲ νοεῖται.
καὶ διὰ τοῦτο εὐμαρὲϲ τὸ ³⁰⁹³¹⁰³¹¹³¹²

ἀγρόμενοι πᾶϲ δῆμοϲ {Υ 166}

³¹³ πρὸϲ γὰρ τὸ ὑπακουόμενον τὸ ϲχῆμα ὑπήκουϲεν.) Ἐδείχθη ἄρα ὡϲ κατηναγκαϲμένη ἐϲτὶν ἡ ϲύνταξιϲ τοῦ ἄρθρου ἡ ἐν τῷ τῇ βουλῇ καὶ ³¹⁴ τῷ δήμῳ χαίρειν. —

[68] Κἀκεῖνο δ᾿ ἐπιϲτατέον, τί δή ποτε οὐκ ἐν
ἄλλῃ πτώϲει προϲεχώρει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, καὶ μάλιϲτά γε τῇ δοτικῇ,
ἧϲ ἐϲτι ϲύνταξιϲ, μόνῃ δὲ τῇ γενικῇ· ἢ ὅτι τὰ ἐπιμεριζόμενα, μέρη ὄντα ὅλου ἀθροίϲματοϲ, κτητικὴν ϲύνταξιν ἀπῄτει, δι᾿ ἄλληϲ δὲ πτώϲεωϲ
οὐκ ἐμφανίζεται κτῆϲιϲ ἢ διὰ μόνηϲ γενικῆϲ.

[69] Καὶ τοϲαῦτα περὶ τῶν ἀεὶ ϲυνυπαρχόντων ἄρθρων τοῖϲ πτωτικοῖϲ. ³¹⁵ ἑξῆϲ χωρητέον καὶ ἐπὶ τὰ ἀδυνατοῦντα μόρια τὴν ϲύνταξιν τῶν
ἄρθρων παραδέξαϲθαι.

³¹⁶

[70] Ἀνέφικτον τὸ ἀλλήλων εἰϲ ἄρθρου παράθεϲιν. καὶ προφανέϲ ³¹⁷³¹⁸³¹⁹³²⁰³²¹³²² ἐϲτιν ἐκ τῆϲ παρὰ πᾶϲι χρήϲεωϲ καὶ τοῦ ϲυμπαρεπομένου λόγου. μετὰ ῥήματοϲ γὰρ διαβατικὴν προϲώπων διάθεϲιν ϲημαίνει,

ἀλλήλουϲ τρώϲητε {π 293, τ 12},

ἀλλήουϲ δ' ἐλήϊϲαν {?},

ἀλλήλων ἀλεείνοντεϲ βέλεα ϲτονόεντα {P 374}

³²³

αἱ δὴ τοιαῦται ϲυντάξειϲ ἐν ὀρθῇ καὶ πλαγίᾳ πτώϲει νοοῦνται, ἔϲτι δὲ τὸ προκείμενον ὄνομα ἐν ὀρθῇ καὶ πλαγίᾳ· ἄλλοι γὰρ ἄλλων καὶ ἄλλοι
ἄλλοιϲ καὶ ἄλλοι ἄλλουϲ. ὁποτέρᾳ οὖν πτώϲει ἐπὰν προϲέλθῃ τὸ ἄρθρον, ἀκαταλληλότητα παρέξει. εἰ γὰρ τῇ λεγομένῃ ὀρθῇ, τὸ ἐγκείμενον ³²⁴
τῆϲ πλαγίαϲ οὐ παραδέξεται· καὶ εἰ τῷ τῆϲ πλαγίαϲ, τὸ ἐγκείμενον τῆϲ ὀρθῆϲ ἀντικείϲεται· ἑνί τε ὀνόματι δύο προτακτικὰ ἄρθρα ϲυντάττεϲθxι ἀμήχανον. καὶ οὕτωϲ ἀνέφικτοϲ ἡ ϲύνταξιϲ ἐγένετο.

³²⁵

[71] Ὁμοίωϲ ἀνέφικτον τὸ ἄρθρον πρὸϲ ϲύνταξιν τὴν τοῦ ἄμφότεροι, ³²⁶ καὶ τῆϲ χρήϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἀπαγορευούϲηϲ καὶ τοῦ ³²⁷³²⁸³²⁹³³⁰
οϲυμπαρεπομένου λόγου. ἐξ οὗ δείκνυται ὡϲ οὐ ταὐτόν ἐϲτι τῷ δύο τὸ ἀμφότεροι, εἴγε κατὰ τὸν δέοντα λόγον τῷ δύο καὶ τὸ ἄρθρον προϲτίθεται, καθὸ καὶ τοῖϲ ἑξῆϲ ἅπαϲιν ἀριθμοῖϲ, οὐ μὴν τῷ προκειμένῳ μορίῳ. ἔϲτι δὲ αἰτία ἥδε. Ἐπὶ δυάδοϲ ἐγνωϲμένηϲ τὸ ἀμφότεροι παραλαμβάνεται.
ἔϲτιν οὖν φάναι δύο ἄνθρωποι τρέχουϲιν καὶ ἀμφότεροι οἱ
ἄνθρωποι τρέχουϲιν ὡϲ ἂν τοῦ δύο πρώτην γνῶϲιν τὴν κατὰ τῶν ἀνθρώπων ὑπαγορεύοντοϲ, τοῦ δὲ ἀμφότεροι δηλοῦντοϲ τὴν πάλαι ³³¹ γνῶϲιν. ἔνθεν οὐδὲ ἔϲτι προϲθεῖναι μετὰ τὴν τοῦ δύο ϲύνταξιν πρὸ τοῦ
ἄνθρωποι τὸ ἄρθρον, δύο οἱ ἄνθρωποι τρέχουϲι (πρώτη γὰρ ἦν ἀφήγηϲιϲ, ἡ δὲ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου ἐδείχθη ἀναπολοῦϲα τὰ προδεδηλωμένα)
μετὰ μέντοι τὸ ἀμφότεροι, ἀμφότεροι οἱ ἄνθρωποι τρέχουϲιν
ἀμφότεροι οἱ φίλοι τρέχουϲι· προέγνωϲτο γὰρ ἡ τοῦ ἀμφότεροι δυάϲ, καὶ διὰ τοῦτο εὐέφικτοϲ ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ. ἀναποληθεῖϲα ³³² γοῦν ἡ διὰ τοῦ δύο ϲύνταξιϲ δεκτικὴ γίνεται τοῦ ἄρθρου, οἱ δύο ἄνθρωποι τρέχουϲι. προῦπτον οὖν ὅτι ἡ τοῦ ἀμφότεροι ϲύνταξιϲ,
τὸ εὔχρηϲτον τοῦ ἄρθρου ὑπαγορεύουϲα, ὡϲ περιττὴν τὴν τούτου
ϲύνταξιν ἀπεώϲατο. τὸ γὰρ

ἀμφότεροι μέμαϲαν πολεμίζειν ἠδὲ μάχεϲθαι {Η 3}

κατηγορεῖ τῶν ἐγνωϲμένων διὰ τῶν προκειμένων λόγων, λέγω δὲ Ἕκτοροϲ καὶ Ἀλεξάνδρου,

ἐξέϲϲυτο φαίδιμοϲ Ἕκτωρ {H 1}

καὶ

τῷ δ’ ἅμ᾿ Ἀλέξανδροϲ κί᾿ ἀδελφεόϲ {Η 2},

[72] Οὐ λέληθε δέ με ἡ ὑπαρκτικὴ τῶν ῥημάτων ϲύνταξιϲ παραδεχομένη ³³³³³⁴³³⁵ μετὰ τοῦ ἀμφότεροι τὰ ϲυνόπτα ὀνόματα χωρὶϲ ἄρθρου, ἀμφότεροι φίλοι
εἰϲίν, ἀμφότεροι ἄνθρωποί εἰϲιν, ἀμφότεροι γραμματικοὶ ὀνομάζονται, καθὸ ὑπέκειτο μέν τιϲ δυὰϲ ἡ διὰ τοῦ ἀμφότεροι, τὸ δ᾿ ἐπιγεγενημένον ταύτῃ ἡ ὑπάρκτικὴ ϲύνταξιϲ ἀφηγεῖται, ὡϲ ἐν τοῖϲ

ἑξῆϲ τὸ τοιοῦτον ἀκριβέϲτερον ἀποδοθήϲεται.

³³⁶

[73] Μετὰ δὲ τὰϲ εἰρημέναϲ ϲυντάξειϲ τῶν ἄρθρων ἀκολούθωϲ ³³⁷ ϲκοπητέον, εἰ καὶ αἱ κλητικαὶ τῶν ὀνομάτων κατὰ τὴν κοινὴν δόξαν δεκτικαί εἰϲιν ἄρθρων. διαϲτολὴν γὰρ ἐξ αὐτῶν φαϲι γίνεϲθαι τῶν
ϲυνεμπιπτουϲῶν εὐθειῶν τε καὶ κλητικῶν, ὁ Θέων - ὦ Θέων ὁ Ἑλικών - ὦ
Ἑλικών. «εἰ γοῦν καὶ αἱ φωναὶ ἐναλλαγείηϲαν τῶν ὀνομάτων κατά ³³⁸ τι ἐθνικὸν ἔθοϲ, πάλιν ἡ παράθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου τὸ ϲχῆμα διελέγξει. κλητικῆϲ μὲν γάρ ἐϲτι τὸ Θυέϲτα· ἀλλ᾿ ὁπηνίκα προϲλαμβάνει τὸ ὁ ἄρθρον, τὸ τηνικαῦτα ϲυντάξεωϲ τῆϲ κατ᾿ εὐθεῖαν τυγχάνει,

αὐτὰρ ὁ αὖτε Θυέϲτ᾿ Ἀγαμέμνονι λεῖπε {Β 107}

³³⁹³⁴⁰³⁴¹³⁴² καὶ εἰ εὐθείαϲ εἴη, πάλιν ἡ παράθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου κλητικὴν ϲύνταξιν ἀποτελεῖ,

ὦ φίλτατ᾿ Αἴαϲ {Soph. Ai. 977 et 996},

καὶ ἔτι

ὦ φίλοϲ, οὐ ϲέ γ᾿ ἔολπα {γ 375}.

διϲτάζεται τὸ παρὰ Μενάνδρῳ

ὦ Λάχηϲ Λάχηϲ {fragm. 921, III p 239 K.}

πότερον ἐν ϲχήματί ἐϲτι τῷ προκειμένῳ, ἢ δεόντωϲ μετὰ τοῦ ἄρθρου καὶ τὴν πτῶϲιν ἔχει τῆϲ κλητικῆϲ». ἔϲτιν οὖν εἰϲ τὸ τοιοῦτον πάμπολλα παραθέϲθαι.

³⁴³

[74] Ὁ μὲν οὖν Τρύφων {p 25 Vels. ἐκ τῶν παρεπομένων τῇ
φωνῇ, ὡϲ ἔϲτι κατὰ πολὺ ἀφεϲτῶϲα τῆϲ ἀκολουθίαϲ τῶν ἄρθρων, περιγράφει τὸ μόριον τῆϲ τούτων ἰδέαϲ. ἀλλὰ καὶ ἔτι διὰ τῆϲ ἐννοίαϲ, ³⁴⁴ ἐν οἷϲ τὰ μὲν ἄλλα ἄρθρα τὴν ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ϲύνταξιν ἀνεδέχετο, τὸ δὲ ὦ τὴν ἐν δευτέροιϲ.

[75] ἅπερ πάλιν ἀναϲκευάζει, εἰϲ τὸ

κοινὸν τῆϲ δόξηϲ προαγόμενοϲ. καὶ πρὸϲ μὲν τὸν ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ λόγον φηϲὶ μὴ δεῖν τὰ ἄρθρα ἐν ἀκολουθίᾳ εἶναι, καθότι καὶ ἄλλα πολλὰ ³⁴⁵ ἀνακόλουθα κατὰ πτώϲειϲ καὶ τὰ ϲυνόντα γένη· οὐκ εὔλογόν τε ἡγεῖται ³⁴⁶³⁴⁷³⁴⁸³⁴⁹ μίαν φωνὴν κεκλίϲθαι τῶν ἄρθρων, ἵνα μὴ ἐν μιᾷ λέξει μέροϲ λόγου καταχωρίζηται. πρὸϲ δὲ τὸν ἀπὸ τῆϲ ἐννοίαϲ λόγον, ὡϲ οὐκ ἐν τῷ τρίτῳ προϲώπῳ καταγίνεται τὸ ὦ, ἐκεῖνό φηϲιν, ὡϲ «οὐδὲ ἡ κλητικὴ ὄνομα
εἴη, ἐπειδὴ πρὸϲ δεύτερον πρόϲωπον, τῶν ἄλλων πτώϲεων τὴν ἐν
τρίτοιϲ προϲώποιϲ ϲύνταξιν ποιουμένων, καὶ εἰ ἀπεμφαῖνον τὸ τὴν κλητικὴν ὄνομα μὴ παραδέχεϲθαι, ἀπεμφαῖνον ἄρα καὶ τὸ τῆϲ κλητικῆϲ
ἄρθρον μὴ φάναι ἄρθρον, ὅτι ϲύνταξιν τὴν πρὸϲ τὸ δεύτερον πρόϲωπον ποιεῖται».

[76] Ἀλλ᾿ ἔϲτι καὶ πρὸϲ ταῦτα φάναι, ὡϲ τὸ πρῶτον οὐκ ἀληθεύει ³⁵⁰
τὸ μὴ ἐν ἀκολουθίᾳ εἶναι τὰ ἄρθρα· ἐν γὰρ τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ
αὐτὸ μόνον τῆϲ εὐθείαϲ ἐμπαθοῦϲ γινομένηϲ. ἀλλ᾿ ὅτι ὀφείλει καὶ ἐν ἀκολουθίᾳ εἶναι, δῆλον ἐκ τοῦ ϲυνηρτῆϲθαι αὐτὸ τοῖϲ κατὰ ἀκολουθίαν πτωτικοῖϲ, καὶ ἕνεκα τούτου ϲυνελεύϲεται τῇ τούτων ἀκολούθῳ
³⁵¹³⁵²³⁵³³⁵⁴³⁵⁵ κλίϲει· ἐπεὶ πῶϲ ἄρθρον ἂν γένοιτο; ἀλλ᾿ οὐδ’ ἐκεῖνό ἐϲτιν ἀναγκαϲτικὸν τοῦ πάντωϲ ἐν θέμαϲιν αὐτὸ καταγίνεϲθαι, ἵνα μὴ διὰ μιᾶϲ λέξεωϲ ἀκολούου μέροϲ λόγου καταλαμβάνηται, τῷ μὴ ἐν πλήθει
λέξεων τὰ μέρη τοῦ λόγου διακεκρίϲθαι, ἐν δ᾿ ἐννοίᾳ ἰδίᾳ.

[77] Ἀλλ᾿ εἰ καὶ τὸ τοιοῦτόν τιϲ μὴ δῴη, καθὸ καὶ μέρη λόγου ὄντα ἀνακόλουθα,
³⁵⁶ οὐ μὴν διαφεύγοντα τὸν μεριϲμὸν τῆϲ ἐννοίαϲ ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἰδέαν τοῦ μεριϲμοῦ παραλαμβάνεται (εἴγε τὸ ἐγώ τοῦ νῶϊ διέϲτηκε κατὰ πολύ,
καὶ ἔτι τὸ ἡμεῖϲ, καὶ μενούϲηϲ τῆϲ ἐννοίαϲ μένει ἡ ταυτότηϲ τοῦ μεριϲμοῦ), ἐκεῖνό γε ἀληθεύϲει, ὡϲ τὰ ἐκτὸϲ γινόμενα τῆϲ ἰδίαϲ ἐννοίαϲ, κἂν πάνυ τῆϲ δεούϲηϲ ἀκολουθίαϲ ἔχηται κατὰ φωνήν, ὡϲ ἔχει τὰ τῆϲ
ὁμοφωνίαϲ, οὐκ εἰϲ τὸν αὐτὸν μεριϲμὸν καταλήψεται. πῶϲ οὖν οὐ ³⁵⁷³⁵⁸³⁵⁹ μᾶλλον περιγραφήϲεται τοῦ εἶναι ἄρθρον τὸ ὦ, ἀπονεῦϲαν καὶ τὴν
ἀκολουθίαν τῶν φωνῶν κατὰ πάντα τρόπον καὶ ἔτι τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου; ὑποτεμνέϲθω δὲ ὁ λόγοϲ εἰϲ τὸ τοιοῦτον, ὡϲ οὔτε παρὰ τὸ ἀκόλουθον τῶν φωνῶν οὔτε μὴν παρὰ τὸ ἀνακόλουθον τὰ τοῦ λόγου

καταϲτήϲεται μέρη, ὡϲ δὲ πρόκειται, ἐκ τῆϲ παρεπομένηϲ ἰδιότητοϲ.

[78] Φηϲὶ γοῦν ὁ Τρύφων· «Καθότι ἡ κλητικὴ ὄνομα, κἂν δεύτερον πρόϲωπον ᾖ, καὶ τὸ ὦ ἄρθρον ἐϲτὶ ϲυνοδεῦον τῇ ϲυνηρτημένῃ ³⁶⁰ κλητικῇ». Ἀλλὰ τὸ μὲν ὄνομα διαϲῴζει τὸ ἴδιον κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν, εἴγε
οὐκ ἴδιον αὐτῷ παρέπεται τὸ κατὰ πρόϲωπα ἐγγίνεϲθαι, ὅπου γε
καὶ ἐν πρώτῳ καὶ ἐν δευτέρῳ παραλαμβάνεται, εἰμὶ Ὀδυϲϲεύϲ, καὶ ἐπὶ δευτέρου προϲώπου Ὀδυϲϲεὺϲ εἶ· ϲυνοῦϲαν γὰρ ἔχει τὴν ἰδίαν
ποιότητα. γε μὴν τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ ἓν ἰδίωμα ἔχει τὴν τῶν τρίτων προϲώπων ἀναπόληϲιν, ἐναντιώτατον τ᾿ ἔχει τὸ ὑπ’ ὄψιν παραλαμβανόμενον ³⁶¹ πρόϲωπον, ὅπου γε καὶ τὸ ἐμόϲ ἐϲτι, προϲλαμβάνον
τὸ ἄρθρον κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον, οὐκέτι προϲλαμβάνει ἐν τῷ ἐμὸϲ εἶ διὰ τὴν πρὸϲ τὸ δεύτερον πρόϲωπον ϲύνταξιν. εἴπερ οὖν ταὐτὸ
³⁶²³⁶³³⁶⁴ μόριον παρὰ τὸ διάφορον πρόϲωπον καὶ ἄρθρον προϲλαμβάνει καὶ οὐ προϲλαμβάνει, πῶϲ οὐ μᾶλλον καὶ τὸ τῇ φωνῇ παραλλάξαν ἐκϲτήϲεται
τῆϲ τοῦ ἄρθρου παραθέϲεωϲ, μάλιϲτά γε τῆϲ φωνῆϲ ἐνδειξαμένηϲ διὰ τῆϲ πάμπαν ἀνακολουθίαϲ τὸ ἀκοινώνητον τῶν ἄρθρων; ζητούϲηϲ ἄρα τῆϲ κλητικῆϲ δεύτερον πρόϲωπον, περιϲϲὸν ζητεῖν εἰ τὸ ὦ ἄρθρον

ἐϲτί.

[79] Πῶϲ οὖν κατελέχθη πρὸϲ πάντων; φαίην ἂν ϲυνεκδρομῇ τῶν ἄλλων πτώϲεων, ἐπεὶ τὰ ταύταιϲ ϲυνιδιάϲαντα ἄρθρα ἐκαλεῖτο, ᾧ λόγῳ ϲυλλαβαὶ καὶ αἱ μονογράμματοι· ἦν δὲ ἴδιον κλητικῆϲ τὸ ὦ.

³⁶⁵

[80] Οὐ παρέλκον δέ ἐϲτι καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ παραϲτῆϲαι τὸ ἀκόλουθον τῶν ἄλλων ὡϲ πρὸϲ τὴν ἀντιπαράθεϲιν τοῦ ὦ. Τὸ μὲν τῆϲ
εὐθείαϲ, ἀποβαλὸν τὸ τ, ἀναγκαῖον καὶ ἕτερον πάθοϲ ἀνεδέξατο, λέγω
τὴν ἀποβολὴν τοῦ ϲ· ἔμελλε γὰρ ταὐτὸν γενέϲθαι τῷ ὑποτακτικῷ, οὗ ³⁶⁶³⁶⁷³⁶⁸³⁶⁹³⁷⁰ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ οὐ ταὐτὰ ἀπαιτεῖ τῷ προτακτικῷ, ὡϲ δεδείξετι ἐν τῷ περὶ ὑποτοκτικῶν, καὶ ἐντεῦθεν ἔμελλε τὰ τοῦ λόγου ὡϲ ἀκαταλληλότερα φαίνεϲθαι. — ὅτι γὰρ καὶ τὸ ϲ λείπει, ϲαφὲϲ 1. ἐκ τοῦ τὴν ³⁷¹ αὐτὴν εἶναι κατάληξιν προτακτικῶν καὶ ὑποτακτικῶν, ἔϲτι δὲ τὸ ὑποτακτικὸν
ὅϲ, καθότι καὶ ἐπὶ τοῦ οὗ καὶ τοῦ, καὶ ᾧ καὶ τῷ, καὶ ὅν καὶ τόν. — 2. ϲαφὲϲ κἀκ τοῦ πληθυντικοῦ· τῶν γὰρ εἰϲ οι πληθυντικῶν
τὰ ἑνικὰ εἰϲ οϲ, κἂν ἐκ ϲυνῃρημένων ᾖ, ὡϲ ἐπὶ τοῦ χρυϲοῦϲ καὶ τῶν ὁμοίων. — 3. ϲυμφανὲϲ δὲ κἀκ τῶν πλαγίων πτώϲεων, εἴγε ἅπαϲαι αἱ τοιαῦται τῶν εἰϲ οϲ εὐθειῶν εἰϲι (καὶ ἔτι ἡ Θεϲϲαλικὴ διαίρεϲιϲ

κατὰ γενικήν, λέγω ἐπὶ τῆϲ τοῖο, ὡϲ καλοῖο). — 4. ἐκ θηλυκοῦ τε τοῦ η· πάλιν γὰρ τοῖϲ εἰϲ οϲ λήγουϲι τὸ τοιοῦτον γένοϲ παράκειται.

[81] 1. Οὐ γὰρ εἰϲ η ἔληξεν, εἰ μὴ ϲυντάξεωϲ εἴχετο τῆϲ τοῦ τ, ³⁷² καθότι καὶ τῷ νοητόϲ τὸ νοητή παράκειται. — 2. ἰδοὺ δὲ καὶ τὸ
³⁷³³⁷⁴³⁷⁵³⁷⁶ λεῖπον τ ἀνεπλήριωϲε τὸ Δώριον ἔθοϲ, τοὶ ἄνθρωποι, ταὶ γυναῖκεϲ, οὐκ ἀπιθάνωϲ· ἡ γὰρ διάλεκτοϲ κατάπυκνοϲ ἐπὶ τὴν τοῦ τ χρῆϲιν,
προτί, λέγοντι, φαντί, πέρυτι, τύ, ἄλλα μυρία· εἰ γὰρ ἐκ μεταπτώϲεώϲ ἐϲτι τὰ τῆϲ χρήϲεωϲ, πολλῷ μᾶλλον ἐφελκύϲεται τὸ λεῖπον. — 3. ϲαφὲϲ κἀκ τοῦ πνεύματοϲ· οὐ γὰρ ἄλλωϲ δαϲύνεται τὰ ἄρθρα, εἰ μὴ
ἀποβάλοι τὸ τ. — 4. ἔϲτι δὲ πιϲτώϲαϲθαι κἀκ τοῦ οὐδετέρου, ἀρξαμένου ³⁷⁷³⁷⁸³⁷⁹³⁸⁰ τῶν ἄρθρων μιμοῦνται τὴν ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲι κλίϲιν, κλητικὴ δ᾿ οὐδέποτε ³⁸¹ πλείονι χρόνῳ χρῆται εὐθείαϲ, πῶϲ τὸ ὦ πλεῖόν ἐϲτι τοῦ ὁ; — 2. τί
γὰρ μᾶλλον οὐκ εἰϲ ε ἔληξεν ὡϲ πρὸϲ ἀκολουθίαν γενικῆϲ τῆϲ τοῦ καὶ αἰτιατικῆϲ τῆϲ τόν; — 3. ἐν θηλυκοῖϲ τε διὰ τί οὐχ ὁμοφωνεῖ εὐθεῖα κλητικῇ, καὶ ἔτι ἐν οὐδετέροιϲ; — 4. πῶϲ οὐχὶ καὶ κατὰ τὴν

πληθυτικὴν προφορὰν αἱ εὐθεῖαι ταῖϲ κλητικαῖϲ ὁμοφωνοῦϲιν, ὅπερ ἔϲτιν ἐπὶ παντὸϲ πτωτικοῦ παραδέξαϲθαι τοῦ ϲυνέχοντοϲ κλητικήν; — 5. πῶϲ δαϲυνομένων τῶν δίχα τοῦ τ ἐκφερομένων ἄρθρων αὐτὸ ψιλοῦται; — 6. πῶϲ δ᾿ οὐχ ὁμοτονεῖ ταῖϲ εὐθείαιϲ; οὐ γὰρ
ἀνέφικτον τὸ ω εἰϲ ὀξεῖαν τάϲιν, καθότι ἔνιαι τῶν ϲυλλαβῶν. — 7. τί
δέ, εἰ περιϲπᾶται, οὐκ ἐνεκλίθη κατὰ τὰϲ Αἰολικὰϲ ἀναγνώϲειϲ ³⁸²³⁸³³⁸⁴³⁸⁵ ὑπ’ Ἀριϲτάρχου, καθὸ καὶ τὰ ἄλλα τῶν περιϲπωμένων ἄρθρων; ἐν ὑπονοίᾳ καὶ αὐτὸϲ οὐκ εἶχε τὸ μόριον. — 8. διὰ τί οὐκ ἀπὸ τοῦ τ ³⁸⁶ ἤρξατο ὡϲ τὰ ἄλλα τῶν προτακτικῶν οὐ γὰρ ἀφορμή τιϲ ἀποβολῆϲ τῆϲ τοῦ τ. — 9. διὰ τί ὑποτακτικὸν οὐκ ἔχει; ἢ καθότι οὐδὲ προτακτικὸν
ἄρθρον ἐϲτί.

[84] «Πρὸϲ τὴν ϲυνέμπτωϲιν τῶν γενῶν — φηϲὶ Τρύφων {fr. 27 Vels.} — μηδὲ τὸ τῶν ἄρθρον χρὴ παραδέχεϲθαι, ὅτι τριγενέϲ· εἰ δὲ τὸ τῶν ἄρθρον, καὶ τὸ ὦ ἄρθρον, τὴν αὐτὴν ϲυνέμπτωϲιν παραδεξάμενον.» Ληρῶδεϲ δὲ τὸ τοιοῦτον. πάνυ γὰρ ἄρθρον τὸ τῶν διὰ τὴν ϲυνέμπτωϲιν,

εἴγε ϲυναπήχθη τῷ πρὸϲ ὃ ἤρτηται· μεμίμηται γὰρ τὸ φίλων, ³⁸⁷ μέϲων, καλῶν. καὶ ϲχεδὸν πᾶϲα ϲυνέμπτωϲιϲ γένουϲ μίμημά ἐϲτιν ὀνοματικῆϲ ϲυνεμπτώϲεωϲ κατὰ γένη, κἂν ἐν ϲχήματι καταγίνηται, ὡϲ
ἐν τῷ μὰ τὼ θεώ· ὅμοιον γάρ ἐϲτι τῷ «καλυψαμένω» {Hesiod. ³⁸⁸³⁸⁹³⁹⁰³⁹¹ opp. 198}· καὶ τοϲούτῳ μᾶλλον ἐπιτέταται τὸ ἄρθρα εἶναι. καὶ εἰ τὸ τοιοῦτον ἀληθέϲ, κατὰ πολὺ διώκεται τὸ ὦ, κατὰ μηδένα τρόπον ϲυνέμπτωϲιν
ὀνοματικὴν ἀναδεδεγμένον.

[85] Τὰ μετὰ διαφόρου ἀριθμοῦ καὶ διαφόρου γένουϲ ϲυμφερόμενα ἄρθρα μὲν οὔποτ’ ἐϲτίν, ἄκλιτα δὲ μόρια, ϲύνδεϲμοι, ἐπιρρήματα, προθέϲειϲ·
καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐν ᾧ τὸ ὦ οὐ ϲύνδεϲμοϲ, οὐ πρόθεϲιϲ, ἐν τούτῳ ἐπίρρημα
κλητικὸν ἄκλιτον. Ἀλλὰ διὰ τί ϲυμφέρεται ὀνόματι ὅτι κλητικὸν ἐπίφθεγμα, ὡϲ τὰ ὀμοτικά, λέγω τὸ νή ἢ μά, τῇ αἰτιατικῇ πτώϲει, ³⁹² καὶ οὐ πάντωϲ ἄρθρα. ὦν καὶ ἡ ϲύνταξιϲ ἐπὶ τὰ ϲυγκεχυμένα τοῦ ὦ ϲυντείνει· παντὶ γὰρ ἀριθμῷ ϲυμφέρεται, παντὶ γένει. (δείξομέν τε ὡϲ
καὶ ϲύνδεϲμοι οὐκ ἐπὶ πτώϲειϲ φέρονται διαφόρουϲ, ἕνεκεν Ἀλπολλωνίου,
ἕνεκεν Διονυϲίου,

εἵνεκ᾿ ἐμῆϲ ἔριδοϲ καὶ Ἀλεξάνδρου {Γ 100}.

³⁹³³⁹⁴³⁹⁵³⁹⁶ καὶ οὐ τοῦτο τὸ ἐξαίρετον τῆϲ πτώϲεωϲ ἄλλο τι ἐπιδείξεται τὸν ἕνεκα ϲύνδεϲμον. οὐκ ἄρα περὰ τὰϲ ἐξαιρέτουϲ ϲυντάξειϲ ἀποϲτήϲεται τὰ μόρια τῆϲ ἐννοίαϲ.)

³⁹⁷

[86] Ὁμοίωϲ δὲ καὶ τὰ πευϲτικὰ ὀνόματα ἀπαράδεκτά ἐϲτι τῆϲ ³⁹⁸
τῶν ἄρθρων παραθέϲεωϲ, ἐπεὶ ἃ μὲν ἐμφανίζει πρόϲωπον προδεδηλωμένον, μένον, ἃ δὲ ἐν ἀγνοίᾳ καθέϲτηκε προϲώπου, καθάπερ καὶ ἐν τοῖϲ
προκειμένοιϲ ἐδείχθη.

³⁹⁹

[87] , Οὐχὶ οὖν οἰήϲεταί τιϲ ἐν τῷ ὁποῖοϲ ἄρθρον εἶναι τὸ ο, ἔκ τε ⁴⁰⁰ τῆϲ φωνῆϲ, καθὸ δαϲύνεται οὐ δυναμένου τοῦ ο δαϲύνεϲθαι πρὸ τοῦ π,
καὶ καθότι ἐπί τι ἀναφέρεται πρόϲωπον ἡ ϲύνταξιϲ αὐτοῦ ἐν τῷ
ὁποῖόϲ ἐϲτι Θέων, τοιοῦτόϲ· ἐϲτι καὶ Τρύφων ; Ἀλλ᾿ ἔϲτι γε πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι, ὅτι οὐ τῷ ποῖοϲ τὸ ὁ προϲῆλθεν, ἀλλ᾿ ἔϲτιν ἁπλοῦν ἓν μέροϲ λόγου τὸ ὁποῖοϲ, ϲημαῖνον οὐ τὴν ἐν τοῖϲ ἄρθροιϲ ⁴⁰¹⁴⁰²⁴⁰³⁴⁰⁴
ἀναφοράν, ὥϲ φαμεν ὁ ἄνθρωποϲ παρεγένετο, ὁ ἵπποϲ ἔδραμεν. ἐπί τινι γὰρ ἐγνωϲμένῳ κατὰ τὴν ἰδίαν ποιότητα τὸ τοιοῦτον παραλαμβάνεται· ⁴⁰⁵ γε μὴν διὰ τοῦ ὁποῖοϲ ἀναπόληϲιϲ ὁμοιωματικὴν ἀνταπόδοϲιν ζητεῖ, καθάπερ κἀπὶ τοῦ οἷοϲ. ταὐτὸ παρακολουθεῖ κἀπὶ τοῦ ὅϲοϲ καὶ ἡλίκοϲ· οὐ γὰρ δή γε κἀπὶ τούτων ἄρθρων ἔννοιά τίϲ ἐϲτιν.
⁴⁰⁶ 5 ἀδιαφόρωϲ οὖν πάλιν τὰ ἀνταποδιδόμενα τοιαῦτά ἐϲτι ν οἷα τοῖϲ ἀπὸ τοῦ καὶ π ἀρχομένοιϲ· καὶ γὰρ οὕτω φαμέν· οἶόϲ ἐϲτι Τρύφων, τοιοῦτόϲ ἐϲτι καὶ θέων. τὸ αὐτὸ κἀπὶ τοῦ ὅϲοϲ καὶ ὁπόϲοϲ καὶ
ἐπὶ τῶν ὁμοίων.

[88] Καὶ τὰ παρεπόμενα δὲ γένη καὶ ἔτι αἱ πτώϲειϲ καὶ οἱ ἀριθμοὶ ἐμφανῶϲ ἐνδείκνυνται τὸ μὴ τὰ τοιαῦτα ἄρθρα εἶναι.
ϲυγκλίνεται γὰρ τοῖϲ πτωτικοῖϲ τὰ ἄρθρα· πῶϲ οὖν ὁποίου καὶ ὁποίῳ καὶ ὁποῖον; — κατὰ γένοϲ ἀμείβετι ὁ ἵπποϲ καὶ ἡ ἵπποϲ· πῶϲ οὖν
ὁποῖοϲ καὶ ὁποία; τοῖϲ μὲν γὰρ ὀνόμαϲιν ἔϲθ᾿ ὅτε καὶ τὸ γένοϲ ἐπικοινωνεῖ, οὐ μὴν τοῖϲ ἄρθροιϲ. — φαμὲν οἱ ἵπποι καὶ τοὺϲ ἵππουϲ, ϲυμπληθύνοντεϲ τῷ ὀνόματι τὸ ἄρθρον· πῶϲ οὖν φαμεν ὁπόϲοι, ὁπόϲουϲ;

⁴⁰⁷⁴⁰⁸⁴⁰⁹

[89] Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἐν ϲυνθέϲει τιϲ ὑπολάβοι τὸ ἄρθρον, καθὸ τὰ
ἄρθρα οὐ ϲυντίθεται. ἀλλ᾿ εἰ καὶ ϲυνετίθετο, ἐπὶ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυνθέϲεωϲ ἀδυνατεῖ, εἴγε ἐδείξαμεν τὰ πύϲματα μαχόμενα τῇ τῶν ἄρθρων ἐννοίᾳ. — ἔϲτι κἀκ τῆϲ φωνῆϲ παραϲτήϲαϲθαι. τά τε γὰρ παροξυνόμενα ἢ προπεριϲπώμενα

ϲύνθεϲιν ἀναδεξάμενα προπαροξύνεται, κοῦροϲ ἄκουροϲ ἐπίκουροϲ, δόλοϲ ἄδολοϲ, πόνοϲ ἄπονοϲ, πληϲίοϲ παραπλήϲιοϲ· πῶϲ οὖν ὁποῖόϲ φαμεν καὶ ὁπόϲοϲ; ἀλλὰ κἀκ τοῦ γένουϲ, εἴγε τὰ ϲύνθετα ⁴¹⁰ πρόδηλον ἔχει τὴν κοινότητα τῶν ὀνομάτων, ὅπερ οὐ παρέπεται τῷ ⁴¹¹ ὁποῖοϲ καὶ ὁπόϲοϲ.

[90] Ἔτι δὲ καὶ ἐπιρρήμαϲιν ἑνικὰ ἄρθρα προτίθεται
ἐμφανίζοντα γένοϲ ἀρϲενικόν, ποῦ ὅπου, πῇ ὅπῃ. ἀλλ᾿ ὡϲ
γέλοιον τὰ τοιαῦτα ἄρθρα φάναι, εὔηθεϲ κἀκεῖνα παραδέξαϲθαι ἄρθρα. —

[91] Καθὼϲ πρόκειται οὖν, ἁπλαῖ λέξειϲ αἱ τοιαῦταί εἰϲιν, κατὰ τὰϲ ⁴¹² ἀνταποδόϲειϲ διάφορον πνεῦμα ἀπαιτοῦϲαι. τὸ οἷοϲ ἀπὸ δαϲείαϲ
ἤρξατο, καὶ πάλιν τὸ τούτου ϲύζυγον καὶ τὸ φωνῆεν παρῃτήϲατο καὶ
τὸ πνεῦμα τὸ ἐν τῷ φωνήεντι, καὶ ἐντεῦθεν παρεδέξατο ψιλὸν ἀντίϲτοιχον τὸ τ, τοῖοϲ· καὶ ἔτι τὸ ποῖοϲ, ἀρξάμενον πάλιν ἀπὸ ψιλοῦ
⁴¹³⁴¹⁴⁴¹⁵⁴¹⁶⁴¹⁷ ἀντιϲτοίχου, ἔϲχε τὸ ϲύζυγον ἀναγκαίωϲ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενον ἐν ⁴¹⁸ πνεύματι τῷ τοῦ οἷοϲ. — (

[92] Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ἰωνικὴ μετάθεϲιϲ ἐξηλλάγη ἐπὶ τούτων τῶν μορίων, ἐπεὶ τὰ ψιλὰ εἰϲ δαϲέα μετατιθέαϲιν
οἱ Ἴωνεϲ καὶ τὰ δαϲέα εἰϲ τὰ ψιλά, ὡϲ ἐπὶ τοῦ τάφοϲ τεθηπότεϲ, ἐνταῦθα, καὶ ἐπὶ τῶν ϲυναλοιφῶν,

ἐϲκατορᾷϲ πόλιν {Anacr 1 5 Hergk4},

οὐ μὴν ἐπὶ τοῦ ποῖοϲ καὶ τῶν ὁμοίων, εἴγε κοῖόϲ φαϲι καὶ
κόϲοϲ. οὐ γὰρ διὰ τοῦ φ ἠδύνατο τὰ τοιαῦτα μόρια ἐκφέρεϲθαι ⁴¹⁹ διὰ τὸ ἀνταποδιδόμενον δαϲὺ φωνῆεν. ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἄλλο τι ϲύμφωνον ἐδύνατο παραδέξαϲθαι ἢ μόνον τὸ κ δέδεικται γὰρ ὅτι ἡ ἀνταπόδοϲιϲ
⁴²⁰⁴²¹⁴²² ψιλὸν ἀπαιτεῖ ϲύμφωνον, ἀλλ᾿ οὐδὲν ἐλείπετο ψιλὸν ἢ τὸ τ, ὅπερ ⁴²³ κατετέτακτο εἰϲ τὸ τοῖοϲ καὶ τόϲοϲ.)

⁴²⁴

[93] Ἀλλ᾿ οὐδὲ αἱ τῶν Ἑλλήνων ϲυντάξειϲ ἀναδέξονται τὴν τῶν ⁴²⁵ ἄρθρων παράθεϲιν, εἴγε ἐκ κοινῆϲ ἐννοίαϲ, λέγω τῆϲ τῶν ϲυνταγμάτων

ἢ ποιημάτων, διάκριϲιν πρώτην δηλοῦϲι, πρῶτον Ἀλκαίου, Φοίνιϲϲαι Εὐριπίδου· ἐν γνώϲει γὰρ τὰ τοιαῦτα γενόμενα ἀκολούθωϲ τὸ ἄρθρον προϲλαμβάνει, αἱ Φοίνιϲϲαι Εὐριπίδου περιέχουϲι τὸν Θηβαϊκὸν
πόλεμον, τὸ πρῶτον Ἀλκαίου ἀνέγνωμεν.

Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῶν ὀνομάτων τῶν χωρὶϲ ἄρθρου οὐ
δυναμένων ἐκφέρεϲθαι καὶ ἔτι τῶν μὴ δυναμένων ἄρθρον προϲλαβεῖν.

⁴²⁶

[94] Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ τῆϲ τῶν ἄρθρων ϲυντάξεωϲ πρὸϲ τὰϲ 15 5 c. XXVII. ἀντωνυμίαϲ, ἅϲ τινεϲ ἐξαιρέτωϲ ϲυνάρθρουϲ καὶ ἀϲυνάρθρουϲ ἐκάλεϲαν, ⁴²⁷⁴²⁸⁴²⁹⁴³⁰ ὡϲ οὐ δυναμένων τῶν προκατειλεγμένων ὀνομάτων ἀϲυνάρθρων καλεῖϲθαι.
ϲθαι. καὶ ἴϲωϲ ἂν εἴη μᾶλλον ἡ τοιαύτη θέϲιϲ, καθὸ τὰ μὴ προϲλαβόντα ⁴³¹ οὐδ᾿ ὅλωϲ εὐπαράδεκτά ἐϲτιν εἰϲ τὴν πρόϲθεϲιν τῶν ἄρθρων τὰ δὲ προϲλαβόντα οὐδέποτε χωρὶϲ τούτων. καὶ γὰρ τὰ ἐν ϲτερήϲει λέγομενα
ἐν ἐπιβάλλοντοϲ ἀτευξίᾳ νοεῖται. ἡνίκα γὰρ λέγομεν ἄτεχνον
αὐλητήν ἐπιβαλλούϲηϲ τῆϲ τέχνηϲ ἀτευξίαν παρίϲταμεν. καὶ οὕτω φαμὲν οὗτοϲ ἄφιλοϲ· δέον γὰρ φιλικὸν εἶναι. εἰ οὖν ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲι ⁴³² ϲυμπαρεπόμενα τὰ ἄρθρα, καὶ τοῖϲ ἀτευκτήϲαϲι παρείπετο ἂν τὸ καἀϲύναρθρα ⁴³³⁴³⁴⁴³⁵ λεῖϲθαι ἀϲυνάρθροιϲ ὀνόμαϲιν. εἴπερ οὖν ἀναφορᾶϲ μὴ οὔϲηϲ παρέπεται πεται ἡ τοιαύτη θέϲιϲ, ἐξ ἰδίαϲ ἐννοίαϲ ἀναγομένου τοῦ ὀνόματοϲ, πῶϲ
οὐ μᾶλλον τοῖϲ μηδ᾿ ὅλωϲ δυναμένοιϲ μορίοιϲ ἐν παραδοχῇ τεῦ ἄρθρου γενέϲθαι ἡ τοιαύτη θέϲιϲ παρακολουθήϲει; ὥϲ γε ἐκ τῶν εἰρημένων δεδείξεται.

⁴³⁶

[95] Οὐχὶ οὖν ἄπορον ἔϲται πῶϲ τὰ μὲν ὀνόματα μετὰ ἄρθρων
ἐκφέρεται, αἱ δὲ ἀντὶ τούτων παραλαμβανόμεναι ἀντωνυμίαι ἀπεώϲαντο τὴν τῶν ἄρθρων παράεθεϲιν, τάχα καὶ τῆϲ φωνῆϲ ἐπιζητούϲηϲ τὴν τῶν ἄρθρων ϲύνταξιν ἕνεκα τοῦ ϲυτκεχυμένου κατὰ τὴν φωνὴν γένουϲ;

Ἔϲτιν οὖν πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι· ὥϲπερ καὶ αὐτὰ τὰ ὀνόματα διά τινα παρεπόμενα οὐδ᾿ ὅλωϲ δύναται ἄρθρον ποραδέξαϲθαι, ὡϲ ἐδείχθη, τὸν αὐτὸν ἄρα τρόπον καὶ τὰ μόρια τὰ ἀντὶ τούτων παραλαμβανόμενα
ὑφέξει αἰτίαν τῆϲ ὑποϲτολῆϲ τῶν ἄρθρων.

[96] προϲώπων ἀοριϲτουμένων ⁴³⁷ διακριτικά ἐϲτι τὰ μόρια, διὸ καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν πρόϲωπα νοούμενα
ὁριϲμῷ καταλαμβάνεται. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι αἱ ἐξ αὐτῶν δείξειϲ πρῶδεικτικῶν, ⁴³⁸⁴³⁹⁴⁴⁰⁴⁴¹ ἀκωλύτωϲ προϲαρτᾶϲθαι. Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ αὗται δέονται τοῦ ἄρθρου· δἰ αὑτῶν γάρ εἰϲιν ἀναφορικαί, ὥϲ γε καὶ ἐπιδείξομεν ἀμοιβὴν γινομένην αὐτῶν τε καὶ τῶν ἄρθρων.

⁴⁴²

[98] Ἀλλὰ πῶϲ πάλιν ἡ αὐτόϲ ἄρθρον προϲέλαβεν, εἴπερ αἱ ἀναφορικαὶ ⁴⁴³
φορικαὶ οὐ προϲλαμβάνουϲι; Καὶ πρὸϲ τοῦτο δὲ ἔϲτι φάναι ὡϲ καὶ ἐν ⁴⁴⁴ ἄλλοιϲ μορίοιϲ τὸ τοιοῦτον ἔϲτιν εὑρέϲθαι, εἴγε ἔγκειται ἐν τῷ Πριαμίδηϲ
ὁ υἱόϲ, καὶ οὐκ ἀναγκαίωϲ πρόϲκειται ἐν τῷ

Πριαμίδην νόθον υἱόν {Λ 490}.

ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖϲ ϲυγκριτικοῖϲ ἔγκειται τὸ μᾶλλον, καὶ πολλάκιϲ ϲυμπαραλαμβάνεται ⁴⁴⁵
ἡ τοῦ μᾶλλον ϲύνταξιϲ,

ῥηΐτεροι γὰρ μᾶλλον Ἀχαιοῖϲι δὴ ἔϲεϲθε {Ω 243}

τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ἔγκειται μὲν ἐν τῇ αὐτόϲ ἡ ἀναφορά· ὁπηνίκα
δ᾿ ἑτέρα προϲγίνεται, τὸ ἐγκείμενον τῆϲ ἀναφορᾶϲ ἐν τῇ αὐτόϲ ϲυμπαραλαμβάνεται διὰ τοῦ ὁ ἄρθρου, δηλοῦντοϲ καὶ αὐτοῦ ἀναφοράν, καὶ
οὕτωϲ δὶϲ ἀναφέρεται, ὡϲ δὶϲ ἐπιτέταται τὸ

ῥηΐτεροι γὰρ μᾶλλον Ἀχαιοῖϲι δὴ ἔϲεϲθε.

Προφανὲϲ δὲ ὅτι τῇ ϲυνηθεϲτέρᾳ ἀντωνυμίᾳ προϲεχώρηϲε τὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ. ⁴⁴⁶⁴⁴⁷⁴⁴⁸
ἣ τε γὰρ οἷ καὶ ἡ ἕ καὶ ἡ μίν καὶ αἱ ϲύζυγοι οὐδὲ ῥηταὶ ὅ τι μὴ παρὰ ποιηταῖϲ, ἀλλὰ καὶ αἱ ϲύζυγοι ταῖϲ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον, ὧν ἡ ϲύνταξιϲ ἀπαράδεκτοϲ.

[99] Μηδὲ ἐκεῖνό γε παραλελείφθω, ὡϲ ἐξαιρέτωϲ ἡ Ἀττικὴ χρῆϲιϲ ⁴⁴⁹ οὐ δεόντωϲ ἐπὶ μόνηϲ αἰτιατικῆϲ τὸ ἄρθρον παρελάμβανεν, ὡϲ ἐν τῷ
⁴⁵⁰ τὸν ἐμέ, τὸν ϲέ. αὐτίκα γοῦν καὶ παρὰ Καλλιμάχῳ

τὸν ϲὲ Κροτωπιάδην {fr. 315a Schn.},

ναὶ μὰ τὸν αὐτὸν ἐμέ {fr. 315b Schn.}.

χωρὶϲ εἰ μὴ τὸ ἄρθρον ἐξοχὴν παρίϲτηϲιν ἐν τῷ «τὸν ϲὲ Κροτωπιάδην», εἴγε πάλιν ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ ἐπίφοροϲ πρὸϲ τὴν τοῦ ἄρθρου παράθεϲιν.
⁴⁵¹ προείρηται δὲ ἡμῖν ὡϲ καὶ ἐξοχῆϲ ἕνεκα τὰ ἄρθρα παραλαμβάνεται.

⁴⁵²

[100] Ἀλλὰ καὶ τὰϲ καλουμέναϲ ϲυνάρθρουϲ ἀντωνυμίαϲ, ἐν πρώτῳ ⁴⁵³
καὶ δευτέρῳ προϲώπῳ δεικτικῶϲ παραλαμβανομέναϲ, οἰεταί τιϲ παραδέχεϲθαι TTζῇββ37ζ73ζζ δέχεϲθαι τὰ ἄρθρα ἐν τῷ ὁ ἐμόϲ, ὁ ϲόϲ ἢ ὁ ἡμέτεροϲ. ἦν δὲ ἡ ϲύνταξιϲ
οὐ τοῦ ἀντωνυμικοῦ προϲώπου, λέγω τοῦ κατὰ τὸν κτήτορα, τοῦ ⁴⁵⁴⁴⁵⁵⁴⁵⁶⁴⁵⁷ δὲ ὑπακουομένου κατὰ τὸ κτῆμα, λέγω τοῦ δοῦλοϲ ἢ οἶκοϲ ἤ τινοϲ
τῶν τοιούτων.

[101] , Ἅβρων μέντοι ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμίαϲ οὐκ εἶναί φηϲι τὰ ἄρθρα τῶν ὑπακουομένων, λόγῳ τοιούτῳ. «Εἴπερ τὰ ἄρθρα ἐπὶ τὰ
ὑπακουόμενα φέρεται, πάντωϲ ἂν τὴν αὐτὴν καταλληλότητα ἐφύλαϲϲον ὑπερβιβαϲθέντα πρὸ τῶν ὀνομάτων· οὐ ταὐτὸν δέ ἐϲτι τὸ ὁ ἐμὸϲ
πατήρ τῷ ἐμὸϲ ὁ πατήρ. — καὶ εἰ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ ἀνεπληρώθη τὸ ἄρθρον τοῦ ὀνόματοϲ ἐν τῷ ὁ πατήρ, πῶϲ ἔτι τὸ ὁ ἐμόϲ ἄρθρον προϲλαμβάνει, ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ φιλοϲοφεῖ, εἰ μὴ ἡ ἀντωνυμία ἄρθρου

εἴχετο;» καὶ ἕνεκα τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ ἔδοξε καὶ τῇ τοιαύτῃ ⁴⁵⁸ ἀντωνυμίᾳ ἴδιον ἄρθρον προϲνέμειν καὶ τῷ ὑπακουομένῳ κτήματι. —

[102] Ἔϲτι δὲ παραπέμπεϲθαι τὴν τοιαύτην πιθανότητα. πρῶτον εἰ
ἑκατέρῳ μορίῳ πρόϲεϲτιν ἄρθρον, τί οὐκ ἤρξατο ἀπὸ τοῦ ὁ ἐμόϲ καὶ ἐπήνεγκε τὸ ὁ πατήρ μετὰ τοῦ ἄρθρου, καὶ φαίνεται ὅτι οὐκ ἐν ⁴⁵⁹⁴⁶⁰⁴⁶¹⁴⁶²⁴⁶³ ἴϲῳ τὰ τοῦ λόγου ἐγένετο· ἐπὶ μὲν γὰρ τῆϲ προτέραϲ δύο ἦν τὰ ἄρθρα, ἐπὶ δὲ τῆϲ δευτέραϲ ἀδύνατον ἦν δύο ἄρθρα παραθέϲθαι. — δεύτερον οὐ παρὰ τὰϲ μεταθέϲειϲ τῶν ἄρθρων καὶ τὰϲ ἐξ αὐτῶν γινομεναϲ
διαφορὰϲ τῆϲ φράϲεωϲ ἀποϲτήϲεται τοῦ μὴ ϲυμφέρεϲθαι τοῖϲ ὀνόμαϲι τὰ ἄρθρα, εἴγε διαφέρει τὸ οἱ νῦν ἄνθρωποι ἀγαθοί εἰϲι
τοῦ νῦν οἱ ἄνθρωποι ἀγαθοί εἰϲι, καὶ οὐκ ἔϲτιν ὅϲτιϲ τολμήϲει
φάναι ὅτι οὐ τὸ οἱ τοῦ ἄνθρωποι ἐϲτὶν ἄρθρον. οὐκ ἄρα παρὰ τὴν ἐξαλλαγὴν τῆϲ φράϲεωϲ κατὰ τὴν μετάθεϲιν οὐχὶ τοῦ κτήματόϲ ἐϲτι τὸ ἄρθρον ἐν τῷ ὁ ἐμὸϲ πατήρ καὶ ἐν τῷ ἐμὸϲ ὁ πατήρ. τὴν γὰρ ⁴⁶⁴ 15 τούτων διαφορὰν κατὰ τὸ δέον ἀκριβώϲομεν. — τὸ μέντοι δύο ἄρθρα
κατὰ μιᾶϲ πτώϲεωϲ φέρεϲθαι οὐκ ἔϲτιν ἀϲύϲτατον. ἔϲτι γοῦν φάναι ὁ πατὴρ ὁ ἐκείνου, καὶ προφανὲϲ ὅτι τῷ πατήρ τὰ δύο ἄρθρα ϲυντείωει, ⁴⁶⁵ ἐπεὶ πῶϲ ἡ ἀπαράδεκτοϲ ἀντωνυμία τῶν ἄρθρων ἐν γενικῇ πτώϲει
εὐθείαϲ ἄρθρον παραδέχεται; ἀλλὰ καὶ ἔτι ἐπ᾿ ὀνομάτων, ὁ δοῦλοϲ ὁ τοῦ Ἀριϲτάρχου πρὸϲ ἐμὲ ἦλθεν· ἰδοὺ γὰρ καὶ ἡ γενικὴ τὸ ἴδιον
ἀπέχει ἄρθρον, καὶ τὰ λειπόμενα δύο ἄρθρα εἰϲ μίαν τὴν εὐθεῖαν ἀναφέρεται.
οὐκ ἄρα ἐν τῷ ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ κατηνάγκαϲται τὸ ἕτερον τῶν ἄρθρων ἐπὶ τὴν ἀντωνυμίαν φέρεϲθαι.

⁴⁶⁶

[103] Ἡ οὖν ἐμοῦ δὶϲ οὖϲα γενικὴ τὸ μὲν τοῦ κτήτοροϲ ἔϲχε πρόϲωπον ἀντωνυμικόν (ἐξ οὗ καὶ τὴν ὀνομαϲίαν εἶχε, τὸ ἀντωνυμία
⁴⁶⁷⁴⁶⁸⁴⁶⁹⁴⁷⁰ καλεῖϲθαι), ὅπερ ὁμολογεῖ τὴν δεῖξίν του ὡριϲμένου προϲώπου καὶ ἔχει
τὴν μετάβαϲιν τὴν ἐπὶ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον τὸ δὲ ἕτερον τοῦ ὑπακουομένου κτήματοϲ, ὃ κλίϲιν ποιεῖται τὴν εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ μετάθεϲίν τε τὴν εἰϲ τὰ γένη ἀριθμούϲ τε τοὺϲ κατ᾿ ἀκολουθίαν τοῖϲ ὀνόμαϲιν.
τὸ γὰρ ἀντωνυμικὸν πρόϲωπον ἐν γενικῆ μόνον νοούμενον ἄκλιτόν
ἐϲτιν εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ· ἡ γὰρ πτῶϲιϲ ἡ γενικὴ κρατεῖ τὴν κτητικὴν ἔννοιαν. διὰ τοῦτο κοὶ πᾶϲα κτητικὴ ἀτωνυμία μετὰ τοῦ κτήματοϲ εἰϲ γενικὴν ἀναλύεται. καὶ φαίνεται ὅτι αἱ μὲν πρωτότυποι οὐ κλίνονται
εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ, αἱ δὲ κτητικαὶ οὐκ εἰϲ ἄλλο τι ἢ εἰϲ πτώϲειϲ, εἰϲ γένη
καὶ εἰϲ ἀριθμούϲ. —

[104] Καὶ ἕνεκα τούτων τοῖϲ δύο προϲώποιϲ ἴδια μόρια παρίϲταται, τῷ μὲν ὀνοματικῷ τὸ ἄρθρον, τῷ δὲ ἀντωνυμικῷ ἡ ϲυνή-
⁴⁷¹⁴⁷²⁴⁷³⁴⁷⁴⁴⁷⁵ θωϲ ἐπιταϲϲομένη ἐπιταγματικὴ ἀντωνυμία κατὰ μίαν πτῶϲιν τὴν γενικήν, ἣν καί φαμεν μόνην ἐγκεῖϲθαι ἐν τῇ κτητικῇ ἀντωνυμίᾳ,

ἀλλ᾿ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ, ὅ μοι κακὸν ἔμπεϲεν οἴκῳ {β 45},

αὐτῶν γὰρ ϲφετέρῃϲιν ἀταϲθαλίῃϲιν {α 7},

ἦ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ {α 409}.

⁴⁷⁶ ἐν δὲ ἁπάϲαιϲ πτώϲεϲι τὸ ἄρθρον, καθὸ ἡ τοῦ κτήματοϲ πτῶϲιϲ, κλίνεται, ὁ ἐμόϲ, τοῦ ἐμοῦ, τῷ ἐμῷ. ϲυμμεταπίπτει τε καὶ ἐπὶ τοῦ γένουϲ,
ἡ ἐμή, τὸ ἐμόν· προφανὲϲ γὰρ ὅτι ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον τοῦ κτήτοροϲ, διάφορα δὲ τὰ κτήματα ἐν γένει. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ κἀπὶ τοῦ ἀριθμοῦ· ἔϲτω γὰρ πάλιν εἷϲ μὲν ὁ κτήτωρ, πλείονα δὲ τὰ κτήματα
κατὰ πᾶν γένοϲ, οἱ ἐμοί, αἱ ἐμαί, τὰ ἐμά. κἂν ἀμειφθῇ δὲ τὰ τοῦ
ἀριθμοῦ, καὶ τὰ τοῦ ἄρθρου ϲυναμείβεται. φέρε δὲ πλείοναϲ ἑνὸϲ ἀγροῦ ἐπικρατεῖν· φαίηϲ ἂν ὁ ἡμέτεροϲ ἀγρὸϲ ϲκάπτεται, τοῦ ἄρθρου ἑνουμένου πρὸϲ τὸ ὑποκείμενον κτῆμα. καθὼϲ οὖν πρόκειται, ἐν ταῖϲ
τοιαύταιϲ ϲυντάξεϲιν οὐδ᾿ ὅλωϲ ἐπὶ τὴν δεῖξιν φέρεται τῶν ἀντωνυμιῶν
τὰ ϲυναρτώμενα ἄρθρα. (Καὶ αὕτη δέ ἐϲτιν ἀπόδειξιϲ τοῦ τὸ ὦ μὴ εἶναι ἄρθρον, καθὸ προτίθεται ἔϲθ᾿ ὅτε δεικτικῆϲ τῆϲ οὗτοϲ.)

[105] Καὶ τοϲαῦτα περί τε τῶν μοναδικῶϲ προϲλαμβανόντων τὰ ⁴⁷⁷⁴⁷⁸ ἄρθρα καὶ ἔτι τῶν ἀπροϲλήπτων. Ἥ γε μὴν ὑπόλοιποϲ ϲύνταξιϲ κατὰ ⁴⁷⁹ 25 μίαν προφορὰν πτωτικοῦ πρὸϲ τὸ δέον τοῦ λόγου τὰ ἄρθρα προϲλή-
⁴⁸⁰⁴⁸¹⁴⁸²⁴⁸³ ψεται ἢ οὐ προϲλήψεται, ἵπποϲ τρέχει, ἢ ἐπὶ προεγνωϲμένῳ τῷ ἵππῳ ὁ ἵπποϲ τρέχει· πλοῖον κατέπλευϲεν, τὸ πλοῖον κατέπλευϲεν. ἔνθεν φαμὲν λείπειν τὸ ἄρθρον ἐν τῷ ⁴⁸⁴

ἀρνειὸν δ᾿ ἐμοὶ οἴῳ ἐϋκνήμιδεϲ ἑταῖροι {ι 550},

καθὸ περὶ ἐκείνου διαλέγεται τοῦ προκατειλεγμένου ἐν τῷ

ὕϲτατοϲ ἀρνειὸϲ μήλων ἔϲτειχε θύραζε {ι 444}

τοῦ κτὰ νῶτα λαβών {ι 433}.

εἰ γὰρ μὴ οὕτωϲ εἴη, οὐ λείπει τὸ ἄρθρον. πληρέϲτερον γὰρ ἐκεῖ προϲκείϲεται,

τὰ δὲ μῆλα λαβὼν ἀπεδειροτόμηϲα {λ 35}·

προκατείλεκτο γὰρ καθ᾿ ὃν καιρὸν ἐνεβιβάζετο ὑπὸ τῆϲ Κίρκηϲ.

[106] Διήκει ὁ λόγοϲ ἐπὶ πάϲηϲ τῆϲ τῶν ῥημάτων ϲυντάξεωϲ, ὑποϲτελλομένων τῶν ἐϲομένην ὕπαρξιν δηλούντων. ἔϲτω δὲ ὑποδείγματα, Διονύϲιοϲ ὁ γνώριμόϲ μου θέλει φιλολογεῖν, οὗτοϲ ὁ

ἄνθρωποϲ θέλει ἀναγινώϲκειν· καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ. εἰ μέντοι ἐπιφέροιτο τὸ γενέϲθαι, τὸ καλεῖϲθαι, τὰ τούτοιϲ ϲύζυγα, ⁴⁸⁵⁴⁸⁶⁴⁸⁷⁴⁸⁸
ἀποϲτήϲεται τὸ ἄρθρον, Διονύϲιοϲ θέλει μοι γνώριμοϲ γενέϲθαι, Θέων γραμματικὸϲ θέλει καλεῖϲθαι, πάνυ εὐλόγωϲ· ἐϲομένην γὰρ ⁴⁸⁹ ποιότητα τὸ ῥῆμα ὑπαγορεύει, τὸ δὲ ἄρθρον τὴν γενομένην οἶδεν. —
εἰ γοῦν προϲθείη τιϲ καὶ τὸ ἄρθρον, ἕτερον προϲθήϲει ἐπιθετικόν, ἐφ᾿ ὃ ἐπενεχθήϲεται τὸ ῥῆμα, ἐπεὶ τὸ ἄρθρον ἀπηνέγκατο τὸ ἕτερον, ὡϲ
ἂν ἐν γνώϲει προϋφεϲτώϲῃ, Διονύϲιοϲ ὁ γνώριμόϲ μου θέλει γενέϲθαι ⁴⁹⁰ φιλόϲοφοϲ. (προφανὲϲ γὰρ πάλιν ὅτι, εἰ τὸ ἄρθρον τιϲ ἀφέλοι, ἀκατάλληλον τὸ τοῦ λόγου γένοιτ᾿ ἄν, τοῦ ῥήματοϲ οὐ δυναμένου εἰϲ
τὰ δύο ἐπίθετα ἐγχωρῆϲαι. καὶ κατ᾿ ἄλλαϲ δὲ ϲυντάξειϲ δύο ὀνομάτων εἰϲ ἕν πρόϲωπον ϲυντεινόντων διαφορά τίϲ ἐϲτι τῶν προκατειλεγμένων
ῥημάτων. ἐξ ὧν καὶ ὁ Τρύφων {p 24 Vele.} ἤρξατο τὴν ἐν τοῖϲ ἄρθροιϲ ϲύνταξιν παραδιδόναι, τῶν προκατειλεγμένων τρόπων οὐδὲ ἔννοιαν
παραθέμενοϲ.)

⁴⁹¹

[107] , Τὰ δὲ ἐπιθετικὰ ἐπὰν ϲυντάϲϲηται κυρίοιϲ ὀνόμαϲι, πάντωϲ ϲὺν ἄρθροιϲ λέγεται, εἰ μὴ τὰ ὑπαρκτικὰ τῶν ῥημάτων ἐπιφέροιτο, ὁ

γραμματικὸϲ Τρύφων ἀναγινώϲκει, ὁ φιλόϲοφοϲ Δίων περιπατεῖ. ⁴⁹²⁴⁹³⁴⁹⁴ καὶ οὐκ ἄλλωϲ ἀποϲτήϲεται τὸ ἄρθρον, εἰ μὴ ὑπαρκτικὴ μετοχὴ ἐπενεχθείη, γραμματικὸϲ ὢν Τρύφων ἀναγινώϲκει, φιλόϲοφοϲ ὢν Δίων διαλέγεται, πάνυ εὐλόγωϲ διὰ τὴν νῦν ἐμφανιζομένην
ποιότητα διὰ τῆϲ ὤν. οὐ γὰρ ἐν ῥήματι τὸ τοιοῦτον ἐδύνατο παραληφθῆναι
ἕνεκα τοῦ ἐπιφερομένου ῥήματοϲ, ἐπεὶ δύο ῥήματα οὐ δύναται ⁴⁹⁵ μίαν ϲύνταξιν ἐπιδέξαϲθαι δίχα ϲυμπλοκῆϲ. καὶ ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ ὑποδείγματοϲ, τοῦ μὲν προειρημένου ὁ φιλόϲοφοϲ Δίων διαλέγεται,
τοῦ δὲ δευτέρου φιλόϲοφοϲ ὢν Δίων διαλέγεται, τοῦ δὲ τρίτου φιλόϲοφόϲ ἐϲτι Δίων καὶ διαλέγεται· οὐ γὰρ ϲυϲτήϲεται δίχα τοῦ ⁴⁹⁶
καί ϲυνδέϲμου, φιλόϲοφόϲ ἐϲτι Δίων διαλέγεται.(εἴρηται δὲ ἀκριβέϲτερον ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ ἐν τῷ περὶ μετοχῶν, ἐν ᾧ καὶ ἐπεδείξαμεν ὡϲ τὸ

αὐτὰρ ὁ βηριϲον τε καὶ Ἄντιφον ἐξεναρίξων {Λ 101 },

εἰ μέν ἐϲτιν ὄνομα τὸ βηριϲον, ἐπὶ ῥῆμα πάντωϲ τὸ ϲυγκλεῖον τὴν
διάνοιαν ἀναχθήϲεται τὸ τέλοϲ, λέγω τὸ ἐξενάριξεν· εἰ δὲ ἔγκειται τὸ
βῆ ῥῆμα, ἀνέφικτον μὲν τὸ τοῦ ῥήματοϲ, κατάλληλον δὲ τὸ τῆϲ μετοχῆϲ, λέγω τὸ ἐξεναρίξων.)

⁴⁹⁷⁴⁹⁸⁴⁹⁹

[108] Τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει ἄ ρα διαφόρωϲ τὰ ἄρθρα προϲτεθήϲεται,
εἰ, ὡϲ εἴπομεν, τὰ ἐπιφερόμενα ῥήματα πρώτηϲ κατηγοροίη ποιότητοϲ. πάλιν δὲ ἔϲτω ὑποδείγματα τοῦ μὲν προτέρου ὁ γραμμα τικὸϲ Τρύφων ἀείδει (ἦν γὰρ ἀϲύνετον φάναι ὁ Τρύφων γραμματικὸϲ
ἀείδει)· τοῦ δὲ δευτέρου ὁ Τρύφων γραμματικὸϲ καλεῖται·
ται· ὁ γραμματικὸϲ Τρύφων παρεγένετο, ὁ Τρύφων γραμματικὸϲ παρεγένετο. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὰ ῥήματα κατηγοροῦντα τοῦ ⁵⁰⁰⁵⁰¹⁵⁰² ἐπιθετικοῦ εὐλόγωϲ τὴν τοῦ ἄρθρου ϲύνταξιν παρείλετο. (ἔνθεν δὲ τὰ τῆϲ ἀναϲτροφῆϲ δῆλα,
⁵⁰³

οὕνεκα τὸν Χρύϲην ἠτίμαϲεν ἀρητῆρα {A 11}.

εἰ γὰρ ἀφέλοι τιϲ τὸ ἠτίμαϲεν, ἀντιθείη δὲ τὸ ὠνόμαϲε, διάφορον πάλιν
ἕξει τὴν ϲύνταξιν, οὕνεκα τὸν Χρύϲην ὠνόμαϲεν ἀρητῆρα.)

⁵⁰⁴⁵⁰⁵

[109] , Ἡ αὐτὴ ϲύνταξιϲ καὶ ἐν προϲηγορικοῖϲ καὶ ἐν ἐπιθετικοῖϲ, ὁ λευκὸϲ ἵπποϲ τρέχει, ὁ ἵπποϲ λευκόϲ ἐϲτιν. εἰ μέντοι εἴη δύο ἐπιθετικά, δύο καὶ τὰ ἄρθρα προϲγίνεται, πάλιν τῶν προειρημένων ῥημάτων
ὑποϲτελλομένων, ὁ ϲεμνόϲ, ὁ καλὸϲ ὑβρίζεται· ὁ φρόνιμοϲ,
ὁ ἀγαθὸϲ ἐξέϲτη τοῦ καθήκοντοϲ. προῦπτον τὸ ἀκατάλληλον, εἰ ὑφέλοι τιϲ τὸ ἕτερον τῶν ἄρθρων. καὶ δῆλόν ἐϲτιν ὡϲ οὐ τὸ ἕτερον
⁵⁰⁶⁵⁰⁷⁵⁰⁸⁵⁰⁹ θατέρῳ ἐκχωρεῖ τοῦ ἄρθρου, καθὸ ἀπὸ μιᾶϲ ὕληϲ τῶν ὀνομάτων ἄγεται. τοῦ δὲ ἑτέρου ὁ ϲεμνὸϲ ϲοφόϲ ἐϲτιν, ὁ ϲεμνὸϲ φρόνιμόϲ ἐϲτιν,
ὁ ϲώφρων ἀγαθόϲ ἐϲτιν, ὁ ἀγαθὸϲ ϲώφρων ἐϲτίν· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ῥημάτων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ.

⁵¹⁰

[110] Ϲυμφέρεται τοῖϲ ὀνόμαϲι καὶ ἡ τῶν μετοχῶν ϲύνταξιϲ,
⁵¹¹ καθ᾿ ὃν ἐπεδείξαμεν λόγον ἐν τῷ περὶ μετοχῶν. μετὰ μὲν οὖν κυρίων,
ἡνίκα οὕτω φαμέν, ὁ Πτολεμαῖοϲ γυμναϲιαρχήϲαϲ ἐτιμήθη, ὁ Διονύϲιοϲ τυραννήϲαϲ ἐμέμφθη, ὅπερ καὶ χωρὶϲ ἄρθρου τὸν αὐτὸν ⁵¹² λόγον ϲυγκλείει. καὶ ἡ μὲν τοιαύτη ϲύνταξιϲ χρονικῶϲ νοεῖται, μετὰ
τὸ γυμναϲιαρχῆϲαι ἐτιμήθη, μετὰ τὸ τυραννῆϲαι6 ἐμέμφθη. εἰ
δὲ αἱ μετοχαὶ προϲλάβοιεν τὰ ἄρθρα, πλειόνων Πτολεμαίων ἐμφάνιϲιϲ ⁵¹³⁵¹⁴⁵¹⁵⁵¹⁶ νοεῖται, ὥϲτε οὐκ ἀπιθάνωϲ ἔϲτιν φάναι ὡϲ τὰ ἑνικὰ ἄρθρα παρεμφαίνειν ⁵¹⁷ καὶ πλῆθοϲ. εἰ γὰρ τῇδέ τιϲ ἀποφαίνοιτο, ὁ γυμναϲιαρχήϲαϲ Πτολεμαῖοϲ ἐτιμήθη, οὐχ ἕνα δηλώϲει Πτολεμαῖον, πλείοναϲ δέ, ἐξ ὧν ὁ εἷϲ τιμῆϲ μετέλαβεν. ὅτι γὰρ τὸ ἄρθρον αἴτιόν ἐϲτιν τῆϲ παρεμφάϲεωϲ
⁵¹⁸
τοῦ πλήθουϲ, ϲυμφανὲϲ ἐκ τοῦ ἀποβαλλομένου ἄρθρου· ὁ γυμναϲιαρχήϲαϲ Πτολεμαῖοϲ ἐτιμήθη, καὶ πάλιν τοῦ ἑνὸϲ νοουμένου Πτολεμαίου, γυμναϲιαρχήϲαϲ Πτολεμαῖοϲ ἐτιμήθη. —

[111] Ἔϲτι
καὶ ἐν προϲηγορικοῖϲ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ. ἐφ᾿ οὗ καὶ τρίτοϲ λόγοϲ ἀνακύπτει. καὶ ἔϲτω ὁ μὲν πρῶτοϲ τοιοῦτοϲ, χρονικὴν διαφορὰν παρεμφαίνων,
ὁ παῖϲ δειπνήϲαϲ κοιμάϲθω· ὁ δὲ δεύτεροϲ, ἡνίκα πλῆθοϲ
παρεμφαίνεται, ὁ δειπνήϲαϲ παῖϲ κοιμάϲθω, ἐφ᾿ οὗ καὶ ἀοριϲτώδηϲ ἡ ϲύνταξιϲ γίνεται τοῦ ἄρθρου, ἔνθεν καὶ οἱ ἀπὸ τῆϲ Ϲτοᾶϲ τὰ τοιαῦτα μόρια ἀοριϲτώδη ἐκάλεϲαν· τρίτοϲ δὲ ὃϲ τὴν αὐτὴν μὲν ἔχει ϲύνταξιν, οὐ μὴν ἀοριϲτωδῶϲ πάντωϲ νοεῖται, ἀναφορικῶϲ δέ. φέρε γάρ τινα
⁵¹⁹
δειπνῆϲαι τῶν παίδων καὶ κατὰ τούτου γίνεϲθαι τὰ τῆϲ προϲτάξεωϲ· καὶ πάλιν τὰ τοῦ λόγου τῇδε καταϲτήϲεται, ὁ δειπνήϲαϲ παῖϲ κοιμάϲθω, καθὼϲ εἰ ἐν παιϲὶν ἀτακτήϲειεν παῖϲ, ἐφ᾿ οὗ ἂν φαίη ὁ διδάϲκαλοϲ
⁵²⁰⁵²¹⁵²² ὁ ἀτακτήϲαϲ παῖϲ τυπτέϲθω.

[112] Οὐκ ἔϲτιν ἡ πρώτη ⁵²³ ϲύνταξιϲ ἐντριβεϲτέρα χωρὶϲ ἄρθρων λεγομένη, καθάπερ ἡ ἐπὶ τῶν κυρίων, εἴγε τὰ κύρια διὰ τὴν ἐν αὐτοῖϲ ἰδιότητα οὐχ οὕτωϲ προϲδέεται τοῦ ἄρθρου, καθάπερ τὰ κοινὴν ἔννοιαν ἔχοντα. δυνάμει γὰρ
ϲυϲτέλλεται ἐκ τῆϲ πολλῆϲ ποιότητοϲ τῇ παραθέϲει τοῦ ἄρθρου, εἴγε
ἀοριϲτῶδεϲ μὲν τὸ παῖϲ δειπνήϲαϲ ἐκοιμήθη, οὐ μὴν τὸ ὁ παῖϲ δειπνήϲαϲ ἐκοιμήθη. εὐπαράδεκτον δὲ τὸ ὁ Πτολεμαῖοϲ δειμπαται. ἐκοιμήθη, οὐχ οὕτωϲ ἀπαιτοῦν τὸ ἄρθρον.

[113] Οἷόν τὲ
ἐϲτιν τοῖϲ προϲηγορικοῖϲ ὀνόμαϲι προϲνέμειν ἄρθρον καὶ ταῖϲ ϲυνταϲϲομέναιϲ ϲομέναιϲ μετοχαῖϲ, ὁ παῖϲ ὁ δειπνήϲαϲ κοιμᾶται, καθότι καὶ ἐπὶ
τῶν προϲηγορικῶν καὶ ἐπιθετικῶν, ὁ ἵπποϲ ὁ λευκὸϲ τρέχει· ὅπερ
ταὐτὸν ϲυνάγει τοῖϲ ἀπὸ τοῦ ἐπιθετικοῦ ἀρχομένοιϲ ϲὺν τῷ ἄρθρῳ καὶ τοῖϲ ἀπὸ μετοχῆϲ, ὁ λευκὸϲ ἵπποϲ τρέχει, ὁ δειπνήϲαϲ παῖϲ κοιμᾶται. ἃ δὴ καὶ μᾶλλον καταλληλότερά ἐϲτιν τῶν ὑπερκειμένων.

⁵²⁴⁵²⁵⁵²⁶⁵²⁷

[114] Ἔτι κἀκεῖνο τηρητέον, ὡϲ ἡ προϲτακτικὴ ἐκφορὰ τῶν ῥημάτων
⁵²⁸ μάτων αἰτία γίνεται τοῦ ἀοριϲτωδῶϲ νοεῖϲθαι τὴν ϲύνταξιν τοῦ ἄρθρου ⁵²⁹ καὶ τῆϲ μετοχῆϲ, ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω. ἡ γὰρ ὁριϲτικὴ ἔγκλιϲιϲ ἐπὶ ἐνεϲτῶϲι καὶ παρῳχημένοιϲ ἀναφορικωτέραν τὴν ϲύνταξιν ποιεῖται,

ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμᾶται, ὁ τυραννοκτονήϲαϲ ἐτιμήθη. πάλιν γὰρ ἡ τοῦ μέλλοντοϲ ἀοριϲτωδῶϲ νοεῖται καθ᾿ ἣην προεκτεθείμεθα ⁵³⁰ τήρηϲιν, ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμηθήϲεται, πάνυ εὐλόγωϲ, εἴγε τὰ γινόμενα καὶ γεγονότα εὔδηλα, τὰ δὲ ἐϲόμενα ἀδηλότερα καὶ ἐντεῦθεν ἀοριϲτοῦται τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ. Καὶ προφανῶϲ ἐκ τοῦ τοιούτου δείκνυται

ὡϲ ἅπαντα τὰ προϲτακτικὰ ἐγκειμένην ἔχει τὴν τοῦ μέλλοντοϲ διάθεϲιν, προϲταϲϲόμενα ἢ εἰϲ παρατατικὴν διάθεϲιν ἢ εἰϲ ὑπερ⁵³¹⁵³²⁵³³
ϲυντελικήν. ϲχεδὸν γὰρ ἐν ἴϲῳ ἐϲτὶν τὸ ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω τῷ τιμηθήϲεται κατὰ τὴν τοῦ χρόνου ἔννοιαν, τῇ ἐγκλίϲει διηλλαχόϲ, ⁵³⁴ καθὸ τὸ μὲν προϲτακτικόν, τὸ δὲ ὁριϲτικόν. — (

[115] Πῶϲ οὖν ⁵³⁵ οὐ γελοῖοί εἰϲιν οἱ μὴ ὑπολαβόντεϲ ῥήματα προϲτακτικὰ μέλλοντοϲ ⁵³⁶
χρόνου, ὅπου γε πάντα ϲυνωθεῖται εἰϲ τὴν τοῦ μέλλοντοϲ ἔννοιαν; ἐπὶ
γὰρ μὴ γινομένοιϲ ἢ μὴ γεγονόϲιν ἡ πρόϲταξιc τὰ δὲ μὴ γινόυενα ἢ μὴ γεγονότα, ἐπιτηδειότητα δὲ ἔχοντα εἰϲ τὸ ἔϲεϲθαι, μέλλοντόϲ ἐϲτιν,
Εἴγε καὶ τῶν προϲταχθέντων τὰ μὴ γινόμενα τὸν λόγον ἔχει μετὰ ἀποφάϲεωϲ καὶ τῆϲ τοῦ μέλλοντοϲ ἐννοίαϲ, οὐ δυνήϲομαι, οὐ ποιήϲω. κἂν γὰρ οὕτω φαμέν, οὐ δύναμαι βαϲτάϲαι, ἐν ἴϲῳ ἐϲτὶ τῷ

οὐ δυνήϲομαι. εἰϲ τὸ γίνεϲθαι οὖν ἢ γενέϲθαι ἡ πρόϲταξιϲ γίνεται, ἀποφαϲκομένη μετὰ τῆϲ τοῦ μέλλοντοϲ ἐννοίαϲ, εἰϲ μὲν παράταϲιν, ⁵³⁷ ϲκαπτέτω τὰϲ ἀμπέλουϲ, εἰϲ δὲ ϲυντελείωϲιν, ϲκαψάτω τὰϲ ἀμπέλουϲ.

[116] Τί δὲ τὸ ταράξαν τοὺϲ παραδεξαμένουϲ μέλλοντοϲ προϲτακτικά; Μόνον τὸ γραψέτω καὶ γραψάτω καὶ τὸ
⁵³⁸⁵³⁹⁵⁴⁰⁵⁴¹

οἶϲε θέειον, γρπΰ {χ 481},

ἅπερ ἀπολύεται ἐντελέϲτερον ἐν τῷ περὶ προϲτακτικῶν· ἀπαιτοῦντοϲ
δὲ καὶ νῦν τοῦ λόγου ὀλίγα παραθηϲόμεθα, ὅτι ποιητικώτερον μὲν τὸ οἶϲε κατ᾿ ἐναλλαγὴν εἴρηται φωνῆϲ τῆϲ φέρε, τῆϲ δὲ γραψάτω τὸ
γραψέτω καὶ τὰ ὅμοια, οὐ κατὰ διάφορον μὲν χρόνον, κατὰ δὲ ἐκλογῆν ὀνόματοϲ, ὁπότερον εἴη κατωρθωμένον, καθάπερ ἤδη προεμελετήθη
ἡ τοιαύτη ζήτηϲιϲ ἐν τῇ ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει, ἔγραψαϲ ἢ ἔγραψεϲ, οὐ διαφορᾶϲ οὔϲηϲ χρονικῆϲ, αὐτὸ δὲ μόνον γραφῆϲ, δυναμένηϲ οὐκ ἀπιθάνωϲ παραλαμβάνεϲθαι, ὡϲ ἐπιδείκνυμεν ἐν τῷ περὶ ῥημάτων.)

⁵⁴²⁵⁴³⁵⁴⁴⁵⁴⁵⁵⁴⁶

[117] Αἱ προκείμεναι ϲυντάξειϲ, ὑποϲτελλομένων τῶν κυρίων ὀνομάτων, ⁵⁴⁷ ἀδιαφόρωϲ ἔχουϲι τὰϲ ἀναϲτροφὰϲ χωρὶϲ ἄρθρου λεγομέναϲ,
ἄνθρωποϲ δραμὼν ἐνίκηϲεν, δραμὼν ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν· ἄνθρωπον ἀγαθὸν ὕβριϲαϲ, ἀγαθὸν ἄνθρωπον ὕβριϲαϲ. οὐκ ἐπιζητήϲει οὖν τὸ ἄνδρα πολύτροπον {α 1} πάντωϲ ἄρθρον, χωρὶϲ εἰ

μὴ τὸν κατ᾿ ἐξοχὴν ἄνδρα θέλοιμεν διαϲτεῖλαι, (καθὼϲ ἐδιδάξαμεν κἀν ταῖϲ ἀρχαῖϲ ὡϲ καὶ ἐξοχῆϲ παραϲτατικὰ τὰ ἄρθρα, ὅτε οὕτω φαμέν, οὗτόϲ ἐϲτιν ὁ ἀνήρ, οὗτόϲ ἐϲτιν ὁ γραμματικόϲ), καθότι ἔϲτιν ⁵⁴⁸ ἐπινοῆϲαι κἀν ταῖϲ κατὰ γενικὴν κτητικαῖϲ ϲυντάξεϲιν. —

[118] μοναδικαὶ ⁵⁴⁹ γὰρ οὖϲαι αἱ κτήϲειϲ τὸ ἄρθρον ἀπαιτοῦϲιν, οὐ τῇδε δὲ ἔχουϲαι 10 καὶ χωρὶϲ ἄρθρων λέγονται. τοῦ μὲν προτέρου ἡ ψυχή ϲου ἀγαθή
ἐϲτιν, ἡ μοῖρα ἡ Νέϲτοροϲ πολυχρόνιοϲ ἦν τοῦ δὲ ἑτέρου θεράπαινά ϲου πρὸϲ ἐμὲ ἦλθεν, γνώριμοϲ Ἀριϲτάρχου διελέξατό μοι. ταῦτα γὰρ εἰ ἐθέλοι τιϲ μοναδικῶϲ ἐκθέϲθαι, προϲθήϲει ἄρθρον, ⁵⁵⁰⁵⁵¹⁵⁵²⁵⁵³ ἡ θεράπαινά ϲου, ὁ γνώριμοϲ Ἀριϲτάρχου. καὶ πολλῶν ὑπουϲῶν
νεῶν φαίη τιϲ ἂν ναῦϲ ϲου κατέπλευϲεν, ναῦϲ ϲου ἕϲτηκεν ἐν τῷ λιμένι· μοναδικῆϲ δὲ πάλιν τῆϲ κτήϲεωϲ νοουμένηϲ προϲθείη τιϲ ἂν τὸ ἄρθρον, καθὼϲ κἀκεῖνο νοητέον λείπειν

νηῦϲ δέ μοι ἧδ᾿ ἕϲτηκεν {α 185},

καθὼϲ ἐν ἑτέροιϲ ἐδιδάξαμεν.

νῦν δ᾿ ὧδε ξὺν νηἴ κατήλυθον {α 182}

ὑπαγορεύει γὰρ ξὺν μιᾷ νηΐ· ξυμφανὲϲ κἀκ τοῦ ὧδε, ϲημαίνοντοϲ τὸ ⁵⁵⁴ οὕτωϲ ὡϲ ὁρᾷϲ, οὐχ ὡϲ ἐπέβαλλεν βαϲιλεῖ. Προδήλωϲ οὖν κἀκεῖνο

λείπει ἄρθρῳ

μῆνιν ἄειδε θεά {A 1},

τὴν Ἀχιλλέωϲ οὐλομένην μῆνιν ἓν γὰρ τὸ πάθοϲ, ὡϲ μοῖρα, ὡϲ ψυχή.

⁵⁵⁵

[119] Ἀκολούθωϲ χωρητέον καὶ ἐπὶ τὰϲ πυϲματικὰϲ ϲυντάξειϲ. Τὸ ⁵⁵⁶ δὴ τίϲ ϲυντάϲϲεται κυρίοιϲ ὀνόμαϲιν μετὰ ῥήματοϲ τοῦ ὀνομάζεται ἤ

ἔϲτιν ἤ τινοϲ τῶν ϲυνωνυμούντων, ἀνθυποφορὰν δὲ ἔχει τὴν ἐκ τοῦ πύϲματοϲ ἀντωνυμικήν, τίϲ Τρύφων ὀνομάζεται; τίϲ Τρύφων ⁵⁵⁷⁵⁵⁸⁵⁵⁹⁵⁶⁰ λέγεται; πρὸϲ ὅν φαμεν ἐγώ ἢ οὗτοϲ ἤ τι τῶν ϲυζύγων. ἢ ἀντεϲτραμμένωϲ μετὰ ἀντωνυμίαϲ, ἀνθυποφορᾶϲ οὔϲηϲ ὀνοματικῆϲ. διὰ μὲν γὰρ ἄγνοιαν καταϲτήματόϲ φηϲιν ὁ Νέϲτωρ

τίϲ δ᾿ οὗτοϲ κατὰ νῆαϲ ἀνὰ ϲτρατὸν ἔρχεαι οἶοϲ {Κ 82};

ᾧ ἀνθυπηνέχθη τὸ

γνώϲεαι Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα {Κ 88}

ὁ μέντοι Πρίαμοϲ ὁρῶν τὸν Ἀλγαμέμνονα πεῦϲιν ποιεῖται τὴν κατὰ τοῦ κυρίου ὀνόματοϲ, πρὸϲ ὃν πάλιν ὑπάγεται τὸ

οὗτοϲ δ᾿ Ἀτρείδηϲ {Γ 178},

ἀναγκαίωϲ ϲυνενεχθείϲηϲ τῷ ὀνόματι τῆϲ δεικτικῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ἵνα

ἀφορίϲῃ τὸ τοῦ Ἀγαμέμνονοϲ πρόϲωπον πολλῶν ϲυνόντων.

[120] καὶ ⁵⁶¹ ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν ὡϲ διὰ μὲν τῆϲ ὀνοματικῆϲ ϲυντάξεωϲ τὴν οὐϲίαν ἐπιζητοῦμεν τοῦ ὑποκειμένου (ταύτην γὰρ μόνον αἱ ἀντωνυμίαι ἐμφαίνουϲι,
τῆϲ ὑπ᾿ αὐτῶν δείξεωϲ ϲυνεξηγουμένηϲ τὰ παρεπόμενα, ἔνθεν ἐπὶ ⁵⁶²⁵⁶³⁵⁶⁴ πᾶν ὑποκείμενον ϲυντείνουϲιν), διὰ μέντοι τῆϲ ἀντωνυμικῆϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ μὲν οὐϲίαϲ ἐπιλαμβανόμεθα, τῆϲ δὲ ἐπιτρεχούϲηϲ ἰδιότητοϲ κατὰ τὴν τοῦ ὀνόματοϲ θέϲιν οὐκέτι. καὶ δῆλον ὡϲ ἀντὶ τῶν κυρίων ὀνομάτων
εἰϲὶν αἱ ἀντωνυμίαι, εἴγε διὰ τῆϲ ἐξ αὐτῶν πεύϲεωϲ τὰ κύρια
νοεῖται, κἀκ τῆϲ τῶν κυρίων πάλιν τὰ ἀντωνυμικὰ ἀνθυπάγεται. —

[121] Εἰ μέντοι γε μόνον παραλαμβάνοιτο τὸ τίϲ, οἷόν τέ ἐϲτιν καὶ τὰ ⁵⁶⁵ ὑπόλοιπα ῥήματα ϲυντάϲϲεϲθαι, τίϲ περιπατεῖ; τίϲ ἀναγινώϲκει, ἐφ᾿ ὧν ἀνθυπαγωγὴ γινομένη διὰ μὲν ἀντωνυμίαϲ οὐκέτι δέεται ἑτέραϲ πεύϲεωϲ, εἰ φαίημεν ἐγώ ἢ οὗτοϲ (ὡριϲμένα γὰρ πρόϲωπα ἐμφαίνει),

ἐπὶ δὲ ὀνομάτων διὰ τὴν παρεπομένην ὁμωνυμίαν οὐκ ἐν τῷ αὐτῷ ὁριϲμῷ ἀνθυπάγεται ἡ ϲύνταξιϲ. φαμένου γάρ τινοϲ Αἴαϲ, ἀνθυπαχθήϲεται ὁπότεροϲ; διὰ τὴν προειρημένην ὁμωνυμίαν· ᾧ πάλιν ἀνθυπαχθήϲεται
τὸ ἰδίᾳ παρακολουθῆϲαν τῷ ἑτέρῳ, καθὼϲ προείπομεν, μετὰ ϲυντάξεωϲ ἀρθρικῆϲ, τὸ ὁ μέγαϲ ἢ ὁ Τελαμώνιοϲ,

Αἴαϲ δ᾿ ὁ μέγαϲ αἰὲν ἐφ᾿ Ἕκτορι {Π 358},

πάνυ εὐλόγωϲ, ἐπεὶ τὰ ἐπιθετικὰ μετὰ κυρίων ἐκφερόμενα ϲὺν ἄρθρῳ
παραλαμβάνεται· τοιοῦτον γάρ ἐϲτιν τὸ ὅλον, Αἴαϲ δ᾿ ὁ Τελαμώνιοϲ, ⁵⁶⁶ Αἴαϲ δ᾿ ὁ μέγαϲ, Αἴαϲ δ᾿ ὁ Ϲαλαμίνιοϲ. πάλιν γὰρ ἐκεῖ ἐδείξαμεν λείπειν τὸ ἄρθρον,

ἀλλά περ οἶοϲ ἴτω Τελαμώνιοϲ ἄλκιμοϲ Αἴαϲ {M 349}.

⁵⁶⁷⁵⁶⁸⁵⁶⁹

[122] Μετὰ μέντοι προϲηγορικῶν καὶ τῶν προειρημένων ῥημάτων ϲύνταξιϲ ⁵⁷⁰ ταξιϲ ἀρθρικὴ γίνεται, τίϲ ὁ ἄνθρωποϲ καλεῖται. πάνυ εὐλόγωϲ·
πάλιν γὰρ τὸ τίϲ τὸ ἴδιον ἐπιζητεῖ τοῦ ὀνόματοϲ, τοῦ κοινοῦ προεγνωϲμένου. Μετὰ δὲ τῶν μετοχῶν κατὰ τὴν τῶν ῥημάτων ἐπιφορὰν εἱ προϲθέϲειϲ τῶν ἄρθρων γίνονται, ἢ οὐ πάλιν. ϲυμφερέϲθω τὸ λέγεται,
⁵⁷¹ ὀνομάζεται, καλεῖται, καὶ ϲυνοιϲθήϲεται τὸ ἄρθρον, τίϲ ὁ δραμὼν καλεῖται; τίϲ ὁ νικήϲαϲ ὀνομάζεται, εἰ μὴ γὰρ τῇδε ἔχοι, οὐδὲ
τὸ ἄρθρον προϲτίθεται, τίϲ δραμὼν ἐϲτεφανώθη; τίϲ παλαίϲαϲ ἐδοξάϲθη, τίϲ ἀναγνοὺϲ ἐτιμήθη; καὶ πρόδηλοϲ πάλιν ἡ αἰτία, εἴγε τὰ μὲν μετὰ ἄρθρων εἰρημένα γνῶϲιν τούτου διὰ τῆϲ μετοχῆϲ ἐπαγγέλλεται,

καθὸ μόνον ἐνήργηϲεν, οὐ μὴν τὴν ἰδίαν παρακολουθοῦϲαν θέϲιν τοῦ ὀνόματοϲ· ἡ γὰρ δίχα τοῦ ἄρθρου ϲύνταξιϲ λεγομένη ζητεῖ τὸ πρόϲωπον διὰ τοῦ τίϲ τὸ τῆϲ μετοχῆϲ. — (

[123] Ἐντεῦθεν οὖν ϲυνάγεται ⁵⁷²⁵⁷³⁵⁷⁴⁵⁷⁵ ὡϲ τὸ ἐρωμένη ὀνοματικὴν ἔχει ϲύνταξιν. ἰδοὺ γὰρ χωρὶϲ ἄρθρου φαμέν, ἐπιφερομένου ῥήματοϲ τοῦ ὀνομάζεται ἢ ἔϲτιν τινοϲ
τῶν τοιούτων, τίϲ ἐρωμένη ἐϲτὶ θέωνοϲ; ὡϲ εἰ καὶ φαίη τιϲ τίϲ ⁵⁷⁶ δούλη ἐϲτὶ Θέωνοϲ; ὅπερ οὐ παρακολουθήϲει, ὡϲ προείρηται, ἐν
μετοχῇ, τίϲ νικωμένη ἐϲτὶν Θέωνοϲ, μετὰ μέντοι ἄρθρου καὶ τῆϲ
ὑπό προθέϲεωϲ κατὰ γενικὴν τὴν ϲυνοῦϲαν διὰ τὸ πάθοϲ. ἐφ᾿ ἧϲ πάλιν ϲυντάξεωϲ οὐ παρείπετο, λέγω ἐπὶ τοῦ ἐρωμένη ἐϲτὶν θέωνοϲ· ἅπαξ γὰρ ἡ ϲύνταξιϲ οὐ παραδεξαμένη τὸ ἄρθρον οὐδὲ τὴν ὑπόλοιπον
ϲύνταξιν τῆϲ μετοχῆϲ ἀπεδίδου.)

⁵⁷⁷

[124] , Τὸ ποῖοϲ μετὰ προϲηγορικῶν ϲυνταϲϲόμενον, ἡνίκα τὸ ἔϲτιν ἐπιφέρεται, ἐπιδέχεται ϲύνταξιν τὴν τοῦ ἄρθρου, ποῖοϲ ὁ ἄνθρωπόϲ ⁵⁷⁸ ἐϲτιν; ἄλλου δὲ ῥήματοϲ ἐπιφερομένου ἀνέφικτοϲ ἡ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου, ποῖοϲ ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν; Καὶ τὰ ὑπόλοιπα δὲ πευϲτικὰ περὶ τὰϲ αὐτὰϲ ϲυντάξειϲ καταγίνεται, πόϲοϲ ὄχλοϲ ἐν τῇ

ἀγορᾷ διατρίβει; πόϲοϲ ὄχλοϲ ἐϲτὶν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ; καὶ μετὰ ⁵⁷⁹⁵⁸⁰⁵⁸¹⁵⁸² ἄρθρου γὰρ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ. πηλίκοϲ ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν τὰ
Ὀλύμπια; πηλίκοϲ ὁ παῖϲ, πηλίκοϲ ὁ ἀνήρ ἐϲτι; πρόδηλον ὡϲ διὰ τὴν τοῦ ἔϲτιν ϲύνταξιν.

[125] Τὸ τίϲ καὶ τὸ πότεροϲ καὶ ἐπὶ τὰϲ πλαγίουϲ πληθυντικὰϲ ⁵⁸³ φέρεται πάντωϲ ϲὺν ἄρθροιϲ λεγομέναϲ, χωρὶϲ εἰ μὴ ἀντωνυμικαὶ εἴηϲαν,

τίϲ τῶν ἑταίρων παραγίνεται; τίϲ τῶν Τρώων ὑπερμαχεῖ; καὶ ἐπὶ κυρίων, πότεροϲ τῶν Αἰάντων ἰϲχυρότεροϲ, ἐφ᾿ ὧν πάλιν ⁵⁸⁴ ἡ προαποδεδομένη ἀνθυπαγωγὴ παραλαμβάνεται. καὶ ἔτι ἐπ᾿ ἀντωνυμιῶν,
τίϲ ἡμῶν; πότεροϲ ὑμῶν πότεροϲ αὐτῶν; (πῶϲ οὖν οὐ γελοῖοι οἱ καὶ τὸ ἄλλοϲ ἀντωνυμίαν παραδεξάμενοι; ἰδοὺ γὰρ ϲὺν
ἄρθροιϲ φαμὲν τίϲ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων;)

⁵⁸⁵

[126] Τῶν προειρημένων ϲυντάξεων αἱ μὴ δυνάμεναι τὰ ἄρθρα ⁵⁸⁶
προϲλαβεῖν, ἀμείψαϲαι τὸ πτωτικὸν πύϲμα εἰϲ ἐπιρρηματικόν, δεκτικαὶ γίνονται ἄρθρου. ποῖοϲ ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν; πῶϲ ὁ ἄνθρωποϲ ⁵⁸⁷ ἐνίκηϲεν, τίϲ δραμὼν ἐνίκηϲεν; πῶϲ ὁ δραμὼν ἐνίκηϲεν; πόϲοϲ
ὄχλοϲ παραγίνεται, πότε ὁ ὄχλοϲ παραγίνεται; Ἔϲτω οὖν
καὶ τοιαύτη ἡ ϲύνταξιϲ, ποῖαι τῶν Τρώων φυλακαὶ φυλάϲϲονται; καὶ κατὰ τὴν προκειμένην αἰτίαν μεταλαμβανέϲθω τὸ ἐπίρρημα, καὶ ⁵⁸⁸⁵⁸⁹⁵⁹⁰⁵⁹¹ πάντωϲ ἄρθρον ἀπαιτήϲει, πῶϲ αἱ τῶν Τρώων φυλακαί;

[127] Τί οὖν οὐχὶ προϲεπηνέχθη ἐκεῖ πρὸϲ τοῦ Ἀριϲτάρχου,

πῶϲ δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων {K 408},

καὶ τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ τὸ ἄρθρον καὶ τῆϲ φωνῆϲ ἐγκειμένηϲ τοῦ
ἄρθρου; πρὸϲ οἷϲ οὐ μόνον διὰ τὸ προειρημένον πύϲμα τὸ ἄρθρον ⁵⁹²⁵⁹³⁵⁹⁴
ὀφείλει παραλαμβάνεϲθαι, ἀλλὰ καὶ καθὸ αἱ γενικαὶ μετὰ ἄρθρου λεγόμεναι κατὰ ϲύνταξιν τὴν τῶν κτημάτων ἔχουϲιν καὶ τὰ κτήματα ϲὺν ⁵⁹⁵ ἄρθροιϲ λεγόμενα, αἱ τῶν Ἑλλήνων πόλειϲ ἐπανέϲτηϲαν τοῖϲ βαρβάροιϲ. ἀϲύνετον γὰρ τὸ δίχα τοῦ ἄρθρου· χρὴ γὰρ ἀμφότερα
ϲυναναφέρεϲθαι, ἐπεί τοι, εἰ λείψει τὸ ἄρθρον τοῦ πόλειϲ, ἔϲται ὁ λόγοϲ
παραλαμβάνων τὸ τινέϲ, μερικωτέραϲ τῆϲ ἐπαναϲτάϲεωϲ γινομένηϲ, τῶν Ἑλλήνων τινὲϲ πόλειϲ ἐπανέϲτηϲαν. καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον
ἄρα τὸ πῶϲ δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων ἄρθρον ϲυνέξει.

[128] Ἀλλὰ φαίνεται ὅτι τὸν Ἀρίϲταρχον ἐκίνει τὸ ἔθιμον τοῦ ποιητοῦ, ὡϲ ϲυνήθωϲ ⁵⁹⁶ μὲν ἐλλείπει τοῖϲ ἄρθροιϲ, ϲυνάπτει δὲ μετὰ τὰ πύϲματα τὸν δαί ϲύνδεϲμον,
«τίϲ δαί ἐϲτιν ὅδε ὅμιλοϲ»; {ex α 225 factum}

ποῦ δαὶ νηῦϲ ἕϲτηκεν {ω 299};

κατὰ γὰρ τὴν προειρημένην ϲύνταξιν ἐπὶ τούτου πάλιν λείπει τὸ ἄρθρον· καὶ ἦν ἐγκείμενοϲ ὁ δαί ϲύνδεϲμοϲ, λείποντοϲ ἑνικοῦ ἄρθρου, λέγω τοῦ ἡ. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν πρόδηλα τὰ τοῦ λόγου

καθειϲτήκει, λέγω ἡ λεῖψιϲ μὲν τοῦ ἄρθρου, παράθεϲιϲ δὲ ἡ τοῦ δαί ϲυνδέϲμου. καὶ οὕτωϲ ἀκριβέϲτερον τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ ἀπεδείκνυτο. — (

[129] καὶ γὰρ ἐπ᾿ ἄλλων τὸ δέον ἦν παραδέξαϲθαι, καὶ τὸ ϲύνηθεϲ προὐκρίνετο· ⁵⁹⁷⁵⁹⁸⁵⁹⁹⁶⁰⁰

ϲὺ δὲ θᾶϲϲον Ἀθηναίῃ ἐπίτειλαι {Δ 64},

λέγω κατὰ προϲτακτικὴν προφορὰν προπαροξύνειν. ἀλλ᾿ ἦν ἄλλα τινὰ
τὰ διδάϲκοντα ἀπαρεμφάτωϲ ἀναγνῶναι, εὐθέωϲ ἐκ παρακειμένου τοῦ ⁶⁰¹

πειρᾶν δ᾿ ὥϲ κεν Τρῶεϲ {Δ 66}

καὶ ἐκ τοῦ

τὰ δ᾿ ἄποινα δέχεϲθαι {Α 20}

καὶ πλείϲτων ἄλλων.)

[130] Αἰτία δ᾿ ἐϲτὶν τοῦ τὰ πευϲτικὰ ἐπιρρήματα εὐπαράδεκτον ποιεῖϲθαι τὴν τῶν ἄρθρων ἐπένθεϲιν, καθὸ οὐκέτι τὰ ϲυνόντα πτωτικὰ πάντωϲ ἐν ἀγνοίᾳ ἐϲτίν. ἡ γὰρ ἐκ τῶν πυϲμάτων

ἄγνοια ἐπιρρηματικὴ οὖϲα ἐπὶ τὰ ῥήματα φέρεται, εἴγε ὁ οὕτω λέγων ποῖοϲ ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν, τὸν μὲν ἄνθρωπον ἀγνοεῖ, τὸ δὲ πρᾶγμα ⁶⁰² κατέλαβεν, τὸ ὅτι ἐνίκηϲεν· ὁ δὲ οὕτω λέγων, ὅτι πῶϲ ὁ ἄνθρωποϲ ἐνίκηϲεν ὁμολογεῖ μὲν εἰδέναι τὸν ἄνθρωπον, τὴν δὲ γενομένην πρᾶξιν εἰϲ τὸ νικῆϲαι ἀγνοεῖ.

⁶⁰³

[131] Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν ϲυντάξεωϲ.
⁶⁰⁴ τάξεωϲ. Αὗται δὴ προταϲϲόμεναι τῶν κτητικῶϲ νοουμένων ὀνομάτων ⁶⁰⁵⁶⁰⁶⁶⁰⁷⁶⁰⁸⁶⁰⁹⁶¹⁰ χωρὶϲ μὲν ἄρθρων πλῆθοϲ παρεμφαίνουϲιν, ἐμὸϲ οἰκέτηϲ προϲῆλθεν,
καθὼϲ δὲ εἴπομεν, προϲλαβοῦϲαι ἄρθρον ὡϲ μοναδικὴν κτῆϲιν παρεμφαίνουϲιν, ὁ ἐμὸϲ οἰκέτηϲ παρεγένετο. διὸ καὶ λείπει τὰ τοιαῦτα ἄρθροιϲ,

ϲὸϲ δέ που ἔκφυγε κῆραϲ ἀδελφεόϲ {δ 512}

περὶ ἑνὸϲ γὰρ τοῦ Ἀγαμέμνονοϲ ἀποφαίνεται·

πατὴρ δ᾿ ἐμὸϲ οὐτίκ᾿ ὀϊϲθείϲ {1 453}

μία γὰρ κτῆϲιϲ ἡ τῶν πατέρων.

[132] καὶ μᾶλλον τὸ ἑξῆϲ ἐϲτιν ὁ δὲ ἐμὸϲ πατὴρ ὀϊϲθείϲ. εἰ γὰρ προτεθείη μὲν τὸ ὄνομα, ἐπενεχθείη δὲ ἡ ἀντωνυμία, πάντωϲ καὶ τὸ τῆϲ ὑπάρξεωϲ ῥῆμα ἐπενεχθήϲεται,
⁶¹¹
βεβαίωϲιν τῷ κτήτορι δηλοῦν, ὁ πατὴρ ἐμόϲ ἐϲτιν, ὁ ἀγρὸϲ ἐμόϲ ἐϲτιν. εἰ μέντοι ἀναϲτραφείη ἡ ἀντωνυμία, ἡ ὑπόλοιποϲ χρῆϲιϲ τῶν ῥημάτων εὐπαράδεκτοϲ, ὁ ἐμὸϲ πατὴρ τρέχει, νικᾷ, ὑβρίζει, ὑβρίζεται·
εἰ δὲ καὶ τῷ ὁ πατὴρ ἐμόϲ ἐϲτι προϲθείημεν ἕτερον ἄρθρον, ἔχοι ἂν τὴν αὐτὴν ϲύνταξιν τῇ προειρημένῃ. οῦ μὲν πρώτου ὁ πατὴρ
⁶¹² ἐμόϲ ἐϲτιν, τοῦ δὲ δευτέρου ὁ ἐμὸϲ πατὴρ φιλοϲοφεῖ, τοῦ δὲ τρίτου ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ φιλοϲοφεῖ. ἢ δώϲει τιϲ οὖν, ὡϲ ἔφαμεν, τὸ
ἑξῆϲ εἶναι ὁ δὲ ἐμὸϲ πατὴρ ὀϊϲθείϲ, ἢ ἑτέρου πρόϲθεϲιν ἄρθρου πρὸ τοῦ ἐμόϲ, πάλιν τοῦ δέ ὑπερβιβαζομένου, ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ ὀϊϲθείϲ.

[133] Χρὴ δὲ γινώϲκειν ὡϲ ἡ ἀντωνυμικὴ ϲύνταξιϲ ἀρξαμένη ἀπαράδεκτόϲ
⁶¹³ ράδεκτόϲ ἐϲτιν δύο ἄρθρων, ὁ ἐμὸϲ ἀγρόϲ, ὁ ἐμὸϲ δοῦλοϲ· καθὼϲ ⁶¹⁴⁶¹⁵⁶¹⁶⁶¹⁷ πρόκειται δέ, ἡ τοῦ ὀνόματοϲ πρόταξιϲ καὶ δύο ἄρθρων ἐϲτὶν δεκτική,
⁶¹⁸ ὁ δοῦλοϲ ὁ ἐμόϲ, ὁ πατὴρ ὁ ϲόϲ, τῶν δύο ἄρθρων δύο ἀναφορὰϲ διαφόρουϲ δηλούντων. ἐν μὲν γὰρ τῷ ὁ δοῦλοϲ τοιοῦτόν τί ἐϲτιν, οὐκ ἄλλοϲ ἢ ἐκεῖνοϲ ὁ πάλαι νοούμενοϲ· ἐν δὲ τῷ ὁ ϲόϲ ὁ οὐκ ἄλλου

ἢ τοῦ ἔκπαλαι νοουμένου δεϲπότου, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν ἐν τῷ ὁ πατὴρ ὁ ἐκείνου. ὁμοίωϲ δὲ κὰν τῷ ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὸν αὐτὸν ἐπέχει λόγον· τὸ γὰρ πρόϲωπον τὸ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ὡϲ εἴπομεν, γενικῆϲ ἐϲτιν, εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνεται, ὁ πατήρ μου. (

[134] Καὶ ἔνθεν τρία ἄρθρα παραλαμβάνεται κατὰ δύο ὀνομάτων κατὰ
τὴν προειρημένην τήρηϲιν, ὁ φίλοϲ ὁ τοῦ ἀνθρώπου· διὰ μὲν τοῦ
⁶¹⁹ πρώτου οὐκ ἄλλοϲ ἢ ὁ προεγνωϲμένοϲ, διὰ δὲ τοῦ δευτέρου οὐκ ἄλλου ἢ τοῦ προγινωϲκομένου ἀνθρώπου, οὗ καὶ τὸ τρίτον ἐϲτὶν ἄρθρον. ἐν γοῦν τῷ ὁ πατὴρ ὁ τούτου οὐ προϲτίθεται τὸ τοῦ ἄρθρον, οὐδὲ ἐν
τῷ ὁ πατὴρ ὁ ἐκείνου, ἐπεί γε οὐ δύνανται αἱ τοιαῦται γενικαὶ
ἀντωνυμιῶν δεικτικαὶ οὖϲαι ἄρθρον ἀναδέξαϲθαι, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν.) ⁶²⁰⁶²¹⁶²²⁶²³⁶²⁴ ὁμοίωϲ δὲ κἀν τῷ ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὸν αὐτὸν ἐπέχει λόγον· τὸ γὰρ πρόϲωπον τὸ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ, ὡϲ εἴπομεν, γενικῆϲ
ἐϲτιν, εἰϲ ἣην καὶ μεταλαμβάνεται, ὁ πατήρ μου..

[135] Μὴ ποραλελείφθω δὲ κἀκεῖνο, ὡϲ τὰ ἐπιτρέχοντα πτωτικὰ τὴν τῶν προϲηγορικῶν θέϲιν, προϲλαμβάνοντα κατ᾿ ἀρχὴν τοῦ λόγου ἄρθρον,

ἐμποδίζει τὴν τοῦ ἑτέρου ἄρθρου παρείϲδυϲιν. οἷόν τε γάρ ἐϲτιν φάναι ὁ ἄνθρωποϲ ὁ ἀγαθόϲ, οὐ μὴν ὁ ἀγαθὸϲ ὁ ἄνθρωποϲ· ὁ δοῦλοϲ ὁ ἐμόϲ, οὐ μὴν ὁ ἐμὸϲ ὁ δοῦλοϲ· ὁ παῖϲ ὁ γράψαϲ, οὐ μὴν ὁ γράψαϲ ὁ παῖϲ. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι αἰτία ἐϲτὶν τοιαύτη. ἐπεὶ γὰρ τὰ
ἐπιθετικώτερον ἀκουόμενα φέρεται ἐπὶ τὰ ὑποκείμενα. οὐ μὴν τὰ ὑποκείμενα
πάντωϲ ἐπὶ τὰ ἐπιθετικά, εἴγε τὸ ἄνθρωποϲ οὐκ ἐπιζητεῖ τὸ λόγιοϲ, τό γε μὴν λόγιοϲ τὸ ἄνθρωποϲ, ϲυμβαίνει καὶ τὴν ϲυνοῦϲαν
ἀναφορὰν ἐν τῷ ὁ λόγιοϲ ϲυμφέρεϲθαι ἐπὶ τὸ ἄνθρωποϲ, καὶ ὡϲ οὐκ ⁶²⁵ ἔϲτι προϲθεῖναι μετὰ τὸ λόγιοϲ τὸ αὐτὸ ἐπιθετικὸν λόγιοϲ, οὕτωϲ οὐδὲ μετὰ τὸ ὁ ἐν τῷ ὁ λόγιοϲ ἄνθρωποϲ ἕτερον ἄρθρον προανενήνεκται
γὰρ διὰ τοῦ ϲυνόντοϲ ἐπιθέτου.

⁶²⁶⁶²⁷⁶²⁸⁶²⁹

[136] Τρύφων {p 25 Vels.} φηϲὶν προτάττεϲθαι καὶ τῶν ἄλλων 25 ⁶³⁰ πλαγίων τὸ ἄρθρον τὸ ὁ μετοχῆϲ ἐπιφερομένηϲ καὶ τῆϲ οὗτοϲ ἀντωνυμίαϲ μετὰ ῥήματοϲ τοῦ ἔϲτιν, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ οὗτόϲ ⁶³¹ ἐϲτιν. οὐδὲν δὲ κωλύει καθολικώτερον φάναι· καὶ εὐθείαϲ οἱοϲδήποτε
ῥημάτων τε τῶν ὕπαρξιν ϲημαινόντων ἢ ὀνομαϲτικὴν ἢ οὐϲιώδη, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ Θέων ὀνομάζεται, ὁ τὸν ἄνθρωπον
λακτίϲαϲ ἵπποϲ ἐϲτίν, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ ἐγώ εἰμι· ἐπεξεργάϲαϲθαί τε τὴν αἰτίαν οὕτωϲ ἔχουϲαν.

[137] Αἱ πλάγιαι ϲυντάϲϲονται ταῖϲ εὐθείαιϲ μεταξὺ πίπτοντοϲ ῥήματοϲ, οὗ τὰ τῆϲ διαθέϲεωϲ
ἐπὶ τὴν πλαγίαν μέτειϲιν ἐκ τῆϲ ϲυνούϲηϲ εὐθείαϲ, τὸν ἄνθρωπον
ὕβριϲεν Θέων, τὸν ἄνθρωπον ἐλάκτιϲεν ἵπποϲ. ἐφ᾿ ἧϲ δὴ ϲυντάξεωϲ εἰ προϲθείημεν τὸ ἄρθρον πρὸ τῆϲ ἐγκειμένηϲ εὐθείαϲ, μένει τὰ τοῦ λόγου, τὸν ἄνθρωπον ὕβριϲεν ὁ Θέων, τὸν ἄνθρωπον
ἐλάκτιϲεν ὁ ἵπποϲ· εἰ μέντοι πρὸ τῆϲ αἰτιατικῆϲ, οὐ γενήϲεται
τὰ τοῦ λόγου κατάλληλα, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὕβριϲε Θέων τὸ γὰρ ἄρθρον ἀποϲτὰν τῆϲ εὐθείαϲ τὸν λόγον παραφθείρει. καὶ ἔνθεν τὸ
ῥῆμα μετοχὴ γίνεται, ἵνα ἀποδῷ τῷ ἄρθρῳ καὶ τὴν ὀρθὴν πτῶϲιν καὶ ⁶³²⁶³³⁶³⁴⁶³⁵⁶³⁶ τὸ ἀρϲενικὸν γένοϲ. καὶ ἐπεὶ ἀδύνατόν ἐϲτιν δίχα ῥήματοϲ λόγον ϲυγκλείεϲθαι,
παραλαμβάνεται ῥῆμά τι τῶν ὕπαρξιν δηλούντων, ἵνα τὴν τοῦ δράϲαντοϲ προϲώπου διάθεϲιν δηλώϲῃ, ἐπεὶ καὶ προϲώπων ἡ μετοχὴ ἀμοιρεῖ, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ Τρύφων ἐϲτίν ἢ Τρύφων ⁶³⁷ ὀνομάζεται.

[138] Καὶ ἐπὶ τῶν ἀντωνυμιῶν αὐτὸ μόνον τὸ ἔϲτιν
ἔγκλιμα τούτου παραλαμβάνεται, οὗτόϲ ἐϲτιν ἢ οὗτοϲ ἦν, ἐγώ
εἰμι, ϲὺ εἶ οὐϲίαϲ γὰρ μόνηϲ εἰϲὶ ϲημαντικαὶ αἱ ἀντωνυμίαι, ἥνπερ ϲημαίνει τὸ εἰμί· τοῖϲ δὲ ὀνόμαϲι τὸ ὀνομάζεται καὶ τὰ ϲύζυγα, ἐπεὶ ὀνομάτων ἴδιον τὸ ὀνομάζεϲθαι ἢ καλεῖϲθαι, ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ Τρύφων λέγεται ἢ καλεῖται. Οὐχὶ οὖν καὶ τὸ ἔϲτι ϲυντάϲϲεται;

Πάνυ εὐλόγωϲ, ἐπεὶ ἐνυπάρχει τοῖϲ μὲν ὀνομαζομένοιϲ τὸ οὐϲιῶδεϲ, οὐ μὴν τοῖϲ οὐϲιώδεϲιν ἡ ἰδία θέϲιϲ τῶν ὀνομάτων. οὐ γὰρ εἰ οὗτοϲ, πάντωϲ καὶ Οδυϲϲεύϲ· εἰ δέ τιϲ Ὀδυϲϲεύϲ, πάντωϲ καὶ οὗτοϲ,

οὗτοϲ δ᾿ αὖ Λαερτιάδηϲ πολύμητιϲ Ὀδυϲϲεύϲ {Γ 200}.

[139] A τοιαῦται ϲυντάξειϲ ἐγχωροῦϲιν καὶ ἐπὶ γενικῶν καὶ ἐπὶ
δοτικῶν, τῶν γενικῶν ἐξαίρετον ἐχουϲῶν τὸ καὶ μετοχῆϲ μὴ ἐπιφερομένηϲ ⁶³⁸⁶³⁹⁶⁴⁰⁶⁴¹ προϲλαμβάνειν ἄρθρον, ὃ πάντωϲ φέρεται ἐπὶ τὸ κτῆμα, ὃ ἐξ αὐτῆϲ
μόνηϲ νοεῖται, διὸ καὶ ἐξαίρετον ἔϲχεν τὴν ϲύνταξιν, ὁ τοῦ ἀνθρώπου οἰκέτηϲ ἔδραμεν. εἰ γὰρ μὴ τῇδε ἔχοι, ἐπὶ ῥῆμα δὲ φέροιτο, οὐδὲ ⁶⁴² προϲλαμβάνει τὸ ἄρθρον, ἀνθρώπου ἀκούω, ἀγροῦ δεϲπόζω.

[140] Ϲὺν δυϲὶν ἄρθροιϲ λέγεται ἐν προϲηγορικοῖϲ, καθ᾿ ἣν προεκτεθείμεθα ⁶⁴³ ϲύνταξιν, τὸ τῆϲ ἐλάφου ἔκγονον, ὁ τοῦ ἀνθρώπου ⁶⁴⁴ υἱόϲ. μετὰ δὲ κυρίων οὐ λυπεῖ κἂν χωρὶϲ τοῦ ἰδίου ἄρθρου, ὁ Ἀριϲτάρχου γνώριμοϲ, ὁ Ἀπολλωνίου φίλοϲ. καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτο κυρίου ϲύνταξιν ἀποφέρεται τὸ βαϲιλεύϲ· φαμὲν γὰρ ὁ βαϲιλέωϲ

παρεγένετο, τῶν ἄλλων προϲηγορικῶν ἀπαραδέκτων ὄντων. Καὶ μήποτε εὐλόγωϲ τὰ προϲηγορικὰ δύο ἄρθρα αἰτεῖ. οὐ γὰρ ἔνδεκτον ἀναφέρεϲθαι κτῆμά τινοϲ, τοῦ κτήτοροϲ μὴ οὐχὶ προαναφερομένου· ἢ
γὰρ ἀμφότερα χωρὶϲ ἄρθρου, λέοντοϲ ϲκυμνίον ἔδραμεν, ἢ ἀμφότερα ϲυνανενεχθήϲεται, τὸ τοῦ λέοντοϲ ϲκυμνίον ἔδραμε. τὰ
μέντοι κύρια διὰ τῆϲ ἰδίαϲ θέϲεωϲ ἀναπολούμενα οὐχ οὕτωϲ προϲδέεται
⁶⁴⁵⁶⁴⁶⁶⁴⁷⁶⁴⁸ τοῦ ἄρθρου. ταύτῃ μοι δοκεῖ εὐπαράδεκτον γίνεϲθαι καὶ τὸ ὁ βαϲιλέωϲ οἰκέτηϲ, καθὸ δυνάμει κύριόν ἐϲτιν ὄνομα τὸ ὁ βαϲιλεύϲ. νοεῖται
γὰρ ἐκ τοῦ ἐπικρατοῦντοϲ ὁ Πτολεμαῖοϲ, καὶ μᾶλλόν γε ἰδιάζεται τοῦ ⁶⁴⁹ Πτολεμαίου, εἴγε ὁμώνυμοι μὲν Πτολεμαῖοι, εἷϲ δὲ εἰϲ ὃν τὰ τῆϲ βαϲιλείαϲ ἀνηνέχθη.

[141] Ἔϲτιν δὲ καὶ ἑτέρα ϲύνταξιϲ μετοχικὴ μετὰ ἀπαρεμφάτου
ῥήματοϲ καὶ τῆϲ ὑπολοίπου ϲυντάξεωϲ, ἣν προεκτεθείμεθα, ὁ τὸν ἄνθρωπον θέλων ὑβρίϲαι οὗτόϲ ἐϲτιν. καὶ καθόλου ἡ τῶν προαιρετικῶν ῥημάτων ϲύνταξιϲ εἰϲ μετοχὴν μεταλαμβανομένη οὕτω καθίϲτηϲιν ⁶⁵⁰ τὸν λόγον. διότι μέντοι τὰ προαιρετικὰ ῥήματα ἐξαιρέτωϲ ἀπαιτεῖ
ἀπαρεμφάτων ϲύνταξιν, κατὰ τὸν δέοντα καιρὸν παραϲτήϲομεν. (Κατὰ
δὴ τὰϲ προειρημέναϲ ϲυντάξειϲ ἡ ἑκών μετοχὴ ἀποϲτήϲεται τῆϲ τῶν μετοχῶν ἐννοίαϲ· οὔτε γὰρ μετὰ ἀπαρεμφάτου ϲυγκλείει λόγον οὔτε χωρὶϲ ἀπαρεμφάτου, ὁ τὸν ἄνθρωπον ἑκὼν ὑβρίϲαι οὗτόϲ ἐϲτι. ⁶⁵¹⁶⁵²⁶⁵³ καὶ γὰρ χωρὶϲ τοῦ ἀπαρεμφάτου ἀκατάλληλοϲ ὁ λόγοϲ. εἴρηται ἡμῖν
ἀκριβέϲτερον ἐν τῷ περὶ μετοχῶν ἡ αἰτία τῆϲ ἀκαταλληλότητοϲ.)

⁶⁵⁴

[142] Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῶν ὑποτακτικῶν ἄρθρων, ἅπερ οὐ ⁶⁵⁵ μόνον τάξει καὶ φωνῇ διαφέρει τῶν προτακτικῶν, ἀλλὰ καὶ ἐν ϲυντάξει
πάνυ διαφόρῳ. καὶ πρόδηλα μὲν τὰ διάφορα τῆϲ φωνῆϲ καὶ τῆϲ
τάξεωϲ, οὐ μὴν καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, περὶ ἧϲ καὶ προειλάμεθα ἐκθέϲθαι.

⁶⁵⁶

[143] Τὰ προτακτικὰ τῶν ἄρθρων ϲυνοδεύει τοῖϲ ὀνόμαϲιν εἰϲ τὸ αὐτὸ ῥῆμα καὶ εἰϲ τὴν αὐτὴν μετοχήν, ἄνθρωποϲ περιπατεῖ, ἀνθρώπου
⁶⁵⁷ ᾄδοντοϲ ἤκουϲα· καὶ ἔτι ϲὺν ἄρθρῳ. ὅπερ ἀδύνατον ἐγχωρῆϲαι ἐν
ὑποτακτικῷ, λέγω κατὰ ἑνικὴν ϲύνταξιν· ἑτέρου γὰρ πάντωϲ ῥήματοϲ ⁶⁵⁸⁶⁵⁹⁶⁶⁰⁶⁶¹
παρέμπτωϲιν αἰτεῖ, ἦλθεν γραμματικὸϲ ὃϲ διελέξατο, ὃϲ ἀνέγνω, κἂν ἐν μεταβάϲει γένηται τὰ τοῦ ῥήματοϲ, λέγω ἐν ἑτέρῳ προϲώπῳ, ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα ᾧ παρέϲχον ξενίαν. εἰ μέντοι τιϲ τῇ προκειμένῃ ⁶⁶² ϲυντάξει προϲδῷ τὰ προτακτικὰ ἄρθρα, ἀϲύϲτατοϲ ὁ λόγοϲ γενήϲεται, ὁ γραμματικὸϲ ἦλθεν διελέξατο, τῷ ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα

παρέϲχον ξενίαν, χωρὶϲ εἰ μὴ ϲυμπλεκτικὸν ϲύνδεϲμον λάβοιεν, δυνάμενον εἰϲ κοινότητα τοῦ ἀνθρώπου παραλαμβάνεϲθαι· καὶ προῦπτον ὅτι τὸν καί ἤ τινα τῶν τούτῳ ἰϲοδυναμούντων, ὡϲ ἀκριβέϲτερον ἐντελῶϲ
ἐπεδείξαμεν ἐν τῇ τῶν ϲυνδέϲμων ϲυντάξει. καθίϲταται γοῦν οὕτωϲ, ὁ γραμματικὸϲ παρεγένετο καὶ διελέξατο, τῷ ἀνθρώπῳ
καὶ παρέϲχον ξενίαν.

[144] Καὶ φυϲικώτερόν πωϲ ἔϲτιν τὸ τοιοῦτον ἐπινοῆϲαι. ὡϲ ἔφαμεν, τὸ ὑποτακτικὸν ἄρθρον ἐπὶ ῥῆμα ἴδιον
φέρεται, ϲυνδεδεμένον διὰ τῆϲ ἀναφορᾶϲ τῷ προκειμένῳ ὀνόματι, καὶ ἐντεῦθεν ἁπλοῦν λόγον οὐ παριϲτάνει κατὰ τὴν τῶν δύο ῥημάτων ϲύνταξιν, λέγω τὴν ἐν τῷ ὀνόματι καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῷ ἄρθρῳ. ὅπερ
⁶⁶³⁶⁶⁴⁶⁶⁵⁶⁶⁶⁶⁶⁷⁶⁶⁸ πάλιν παρείπετο τῷ καί ϲυνδέϲμῳ· κοινὸν μὲν παρελάμβανεν τὸ ὄνομα
⁶⁶⁹ τὸ προκείμενον, ϲυμπλέκων δὲ ἕτερον λόγον πάντωϲ καὶ ἕτερον ῥῆμα παρελάμβανεν. καὶ οὕτω τὸ παρεγένετο ὁ γραμματικὸϲ ὃϲ διελέξατο δυνάμει τὸ αὐτὸ ἀποτελεῖ τῷ ὁ γραμματικὸϲ παρεγένετο

καὶ διελέξατο, ἐγγιζούϲηϲ καὶ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ τῶν μορίων· τὸ γὰρ ϲυνηρτῆϲθαι καὶ ϲυνδεδέϲθαι οὐ μακρὰν τῆϲ ϲυνωνυμίαϲ πέπτωκεν.

⁶⁷⁰

[145] , Ἔϲτιν δὲ καὶ ἄλλη ϲύνταξιϲ· ἰϲοδυναμοῦϲα τῇ ὑποτακτικῇ ⁶⁷¹ ϲυντάξει τῶν ἄρθρων, ἡ διὰ τῶν ἀναφορικῶν ἀντωνυμιῶν, ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα καὶ αὐτῷ παρέϲχον ξενίαν, ὁ γραμματικὸϲ παρεγένετο

καὶ οὗτοϲ διελέξατο. πάλιν γὰρ ἡ ἐτκειμένη ἀναφορὰ ἐν τῷ ἄρθρῳ ϲυνυπῆρχε ταῖϲ τοιαύταιϲ ἀντωνυμίαιϲ, καὶ ἔνθεν τὰ τοῦ λόγου καθίϲτατο ἐγγίζοντα ἑαυτῶν.

[146] Οὐχὶ οὖν ὑπολάβοι τιϲ ὑφ᾿ ἓν μέροϲ λόγου πίπτειν τὰ μόρια; Οὐ πάντωϲ· οὐ γὰρ ὅτι τὸ παρεπόμενον
τοῖϲ ἄρθροιϲ ἀπηνέγκαντο, καὶ ἄρθρα ἐϲτίν, εἴγε καὶ ἄλλοιϲ διαφόροιϲ
διέϲτηκε τὰ μόρια. καὶ γὰρ καὶ τὰ ῥήματα τὸ εὔχρηϲτον τῶν κατεὐθεῖαν ἀντωνυμιῶν ἀπηνέγκαντο, καὶ οὐ πάντωϲ ἓν μέροϲ λόγου· πάλιν
γὰρ καὶ αὐτὰ πολλοῖϲ διέϲτηκεν ἰδιώμαϲιν. ἀλλὰ καὶ προεκτεθείμεθα ὅτι ἀντὶ τῶν ὑποτακτικῶν ἄρθρων ἀθροιϲτικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ παραλαμβάνεται, ⁶⁷²⁶⁷³⁶⁷⁴⁶⁷⁵
καὶ οὐχὶ ἓν μέροϲ λόγου οἱ ἀθροιϲτικοὶ ϲύνδεϲμοι καὶ τὰ ⁶⁷⁶ ἄρθρα.

[147] ἀλλ᾿οὐδὲ κατὰ τὴν αὐτὴν ϲύνταξιν ϲυμφέρονται αἱ ἀντωνυμίαι· νυμίαι· αἰτοῦϲιν γὰρ πάλιν τὸν ϲύνδεϲμον, γραμματικὸϲ παρεγένετο
καὶ οὗτοϲ διελέξατο· προῦπτον ὅτι, εἰ ὑφέλοι τιϲ τὸν ϲύνδεϲμον, ἀϲύνετα τὰ τοῦ λόγου γίνεται. (πρὸϲ οἷϲ καὶ δύναται καὶ δεικτικώτερον
αὐτὸ τὸ πρόϲωπον νοεῖϲθαι, γραμματικὸϲ παρεγένετο καὶ οὗτοϲ ⁶⁷⁷ διελέξατο, λέγω δεικτικῶϲ· καὶ ἔτι ἐπὶ τῆϲ αὐτόϲ ἀναφορικῆϲ τὸ κατ᾿ ἐξοχὴν πρόϲωπον νοούμενον, γραμματικὸϲ παρεγένετο καὶ αὐτὸϲ διελέξατο, ὡϲ εἴ τιϲ οὕτω λέγοι, ὁ δεϲπότηϲ, ὁ κύριοϲ.) εἰ
μέντοι τῇ ἀρθρικῇ ϲυντάξει ἐπενθείη τιϲ τὸν ϲύνδεϲμον, ϲαφὲϲ ὅτι
τὸ ἄρθρον τοῦ ϲυνηρτῆϲθαι οὐκ ἀνοίϲει τὸ προκείμενον ὄνομα, ἄλλο δέ τι ἀοριϲτωδῶϲ νοούμενον, ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα καὶ ᾧ ξενίαν
παρέϲχον. Πῶϲ οὖν τοϲαύτηϲ διαφορᾶϲ οὔϲηϲ παραδέξεταί τιϲ τὸ ὑφ᾿ ἕν μέροϲ λόγου ὑπάγειν τὰ ἄρθρα καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ;

⁶⁷⁸

[148] Ἔτι τὰ ὑποτακτικὰ ἄρθρα ἀδιαφορεῖ πρὸϲ τὸ κατάλληλον
⁶⁷⁹
τῆϲ πτώϲεωϲ τῶν προταϲϲομένων αὐτῶν ὀνομάτων, πρὸϲ ἃ καὶ ἀναπέμπει πέμπει τὴν ἀναφοράν, ἄνθρωποϲ ἦλθεν ὃν ἐξένιϲα, φίλου ἤκουϲα ᾧ καὶ πρώην ϲυνέβαλον. καὶ ἐξ εὐθείαϲ μὲν ὀνόματοϲ παράθεϲιϲ ⁶⁸⁰⁶⁸¹⁶⁸² γίνεται καὶ πλαγίαϲ πτώϲεωϲ, ἐπὰν ἑτέρῳ προϲώπῳ ἡ διάθεϲιϲ τοῦ
⁶⁸³ ῥήματοϲ προϲγίνηται· ἐκ δὲ πλαγίαϲ ὀνόματοϲ εὐθείαϲ ἐπιφέρεται ἄρθρα, ἐπὰν ἡ τοῦ ἄρθρου ἀναφορὰ τὸ ῥῆμα προϲνείμῃ τῷ προκειμένῳ ὀνόματι τῷ κατὰ τὴν πλαγίαν. τότε γὰρ δύο εὐθεῖαι νοοῦνται, λέγω τοῦ ὀνόματοϲ

ματοϲ καὶ τοῦ ὑποτακτικοῦ ἄρθρου, ὅταν τὸ αὐτὸ πρόϲωπον τὰϲ δύο διαθέϲειϲ ϲυνέχῃ.

[149] τοῦ μὲν οὖν πρώτου γραμματικὸϲ ἦλθεν ᾧ ὁ Τρύφων ὡμίληϲεν· ἐν γὰρ τῇ εὐθείᾳ τοῦ Τρύφων τὰ τοῦ ῥήματοϲ ⁶⁸⁴ ἐνεγένετο· τοῦ δὲ δευτέρου

ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦϲα, πολύτροπον, ὃϲ μάλα πολλά

πλάγχθη {α 1}

οὐλομένην, ἣ μυρί᾿ Ἀχάιοῖϲ {A 2}

ἦϲαν μὲν γὰρ πλάγιαι, τῆϲ δὲ διαθέϲεωϲ ἠρτημένηϲ ἐκ τῶν Μουϲῶν, αἱ δ᾿ εὐθεῖαι ἐπηνέχθηϲαν διὰ τὸ τὸν ἄνδρα τὴν διάθεϲιν ἀναδεδέχθαι καὶ ἔτι τὴν μῆνιν ἔϲτι γὰρ ὃϲ ἐπλάγχθη, ἣ ἔθηκε μυρία κακὰ

τοῖϲ Ἕλληϲι. καὶ ἔτι τοῦ τρίτου

ἦ κε μέγ᾿ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεύϲ,

ὅϲ ποτέ μ᾿ εἰρόμενοϲ μέγ᾿ ἐγήθεεν {H 125 et 127}

καὶ γὰρ τὸ οἰμώξειεν ἐπὶ τοῦ Πηλέωϲ τέθεικε καὶ τὸ γηθῆϲαι.

⁶⁸⁵

[150] Ταύτῃ μοι δοκεῖ καὶ ἀκαταλλήλωϲ κείμενα τὰ ἄρθρα πρὸϲ ⁶⁸⁶
τὰ προκείμενα πτωτικὰ λόγον κατάλληλον ϲυγκλείειν, καθό, τοῖϲ ῥή-
⁶⁸⁷⁶⁸⁸⁶⁸⁹ μαϲι κατακλείοντα λόγον, τὴν τούτοιϲ ϲυνοδεύουϲαν πτῶϲιν μεταλαμβάνει, ⁶⁹⁰ ὥϲτε τὴν ἀναφορὰν μὲν χαρίζεϲθαι τῷ ὀνόματι, τὴν δὲ πτῶϲιν
τῷ ῥήματι, διεπεμψάμην φίλῳ ὃν καὶ Τρύφων γινώϲκει, εἴγε τὸ γινώϲκει αἰτιατικὴν ἀπαιτεῖ. Ἔτι τὸ Ἀρίϲταρχόϲ ἐϲτιν ὁ ἐξηγηϲάμενοϲ τὰ ποιήματα προφανῶϲ ἀνελλειπέϲ ἐϲτιν· εἰ μέντοι ἀντὶ
⁶⁹¹ τοῦ ὁ τὸ ὅϲ τιϲ θείη, οὐκέτι, Ἀρίϲταρχόϲ ἐϲτιν ὃϲ ἐξηγηϲάμενοϲ. τὰ ποιήματα. καὶ φαίνεται ὅτι, καθὼϲ προείπομεν, διὰ τὴν ἰδιότητα
τοῦ ὑποτακτικοῦ ἄρθρου· προϲλαβὸν γοῦν τὸ ῥῆμα ἀπαρτίζει τὸν λόγον, Ἀρίϲταρχόϲ ἐϲτιν ὃϲ ἐξηγηϲάμενοϲ τὰ ποιήματα ἐθαυμάϲθη.

[151] Προφανὲϲ οὖν ὅτι τὰ τῇ φωνῇ προτακτικὰ ἄρθρα οὐκ ἄλλωϲ
⁶⁹² οηθήϲεται ὅτι ἀνθ᾿ ὑποτακτικῶν ἐϲτιν, εἰ μὴ ἐπὶ ῥῆμα φέροιτο, ὅ ιον ὑποτακτικῶν, ἤδη καὶ τῆϲ τάξεωϲ καὶ τῆϲ φωνῆϲ τὸ τοιοῦτον μένηϲ, ὡϲ ἔχει τὸ

τῷ οὐδὲ κρείων Ἀχελώϊοϲ ἰϲοφαρίζει {Φ 194}.

⁶⁹³⁶⁹⁴⁶⁹⁵⁶⁹⁶⁶⁹⁷ καὶ γὰρ ἕνεκα τῆϲ τάξεωϲ· μετὰ γὰρ τὸ ὄνομα τέθειται· καὶ ἕνεκα τῆϲ
φωνῆϲ· ἀπὸ γὰρ τοῦ τ ἤρξατο, τῶν ὑποτακτικῶν δίχα τοῦ τ λεγομένων· καὶ ἔτι τῆϲ ϲυντάξεωϲ· φέρεται γὰρ ἐπὶ τὸ ἰϲοφαρίζει. Πότε μέντοι τὰ τοιαῦτα τῶν ἄρθρων οὔτε ὑποτακτικὰ εἶναι δύναται ἄρθρα οὔτε

προτακτικά, ἀλλ᾿ ἀντωνυμικὰ ἢ ἀοριϲτούμενα μόρια, ἐπὰν τὰϲ ϲυντάξειϲ ἐπίωμεν τῶν ἀντωνυμιῶν, παραϲτήϲομεν.

⁶⁹⁸

[152] , Τούτων τῇδε ἐχόντων ἐπιϲτατέον τὸ ⁶⁹⁹

καὶ θώρηχ᾿· ὃ γὰρ ἦν οἱ, ἀπώλεϲε πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ {Σ 460},

πότερον τὸ ὁ προτακτικόν ἐϲτιν πρὸϲ τὸ πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ, ἢ ἀνθ᾿ ὑποτακτικοῦ
ἐϲτιν τοῦ ὅϲ, ἀναφερόμενον πρὸϲ τὸ θώρηκα, ἢ πρὸϲ τὸ ἑταῖροϲ ⁷⁰⁰⁷⁰¹⁷⁰²⁷⁰³⁷⁰⁴ καθ᾿ ὑποτακτικὴν ϲύνταξιν εἴρηται. ἀνέφικτον οὖν προτακτικὸν αὐτὸ παραδέξαϲθαι· οὐ γὰρ μετὰ προτακτικὸν ἄρθρον ῥῆμά ποτε ἐπιφέρεται,
ἐπιφέρεται δὲ τὸ ἦν. ὃ οὐκ ἄλλο τι ἀπαιτήϲει ἢ ὑποτακτικὸν ἄρθρον, ὅπερ οὐ πιθανὸν ἐπὶ τὸν θώρακα ἀναφέρεϲθαι· οὐ γὰρ τοῦτον μόνον ἀπώλεϲεν ὁ Πάτροκλοϲ· ἅμα γὰρ

ἀϲπίδα καὶ τρυφάλειαν

καὶ καλὰϲ κνημῖδαϲ ἐπὶ ϲφυρίοιϲ ἀραρυίαϲ

κω θώρηκα {Σ 458—460}.

καὶ ἐάν τιϲ τὸ τοιοῦτο παρῇ, ἔτι μάχεται τὸ ἀκατάλληλον τοῦ λόγου. δοθήϲεται γὰρ ὅτι ἡ ὕπαρξιϲ τοῦ θώρακοϲ διὰ τῆϲ τοῦ ἄρθρου ϲυντάξεωϲ
νοεῖται, καθὼϲ προὐπεδείξαμεν· καὶ εἰ τοῦτο, πῶϲ τὸ πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ ϲυναρτηθήϲεται μετὰ ῥήματοϲ ἑτέραϲ εὐθείαϲ νοουμένηϲ ϲὺν
ἑτέρῳ ῥήματι τῷ ἦν; πότε δύο εὐθεῖαι κατάλληλον λόγον ἐποίηϲαν; ⁷⁰⁵⁷⁰⁶⁷⁰⁷ ἄμεινον οὖν ἐκεῖνο φάναι, ὡϲ πλαγία καὶ εὐθεῖα κατάλληλον λόγον ποιεῖ.

[153] ἡ οὖν εὐθεῖα ἡ διὰ τοῦ ὅ εἰϲ τὴν αὐτὴν εὐεῖαν παραλαμβανέϲθω τοῦ ἑταῖροϲ, ὃϲ ἦν αὐτῷ πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ, ἀπώλεϲε
τὰ προκατειλεγμένα, λέγω ἀϲπίδα καὶ τρυφάλειαν καὶ κολὰϲ κνημῖδαϲ ⁷⁰⁸
καὶ θώρηκα· ἕτερα γὰρ ἀντὶ τούτων ἁπάντων ἐξαιτεῖται. χωρὶϲ εἰ μὲ ⁷⁰⁹ θέλοι τιϲ αἰτιατικὴν ἔξωθεν προϲνεῖμαι, ἐφ᾿ ἣν πάντωϲ ἐνεχθήϲεται τὸ ἀπώλεϲεν καὶ ἡ πρόθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου γένοιτο τοῦ ὅϲ, καὶ θώρηχ᾿· ὃϲ γὰρ ὑπῆρχεν αὐτῷ, τοῦτον ἀπώλεϲεν ὁ πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ.

[154] Καὶ παρὰ Ἀλκαίῳ οἱ περὶ Ἀπίωνα τὸν Μόχθον τὸ

Κυλλάναϲ ο μέδειϲ {fr. 5 Bergk4}

⁷¹⁰⁷¹¹⁷¹²⁷¹³⁷¹⁴ ἐν ῥήματοϲ ϲυντόξει ἤκουον, οὐ παραδεχόμενοι μετοχὴν τοιαύτην ἐκ
βαρυτόνου ῥήματοϲ, εἴγε τῆϲ τοιαύτηϲ λήξεωϲ οὐκ ἔχονται κατὰ τὸ κοινὸν ἐκ βαρυτόνων οὖϲαι ῥημάτων. ἀλλὰ καὶ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ἐδείκνυτο ὡϲ καὶ περιϲπώμενον εἴη ῥῆμα τὸ μεδῶ, ἔνθεν καὶ τὸ

Δωδώνηϲ μεδέων {Π 234},

ἀφ᾿ οὗ τὸ μέδημι, ὡϲ οἴκημι, καὶ ἔτι ἡ μέδειϲ ϲυνοῦϲα μετοχὴ κατὰ τὸ ἀκόλουθον. κἀκ τῆϲ γραφῆϲ δὲ ϲυνηλέγχοντο, οὐκ οὔϲηϲ ποτὲ διὰ τοῦ ει κατὰ πᾶν δεύτερον πρόϲωπον παῤ Αἰολεῦϲιν.

⁷¹⁵

[155] Τὰ ὑποτακτικὰ ἄρθρα τότε μὲν ἐν κοινότητι ἔχει τὸ ῥῆμα, ⁷¹⁶ ὅταν καὶ ἐπιμερίζῃ τὰ πρόϲωπα τὰ προϋποκείμενα. φέρε γὰρ οὕτω
φάναι, διέπτηϲαν ἀετοὶ ὃϲ μὲν ἀπὸ ἀνατολῆϲ, ὃϲ δὲ ἀπὸ δύϲεωϲ,
ἢ καὶ ἔτι ἐπὶ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ, ⁷¹⁷⁷¹⁸⁷¹⁹⁷²⁰

Αἰθίοπαϲ τοὶ διχθὰ δεδαίαται ἔϲχατοι ἀνδρῶν,

οἳ μὲν δυϲομένου Ὑπερίονοϲ, οἳ δ᾿ ἀνιόντοϲ {α 23. 24}.

μετὰ τὸ Αἰθίοπαϲ ἐπιφέρει ὑποτακτικὸν ἄρθρον τὸ οἵ, ὅπερ ϲυνηθέϲτερον ⁷²¹ διὰ τοῦ τ Ὅμηρόϲ φηϲιν,

τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔϲχατοι ἀνδρῶν.

καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ὅτι ἡ τοῦ δεδαίαται ϲύνταξιϲ φέρεται πρὸϲ τὴν πληθυντικὴν
εὐθεῖαν, ἥτιϲ κατὰ τὸ ἑξῆϲ ἐπιμεριζομένη πρὸϲ τὴν τῶν Αἱθιόπων διάϲταϲιν κοινὸν παραλαμβάνει τὸ ῥῆμα μετὰ τῶν ὑποτακτικῶν ἄρθρων.

Αἰθίοπεϲ, τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔϲχατοι ἀνδρῶν,

οἳ μὲν δυϲομένου Ὑπερίονοϲ, οἳ δ᾿ ἀνιόντοϲ.

156. ὡϲ εἰ καὶ ἐπ᾿ ἐκείνου τοῦ ϲχήματοϲ προϲτεθείη ῥῆμα, πάλιν τὸ ἐξ αὐτοῦ
ἐπιμεριζόμενον ἀνενδοίαϲτον ἔϲται, οἱ δὲ δύο ϲκόπελοι ἱκάνουϲιν ὃϲ μὲν ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, ὃϲ δὲ ἄχρι τοῦ Ὀλύμπου {ex μ 73}. ⁷²²
οὐ προϋπόντοϲ γὰρ τοῦ τοιούτου ἀνάγκη πᾶϲα τῷ ὑποτακτικῷ ἄρθρῳ
⁷²³⁷²⁴⁷²⁵⁷²⁶ προϲγίνεϲθαι τὸ ῥῆμα τήν τε προϋποῦϲαν εὐθεῖαν, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν, εἰϲ γενικὴν μετελθεῖν. αὕτη γὰρ μόνη μὴ προϲλαβοῦϲα ῥῆμα ἐπιμερίζεται εἰϲ τὰ ἐξ αὐτῆϲ πρόϲωπα νοούμενα, αἵ γε μὴν ἄλλαι πτώϲειϲ
οὐκέτι, εἰ μὴ προϲλάβοιεν ῥῆμα·

Νεϲτορίδαι δ’ ὁ μὲν οὔταϲ᾿ Ἀτύμνιον {Π 317}.

προφανῶϲ γὰρ πάλιν τὸ ὁ ἀντὶ τοῦ ὅϲ ἐϲτιν, χωρὶϲ εἰ μὴ πτωτικὸν λείπει, οὗ προηγήϲεται πάντωϲ τὸ ὁ προτακτικὸν ἄρθρον, ἔχοντοϲ τοῦ ⁷²⁷ λόγου τῇδε, τῶν Νεϲτοριδῳν ὁ μὲν ἕτεροϲ οὔταϲ᾿ Ἀτύμνιον, τῶν δύο ϲκοπέλων ὁ μὲν ἕτεροϲ οὐρανὸν ἵκει. 157, καθὸ ἄν τιϲ κἀκεῖνο ἐπιϲτήϲειε,

καί μιν πειραίνουϲι δύω πόλοι ἀμφοτέρωθεν,

ἀλλ᾿ ὁ μὲν οὐκ ἐπίοπτοϲ {Arat. Phaen. 24—25},

πάλιν τοῦ ἐντελοῦϲ ὄντοϲ ἀλλ᾿ ὃϲ μὲν οὐκ ἐπίοπτοϲ· ἀπὸ γὰρ
κοινοῦ τοῦ πειραίνουϲι δυνάμει ἔχει ἐγκείμενον ῥῆμα τὸ πειραίνει, ἐφ᾿ ὃ καὶ φέρεται. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιφερομένου λόγου,

ϲδ δ’ ἀντίοϲ·

⁷²⁸⁷²⁹⁷³⁰⁷³¹ πάλιν πειραίνει τὸν ἄξονα. τοῦτο γὰρ ϲυμφράζεται· ὃϲ δ’ ἐπίοπτοϲ
ὤν· ἐκ γὰρ τοῦ βορεινοῦ ὕψουϲ ἀντίοϲ ἐϲτὶ τῷ τοῦ Ὠκεανοῦ.

⁷³²⁷³³

De constructione. Apollonius Dyscolus. Teubner. 1910.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ συντάξεως (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.2. (Grammatici Graeci, Volume 2.2). Uhlig, Gustav, editors Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Περὶ συντάξεως

1. C. I 3 b 9S

2. Prooemium

3. argvmenta. § 1. Adhuc exposuimus doctrinam de vocum formis; quae numc exponemus, complectentur earum constructionem, unde nascitur congruens absolutumque enuntatum. quam accuratissime explicabimus, quia hac cognitione utique opus est ad interpretanda poemata

4. testimonia et adnotatio exegetica. 1—p 2, 8 Prisciani lnstit. gramm. XVII § 1 et 2 107, 2—108, 16 H.: Quoniam in ante expositis libris de partibus orationis in plerisque Apollonii auctoritatem sumus secuti, aliorum quoque sive nostrorum sive Graecorum nom intermittentes necessaria et si quid ipsi quoque novi potuerimus addere, nunc quoque eiusdem maxime de ordinatione sive constructione dictionum, quam Graeci ϲύνταξιν vocant, vestigia sequentes, si quid etiam ex aliis vel ex nobis congruum inveniatur, non recusemus interponere. (§ 2) In supra dictis igitur de singulis vocibus dictionum, ut poscebat earum ratio, tractavimus; nunc autem dicemus de ordinatione earum, quae solet fieri ad constructionem orationis perfectae, quam admodum necessariam ad auctorum expositionem omnium diligentissime debemus inquirere, quod, quemadmodum literae apte coëuntes faciunt syllabus et syllabae dictiones, sic et dictiones orationem. hoc enim etiam de literis tradita ratio demonstravit, quae bene dicuntur ab Apollonio prima materia vocis esse humanae individua. ea enim non quocumque modo iuncturas ostendit fieri ligerarun, sed per aptissimam ordinationem, unde et literas verisimiliter dicunt appellari, quasi legiteras, quod legendi iter praebeant ordine congruo positae. nec non etiam auctiores literis syllabae idem recipiunt, cum ex eis coëuntes iuncturae pro debito dictionem perficiunt. — 1 — 3 ἐκδόϲειϲ infra 157, 18 et 167, 11 carminum Ho-

5. adnotatio critica, discrepantia scriptvrae in ALCBb. A habet in inferiore mg folii 1 r a manu quinti decimi, ut videtur, saeculi Ἀπολλωνιου γραμματικου περι ϲυνταξεωϲ, in L. a prima manu in fol 1 r primis grammatici verbis haec praemissa sunt: Ἀπολλωνίου ἀλεξανδρέωϲ περί ϲυντάξεωϲ, C titulo caret, in B post γένοϲ ἀπολλωνίου (fol 1 r) et indicem capitum librorum l I—IV (fol 2r—4r). haec leguntur fol 4v: Ἀπολλωνίου ἀλεξανδρέωϲ τοῦ γραμματικοῦ πεῖ ϲυντάξεωϲ τῶν μερῶν τοῦ λόγου τῶν εἰϲ τέϲϲαρα βιβλίον πρῶτον περὶ ϲυντάξεωϲ ἄρθρων. τμῆμα πρῶτον || 1 usque ad p 2, 12 ἀπο desunt in A, qui in fol 1r et v indicem capitum1 1—32 libri primi exhibst ab sia manu non recentiore scriptum || 1 —p 2, 4 κατεπηγγείλατο] haec et his praemissum indicem capitum libri primi in folio primo a rec. manu habet

6. Quae enuntiatis cum literis, syllabis, vocibus communis sint.

7. 4 b

8. 10s

9. c. Π

10. argvm. § 2. Adstrictam certis legibus constructionem iam elementa (litterae) ostenderunt et syllabae. cui consentaneum est, voces quoque congruenter construi. nam cuiusque vocis sensus quodammodo elementum orationis est. ac sicut ex litteris syllabae, ex syllabis oriuntur verba, ita enuntiata ex verbis recte constructis.

11. mericorum editiones vocantur, sed hic et 313, 6 (κατὰ τὰϲ ἀρχὰϲ τῆϲ ἐκδόϲεωϲ, quo relegamur ad 4, 7) ἔκδοϲιϲ idem significat, quod germanica vocabula Darbietung, Darlegung. nec magis participium προεκδοθείϲ apud Apollonium publicandi vim habet, sed τῇ προεκδοθείϲῃ ϲυντάξει τῶν ἄρθρων initio libri secundi est constructioni articulorum, quam proposui libro de syntaxi primo, verba ἐν τοῖϲ προεκδοθεῖϲιν 98, 15 et 331, 9 relegant ad ea quae technicus exposuit libro I 17, 2 et II 127, 7. ἐν ταῖϲ προεκδοθείϲαιϲ ϲχολαῖϲ denique idem valet quod in scholis quas antea praebui. exempla nonnulla similis usus vocabulorum ἔκδοϲιϲ et ἐκδιδόναι ex posterioris aevi scriptis composuimus in indice interpretationum s. ἔκδοϲιϲ. de ϲχολαί nominis significatione diximus in praefatione.

12. testim. et adn. exeg. 1 κατάλληλα sunt verba quae recte inter se constructa sunt, itaque καταλληλότηϲ de iusta orationis forma syntactica dicitur, ubi singulae orationis partes inter se congruunt. — 3 in scholiis artis Dionysianae ϲτοιχεῖον saepe appellatu ἡ πρώτη καὶ ἀμερὴϲ (vel ἄτομοϲ) τοῦ ἀνθρώπου φωνή, e.g. 31, 6. 45, 33. 165, 6. 181, 1. 182, 12 Hilg. — 4 κατεπηγγείλατο. coniunctio litterarum non fortuito facta quasi promisit verborum quoque coniunctionem certas leges secuturam esse. — 6 τὴν ὀνομαϲίαν. cfr Dion. Thr. 9, 5 U.: τὰ δὲ αὐτὰ (scil τὰ γράμματα) καὶ ϲτοιχεῖα καλεῖται διὸ τὸ ἔχειν ϲτοῖχόν τινα καὶ τάξιν. — ἐπαναβεβηυῖα. syllaba litteram ambitu supergressa est. — 8 — p 3, 2 Prisc. XVII § 3 108, 16 — 109, 3 3 H.: igitur manifestum, quod consequens est, ut etiam dictiones, cum partes

13. adn. crit., Discr. scr. in ALCBb. 6 ταὐτὸν L, ταὐτὸ CBb || 8 ἀποτελοῦϲι] ἀναπληροῦϲι B || 9 μέροϲ] partes Prisc. || 10 ἀναδέξαϲθαι] inc. fol 1 v L || 11 τοῦ om B | τὰϲ om || 12 ἐπιτελε L, quae corruptela videtur ex subsequenti ἐπιπλοκάϲ orta esse | τελει primae sunt litterae in fol 2 r A codicis, cuius septem folia. prima (septimum pertinet usque ad παραλαμβανόμενον 16, 25) scripta sunt ab eadem manu, quae capitum quoque indicem in fol 1 r et v exaravit | post ἐπιπλοκάϲ Portus iniuria censuit addenda esse καὶ αἱ ϲυλλαβαὶ τὰϲ λέξειϲ || 13 ϲυλλαβὰϲ] λόγον LxB | ἀποτελεῖ maluit Sophianus, perficit Prisc.

14. argvm. § 3. Etiam affectiones easdem patiuntur enuntiata atque minores orationis particulae. velut bis ponitur non solum eadem littera, syllaba, vox, sed etiam idem enuntiatum.

15. sint per constructionem perfectae orationis, id est τοῦ κατὰ ϲύνταξιν αὐτοτελοῦϲ λόγου, aptam structuram, id est ordinationem, quod enim ex singulis dictionibus paratur sensibile, id est intelligibile, quodammodo elementum est orationis perfectae, et quomodo elementa iuncturis syllabas efficiunt suis, sic etiam ordinatio intelligibilium imaginem quandam syllabae perficit adiunctione dictionum: est enim oratio comprehensio dictionum aptissime ordinaturum quomodo syllaba comprehensio literarum aptissime coniunctarum. et quomodo ex syllabarum coniunctione sic etiam ex dictionum coniunctione perfecta oratio constat.

16. testim. et adn. exeg. 3 — 9 Prisc. XVII § 3 p109,4 4—11 H. Possumus autem ex accidenium quoque similitudine hoc contemplari. Bis idem elementum accipitur, ut relliquias, reddo, sed etiam syllaba, Leleges, tutudi, peperi, similiter et dictio, ut . . . Pervenit tamen hoc usque plenas orationes, cum semel dicta iterum repetantur vel necessario vel morae causa, ut magnus poeta Virgilius fuit, magnus poeta Virgilius fuit. — 3 ἐν οἶϲ quia (cfr indem), ut de adv. 120, 20. 138, 28. vide RSchneideri comm. 56. — 5 c Arcad. 19, 1 Schm. (Herodian. l 43, 8Ltz): τὰ εἰϲ εξ . . . βαρύνεται, Λέλεξ . . . et 144, 4 (Ι 396, 4): τὰ εἰϲ ξ μονοϲύλλαβα ὀξύνεται . . . Λέξ, ἔθνοϲ. Lobeck Paralip. 101. — 9 παρολκῇ = πλεοναϲμῷ.

17. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 pist τρόπον Portus adiecit ἐκ τῶν ϲτοιχείων αἱ ϲυλλαβαὶ κα | ἡ λέξιϲ A Prisc. b, αἱ λέξειϲ LCB || 2 νοητῶν A C, pro quo in L invenitur vox radendo corrigendoque ita mutata, ut paene nihil legi possit, sed dispexisse Kaibel sibi visus est λε//ων, in mg νοητῶν L3, λέξεων B, dictionum Prisc. || 3 ἔϲτιν οὖν A, ἔϲτι γοῦν LCBb huic loco Ax in mg β adscripsit ad significandum initium capitis Π, quod caput in editionibus perperam incipit ab κ ἔτι ὃν τρόπον. infra β AII in mg indicavit argumentum capitis: οτι τα επιϲυμβαινοντα τω ϲτοιχειω καὶ εν ϲυλλαβη ευριϲκεται και λογω και λεξει | καὶ om ALCBb, quoque Prisc. || 4 τὸ αὐτὸ δὶϲ ϲτοιχεῖον L, τὸ αὐτὸ ϲτοιχεῖον δὶϲ B ἔννεπε Α1, ν in fine add Ax et ceteri. ubi apud Homerum haec forma occurrit, nusquam habet litteram ephelcysticam || 5 ϲυλλαβή] L mutavit ή in ῇ et supra add ἐν | λέλεξ A C, ἐλέλεξε L. sed primum ε rasura paene deletum, ἐλέλεξεν ἐλέλεγε B, Leleges Prisc., λέλεγεϲ b cum Sophiano | λέξιϲ] αί λέξειϲ L1, ἐν λέξει L2 || 6 Μῶϲ᾿ ἄγε om B || 7 alterum βαρὺϲ om LCB || 8 μέχρι A Prisc. b, μετὰ LCB | τοιοῦτον LCB || 8—9 ἐπιλαμβάνεται B. ln A supra επανολαμβανεται invenitur ?? idemque signum in inferiore paginae mg praemittitur his verbis ab A exaratis: ἀναγκαίωϲ ἐπαναλαμβάνεται τὸ «νιρεὺϲ ἀγλαΐηϲ υἱὸϲ χαρόποιό τ᾿ ἄνακτοϲ, νιρεὺϲ ὅϲ κάλλιϲτοϲ ἀνὴρ ὑπὸ ἴλιον ἦλθεν» (Π. Β 672—3). μετὰ γὰρ τὸ

18. 11s

19. 5 b

20. argvm. § 4. Ac praeter repetitiones quoque inveniuntur enuntiata supervacanea, sicut supervacuae litterae, syllabae, voces.

21. testim. et adn. exeg. 1—p 5, 5 Prisc. XVII § 4 p 109, 15—110, 9 H.: Abundat litera non eadem, ut prodest pro proest . . .; abundat etiam syllaba, ut huiuscemodi pro huiusmodi . . . nec non etiam dictio tam in compositione quam in appositione: compositione, ut Terentius in Phormione «exadversum ei loco» pro adversum . . . ; in appositione quoque, Virgilius «sic ore locuta est», abundat enim ore . . .; nec mirum, cum expletivae ceniunctiones quantum ad sensum plerumque ponuntur. nec non orattiones invenimus similiter supervacue positas, ut ibant qua poterant, et qua non poterant, non ibant. — 2 Et. Or. 156, 18 παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω ὕωρ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ δ ὅδωρ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ (in libro περὶ παθῶν. I 285, 5 Ltz). Herodianus quoque docuit ἀλαλητόϲ ἀπὸ τοῦ λαλητόϲ προϲθέϲει τοῦ α ortum esse. vide Arcad. 93, 19 Schm. (Herod. I 220, 3 Ltz) et 124, 18 (I 321, 16): τὸ ἀλαλή παρὰ τὸλαλῶ, et περὶ μονήρ. λέξ. 39, 6(Π 944, 16); τὸ ἀλαλή οὐ φύϲει τριϲύλλαβον. — 3 ἐν πλεον. ϲυλλ. παρολ. = accipi pro abundanti syllaba. — καταχρηϲτικώτερον. cfr Dion. Thr. 16, 7 U.: ϲυλλαβή ἐϲτι κυρίωϲ ϲύλληψιϲ ϲυμφώνων μετὰ φωνήεντοϲ ἢ φωνηέντων . . . καταχρηϲτικῶϲ δὲ καὶ ὴ ἐξ ἑνὸϲ φωνήεντοϲ.

22. εἰπεῖν «νιρεὺϲ αὖ ϲύμηθεν ἄγε τρειϲκαίδεκα νῆαϲ» (671) ἐπήγαγε τὰ λοιπά, εἰκότωϲ βουλόμενοϲ αὐτὸν κοϲμῆϲαι, ἐπειδὴ ἀλλαχοῦ αὐτοῦ μνήμην οὐ ποιεῖται. ἐν παρολκῇ δὲ ἐπαναλαμβάνεται τοῦτο «τοῦ δ᾿ ἐγὼ ἀντίοϲ εἰμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖραϲ ἔοικεν, εἰ πυρὶ χεῖραϲ ἔοικε, μένοϲ δ᾿ αἴθωνι ϲιδήρῳ» (Il. Υ 371 — 2). κατ᾿ οὐδένα γὰρ ἀναγκαῖον λόγον τοῦτο ἐπανείληπτοι. lnfra haec in mg Ax: ὅμηροϲ ἐν βοιωτίᾳ «νιρεὺϲ αἰϲύμηθεν ἄγε τρεῖϲ νῆαϲ ἐΐϲαϲ, νιρεὺϲ ἀγλαΐηϲ υίὸϲ χαρόποιό τ᾿ ἄνακτοϲ, νιρεὺϲ ὃϲ κάλλιϲτοϲ ἀνὴρ ὑπὸ ἴλιον ἦλθεν». (accentus et spiritus partim omissi sunt. animadverte in ea forma versus B 671 quam A protulit, lectionem τρειϲκαίδεκα νῆαϲ, quae aliunde nota non est.) Portus quoque in versione latina exempla iterati enuntiati adicienda censebat atque mutuatus est, ut ipse indicat, ex Theod. Gazae Instit. libro IV: sunt Il. Υ 371 — 2 et Theocrit. lX 1 — 2. nec Prisc. exemplis caret. noli autem putare, quae AIII adiecit, petita esse ex syntaxis codice pleniore.

23. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 A in mg ἕνεκα ἐμφαϲεωϲ | καὶ in. ras L2 | πλεονάζον LCBb | ante φαμὲν supra add ὅτε A2. ab φαμὲν inc. fol 2r L | οὕτω LCBb atque in A ϲ rasura deletum | ante τὸ ὅδωρ add εἰϲ LB || 2 τῷ δ πλεονάζει Ab, τὸ δ πλεονάζειν L et supra scriptum πῆ Δ΄ ab eadem manu (i.e. cur dicitur δ abundare ?), πλεονάζειν τῇ δ C, πλεονάζει τὸ δ B | τοῦ α L | αλλαλητωι A, ἀλαλητῶ L, ἀλαλητόϲ CBb || 3 ὅπερ] ωϲπερ A1, sed in mg γρ. οπερ Ax || 4 καὶ RSchneider, αἱ codd. et edd. | εἴρηνται ϲυλλαβαὶ B || δὲ om LCB | καὶ induxit L2 | λελάχωϲι A1 L, ν add. AxCBb. apud Homerum H 80, O 350, X 343 λελάχωϲι θανόντα, neque alio Iliadis aut Odysseae loco haec λαγχάνειν verbi forma invenitur || 6 unte ἄλλα add καὶ LCB | πλεοναζωϲι A | ante ἔπω add καὶ LB || 7 ἐννέπω L

24. argvm. § 5. Nec minus contraria affectio his omnibus communis est: deest interdum littera, desunt syllabae, carent nonnumquam enuntiata singulis verbis, velut praepositionibus aut articulis apud Homerum.

25. testim. et adn. exeg. 1—2 propter γ᾿ citatur hic locus, non propter ἔκγονοϲ (quod poterat non differre videri ab γόνοϲ). cfr de coni. 246,14. — 3 cfr de coni. 252,οἱ παραπληρωματικοὶ ϲύνδεϲμοι, τὸ πλέον πλεονάϲατεϲ ἤπερ δηλοῦντεϲ, . . . ὰπὸ τοῦ πλεονάϲαντοϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔϲχον. — —6 — p 6,1 Prisc. XVII § 5 p110, 10—27 H.: Contrariae similiter passiones per defectionem fiunt literae et syllabae et dictionis et orationis: literae, ut siit pro sivit . . . ; syllabae, ut commorit pro commoverit . . .; dictionis, ut «Urbs antiqua fuit, Tyrii tenuere coloni», deest enim quan . . . In compositis quoque idem solet fieri, ut «Incubuere mari, totumque a sedibus imis una Eurus Notusque ruunt» pro eruunt. deest enim praepositio ad perfectionem plenae orationis. — 9 τὸ θέλω λῶ. cfr EM 73 32: τὸ λῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θέλω γίνεται ἀφαιρέϲει τῆϲ Θε. — 12 idem de adv. 136 21 docet. cfr schol. B et Townl. ad I 649: ϲκληρὸν ῆν τὸ μετὰ τῆϲ προθέϲεωϲ εἰπεῖν ἀπέρχεϲθε. — 14 de adv. 136, 23 ἐπί praepositio suppleta est, item in schol. B et Townl. — 16 cfr schol. Q ad ι 550: ἴϲωϲ τὸν ϲώϲαντα ἑαυτὸν ἔλαβε.

26. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 γε ἔπειτα L || 2 Τυδέωϲ L | ἔγγονοϲ L 3 hic A in mg adscripta habet verba Prisciani 110, 6 —8 nec mirum . . . positas et supra παραπληρωματκοὺϲ additum expletivi | δέ] δή L1, sed L2 φαμὲν δή γε induxit; B om δέ γε et ποτὲ. Stadtmueller voluit δ᾿ ἔτι pro δέ γε, qua mutatione non opus || 6 Ἀλλὰ καὶ] inc. fol 2 v A, in quo codice hic rursus verba Prisciani adscripta sunt, 110, 10 Contrariae . . . literae | ἐναντία induxit L2 || 8 ἀπερίληπτοι] fol 2 v L || 9 πάμπολαι L1, πάμπολλαι L2CB | ϲυλλαβάϲ L1, ϲυλλαβ L2, ἐν ϲυλλαβῆ B | ante posterius ἡνίκα B inserit καὶ ἐν λέξει | posterius ἡνίκα induxit L3 cfr infra 8, 23 | ὁ ABb, τὸ LC || 10 A in mg το αιπολοϲ η παρα τω αιποπολοϲ το υψη πολων η παρα το αιγοπολοϲ | ἀλλὰ καὶ λέξεωϲ induxit L2 et in mg scripsit καὶ ἐν λέξει et paullo infra ἐν λόγω, quod B pro καὶ λέξεωϲ exhibet | τὸ om L1, add L4 || 11 ερχεϲθαι A || 12 τὸ om L || 13 πικρὰϲ] πολλὰϲ LB | ὀδύναϲ B | ἔχουϲα L 14 παρα A2 in ras || 15 ἀρνειὸν Cb, ἀρνίον A, ἀρήϊον LB | δή μοι οἴω L, δέ μοι ὀΐω B || 16 τὸ ἄρθρον LCB. cfr ad dativum e. g. 72, 20. 117, 22 | ἀρνὸϲ A b, λόγου LCB

27. 6 b

28. 12s

29. argvm. § 6. Controversiae autem hinc exortae eis, quae hoc dicentur libro, diiudicabuntur. huc pertinet, quod Zenodotus in Iliadis B1 et K 1 articulum inculcavit, Aristarchus vero consuetudinis Homericae ratione diligenter habita non dixit supervacaneum esse articulum, ubi verus articulus (non demonstrativus) in poematum Homeri editionibus inveniebatur, sed eum eiecit ex his locis, etiamsi vulgaris usus poscebat, velut K 408 praetumit δαί coniunctionem, reiecit δ᾿ αἱ scripturam.

30. argvm. § 7. Desunt voces etiam in huiusmodi enuntiatis: ἀλλ᾿ ἄνα, πάρα δ᾿ ἀνήρ, ubi perperam ἄνα et πάρα existimantur voces in fine mutilatae.

31. testim. et adn. exeg. 3 ὦλλοι. schol. A ad B 1 (Ariston. p 56 Fr.) ἄλλοι: ὅτι Ζηνόδοτοϲ γράφει ὦλλοι. ὁ δὲ ποιητὴϲ ἀϲυνάρθρωϲ ἐκφέρει, et ad K 1 (Ariston. p 170) ἄλλοι: παραιτητέον τοὺϲ γράφονταϲ, ὦν ἐϲτι καὶ Ζηνόδοτοϲ, ὦλλοι μὲν, ἢ καὶ τοὺϲ ὁπωϲοῦν βουλομένουϲ δαϲύνειν. ἔϲτι γὰρ ὁ ποιητὴϲ παραλειπτκὸϲ τῶν ἄρθρων. et cfr infra 38, 13. — 5 περιγράφω persaepe eximendi, excludendi vim apud Ap. habet, vide RSchneideri comm. p 141 ad 121, 19. — 6 de ἐκεῖϲε usurpato pro ἐκεῖ vide Lobeckii Phryn. p 44. demonstratur autem adverbio locus qui subsequitur Homeri, de quo uberius diputat § 127 — 128. vide quae illic adnotavimus. — 7 de ἀφορμή nominis usu vide RSchneideri comm. p 27: hoc loco rationem significat, unde quis profectus aliquid facere potest vel debet. — 7 — 8 propter poetae consuetudinem articulum reiecit. — 11 ἐπιδεδείξεται: 77, 8 — 78, 11. — 11 — p 7, 5 Prisc. XVII § 5 110, 27 — 111, 4 H.: in his sunt etiam illa, quibus deest in fine verbum, ut Virgilius in III Aeneidos «C mihi sola me super Astyanactis imago» dees enim verbum ad perfectionem orationis, nec enim apocopam possumus eam dicere, quae fit in plena dictione, sed quae in litera vel syllaba sensu per se carentibus.

32. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. post ἔλλειψιν quoque Portus aliquid deesse suspicatur: exemplum videlicet defectus orationis. quge vero meam suspi- cionem Theodori Gazae auctoritas, qui pleraque praecepta hinc in I IV librum suarum instiutionum transtulit. is enim posteaquam egit de defectu literae, syllabae et dictionis: Deficit, inquit, etiam oratio, ut . . . Verum Gaza l. l. non ex meliore nostris codice Apollonii hausit quae de defectu λόγου dicit, sed ex Planudis libello περὶ ϲυντάξεωϲ 108, 1 Bachm. | δὲ om B B || 2 εἰρημένη B | πάντα B | προϲδιακρινεῖ] in A post ει rasura unius litterae || 3 ωλλοι A, ὤλλοι L1, L3 add coronidis signum inter spiritum et accentum. A in mg: ωλλοι ζηνοδοτοϲ αλλοι αριϲταρχοϲ. οτι ζηνοδοτοϲ και αριϲταρχοϲ προ του απολλωνιου | ϲυναλιφην A, sed ι in ras ab A 4 γράφειν] ει in ras A2 | δεούϲηϲ] Stadtmueller ci. ἐνδεούϲηϲ || οὐκ ἔλεγε] fol 3 r L || 6 τοῦ ποιητοῦ om LCBb || 6—8 ἔχων —ποιητοῦ om A1, in mg add A2 || 6 γοῦν] οῦν B | ἐκεῖ C || 11 τά τοιαῦτα post μέροϲ conlocat B

33. 7p

34. argvm. § 8. Vitiosas scripturas singularum vocum cum soloecismis, orthographicos canones cum regulis verborum construedorum comparare licet.

35. testim. et adn. exeg. 1 cfr de adv. 136, 27 et EM 95, 47: ἄνα· «ἀλλ᾿ ἄνα εἰ μέμοναϲα» ἀντὶ τοῦ ἀνάϲτηθι. ὅλη ἡ λέξιϲ (scil ϲτῆθι) ἀκεϲπάϲθη. οὐκ ἔϲτι δὲ ἀποκοπὴ ἐπὶ τοῦ τοιούτου. Ἡρωδιανόϲ (Π 207, 16 Ltz). — 2 cfr de adv 136, 26 et de coni. 233, 19. Herodianus autem de hoc πάρα praepositionis usu cum Apollonio non consensit, si eis fides quae legimus EM 651, 25: πάρα· ϲημαίνει τρία. «τίϲ ἔϲθ᾿ ὁ πωλῶν τἀνδράποδ᾿; 〈ὅδ᾿〉 ἐγὼ πάρα» ἀντὶ τοῦ πάρειμι. «πάρα δ᾿ ἀνήρ» ἀντὶ τοῦ πάρεϲτι. «πάρ᾿ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι» ἀντ τοῦ πάρειϲί μοι. τίνοϲ ἄρα ἡ ἀποκοπή; ἔϲτι τοῦ εἰμί καὶ τοῦ ἔϲτι καὶ τοῦ εἰϲί ἀποκοπή. πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον καὶ ἀποκοπή. περὶ παθῶν (scil Ἡρωδιανοῦ. D 207, 20 Ltz). at probabile Lentzio iure visum est, hoc totum adnotamentum ab epitomatore prorsus immutatum et sententiam ab Herodiano alienam inculcatam esse. — 6 —14 Prisc. XVII § 6 p 111, 12—19 H.: Quomodo autem literarus rationem vel scripturae inspectione vel aurium sensu diiudicamus, sic etiam in dictionum ordintione disceptamus rationem contextus, utrum recta sit an non. nam si incongrua sit, soloecismum faciet, quazi elementis orationis inconcinne coëuntibus, quomodo inconcinnitas literarum ve syllabarum ve eis accidentium in singulis dictionibus facit barbarismum. sicut igitur recta ratio scripturae docet literarum congruam iuncturam, sic etiam rectam orationis compositionem ratio ordinationis ostendit.

36. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 2 ἳϲ om L1, add L2 | καταθήϲει] in A fol 2v extremae literae sunt κα, infra quas legitur ζήτει τὸ τέταρτον a manu recentissima. subaudiendum φύλλον: nam in quarto folio recto continuatur quod in fine secundi versi legitur, quia tertium et quartum sedem suam commutarunt. L2 ν add καταθήϲει verbo || 3 παθει A | ελλειποντα A, ἀλλείποντι L, ἑλλείποντοϲ CBb | ῥήματοϲ B, sed ι habet sub ο adscriptum || 5 ὑπαγορεύει] fol 3 v L || 6 απειθανον A | ante παρεπόμενον L2 add et in mg hoc signo repetito καίπερ | post παρεπόμενον add γὰρ C | ἐϲτιν ALb, sed in L verbum erasum, ab CB omissum 7 παρα A, περ LCBb. cfr infra 11, 4. 163, 28. 164, 1. 206, 12 et 28. 208, 8. 224 17 || 8 ἀκοῆϲ] κονῆϲ L1, corr L2 || 9 λογιμὸν LCB | τὸν] τῶν A || 10 ante τοιοῦτον add τὸ B | κἀν L2 in ras, quid L1 scripserit non liquet || 11 επιϲυναφθῆι A, ϲυναφθῇ LCBb | τὸ om L1, add L3 || 12 ἀκαταλλήλων C

37. testim. et adn. exeg. 1 κοινὸν ἔθοϲ. in communi dialecto quippe ubi spiritus asper mediis in vocibus non audiatur, vocales aspiratae indicant initium vocis. — τὰϲ διὰ τοῦ γμ ἢ κη ἢ χμ. cfr AO IV 332, 14 (Herodian. II 396, 6 Ltz) de θμ. φν γδ χμ κμ ϲγ ϲδ (deest γμ): ταῦτα οὐδέποτε ἐν ϲυμπλοκῇ ἐν ἀρχῇ εὑριϲκόμενα, ἐν μέϲῳ ἀλλήλων οὐ χωρίζονται, et EM 521, 29 (Herod. D 396 12 Ltz): δεῖ γινώϲκειν ὅτι τὸ κ πρὸ τοῦ μ οὐδέποτε εὑρίϲκεται ἐν ἀρχῇ λέξεωϲ. — 2 λϲ, ρϲ, νσ. cfr Choeroboscus I 256, 35 Hilg. (Herodian. II 715, 28 Ltz): τὰ εἰϲ τὸ σ λήγοντα πρὸ τοῦ ϲ ἔχει τὸ λ ὡϲ τὸ ἅλϲ, τὸ ν ὡϲ τὸ Τῖρυνϲ, ἢ τὸ ρ ὡϲ τὸ μάκαρϲ. — 4 Apollonio ἐπίρρημα videbatur significare: quod verbo praemissum est. cfr de adv. 125, 6: τί δή ποτε, εἰ καὶ ἐν ὑποτάξει ἐϲτὶ τὰ ἐπιρρήματα τοῦ ῥήματοϲ καὶ ἐν προτάξει, ἀπὸ τοῦ προτετάχθαι τὴν ὀνομαϲίαν ἔλαβε; — ἃ non solum ad ἐπιρρήματα, sed etiam ad προθέϲειϲ et ad προτ. ἄρθρα καὶ ὑποτ. referendum est. ϲυντόξεωϲ hic de collocatione verborum dictum, ut 305, 22 alibi. ceterum vide Adnot. crit. — 5—p 10, 3 cfr infra 245, 12 — 22. — 6 — 7 ϲυνημ- μένων et ϲυναφήν. Ut coniunctiones, quas nunc condicionales vocamus, iam Stoici ϲυναπτικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ nuncupabant (vide Laert. Diog VII § 71), ita periodum condicionalem ἀξίωμα ϲυνημμένον. itidem ϲυνημμένα hic et infra § 10 sunt membra talis periodi et ϲυναφὴ conexio condicionalis. cfr Dion. Thr. 88, 1. 91, 2 et index in Dion. U. — προλημματιζόμενα. de tota periodo Ap. dicit quod de protasi tantum dicere ei licebat, vide Argum. — τὴν πρώτην τ. λ. ϲυναφήν ideo videtur Ap. rectam periodi condicionalis formam appellare, quia ut secundam opponit eam, quae verritati contraria est et fillius formae inversione nascitur.

38. Adn. crit., discr. sca in ALCBb. 1 ὑποτακτικὰϲ] ϲ induxit 2 | τὰϲ] ϲ induxit L ἢ κμ ἢ χμ A Prisc. b, χμ ἢ γμ LB, γμ ἢ χ C | A in mg inferiore: οτι ουκ εϲτν ἡ γμ ἡ κμ ἡ χμ ειϲ ἐντέλειαν τάξεωϲ αλλ εἰϲ μεϲην ϲυνταξιν και οὐδέποτε εν αρχη η ληκτικη | ληκτικὰϲ] ϲ induxit I2 || 2 ante λόγου add τοῦ B τὰϲ εἰϲ τὸ add Uhlig | λc] λ in ras A2 | ρϲ A Prisc. b. om LCB A in mg inferiore: πτι το λϲ ρϲ νϲ τελικα μορια | καὶ ἄλλα πλεῖϲτα B, atque L quoque femininum in neutrum mutavit | καὶ om L1 CB, add L || 3 οῦν C || 4 pro ἐπιρρήματα Dronke 605 voluit ὑποτακτκὰ ῥήματα scribi duce Prisciano, sed ἐπιρρήματα locum hic hebet (vide Testim.), nec nisi hoc ex Prisciani discrepantia conicere licet, post ἐπιρρήματα intercidisse καὶ ὑποτακτικὰ ῥήματα. de ὑποτακτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ nomine vide infra 266, 6 | ὃ μᾶλλον] fol 4 v A || 5 ἤπερ vocis η in ras A2 | εὑράϲθαι L1, acutum in circumflexum mutavit L2 || 6 post ἀληθεύει add προϲλαμβανόμενα καὶ οἶον B | προλημματιζομενων ut videtur A1, ων in α mutavit A2 || 7 ὥϲπερ Uhlig, ἅπερ codd. et edd., a qua vocula inc. fol 4 v L; poterat etiam καθάπερ poni. Kayser * ἅπερ defendens et ad ἐπιφερομένων referens sic προλ. — ϲυναφήν interpretatur: vorausgeschickt als Annahme nahme dem Folgenden, was in dem erstes Teil der zusammengesetzte Periode schon enthalten ist, wie hier das κινεῖϲθαι in dem περιπατεῖν ϲυναλοιφήν L1, ϲυναφήν L4 | εἰ τῇδέ τιϲ Ab, εἴ τοι δή τιϲ L, εἴ τιϲ οὕτωϲ CB

39. 8 b

40. 14s

41. argvm. § 10. Atque conectuntur aut dissolvuntur enuntiata non minus quam litterae, syllabae, voces. conectunt coniunctiones, quibus omissis dissolvitur oratio.

42. testim. et Adn. exeg. 2 ἀντιϲτρέφοντοϲ ut ἀναϲτρέφοντοϲ de pron. 36, 7. — 4—p 11 1, 10 Prisc. XVII § 8.9. p 112, 14—113, 20H.: Elementum est quando in duo dividitur modo syllabico, id est contemplatione temporum, ut fieri pro firi . . . sed etiam duo in unum coëunt, ut tibicen pro tibiicen . . . syllaba quoque in duas dividitur, ut aulae, aulaï . . . (§9) sed etiam duae syllabae in unam coëunt, ut . . . aeripede pro aëripedem . . . sed etiam dictio dividitur, ut si dicam respublica felix est et res felix est publica . . . etium divisa possunt coniungi, ut malefida . . . Orationibus similiter accidentes coniunctiones es quando coniungunt duas ve plures orationes, est quando subtractae dissolvunt, ut . . . «Forte citi ferru, date tela, impellite remos». — 4 τρόπῳ ϲυλλαβικῷ ita, ut simul syllabarum numerus augeatur. — 5 de adv. 147, 12 Ap. dubitat. an ἑ in ἕαδε pleonasmus sit, ut in ἕεδνα et ἑώρων. Herodianus autem ita, ut hoc loco Apollonius, sentit in pros. Il. ad Ξ 340 (D 90, 21 Ltz): τὸ ἕαδε διαίρεϲίϲ ἐϲτι τοῦ ἧδε. — 6 λέγω τὴν κυρίωϲ ϲυλλαβήν. cfr Adn. exeg. ad § 4. additus hoc est, quia ἧδε vocis prior syllaba non erat κυρίωϲ ϲυλλαβή. ceterum quae nunc sequuntur tria exempla ab antecedentibus duobus ita differunt, ut eaedem litterae in diremptione et coniunctione serventur. — 6 κόϊλον. cft de pron. 87, 4 de νῶϊ et ϲφῶϊ: ἴϲωϲ ἐν τῇ κατὰ διάϲταϲιν διαιρέϲει ἐϲτίν, ὡϲ κόϊλον, πάϊϲ. Arcad. 63, 1 Schm. (Herod. I 162, 14Ltz): τὸ κόϊλοϲ ἀπὸ τοῦ κϲῖλοϲ κατὰ πόθοϲ. Theognost. AO II 61, 16 (Herod. D313, 25 Ltz): τὸ κοῖλοϲ διὰ τῆϲ οι διφθόγγου γράφπται, ὅτι εὕρηται καὶ ἐν διολύϲει κόϊλον. Priscisn. I § 53 39, 21 H.: in hoc queqme Aeolis sequimur sic enim illi dividentes dyphthongum κόϊλον pro κόλον dicsnt. quod autem syntsmis antonymicique locis et apud Theognostum Priscianumque non κόϊλοϲ, sed κόϊλον legitur, videtur ex alicuius poetae loco repetendum esse πόλιϲ ἄκρη. apud Ho-

43. Adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 prius εἰ in ras A | οὐ μὴν εἰ add Lange*, εἰ tantum add Dronke ΙΙ 601 || 2 ante περιπ. add εἰ A2L4CBb, ἴϲ. περιπ. εἰ κιν. Soph. || 4 AI in mg: οτι τα ϲτοιχεια και ϲυναιρειται και μερίζεται, γηραϊ γήραι, ῆδε εαδε βελεα βελη, κοῖλον κοϊλον, ἀϊδηϲ αιδηϲ ακροπολιϲ πόλιϲ ἄκρη καλλιχοροϲ χορω καλῆ ϲὺν άγριον παϲιμελλουϲα κηρεϲϲιφορητουϲ | δε A, ἥδε L || 5 ϲυνολοίφεται L || 6 λέγω — ϲυλλαβήν induxit L || 7 μίαν ALb, ἓν B, δύο C sed apposita iusta scriptura cum γρ | ϲυνίαϲν] coëunt Prisc., ϲυνιϲιν A1, ϲυνίζουϲιν A2L1CBb, ϲυνιζάνουϲιν L2 | post ἡνίκα add τὴν B | παρὰ] περὶ γήραϊ] ι om L1, add L τριϲύλλαβον Ab, ϲυλλαβὴν LCB. post τριϲύλλαβον vide- tur addendum esse φωνὴν. Sophianus voluit τὴν in τὸ mutari || 9 post λέξειϲ add L2 % et in mg eodem signo repetito διαλύονται. atque hoc vel tale quid desiderari patet | post ἡνίκα add καὶ B | ἀκρόπτολιϲ | ἄκρη ALb, ἄκρα CB | post ἄκρη add καὶ L | καλλίχοροϲ Ab, καλλίχωροϲ LCB

44. argvm. § 11. Invertitur ordo litterarum, syllabarum, vocabulorum nec minus enuntiatorum.

45. merum πόλει ἄκρῃ legitur Z 88. 297. 317. H 345, πόλιν ἄκρην X 383, ἄκρηϲ πόλιοϲ Z 257. — καλλίχοροϲ χορῷ καλή. Schol. A ad Π180 (Aristonic. p 261 Fr.): ἡ διπλῆ ὅτι τὸ «χορῷ καλή» πρὸϲ 〈ἓν〉 ἐκληπτέον, καλλίχοροϲ, διαπρέπουϲα ἐν τῷ χορεύειν.

46. testim. Adn. exeg. 2 — 3 ἀνέγνωμεν — κηρεϲϲιφορήτουϲ. cfr Schol. A ad Θ 527 (Herod. Π 62, 19 Lt z) κηρεϲϲιφορήτουϲ: ϲυνθέτωϲ ἀνέγνω ὁ Ἀρίϲταρχοϲ καὶ οἱ πλείουϲ . . . οὐδέποτε δὲ δοτικὴ ἐπεκτεταμένη κατ᾿ ἀρχὴν ϲυντέθειται, οἶον πᾶϲι καὶ πάντεϲϲι — παϲιμέλουϲα, οὐχὶ παρὰ τὴν πάντεϲϲι ἡ ϲύνθεϲιϲ . . . ἀλλ᾿ ὅμωϲ ἐπεκράτηϲεν ἡ Ἀριϲτάρχειοϲ. et Schol. HQ ad μ 70 (Herod. II 153, 17): ὑφ᾿ ἓν παϲιμέλουϲα. —5—6 ϲυνημμένοι λόγοι coniunguntur ϲυνδέϲμοιϲ ϲυναπτικοῖϲ (εἴ εἴπερ similibus), παραϲυνημμένοι παραϲυναπτικοῖϲ (ἐπεί ἐπείπερ sim.), ϲυμπεπλεγμένοι ϲυμπλεκτικοῖϲ (μέν δέ τέ καί sim.). vide Dion. Thr. 88, 3. 91, 2. 92, 2 U. — 7 —10 cfr de coni. 225, 22, ubi eisdem Homeri vermibus subicitur: λείποντοϲ τοῦ καὶ. — 11 — p 12,7 Prisc. XVII § 9 p 114, 2—5 H.: Litterae transmutantur, ut Teucer pro Teicre; sic etam syllabae, ut displicina pro disciplina; nec nen etiam dictio, ut plebis tribunus pro tri-

47. Adn. crit., Discr. scr. in ALCBb. 1 χορῷ καλή b duce A codice, qui η in ras habet ab A2 (A1 videtur καλει scripsisse), χώρα καλή CB, χωρόκαλη L1, χῶροϲ καλή L καὶ ἔτι] fol 5 r L | ϲύαγρον add Sophianus, ϲῦν ἄγριον AL2b, ϲυνάγριον L1CB, qui subiciunt ἄγριον ϲῦν. A in mg infer.: ὅτι το ϲυν άγριον ὁυτωϲ λεγουϲιν οι αρχαῖοι, ϲύναγρον δε ου λεγουϲιν, quibuscum cfr Phrynichi epit. p 381 Lob.: ϲύαγροϲ οὐ ῥητέον· ϲῦν ἄγριον οἱ ἀρχαῖοι λέγουϲι, et Lobeckii adnotationem || 2 λελυμένα LCB | ϲυνιζάνει L2, ϲυνίζειν B || 3 A in mg infer.: ὁτι εϲχεν απολογίαν το πᾶϲι μελλουϲα ἐν ἑνὶ αναγινωϲκεϲθαι το ποιητικωτερον αυτὸ εῖναι | post καὶ add τὸ C | A in mg infer.: ὅτι το κηρεϲϲιφορήτουϲ εν ϲυνθεϲει ανεγνω αριϲταρχοϲ φαϲκων και τον ποιητην τουτο ειδεναι εκ του διαλυϲαι και ειπεῖν οὓϲ κῆρεϲ φορέουϲι κἀν A Cb, καὶ L1, καὶ ἐν L2B. Prisc. videtur non. legisse praepositionem || 5 ϲυνημμένων] prius μ in ras A2, ϲυν ras L AIII in mg απο ϲυναπτι περιπατω κινουμαι απο πρϲυνα επει π π τ κιν μ | ἢ πα- ραϲυνημμένων om B || 6 καὶ ἔτι indunit L2 | ϲυνπεπλεγμενον A, sed o in ω corr A pro posteniϲre ἢ CBb exhibent οἳ | πόλιν L | 8 ἠΐομεν L1, ἴομεν L3B, ωμεν C | ἐκέλευϲ’ L1C, corr in ἐκέλευεϲ L, δρυμὰ om L1, add L2 | ants Ὀδυϲϲεῦ add ὦ L || 9 ἐν βήϲϲῃϲι] inc. fol 3 r A || 10 τῷ Ab, τὸ L, τὸν CB | posterius καὶ om L | εὕρωμεν A || 11 κραδία καρδία A, καρδία κραδία LCBb. ordinem optimi codicis tuetur, quod in EM 538, 44 de κρίκοϲ nomine invenitur

48. bunus plebis . . . Orationes quoque, ut nutrivit filios ac peperit pro peperit ac nutrivit.

49. testim. et Adn. exeg. 1 EM 68, 21 post alia ὑπερβιβαϲμοῦ exempla: καὶ ϲκέπω ϲκέποϲ καὶ πέϲκοϲ· ϲημαίνει δὲ τὸ προβάτειον δέροϲ. Μεθόδιοϲ. vide etiam Lobeck. rhemat. 314. — 2 EM 633, 12 Ἔϲτι κα ὀρῶ περιϲπώμενον, τὸ διεγείρω καὶ ὁρμῶ . . . τούτου ὁ μέϲοϲ παρακείμενοϲ ὦρα καὶ ὄρωρα καὶ καθ᾿ὑπερβιβαϲμὸν ὤρορα. et 816, 47: χοώμενοϲ καὶ ἐν ὑπερθέϲει βαρυτόνωϲ χωόμενοϲ, ὡϲ ὄρω ὀρῶ ὄρωρεν ὤρορεν. Choerob. in Theodos. Π 89, 28 Hilg. (567, 6 G.): ὀλῶ ῶλα καὶ ὄλωλα, ὀμῶ ὦμα καὶ ὄμωμα, ὀρῶ ὦρα καὶ ὄρωρα· τὸ γὰρ «ὑπώρορε Μοῦϲα λίγεια» (ω 62) διὰ τὸ μέτρον ὑπερβιβαϲμὸν ἀνεδέξατο. — 3 unde Ap. φερέοινοϲ γῆ sumpserit ignoramus. — 4 Trypho π. τρόπων Rhet. gr. VIII 741 W., III p 196, 26 Sp.: κατ᾿ ἐναλλαγήν (scil ὀνοματοποιια γίνεται), ὡϲ ὅταν ἐπὶ ϲυνθέτων ὀνομάτων ἐναλλάξῃ τιϲ τὸ καθωμιλημένον, ὡϲ παρὰ Ϲοφοκλεῖ «οἱ γὰρ γύνανδροι καὶ λέγειν ἠϲκηκότεϲ» ἀντὶ τοῦ οἱ ἀνδρόγυνοι. Polybius Sard. π. ϲχηματιϲμῶν Rhet. V p 612 W., III p 106, 7 Sp.: ἢ τὴν ϲύνθεϲιν τῆϲ λέξεωϲ ἐναλλάττουϲιν, ὡϲ παρὰ Ϲοφοκλεῖ «οἱ γὰρ γύνανδροι καὶ λέγειν ἠϲκηκότεϲ» ἀντί τοῦ ἀνδρόγυνοι. —5— 7 Aliter sentiunt duo artis Dionysianae interpretes, fidi alioquin asseclae Dyscoli. Heliodorus 103, 23 Hilg.: οὐ δεῖ γε οὖν . . . τὰ Ὁμηρικὰ μέμφεϲθαι ὡϲ ἀτάκτωϲ κατειλεγμένα καὶ δεόμενα ἀναϲτροφῆϲ ἐν τῷ «τὰϲ μὲν . . . τεκοῦϲά τε», «αὐτὰρ . . . οὐδόν» οὐδὲ γὰρ τάξιν ἀπαιτεῖ, καθὰ εἰρήκαμεν, ὁ ϲυμπλεκτικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ. Stephanus 285, 10 H.: Τούτοιϲ (scil τοῖϲ ϲυμπλεκτικοῖϲ ϲυνδέϲμοιϲ) . . . δυνάμεωϲ λόγοϲ, τάξεωϲ δὲ οὐδείϲ· διὸ τὰ

50. ex Herodiano excerptum (D 376, 1 Ltz): ἔϲτι δ᾿ ὅτε καὶ ἐν ὑπερθέϲει γίνεται κίρκοϲ, ὡϲ κραδία καρδία. nam sic ut legatur, utique flagitatur antecedentibus

51. Adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 καὶ πέϲκοϲ om L1, add L2. CB pro ϲκέπω—πέϲκοϲ exhibent κρατῶ κάρτοϲ | post ἀλλὰ καὶ add αἱ C | ϲυλλαβῆ L, ϲυλλαβὴ B || 2 in ἐξαίφνηϲ non syllaba transposita est, sed littera, quocirca Kayser ἡνίκα —ἐξαίφνηϲ ante παρὰ τὸ ϲκέπω traiciendum esse censet. At Apollonius. aperte binis exemplis singulas ὑπερθέϲεωϲ species illustrare volebat. neque hoc suspicionem contra ἡνίκα —ἐξ. movet, quod Ap. infra 341, 22 ἐξαίφνηϲ ab ἐξ ἀφανίαϲ derivat, nec quod subsequens exemplum ipsum quoque ἡνίκα coniunctione inducitur. cfr supra 5, 15 | ἡνίκα — ὤρορεν L induxit et scripsit καὶ ὤρορεν ὄρωρεν || 3 ἀλλὰ καὶ] fol 5 v L | λέξειϲ] Prisc. dictio | ἡ Ab, ὁ LCB | οἰνοφόροϲ] οι in ras A2 | γῆ Ab, om ceteri || 3— 4 AII in mg super.: οτι το γυνανδροι και φερεοινοϲ ποιητικα || 5 λόγοι A Prisc., λόγοϲ LCBb || 7 ante αὐτὰρ add καὶ L4B | Bekker: Apud Homerum Od. 17, 30 nunc legitur αὐτὸϲ δ᾿ εἴϲω. Sed Od. 16, 41 legitur. quod codices Apollonii praebent, nisi quod omittunt γ᾿ εἴϲω] ω in ras A2 | ἴεν AL1, εῖεν L2, ἴε C, ἤϊε B | λάϊον L | AII in mg super.: οτι ταϲ μεν αρα θρεψαϲα τεκουϲα τε ει και υπερβιβαϲμοϲ ουκ αλογωϲ. οἱ γαρ ϲυμπλεκτικοι των ϲυνδεϲμων ταξιν ουκ επαγγελλοντοι. quibuscum cfr quae in Testim. ex scholiis Dionysianis exscripsimus

52. c. III 9 b

53. Diversae orationis partes cum vocalibus et consonantibus litteris comparantur.

54. 15s

55. argvm. § 12. Ut litterae, ita voces aliae efferri possunt per se, aliae non possunt nisi coniunctae cum illis: sunt igitur voces quae vocalium vice fungantur, sunt quae consonantium partes agant. atque harum vocum vis varia est pro varietate vocum, quibus adiunctae sunt.

56. παρὰ τῷ ποιητῇ τὰϲ μὲν . . . τεκοῦϲά 〈τε〉 πότνια μήτηρ» καὶ «αὐτὰρ . . . οὐδόν» οὐ χρὴ καθ᾿ ὑπερβατὸν εἰρῆϲθαι νομίζειν. fortasse haec ex Apolloniano περὶ ϲυνδέϲμων libro hausta sunt, cuius de copulativis expositio periit. nam constat Dyscolum de nonnullis rebus in aliis libris alia docuisse.

57. testim. et adn. exeg. 1 — p 14, 11 Prisc. XVII § 10 p 114, 9—115 19 H.: Praeterea quemadmodum elementorum alia sunt vocalia, quae per se vocem perficiunt, alia consonantia, quae sine vocalibus perficere vocem nequeunt, sic etiam in dictionibus animadvertimus quasdam ad similitudinem vocalium per se esse dicendas, ut in verbis maxime imperativis vel nominibus vel pronominibus saepe vocativis vel adverbiis, quae adiciuntur antecedentibus actionibus vel orationibus, cum clamamus bene recte diserte ad illos, qui oportune aliquid agunt vel dicunt aliae vero dictiones sunt, quae ad similitudinem consonantium sine adiumento aliarum partium orationis, quae imitantur in hoc vocales, proferri ad perfectionem sensus non possunt, ut praepositiones ve coniunctiones. eae etenim semper consignificant, id est coniunctae aliis significant, per se autem non itaque variatur earum significatio ad vim coniunctorum eis, ut in aliud significat, cum accusativo iungitur, et aliud, cum ablativo . . . Coniunctiones quoque copulativae et disiunctivae esse dinoscuntur ab aliis partibus orationis, quae eis sociantur, ut vel, aut non solum disiunctivae, sed etiam copulativae reperiuntur . . . Nec non etiam aliae pro aliis partibus accipiuntur, neque id aliter possumus scire nisi ex adiuctis, ut . . . horrendum clamat pro horrende, nomem pro adverbio. — 6 cfr de adv. 121, 15: αἱ ἐπιφωνήϲειϲ οὐδὲν ἄλλο εἰϲὶν ἢ ἐπιρρήματα τῶν ῥημάτων ⟨οὐκ⟩

58. Adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 A in mg Γ i. e. caput tertium | prius ἃ mut. in τὰ Ax | ante καθ᾿ add καὶ LCB || 2 ἃ mut. in τὰ 4 τῶν induxit L2 ῥηταὶ] ι in ras A2 || 5 Ax sed recentissima haud dubie manus in mg haee scripsisse videtur: ὡϲ ἐπὶ μάλιϲτα ῥημάτων προϲτακτικῶν ἢ (certa sunt μάλιϲτα et προϲτακτικῶν ἢ), quae quamquam cum Prisciano concinunt, noli ex meliore Apollonii codice petita putare: ex Prisciano translata sunt; eademque manus supra ονοματων et supra αντωνυμιων Prisciano duce add ἢ | ὀνομάτων om B || 6 γινομέναιϲ] ex Prisciani antecedenibus iniuria collegit Th. Matthias II 605 adn. latinum interpretem γενομεναιϲ in suo codice invenisse 7 κάλλιϲτα] κάλλιϲτο L1, in ωϲ mut. L2, κάλλιϲτον B | τι om LCB || 8 ὥϲπερ εἰϲ C, ab ὡϲπερεὶ inc. fol 6 L. || 8 — 9 τουτέϲτιν —τοῦ λόγου in codd. et edd. leguntur ante καθάπερ in prima linea subsequentis pag., Uhlig huc traiecit; Kayser*, Egenolff*. Stadtmueller delenda censuerunt || 9 προκατειλεγμένα] ει in. res A2 δυνάμενα L

59. 10 b

60. ἐπιγινομένων, καθὸ τοῖϲ εῦ ἀναγινώϲκουϲι τὸ κάλλιϲτα ἐπιφωνοῦμεν καὶ τοῖϲ εὖ διατιθεῖϲιν ἡμᾶϲ τὸ ἤδιϲτα, καὶ τοῖϲ ἀκριβοῦαι τὰϲ ἰδίαϲ πράξειϲ καὶ τέχναϲ τὸ καλῶϲ ἐπιφωνοθῦμεν.

61. testim. et adn. exeg. 2 τὰ τοιαῦτα τῶν μορίων. noli putare μόριον ita ab Apollonio usurpari ut a nobis pariculae nomen, id qued pugnaret cum antecedenti τῶν ἄρθρων. graecum diminutivum eandem generalem vim habet quam λέξιϲ. vide CEASchmidt Beiträge zur Gesch. der Gramm. p 218 seqq. — ϲυϲϲημαίνει = cum aliis significant: eorum emim via defintur eis vocibus, quibuscum coniuncta sunt. cfr de coni. 222, 12. — 2 — 4 cfr. de adv. 182, 23: διαφέρει τὸ δι᾿ Ἀπολλωνίου τοῦ δι᾿ Ἀπολλώνιον, ᾖ τὸ μὲν αἰτιολογικὸν ἀκούεται, ὃ δὲ τοιοῦτόν τι, γινώϲκοντοϲ Ἀπολλωνίου, et de adv. 199, 8: τὸ φάναι δι᾿ Ἀριϲτάρχου . . . ϲημαίνει . . . τὸ γινώϲκοντοϲ Ἀριϲτάρχου. — 5 ἀκολουθία non modo ordinem significat, ut τάξιϲ, sed consequentiam causalem. cfr adn. ad Dion. Thr. 91, 2 92, 1 U. — 6 —9 ϲυμπλεκτικοὶ ϲύνδεϲμοι sunt non solum quae nunc copulativae coniunctiones vocantur, sed etiam μέν δέ ἀτάρ αὐτάρ ἤτοι aliae (vide Dion. Thr. 89, 1), scilicet Homericum ἤτοι, quod ἰϲοδυναμεῖν τῷ μέν etiam scholia Melampodis et Heliodori in Dion. Thr. 63, 4. 104, 14 Hilg. docent. at ἤτοι etiam in διαζευκτικῶν ϲυνδέϲμων numero habetur (Dionys. 91, 1). etenim eandem vocem esse censebant copulativam coniunctionem et disiunctivam. vide adn. ad Dion. 89, 2.

62. Adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 ῥητὰ L || 2 ἀεί τῶν μορίων LC | supra ϲυϲϲημαίνει in A scripsit consignificat eadem manus, quae paulo ante verba ex Prisciano conversa exaraverat | μὲν om B || 3 ὡϲεὶ γινώϲκοντοϲ Ἀπολλωνίου, quod CBb exhibent, om A1, sed in mg infer. add A2; ὡϲεὶ γινώϲκοιτο Ἀπολλωνίου L1, sed indumit verbe L2. Egger Ap. Dysc. 4: on peut lire γεννῶντοϲ, qui est em rapport avec ἐν γει8c, comme αἰτίου ὄντοϲ ανεϲ αἰτιατκὴν πτῶϲιν. st vide de adv. libri locum in Testim. | κατὸ] fol 3v A || 4 οντοϲ rasura ex οντωϲ factum in A || ταξειϲ A, cυντάξειϲ LCBb | ἢ A L, κα CBb || 6 ὅεε] ὁτὲ γάρ B, ὁτὲ maluit RSchneider quoque I p 472. at ὅτε retinendum esset etiam si ὁτὲ δὲ διαζευκτικῶϲ — παλαιόϲ, quae subosequuntur, spuria non essent: namque repugnat. mutationi etiam μὲν coniunctionis locus || 6 —7 ὁ ἤτοι ὅ γ᾿ ὣϲ] sic etiam ALb, ac nequis in brachylogia offendat, remittit Bekker ad comm. suum in libr. de pron. 183, ubi comparat de pron. 57, 20. 90, 10. 100, 16. de synt. 146, 27. C vero post ὁ ἤτοι exhibet ὡϲ ἤτοι et L2 in mg ὡϲ ἤτοι et B ὁ ἤτοι· ἤτοι. Dronke 610 perperam ci. ὁ γέ ἐν τῷ ἤτοι || 7 A mg: ητοι αντι του μεν || 8 παρηλειπται A || 9 ἀναγκαίωϲ] fol 6 v L | ὁ δὲ post ἐπηνέχθη conlocant CB | ἐπηνέχθη] prius η in ras A2 || 11 ὁτὲ δὲ —παλαιόϲ om AL1, habent CB, atque L3 in mg add, nisi quod διαζευκτιϲ scripsit. etiam in b excepto ἐϲτὶν recepta sunt verba semihomerica. Ξ 107 seq. legitur: Νῦν δ᾿ εἴη ὃϲ τῆϲδέ

63. Quis locus in enumerandis orationis partibus tribuendus sit singulis.

64. 16s

65. argvm. § 13. Si persuasum nobis est ordinem litterarum in alphabeto non fortuitum, sed ratione consitutum esse, item ordinem casuum, temporum, generum, ad eam quoque rationem investigandam invitamur, qua continetur ordo partium orationis. quod siquis imperitus facere recusat, casui tribuens quod ex ratione repetendum est, is omnino negat quicquam in certum ordinem, a quo recedere non liceat, dispositum esse, quae opinio absurda est.

66. testim. et Adn. exeg 3 δεδείξεται 106, 22 seqq. — 6 ἴϲωϲ hic non tam coniectandi quam asseverandi vim habet. cfr 17, 2. — 6 — 7 τοῦ δι᾿ ὅ τι pendet ex verbis ἐν λόγῳ. ordo litterarum a nobis accipitur, probatur deliberantibus quam ob rem cett. Explicatio rationis, e qua litterrum ordo constitutus est, legitur in Bekkeri commentario ex Paris. 2555 exscripta et in Goettlingii Theodosio 3 seqq. ex eodem libro et Paris. 2553 edita (vide de ea Lentzii praef. in Herodian. P XCVI). similes tractatu habes in Ottobon. 173 fol 166r (v. BA III 1171) et in Londinensi Add. 5118, Matritensi 81 (v. Scholia in Dion. Thr. 485, 1 488, 12. 492, 10—495, 28 Hilg). — 6 — p 16, 11 Prisc. XVII § 12 p 115, 20 116, 5 H.: Solet quaeri causa ordinis elemestorum, quare a ante b et cetera sic etiam de ordinatione casuum et generum et temporum et ipsarum partium orationis selet quaeri. restat igitur de supra dictis tractare, et primum de ordinatione partium orationis, quamvis quidam suae solacium imperitiae quaerentes aiunt, non

67. γ᾿ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίϲποι, Ἢ νέοϲ ἠὲ παλαιόϲ· ἐμοὶ δέ κεν ἀϲμένῳ εἴη, atque initio alterius versus Ap. de coni. 219, 20 utitur ut exemplo ϲυνδέϲμων παραδιαζευκτικῶν. inde factum enuntiatum, quod hoc loco in deteriorum codicum (CB) archetypo adiecit aliquis, ne iuxta copulativi ἤτοι exemplum deesset exemplum disiunctivi usus. cuius quidem usus documentum utrum ab Apollonio, an errore librarii in communi ommium nostrorum codicum archetypo omissum sit, dubitare licet.

68. Adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 τὴν] ταῖϲ L1, corr L3 mg | ἐν αὑτοῖϲ RSchneider l 469, ἐν αὐτοῖϲ ACL3 mg, ἑαυτῶν L1Bb δύναμιν] δυνάμεϲιν L1, corr L3 mg | A mg: την ιδιαν δυναμιν τουτεϲτιν την αναφοραν || 2 μεθίϲταϲθαι L1, corr L2 || καὶ post ἔνθα om B | ἀποδείξομεν L || 4 ἐπαλλήλων L, sed corr ipsa prima m. | ante λόγου add τοῦ LCBb. cfr 109, 8. 251, 5 et Egenolff in Fleckeiseni Annal. 1879 693 | ταὐτὸ] αὐτὸ B 5 AIII mg: ωϲ εν τω ου μεν κολὰ χολον (Ζ 326, ubi subsequuntur τόνδ᾿ ἔνθεο θυμῷ). quo exemplo in hoc usu illustrando Heliodorus quoque, artis Dionysianae interpres, 95, 16 Hilg. utitur iniuria autem Dronke 603 hoc additamentum verbis Apollonianis inserendum censuit || 6 supra ἴϲωϲ ea manus, quae saepius in A latina verba ex Prisciano exscripsit, add cp i. e. caput || 7 διότι A C, διὰ τί LBb | μετὰ τοῦτο B | AII mg: οτι κατα την δεουϲαν ταξιν τα μερη του λογου κατειληπται || 8 ante λόγον add τὸν CB | διότι AC, διὰ τί LBb || 9 ἐν ταῖϲ] fol 7r L

69. 11b

70. Aanvκ. β I4. Nomen et verbοum ceteris orationis partibδus sntecedere- dεbere apparebit Sbi enuntiatum perfectum contemplanti: nam alterorum illo- rum si dempseris, enuntiatum non iam erit absolutum ein adverbium, parti- cipium,praepositionem,pronomen,arficulum detraxenis,msnebδitenuntiafi perfectio.

71. opertere de huι3eemoddi erebus quaerere, sMsρrcanfez μeffιtas ese ordieao3omsm. poetiones sed ouon3um ad sorum opntomem, eeentf generαΒter abd per oεfmα- fiiomem aecp9 sec eontra ordinotεeem pecemr , quεod exstimere pεmitus Mfudfmem. i auem ln oubugiαm conceoen1 esse οqdsogomemm, neesese e8 elem ommnibus emm mmegdere.

72. τzsrum. xv Ans. xxso. ξ-4 περὶ ὦν - ϲυναγωγἡν. num hoc faetοm sit et nbi iactum, ignoramus. - 6 ἀναϲτρέφοντεϲ. eft de adv. 196, 9: ἀπειρότερον ἀναϲτρέφοντεϲϲπερὶ) τῶν τοιούτων ϲημαϲιῶν, et iura 31.22. 274,13. - 7 δέον. snbaudiemdum ἐϲτί ut 22,8.151,10. - 12 μίμημα. cr5213 51 2et12. 97,1. -- 12-p17,6 Pnsc.XVIψ12 p116.5 -13B.: SRcut gιtκraψta ordinatene peηemx eeddztur oεatto,sc ordisαtiome apta ~redtee smnt a diocmmts atum scrρ3orfὅus parfes orotoms cum przmo loco εεomen, Aecundo εerὸum posuer6m4, quφpe cem nκr oratοeine uuseompdetur,quod dtctosfendereαconsfructtone,quαecomgnepαezeomnes parfes orαtioεss. a qua si foHlas nome αuί eerbtm, 4mpeerecta t orato sn autem eeterα sslfrehos omnia, πen nese εφt orαionem decere, ue4 deme: *dem λomo αpsus heu odre cοcidέ4, em omnes 4nest pαrfεs oratuem4s aἔeque eomiuneteme, quae si addatur, aΒαm orαtionmm ecig0t. interiectionem emm srtieuH lοoo latini grammsfici in numerum parfium orationis reeqperunt.

73. Ans. cx r., cαscs. scs. as AL. Bb. 2 4ἐϲ ALb, λοιπο CB R τε] τοϲ L Β ante τούτων add ἐκ l.)B | ἀποφαντικὸν B λῶν exrema vox est in 1ol 3vA, in cuius ng inferiore scripsit manus recentissima ζήτει τὸ ϛ, i.e.κτον φύλλον. atque abo πλείϲτων incipit fol 6r 1post πλείϲτων add καὶ L, γε Cξb ὧν] ν om 9 , add A 4 ίδᾳ ACb, ὄαν A 3LB ) 4 -B huc perinent quae fn ng super. χ sefipmit: ωϲπερ τοιϲ προκειμενοιϲ επκειται ταξιϲ μετα λόγου ουτω καί τοιϲ μερεο του λόγου β 44 προεκκειμένων bd, προεγκειμένων AL), προκειμένων B 1 ΒB ἀντιπεριβάλλεϲθαι L, ἀντιπαρολαμβάνεϲθάι ΒB β 6 ἀναϲτρε- φόμενοι L3B 1 7 καταγίγνεϲθαι A. V 8 -8 τούτοιϲ γε προϲγενήϲεται] πρὸϲ τούτοιϲ γενήϲεται B γε om etiem L abd ϲπται inc. fϲP7εl 1 1θ post μαρτῆϲθαι intercidisse ἡγεῖϲθαι ci. Stadtmueller ἔr τνῶν b, ndlus acoεn- tus fn A, ἔxπί τνων ceteri. Α in ng: η ποτα ατακτα ἐϲτιν η εἰ επ τνων εττκ ηταξιϲαναγηεsιπαντωναναι. 1 1ξom LCB 1 1ξ Α ng: ou φωτeν τὸ ονψμa.

74. 17s

75. 12b

76. Axαvκ. β 1Β. Βnnt sane enuntiata, in quibas non nomine sed pronomine subiectum verbi signifcstur, sed illic pronomen ie nominis fumgiur.

77. rssrκ. sτ Ans. sxsu. B ϲυγιλείεται. cr 66,8. 82,23. 85,6.89,20. 235,1. de adv.121.1. - 15 Prisc. X 13 116.13-19: ergo si tollas nomen as4 vεrἔεm, dece4 orat4o, desmderuns es noamm el verlsm, 4 si diααm iden lapsus tea Hodie concidit, eεl idem Mono lapsus Mem nodie sin mb- 3reξaz αdεerbεum, nem omnino defcet ora4to, st: idea omo lapsus ea concidit. nec nom etam pgart4camyyyiss si αdmas, neque sic decet, ut idem omo λea λodie concidi4, aec si praepceutienem et inferectiomem: idem Mono cecidit, nec si etiam prenomen: aomo cecνdit. - 1B - 18, 4 Prsc. ζVII ὲ 1 116,19 25 Β.: non tamem dico, quod non etam ex prememine e4 eerδo peiiectα emsa4 ora4to, eum dcisuε: eg0 αmὅlo, fx αmbκlαs fun en4m con-

78. Ans. mr., nstm. scs. m Al. Bb. 1 ὅνευ]ἐκ Β qni οὐ om | παρὸν γὰρ L, sed indunt L et post πϲτ. add δὲ δᾶ β 2 oἱἰον hebent Al.B, om A b. οαϲ7 -τοιαύτηϲ οα περιέχει β Β post ῥῆμα add 5 5 λόγοϲ Β | prius τὰ] τό L. 4 ἐλλείποι L, Ἐλλείψει L, ἐκλείπει Β ὁ ante λόγοϲ om L. β 5 A ng ἐν γαρ τω κατεπε ἐν η προθεϲιϲ εϲτν |ante ἔγκειται Dronke lΙ 605 Prisciano duce insoni vult ίδοῦ γὰρ ἔγκειτάι] fol8r L. Γ post ἔγκειται add δὲ l. CB | τῷ ’μέρει B ( παρὰ] περ LB 1 4 post ἐπεὶ add xx B A~ ng: ἐν γαρ δύο λογοιϲ o υνδεϲμοϲ ευριϲκεται ( ἐλλεψαι ALC, ἐλεῖψαι 8, ἐκλέψαι b | Β ὁ αὐτὸϲ ὅλϲιϲλ ] fol6v A β 8-θ κατέπεϲεν -ϲήμερον om B 9 ὀφέλλοι L, ὑφέλῃ B 11 oὅrω Bb | λήψει A, sed εuχra η scripsit εἰ E 1 11 12 5 αὐτὸϲ -- κατέπεϲεν om A L, babent CBb. at suffcit quod subsequitur ὁ αὐτὸϲ Sνθρωποϲ ἔπεϲεν, ut demonstretur et pssticipium εἰ praepositionem omitti posse, sicut Priscianus praeposiionis et inteniectionis omissionem uno enuntiato illosratit , 15 ooδ’ εἰ -ἔπεϲεν A ng Prisc. b, om ALB ~ 13 o om A. 14 εἰ oa B AV ng: δία γαρ ὄρθρου ωϲ φηϲιν η αναφορα 1 B προίην ξϲ , corr A , 16 οὐχὶ xx] καί ουχι A, κα οὐκ C β 18 17 ὅπου -ϲυνίϲταται A’ om, add in ng κ 1 17 ~o) fl sν L om L, add L, κ pro CB

79. 18s

80. Aaov. β 16. Momen autem antecedere debet verbo, quia corpιa nominibδns notas id agunt aut patiuntur, quod verbis εignifcatur. [emιa emymε unumqueοfque, qu4od au4 efct4 af detur, erat aare decionmm neque eri deemio pOs86, nis corpus ess6i, cut ess6 agendum α64 pa4uemdum, ιdcrco caen, corpora signantur, verbo antecedere oporte4 quo oectiones sgaicantur.]

81. (β 17. inest in ipsis verbis nominativus agentis eei patiente], in prima et secenda verbδi persons fuitus, infnitus in tertis, exceptis eis verbδis, quae notmmt acfionem uni peculiarem.)

82. sto4 piectio orα4ιom5s, cua lo5ο aom4nts smmαfuε prcomem 6f sm nem4nts ὅom- μleαt ordeπatieme quando aufem loco nomtnts per se pemtfur, in parfibss εfema- ddeter nosequettbu8, ef quae nerὸa ad nomtnatieos consungunfur solos d3 qmαe oΕleguos deeεderan4 casus.

83. assrκ.srAns.sxso. ξἀνθυπάγειν hicaubstituendi im habet, ut B34,4.deψron. 5,21. de adv. 20t,21 εlibi. - 3 εἰρήήϲεται:113.15seqq. 277,6seqq.283.16seqq. - Β-p18,2 Prsc.V β14 p116,25-117.4 HL.: Aare eerbmm quoque necessaro m- fuer acmen, quta αgεre ef pati stbsfentiαe e5 prorum, tπ qsα s4 pοstto sο- mtmem, ex qulbus propretas verὸt, id est aefto et pαssto, nasetur. - Haesi igetur mfelεctu nomtnascus π pes verhs, guo aine suἔἔsfanttα sigmfmri nem por4, lm pr4mα quidem persona et secusdα dentes, in frtiα vero, quta inmumerαὸies sun4 personae fertiαe, 2nfsmtus, nte4 exceTra t αctto, sscset fulmina4, tonat emi eim, quamεts non eddamεεs nonen, dentfα esse edentur, cum α sdlua pε3nea4 docem.

84. μnn οmr,msϲs.ss.1s AL.Βb. 2 ] ε L ὁπότε ALb, ὅπότερον CB Β μόνον om C ϲυναρτᾶϲθαι L, corr L β Β A ng: ὅτι τῶν του λόγου μερῶν ευλογωϲ τὸ ονομα προτετακται, L~ ng: κατὰ τίνα λόγον ἐν τῆ ἀπαριθμήϲει τῶν ὀκτὼ μερῶν τοῦ λόγου προτίθεται τὸ ὄνομα τοῦ ῥήματοϲ erxat Βekker cum dicit καὶ post ἐπε additum esse in A β θ pro ϲφματοϲ et ϲώμαϲιν AHuttmsnn perverse ῥήματοϲ et ῥήμαϲιν fugitat τοῖϲ ϲθμαϲιν Ϲ, τοῖϲ ϲώμαϲι γὰρ B 6—7 τeϲ δὲ ϲώμαϲιν -ὀνομάτων videantur reicienda esse post B τὸ πάθοϲ, nt ἐ8 5ν referri possit ad τὸ διατιθέναι καὶ τὸ διατίθεϲθαι. sed iam Erisc. legebδat traditum verborum ordinem, atque intellegere licet ἔξ ὦν ita quoque, ut refera- mus ad ϲώμαϲιν. ex corporibus, quippe quibus propruum alt agere ast pαtt, naec - fur proprεtas εerὸ4 guae ln eo poεtα est, u4 actiones as4 ymssmes εigπHεt. afciendum autem fortasse est duce Prisciano post τὸ πάθοϲ: γίνεται i ἐνέργεια Lex τν ἐνέργειανfecit β Β-p 18,2 αρυφ.-βροντὸ]haecquoque verba Priscino legebδanur et cum doctrina Apolloninna concinunt (v.101,34sqq), sed tentum abest ut ex eis cohligi possit nomini iure primum locam tribδui, ut dobitsrs licent, an ex alio Apollonii Βbro huic loco adscripta deinde in vεrbδοrum contexum irrepserint 1 Β ἡ om Β | τοϲ om L. 1 8 ente δεύτερον add τὸ L

85. 13 b

86. Axevκ. β IΒ. uia ὄνομα ente ceteras οraionis pa tes erat, factum εεt, nt omnes heac appellationem acciperent. stque si ὄνομα e contrzrio nactmmm sit appllstionem principio omnibδns communem, ita quoque primum locum iure οbfneat, ob id ipsum quia primam omnium orationis puutium appellationem. accepit eicnt prima slphabδei littera communem omnium litterurum appellafonem occupavit.

87. rssrκ. er Aon. sxao. χωρὶϲ εἰ μὴ ut iura 59, 25. 123,10. 224,13 et 14 de pron. 91,8. de adv.195.9. - 2 ἀϲτράnτει. c x 101,16. βροντᾳ r 288,25 nbi ὕει quoque profertur, et de pron. 24,5, ubi ὕει, βροντᾳ, ἀϲτράατει legimus (item apud Ammonium in Eistot.π.ἑρμην.102a 25 ed. Βr.). 2 7 Prise. X3I ὲ 14 p117.4 - 7 Β. Ορtsaεesιt utaque, nt eus, d est εer5i, nominαtiene aΘae gκe- ῥuee puεεz verὸα εoeefsr, ee ex cosfrarto lerum commsmem nommmatomem ps exelemtiam haec pars qast egregια proρrem possedit. nbi Priscianus lafinsε gαxammsticae nen cogebatmr, ut pro nomine vexbum ponἀεt, ssd dimul debεbδat iDud itaqne omoitterε. - B θέϲιϲ ~ ἐνομαϲία ut 56,20. 57,4 et 7. 266,20 vide Skam D . ἀπ’ αὐτοῦ, quia ab ὀνόματοϲ appellafione frus est hic gene- rεlis osus neminis. - 4 haec gmmersis is ὄνομα nominis (culus exnplum no- tismimum exhibet insemiptiolibri DionysiiHslicarmassennis) apud Apollonium ipsum pe raro invenitur: de adv.145.16 (vide HSchneidei comm. 164 ad 145,155) st infra 71,10. 291.21 et 27. 7 δείκνυμεν: in libro vel schola περὶ ϲτοιχείου. -- 7—12 ex2ϲ schol. Mercin.in Dion. Thr. 326,14 Hilg: προτάϲϲεται τῶν φωνηέντων τὸ ὡϲ πρῶτον εὐρεΕέν, ἀπὸ τούτου γὰρ ἐλφα Sνόμαϲται παρὰ τὸ ἀλφῶ, B δηλα τὸ εὑρίϲκω et schol. Lendin. 485,21 Hilg. -12 ἐπεκτάϲuιϲ vοcsntur additamenta quoae in nominibus littersrnm adlecta sunt ad cuiusqοe Hitterae so-

88. Ans. cmv., nasce. scs. 1m Al. Bb. 1 ενx] fol 9vl. ἐξαίρετοϲ] ex ω fectum rasmra in A 1 2 5ν qnod smte γένοιτο habent A C, om LBb, videtux ex antecedenti α originem ducere | ξ A ng: ὅτι πανία τα μερη του λόγου ονοματα καλεται β 4 ὡϲ ὅν]fol5rA 1 6 ἆν indudt L 8 7 πρωτεύcι]προτευοι. A, πρώτην γε L. L supra add εποιμεν εἰληφέναι atque inter θέϲιν et τὴν add ὡϲ. item CΒ praebδent post κατὰ τοῦro ἂν εἶποιμεν εἰληφέναι πρώτην θέϲιν ὡϲ τν πρώτην β 7 ἐπιδειξάμενον A LB β Β ευρηϲεωϲ A. 1 8 ἐδύναντο L. | μιᾶι A, sed prins ι εἰ accentus ab A, et post psus ι parva rasura invenitur. ceteri codd pro hac voeαla exbibδent δfθεν 1 8 smte ὀνομαϲίᾳ add τᾳ LB χρήϲαϲθαι ALb, χρῆϲθαι B 1 10 ab μαϲίαν inc fol 9ν L. αὐτῶι A L, ἔαυτῷ ϹBb 11 ϲυντρέχει B 1ἐλφεν] εἰ in ras A 1β AP ng: ὅτι ποτε μετα τὸ ονομα παρείληπται η αντωνυμια

89. 19s

90. Aaevκ. ὲ 18. Mon inepte aliquis inquiret, em proximus post nomen. locas non pronomini tributus sit, sed verbo. quod optimo iure factum est, quia pronomina inventa sunt verborum causa, quibδuscum nomina in tertiatantum persona coniungi possunt. nemque verbe quidem primns quoqne et secundas personas habρent, nomimbδus autem teftise solae signifcantur. iem pronomine accessermnt, ut essent voces, quae loco nominum verbis fn pena et secunda porsena adiungi possent. (ceterum supervacanea ne in tertia quidem persona pronomina sunt.)

91. num. Schol. Londin. in Dion. Thr. 485,19: τὰ ἐπεκτεινόμενα τῶν ϲτοιχείων εἰϲ αὐτὸ (scil εἰϲ τὸ 6) κατολήγει . . . uἶον βῆτα γάμμα. et c2r similem ἐπέκτααϲ nominis et ἔπεκτείνεϲθαι verbi usum de pron. 83,25 et 1. 37,9. 54,5. 62,1.

92. rssrκ. xx Aot. axso. -p 21, 8 Pzsc. XV5ρ 15 16 117,7 -118.s Β : uon εerαomαὸHfer tamem ud queertuεr, quare posi nomsns poeutonem noa em χαεemm, qMαe pr0 ipso memte αecptfur, pominus, 4d esf pgεenomem, quae ree no- mas cum uωr5o comφnet orαonem: dfe qo mαuμesα proὸαtto ert Saec, quod nmrἔormεm quωue ceMsm 2nsentα suen4 pronomtnα. πomnα e3im fertiαrm smnt χersomsum indcαtiiεα . . . ( 16) Poesmus famem etam ~ud cere, quomiem eoruem, 4d est nomsnsm, pcsttones cum u5t, necue 2π persomα 4nd4cαteα smnt, 4d es4 loqmmts, quod e5 smκm gr4mαe persemae, neque emm nbi mponsnt ames nomina, neque ad ipsos pronsmtesfes nomnαtones ψαcmus, quod est secundae pεrsemαe. eerὸα αsfem in frρbus eranπ4 persomts, tdeοqκe excog~αἔαnfur pronomna sn persemas eefnsαs dserefα, st e4 nomenis postiomem 3 eerb1 ordino3omem, id eet et Amδetonatiem et denstes personas, 2ndcαreat, u ego scriὅo, tu scriδis e4 smἔstantαm mmm sgmcαt dcco nomuts posttzem pronommm e personam rὸo εbi adsnncto cogruam indicat taque n~ prohιὸet ln fertιa ρersonα dicte AA ristarchus legit, qupepe cum duae terrae comsuagsafur personae. - λ ϲυνὸ- δϲω. er 28,11. 155, 23. - 6 ἀποφατικά non negatna, sed indicativa, vide Adn. crit. - 7 οὕτε ἔπὶ τοῦ ἀποφαιν. προϲώπου. ide Adn. crit.

93. μns. cnr., usca. sϲs.1xAl.Bb. 1 ἐκείνῳ Ab,ἐκένο lCB. vide ESchneideri comm. 103 ad 77, 28 τιϲ] ι in res scripsit et ϲ supra add A ί δή ποτε] τδε τί ποτε C 1 3 τὴν ἀντωνυμίαν] ἡ ἀντωνυμία L εἴγε ALB, ἤ γε ὕb 4 post λόγον add ἀλλὰ τὸ ῥῆμα LCB5 A in mgiuferiore: εικοτωϲ τὸ ρημα προετάγη ωϲ σιτίον ον τηϲ αντωνυμιαϲ προφανὴϲ] η in ras A 1 8 γένοι6’ l. 6 εἰϲν] CB 1 ἀποφαντικὰ LCΒb, ν om A. ut ceteris quoque locis, ubi adiecti- vαm ab ἀποφαίνεϲθαι verbo, non ab ἀποφάναι derivandum est B 7 Ἀπ’ αὐτῶν] ul10r L ἐε hΙig assentiente Schoemanno~, ἐκ codd. et edd., quod servaxi posse putaverunt Eayaer et Stadtmueller at αἱ τῶν ὀνομάτων θέϲαιϲ nequeunt non feri ex so qui loquitur, neo negari licet nisi hoc, ilisa Βeri de eo qui lο- qeitur. c2 inre 113, 22: οὕτε μὴν ἐαυτοϲ τιθέμεθα (scil τὸ ὅνομ). accedit Prsciεni ln, quam in praepositionem quin file graecum ἐπὶ converterit, dubitari non posse videtur

94. 14b

95. 20s

96. Aaovκ. β 2θ. Atqne eliam magis tibi apparebit, verba ante pronomina exstiissε, si hoc consideraveris pronomine, quae ad distqnguendas personas excogitata sunt, in obliqοis casibδnsautrectoaccentu proferuntur.ubicumqueea quam notent persona sii vel eliis opponenda est, aut inclinato, ubi haec persona non

97. τssrm.srAns.exso. 1 - ξerinfra 11ξ,19-23. - θν δὲ τὰ ῥήματα κτλ. non pendent ab smtecedenti καθὸceninnctione,ut pendent αί ἀπ’αὐτῶν-ἀποφοινομένου προϲώπου εἰϲίν. quapropter lineola ente ἦν posita est. - Β- 6 ἀνταναπληροῦϲα -ῥήματοϲ. proemεm petor pro ominibus, 4dem supyet vεrὸα. τfξν hic idem fers est atqne ϲύνταξιν. er Lebra ad Herod. 17,32 et schol. in Dion. Thr. 27s.3Βilg. 9-14 Pasc. XV5 1e et 17 118,8-13IL.: asoa tamem ideo ferie pprcomtnum ρεseemαe suherδ3cuoe sun4, quio ngssMmts m fertα persomα ymomere omtnα. quare emm 4n feris efiαm ger8ems 2nsmmtenftr promomsmo, ε parfibus oetemdetur eomsεaienmbus (ὲ 1~) ergo supra dicta rufio cera est, ma- miμetem es4, quod ure grαepottur εerbεm pronomtm4, quod serbi quoque cusa excogtatκm est. 13 εἰρήϲεται: 114,11 eq. - 14-p 23, 7 Prisc. XV5 17. 18 118.13 21 Β.: sed quod est maius, eεrὸa persemartem, quae μr omena4iemm εmfeRegεentεr ef aρdte αccpiustur, suat esdicαtica nam sic haec verbοs con- loenmda sunt duce Apollonio, non sicut redita sunt: ef sust ιndicαtsε, absdute

98. Ans. ἀmr., mem. ses. m Al.Bδ. 1 ἐϲτν om L | πρώτου] flὅvA possis coicerε, pcεt πρώτου προϲώπου intercidisse: οὕτε ἔπὶ τοῦ προϲφωνουμένου, ὅπερ ἐϲτν διὸν δευτέρου προϲώπου. sed vicem eorum quae desidersmns supplent haee verba eubsequentia: οὐδὲ πρὸϲ αὐτοὺϲ -δευτέρου προϲώπου. ne Priscisnns quidem legebδat quae dicta esse velimus εαυτοϲ] ἐν αὐτὸϲ B β 2 ἀποφαινό- μεθα L. 8 ποιούμενοι LB ῥήματα] ὀνόματα LB, sed corr in ng L | 4 προϲε- πινοεται .0B β λ ὡριϲμένοιϲ add HSchneiderr l 470 duce Prisciano: ιπ rsenas denιtas 1 ~ γράφειϲ] εἰ in res A τὸ] τω A, om B ἐν τούτῳ λέγειν τρίτῳ προϲώπῳ B β 8 A~ ng: καί γαρ καί τὸ αριϲταρχοϲ καί τὸ ανα- γινωϲκει τρίτου ἐϲτι προϲωπου δόο ALb, δὴ B, μὴ Ϲ et γρ. μὴ L in ng , 9 τοῦτο] υ in ras εἰ τὸ suyra scripsit A β 16 δυναμένων] fol 10v L. 1 11 τρί- ταιϲ] τρίϲ L A~ ng: δία τήν δειξιν 12 ῥηθήϲεται B 14 δι’ αδτὰ Ab, διὰ ταῦτα LCB

99. 15b

100. opponitur alii. in nominativo autem semper orthotonumena sunt pronommna, quia verba enfcinnt ad notsmdas personas omnes, quae in hoc casu cogtantuc nec eliis opponendae sunt. si vero oppositione opus est, deiciunt verbδa atque egat pronominibδus. ergo nata sunt haec ex quadam verborum indigentis.

101. aecmnfur) qul enim prenuntiat amὅκlo se scri5o, non ad dscretiemem d- tεrises personae densi. promominα cero nemsnαgiei nrisαe et secsndαe persemae md dscεetemem αέerus persemae excogfαέα ρtnt. . . . mei omia deerngre dliαm persenam vddimus, aem opus es4 nomnogei casus premomα addere verbo.

102. rssrικ. ar Ans. axsa. 1 ἀπολύτωϲ et 4 ἀπολύτων. cfr intra 15, 7. 97,14. 129,25.152, .166,10 et de pron. 24,12. 32.12 36,5. 39,21. 40,17. - Β5 γπαρέμ- πτωϲιν. vide Adn. crit.

103. ns. mr., masεm. scm. im Al.ϹBb. 2 ὁρίζεται] ex ω rasura factum in A. αἰ 5ὲ Bεkker in ver. lect. duce Prisciano, α τε codices β ξ ἐν μὲν ταῖϲ πλαγίαιϲ] in L nec ἐν μὲν nec αγίαι leguntur, sed ente ταῖϲ rasura quinque fere litterarum est, item inter πλ et ϲ L scripsit in priore ras. οὐκ ἐν, supra alteram εὐθείαιϲ Aἀλλ’ἐν. ἐν τedϲ πλ.μὲν ἤϲαν]εἰϲνLetκαίindurit 1 ἐγκλιτικα]primum ι in η mutavit A β 4 εἰον] fol 7r A |εἰϲν -παραϲτατικαί induxit L~, ssd δὲ non. tetigit καὶ εἰϲ] κατ’ L. et τ in res 1 δ εἰϲ παρέμπτωϲιν ἀντιδιαϲτελλομένου aροοξποω] Eayεer: ,sm de Persom, dre emtg ord, eεssdἔedceeer. nam παρέμπτωοιϲ saepe ab Apollonio de interpositione usurpatur, velut infra. 16,11. 40,25. 85,24. 202,19. 217,2. at rectius diceretur εἰϲ ἀντιδιαϲτολὴν παρεμ- πίπτοντοϲ προϲώπου, s4 ddtεra persema, queαe ιsferponfr, oppomeretε ad παρεμπίπτειν verbi usum cfr 33.18. 319,21). ac sic ut scribδatur, suadent in- versiones, quibus verba Apollonii 322,21. 831.28 et de pron. 15,3. 23,20 depra- vata sunt | ἔχει] fol 112 L β θ λύϲαιτε A b, λόϲατε l. CB. cr adn. crit in εᾶtione HHiais Ludsichiana ( Β ente ὑμμν add καί L β 12 ἀπάνευθεν] ἀπά- τερθεν B 1 13 ἐγκλινόμενον A Lb, ἐγιλιτικὸν CB 14 παραδέχοιντο B β 15 τὸ raama ex τω factum fn A. ἐπινοοῦνται B. ἂν post ἐπενοοῦντο inseri vυlt Hgenϲl. st e2r 50.15. 309,21 de adv.127,25.157,22 β 16ἐγιλιτκα] primum. ι ras ex η factum in A.

104. 21s

105. ARGVM. § 21. Tertium locum obfinere participium debet, cum ex verbo eina formas flectendo ortae sint (in formas enim casusles, quae etiam genera distinguunt, verba convertenda erant, ut alibi demonstratum est).

106. testim et adn. exeg. 1 ἀποδείξομεν: 266,20. — 2—4 4 parenthesi confirmatur quod antecedentibus expositum est, pugnare inclinationem cum nominativo casu si doricum τύ inclinatur, simul cum accentu amittit nominativi vim. cfr infra. 120, 12. 183, 14 atque de pron. 54, 13: οὐδεμία ἀντωνυμία ἐγκλιθεῖϲα πτώϲεωϲ ἐναλλαγὴν ποιεῖται. ϲημειωτέα οὖν ἡ τύ ἐγκλιτικὴ. ad τῆϲ ὀρθῆϲ ascripsit Schoemann h. e. τῆϲ ὀρθοτονουμένηϲ. at ὀρθή epitheton πτῶϲιϲ nomini adiectum nihil aliud significare potest quam rectum, nominativum casum, sicut εὐθεῖα. nec in eo debes offendere, quod in uno brevi enuntiato primus casus modo ὀρθή, modo εὐθεῖα appellatur. — 8—p 24,1 Prisc. XVII § 18 119, 12—17 H.: Participium etiam oportune post verbum ponitur, ex quo et nascitur, sicut de verbo tractantes ostendimus, quod necessario translationes verborum fiebant in casuales figuras cum generibus, quae eis accidunt, cum verba non possent consequentiam sui praesentare, ut etiam per obliquos casus adiungi possent et sine coniunctione consociari, ut me legente proficio pro lego et proficio. — 10 ἐν τῷ περὶ μετοχῆϲ] vide Priscianum in eo Institut libro, quem ex Apolloniano περὶ μετοχῆϲ magnam partem hausit, XI § 8 seqq. — 12 τῶν ῥημάτων —παραϲτῆϲαι. cfr Heliodor. in Dion. Thr. 77. 6 Hilg. (904, 27 B.): βουλομένων ἡμῶν κλῖναι τὰ ῥήματα μετὰ τῶν ὀνομάτων καὶ μὴ δυναμένων λέγειν Θέωνοϲ ἀναγινώϲκει, εὐθέωϲ ὑπειϲέρχεται χαριζομένη τοῖϲ ῥήμαϲι ππώϲειϲ ἡ μετοχή.

107. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 ante καὶ add ὡϲ L2 || 2 ἐγιλϲιθεῖϲα] prius ι ex η ras factum in A, RSchneider comm. 80* coicit ἐγκλιθεῖϲα ante ἀναγκαίωϲ lin. 3 traiciendum esse, sed dubitanter, quia Apollonius nihil sibi non indulserit in verbis conlocandis || 3 ϲυγγενῆ] η in ras A2 || 5 παραϲτῆϲαι] fol 11 v L | διαϲτολήν B || 7 ιδιοματοϲ A1, corr A | 8 ακολουθειαν A. | κατελέχθη AL1b, κατειλέχθη L2CB || 9 ἐκφαινούϲηϲ AC, ἐμφαινούϲηϲ. LBb || 10 AII mg: τινοϲ χαριν ειϲ πτωτικα ϲχηματα το ρημα μεταλαμβανεται AIII mg: ηνικα γαρ βουλομεθα δυο ρηματα αϲυνδετωϲ προενεγκαϲθαι αναγκαιωϲ 8 δεομεθα || 11 αἰ μεταλήψειϲ] fol 7vA. | ἐγένοντο B | πτωτικὰ in ras L3

108. 16 b

109. ARGVM. § 22. Accedit quod appellatio participii neglecta esset, si post nomen et verbum non sequeretur ea orationis pars, quae ex illis ita pendet, ut utrumque quasi affirmet, sicut post masculinum et femininum sequitur id genus, quod illa negat. inanis enim est et participii et neutrius generis appellatio, si non antecedunt quae nunc praemittunt. nec minus perversum esset, si aliae orationis partes post verbum interponerentur.

110. ARGVM. § 23. Neque casn articulus post participium conlocatur. sic enim. significatur articuli cum casualibus antecedentibus coniunctio, evitatur autem pronomen. hoc enim personale certe articulos non assumit, id qnod nomen

111. testim. et adn. exeg. 1—10 Prisc. XVII § 19 119, 17 — 28 H.: Manifestum autem, quod ipsius queoque positio nominationis, qua participium nominafum est, non bene servaretur, nisi post nomen ef verbum poneretur participium cum ex eia is utrisque per confirmationem pendens ea pars accipiebatur, quomodo pos masculinum et femininum eorum abnegativum neutrum. nisi enim praepositarum pertum patiamur priorem positionem, reliquum est, ut nec participium vocare posstimus neque tamen neutrum, quoniam duorum praepositorum generum fit abnegativum. participium quoque necesse est ex quibusdam praepositis partem capiens constare. sed neque aliam recte interponimus partem, id est pronomen vel adverbium vel coniunctionem vel aliam adiquam, cum nullam ex earum proprietate partem capiat participium. — 2 θέϲιϲ τοῦ ὀνόματοϲ. appellatio participii. — 11 Prisc. XVII § 19 119, 28—120, 1 H.: Post participium Graeci articulum ponunt, quem nos, sicut in pronomine ostendimus, non habemus. — 11—12 ὑπαγορεύουϲα τὸ ϲυνηρτημένον

112. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. καὶ om LCB | ἐγγινομένη L, ἐπτγενομένη B || 3 supra μόριον add ἤτοι ἡ μετοχὴ L3, καὶ ἡ μετοχὴ ante μόριον add B || 4 μετὰ] κατὰ L | post τούτων add δ' C | ἀποφαντικὸν L || 5 παρεδεξεμεθα A, παρεδεξάμεθα L, patiamur Prisc. || 6 καταλελείψεται] ει in ras A, κατελείφθη ὄρα in ras Lx || 6—7 ἐπεὶ—οὐδέτερον om B || 7 ntrubique τίνων A (acc. a prima manu) et b, τινῶν ceteri; a priore τινῶν in L inc. fol 12r | γένοιτ᾿ L, supra γένοιτο add γενῶν Ax || 9 post ϲυνδέϲμου add ἄθρθρου B | ἂλλου τέ του L || 10 οὐδὲ] οὐ L || 11 A1 mg: περι αρθρων | ὑπαγορεύουϲα ] prius ex ω rasura factum in A || 12 AIII mg: εν γαρ τω εμοϲ προϲ το κτημα εϲτ και εν τω οϲ ηκουϲε προϲ το ονοματκον το ηγουμενον |εἰρημένοιϲ om LCB | ἐκκλίναϲα Lb, ἐγκλίναϲα A2 (εγ in ras) et C, ἐγκλίνουϲα B

113. 22s

114. 17b

115. et perticipium atque etiam verbum infinitivus certe eius modus facit. [si post pronome quoque articulus in partium orationis serie positus esset, videretur etiam cum pronomine iungi posse].

116. ARGVM. § 24. Opus non est inquirere, num iure post articulum sequatur pronomen nam paene proximum post nomen locum occupavit. sed patet id, quod cum aliquo coniunctum invenitur, articulum antiquius esse eo, quod pro illo usurpatur.

117. ARGVM. § 25. Nec minus inde apparet pronomen post articulum conlocandum esse, quod pronomina anaphorica pro nominibus cum articulo coniunctis usurpantur itaque non solum nominis, sed etiam articuli vice funguntuntur. (Articuli vero ipsi, ubicumque non iunguntur cum nominibus, in pronomina transeunt.)

118. τ. εἰρ. πτ. cfr infra 17, 8. 86. 27 et Hdiodorum, Apollonii sectatorem, in Dion. Thr. 74. 9 Hilg. (899, 9 B.): ὁριϲτέον οὖν τὸ ὄρθρον οὕτωϲ· ἄρθρον ἐϲτὶ μέροϲ λόγου ϲυναρτώμενον πτωτικοῖϲ κατὰ παράθεϲιν προτακτικῶϲ ἢ ὑποτακτκῶϲ, et 73, 33 (898. 27 B.): ἄρθρον λέγεϲθαι ἐκ τοῦ ϲυναρτᾶϲθαι πτωτικοῖϲ.

119. testim. et adn. exeg. 4—5 Prisc. XVII § 20 p 120, 16 H.: Quod autem post participium pronomen sequi debet, non es quaestio, cum paene post nomen debeat poni, nisi propter supra dictas causas. — 7 cfr Heliodor. in artem Dionysianam 76, 32 Hilg: τὴν δευτέραν εἴληχε τάξιν τοῦ ἄρθρου (seil ἡ ἀντωνυμία), ἐπεὶ προκρίνεϲθαι ἔδει τὸ μετά τινοϲ τοῦ ἀντί τινοϲ. Stephanus in Dion. p 256, 12 Hilg.: προτέτακται τὸ ἄρθρον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ· ἡ μὲν γὰρ ἀντωνυμία ἀντὶ τοῦ ὀνόματόϲ ἐϲτιν, ὅθεν δικαίωϲ προτέτακται τὸ μετὰ τοῦ ὀνόματοϲ· γνηϲιώτερον γὰρ τὸ μετά τινοϲ τοῦ ἀντί τινοϲ. — 9 ἴϲωϲ hic non coniectendi habet vim, sed asseverandi ut 10, 10. — 9—p 26, 1 cfr infra 87. 1—9 et 98, 15—99, 22. ἀναφορικὰϲ ἀντωνυμίαϲ eas appellat, quae non demonstrant, sed, ut αὐτόϲ, mentionem alicuius personae vel rei repetunt.

120. adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 γε Ab, om ceteri || 2 φιλοϲοφεῖν C | γράφειν ALCb, περιπατεῖν B || 4 post δεήϲεται add οὗν B | γε om L || 6 παραλαμβανόμενον extrema vox est in fol 7v A, in quo codice desunt μεταγενεϲτέραν usque ad 66, 20 Τρύφων παρεγένετο || 7 τοῦ μετά τινοϲ add Lehrs* conl. scholio in Dion. Thr. 76, 32 Hilg. (904,13 B), quod in Testim. exscripsimus εἰ] ἢ C | καὶ ἡ] ἡ δὲ L || 8 τὸ] τῷ L1, corr L2 || 9 αἱ om C || 10 ἀνεὶ L | λεγομένων] fol 12v L || 11 ante ἐξ add τὴν L | αὐτῶν C

121. ARGVM. § 26, Praepositio autem hunc sextum in serie partium orationis locum nec priorem tenet, cum non antiquior ceteris sit. etenim non ex peculiari quadam sua vi nomen accepit, sed quia praeponi solet vocibus eorum generum, quae ante eam exstiterunt. itaque posterior natu est, quamquam praegreditur (sicut articulus praepositivas haudquaquam, quia nominibus praeponitur, antiquior eis est).

122. testim. et adn. exeg — 2 τὰ ἄρθρα — ἀποϲτάντα. cfr supra 10, 3 et schol. Vatic. in Dion. Thr. 257. 7 Hig.: τὰ ἄρθρα πτωτικοῖϲ ϲυναρτᾶται τοῖϲ δυναμένοιϲ δέξαϲθαι τὴν ἀναφοράν εἰ δὲ ἀπολέϲει τὴν πρὸϲ τὰ πτωτικὰ ϲυνάρτηϲιν, ἀντωνυμία γίνεται, ὡϲ τὸ «ὁ γὰρ ἦλθεα» — 1 — 7 Prisc. XVII § 20 p 120, 6—15 H ut demonstret grammaticos latinos non inepte hic haec hoc pronomina loco articulorum usurpare: nec mirum, cum apud Graecos quoque articuli inveniantur loco pronominum positi, ut apud Homerum. sequuntur exempla ab Apollonio prolata. — 2 ὑποτεταγμένην. Schoemann*: quae in grammatico systemate proximo loco sequitur. — 9 ἀποδείξομεν: 106, 22 seqq. — 10—p 27, 2 Priscian. XVII § 20 120, 18—121, 2 H.: Apparet autem etiam, quod praepositio nen primam habens positionem neque antiquioren aliis dictionibus pos supra dictas ponitur, unde neque nominationem a propria aliqua significatione accepit, sed quia supra dictis praeponitur partibus, quae si nom ante sint, neque ea constare possit (quod etiam de participio diximus), ex quibus etiam ordinationem accepit: scilice cum modo per appositionem, modo per compositionem praeponitur ante dictis partibus. ergo natura quidem posterior est, constructione vero Principalis. — 14 ἐπεδείκνυμεν. cfr 16, 7.

123. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 γοῦν L, oὖν CBb || 3 ante ἐν add καὶ L || 8 Stadmueller offendit in ὑπὲρ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ τὰ— τῆϲ ϲυντάξεωϲ. at similes pleonasmos hebes infra 317, 25—26. 331, 15—16. de pron 23,11—12. 47,12—13. 53, 1. 68,12.de adv. 200. 6 9 ἀπεδείξαμεν B || 10 δὲ ὅτι CBb || 11 κατελέχθη L.C cfr adn. ad initium § 21 | οὐκ ἀπ᾿] κἀπ᾿ C || 12 ἐκ τούτων τῶν C || 14 ἐπδείκνυμεν B || 15 κατειλεγμένων CBb, κατειλημμένων L. cfr Prisciani ante dictis et infra 18, 12, et κατελέχθη initio huius paragr. et 15, 21. nihilo minus dubitare licet, an genuinum sit κατειλημμένων, vide προκατειλημμένοϲ infra 26, 13. de pron. 34, 18. de adv. 157, 26. 160,2. 162,17 de coni. 222, 7. SSchneideri comm. 61 et 173 seq.

124. 23s

125. 18 b

126. ARGVM. § 27. Adverbium autem post praepositionem conlocandum est, quia verbum post nomen. nam sicut praepositio cum nominibus componitur aut eis apponitur, ita adverbium quasi epitheton verbi est.

127. ARGVM. § 28. Postremo coniunctio in partium orationis seriem recipiebatur, quae ceteras coniungit neque quicquam per se potest sine materia ceterarum.

128. ARGVM. § 29. Possumus etiam pluribus argumentis ordinem partium orationis probare, sed hic finem huius disputationis facere oportet.

129. testim. et adn. exeg. 6—9 Prisc. XVII § 21 121, 3—8 H.: Adverbium vero quod verbi est vi adiectivum, positio, id est nominatio, quoque eius ostendit duomodo igitur in secundo loco verbum pos nomen, sic etiam adverbium in secundo loco post praepositionem bene ponitur, quae per appositionem dictionis vim sibi defendens praeponitur nominibus vel aliis casualibus: composita enim vim dictionis non habet, concedens in eam, cui adiungitur. — 10—13 Prisc. XVII § 21 p 121, 9—12 Post supra dicta vero omnia coniunctio iure accipitur, cum nullum possit per se significare sensum absue supra positarum dictionum materia, quomodo corporum quoque vincula inutilia sunt, si non sint corpora, quae ab eis vinciantur. — 14—16 Prisc. XVII § 21 121, 13—15: Possumus autem et amplioribus rationibus de ordinatione partium demonstrare sed quia non de ea propositum nobis est, sufficiat hucusque dicere.

130. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 ab γενεϲτέρα inc. fol 113r L || 2 ϲυντάξει L1B, ϲυν induxit L2, τάξει Cb. cfr 305, 3 et 22 || 3 ἄρθρου om B || 4 ἐκ παλαιοῦ C || 5 ἀνάπολεῖ LBb, ἀναπωλεπῖ C || 6 post ἐπίρρημα C exhibet προθέϲεωϲ τῆϲ κατὰ ϲύνεϲιν, sed punctis perforata: vide lin. 8 | δυνάμει ἐϲτὶ ῥήματοϲ LBb, ῥήματόϲ ἐϲτι δυνάμει C, verbi est vi adiectivum Prisc. | Schoemann* voluit λέξιϲ pro ϲύνταξιϲ; sed ϲύνταξιϲ hic significat aliquid, quod construitur cum alio || 7 ἐγγενομένη Uhlig, ἐγγινομένη LCBb, vide initium § 22 || 8 ante ἄρα add γε Cb || 9 post καὶ add κατὰ C || 11 παραλαμβάνεται B, accipitur Prisc. || 14 τὰ τῆϲ] fol13 v L | ϲυντάξεωϲ B | ἐπιδεῖξαι CBb || 15 ϲκοπὸϲ ἡμῖν om L1, add L3

131. De vocibus interrogativis nominalibus et adverbialibus.

132. 24s

133. 19 b

134. ARGVM. § 30. Priusquam singulas orationis constructiones exponamus, hoc quoque inquirendum est, cur voces interrogativae sint duarum orationis partium et cur plures nominales, plures adverbiales interrogandi voces usurpentur. quarum quaestionum altera ita solvenda est, ut meminerimus nomen et verbum animatissimas orationis partes esse, quae ubi incognitae sunt, saepenumero interrogatur alterius autem solutio haec est.

135. testim. et adn. exeg. 1—9 Prisc XVII § 22 p 121, 16—122, 1 H.: Illud etiam primum quaerendum, antequam de constructione singularum orationis partium tractemus, quare interrogativa dictionum in duas partes orationis solas concesserunt, id est in nomen et in adverbium, et quare non in unum nomen et unum adverbium, sed in ampliora, ut quis, qualis, uter, quantus, quot, quotus, quotenus, cuius, cuias, — qualiter, qua, quo, ubi, quando, unde? an hace etiam approbatio est, principales duas esse partes orationis nomen et verbum, quae quando in notitia non sunt, habent de se interrogationem frequenter accipiendam? inveniuntur autem in pluribus, sicut ostendimus, et nominibus et adverbiis propter rationem huiuscemodi, quod in his solis dubitatio potest fieri substantiae ve qualitatis. Hertzius dubitat, num quod in his — qualitatis, quibus nihil in codicibus Apollonii respondet, ab ipso Prisciano addita sint. — 2 μορίων ═ λέξεων ( vide supra Adn. exeg. ad p 14, 2 huius ed.). — 4—5 τίϲ—πηλίκοϲ. has voces Dionysius quoque Thrax in nominum numero habebat, 39, 1 U.: Ἐρωτηματκὸν

136. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 κἀκείνῳ Bb. ad accusativum vide RSchneideri comm. 103 ad 77, 28 | γοῦ om B || 3 ἐχώριϲε L1, corr L3 | ὀνομαϲτικὸν sed τ supra ϲτ seriptum C | τὸ ante ἐπιρρ. om B || 4 ὀνομαϲτικὸν sed in mg τι C | οἶον om B | post ποῖοϲ addi vult πότεροϲ duce Prisciano Schoemann* || 5—6 πόϲτοϲ et πότε πηνίκα πόθεν om L, vide Prisc. post πῇ intercidisse ποῖ ci. RSchneider || μέρη om L1, add L3 || 7—8 ἅπερ—παραλαμβαομένην] haec radendo corrigendoque Lx sic mutavit: ὧνπερ οὐκ ἐν γνώϲει ὄντων τὴν κατ᾿ αὐτῶν πεῦϲιν ἔχει τιϲ οὐδ᾿ ὅλωϲ παραλαμβανομένην || 7 οὐκ] ne flagites μή, cfr 38, 24. 193, 2. 255,16. 306, 27. 325, 16 || 7—8 Bekker καθ᾿ αὑτῶν praeferendum esse putat conlato Prisciano || 8 signum interrogativum posui ducs Prisciano et. conlatis 38, 12—155 | ἦν] praesenti utitur Prisc.; impesfectum Apollonii indicat, iam in priore libro technographum de hac re disputasse. ac fortasse Prisciani sicut ostendimus non ab interprete additum, sed ab Apollonio repetendum est et. ὡϲ ἀπεδείξαμεν post ὀνοματικοῖϲ inserendum. plurali inveniuntur autem Pr. usus est, quia pro subiecto verbi non ἡ πεῦοιϲ habebat, sed τὰ πευϲτικά || 9 παλίοϲι ῥηματικοῖϲ C | ante διὰ add καὶ B | λόγον τοιοῦτον ex λόγων τοιούτων rasura factum in L | Dronke, qui ignorabat Planudem non Apollonio, sed Prisciano usum esse, II 606 ex illo post τοιοῦτον haec inserenda esse putavit: ὅτι ἐν

137. ARGVM. § 31. Si qua actio apparet, sed incognita est persona agens, interrogamus τίϲ voce, ac nominibus aut appellativis respondetur aut propriis aut pronominibus personalibus (et propris simul indicant, in quo sit genere persons, velut Tryphonis nomen in se continet notionem generalem hominis).

138. ARGVM. § 32. Quibus responsis cum nondum appareant omnia personis accidentis, de his quoque interrogatur idque alia voce, ubi qualita tem quaerimus, aliis, ubi numerum aut ordinem aut quantitatem aut patriam.

139. (scil ὄνομα) δέ ἐϲτιν, ὃ καὶ πευϲτικὸν καλεῖται, τὸ κατ᾿ ἐρώτηϲιν λεγόμενον, οἶον τίϲ, ποῖοϲ, πόϲοϲ, πηλίκοϲ. contra eos, qui τιϲ et indefinitum et interrogativum pronominibus ascribebant, disputat Ap. de pron. 26, 27—29, 10.

140. testim. et adn. exeg. 1—8 Prisc. XVII § 23 122, 1—9 H.: nam substantiam alicuius suppositi quaerentes dicimus: quis movetur? quis ambulat quis loquitur?, cum manifestus sit actus, id est motus vel ambulatio vel loquella, persona vero agens incerta ideo subiectiones nominativae fiunt appellativorum vel propriorum, propriis manifestantibus etiam generalem substantiam. respondemus enim vel homo ambulat vel equus vel Trypho, in quo etiam homo intellegitur, vel etivam pars subicitur, quae pro nomine accipitur, sed nomine proprio, id est pronomen [Hertz: „id est pronomen om Apoll. et fortasse ipse Priscianus“], quando dicimus ego. — 4 ἀνθυπαγωγαί ═ responsiones ut 74, 3. 76, 18. — 8—p 31, 2 Prisc. XVII § 23 122, 9—123, 1: Et quia incerta erant accidentia praepositis nominibus (ipsum enim per se quis interrogativum nomen substantiam

141. τούτοιϲ μόνοιϲ ἡ ἀμφιβολία δύναται γίνεϲθαι τῆϲ οὐϲίαϲ ἢ ποιότητοϲ. ποιότητα δὲ λέγω πάντα κοινῶϲ τὰ τῇ οὐϲίᾳ ϲυμβεβηκότα, κἂν ποιότητοϲ ὦϲι, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον, eodemque duce pro ὕπαρξιν scribi voluit τὴν γὰρ οὐϲίαν

142. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 ἐπιζητοῦντεϲ L, ζητοῦντεϲ CBb || 2 μὲν om C | τῆϲ κινήϲεωϲ om L et post περιπατήϲεωϲ add καὶ. vide Prisc || 3 τοῦ δὲ] fol 14r L || 4 ἔνθα B || 5 καὶ τὴν desunt in L, sed ante οὐϲίαν plures litterae erasae | Priscianum secuti Portus et Dronke II 606 γενικὴν inseruere, Egenolff* praetulit κοινὴν conl. 69, 3, ubi appellativa vocantur τὰ κοινὴν ἔννοιαν ἔχοντα. poterat addere, Apollonium in definiendo nomine propria et appellativa ita distinnisse, ut illis ἰδίαν ποιότητα, his κοινὴν tribueret (vide praef in Dionysii Thr. ed. U. LXXXIV), et Dionysium προϲηγορικὸν dixisse τὸ τὴν κοινὴν οὐϲίαν ϲημαῖνον (p 34, 1 U). sed obstat Prisciani testimonium, qui κοινὴν etiam in interpretanda illa nominis defnitione Apolloniana convertit in communem, neque vero in generalcm (Instit. II § 22 57, 1 H) || 6 ἢ ἵπποϲ, quod om b, testantur omnes codd. et Prisc. || 7 παραλαμβάνομεν? Kayser || 8 ἦν b, erant Prisc., ὄντα CB. qnid L1 pro ἦν τὰ scripserit, non liquet L3 in ras scripsit ἦϲ et supra rasuram αντὰ

143. 25s

144. 20 b

145. solam quaerebat, cui accidebat quale et quantum), excogitabatur etiam de his interrogatio, cum qualitaten quaerentes dicimus qualis, quantitatem vero quantus, numerum vero quot et quotus et quotenus, et per derivationem, quae apud Graceos non est, posseseivum cuius, cuia, cuium et gentile cuias . . . Ergo is praenoscitur, quis sit, id est si de substantia sciamus et qualitatem quaerimus, tunc supra dictis utendum est, ut puta quis legit? Trypho; qualis? sapiens, doctus; vel uter? grammaticus an orator? et in omnibus quaerendis, quae possunt accidere per adiectivam significationem eis, quae ad interrogationem quis referuntur, nominibus.

146. testim. et adn. exeg. 1 ᾗ ἐπέτρεχε. cfr infra 104, 14 (cum accusativo 41, 6.
6. 245, 25). — 8 ἀνθυπάγεϲθαι responderi cum dativo ut de pron. 14, 8; cum πρόϲ praepositione de pron. 53, 21 et infra 245, 10; cum ἐκ praepsitione mox infra 20, 4 — προλελημματιϲμένον. vide Adn. cr. — 10—p 31, 1 πότεροϲ ἢ ποῖοϲ; Stephani schol. in Dion. Thr. 239.18 Hilg. in Vaticana scholiorum Dionysianorum collectione et in Londinensi sic legitur: ἐρωτῶμεν μαθεῖν ἐθέλοντεϲ διὰ τοῦ τίϲ οὐϲίαν, τῷ δὲ ποῖοϲ καὶ πότεροϲ πᾶν ἐπίθετον ἐπαχθήϲεται πλὴν τῶν ἐπὶ ϲωματικοῦ μεγέθουϲ. Photii lex. II p 101 N.: πότερον ἆρα, ὁποῖον, ποταπόν; et II 318 (gloss. Hom.): ὁππότεροϲ· ὁποῖοϲ. Item Suidas habet: ὁπότεροϲ· ὁποῖοϲ, et Aristo-

147. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 τὰ add Uhlig, l 13*, τὸ add Schoemann*. τῆϲ οὐϲίαϲ L1CBb. τὴν οὐϲίαν L3, atqus Priscianus quoque accusativum legisse Bekkero videtur. RSchneider τῆϲ οὐϲίαϲ ab ὄνομα pendere putat et ὄνομα ab ἐπεζήτει verbo. Dronke II 606 perperam Planudem, Prisciani interpretem, secutus ὄνομα μόνην τὴν οὐϲίαν scribit | ᾗ] ἢ C | ᾗ οὐκ ἐπέτρεχε? Lehrs* || 2 τὸ om L | προϲεπενοεῖτο L Prisc., προϲεπινοεῖται CBb. cfr supra 13, 27 | ante ὅτε add ἔϲτιν B || 4 ποῖοϲ] Lx in ras ποιοϲ τοιοϲ et supra τοιοϲ: ου | τὸ om B || 5—7 〈ᾧ . . . ἐπαγγελλομένηϲ〉 huc traiecit Uhlig ab seq. pag. lin. 12 ubi vide quae notata sunt || 8 προλελημματιϲμένου τοῦ τίϲ eiecta ἀπὸ praepo- sitione coniecere Sophianus et Schoemann*, qui ascripsit Prisciani verba ergo si praenoscitur quis sit et putabat, fortasse ἀπὸ ortum esse ex αὐτοῦ. Lehrs* quoque genetivum participii scribi et ἀπὸ omitti voluit, praeterea supra προλ addidit ϲ, quasi προϲλελημματιϲμένου praeferret. Kayser* nihil mutandum esse censuit: ἀπὸ τοῦ τίϲ dictum esse pro ἀπὸ τοῦ τῷ τίϲ ἀνθυπαγομένου. plana omnia fiant, si scribatur προλελημματιϲμένου τοῦ ὀνόματοϲ ἀπὸ τοῦ τίϲ, postquam praeceptum es nomes, quod quaesitum erat τίϲ voce, sicut mox infra dicitur τοῖϲ ἐκ τοῦ τίϲ ἀνθυπαγομένοιϲ ὀνόμαϲ || 9 πεῦϲιν] θέϲιν Ellebode || 10 πότεροϲ eicit AButtmann (item infra 20, 27 ὁπότεροϲ—Τελαμώνιοϲ). sed quin iam Priscianus hic πότεροϲ legerit (ut legisse videtur etiam 18, 28) dubitari nequit; ac vide locos ex grammaticis graecis in Testim. exscriptos

148. 26s

149. 21 b

150. ARGVM. § 33. Ceterum qua voce patria quaeritur (ποδαπόϲ), haec nonnumquam vim eandem habet atque ea vox, qua sciscitamur qualitatem, ποῖϲ, unde ποδαπόϲ derivatum est.

151. phanis Nub. 157 ὁπότερα interpretatur πῶϲ voce, sicut schol. Venet. Ϲonferendum est etiam quod ὁπότεροϲ ex ὁποῖοϲ et ἕτεροϲ derivatur, EG 432, 31. EM 628, 36.

152. testim. et and. exeg. 4 εἰρήϲεται: infra 74, 12. — χαρακτῆροϲ et χαρακτῆρα. cfr infra 103, 23 et 26 104, 16. 106, 3. [de adv.] 201, 22 — 13 ἀντωνυμικὴν θέϲιν hic θέϲιϲ nomem sensum vel usum significat, ut 37, 3. 205, 24. de coni. 225, 11 vide Skam II ἡμεδαπόϲ et ὑμεδαπόϲ Apollonio pronomina derivata gentilia erant, ἀλλοδαπόϲ et ποδαπόϲ nomina derivata gentilia contra eos, qui has voces compositione ortas esse putabant, infra pugnat Ap 186, 13 seqq. — 14 πάλιν ═ e contrario Kayser*. ad ἀναίρεϲιν cfr 193, 9 tollit, negat ceteras personas, qui ἄλλοϲ vel ἀλλοδαπόϲ dicit.

153. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 ἢ ποῖοϲ] fol 14v L | ante ἅπαντα add καὶ L2B || 3 τοῦ om B ἀνταπόδοϲιν Cb || 4 ἐπεὶ CB || 8 ὡϲ om || 9 ποταπόϲ (cfr Lobeck ad Phryn. 59), ὁποδαπόϲ B || 16 ποταπόϲ C || 11 οὐκ om Bb | τῇ ἐθνικῇ παραγωγῇ, ἀλλὰ, quae flagitantur negatione, add Uhlig || 12 τοῦ πρωτοτύπου Uhlig, τὸ πρωτότυπον codd. et edd. || 12—15 ᾧ —ἐπαγγελλομένηϲ in anteced. pag. lin. 5 traicienda esse censet Uhlig || 13 ἔχων L | νυμικὴν] fol 15r L θέϲιν LBb, sed in B supra scriptum ἢ πεῦϲιν, et πεῦϲιν pro θέϲιν habet || 15 ἐπαγγελλομένοιϲ C | ᾗ Lb, ἢ CB || 16 τοῦ ante ἄρθρου om Cb || 17 ad ὁπότεροϲ in directa interrogatione positum cfr 74, 9 et comm. RSchneideri 160 ad 140, 12 et Lobeck Elem. pathol. I p 781) ac vide postremam adn. exeg. in pag. antecedenti || 18 ποταπόϲ C

154. ARGVM. § 34. Nonnumquam vero, ubi substantia et accidentia omnia nota sunt, restat quaestio nominis proprii, velut Priamus in Iliadis τειχοϲκοπίᾳ Aiacis personam videt et nationem et quslitatem et quam sit magnus, nomen tamen propium ignorat, quod ex Helena quaerit.

155. ARGVM. § 35. Adverbia interrogativa autem spectant ad actiones vel passiones et quaerunt aut quslitatem earum aut tempus aut locum, ut pateat, ubi qnid factum sit vel quo quis ierit vel unde adsit. Ulixes vero, qui scit, unde Elpenor in Orcum venerit, sed nescit qua via ac ratione descenderit, interrogat πῶϲ ἦλθεϲ;

156. testim. et adn. exeg. 2—8 Prisc3. XVII § 24 123, 1—6 H.: Est tamen et cum substantia et qualitate in ore posita et aliis coaccidentibus additur interrogatio pertinens ad proprietatem nominis, ut si dicam quis est ille Romanus formosus et magnus? possum enim, videns aliquem, scire eius et substantiam et gentem et qualitatem et quantitatem, proprietatem vero solam quaerere. quod ostendit Virgilius in VI. 3 et 7 ἰδιότητα τοῦ ὀνόματοϲ. crf 115, 4. — 9—p 83, 8 Prisc. XV § 25 p 123, 13—124, 3 H.: Adverbia quoque feruntur ad ignotos affectus, vel per qualitatem cum dicimus qualiter leit? reddentesque ei adverbium, quod adiectivi vice fungitur verbo, respondemus bene, rhetorice sapienter sin autem non qualitatem quaerimus, sed tempus, in quo actum est aliquid, dicimus quando? eque iterum redditur heri, nuper, pridem; vel locum, in quo aliquid geritur, ubi? quo? qua unde? sed ubi in loco, quo ad locum, qua per locum, unde de loco significat . . . Quamobrem igitur praepositae partes ve nominativae fiunt vel adverbiales, ostendimus. quorum de constructione in sequentibus demonstrabitur. — 11 δυνάμει ἐπιθετικὸν. cfr 18, 6 de adv. 125, 22. — 14—p 33, 2 τόπον ἐν ᾧ et διαφορᾷ τῇ ἐκ τόπου ἢ εἰϲ τόπον.

157. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 πρὸϲ τοῦ πρωτοτύπου Uhlig, πρὸϲ τὸ πρωτότυπον codd. et edd., praeterquam quod πρὸϲ τὸ om L1, add supra L3. cfr 20, 20 | πεῦϲιν Cb, θέϲιν L et supra positis πεῦϲιν B | utrumque ὁ om CBb || 3 prius ἔτι] ἐπὶ L | posterius ἔτι] ὅτι B | τὴν ἰδιότητα LB (cfr. 19, 22—24), τῆϲ ἰδιότητοϲ Ϲb | 6 τὴν ante πηλικ. om L | post πηλ. add ὡϲ B || 7 post ὅθεν add δ᾿ ἐν τῷ] fol 15v L || 10 πράξεωϲ] λέξεωϲ B | ἔφαμεν B || 13 ἐχθέϲ LB, χθέϲ Cb. monosyllabam formam Βekker praetulit conl. 23, 4

158. 27s

159. 22 b

160. Enumerantur quae iam tractanda siatin de syntaxi libria

161. ARGUM. § 36. Ϲum reliquae partes orationis ad verbi et nominis constructionem referantur, unde etiam nomina sua acceperunt, iam debemus de singulis disputare, et de eis orationis partibus, quae cum nomine verbove coniunctae ponuntur, de articulo, praepositione, adverbio, coniunctione et de eis, quae loco nominis verbive vel etiam cum nomine verbove coniunctae usurpantur de pronomine et participio.

162. cfr de adv. 202, 19 et Dion. Thr 76, 2 U.: τὰ τοπικὰ (scil ἐπιρρήματα), ὦν ϲχέϲειϲ εἰϲὶ τρεῖϲ, ἡ ἐν τόπῳ, ἡ εἰϲ τόπον, ἡ ἐκ τόπου.

163. testim. et adn. exeg. 8 εἰρήϲεται: 72, 23 seqq. — 9—p 34, 2 Prisc. XVII §
124, 3—13 H.: ergo quia reliquae partes orationis ad nominis et verbi constructionem referuntur, ex quibus etiam nominationem habuerunt, oportet de singulis tractare, id est et de eo, quod in loco sumitur vel assumitur, ut pronomen loco nominis sumitur, ut ego feci, assumitur nomini, ut Virgilius scripsit Bucolica, ipse scripsit etiam Georgica, et de eo, quod assumitur solum, ut adverbium verbo vel coniunctio verbo et nomini, et practerea de participio, quod loco verborum sumitur et cum verbis assumitur sed quoniam Apollonius de constructione, id est περὶ ϲυντάξεωϲ, scribens ab articulis, qui nominibus adhaerent, coepit, nos quoque ab eis, quae loco articulorum sumi possunt apud nos, incipiamus. — 11 δέον scil ἐϲτί, ut 10, 28 151, 10 alibi. — 12 ἀνθυπάγεϲθαι substitui, ut 12, 9. 334, 4. de pron. 5, 21.

164. adn. crit., discr. scr. in LCBb. post Ἕκτορα add δῖον ϹBb; apud Homerum post Ἕκτορα legitur ποιμένα λαῶν. quod Portus adiecit || 3 supra πη habet οι C || 4 ὁ om CBb || 5 οὐ] οὐδὲ L || 6 πῶϲ] πότε L3 in ras. πόθεν B || 7 μὲν οὗν] Lx in ras | prius ἢ] καὶ CBb | ἐϲτιν LC, ἐϲτι καὶ Bb || 8 κατὰ] fol 16 r L || 11 διαλαβεῖν] διϲυλλαβεν C, sed διαλαβεῖν in mg m. rec. | υμπαραλαμβανομένου L, παραλαμβανομένου ϹBb 12 καὶ τοῦ ἀνθυπαγομένου om L, καὶ τοῦ — ϲυμπαραλαμβανομένου om B || 13 post ἀντί τῶν ὀνομάτων Dronke in epistula ad Lehrsium data, ut Lebrs* adnotavit, sic scribendum esse censuit (consensu fretus Prisciani et Planudis, quem nesciebat in libro de syntaxi transtulisse Prisciani verba): οἷον ἐγὼ τόδε ἐποίηϲα, καὶ μετὰ τῶν ὀνομάτων, οἷον Ὅμηροϲ ἔγραψε τὴν Ἰλιάδα, ὁ αὐτὸϲ δὲ καὶ Ὀδύϲϲειαν. καὶ περὶ τοῦ

165. Qune voces articulum praepoaitivum assumere possint.

166. c. IV

167. 28s

168. 23 b

169. ARGVM. § 37. Articulos assumunt nomina et infinitivi verborum. atque omni voci praeponere licet articulum, ubi non sensus, sed forma vocis cogitatur, ita ut nomen pertis orationis ad aticulum subaudiendum sit, velut ad ὁ μέν subauditur ϲύνδεϲμοϲ. hac ratione etiam ea pronomina, quae ἀϲύναρθρα nominantur, articulos assumere possunt, velut ἡ ἐγώ [ubi ἀντωνυμία subaudimus].

170. testim. et adn. exeg. 7 ἀνατείνεϲθαι. cfr 97, 16 et 22. 315, 11 — 15 μέροϲ λόγου hic non classem vocum (Redeteil, Wortgattung) significat, sed partem enuntiati nec differt ab λέξιϲ, μόριον vocibus. cfr 311, 17—19. 318, 23 et 25. 384,
de pron. 49, 21. 78, 6. de adv. 148, 23 et 24. — 17 μεριϲμόϲ hic dictem est de distinctione singularum vocum enuntiati, qua apparet qnae litterae sint unius vocis, ut 140,11. 340, 2. — 18 τινὲϲ cfr 101, 3 et de pron. 13, 5: πῶϲ οὐ γέλοιοι οἱ ϲυνάρθρουϲ καὶ ἀϲυνάρθρουϲ ἀποφαινόμενοι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ;

171. παραλαμβανομένου μόνον, ὡϲ τοῖϲ ῥήμαϲι τὰ ἐπρρήματα, ἢ οἱ ϲύνδεϲμοι τοῖϲ ὀνό- μαϲι καὶ τοῖϲ ῥήμαϲι· καὶ ἔτι περὶ τοῦ ἀνθυπαγομένου τε καὶ παραλαμβανομένου, ὡϲ αἱ μετοχαὶ ἀντὶ τῶν ῥημάτων καὶ μετὰ τῶν ῥημάτων | αἱ om C

172. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 primum τῶν om C | καὶ μετὰ τῶν ῥημάτων om B | ἐπὶ] ἀπὸ L || 4 ἔνεϲτιν] ἔϲτιν Ϲb | φᾶναι LϹ || 4—5 τὸ φιλοϲοφεῖν ὠφέλιμον om L || 5 φιλοϲοφεῖν] φιλολογεν Bb | 〈ἐπὶ〉 add Uhlig 7 πρὸϲ αὐτὸ ὑπακουόμενον mavult Kayser* | ἀνατείναϲθαι B || 8 πρὸε] fol 18 v L | τὸ ϲύνδεϲμοϲ] τὸν δὲ ϲύνδεϲμον B; Lehre qu. ep. 325 voluit τὸν ϲύνδεϲμον, quod et librorum scriptura et usu Apollonii commendatum putabat, sed de codicibus errat || 9 an καὶ ἐπὶ δὲ? || 11 οὕτω CBb p || 13 ὀνόματοϲ] ne ὄνομα poscas cfr Lebrs loco modo laudato || 13—14 καθότι—ἡ ϲήμερον, χθέϲ ab Apollonio num scripta sint, dubitari potest: nam horum exemplorum alia est ratio atque antecedentium || 1 εἴ τιϲ] εἴποιϲ L. || 14 εἴποι] L iterum εποιϲ, sed hic expunxit L2; εἴπῃ B | χθέϲ] χθὲϲ πρὸϲ τὸ ἡμέρα L3 in res || 15 παραλαμβάνονται L || 16 ἓν γὰρ τὸ] ἐν γὰρ τῷ LCB, ἓν γὰρ ὂν τὸ b. Sophianus ἐν γὰρ τῷ retinens putavit adiciendum esse ἕν ἐϲτι post λόγου in subsequenti linea et δὲ post παριϲτάνει ὅϲον] ὅϲην L2 in ras

173. c. V

174. Articulorum usus non eo consilio excogitatus est, minum definiretur.

175. 29s

176. 24 b

177. ARGVM. § 38. Valde errant qui putant articulos nominibus adiungi generis distinguendi causa.

178. ARGVM. § 39. Primum enim patet nullam orationis partem excogitatam esse, ut quae in alia parte dubia essent distinguerentur. revera tollitur generum confusio ope verborum quae cum dubia voce coniuncta sunt, velut, cuius generis ϲώφρων sit in hac sententia ϲώφρων οὖϲα Ἑλένη ἡρπάγη, elucet ex participio et nomine subsequentibus; contra ἐκ τῶν θεῶν verbis utrum di an deae significentur, dubium est, licet articulus appositus sit.

179. testim. et adn exeg. 1 ἀποτείνονται πρὸϲ τ. φ. cfr 25, 22. 97, 24 — 5 τινεϲ. Laertius Diog. VII § 58 in Zenonis Stoici vita: Ἄρθρον δέ ἐϲτι ϲτοιχεῖον λόγου πτωτικὸν διορίζον τὰ γένη τῶν ὀνομάτων καὶ τοὺϲ ἀριθμούϲ, οἷον ὁ ἡ τό, οἱ αἰ τά. et de pron 16, 23: οὐδὲ γὰρ ἕνεκα διαϲτολῆϲ παραλαμβάνεται κτλ. et Schol. in Dion. Thr. 256, 15 Hilg. (899, 13 B.) — 7 ἐν τῷ περὶ γενῶν. cfr 25, 18. — 11 ἐξ ἰδίαϲ ἐννοίαϲ ἀνάγεται. cfr 57, 4 — 12 δεδείξεται: 26, 12. 101, 7. — ϲύνοδοϲ idem significat, quod 24, 18 ϲύγχυϲιϲ et 24, 25 ἀμφιβολία et 52, 5 ϲυνέμπτωϲιϲ.

180. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 2 ἐϲτι] fol 17 r L | ἐπεὶ CBb || ὅϲον] ἡ ϲὺ L, quod videtur in mg ascriptum fuisse, ut pro subsequenti ἡ ἐγὼ reponeretur, sed perperam pro correctione ὅϲον vocis habitum esse | ἑαυτῇ] ἑαυτὴν L3 | ἡ ἐγώ] an ἡ ϲύ? vide quae modo ad ὅϲον adnotavimus || 4 μόνη B ἡ ϲοί ἐγκλίνεται om L1C, sed add L3 (qui etiam 33, 25. 34, 3. 37, 10 alibi ab L1 omissa nsupplevit) et recepit b; ἡ ϲὺ ἐγκλίνεται B, quae discrepantia fortasse inaidem originem ducit, unde ἡ ϲὺ pro ὅϲον in L || 5 δὲ om L || 8 διελέγξειε L, διελέγξει CBb ad ἄν omissum cfr 47, 6. 103, 11 166, 14. 187, 25. 278, 24. de pron. 63. 7. 115, 19. de adv. 162, 28. 171, 8. 174, 18 de coni. 241, 24. 247, 9. 248, 11 || 12 post ὡϲ add γε Cb | ante γοῦν add δὲ C || 13 τἄλλα || 14 ante γινόμενα add τὰ L || 15 τῆϲ] fol 17 v L || 16 ante ϲώφρων videtur intercidisse οὐ ἡρπάϲθη CBb || 17 RSchneider τὸ ϲώφρων scribi vult, ne ἀπέβαλε careat subiecto sed videtur antecedens exemplum ϲώφρων — Ἀλεξάνδρου simul ut subiectum huius verbi cogitari posse | παρεπομένων L

181. 30s

182. 25 b

183. ARGVM. § 40. Si articulus generum distinguendorum causa excogitatus esset, non debebant ipsius quoque formae aliquot hac distinctione carere, velut τῶν et τοῖν quid qnod ὦ, quae vox in articulorum numerum referri solet, omnibus generibus et numeris commune est, quocirca alii articuli excogitandi essent, ut ambiguitas generis tolleretur nec quicquam impedit, quominus nomina potius dicamue inventa esse ut articulorum genera discernerent, cum nonnusqusm neminis genus certum sit, articuli adiuncti genus sit ambiguum. per accidens igitur fit, siquando articuli tollunt ambiguitatem generis nominum.

184. ARGVM. § 41. Denique, siquidem generis nominum definiendi causa articulus excogitatus esset, eis tantum nominibus adiungi debebat, quorum genus ambiguum

185. testim. et adn. exeg. 8 ϲύγχυϲιν. cfr 95, 17 et ϲυγκεχυμένοϲ 50, 27 57, 14 208, 22. — 9 ad εἰ παραδεξαίμεθα τὸ ὦ ὄρθρον (quod Apollonio non articulus. sed ἐπίφθεγμα κλητικὸν erat) cfr 46, 18—53, 2. — 11 τῶν τοιούτων i. e. τῶν γενῶν καὶ τῶν ἀριθμῶν. — 12 ἀπολύεται sc τὰ ἄρθρα. — 14 ἐκ παρεπομένου ═ per accidens ut 25, 26. 112, 15 114, 19. — 15 αὐτὰ i. e. τὰ ἄρθρα. vide Adn. crit. — 16—17 τοῖϲ—προβαλλομένοιϲ, quae ambiguitati obiciuntur ut periculo.

186. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 1 θανεῖν Lehrs Her. 384, παθεῖν codd. et edd. || 1 — p 40, 6 κἂν μετὰ — χρόνου C a recentiore manu in folio inserto hebet || 1 τοῦ om CBb || 2 ἀλλ᾿ ὅμωϲ om L τῆϲ] τὰϲ B || 3 ἢ αἱ] καὶ L | οὖν om L1, add L || 4 ὅπου] ὅπῃ B | μὲν ὄντοϲ] μένοντοϲ L, μὲν ὄντωϲ C || 6 δὲ οὐκ L, δὲ om Cb, οὐκ om B || 7 τῷ LBb, τὸ C | καὶ om L | δὲ L, δὲ CBb || 9 εἰ om L1, add L3 | ὦ in τῶν mutavit L3 | ἄρθρων L || 10 ἁπάντων] fol 18 r L | post ἁπάντων add τῶν CBb | post ἅλλα add μὲν B || 11 post τοιούτων add ἄρθρων CBb, ἣ L | ante διὸ add ταῦτα Cb || 15 ἀπολύεϲθαι maluit Egenolff* at haec sententia est: articulos (αὐτὰ) non generis distinguengi causa excogitatos esse, sed per accidens tantum saepius exsolvere nomina ambiguitate generis. nec opus est, quod Kayser* voluit, addi τὰ ὀνόματα || 16 καί ἐκ B

187. est nunc autem saepius his non apponitur, apponitur eis, quae ipsa genus definiunt: γυνή vocabulo interdum praefigitur, θεόϲ nomini non adicitur ex. gr. in versu octavae Iliadis rhapsodise, ubi Juppiter numina caelestia feminina et masculina vetat auxiliari Troibus aut Danasis.

188. testim. et adn. exeg. 5 κατ᾿ οὐδένα τρόπον absurda essent, nisi ex antecedentibus repetendum esset ἔν τιϲι λόγοιϲ. — 7 ἀϲύνετον, cuius sensus recte percipi nequit. cfr 39, 16. 41, 2. 66, 18. 77, 16. atqne οὐ ϲυνετόν 119, 7. — 8 — 11 vide Adn. crit. — 9 ἐν τῷ περὶ γενῶν. cfr 23, 20. — 14 ὑπὲρ τοῦ μὴ κτλ., ne aperte contra Junonem et Minervam verba faciat.

189. adn. crit., discr. scr. in LCBb. 2 ὅτε] ὅτι C || 2—3 τῷ γυνή] τῶν γενῶν L, sed expunxit verba et in mg τῷ γυνή scripsit L3, τὸ γυνὴ τῶν γενῶν B || προκείϲεται L1, add ϲ L || 3—4 ὅπου — προϲκείϲεται om C, sed add in mg alia manus ὅπου—ἔγκειται | 3 θηλυκοῦ Bekker resituit in adn., γενικοῦ LB, γυνικοῦ C. γυναικείου proposuit LLange Philol. 1852 564, sed cum hoc vocabulo pugnat ϲχεδόν; contra optime quadrat id epitheton, quod technici semper usurpant ad significandum genua femininum. origo corruptelae ex γένουϲ repetenda (proxsus ab vero aberravit Kayser*, qui γένουϲ eici voluit, γενικοῦ servavit conl. infra 31, 10: γενικὸν ὄνομα τὸ ἀπαρέμφατον.) || 5 ϲυνδεούϲηϲ B | τῷ δὲ] fol 18 v L 6 ἑκκείϲθω Ϲb, ἐγκείϲθω LB. Bekker confert 35, 2. 38, 25. 122, 17 128, 23 sed corruptelam ἐγκ. L etiam 123, 23 praebet atque A ibidem et 122, 17 || 7 ϲε om L (iniuria Bekker adnotat C codicem ϲου exhibere) si ϲ᾿ et ὕβριζε scripseris, initium trimetri iambici habebis | ἀϲύνδετον L1, corr L3 || 8 ἐλέηϲεν L || 10 prius τέ om CB | θεὸϲ Uhlig, θεὰ L, θεῶν CBb. atque θεῶν scripsisse Aristarchum cognoscimu ex scholio intermarginali (At) Veneti 454 ad Iliadis locum, vide Ludwichii Aristarchum I 282. nihilominus repudiandus est genetivus pluralis, quia nequibat Apollonius de τῶν articulo dicere id, quod subsequitur: ἔμελλε διακρίνειν κτλ., poterat hoc loco, si additus esset, articulus definire per accidens genus nominis. e contrario plana sunt omnia, si legimus θεόϲ quod codices Homeri ceterique testes omnes exhibent ac Ludwichius quoque in Iliadis editionem suam recepit: at in illo exemplo θεόϲ τίϲ ϲε ἠλέηϲεν, ita hoc Homeri loco propter indefinitum τιϲ non licebat addere articulum θεόϲ. iam generis definiendi causa addotim est θήλεια || 10 ἄρϲην bis scr. L1, semel induxit L2 || 13 τέ om C || 14 ϲχεδὸν om Bb | τὰϲ] τοὺϲ Lx in ras et B, ταυϲ C

190. 31s

191. 26 b

192. De articuli propria vi varloque usu

193. c. VI

194. ARGVM. § 42. Neque, ubi articulus deest nominibus, quae ipsa genus non definiunt, ellipsim articuli statuere licet etenim ellipses ibi tantum locum. habent, ubi omissum vocabulum quasi latet in verbis dictis et ex iis suppleri potest.

195. ARGVM. § 43. Propria articuli revera est anaphora i. e relatio vel repetitio personae iam perceptae, cognitae. genera autem anaphoricae significationis haec sunt: primum excellentia quaedam articulo denotatur, velut Homerus ὁ ποιητήϲ nominatur, ita ut articulum tamquam syllabam constantem appellationi suae annexuerit deinde articulus adhibetur ad possessionem solitariam i. e. unius rei designandam; tertium genus est anaphora simplex, quae caret ratione singulari.

196. testim. et adn. exeg. 3 τὸ ἴδιον τοῦ ἂρθρου i. e. τὴν ἀναφοράν. cfr 26, 13. — 5 ἐλλειπτικόϲ et 9 ἀνεπλήρωϲε, scil ὁ Ὅμηροϲ. — 7 τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντ., dicit versiculum Iliadis Θ 7. — τοῦ καταλλ. οὐκ ἐπιζ. quia iusta orationis forma non. flagitabat, ut aliquid omissum suppleremus. vide Adn. exeg. ad § 1. — 11 ἐν ἄλλοιϲ: in libro de articulis, quem laudat 111, 21. — 11—p 39, 14 Schol. Vat. in Dionys. Thr. 257, 10 Hilg. (899, 30 B.): ἰϲτέον δὲ ὅτι τὰ ἄρθρα ἀναφορᾶϲ ἕνεκα παρελήφθη τῶν ὀνομάτων, ἥτιϲ ἐϲτὶ προεγνωϲμένου προϲώπου ἀναπόληϲιϲ, ἢ ὑπεροχῆϲ, ὡϲ ὁ ποιητήϲ, ἢ μοναδικῆϲ κτήϲεωϲ, ὡϲ ὁ δοῦλόϲ μου, ἢ ἐπί προλήψεωϲ, ὡϲ τὸ «κεῖνοϲ δ᾿ αὖ περὶ κῆρι μακάρτατοϲ, 〈ὃϲ» κτλ.〉. — 12 προκατειλημμένου. cfr κατέλαβε 79, 1, Adn. crit. ad § 26, RSchneideri comm. p 61 ad 34, 18.

197. adn. crit., discr. scr. in LϹBb. 1 περιτεθὲν C || 3 ἀοριϲτουμένου] fol 19 r L || 5 ἐλλειπτκόϲ L1, sed Lx οϲ in α mutavit ἐλλειπτική CBb qui post ὄρθρων addunt ἡ ϲύνταξιϲ |. ἐκλείποντα Bb || 10 ἄρϲην Bb || 11 ante καθὸ tres fere litterae erasae in L | καθὰ B | ἀποφαινόμεθα L1, sed α supra alterum o scriptum, ἀπεφηνάμεθα L3 mg || 12 ἥ] ὅ C | προκατειλημμένου L, προκατειλεγμέου CBb 13 ὀνόματα] πρόϲωπα poscit Schoemann art. 42 vel ut ἀναφέρεται δὲ τὰ ὀνόματα deleantur. sed saepius Ap. loco personarum vel rerum vocabulis designatarum dicit vocabula ipsa (velut ἡ ἐκεῖνοϲ δείκνυται ἐν διαϲτάϲει, ἡ οὖτοϲ πληϲιάζει de pron. 21, 9—11). et vide schol. ad Dion. in Τestim. (ἀναφορᾶϲ τῶν ὀνομάτων) οὖτοϲ bis scr L1, prius in οὕτωϲ mutavit L2 || 14 ἁπάντων BC | προῆκον L1, corr L3

198. 32s

199. 27 b

200. ARGVM. § 44. Restant ea anaphorici articulorum usus exempla, ubi per anticipationem quandam usurpatur articulus de re futura et incerta quam tamem mente iam concepit et is qui loguitur et alter ad quem loguitur. quocirca hic quoque dicere lice repeti id, quod iam antea cognitum sit: e. g. dici potest ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω, non solum postquam extitit tyrannicida, sed etiam quando exspectetur, ut possit comparari κεῖνοϲ pronominis cum enuntiato relativo coniunctio eo Odysseae loco, quo Ulixes beatissimum illum praedicat, qui Nausicaam aliquando uxorem ducturus sit. — Deniqne articulus etiam ad significandam multitudinem adhibetur, de quo usu infra dicemua.

201. testim. et adn. exeg. 9—p 40, copiosius de hac constructione agit Ap. 69, 20 seqq. Schoemanm disserit de hoc loco art. 43. — 11 et 40, 1 τὸ ὡϲ ἐϲόμενον. cfr 264, 14. 272, 12 273, 20 de adv. 121, 8 129, 22. — 12—p 40, 1 cfr de pron. 10, 18—22 et schol. in Dion Thr. iam in Testim. ad § 43 citatum.

202. adn. crit., disc. scr. in LCBb. 1 γραμματικώτατοϲ] γενικώτατοϲ LCBb, γενναιότατοϲ ci. Portus; receptam emendationem protulere LLange Philol. 1852 565 (conlato l. de adv. 168, 5) Schoemann art. p 43 || 2 prius καὶ τὴν bis scr L1, semel induxit L3 | πάντων ἐξ. Bb πρὸϲ om L | ἁπάντων] tol 19 v L || 3 πεπεραϲμένην B || 7 prius ὁ om L | ἄνθρωποϲ] δοῦλόϲ ϲου C || 8 ὁ om LC | καθὰ C || 10 δὲ] δὲ L | ἀοριϲτωδῶϲ CB | οὕτω CBb ||| 12 καθεϲτὸϲ Bb | ἐκείνῳ] ἐκείνῃ L idque ante participium positum || 13 γὰρ] δ᾿ αὗ codd. Homeri ἔξοχοϲ LC, ἔξοχον Bb (atque codd. Homeri, quibus Ludwich usus est, praeter manum alteras Palatini 45, quae cum LC concinit) || 14 κέ] καὶ L, κέν CBb (κέ etiam codd. Ludwichii praeter man. alter. Harleiani 5674, quae cum L consentit) | ϲε LC (cum 4 codd. Ludw.), ϲ᾿ Bb (cum Vindob. | ἕδνοιϲιν] codd. Homeri sine ν finali βρίϲαϲ] κόραϲ vel κόρηϲ L1, in βρίϲαϲ corr L3 | οἷκον δ᾿ ] οἷκόνδ᾿ b, vide de adv. 180, 13 seqq. et Lehrsii qu. ep. p 40 sqq. || 15—p 40, 1 οὐ γὰρ—ἐϲόμενον ambigi licet urum includenda sint parenthesis an athetesis signis. citatur δ 145 etiam de pron. 21, 8. 57, 24 || 16 ἐμαῖο C (cum 3 codd Ludw.)

203. Quando articulus litterarum nomiaibus praeffgatur.

204. c. VII 33s

205. Aaeνκ. β 4Β. am expositis diversis articuli notionibδus inquirendum est, num cm omnibus casualibus consttαui possit et quaenam canusia srticulοs tamquam sylsbas sibi smenexmerint. sique ordiendum est ab asticulorum cum nominibοus litterarum coniunctione nam Haec quaque omina μονόπτωτα afer casudhte numerondα sust.

206. Aaovκ. β 46. Nominativi nominum litterarum modo sine arficulia modo cum articulis ponuntu . item accusativi, qui locum habent ubi ectio verbo denotata in litteram transit.

207. rssrικ er Ans exso. 6 Δεδείξεται: 6θ, ὅseqq. - 12 ad ὡϲ πρὸϲ ezr 32,23. 122,17 158.21. 161.24 de adv 142.3 et 6. 1ξ p48,4 de hac efpositione disarit Schoemsmn art. 44. 17 ϲυντείνειν cum ἔπί praepositione legimus, ubi dicitor verbum aliquod ad liud verboum petinere, velut etiam 53,1
et 8. ds adv. 112,10 εἰ 12( aut ubi dicuntux verba referri ad ceftss personas νεl res, ex. gr. 99.25 388, 20.

208. Ann. eur., msca. som 1m l.)Bb. 1 οὐ μὴν λέλπηθέ με bd cum | προῦφεϲτὸϲ Bb, atque in L rasura ω in o mutatum 1 2 φέρε] fcl20rl. β 3 δ4] xm C 4 ἐμφανέϲτατα Β ψ 6 ὡϲ καί] καὶ ὅϲ Β 1 Β supra προκειμέναϲ C habet εἰρη- μέναϲ 1 9 τίνοϲ L, corn L β 12 ὡϲ] τϲ B | 14 post οὕεω duee Hitterae erasae in C 15 β5τα C ( νοουμένηϲ] fol 20vL. εἰ em L. β 17 αἰτακλν C 18 βτα C ἐκ LϹ, κdὶ Bb 19 mle τοθτο perperam ex sntecedentibbns διδfϲκαλοϲ repεitum hsboent LΒ, in Ϲ erpulsa sunt τοῦτο β ~lo repεito vοca- δullo, curectum exhibent locam δ et aoctorε Porto 26 ἀποφαινοίμεθα Lb, ἀποφαινόμεθα CB

209. 34s

210. 29 b

211. Aaοvκ. β 4~. ~enetivi autem et dativi articulis carere nequeunt.

212. Aaαvx. ὲ 48. Hatio autem harum constructionum haec est. prima nominum pronuntiatio et positio, quae nominativo feri solet, excludit articuli usum, quippe qui non admittatur, nisi res designandae iam prius notae sunt. sed ubi quid de sliqus littera iam cognita nominativo casu praedicatur, articulus apponendus est. accusativus sutem, qui forma ab nominativo non diἄrt, huius upte praeeuntis sequitur exemplum: reepnit articulum , ubοi nondum nota est littexa, conαa asciscit, ubi aetecessit sius cognitio.

213. rssrx.sτ Ans.sxso. 2 τὸ ᾶ τελικόν ἐϲτιν κτλ. cfr Dien. Lhr. p15.1 .: Τελικὰ ἀρϲενικῶνὸνομάτωνϲτοιχεῖάἐϲτιπέντε ...θηλυκῶνδὲ ὸκτώ,ᾶη ωνξΒ ψ...οὐδετέ- ρων δὲ ἐ, S 9 5 B ῦ. 2 εραίαν.cr schol. in Dionys.Thr.Vauic.p142,3 Βilg. (691.20Β )): ἀΔιὰ τί δὲ ἡ κεραία ϲημεῖόν ἐϲτι τῆϲ μακρᾶϲ, ζητήϲειεν ἄν τιϲ. ἔϲτιν οὖν εἰπεῖν, ὅτ ἡ κεραία εὐθεῖά ἐϲτι πεπεραϲμένη· τὴν δὲ πεπεραϲμένην εὐθεαν ἔϲτι κατὰ τοὺϲ γεωμέτραϲ ἐπ’ ἄπειρον κατὰ τὸ ϲυνεχὲϲ ἐπ’ εὐθείαϲ ἐκβάλλειν, τοῦτο δὲ οὐδὲν ἄλλο ἐϲτὶν ἢ ἔκταϲιϲ. διὰ τοῦτὸ ἐϲτι καὶ ϲημεῖον μακρᾶϲ ἡ τοιαύτη εὐΕεῖα. ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη. ϲὰ commentatiuncdla de slphabδsti graeci origine in Hilgrdiana scholiorum Dionysianorum editione Β20,15: διὰ μεγάλου ἀνοίγ- ματοϲ τοῦ ϲτόματοϲ ἐκφωνεῖται καὶ ἀπαγγέλλεται (seii τὸ α), τὰ δὲ dλλα τῶν ϲτοιχείων διὰ βραχείαϲ ἀνοίξεωϲ τοῦ ϲτόματοϲ ἐκφωνeται. 17 λημματιζομένηϲ. cx de coni 252, 3: ἐπιφέρονται (scil οἴ ἐπιφορικοὶ ϲύνδεϲμοι) τοῖϲ λελημματιϲμένοιϲ, es qκae praemissa suat, cum adn HSchneideri, et infra 101,27 et προλημματί- ζεϲθαι 7,17. 19, 26. - 18 ad ἐφόδοιϲ Hekkexr recte confert 39, 7 et 19 atque Sext. Empir. Pyrrb.bypct.I1ss, 1Ι 222.25s.adv.math.i1s1, DI 2, V .24.26.75,

214. Ans. emr., msϲs. scs. 1m L.CBb. 1 δὲ om L. β 2 θηλυκοῦ καὶ οὐδετέρου L esed βlurslem eum ceteris habet infra 29. 12) 1 4 χαρακτῆρ’ C 6 τὸ om L 7 ἀπέεινψε Ϲ ψ 8 ἰτα] fol 21~ L. β 11 ἀνάγνωϲτοϲ B 12 εἴγε L, εἴπερ B5 q 13 διαδοχὰϲ Ϲ 1 17 ληματιομένηϲ L

215. 35s

216. 30 b

217. Aaαvε. β 48. ia est ratio genetivi et datii, qui caeos non amoscerentur in litterarum nominibus, nisi adderetur articulus, quia haec nomina indeclinabilia euntq velut in hoc enuniato ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν non solum ἐκφώνηϲιϲ sed etiam ᾶ pro nominativo haberetur itaque dno nominativi nce dseeremus duo suὅiefα in uno enuntiato concmrere viderentur, quod feri non licet. causam autem, cur articulis opus sit in huiusmodi constructionibus, so contineri, quod lttersrum nomina declinεri nequeunt, plane elucebit, si pro Htterae nomine posueris nomen declinsbile, quippe quod articoli non infigent.

218. VIII (adv lοg.lE 140.142. 435, ubi vocabulum idem velet quod eia et razo. sed non debebat Βekkeradders intra 57,24,qui locus comparmndusest cum 21, 28.

219. rssrκ sτ Ans. exso. 4 ϲυμπαΕοῦϲα cfr ϲυμπάθεια de adv.173,13. 202,8 et 13 ae προϲπάθεια ibidem 202, 1, ubi ἡ προϲπάεια τῶν ἐν τόπῳ ἐπιρρημάτων καὶ εἰϲ τόπον comparatur cum ea ratone quae intercedit inter genetivum εἰ dsivum. - Β noli ofendere in ἄκλιτα vocabulo, quia supra 39,1 Ap. μονόπτωτx dicit ad sigeifcsndam eandem rem et quia in schoΒHio ἴaticsno (Stephani) ad artem Dionysianam 231, 9-15 Hξilg.distinguitur ἄκλιτον abo μονόαπτωτον vοca- bnlo ita, ut hoc tenum dicendum sit ds Hitterarum nominibδus, ἄιλιτον auem de eis, quae nec declintri ipsa possunt nec articuum declinatum recipεrε, sicut Hrisc. lust. ψ 68 184 monoptota et aptota distinguίt. Apollonius μονό- πτωτον et ὄrλμιτον promiscue usurpat eft ξka lI 12 - 1θ οὐ μᾶλλον-περ mon tam -qam, cfr 34,10. 109,16. - 16 ad κἀκ τῶν ἐγλινομένων καὶ κατὰ

220. Ans. cerr., masos. scs. is l.ῷβ7 2 κατὰ τὴν προκειμένην γνῶοιν )β 8 γενικὲ] fol 21ε l. 1 6 αον -ἐϲτί om L (τῆϲ om B 8 κα6ό, ὡϲ b, καἴ. καθhϲ LΒ, κxdὶ καθὰ C. Portus vοlnit γὰρ inter καὶ et καθὼϲ inseri β 8 add b (1θponteriusτῷ] τᾳ B β 11 ἡ om Ϲb β11 12 οὐδέποτε-νοουμένων om B 1ξ πρόκειται B Π 2 L, sed ipsa prima manus supra scripsit ἱ ἐὰν γὰρ εἴπωμεν] ἐὰν γενήϲεται γὰρ l-, corz L 14 πρόκειται B τὸ] τῷ C 15 γίγνεται 1 16 πρόεϲιϲ Β ἐγλινομένων L, L doerit εγ elin mgrepsivit rλινομένων,quod exhibδent stiam ϹΒb sed ut primae mmuiL cofeis ides habδea- tur, suadentloci ia Test. citati. ceterum abd hac voce inc.fϲl22rL. τὴν om ϹBb

221. c. VIII

222. Infinitivi cum articulis coniuncti ipsi quoque verbis ascribeudi sunt nec a ceteria infinitivia distinguendi.

223. 36s

224. 31 b

225. Aaovκ. β Bθ. OΙt eadem litterarum nomina modo cum articulo, modo sfnearticnlo proferuntur, ita infinitiεi quoque eidem sunt, sive praemissus est articulus sive eo carent. neque sssmmtiendum Tryphoni, qui infnitivοs ita disxbuit, ut andos appeHaret ῥήματα, afculo inetructοs ὀνόματα ῥημάτων. reeta elim omnis infniivus ὄνομα ῥήματοϲ est. quid quod Βtoici infnitvnm solum appeHant verbοum, indicativum et cemoε ex so derivatos modos κατηγορήματα vel ϲuμβάματα nuncupant.

226. τν φωνήν, εlseet ex eis εocibss, gmarm δrma quaque decἔaamr, eetifmr, cc 152, 2 αἰ ἐγκλινόμεναι πτώϲειϲ cass exi et 83, 2 ἔγτλιμα, 277,16 ἔγκλιϲιϲ vide HSehneideri comm. 138.

227. rxsrκ. xv Ans. xxso. 16 Ad περ cfr 32, 17 - 12 πρόκειται. pgraesto ml rocio. 1814 B μὲν - 5 δὲ. e2 9,1 seq. 253,5. 27e.2 377,3. de pron 61,25seq. 14 Sπαt. efrHSehneideri comm. 98 et 97 ad 67, 32 et 71 11, quί. hdusmodi locis adverbium interpretaur en μr eemd. - 14 - Β err de adv. 129.16: πᾶν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐϲτι πράγματοϲ, et de adv. 131.24: τὰ ἀπαρέμ-- φατx ὀνόματα τῶν πραγμάτων, stqus HSehneideri comm. ad priorem locum εἰ Schoemann ύabrb.tklssε.Philol.1869 214. - 16 τὸ δὲ περιπατε-ϲύμβαμα.cfr. 299,27- 360,5. 281,26-282,1. de pron 115,11 cum HSehneiderii comm. ac

228. Ann. mr., cason. scs. is l.CBb 3 τε om bd ἡ ante δοτικὴ om Ϲξb Β mtehoc caput expositionem intercidisse ei.AΒutmann,ad quam potatreferenda εεse ἕνεκεν τοῦ τοιούτου εἰ πρόκειται B1, 2: exposuisse enim ibi Apolloifum, quo inre arficulus infnitivο quoηue praeponeretux. uomodo ἕνεκεν τοῦ τοιούτου intellegendum sit, explanat Argumentum ad illud πρόκειται vide Adn. exeg ἕνεκα Bb Ενεκεν, quod 53,4 bis in omnibus codd. legitur, hic propter L co- dicis auctoritatem praeferendum videtur ϲυγκατεθέμην B Β προϲπαραλαμ- βάνει B q 12 dummdus idetur ὁ a ticulus aut ordo substantivi et adiectSivi in - vertendus ὅϲ] ὡϲ L, 5ϲ supra scripsit L ῃ 13 παραθέϲιϲ L , corr l. ἐξε- λέγξει] ἔελαϲει L , corr L ὀνόματα] fol 22v L. β 1ᾶ-p4,ξ εγε -φέρεται am Apollonio, sed posteriori manni deberi opinatux AHatmm5, quamquam haec verba concsit cum Apolonii sententia concinere. vide Argum γ 0 et 51

229. 37s

230. 32 b

231. Aaovx. Β1. lore inθnifivum pro nomine verbi haberi inde apparet, quod ceteri verbi modi in hunc, upote qui generlle actionis nomen sit, convεrtd reverti) possunt, velut siquis περιπατε Τρ. dixit aliusque id filum diissenarars volt, hic indicativum περιπατε mutat in verbum indicandi cnm infnitivο eoninnctum. item περιπατοίη εἰ περιπατείτω in infnifinm a verbo optzmdi vel impρerandi pendentem verti licet uοcirca sbsnrdenonmulli qusermnt, cuz infnitivus csrest personis εἰ numeris et eis sfectionibοus loquentqs, quae ceteris modis nignifcantur. nam haec omnia non vi sua propria recipit verbδum, sed ibοi tantum, obi dicendum est personis agexe ant peti. atqne etiem sbsurdiores ei, qul numeros et personas infnitiis distingοi ita demonstrare congntur, ut enumerent infnittivοs cum accusativis pronominum primae, secundae, teftiae personne coniunctos. ubi pronominibδns ft distinctio, cum infnitivi eandem formam servent.

232. HodolB Sehmidt de Stoicorum grammatica lib. 64seq., Schoemsnn l l. 214 et pusc.lV 28s.

233. τssrκ. er Ans. sxxe. 1- 8 εxϲ 207.18 26 et 231, 7 -12. 1 sd γενικὸν ὅοομα cr 229.1 et 10. 280.6 et 9. 237.21 ac de adv.129.16: π6ν ἀπαρέμφατον . . , εἰ ἔϲτιν εἰπεῖν, αὐτὸ τὸ γενικώτατον ῥῆμα. - ὡϲ ἐπὶ γεικὸν ὄνομα τὸ ἀπα- ρέμφατον - ἐπὶ τὸ ἀπαρ. ὡϲ ἐπὶ γεν ὄνομα. Herker conferri iubet 153,24 et ΒSchsεferum in ed. lulinnese orationis in Ϲonstntii laudem LL. ita εfiam. atticos scriptores locutos esse notum est - 2 ὑποϲτρέφει. cf 207, 18. - B εἰϲ ἀφήγηϲιν im maεratosem, sαεrαndt fδrmαm. - Β-p4ᾶ, ξ ex 257,6 - 16 et 13. 226.26-28. 229,9-230,3. de adv.131,2B: ψυχικῆϲ παρεμφάϲεωϲ ϲοὐκ) ν ἔμ- φατκὰ τὰ ἀπαρέμφατα. ad ψυχικὴν διάθεϲιν, quae est ubique afectio loquentis, sed in prima persona simul afectio εnbiecti, cvr Ϲhlig Mus. Hhen. 1864 p 45 adn. et Schoemann lshrb. f. lc. Philol. 1869 14seqq. -10-11 utrumque εἴγε 1nducit rationem, qua confrmatur absurditas intmrogmtium. ϲὰ doplex ἡνκα. 5,155 μlibi. - 11 12 ὅτι-ἀνειυκλὴθηSSchoemennibid.p15receiainmpreatur, οἱ signifeent infnitivum non revοli ad loquentem, i e. nihil praedicsredeloqunte persona (quod itin primispersonis modorum fnitorum,velut eiquisdicitπεριπατῶ).

234. Ann. cmv., mscs. sca 1s ~.Cβb. 1 γενικὸν] ἔvικὸν B 2 gmte περιπατε add τὸ L, sed inductem est ab L vul L · ξ μεταβάλοι Ϲ, μεταβάλλοιτο Β, μεταλfβοι L εἰ in ng L ascripsit λάβοι, sed videtcr voluisse exerere βfλοι | 9 εeωϲ] fol 2er L. ἐλείnoι L. 1 38 aδreϲ L. hb. e 229,27

235. 38s

236. Aaovκ. ὲ Β2. Accedit ultorum argumentum conta llam Tryphonis οpinienem, ex qua distingumdi et diversis orationis partibus πribδuendi sant infuitii ϲύναρθροι et ἀϲύναρθροι: quos enim ille sine articulo proferri dicit, eidem etiam cum artictlis usurpentur. ergo articuli infnitivis sicut litterarum nomminibδns adiciuntur aut omittuntur adduntur autem et ubi sermo est de forma infnitivi alicuius, et nbi de actione infnitivο denotata loquimur.

237. τssrιε. xx Ans. exse. I ἐγγενόμενον ἐν προϲώποιϲ. cfr 229, 16 et 230,1 2 λοιπὸν poethac subiecta participii ἐξαριθμουμένων sunt ἐμὲ γράφειν, ϲὲ γράφειν, ἐκεῖνον γράφειν cetera ϲυνέμπτωοιϲ autem sfngdlorum infnitivοrum est perperam AHntmsnn: indem dbeeεsstimmemd mit den anderes fode au geeά~lt teεrdεm ἐμὲ γράφειν uste ϲυνέμπτωϲιϲ et ϲυνεμπίπτειν ab Apollonio usurpantur, ubδi voces diversi sensns eadem forma utuntur: e Ska D 17. B ζητήϲομεν 246,12seqq. -11 fπερ. cfr 30.27. - 14 et 15 τῷ λόγῳ τῷ προκειμένῳ et ἔπεδείξαμεν. 22,15- 22 - 1ῷ ὁτὲ δὲ ὡϲ πρὸϲ τὸ πρᾶγμα, modo ita ut artt- cκeέκνs ad αetiemem pernεεt, quae mfnitεo sigmfcαtur. ad ὡϲ πρὸϲ cfr Adn exeg. ad 40, 12 huius ed.

238. Ans. out, aascs. sos ικ l.CBh. 1 ἀλὰ Βb εἰγινόμενον L. B ἔχει om Ϲ ϲυνεμπτώϲει Ϲb, ϲυμπτώϲει L, ϲυμπώϲει BB. vide HSehneideri comm. 168 ad 151,5, ubi demonsrait, ϲύμπτωϲιϲ nomen et ϲυμπίπτειν verbδum iuxta . υνέμnπτωϲιϲetϲυνεμπίπτεινinfrmis niti fundamentis apndApollonium. accedit ad sa quae proluit, quod iura 52,14 non solum C, sed etiam Epraebet ϲυνεμπτώϲεωϲ et 213,4 non solum A Β, sed etiam L ϲυνεμπέπτωκε 1 7 ἔνεϲτι CΒb Β καὶ om b ὲν οἰϲ] fol 23v l. 10 dλλωϲ τε καὶ γὰρ, quod l. Bb exhibent, en anm esse iudicavit Schoemsmn et ci. ταῦτα vel κἀκεῖνα pro καὶ γὰρ. proime ab uaditis abesse videtur: dλλωϲ τ’ ἔκνα d φηϲι. ad dλλωϲ τε c2 37. 17. 182,23. de pren. 8, 9. 4,19 1 12 κα addmdum esse ci.Sylburg. CB εmte ἀπαρεμφά- των exhibent τῶνq b τῶν ὄρθρων τῷ ἀπαρεμφάτῳ ϲύνταξιϲ 14 προϲκειμένῳ L

239. Errant qui τό articulum infinitivo praefixum pro adverbio habent.

240. 33 b c. IX.

241. μAsαvκ. β 5ξ. Non sopervacaneum autem est demonsrsrε, τό articulum infnitiis praefxum non adverbium ess cum enlm argumento haud improbδαδili ostendere conentur, eiusmodi acticulum adverbδii vim habδere, de hac quoque re , diaseramos.

242. Aaαvκ. ὲ Β4. ,.Sinentrslis formanominumaᾶectivοrum - inquiunt - vαbis praeponitur, saepius adverbislis ei sensus εttt. quod locum habδere potest etiam in articulo, qui txia genεαa distinguit sicat adiecfivs. εἰ enim ταχὺ in δὲ ταχὺ λέγειν pμao adverbio accipito , non minus τὸ articϲlns ente verbum adlectus adverbiali sensu erit.“

243. rssrκ. ex Ans exso. 8 θέϲιϲ ema, fexo, ut 103.19. 184,13. Βks I 7. . 8 Ad Eπερ, quod non ad ϲυνεχέϲτερον (sαeyius) comparativum referen- dum est, sed idem valet quod potius quam, cfr 162,2. 170.20 311,19 et RSehneideri comm. 157 ad 1356,5. - 16λ11 eft de adv. 200,26-29: Ἴοϲ εἰϲ υϲ λήγουϲιν ὅξυτόνοιϲ παράκειται εἰϲ λήγοντα, ὁμόφωνα οὐδετέροιϲ, ἐπιρρήματα, ὡϲ τὸ εὐρὺ ῥέει1 παρὰ τὸ εὐρύϲ, ὡϲ τὸ ταχὺ ἤλθεν παρὰ τὸ ταχύϲ. -- 12 er de adv. 196.16-22: τὸ ἔμπεδον . . .ἐϲτίν ἐν ϲυνεμπτώϲει ὀνοματικῇ ϲύνταξιϲ ἐπιρρήματοϲ παρολαμβανομένη, καθhϲ ἔχει τὸ καλόν, εοὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν3, καὶ τὸ ενέον ἐρχομενάων5 καὶ ἄλλα πάμπολλα, ϲυνυπάρχοντα οὐδετέρᾳ. θέϲει ὀνομάτων. Hom. epimer. A I 57.31 : 5 (scil ἀϲπάϲιοϲ in ψ233) ἀντ ἔπιρ- ρήματοϲ ὄνομα, ἀντὶ τοῦ ἀϲπαϲίωϲ, ὡϲ ἐπὶ τοῦ εοῦ μὲν καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιον3. ibidem 246.2: ἐὰν ὀντ’ ἐπιρρήματοϲ μηρὸϲ παραλαμβάνᾳ αὐτό (scil καλόν), εοῦ γὰρ καλὸν ἀτέμβεινα.»

244. μAns. out., mscs. sca 1m l. Bb. 1 δὲ om CB ente γράφειν add τοῦ B, item 8 β 4 vocula negativa deest in LB, nisi quod in ng Ϲ codicis rec. m mne post ἄρθρα add οὐ μὴν, quae etiem in et b leguntmr εufθcit οὐκ pro γοῦν (~ γὰρ) habent oῦν lBb μὴ] fol 24r L μὴ τάχα] aptius esset τάχα μὴ β 8 ἀποφαινόμεθα B 11 ε) vs LC B 12 in hoc exemplo, ubi κόλον et δίκαιον vera polus adiecfiva sunt a quibδns infdffvus pendet, ita ofmdt Lange, ut in Phlulogο VD 565 pro οὐ μὲν poneret οὐ μὴν, hmc fuisse Apollonii sententiam ratus: neque vero υ 224 huius generis exemplum praebet, atque assentitur Schoemann*; sed vide Testim. Ceterum in dysseae codd legitux οὐ γὰρ. nod autem idem Langius, illa ena mttatione coactus, subδsequens τάχιον διαλέγου post ταχὺ παρεγένου xsiecit, fecit quod probsmdum πidεtur, etiam si prior motatio improbatur

245. 39s

246. 34 b

247. Asαvκ. β Βξ. At contra haec dicendum est, omnia casualis quae adverbialiter construuntur, postquam locum adverbii οccupaerunt, indeclinabilia. ider. srrticulus vero cum infnitivο conionctus fecitur unde apparet non tam. pro adverbio sriculum esse habendum, qui infnitivis aefgtur, quam infniivοs pro nomimbous modorum verbosliεm.

248. rssnx er Anx.sxso. λ de τριγένεια et τριγενήϲ nominum vi egit HSehδneidee comm. 24seq: τριγένεια βlerumque eis vοcibδus ccribuitur ab Apollonio, quae dinglla tria gemra diveatis notant terminstiom bδus minos accurate eis quoque, quae omo εfStu masculinum femninumque genus, alto nenαum ethibδent. - 8 τὸ μοναδικόν bic idem est stque τὸ κλιτον, ἡ ἀκμιϲία, τὸ μονοϲχημάτιϲτον. exE2 Βka D 12 et de sio μοναδικόϲ nominis uem HtSchnsideri comm. 34. - 11 νίκα. vide Adn. crit. - 12 καθ’ ἔνα ϲχηματιϲμόν ~ ese εΒa fexieme, ut 201,25. 289.22. 337,13. de adv.120,16 15 ιλιθὲν ἀμετάϲτατὸν ἔϲτι τfϲ ϲυν- τdξεωϲ. eeculs8 cmm id ssεo coniunctus si deeinαtus e8, αmonr mequt4, cum. omittere saepe possimus τό vοeem infnitivο praefxam.

249. μns. mr, mscs. scs. m l. Bb. 1 τῆϲ om b Γ τριγενείαϲ] rec. m. in εuprs τρι scipsit πρὸ B 2 δεν CBb 3 δεν l. Bb λέγειν ταχέωϲ om lB, add Porms 1 Β ἐκφοράν Θophinnns b, ἀναφοράν l.B 6 τοιοῦτον Bb 1 7 τόπον] Helker: mdlim τύπον. vide A gum. 1 8 δικὸν τῶν ἔπρρη- μάτων em L, add in fne paginae L φέρε fϲl 24ε L 1 1θ ταχέωϲ B 11 ιυντάξεωϲ τῆϲδεοϲηϲ Bb β 11 - 12snteἡνίκα pmctum,an eκαθ’να comma habent editiones εἰ post ἡνίκα inserunt δὲ, qua mutatione hsudquaquan opo8 est: ἡνκα hic ex temporali signifcatione trsmeiit in adversativam, sicut latinum cx, gmmsnieum cMhεemd 1 12 λέγομεν om L, add L post λέγομεν add οἰον b, eale λέγομεν B ταχὺ ἐλθὸν παιδίον om L, pro ἐλθὸν B exhibet ἐλθόντι βro posteriore ταχὺ Β habet ταχέωϲ β 1ξ ταχὺ ἐλθόντι πάιδίψ om Β β 5 pro ἀμετάϲτατον AHutmmn ci. ἀμετάληπτον, quod idem volere vult atque ἀμέτοχον. ede Adn. exsg. β ὲ-p 48, 6 καὶ φαίνεται -προαπεδείξαμεν verba eicit AΒntt- mmnm, quia intehegi nequeant εἰ quoniam bis hic remiittamur ad 1,10, quem. ponifionem ipsm quoque spuriam censet

250. 40s

251. Asovκ. ὲ 6θ. Accedit quod, quae nominalis adverbisiter usurpantur, ea additis articulis in nominslem constructionem redeunt, velut ei pro εὐρὺ ῥέει oquimux τὸ εὐρὺ δέει. perversum est autem (repugnat rationi), eam orationis partem, qus adverbises constructiones funt nominales, alicubi pro adverbδio accipere.

252. rxsrικ er Anx exso. I οὐ μᾶλλον -περ, non fam -quam, ut 80,2 et οὐ μᾶλλον -ὡϲ 169,16 22 et ξ τὰ ἀπαρέμφατα appellantur ὀνόματα τῆϲ τῶν ἐγκλίϲεων μεταλήψεωϲ et τὰ ὀνόματα αὐτὰ τῶν ἐγκλίϲεων, quia si modi θnitii alicuius verbi convertuntur (μεταλαμβάνονται) in verba quae ψυχικὴν διαθέειν loquentium denotent (indicativus in verbum indicandi, optativus et imperativus in optandi sut imperandi verba), ex. gr. si ππεριπατε Τρύφων coavertitux in ὡρίϲατο Τρύφωνα περιπατεῖν, hic infnitivus quasi nomen actionis priore verbo designatae est. cf Sψa 15seq. 8 et 6 παρεδείξαμεν et προαπεδείξαμεν ad 31,10 referenda videntur (nisi forte Ap. ad 1hematici sui locum remittit. omisso Hbr fiitulo, ut 92,12) - 7 τ5ῇ ἐξ αὐτῶν παραθέϲει i. e. ἔξ ἄρθρων ad praepositionem , quae οfensioni eret Schoemanno et Eaysero, cib ἡ ἀπαὸ- τοῦ θέϲιϲ 12, 24. 1ξ εἰϲ ἐπιρρηματικὰϲ ϲυντόξειϲ παραλαμβάνειν. elz 109,14. 125,13.136, 14.

253. Ans. cerr, crscs. scs. is L. Bb. 2 επερ C ἀπαρέμφατα Ϲhiig, ῥήματα .CBb ante τῆϲ add ὲκ SSchoemsnn, qui videtur hunc sensum eicere vο- lufsse: secumdum moaorum coneeeomem. vide Adn. exeg. 1 Β παρεδεξαμεν L, προεδείξαμεν ΟBb. ef 187,11 (Β καθὰ Lehre, κα LCBh καθhϲ] fol 25~ l. 8-8 δυνάμενον -παιδίον om B Β post παιδίον invenitur in C: ὠφέληϲεν ήμᾶϲκαὶἐὰντοῦ (sic)εὐρὺρέειπροϲθείη τιϲ τὸ ἄρθρον. nimirum aberravit librarius ad subsequentis. sed expuncta sunt vexbδa |προϲλαβὼν C β 11 εἰ L, ἐὲν Bb, εἰ ἐν ci. Lange τῷ] τοῦ C 12 ποιήϲοι L. οὐ om L, sed ipsa prima manns, ut videtur, supra add 12 - 1ξ ποιοῦν pssticipio μετα prae- fxum habent CBb εἰ ente ὀνοματικὰϲiidem εἰϲ inserunt β 1 εἰϲἔπρρηματικὰϲ ϲυντdξειϲ L, nihil nisi ἔπιρρηματικὰϲ Ϲ, ἐπιρρηματκῶϲ Bb παρολαμβάνειν] λαμβάνειν Ϲ, παραλαβεῖν B

254. c.X. 35 b

255. De genetivo partitivo apposttionem articvli poscente.

256. 41s

257. Aaovκ. β B7. Omnis geneivus plureis partitivus omnium nominum poscit 2rficulum appositum, atque idem cadit ip genetivοs singularis numeri eorum neminum, quae petitionem accipere possunt quae es diedduαs sgntcαnt diri autem partiivum genetivum. quia genetivum, qui non sigmifcat partitionem, licet etiem sine articulo proferre. itaque in lliadia 317 non solum casum commatum legimus, verum stiam articulus deest, ae patet figuram ensllagae eleefssε, ut etiam a ticulus contαa normam omitteretur. nam si genetivns dictus eser, non deesset articlus. verum in verρn dysseae μ 73 casus tantum enallagmm habδemns.

258. rxsrm. xv Ans. κxso. I ἄ0.16 de his paragraphis disputat Schoemann aαt. 4ὅseqq. -1 ἐπιμεριζομένη. ἐπιμερίζεϲθαι dicuntur abo Apollonio com - ψlures personae vel res, quae dίstribuuntur in singulas vel in species aliquas, velut iura 35,24. 22,21 sed stiam nominativus et genetivus ἐπιμερίζεϲθαι dicuntur, qui comprehendunt personas vel res divisas, ut γενικὴ ἐπιμεριζομένη idem valent atque gnetivns partitivus. 8 ἀνθρώπων ἀκούω. eft 93,22 μὴ προλαβοῦϲα ῥῆμα. 10-15 eft 93,26 et schol. A ad Π 317 (Ariston. 264Hx ): ἡ διπλὴ πρὸϲ τὸ ϲχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ Νεϲτοριδῶν ὁ μὲν Ἀντίλοχοϲ οὔταϲεν Ἀτύμνιον, ὁ δὲ ράυμήδηϲ Μάριν. - 16 οὐ μόνον ad ἡ πτῶϲιϲ pertinet. 14 τὸ ϲχῆμα. posi-

259. μns. mr., uscs.sca.rs L. Bb. 2 ἐκκείϲθωϲαν CBb β B βάρβαροι]fϲl25v L . λ ἕτεροϲ om B ἑνικοῦ B β 6 τοῦ om B ante τῶν add καὶ Bb 7 φημί δὲ ἔnπμεριζομένων verbe qd mant cum ἐπιμεριζομένη initio paragraphi, quo re- fermmda emat: videtur ἐπιμεριζομένην scribendum esse | ἐπεὶ οlόν τε] οἰον τὸ B τοιοῦτο Βb B 10 ἐκείνων] sn ἐκείνου2 HSehneider pluralem putat αἰ nmbsequens Μεϲτορίδαι referendum esse β 12 ἀτήμνιον L 18 5 δ’ ἀπέλαβεν Ehhig, 5 δ’ ἀττέλαβεν L, o δ’ ἀτέλαβον Β, om Cb τὸν ἀδελφόν add bHi: ale~ ) arcui4, retinuit cafrem Atynπt, qul αggreddiebtur Aatdochum axrs uleiseadi cassa ( προφανῶϲ L 14 ϲαφῶϲ L (et aperte queiαm), ϲαφὲϲ CB5 pont ὅτι add κα B ἐξηγήϲατο] ἐξῃτήϲατο ei. Lehre, Schoemann. DhHig conl. 37, 20: guva emaΒlagae excusaet cicosam orotenem. sed postea Lehrsio videbatur ἐξηγήϲατο ita servari posse, ut ei vis eadem tribueretur quam.

260. 36 b

261. Aaovκ. ὲ B8. Hatio autem hddius usus haec est. quae dividuntur, partes sunt slicuins mulfdmdinis, quam norunt qui de pstibδus loquuntux nam pars ex notionibus relativis est etrefertur ad totum). idcirco, si sigmicamus ioum illud, quod complectitur partes, addi debet articulus, ut appareat illius notitia.

262. AAaαvκ. β Βξ. Attque hoc quoque apparet, ulurslis quae vocantur, cum. ipsa numerum hominum vel rerum non circumseribδant artforibua fnibδus, duobδus ωliis modis telem defnitionem accipere posse, aut nominibus numeralibus adiectis aut conarucione pssrtitiva, ubi enumeratione pestium trmnsitus ft a pluribδus ad pauciαs. nem in hac sententia τῶν φίλων οἴ μὲν ἀγαθοί, οἴ. δὲ φαῦλοι speret omnes amicos plures esse quam sos qui boni aut eos qui meli vοcsntux. subδlats vero hac consrucfione numerus eorum qul φαλοί nomine sigmifcati sunt, non minor est non magis minor, quam maior) eorum. numero, qu3 φίλων nomine denotati erant.

263. tum est in nominativo Νεϲτορίδαι; ad ἐξηγήϲατο vide Adn. crit.( τὸ ἀϲύϲτατον eontnetur omisdfone a3ticuHi ἀϲύϲτατον enim est quod dici nequit (ex. r.151,9) aut nomae certe, rationi reppmst (ex. gr. de adv.175.25).

264. rserκ. xv μns. exse. BB τῶν πρόϲ τι ef 259.2 et Dion. Thr. 35.3 D. cum. adn. ἀπόταϲιϲ teatio, sicut ἀποτείνεϲθαι roevν 97,24. - 1ξ τῷ ἐξαριθμουμένῳ ~ τῇ ἐξαριθμήϲει.

265. saepias (vllut Diodor. T 5I 90) habet ὑφηγεῖϲθαι cum accusativo conimeum: ψacere u4 aliquid comsεquetur, ἄmere aHquid

266. Anx. cur., mascm. scs. im lBb. 1 ϲκόλοποι L, corr L post ϲυντάξεωϲ add ὦϲ L, quod induxit L ( τοιαύτην b cem β 4 νομένου] fol 2r 1. 5 καθέϲτηκεν C β 12 εφ L3Bb, τὸ L 13 τὸ om καέϲτηκε πλέον Bb 1 14 τοῦ] τῶν B β 15 ἀφλει (sie) ἔλαττον δὲ τοῦ φίλων L, in ng autem. L add οὐ μᾶλλον, L add item in ng δὲ τὸ φίλοι ἀφέλοι οὐ μλλον τὸ φίλοι. ἐλατὸν ἐϲτι τοῦ φλῶν Bb, nisi quod B τῶν pρro τοῦ haboεt et quod b ΒSophisni. emmmdationem φαῦλοι pro φλοι recepit. χro φλῶν ΒSchoemaen vϲluit φλοι. vide Argum.

267. Quam vim in syntacticis quoque quaestionibus praeter usum et paradosim habeant ratio et analogia.

268. 42s

269. 37 b

270. Aaαvε. β θθ. Ϲum hee constructiones ylnae stque apuἀtae sint, putabunt nonnuli οpns sibi non esse eeαum cannae ac rutenis cognitionem. st hi patientur idem atque qni ex usa tantum formas vοcnm accipiunt nec norunt vm quae posita est in psradosi et ansogis. ut paradosis perutlis est ad emondandas poematum lectiones pravas, ad corrigendam senonem cofdianum, ad iudieendum usum nominum qu apud veteres invenituα, sic eliam inquisitio nosmαa εyntactica cormiget, quae vitiosa sunt in οrsfSone (in verborum constructione).

271. Aaαvx β 61. Sant autem quae non diiudicentur ex paradosi, cum dubitetux e.g. urum εἴρηκαϲ nn εἰρηκεϲ, urum Ἑρμεῖ an Ἑρμῇ dicendum sit, ubi ratione εἰ anlogia rmmovebδuntur ifioss. iem hoc locum hsbδsbδit in ea quoque quam.

272. τssrκ. xv Ans. exse. 4 ad δυνάμεωϲ Hekker confert 117,2. ad τῶν κατὰ παράδοϲιν τῶν ληνῶν cfr comm. HSchneidemi 119 ad 94,16: παράδοϲιϲ est εugαta libroεm mesore, χe qκαs srptorum cessuetado cogmoscfer. - 8 Ad τν ἀνὰ χεῖρα ὁμιλίαν - τὴν χρῆϲιν τοῦ βίου cfr de coni. 252.30. Herοd. π. μον. λέξ.p25 10.29,4 ( 931,24.985.8Lte). Sext.Emp.adv rammaticosp61.15B. τὰϲ ἀνὰ χεῖρα τῶν ἰδιωτῶν καὶ ἀνεπιϲτημόνων ὀμλίαϲ, εἰ 643,6: ἐν ταϲ ἀνὰ χεῖρα ὁμιλίαιϲ. HSchneideri comm. p45 ad 23,18. - 11 διαπεϲότα - ἡμαρτημένα. ἐν λόγῳ idεtnx cum διαπεϲόντα iumgemdum esse (ide Argum.) Eayser iengit enm sobsequenfbous: rateme cωrge5, sient 200.25 et 208.20 idem velet stque ra- tieaabHr. - 14 ad ερηκεϲ cfr infra 1,12 ἔγραψαϲ ἢ ἔγραψεϲ εἰ Ϲhoerob. in Theodos. 82 16-88,5Hig. (557,32seqq.Θ.), ubi demonsxster, cur dicen- dum fit τέτυφαϲ et ἔτυψαϲ neque vero τέτυφεϲ sut ἔτυψεϲ.

273. Ans. cαx, mscs. ss. m l.CBb. 1 mle οὐϲῶν add oῦν B 2 οὕτω B 3 aείϲοντάι] fol 26ε L. β B εἰϲπερ ἀκολουθε C διαμάρτοιεν ἕν τινι bd cum Pαrtο, διαμάρτοιεν ἔν τε L, διαμάρτοιέν τι C, διαμάρτοι ἔν τινι B β 7 πάμπολλόϲ 8b, aaμπϲlλὴ L e 10s.15 11.10. nIs.21 1 9 χέρα LBb, χεραϲ 7 β 116 τϲϲ ἀρχαίοιϲ CΒb, τῶν ἀρχαίων L, quod dubitsmns an propter sueto- riatem codicis praeferendum sit. cfr de adv.186,9, nbi A τῶν οὕτωϲ εἰρημένων παρ’ αὐτοῦ exhibet β 11 τὰ] τὸν B 13 -14 μέντοι καί τινα τῶν κατὰ τπν προφοράν L omisnis παράδοϲιν -ἔχει, L indmit τοι καί τινα τῶν κατὰ τπν εἰ epra καί τινα scripsit εἰϲ δὲ( L in ng scr., quae CBb exhibent, καί τινα τῶν κατὰ παράδοϲιν οὐ διεϲταλμένην ἔχει τὴν προφοράν β 1ξ μὲν] μέντοι BB β 14 περ] επερ C

274. c. XI. 43s

275. Rationia ope etiam haec quaestio solvetur, ubi ἅλλοι nomini articulus addendus ait, ubi apud Homerum supplendus.

276. nunc tractamus de scticulo observatione. omnis enim dubitatio quae hic οxixi potest tolletur et quod contra legem syntacticam dictum est removebitur adhibita ratione, sicut demonstravimus non omni genetivo addendum essesrticulum, sed partitivο.

277. Aαvκ. β θ2. 8i poetae, quibus et omittere et ex abundanti addere licet, aliquid huiosmodi abnorme dicunt, frma rationis lex indicabit et ellipsim et pleonasmum. sic etiam eis locis Homericis, quibus dλλοϲ usurpatux, perutilis est ratio, quae, quod deest, supplet nec ex abundanti quicquam addit, nbi additamento opus non est. nec demonstrari putabδimus quod verum est, si acquiescimus in ~enodoti lectionibus, aut addentes aut omittentes articulum, ubi lle addidit omisitve. sed praetermittamus haec, quae ipsa supervacanea sunt nec faciunt, ut res eruentur et reete tradantur.

278. rssrm. er Ans. exso. 1 ad Ἐρμε eE Psendoherod. A0 III 251, 23: ἁμαρτά- νουϲιν οἱ λέγοντεϲ . . . Ἐρμοῦϲ . . . καὶ Ἑρμῆ τὴν αἰτιατικήν. 2 urbis ἡ τοῦ λόγου ϲυνέχεια videtur perpetuitas rationis et analogiae sigmffcari, quae velent in vocum et formis et const uctionibus. ad κακίᾳ clx 198,6. - B - 6 Sλλωϲ τε. vide Adn. crit. 6 ἐδείξαμεν: 35,11.

279. Ans. ent., moses. scs. is l.CBBb. 1 ἐρμεῖ L , εἰ in η mutavit l. |διὰ διφθόγγου om L, supra add L ἀπαιτοῦντοϲ Bb B 2 ϲυνέχεια] Portus per- peram ci. ϲυνήθεια. vide Adn. ex. παρατρέψει LCΒ, παρατρίψει b cum s, sed in adn.Βekker praetulit παρατρέψει conl.167,3 β Β τι] fol2όε L. καπ Bb 4 τηρήϲεωϲ] Eayeer exspectat ζητήϲεωϲ, sed cvr 70.1. 80,19. 128,16. 130, 7. 312,8. 10 ἐγγινόμενα B 1 5 ἄλλωϲ τε corrigendum videtur in καθὼϲ vel. καθώϲ γε. vide Argum. β u ἡ L, eί LBb, qui εἰ δὲ ἐν τῇ προκ.ϲυντάξει cum subsequentibus coniungunt B 8 ε ποτε L, 5 ποτε L, εἰποι τιϲ B, εποι τιϲ ὅτι b cum et Porto; ante εἴ in L. rasnrs rium vel quattuor litteraxum est, in qua Eaibel sibi videbatur conspicere aliquam formam verbi φημί, certe initio φ litteram. Dronke l 599, qui cum Bb εἰ δὲ ἐν τῇ προκ. ϲυντ. legit, ε ποτε putat in μήποτε corrigendum esse ἐξαιτουμένη Lb (eum et Soph.), ἐξαρτουμένη CB. post perticipium add ποι Bb τὸ καὶ om B 1 8 - πλεο- νάζειν καὶ ἐλλείπειν] haec verba Dronke Il 598 traicienda esse dicit ex con- stanti Apollonii consuetudine, quam ubique servatam esse in A codice. st vide 142,27. 143,2 β 8 παραλείποι L, παραλίποι Ϲ, om H, καί παραλείαειν b cum et. Sophisno l 16-11 Schoemann post ϲυντάξεωϲ inseri vult παραδείγματα vel ὑποδείγματα at videtnx παραδείγματα potina pro πάντα τὰ ponmndum esse, quae et per ss inepta sant neque concinunt cum καὶ ἐπ’ dλλων πλείϲτων 38,8q τινὰ hac mutatione probδata melius erit pro plurali hebere quam pro singuari

280. 38 b

281. 44s

282. numerum earum personaαum vel reαum, de quibδns sermo est, comprehendimus et ab hoc disiungimus adiquam partem , vllnt si dicimus οἴ ὅλοι Ἕλληνεϲ δα-

283. aasrm. er Ans. exzo. θ οὐ πλεονάζων οὐκ ἐῶν πλεονζειν Eayser.— 13 Schol. A ad B1 (Ariston. 56Ht). ὅτι ζηνόδοτοϲ γράφει ὦλλοι. ὀ δὲ ποιητὴϲ ἀϲυνάρθρωϲ ἐκφέρει. 1826 E~ 87,19 et EM e8,52 ὄλλοϲ ἀϲύναρθρόν ἐϲτι ϲύναρθρον; ποτὲ μὲν ἀϲύναρθρον, ποτὲ δὲ ϲύναρθρον. ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου aλήθουϲ ὅλον (ἴossisnns EB ὅλου) ἐϲτὶν ἐμπεριληπτικόν, τὴν τε διαίρεϲιν μερικὴν ποιeται, ἑξει καὶ τὸ ἄρθρον παραλαμβανόμενον ὅτε δὲ ἀόριϲτόν ἐϲτιν, τότε ἐμπο- δίζει καὶ τὰϲ τῶν ἄρθρων παρεμπτώϲειϲ. Apollonius ita loquitur, amquam λλοι vοcε, si arfictuspraemittitur, fat, ut comprehendatur universitas persona- rum efnsdem gmneris et sb universitate pars separetur. ϲὰ inὰa 40.13 - 18 ad κατηγορουμένου - de uo dicιtεr ez 201, 4 et 5. - 26 οὐ πάντωϲ - neqτaq an, ut 39,27. e8,20.de pron. 20,15. 28.18 aHihS.

284. Ans. cur, mscs. scs. 1s L.ΟBb. 1 dλλοιϲι L. β 6 post ἄλλοι add παυρότεροι LB 1 7 ίνδάlλετάι] ἱν L in ras 8 post πότερον add o5ν B τό L, L παραθέϲει I, παράθεϲιϲ L5. e22 ad dadivun 77,28. 141.20. 228,24 1 8 ἐντελὴ Soph. et Beker in adn., ἐντελϲ l.B οὐχ] fϲl 27ν l. 13 δλλοι L in Ϲ ὦλλοι, sed ω in res, in ng αλλοι β 14 o om B 16 dλλοιϲι L. 17 πραγμότων] ποιημάτων ci. EgenclΕ . ede Argum. i 18 ia περὶ τὸ0 λλοι inscriptum rmbr. (υνέξει Lb, ϲυνάξει CB. er 35,2. 40.28. 77,25. 175,28 β 18 ὅλου b cum ng et Sophinno, ὅλον LB atque Etymologica Θndismum et Magnum excepto uno Magni codice. sed ratio poscit genetivum 20 ποιε B

285. 39 b

286. 45s

287. ϲὐνουϲι λ2c eim uaieersus ~raecorum popius comprehemdiur, οἴ δὲ Αἰολεῖϲ φmιλοῦϲι λεc separata est Aedca stps a5 coeris Graees. Ιbi vero non de omdbus aliis personis vel rebus eiusdem generis loquimu , ibi ἄλλοι sine uticulo dicendum est.

288. Axovκ β 64. Hac via ac ratione etiam poetarum usum recte iudicabimns et intellegemus, ubδi articulus apud Homerum ad ἄλλοι supplendas sit, ubi non supplendas.

289. rxsrm xv Ans. xxo. θ γέγονε abiectum est τὸ ἄλλοι ut supra in ἐϲτίν ἐμπεριληπτικόν. - ὑποτεμνομένων. sicat supra Aeolica stu ps appellatur τμῆμx τῶν ἘἘλλήνων, ita hic Dorica ὑποτέμνεται, subdiεidtr, ac separantux ab eris Dotibus Lacones. cf ὑποτομὴ sεbdiεiso 103, 3. - 7 et 1B ἔφοδον et ἐφόδῳ. cfrAdn exeg.ad p41,18 huius ed. - 10-11 ἕλοι μὲν γὰρ -προϲαφαιρ.ex γὰρ conienctione colligere possis, hoc exemplum abo Apollonio non esse fetum, sed ex aliquo scriptore depromptum. - 16 - 17 ἐμπεριληπτικὸν -τὸ ἄρθρον referenda. sunt ad B1. 2: ἄΙλοι μέν ῥα θεοί τε καί ἀνέρεϲ ἱπποκορυϲταὶ εὕδον παννύχιοι, ία δ’ οὐκ ἔχε νήδυμοϲ nνοϲ. quod οἴ dλλοι comprehendere dicitux omne deos

290. Ans. omr., mscs. scs. im l. Bb 1 post παρολαμβανόμενον intercidisse vi- entur quae infra 46,24-26 alieno loco leguntur 1 B ante μόνον add μέντοι L μόνον Βb, μόνοι L β 4 prius οἴ om BB 1 τηροῦϲι] τρέπουϲι B β 6 ἐμπεριληπτι- κὸν LBb, ἐμπεριεκτικὸν (πλήθουϲ] fol 28 L. τῶν] τοῦ ῦC teste Βekλero, τὸ teste ~uttentagio 7 προϲοῦϲαν CB β 8 ἀνθρξποιϲ ἄλλοιϲ C β 8 ἔμπερι- ληπτικὸν LϹ, περιληπτικὸν Hb ) 11 ἐνθάδε om B 13 ἀϲόνδετοϲ LB, sed , induxit δετὸϲ et superscr. τακτὸϲ, ἀϲύνετοϲ corr SSophisnus, receperunt sb. er 25.15.41.2. 77.1s.s7.25 15 oὕν L, γοῦν 8h *α hig, τὸ codd. et edd. ( τοϲ ποιητεϲ L, ποιηταϲ ϹB, τῷ ποιητῇ ci. Soph. εἰ receperunt sb, quae editiones post ποιητῇ non disfinguunt β 1θ ἐμπεριληπτικὸν L, ἐμπεριε~τικὸν Bb (καθεϲτὼϲ L.Ϲ, καθεϲτὸϲ Bb | post ἀνθρώπων comma, post ἄλοι colon habet b 17 ἐὸν δία L., ίδίᾳ B, τὸν b

291. 40 b

292. hominesque, censentit cum eis, quae modo legimus initio β 63 (vide Adn. exeg)· ἐπιμερίζεϲθαι autem εἰϲ τὸν 5ία τὸ ὅλοι dicitnr, quia separatur abd ceteris divinis humanisque animslibous luppiter.

293. rssrε. sτ Ans. exso 4 - ὰ τί γὰρ -ἐπίταϲϲε nλd emim omgrα εiici potet, si AλEis εerὅa nc infepretαmur: ἐνίοιϲ ἔπίταϲϲε. unde petet aαticulum gmte λλοιϲιν intolerabilem fore. ~ τοὺϲ ἐν ὑποϲτάϲει, eos qui exstant. cfr ὑπόϲτατον 251, 9. - τοὺϲ ἐπιτηδείουϲ, eos quί dgni emat iιniuria. 11 ἔμπεριεκτικόν non diert ab ἔμεπεριληπτικόν voce - I4 οὕτε -περιληπτικόν ἐϲτι cfr Adn. exeg ad 53,18- 20 hnins ed. - 14 Iξ οὕτε ἐκ τῶν -ἐπιφερόμενον. neque ex es, qul prove ἄλλοι egndcuπfεr, soporantur et, qmι atero, ut Horum pars. -- 17 τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὰ ϲυνταττόμενα (seii λλοι -ἄλλοι). hοrτm par foere unπtεrus Pet. - προϲκείϲεται. mente supplendum τὸ ἄρθρον.

294. μAns. emr., msca. sca ικ l. Bb. 1 παυρότεροι LB ψ 2 veδ’ ΟBb τε L, oa B, ἔ’ b 1 3 dλλοιϲι l. β B ἐνίοιϲ] fol 28v L. 1 7 ante ἅπανταϲ add xxm B ὅπαντεϲ ὑaoτξει ci. Portus, recepit vide Adn. exag. 1 post ἐπι- τηδείουϲ addidit οὐ L, μὴ Β, qussi adiectivum amicos, propinquos sigdfcaret μν om B 8 ἐλλείππον L, L ex acuto feeit eircumexum i θ ἔαϲεν ΟC θέμιετη L P 11 ϲυνεuωχουμένων Lb, υμπεριεχομένων B 14- 16 οὕτε- ϲιδρῳ om L in textu, sed ipse prims manus in imo ng add praemisso vοca- bδdlo κείμενον 1 4 περιεκτκόν CBb β 1B πρότερον] προτέρου L, προτέρων B 17 πρόϲκειται Β 1 γὰρ om bd videtur in γοῦν mutendum esse, quod saepe apud Ap.adersstivam hebet vim, velat 109.2. 158.6. 159,20 τφ LB, τό Cb 20—21 καθιϲτ.-λόμπψom B B 2θκαθιϲταμένουLϹ,καθιϲτάμενονb β ξ1 repetitum. πάπτεϲ videtur delendum esse 1 post ϲοὶ add τ’ ex Homero Βb ἐπιτίθενται LC (post ἔπιππείθονται add ex Homero xx δεδμήμεϲθα ἕκαϲτοϲ B διὰ τὴν τοωῦ ὅϲmι ϲύνταξιν aptius lugetur post καθιϲταμένῳ οὕτωϲ

295. De articulo in inscriptionibus epistolaribus addito dativis epitbetorum.

296. c. XII. 46s

297. 41 b

298. Aaev. β θΒ. Semper acticulum hebent epitheta dativis nonnum pro- priorum subiuncta in epistolerum inscriptionibus, cuius usne haec est cause. nominibus propriis adiciuntor saepissime epitheta, ut ambiguitas ex homonymia orta evitent. quam ob causam in his inscriptionibus quoque epitheta usurpsm- tur (ob eandem, ob quam Menelaus apud Homerum Aiaeem arcensi iubδet appellationibδna elamonii et fortis adisctis, alioque iliadis loco idem Aiax magni cognomine disfingmitux ab ilci Βlio). accedit, quod inscriptiones epistolarum quasi poscunt epitheta ornantis. lam vero ilud quoque apparet, epitheta ipsa ad plures personas vel res referri posse. ideo his epithetis epistolaribδns additus est axticulus, quippe qui relationem singularem signifcare pρossit.

299. rssnm. r Ans. xxκο. I καθὸ -ἀρχήν, quia ~eppiter εegmum occupαe44, omnes ei oboedust. - 4 ad ἀγαθωτάτῳ cfr Lobeck Phryn. 23. - B ἀϲύνε- τον. cfr Adn. exeg.ad 37, 7 huius ed. θ ϲυνέχεια τοῦ ἄρθρου ὅτι ἡ δοτικ ϲυνέχει τὸ ὄρθρον. 6 - 7 (ν τοῖϲ κυρίοιϲ -ὁμωνυμία. eft de pron. 10,12 ταῦτα (scil τὰ κύρια) ὑπὸ τῆϲ ὁμωνυμίαϲ πολλάκιϲ ἀμφιβάλλεται. παρεμπίπτειν hic interveniendi vim habet: impedit enim homonymia saepe, quominus certo inteHlegamus, quemnam dicat is qui nomine ufitu. - 8 ἐπιτρεχούϲηϲ cum accu- safivο ut 81.6. 245.25. - ϲυντεινούϲηϲ. vide Adn exeg. ad 40,17 hoins ed. - 8—9 ad Τρύφων ὁ γραμματικόϲ cfr 20,2 et 28. 11 - 12 τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει i e inscriptionibus epistolaribus.

300. An. cmv., moses. ss. 1m l.CBb. 1 καθὸ προέλαβε τὴν ἀρχὴν inepte alc mutat AΒottmann: καθὸ ϲυμπεριέλαβε τὰ ἄρθρα 1- 2 δεδείξεται-παρεμππτώ- ϲειϲ, ad quae Schoememn etAΒnttmsnn iniuria τὸ ὅϲοι smbaudiendnm esse puta- bent, cum proxime sntecedentbns minime cohaerent, neqne in sequenibus locas est quo referri possit δεδείξεται. non τὸ ὅϲοι sed τὸ ἄλλοι subiectum est ἐμπο- δίζει verbi, et traiciendum videtur totum enυntqatum post παρολαμβανόμεον 54,1 huius eL.: αemonerabitur emim (quod θt 54.8-55,17 h.ed.) dλλοι nemen exSedere eεeieuoruaa ediecfomem sensu αdeato, f. e. ubi numerus personarum dλλοι nomine nigmifcatarum indefnitus est. vide locum exE- et EE sd 53,18-20 holus ed. exscriptum ἀορίϲτω δὴL, ἀορίϲτῳ δεΒ.qui idem ἐμποδθειν exhibet 3 es] eτι B 1 5 τὸ ὄχα] ol 29~ l. 6 ονόμαϲιν 1 2 ϲ] εἰϲ L, eorx L5 , 8 προθέϲεωϲ C 1 11 ϲυντεινούϲηϲ] ἰοόϲηϲ B 1 12 ταδτδ LB ἐεεν] ὅθεν B

301. 47s

302. 42 b

303. Aaαvε. ὲ 66. ESan alia via demonstrare licet srticnlοs addendos esse epihεfis in episularum inscriptionibus. nominibus (sppellativis)adiectussctieulus ssepins effcit, ut eorum sensus communis rrsnseat in proprium, velut ὁ ποιητήϲ significat Homerum apte igitur idcirco quoque in uitulis epistolsribns adlectio artictli est: nam ibδi qnoque nomini (adiecfivο) tribuit vim propriam itaque confert ad defniendam eam personam, sd quam epistula missa est.

304. τssrκ. er Anx κxso. 1- 5 cfr acbol. A ad Π 358 (Ariston. 265 Pr): ἡ διπλῆ ὅτι ϲυγκριτικῶϲ λέγεται πρὸϲ τὸν ἕτερον Ααντα ὁ μέγαϲ ὁ Τελαμώνιοϲ, ἐuπε ἐκεῖνοϲ μείων. et schol. A ad B 111 (Hdym 205 Lndε.). 1 ἐπθέτων et θ ἔπι- Εετκά. de discrimine horum nominum egit CEASchmidt Heitr. 240. - 9 εἰρήϲεται: 232.5 234.22. - 10-11 νᾷ τὸ τοιοῦτον τῆϲ ϲυντ. ἀποϲτ. ut ex cosetruetone eerὸοεum anoeeαtur, αἔeα4 emἅguufαs quae παscttur, quta αdiectisα nom ad snam fantum persomαm, sed ad p( ures reri possunt. - 12 ἐδείξαμεν. 25.22. - 18 ad ἰδιότητα νόματοϲ cr 21, 7.11.e9.2 78,23 et 112,21.115, 4. 13.21. 249.5 et Dion. Thr. p33.6-34.1 : κύριον (scil ὄνομα) ἐϲτ τὸ vν ἰδίαν οὐϲίαν ϲημαῖνον· προϲηγορικὸν δὲ τὸ τὴν κοινὴν οὐϲίαν ϲημαῖνον. - 4 ad ἐκ ὀΔπλου τὸ πλόον κτλ. err Piat ziton. 43 C. τὸ πλόον ἀφκται ἐκ Δήλου.

305. Ans.ϲmr.,m1scs.sϲm.sl.CBb. 1 ante prins Αἴαντα add τὸν Βb 6 καὶ εὐφη- μότερα] fol 29ν L. β 7 παραλαμβανομένου B5 β 8 περὶ o5 τqϲ LCb, L facit ϲ ex οὖ et supra τῆϲ ϲυν exaravit ϲυν, L in ng περὶ οὖ, Β περὶ οὖ τὰ τῆϲ Eayser mavult τῶν τῆϲ ϲυνεπείαϲ, sed tolerari potest nominativus articuli: de cuεus cosstructtome et fotus εerἔorum contextus n emsteαrum snsrptomtbs ex- ponetur 1 10 ἀποϲτῇ LBb, ὑποϲτῇ L , cui testi si des habebitur, ve bs ita interpretenda erunt: ut haec tas comsructto quaet sfare et infeRegi possit nece eerrua4 propfεr amἔiguitafem obscuraεe αἱ. cfr ὑπόϲταϲιϲ 40,4 et πόϲτατον 201, 9 1 12 posterius καὶ om L. ἀπεδείξαμεν b B 14 posterius τὸ om CB IB post παραγενόμενον add κατέπλευϲεν bo cnm et Sopbiano | 1θ τὸ πλοῖον πλοίῳ Β | καθὸ] καθότι B, et in L. καθὸ ex καθότι rasura factum ὡϲ quod l.)B praebent uncis inclufit b, nec emme defendi posse πidetur iuxta καθό, nini forte ite, ut comparetur cum his βleonaemis apud Apollodum saepius occurrrentibus:

306. De articuis in inscriptione epistulae ab Philippo ad Athenlenses datae.

307. c. XIII.

308. 48s

309. Aaovκ. θ7. Ac similis ratio est articulorum datiis aditorum in sia verbis quae Philippus epistulae ad Athenienses scriptae praemisit. nam distin- gumdi erent Athenarum cives in duas partes, βουλευτὰϲ st δημόταϲ, atque sigmmifcati sunt elteri βουλῆϲ nomine, δήμου nomine alteri, ut quod scriptum est, idem valeat atque τοῖϲ βουλευτϲ κxὶ τοϲ δημόταιϲ. (omnino talis coHectionis vim accepere nomina colscfiva, quae singularem formam, sensum plurmlem haboent, quocirca Τ 166 parficipium cum δῆμοϲ nomine coniunctum non tam ad hunc singdarem quam ad pluralem, qui subauditur, se accommodait.) demon- stratum est igitur, articulum βουλῇ et δήμῳ nominibous non potuisse non adici.

310. rssrm. xv Ans. κxs. 2 ϲυνιδιάζουϲα. ἰδιάζω saepius apud Apollonium est διὸν εἰναι, velut 103,22 plopρria fεma κti, atque ϲυνιδιάζειν quoque in- ransitive usurpatur 49,15. sed hic rsnsitiva vis inest verbo composito. idetuc autem Ap. hoc loco dues confudisse sententias. dicere poterat, τῷ articulum, si ἀγαθωτάτῳ nomini adderetur, huic tribuere simul vim propriam, ἰδίαν ἔννοιαν, ut txibuit ὁ praemissum ποιητήϲ nomini. quae sententia inesset solis ϲυνιδιάζουϲα τὸ ἐπιθετικόν verbis. aut dicere ei licebat, illam arti- culum inscriptioni epistulae dere sensum propsium idque fecere simul cum Τρύφωνι nomine, quae sententia sigmfcaretur his verbis: ϲυνιδιάζουϲα τὴν ἔε- γραφὴν τῷ κυρίῳ ὀνόματι. 4 err Demosth. de corona § 39 εἰ 77. 8 τὸ ευμφραζόμενον quod simml (i. e. ambobus nominibus, quae sunt βουλή εἰ δῆμοϲ) eugnifcamr. item Β πᾶν τὸ ϲυμφραζόμενον omne quod eima Βs aomiaιbms sigafcaεr. eft 24.14. 175.15. - 11 ἀθροιϲτικὰ ὀνόματα Ap. nuncupet ea, qua5 Dion. Thr. 40.4 περιληπτικά (τὸ τῷ ἑνικῷ ἀριθμῷ πλῆθοϲ ϲημαῖνον, οἰον δῆμοϲ χορόϲ ὄχλοϲ). 12 εὐμαρέϲ, nεHam abens dScμlcatem.

311. ὡϲ ὅτι, ὅτι ὡϲ (de quibus vide HSehneideri comm. 131 ad 108,27), δι’B καὶ ἕνεκα τοῦ τοιούτου 146,7. 286,24)

312. Ans. εmr., mscs. scs. is LBb. 2 ϲυνπδιάζουϲα] ϲυνοικειουμένη Β perperam. interpretatus verbum Apchonianum 1 B δπὸ) fol 30r L. 4 φλιποϲ C β 6 δη- μῶται L 1δὲ om L , add L ῇ 8 ante ἀπεμέριϲε edd κα B βούλευ L, τὰϲ add L τοῦ L. sed inter διὰ εἰ τοῦ videtux aliquid erasum esse), τὸ Ϲ, τῇ Β, τὸ τ b cum |δημώταϲ L 1 8 voῦ L, τὸ Ϲ, τῷ Β, τὸ τῷ b cum , 16 vc om Β 1 16 -p Β, 2 καὶ ϲαφὲϲ-ὑπήκουϲεν fortsεse quispiam ex elio Apollonii libro adscripserst, ut melius peteret, ApoHonio licuisse δῆμοϲ singu- larem cum δημόται plurli 8equare. cerίe haec verbδa abδesse malis.

313. 43 b

314. c. XIV.

315. De voeibus articulum repudlantibua.

316. c. XV.

317. Non. admittit articulum ἀλλήλοιν

318. Aaovκ. ὲ θ8. Had quoque quaerendum est, cur non dativus pro Ἀλθηναίων genεivο positus fit in fronte epistmlae Philippi quod nullam sliam ob causam. laetum est, nisi quia, ubi pertitio ft, possessiva constructio fagitatur, solus autem genstivns possessionem indicare potest.

319. Aaovκ. β θ8, Βsec diota intdevocibuscasualibus,adquas articulus accedere debet. Muno progrediendum est ad eas quae constructionem arficuorum respuunt

320. aaαvκ. q 7θ, Ac primum ad ἀλλήλων ponere articulum non licet, quod

321. rssrκ. xx Ans. exse. 1 ef2 schol. A ad 7 186 (Ariston. 299 Pr ). ἡ δι- πὡῆ πρὸϲ τὸ ϲχῆμα, ὅτι εδῆμοϲ ἀγρόμενοι3, ἐπεὶ ὀ δῆμοϲ ἔννοιαν πληθυν- τικν ἔχει. - 2 ὑπακούω hic modo subaudiendi modo οbosdiendi vim habet - ἐδείχθη. nisi quid antea intercidit, qno hoc planius demonsratum erat, cogitan - dum est, Apolonium ideirco sibi visum esse rem demonsrasse, quia dixerat βουλϲ et δήμου nomina non dierre sensu ab βουλευτῶν et δημοτῶν nominibus, et qnia haec nomine cum arrticdlo proferri debent, εἰ in has partes populus Atheniensium dividitur. Β- 6 τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, scil nomen Atheniensium, quod ad dativοs βουλῇ et δήμῳ accessit. τῇ δοτικῇ ἦϲ ἐϲτι ϲόνταξιϲ, datiεo, csiss ddfddtαmenfum Ἀθηνοίων ezr. ϲύνταξιϲ sϲυνταϲϲόμενον, αddtαmemtm, ub 18, 7. 6 5 ὅτι verba saepius post intεrogationem inducunt causam, quae quaesita erat: naΕam alam ob causam, quam qκιa. cr 15, 5. 106,5. 267,20 275.20. 276.1( item καθότι 52.4. - 12- θλ,12 de hoc capite egit Schos- mann ut. 46. e2 EM 67 20: ἀϲύναρθρόν ἐϲτι (scil ἀλλήλων), διότι ὲν ὀρθῇ κxὶ ἐν πλαγίᾳ πτώϲει νοεῖται. ὁποτέρᾳ οὖν πτώϲει προϲέλθῃ τὸ ἄρθρον, ἀκατολ- ληλότητα παρέξει. Epim. Homer. A0 I 48.22: ἀλὴλῃϲι (Δ 449) ϲύνθετον ὄνομά ἐϲτν ἐκ τοῦ ἄλλαι dλλαιϲ ἀλλήλαιϲ. καὶ γὰρ ἀπὸ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ ϲυντί- θεεnι κατὰ τὴν τριγένειαν καὶ διαβιβαϲτικὴν ϲχέϲιν ἐμφαίνει καί ἄρθρον οὐκ ἔπδέχεται, καθότι διάφοροι νοοῦνται πτώϲειϲ, εὐθέα καὶ πλάγιοϲ. ὁπότερον οὖν ἄρθρον ἐπιδέξεται, μάχεται τῷ τῆϲ ετέραϲ ἰδιώματι κατὰ τὸ νοητόν. vide etiam iura 179,6 et de pron. 34,13. - 12 ad ἀνέφικτον εἰϲ παράθεϲιν er 51,24 et 44,6.

322. Ans. cur., ciscs. scs. is L. Bb. 1 post παϲ add o β 2 γὰρ om CBb B κατηναγκαϲμένη om L, add L et ab hec voce inc. fol 30ν l. ἡ ἐν L, κ7ν ξb τῷ om B 1 4 κdκeνο LϹ, κἀκείνῳ Βb. elz ΒSehneideri comm 103 sd 77,28 δὲ] δὲ 1 προεχώρει ci. Portus γε in ἐν mutavit L. forsitm scribendum γ’ ἐν 6 ἔπιφερόμενα L, ἐπιμεριζόμενα in ng L 7 ante ὅλου add τοῦ b Γ ἀπαιτ 8 ente γενικῆϲ add τ5ϲ B 1 8 ὄρθρων om L. edd L 12 post ἀνέφικτον add δὲ B ὄρθρων C

323. 49s

324. 44 b

325. Non admittit articulum ἀμφύτροι.

326. c. XVI.

327. elucet cum ex usu tum e ratione. ἀλλήλων enim cum verbo coniunctum indicax transitum actionis in alies personas atque hebet in se et rectum casum et obli- quum. iam vero si accederet articulus, is aut cum nominativo aut cum οbδliquo non conveniret, nec possunt duo acticuli praepoωtivi cum uno nomine consrui ergo ἀλλήλων cum articulo iungi nequit.

328. μaovν. β ~1. item ἀμφότεροι voci praemitti articulum vetant et usus et ratio, quae demonsrst hanc vocem diferrs senρm abo δύο nomine. ἀμφότεροι. enim indicat δυάδα iam esse notamq δύο primam eius notitiam signifcat. unde bl, ut post ἀμφότεροι sequentur nomine ϲύναρθρα (quae de notis hominibous vel rebus dicuntur), post δύο semper ἀϲύναρθρα. sed e contrario praeἅgere licet articulum δύο nomini (ubi mentio δυάδοϲ repetitur), non licet ἀμφότεροι nomini, cui cum prioris notitiae vis insit, iam per se ipsum sigmifcat illud, eui ignif - cando articulus inservit. itsqne iure respuit articulum praemissam ut supervacaneum.

329. τssrm. sτ μnx εxεo. 1- 7 cr de pron. 0, 27 : οὐχὶ οὖν καὶ τὸ εἀλλή- λουϲ τρώϲητε1 διὰ μιαϲ ϲυνθέϲεωϲ φωνῆϲ εὐθεῖαν καὶ πλάγιον ἐν μεταβάϲει προϲώπων δηλο; et (de pron.] 114.33: τὸ ἀλλήλων καὶ ἀλλήλουϲ ϲύνθεαν ἔχει. ἀπὸ προϲώπου εἰϲ πρόϲωπον διαβατικὴν, ἐν εὐθείᾳ καὶ πλαγίῳ νοουμένην. -
τῷ scil ἐγκειμένῳ. 13-p θ2,5 de hoc capite Schoemann art. 47 disserit.

330. μοs. cur., msca. sca. ia L. Bb. 2 διόθεϲιν] fol 31 L. β 4 ἀλλλουϲ δέλπιϲαν quod omnes codd. exhibent AΒuttmann Apollonium scripsisse putat pro ἀλλήλουϲ ἐνάριζον (Ἄ 387) memoriae lapsu. Lehre ci. dλλλοιϲ ἐρίϲωϲιν (ϲ 277), quo posito etiam dativi exemplum haberemus Schneider ci. ἀλλήλουϲ δ’ (λέ - ηϲαν et verba inter fragmenta anonyma Callimachi recepit (p 751 n. 258). for- tasse portentum netum est ex ἀλλήληιϲιν, et intercidit ante hmmc vocem ἔπληντ’ (5449. 8e8) vel νεικεῦϲ’ (254) 1 6 δὲ] δ B ῃ 7 Βb. ε L.C ente πλαγίᾳ add τὸ ἑπόμενον ἐν B fλοι] ἄλλω C 1 7 - 8 xx ἄλλοι ἄλλοιϲ om L 8 dλλοιϲ] ὄλλων C | xx dλλοι ἄλλουϲ om Ϲ pro ὁποτέρᾳ ~ d erari Mgnol hand recte ci. ἑκατέρᾳ ἐπὰν om EM (in ~estim.) 16 εἰ eranam in L, om B τῷ] τὸ L 11 ἐν] ἐνίοτε h sed expunctum Γ τε L, γὰρ CBb ϲυντάϲ- (εϲθαι B 1 12 ἀμήχανον om BB ἡ ϲύνταξιϲ ἀνέφικτοϲ B 14 prius καὶ om L. , sed addidisse supra ipsa pmima manus videtuz

331. 50s

332. 45 b

333. Aaαvκ. ψ 72, Non autem fogit me, enuntiata esse ubi ἀμφότεροι vocem

334. τasrrκ. xx Ans. exso 10 ἐδείχθη. 26,13. 22,18. - 24 ἡ ὑπαρκτικὴ τ. ρ ϲύνταξιϲ. nomine βημάτων ὑπαρκτικῶν vel ὑπάρξεωϲ saepias comprehenduntuϲ etiam appellandi verba. vide HSehneideri comm. 48 ad 25,2.

335. Anx cnr., moses. scs. m l.ϹBb. 1 παρεπομένου L δείκνυται] fol 31 v L. ταὐτ5 C τὸ δύο τῶ L, L5 corr δόω et ex τῶ fecit τὸ 1- 2 τὸ ἀμφότεροι] τἀμφότεροι | 2 δύο] o in ω mutavit προκειμένψ] κ et ω in ras L mle δύο add οἴ L. Γ B θ Βekker in adnotatione critica recte coniecit ad- dendum esse καὶ ἀμφότεροι οἴ ἄνθρωποι τρέχουϲιν. quod exemplum videtur hic omissum et in ng ascriptam infra in lin. 11 uαrepsisse 6 Beker in adn mavult ὡϲ τοῦ μὲν δύο. sed ad ὡϲ 5ν cvr e. g.12,25. 14.5. 117.27. 122,16 7 ὑππαγορεόοντεϲ εοῦ b cum s, τὸ l. CB 8 τὴν μετὰ τοῦ B β 11 τὸ] xo0 B alterum ἀμφότεροι om L ( 12 ἤη] οἴ ἡ τοῦ] fol 32r L. Γ ἀμφο- τέρου C 1ξ ente εὐέφικτοϲ inserit εί L ἀνέφικτοϲ Β quod perperam Por- tas praetuit, quia verba ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ ad articulum ἀμφότεροι voci praemissum, non subiectum referebat , 14 διὰ om b cum β 1θ χρηϲτὸν εἰ ἀπαγορεύουϲα ci. Portus, quem sequitur; atque Hayser quoque ἄχρη- ϲτον poscit. vide Argum. et cf ad εὔχρηϲτον (εἰ) 87,14. 186,8. 278,28. de pron. 37,2 st comm. BSehneideri περιϲϲὴν Bb 1 17 ἀπώϲατο L. er 57,11 ubi in L ἀπεώϲαντο verboi ε erasum est 112, 26 et 184,17 ubi L. ἀπώϲθηϲαν ex- hibet (at A. ἀπεώϲθηϲαν), 185.20 ubi idem ἀπωϲμένον habet (A. ἀπεωϲμένον) 19 5 L, δὲ L ψ 23 κίεν L 1 24 δὲ ea Cb

336. Non admittit articulum vocativus: nam ὦ non est articulus.

337. c. XVII 51s

338. 46 b

339. sequatux nomen sine srfculo. quod ξῖ in sorum verborum constroefdonibus, quae esse aliquid vel nominari indicat. ibδi enim ἀμφότεροι subiectum est, de quo verbοa cum nomine coniuncta aliquid narrsmt.

340. Asovκ. β 7ξ. lam inquirendam est, num verum sit quod opinmtur, efism. vocsfivοs nomnnm aecipers a fdculum εἰ ὦ vocem in erfienlorum numero- habendsm esse. quam sententiam ita coxfmsre student, ut ostend3mt nomi- nstivοs ab vοcatiis distingui addita aut ὁ aut ὦ vοcε, nbi hi duo casus in commoni semone vel apud poete emo inter se concinunt.

341. xsrκ. er Ans. exso. Β ἀποδοθϲετοι: 64, 12 -65, 10. ad verbi ugmm Beker confert 76, 17. vide eliam ἀποδόϲειϲ 155, 26. - 7 κατὰ τὴν κοινππν δόξαν, velat Dionysias Thrax in capite περὶ ἄρθρου 62, 5 O. docet: πτώϲ- ειϲ δὲ (scil τοῦ θρθρου) ὀ τοῦ τῷ τόν ὦ. Apollonium vero cum commui opinione non consensisse appa εἰ ex sis quae iffra β 6- 85 disputet et ex 63,17 εἰ libro de pron. 6,10.21, 24. itaque quae subsequuntur, ubi quater ὡ vocatur articulus, non ex Dyscϲli sententis dicta eunt. Dionysium interpres artis Dionysianae, qui Apollonium sequitur, sic excusat 257,33 HEilg. (903.3 Β): πρὸϲ εἰϲαγομένουϲ γράφων ὁ τεχνικὸϲ καὶ τὸ ὦ μετὰ τῶν ὄρθρων κατέταξε, μηδὲν περιεργαϲάμενοϲ. ceterum vide adnot. nosram ad locum Dionysii. -- 10 - θ8,8 cEr 213,18 - 214,10. - 11 ad ἑθνικδν ἔθοϲ, quod bic usum dia- lecticum sigmifcst, fr 214, 2 Ἀττκὸν ϲχῆμα et 214, 6 8ακεδονικὸν ἔθϲϲ εϲϲολικόν. - τὸ ϲχῆμα ponitum est in permuafione formarum nominafivi εἰ. οcεtivi. 14 Schol. A ad B 107 (Ariston 59 Pr.) A διαλῆ ὅτ κλητιcπ ἀντ τϲ ὅρθῆϲ, Θυέϲτα ἀντὶ τοῦ θυέϲτηϲ.

342. An~. mr, msεs. scs. κ L. Bb. 1 ὅνόματα om Ϲ 1 τιϲ] fol s2v L διὰ om b cum s. vide supra ἡ διὰ τοῦ δύο ϲύνταξιϲ 1 4- B 5ϲ ἐν γοtϲ ἐξῆϲ om. L, L~ in ng ante τὸ τοιοῦτον add ὅπωϲ δὲ, ssd eedem mus posca inddt ) ὃ ἀποδoθήϲεται] φανήϲεται s. c 6.18 6 δὲ] μέντοι Hb ὄρθρων] ρημx- των L, corz L 7 ϲκεπτέον Bb q 8 γίγνεeθάι Ϲ, γενᾶcθαι B 1 133 τό] τῷ , on B i 14 τὸρ Eυέϲτa LL λίsε C

343. c. XVIII

344. 52 s

345. 47 b

346. μααvκ. β ~4. Ac ~rypho primo quidem ὦ ex articulorum numro excludit εἰ proptex formam vocis abo ceteris srficulorum formis nimis abhofrentem et proptx smmsum, qdia ceteroquin articolus ad terties personas referendus sit, ὦ semper ad seenndss.

347. Aaαvκ. ψ ~Β. Postea autem ille grammaficns ad vulgarem opinionem rdapsus dubitationem ex vοeis fogma ortam ita refutzαe conatus est, ut diceret, fHierum quoque mdtarum vocum ceεusregddam non seqmf atque addidit, si casus arfSculi umine vocis ferione icti essent, hoc cum ratione perum consensurum ese [deoque eetadum fisse], ne haec pars orationis (atticdus) in una tantum voce

348. xsrx. er Ans exse. 7 Sueton vita espas 23 CMeραtur et eerεibse graεcts mmgestiee saἔs . . .et de εrulo Βbro, qui dιees admodum o5 suὅfr- fMgedum quandoque ius sc mgεmuum se et Leehefem mufα3o nom4e coᾳperα4 Sere: ὡ Αάχηϲ, ἄχηϲ, ἐπὰν ἀποθάνῃϲ, αὕθιϲ ἐξ ἀρχῆϲ Εϲει κηρύλοϲ (ad ἐπὰν κτλ. crMenandzi fr.223.2L.) - 13 sd ἰδέαϲ eas cr 48,2 227,3. - 14 ad ἐν αἰϲ verborum im caosslem vide Adn. exeg ad ξ, B huius ed. 17 ἀκολουθία. est aequllitss fεionis, analogia ἀνακόλουθον inaequaliter foxum, anomsum. de PSchaederi comm. 21.

349. Ans. εmr., msεm. scm. m L.CBb. 1 εὐΕείαϲ in Ϲ ex εὐθέα factum 1 ἡ πα- ράθεϲ] fol 33z L β ὰ γ’ nemo ceterorum testium hoc dyssese loco praebet vide ALndεiehii adn. crit. 1 6 τὸ εmte παρὰ in L. rasore ex τῶ factum Γ posδ Μmενάνδρῳ supra ursum τὸ addtum in L ab ipsa prima maen 1 8 oὲὖν om b τὸ τοιοῦτον] τοῦτο Β, τὸ τοιοῦτο b β 11 ad hanc versum in intexiore ng Ladscxipmit: παρέπεται τῷ ἄρθρῳ τὸ δαϲύνεϲθαι, τὸ πρὸϲ τρίτον πρόϲωπον ἀνα- φέρειν τλ. παραδεδομένων B 1 12 ὄρθρων in ras L 13 διὲ] τὸ B 14 sate τρτοιϲ add ταῖϲ B 17 φηϲ] η in res L | μὴ δπν] Lehre e. μηδὲ, quod vεlde probabile θt ccxl. 47,14 | supra πολλὰ scr. μέρη λόγου La

350. c. XIX.

351. 53s

352. versaretur. argumentum sutem, qnod ipse ex ὦ vocis sensu petiverat, postea idcirco putat1t nibil valere, qula nominum quoque vocativi ad secundam persο- n8m spectarent nec amen desinerent nomas esse.

353. Aaovκ. β 7θ. At primum verum non est, articulos non sequi anllogam in fexione. immo fectuntur omnino sd regulam excepto solo nominativo [masculinr et ~emrniai geaerτsl. pstetηue hoc etiam debere feri, qnia articulus ttissime conectitur cum nominibus ad regulam lexis, quorum quas membrum est. nec opus erat acticuli casus ex diversis thematis perSi, ne qua pars οrationia in una voce ad snslogiae normam declinata verssrstur: nam in partibδns orationis ciremscribendis non multitudo vocum, sed signifcstio solum spectanda est

354. τssrm sτ Ans.sxso. I 2 Ἴνα μὴ -καταχωρίζητοι, ne pars ortuens curcum- srrbetur unius voce nibus quod enunSatum fnale pertinet ad sententiam ab Apollonio omissam, quam in Argumento huius pa agr. suppleimus. ~Trypbo puta- vit, consulto ad ceteros articuli casus unias vocis fexione fctοs additam esse in vοcativοvοculam plsnealienaeoriginis. -4εη optativuspotentialisest,qui dicendi modus saepe apud Ap. ὄν vocula caret: vide 103.11. 166,14. 187,25. 278,24. de pron. 63, . 115,19. de adv. 162, 28.171, 3.174, 18. de coni. 241,24. 247,9. 248,11. - post πρόϲωπον mente supplendum est λέγεται. - ὅ ἀπεμφαῖνον Ap. vοcst, quod ei abo ratione, vero, probabili abhorrere videtur. c2 105,16. 151,2. 169.22. - 11 ἐμπαθοῦϲ. duplex πάθοϲ accidit nominativo ὁ, simplex nomina- tivis ἡ οἴ αἰ.

355. Ans.oxr., mosea. scs. 1κ l.CBb. 1 μίαν φωνὴν L, μιᾷ φων CBb κεκλί- ϲθαι L, κλίνεϲθαι B et superscripsit L, κεκλίνθαι Cb. Schoemann att. 49 adn. et hlig scriptmae codicis L ignari, usitatissimi apud ApoHlonium circumlocu- tionis generis memores coniecerunt: μιὰ φωνῇ κεκλίνθαι τὰ τῶν ἄρθρων Γ κατα-- χωρίζηται] fol 3av L, καταχωρζεται C 1 2 ὡϲ om B τῷ om CBb 1 4 εἴη) 5ν addi vυlt Βεkker in variis lectionibus. vide Adn. eseg. post πρόϲωπον adici voluit τ9ν ϲόντοξιν ποιeται Hάtus, quem sequitur 1 ἀποφανον C τὸ om B 7 ὄρθρον μὴ φάναι] μὴ φάναι ἄρθρον B πρόϲωπον om B l 11 γενομένηϲ Βb 1 12 ϲυνηρτῆϲθαι Lhlig codl. 16.16. 48.19. 68,16. 86,27 s8.7( 16.19. 17.8. 28.1. ἐνηρτ5ϲθαι L. Bb κατ’ C 13 sq τοότων ants ωνελεύϲεται ponit B

356. 48 b

357. Aaevκ. β 77. Siquis autem hoc non concedat |5 ideo articulis asεribi nem posse, quta α5 es fcεmα nimis aborreatl, - siquis igitur hoc non concedat, cum multae voces anomalae, sed sbδ eigmifcatione elus classis, cui psrtifione orafionis fxibutae sunt, non discedentes recte eidem classi sque ceteerse elus gmxis scribatur, iHlnd eemte vermm est, ommes voces, quae discedunt a proprio siculus pertis orationis senαsu, in hanc pa tem nen esse reciβSdendss. itaque eliam magis ὦ ex articulis exelodetur, utpote quod non solum analogiam torma- rum articuli, ssd stiam eius sensum sbδnust.

358. τxsrm. xv Ans. κxxε. 2 ἐν έμαϲιν. vide 168, 22 ubi pronomina tertiae personae, ut ἐκεῖνοϲ οτοϲ μίν, dicuntur ἐν ίδίοιϲ θέμαϲι καταγίνεϲθαι, qua sulla trum vocum ab ulla eeersrum derivari potest. et er 102,21. de pron. 11, 21. ESθehneideri comm. 21. - 6 τὸν μεριϲμὸν τῆϲ ἐννοίαϲ. vide Adn. crit. ἰδέαν SSassem, cr 46, 21. 227,3. 1θ τὰ τῆϲ ὀμοφωενίαϲ. ὁμόφωνα quae veteres diver- sis orationis petibus ascribebant, sunt ex. gr. ὅϲ artictllus posposifivus et ὅϲ pxonomen possesivum: vide 222 26. I1 μεριϲμόϲ nomem nen solum ds emnium voenm in partes oraionis diseriptione usurpetur, sed eliam classes ex disriptione ortas signifcst: vide 102,4. 236,20. 238,2 deadv. 184,24. - κατα- λήψεται. vide Adn. crit.

359. Ans. mr., mstm. scs. ικ L.Cβb. 1 Bν ὄρθρον b cum β Β καταλαμβάνη- τάι L, καταχωρίζηται L ng et Ϲb, παρολαμβάνηται Β sed supra scriptum καταχωρίζηται. huic elteri scripturae noli praesidium petere ex 47,3: nam κατα- χωρίζεϲθαι ἐν μιᾷ λέξει recte dictum est, διὰ μιᾶϲ λέξεωϲ καταχωρίζεϲθαι inepte. iΙstum est verbum huc ex illo loco τῷ Cb, τὸ L, διὰ τὸ B β 4 διακεκρίϲθαι] LB, διακεκρίνθαι Cb ἐνοίᾳ L 1 ὃ μὴ] μοι Ϲ, sed supra scriptum μή ab rec. n. in L οἱ supra η scriptum ὄψη] δώῃ LCB, δοίη b cr 124,8.148,26 post δώῃ add τὸ ἐν ὀκολουθίᾳ εἰναι τὰ ὄρθρα L ng Hb, quae falsa inter- pretatioτὸτοιοῦτονverborum est. videArg. β exεpectatux οὐ διαφ.τοῦῦ μεριϲμοῦ τν ἔννοιον. 3Ece8 eoa sεmsmm sεrvom4es, quem es fερμit ὀ μέριϲμόϲ, o3mmtsm ema t gsmgηelαs orutiems parfes dieeiο. ac verieimile est inversionem traditam soa AApclonio, ssd Hbrsrio elicui sslf mendam esse, sicut quae traditae sunt 309,11. 322,21. 831,28. de pron.15,3. 23,20.84,11 1 7 ἐγὼ τοῦ] ἑαυτοῦ C B δμfϲ Ϲ, sed ὁ in ras β 8 ἀληθεύει bd β 16 κατὰ φωνὴν] καταφρονεῖν L. , ssd hoc indemdit L et posuit iustam scripturam in ng β 11 οὐκ εἰϲ om B pro κατολήψεται Sylburg ci. κατελεύϲεται vel καταϲτήϲεται. si non hebet hoc loco passivam vim κατολήψεται verbum (ut ϲυλλήψεται Een. An. ,2,14 in ali- quot bonis codd. pro ϲυλληφθήϲεται legitur nactumque est paronos), facillime cerigetnr in καταλελήψεται, ad quod c2r Aristid. or. 54,θ8 D.

360. 54s

361. 49 b

362. Ακnvκ. β 78. typho quidem dicit, sicut vοcativns nomen sit, quamquam ad secnnd8mm person8m referatur, ita ὦ, licet ipsum quoque secundae persense sit, intex ertieulos nnmermmdum esse, upοe vocativi comitem. At nomem fn omnibδns casibus servat quod elus proprium est, sigifcstonem ἰδίαϲ vel κοινῆϲ ποιότητοϲ, ὦ vero deseiseit ab sxticuorum proprieate, qni tertisum pexsonsrum. mentionem repetunt nec qdicquam hebent, quod dfe magis conrarium sit quem ad personam ocmlis subiectam perfnere. quo ft ut 5 ἐμόϲ ἐϲτι dicere licent, ἐμὸϲ ε ilietαm mit iem vero εἰ ema eademque vox (ἔμόϲ) non semper arficuum admittdt, eliam magis eum repudiabit nomen in vοcafivi fenam mutωum [mec ~uὸttar5 pεer6t, que8 ὦ, qεga5 gmod εocattεo nomsnss aduumgαfur, eεteεlκs aαm set), praεsstim eum elam forma sua emneino abnormi demonsrεt voeua, nollem eibi communionmm esse emm srticuiε. - em igitur vocstvus semper secundam personam quae at, inquirendum non est, num ὡ grtieullua eit. [uam εtiemlκs ubgκe frtae nersemae est].

363. rssrε. xv μAnm. exso. B ὑποτέμνεϲθαι supra ξ9.5 idem vet quod nb - dividi hic breindi, praecidmmdi vim hebere videtur: Κ~eeeιtr ta dicatεr de cometmendts oratiemεs pαrὸεs - 11 16 ePr de pron. 14, 14: δεικνύουϲαι μὲν γὰρ τὸ κτῆμα (scil pronomina possessiva) ἀπρόϲλπτοί εἰϲιν ἄρθρων, ἐμὸϲ εἰ, ἡμέτεροϲ ε ὑπὲρ δὲ ἀπόντοϲ τοῦ κτήματοϲ ἀναπολοῦϲν ἐπ τὴν προει-

364. μns. emr., msa scm. 1m l.)Bb. 1 περιγραφήϲεται L, ssd L empta plius ε scripsit α, vidεtnr vοlnisse παρα, et παραγραφήϲεται exhibet B ἀπονεθϲαι ) 2 τρόπον] πρόϲωπον B 1 3-4 τὸ ἀκόλουθον] fol 34ν l. β 4 τὰ om L B, εεd add L | epra λόγου sex L ἐϲ ἐννοίαϲ 1 Β μέρη om L, add in ng L post μέρη eupra add L ὸ ἄρθρον δηλονότ 1 6 ὄνομα add b eum Βophino 8 πρόϲωπον L, sed in ng corr. ipse pr. m. i 1θ posterius ἐν em Ϲξb 11 Ὁδυϲϲεδϲ εἰ om -, ssd add in ng L 1 18 προϲώπων om B ἐνάντ5- εητα B ε) 8~ 8n ἐr’ ὄψει B 1 14 γε] γὰρ B | παραλωμβάνον 14—15 1t DronkeD s09 vult ἔϲτι post ἔμόϲ deleri et post πρόϲωπον inseri: 6 μόϲ ἐϲτι. qua mutatieme hmdquaquam οφus est

365. c. XX. 55 s

366. Asαvx β 7ξ. Cuz igitnx ῶ inter srtticulos numeratum est7 ex snslogia, ad dfmlitudinem cetαorum casuum factum etl, quia voces ceteris casibδus praefx8e nomm articuoxum inenerunt.

367. Asevκ. β Βλ Nec eupervacnneum est ex formis articulorum demonstrure, nemsm εοs seqdi,εicum abδnormi ὦvοce compsrsntnr. 3ticulns mascuini generis sfngdaris numeri in οϲ exiit et ϲ litteram amisit, postquam τ sbiecit, quis τ litra abiecta praeposifivnsarticnlus haudquaquam diferetapospositivο(ὅϲ)ita-

368. μένην γνῶϲιν, ὀ ἐμόϲ ἐϲτι φίλοϲ, ὀ ἡμέτερόϲ ἐϲτιν οἰκέτηϲ. τούτῳ τῷ λόγῳ τὸ ὦ ἐπ τλητικῆϲ δείκνυται ὡϲ οὐ τῆϲ ἐννοίαϲ τῶν ἄρθρων ἔχεται. Pe. DII 17 11, 23B.: Mes est gιωr prenomen (scil ο): asc artculus sero, em semger 4π dememMrαttome pomεsfεer 0, quae comreriα etl εeiαttom4, quam sels5 gadcα4.

369. zsrκ. xv Ans. exso. 6 ϲυνεκδρομῆϲ umine εἰ ϲυνεκτρέχειν verbo Ap. uittr, ubi nos nucne fslεs snsogis aliquid laetum esse dicimus: quamquam. prrzοs elia rano est srffcuorum ceteris canibus sdnnctorum et ὦ vocis cum vοcativο coniunctsε. tsmεm fHorum nomen in Memo vοeemm rmllatum est. ϲὰ 51,4. de adv. 142,9 et 16. 143, 26 et 27.144,1 154,155. 175, 22. 183, 20. 202,1. HSeλnεideri comm. 210 ad 202, 1 plerisque locis forma (aut accentus) vocis ϲυνεκδρομῇ musta dicitur - ~ ϲυνιδιάϲαντα. exAdn.exeg.ad 58,2 huius ed. - 8 ϲυλλαβαὶ καὶ αἰ μονογράμματοι. cfr supra 4,26 et Dion. Thδr. 17,1 0. - 16 ad ἀντιπαράθεϲιν cfr 165.20 et de pron.]115.2 - τὸ τῆϲ εὐθείαϲ ἡ εὐθέα. vn quo circudlocutionis genere Ap. saepius srticϲlo plurativο ufStur, sed etiem εagdari: vide 59,14 127.17 154,9.

370. Ans. omr., mscs. scm. im l.CBb. 1 dρθρα C |κα οὐ] fol 35r L. β 2 aα- ραλἀξον L 1 4 πάμπολλα L, sed corr L in ng παν ἄν praefgmdum esse ἀκολϲυθίαϲ nomini ci. Sophimus, Lebrs, Eayser, ABottmsnn. Lehre autem petes retineri posse traditam lectionem putavit, cum de articulorum acoluthia, nem de Θ vocis smaccluthia sezmo esset, cui sententiae prsεtεx elia hoc obstat, quod πάμπαν ἀκόλουθον esse articulum Ap. ne subsequentibus quidem ostendit, ὡ vοeem autem demonstαst πάμπαν ἀνακλουθον 1 ὰ δεύτερον πρόϲωπον om L, add L ng Γζζητεν] αἰτεν 1 6 κατειλέχθη C 1 7 τὰ post ϲυνιδιάϲαντά. pcmit 1 ἐπεκαeτο B 8 oὁ oo B δ’ ἑϲε Bb 1 10 Sλλων] Sρθρων ci. Βophinus Τὸ] τοῦ B 1 11 post εὐθείαϲ add ὁ b cum (ἀποβάλλον B aοa ) | ὀναγκαωϲ Βb eναδέξεται 1. 1 12 αδτὸ b l γtεϲθa CΒb

371. 50 b

372. c. XXI. 56s

373. que necessario efθecisset, ut οrstio ab nima symtactica abhorrere viderettr. demonstrstuz autem ϲ abiectum esse quattuor argumentis: 1. quod in cetera caeibδus exitus praepositivi articuli cum postpositivo congruit 2.quod pluralia in οἱ exeuntia habδent singularem in οϲ desinentem 3. quia casus οbδliqni, quslεs articulo praepositivο sunt, nominativum in οϲ exeuntem hsbδent ἐ. quia cum exitu femininae formae iῆ convenit haec terminatio masculina.

374. μavκ. β Β1. Atque stiam τ litteram nominativis artictli masculini et feminini olim fnisse ostendunt complura indicis. 1.non in η femininum singdlaris numeri earet, nisi antecessisset τ consonsnsq 2. dorica dislectus plurali numero loquitnx τοί ταί, fn qua dialecto si saepe inenitur usus τ litteras, ex mutatSone ρ litteras ortus, etiam magis consentaneum est, hoc usu (oc τ litέerae qasί

375. rssτκ. er Ans. exso. 1 δεδείξεται. 85,12seqq. in huius de axicnlorum cοn- strucfonslibri pstteextrems. 2orattοnon pofεratnoasmepe4’efert, si εficΕeκspraepoetisssIormam aecysset articrεέ pεepeetist. ὡϲ esαεt, qmodam- modo.vide Axm exeg.ad9.11huiused. -B θerrschol.inDionyε.Thr (Βeliodorus) 75,13-15Βilg.(961,20H.). έπονθε δὲ τὸἀρϲεικὸν κὶ ἀποκοπὴν τοῦ ζ κατὰ τὸ τέλοϲ· καὶ ἔϲτιν ἐντεῦθεν γνῶναι· πᾶν γὰρ πτωτικὸν εἰϲ εῖ λῆγον κατὰ τὸ πληθ- υντικὸν εἰϲ οϲ λἡγουϲαν ἔχει τὴν ἔνικὴν εὐθαν. - 8 ad Εεϲϲαλικὴ διαίρεϲιϲ eft 159,9. 12 13 verba non ita interpretanda sunt, ut Apollonius sentiat (quod abenrdum esset), post τ tantummodo sequi debers η in emito gsners feminini, sedits,ut memor sit eius regulas, quae iubet femininum gamus adiecfivο- rum in οϲ desinentium in η exmαε, si consonans ante οϲ praecedit, excepta ρ littera 1 -pθ8,2 cvr de adv.180,6 et de pron.111,M εἰ schol ia Dion. Thr.

376. μns. cur., mscs. sca. ικ l.CBb. 1 προϲτακτικῷ Ϲ β 2 ὡϲ om Βb ἀκα- ταλληλότατα L, in quo libro sb λληλότατα inc. fol 35v β 4 προϲτακτικῶν C B - 6 κα τοῦ et καὶ τῷ et καὶ τόν om B 5 κα ῷ κxὶ τῷ om L 1 8 εἰϲ em L. 1 εϲϲαλονικὴ L. 1θ post λέγω add 5ϲ C ( ad θηlυκοῦ τε τοῦ i Sophimus adnotat: δοκεῖ λείπειν τι. euffcerε videtur ἐκ praepositio ab ϲυμφανέϲ penfens, sieut κἀκ τῶν πλαγίων ( 12 pro οὐ γὰρ fortasse scribendum οὐδὲ γὰρ. vide Argum. ( ἔληξεν] ἅν addi iusserat Βεkkerr ad l. de pron. 79 8 186 at eΕr Adn. crit. ad 22,15 huius ed. | εχετo] L ἔχε τὸ, corr L τῆϲ om B , 13 τῶνοκητ L, τὸ νοητόϲ B τὸ ante νοητὸ om Ϲ, τῷ νοητή B δὲ oa CBb

377. axοεe] attrahi |se potius sereari] τ literam, ubi in communi disecto omissa estc 3. non aspro spiμitu pronunieretnr ὁ et ἡ, nisi initio abiecta esset τq 4. dεmique indicio est litera initialis nominafiti generis nenrins.

378. p 75, 4-6 Bilg. (961,8 B ): τὸ ὁ τὴν ἀφαίρεϲιν τοῦ i πέπονθε κατὰ τν εὐθεαν xx τὸ θlωκὸν αὖ τὸ ἡ· καὶ μαρτυροῦϲι τούτων τὰ πληευντιικὰ ἐντελῶϲ λεγόμενα παρὰ Δωριεθϲι τοί καὶ ταί. alios locos ide indicatos apud Ahrenminm D285adn -

379. rssrκ. xv μAns. exse. B ad προτί cr Epim. Homer. A I 37, 27 et Ἑκ τῶν τοῦ ~ρωδιανοῦ A0 ID 287. 32, quae Lenz D 198,8 ita eoninnmit et in ragmenta Hibri Herodisnεi περὶ παθῶν inseruit: προτί. τινὲϲ λέγουϲιν, ὅτι ἀπὸ τῆϲ πρόϲ γέγονε κατὰ τροπὴν Δωρικὴν τοῦ ϲ εἰϲ i, ὦϲπερ ϲύ τύ· καὶ ἔnnιδὴ οὐδέποτε εὑρίϲκεται λέξιϲ ἙἘλληνικὴ εἰϲ ἄφωνον καταλήγουϲα, πλεονάζει τὸ καὶ γίνεται προτί, (quae opinio invenitur etiam Epim. Homer. 351, 12 - E6 477,81). eλλ’ ἔϲτιν εἰπὲν (A I5 l. L: καὶ λέγει 5 τεχνικὸϲ Ἡρωδιανόϲ), ὅτι οὐδέποτε Δωριεῖϲ τρέπουϲι τὸ ϲ ἐν τέλει λέξεωϲ, ἀλλ’ ἐν ἀρχ . . - ἐν τῷ μέϲψ . . . καὶ οὐκ ἐγένετο πρότ καὶ οὖτω προτί κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ . ἔϲτιν οὖν εἰmεῖν, ὅτ πρῶτον ἔπλεόναϲε τὸ 1 κxὶ ἐγένετο προϲί . . . καὶ τότε τέτρααται τὸ ζ εἰϲ τὸ παρὰ Δωριεθϲι ἐν μέϲq λέξει ἐκ τοῦ ϲ γενόμενον τ, οἶον προϲί προτί, καὶ ἐκβολῇ τοῦ 5 ποτί (quam sententiam legimus etiam PM e85, 24). - ad λέγοντι, φαντί c Epim Homer. A I 147.26 de ἔϲτ forma: Δωρικὸν οὐκ ἔϲτιν, ἐπεὶ τὰ Δώρια τὸ φατί καὶ τὸ τίθητι πρὸ τοῦ καθαρά εἰϲι, τοῦτο δὲ οὐχί. . . . πάλιν τὰ εἰϲ vi πληθυντικὰ Δώρια ἔχει πρὸ τοῦ ϲύμφωνον τὸ ν, φαντί, λέγοντι, τοθτο δὲ ο6. stque Ϲhoerob. in Theod. I 331,17 Hξilg. 855,31 θ.) εἰ Περ τῶν εἰϲ μῖ A0 TV 358,3, ubi eadem ratione demon- sfratmr ἔϲτιν non esse Doriesmm formam et exempla smmt: φηϲί φατί, δίδωϲι δίδωτι, δίδοντι φαντί. - γὰρ noli sd proϲime sntscedentia refero referendum est ad illa: τὸ Δώριον ἔθοϲ ἀνεπλήρωϲε τὸ λεπον . proptr proMime antecedentia eptem esset εἰ οὕν pro εἰ γάρ. - ὲ 6 cx schol. in Hen. Thr. 75,9-13 Hig. (961,14 Β.): ὁμοίωϲ καὶ τὸ πνεῦμα ϲαφὲϲ τοῦτο παρίϲτηϲιν, ἔπεὶ οὐ δαϲύνεται ἄρθρον ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενον, εἰ μὴ ἀποβολὴν τοῦ t ποιήϲηται· οὐκοῦν ἐν οἶϲ δαϲύνεται τὸ ὁ καὶ τὸ ἡ κοὶ τὰ τούτων πληθυντκά, ἐν τούτοιϲ δείκνυϲι τὴν ἀφαίPxεϲιν τοῦ .

380. μns. εmr., msεm. scs. 1m l.ϹBb. 1 δόριον L 1 post ἔΕοϲ add ποτί λέγοντι φατί β 2 κατάπυκνοϲ τ τοῦ t χρήιει ci. θHξehaεfen sd Dion. Βω. de com- pos verb. 2055, quam mutationem refutavit Hεkker conl. de adv. 186, 2 || ξ προτί om Ϲ. pro qua forma Sophisnus mslnit ποτί, ae revera hoc, quod ) pot ἔθοϲ exhibet, contra codicum LΒ auctoritatem legendem esse videatur, quia προτί Ahrenio teste (H 358)in purioribus Doridis fontibus non reperituor. Sed ex testimoniis supra allatis quoque coligi potest, grammaticos non solum ποτί, verum etiam προτί pro Horica forma habuisse | φαντ] Ϲ φατί, quod εἰ ipsum. aptum est (vide Testim.), sed cedere dεbοet plurali ceterorum codicum lde eom- mendsto ante dλλα add κω L β 4 ἔϲv] fϲl 38r L. post μᾶλλον add bc B 4 aaoβάλλει . | δὲ om CBb

381. 57s

382. ὦ vοcuam legibδus rep mere demonstratur neo posse in artienlis numerari 1. voesins nulus plus temporis hebet quam nominativus, sed ὡ hebet plus quam ὀ. - 2.genefivο τοῦ εἰ accusativo τόνrespondαεt vοcativnsin εdeefnems. 3. in fnminno gmmere vοcstivus congruere debet cumnominativο,item in nsuαo - 4. congruunt sliss nodinativus εἰ vocativus plursHis numeri. 5. artienΒ nb sine τ pruferuntm, asperum habδent spinitum, sed lenem. 6. debebat ὦ, εἰ arfictllus esest, eodem aeemmn pronuntSari quo nominafivus. - . ne Aristarchum qdidem ὡ pro articulo habuisse inde patet, quod in lecionibns aeolicis non mutait circumfexum accentum huius vocis, sicut articuorum circumfexorum,

383. 257,35-258,13 Βig.(903.5-22Β):ἐν aπολλϲϲ βἐλέγχεταιμὴεἰναιdρθρον (scilτὸ5) . . καὶ ὅτι οὐδέποτε κλητικὴ μείζων ἐϲτὶ τῆϲ ἰδίαϲ εὐθείαϲ· γὰρ ἱϲη ἔλάτ- των, ϲή μὲν ὡϲ 5 Αfχηϲ Θ Λάχηϲ, fῆττων δὲ ὡϲ 5 Μενέλαοϲ 5 Μενέλαε· φαϲὶ γὰρ ὅτι βραχύτερόν ἐϲτι τὸ ὲ τοῦ Θ ἐνταῦθα δὲ μεῖζον τὸ ὦ τοῦ ὁ· οὐκ ἄρα ὄρθρον. Epim. Hom. A0 I 451,18-24: ἑξαχῶϲ ἐλέγχεται τὸ τῷ (lege ὡ) τῆϲ ιλητικῆϲ μὴ εἰναι ἄρθρον . . . καὶ πᾶϲα κλητικὴ τὸν ϲὸν χρόνον θέλει ἔχειν τῆϲ εὐθείαϲ ϲ 5 ) ἐλάττονα, οὐδέποτε δὲ μείζονα.

384. τserκ. er Ans. axae. 8-8 Schol. ia Dion. 258.6- 7 PEig.(903,12 -14 B ) κxὶ ϲὅτι ) π3ν ὄρθρον ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενον δαϲύνεται, τὸ δὲ ὡ mιλοθται· οὐκ ἄρα ἅρθρον.Epim. Hom. Al 451,19: παν ἄρθρον ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμενον δαϲύνεται. 10 ad ἀνέφικτον εἰϲ cfr 43,15. 44,6. sunt syllabae quae εἰϲ ὀξeαν τάϲιν ἀνέφικτοι sint, velut νικῶ, χορῷ. - 1I ἐγκλίνειν de grai accentu, ut 333,10 de coni. 255,16. de pron. 36,1. Herodign.l 551,3. 552,1 Lte. ne- que euim A isteerchus putandus est eam accentus inclinationem, quae tenorem in sysbsm antecedentem reicit, sticullis sliss eircumfexis tribδuisse in poema- tis aeSlicis.

385. Ans. emr., mscs. som. ικ l. Bb. 1 ὀνόμαϲιν Ϲ κλητικὴ δ] ἡ δ’ in res L oὕεοτε B 2 εὐθeαι L, corr L β 4 ente ἐν add κα ξ5 τε] τγ B, δὲ δ eum e et Soph. 1 t ante εὐθέα add ἡ et post εὐEεα add τ CBb κλη- τκδ L 1 post τλητικ signum intuιrogandi babent, post οὐδετέροιϲ nuHlam istiattionem b et ( πῶϲ οὐ κατὰ CBb β 8 εἰϲφερομένων L 1 8 ψιλοῦϲι B μοφων L, corr L, ὅμοιον ε B β 1θ ἀνέφι~πτον] ν fase om L, edd L smrrs υλλαβῶν add fτοι λέξεων L β 11 ἐναλίνθη Ϲ sed alterum ν erasum, ἔ~λθπ B

386. 52 b

387. 58s

388. in gruem. - 8. Ϲur ὦ, si ariculus est, nen abd τ incipit, quod facinat srficuli praeponitivi7 9. ~usm ob causam ὡ non habet postponitivam formam luxa praepositivam, εicnt veri εticuli7 nuHlam ob aliam, nisi qnia ne praepositivus quidem arficulus est.

389. Aaovκ. β B4. Eos qui ὦ in articulorum numero habmndum esse negabδsnt, quis emnium generum nominibus praemitteretur gmnere non distincto, ~Trypho ite refutare conatus est, nt eodem iure τῶν in sticuorum clasem referendum non esse diceret, qula haec quoque vox distinctionis generum expers eeset. At. hoc abogurdum. τῶν enim articulum esse appa et propter ipsam coineidentism gamerum, quandoquidem ad hamc inductum est nominibus, quibuscum coniunctum εεt, dicut omnis coincidentia articulorum imitatio est coincidentise nominum. ὦ vero vide accusatur [in εocatur, quonism non eam coincidmmtiem generum, quae in nominibδuslocum bδabet, imitatur [nef sempereadem sttεr feεmal.

390. τssxκ. sτ Ans. sxκe. 4 Βθchol. in Dionys.258, 4 Βilg.(903.10 B ) κεὶ ὅτι πᾶν ἄρθρον προτακτκόν ἐϲτι καὶ ὑποτακτικόν, τὸ δὲ ῶ προτακτκὸν μόνον· οὐκ ὄρα ὄρθρον. Epim.Hom.Al 451,19: καὶ πᾶν ὄρθρον προτακτικὸν θέλι ϲεἰναι⟩ (m legendum καί7)ὑnποτακτικόν. - ad καθότι crrAdn.exsg.ad 58,θhdnaed. -- 6 - 7 propter eencddentiαm geεrum ne τῶν qmtdem pro ricεo λαδre lim, qmέa τριγενὲϲ est. quod nomen hic usmrpatur de vοcibδns, quae una forma teia genera ~ignifcsnt. cfr 212.28 et HSehneideri comm. 34. - 11 ad ϲυνέμπτωοιϲ aut addendum aut cogitando supplendum est ἀρθρικ. 12 13 e22 209,6. ϲχῆμα hic, ut 35.19 et saeissims, vim syntacticsm habet ide qua egere Eriedlamndex Ariston 1, HSchneider comm. θ1 aP 54.1Ε). fguram hic efθeit mascdina forma posita pro feminine, ut 35.19 nominativus pro genεtivο.

391. Ans. cur, uasc . scs. 1s L. Bb. 2 διὰ ε) fols7z L. β 3 τϲ L, τῆϲ ,ϹLBb β 4 τῆϲ τοῦ t] τῆϲ τοότων L, sed indoϲit L εἰ in ng xo9 t scripsit, τοῦ t sine τῆϲ etiem CBb ( διὰ r Lebrs~. διότι L.CBb εἰ post ἔχει colen posuit b. vide Testim. ὄρθρον] ον in res L, L videtur seripεisse ὄρθρων, quod hebet C ὅτι τριγενέϲ om Lμ, add supra lmnsam L | δὲ] δὴ L. 1 Β pro priore ἄρθρον LC act. ρθρων, corr L ϲυνέμπτωϲιν] ϲύμπτωϲιν C 1 16 τῷ] τὸ L, eorx L μεμίμηται b cum ng Ϲ et Sopbimo, μέμνηται LB τὸ Sylburgius in adn., τῶν LCB, τήν b 1 11 μμημα om B 12 ϲυμπτώιεωϲ B καταγίγνηται Ϲ 1ξ ὅμοιον] noli putere ἀνόμοιον scribendum esse proptex

392. 53 b

393. Aaevκ. β Βξ. use voces cum nominibons diversorum numerorum et generum iunguntur, non srtienli sed indeclinabiles orstienis putes sunt, con- inncfiones vel adverbia vel praepositiones. stqne cum ὦ pateat coniunctionem sut praepositionem non esse, effθeitur ut adverbium sit. eet autem adverbium vοcativnm, qnod casui vοcstivο sdicitur sicut adverbia iurendi νή εἰ μάaccusativο, quae ipse quoque cum omni numero εἰ genere iunguntur. (ostendemusque ne coniencfiones quidem cum diverzis cssibns construi, neqneidcirco ἐνεκα coniunctio ex hac orationis pite excluditur, qna semper genεtivus ex ἕνεκα pendet. ergϲ voces suam notionem clsssemve non deserunt, si peculiari modo construumtuz, ut ἕνεκα cum genεtivο, μά cum accnsativο, ὦ cum vοcativο.)

394. τssrκ. er Ans. sxxo. 1 πιτέταται cofεmatum est - 78 ar schol. in Dien 258.13 Βlg.(903.22 B) : ϲτι τοίνυν ἐπρρημα κλητικόν. οὐδὲν δὲ θαυμαϲτόν, εἰ ἐsίρρημα 8λητικῇ nτώϲει ϲυντάϲϲεται. καὶ γὰρ τὰ χωριϲτικὰ ἐπιρρήματα δουλεύα τῇ γεικῇ πτώϲει, ὡϲ ἔχει τὸ ἐκτὸϲ τούτου . ..Ἀττικοὶ οὖν προϲάπτωυϲι τούτψ scil accusstivο 5Δία) ἔπίρρημα τὸ μά καὶ τὸ νἡ, φάϲκοντεϲ ἐμά Δί3 κdὶ ενὴ καὶ ϲημαίνουϲιν αἰτατικὴν ππτῶϲν. οὐδὲν οὖν θαυμαϲτόν, εἰ καί τὸ ὦ, ἔππίρρημὰ ὅν, κλητικῇ δουλεόει πτώϲει. 8 ad ϲυγκεχυμένα cvr 26,8. 50,27. 57,14. 138,15. 208.22. n12.26.(24,18. 95.17) de adv. 123.26. 182,18. νὴ et μά adeεrbοrum coructo prtinet etiam ad ὦ αdegrτέ sumπ, qu4 aem mage genera mumeroεεε detinguιt. - 1θ δεξομεν: in syntaxis pule quae periit, nisi ἐδείξαμεν scribendum et ad libδrum de coni. referendum est. HI ϲύνδεϲμοι.praεter ἕνεκα, ἕνειεν etiam χάριν. vide de coni. 244,28. ad ἐνεκεν cr infra 125,23 et de coni. 288,23 ϲοτοϲ ) 5 ϲύνδεϲμοϲ πάντοτε ἐπὶ γεικὴν πτωτικοῦ φέρϲεται ) et Dion. Thr. 23.2 l qni ipse quoque, nicut technici veteres omnes, ἕνεκα in numerum con- iunctionum caussium rεttolit.

395. 209.12. nam ilic θεώ, hic τώ cum καλυψαμένs eemfertur 1 τῶ L, rh LB, τω eum utαoqus accentu C, τῷ τὼ bo, ssd Βesiodi loco legitur perticipium sine articulo

396. Ans. car , mscx. scs. 1κ l.B b. 1 τοϲούτου B ψ 3 eληθέϲ) fol37ν l. d 4 sa] τὸ 1 B ooπorε CB 6 τὸ ὡ add Βθilgard 8q on Βb β 10-
δεξομεν -ἐννοίαϲ AΒutmaen eicienda putat, necintelegi possunt nisi ploribδus locis coqrecta 1 11 οὐκ add Ohlig

397. Non admittunt articutum nomina interrogativa.

398. c.XXII. 59s

399. Neque anim articulus inest in ὀποῖος, ὅπόος, ὑπηλικος nominibus.

400. c. XXIII.

401. ARGVM. § 86. Ut vocativi nominum articulum non recipiunt (nam ὦ adverbium est), ita ne interrogativa quidem nomine, quoniam articulus priorem. notitiam significat, interrogatio autem fit de rebus ignotis.

402. ARGVM § 87. Atque errabunt etiam qui ὁποῖοϲ, ὁπόϲοϲ, ὁπηλίκοϲ nomina ex articulo et nominibus interrogativis constare censebunt, id quod fecerit forsitam quispiam propterea, quia o ante π simplicibus in vocibus spiritu leni profertum et quia ὅποῖοϲ ad aliquam personam refertur (relativam vim habet), si dicimus ὁποῖοϲ . . . τοιοῦτοϲ. At articuli vis relativa prorsus elia est atque ὁποῖοϲ vocis et similium, quibus poscuntur responsiones similitudinem significantes, sicut οἶοϲ voce et similibus

403. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1—2 quod ἕνεκα coniunctio cum genetivo solo iungitur, non demonstrabit eam ese aliud quid (non coniunctionem). — 4 ad πευϲτικὰ ὀνόματα cfr 18, 24 et Dion Thr. 39,1 1 U in enumeratione specierum nominalium: ἐρωτηματικὸν (scil ὄνομα) δὲ ἐϲτιν, ὃ καὶ πευϲτκὸν καλεῖται, τὲ κατ᾿ ἐρώτηϲιν λεγόμενον, οἶον τίϲ ποῖοϲ πόϲοϲ πηλίκοϲ. Apollonianum usum πευϲτικόν nominis explanavit RSchneider comm. 30. — 7 ἐδείχθη. vide 26, 13. 19, 11. — 9 Herodiani prosod. cathol. Arcad. 224, 12 Sctm.: τὸ πρὸ τοῦ π ψιλοῦται, εἰ μὴ τὸ λ ἔπάγοιτο, ὀπίϲω· ὁπόϲοϲ, ὁποῖοϲ καὶ τὰ ὅμοια ὡϲ ἀναφοριὰ δαϲύνεται. et prosod. lliac, schol A ad Λ 257: ὄπατρον ψιλωτέον, οὐχ ὡϲ οἴονται διὰ τὴν ϲυγκοπήν . . . ἄμεινον λέγειν, ὅτι φιλε τὸ πρὸ τοῦ π κείμενον μὴ κατὰ ἀναφορικὴν ἔννοιαν ψπιλοῦϲθαι, ὀπιπεύω, ὀπή, ὀπώρα . . προϲέθηκα δὲ «εἰ μὴ ἀναφορικὴ ϲημαϲία» διὰ τὸ ὁποῖοϲ, ὅπωϲ καί τὰ τοιαῦτα. ἀντιπίπτει δὲ τῷ προκειμένῳ κανόνι τὸ ὁπλ καὶ τὸ ὅπλον καὶ τὰ ἀπὸ τούτων παρηγμένα. (utrumque locum consociavit Lentz Herod. I 545, 3.)

404. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 τὸ om B [πτώϲεωϲ] fol 38 r L. ἄλλο τι Uhlig et Lehrs,* ἀλλ᾿ ὅτ LCBb ἐπιδείξεται Uhlig et Lange*, ἐπιδέξεται LCBb || 2 ante ϲύνδεϲμον Lange* add ἢ, fositan recte παρὰ om B || 5 δεδηλωμένον B || 10 καὶ om Ϲ | ἡ ϲύνταξιϲ πρόϲωπον B || 11 ante Τρύφων add ὁ B 12 ὅτ om B τῷ] τὸ L1, corr L | ὁποῖοϲ B || 13 οὐ ϲημαῖνον οὐ | οὐ τὴν] fol 38v L

405. 54 b

406. 60s

407. ARGVM. § 88. Atque etiam inde patet, non inesse articulos in ὁποῖοϲ voce et similibus, quia non flectitur illud ὁ, sed immotum manet in omnibus generibus, casibus, numeris.

408. ESTIM. ET AND. EXEG. 2 ἰδία ποιότηϲ alias tribuitur nominibus propriis, contra appellativis ποιότηϲ κοινή, vide 103, 13. 104, 1. 48, 26. Dion. Thr 33, 6 34, 1 U. sed si dicimus ὁ ἄνθρωποϲ παρεγένετο, unum quendem hominem inrellegimus, ut nomem appellativum cum articulo iunctum eandem vim habeat quem nomen proprium. ὁμοιωματικὴν ἀνταπόδοϲιν. cfr Dion. Thr. 40, 1 U. ἀναφορικὸν δέ ἐϲτιν, ὃ καὶ ὁμοιωματικὸν καὶ δεικτικὸν καὶ ἀντάποδοτικὸν καλεῖται, τὸ ὁμοίωϲιν ϲημαῖνον, οἶον τοιοῦτοϲ τοϲοῦτοϲ τηλικοῦτοϲ. et ad Apollonisnum usum vocabulorum ἀνταπόδοϲιϲ, ἀντάποδοτικόϲ, ἀνταποδιδόμενον de adv 172. 8. 173, 18. 178, 14. 179, 30. 183, 8. 203, 4. 209, 31 de coni 236, 25. 237, 9. et 12. 238, 3. 244, 19, quibus locis de correlativis demonstrativis (casuslibus sut indeclinabilibus) sermo est, atque ita etiam lin. 6 τὰ ἀνταποδιδόμενα sunt τοιοῦτοϲ, τοϲοῦτοϲ, τηλικοῦτοϲ; sed infra § 92 ἀνταποδιδόμενον et ἀνταπόδοϲιϲ de οἶοϲ usurpantur et 321, 10 et 12 ἀνταποδίδοται δι᾿ ὅντινα — διὰ τοῦτον, δι᾿ ἥντινα —διὰ ταύτην (respondendi vim habent ἀνταπόδοϲιϲ et ἀνταποδίδοται 20, 6 et de pron. 27, 11). — 6 vide Adn. crit. — 13 τὸ γένοϲ ἐπικοίνωνεῖ. cfr Herodian. pros. Il. ad Θ 178: οὕτωϲ ἀβληχρά (scil feminini generis est), οὐ κοινωνοῦντόϲ ποτε τοῦ γένουϲ, λέγω δὲ ὁ ἄβληχροϲ καὶ ἡ ἄβληχροϲ alibi ab Apllonio adiectiva, quae masculinum genus et femininum non distinguunt, ἐπικοινωνεῖν dicuntur, velut [de adv.] 201, 12. egit de hoc verbo RSchneider comm. 24. — 15 simul cum nomine articulum in plurativam formam flectentes. cfr 205, 1. 224, 26. 236, 3.

409. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1—2 ὁ ἄνθρωποϲ —ποιότητα om C 2 ἐγνωϲμένῳ] ϲ om L1, add L4 || 4 prius κἀπὶ] ἐπὶ Bb ταὐτὸν B | posterius κἀπὶ] κἀπὸ B || 6 τοιαῦτα LC, τὰ αὔτ᾿ Bb, qua lectione praelata AButtmann interpretatur: Ohne Unterschied ist der korrespondierende Teil derselbe, wie be den mit οπ anfangenden. Sed haec sententia ut efficeretur, opus esset addere ἃ vel ὡϲ post ἐϲτίν. satius videbatur semel tantum deserere meliorum codicum lectionem et post ἐϲτν inserere οἷα || 7 π] Ο || 8 post ὅϲοϲ om καὶ B 8—9 κα ἐκ τῶν L, ἐπὶ τῶν CB, καὶ τῶν b || 9 δὲ om B 10 ante ἐμφανῶϲ add ἁμοίωϲ | τὸ in ras L || 11 γὰρ om L1 , add L πῶϲ οὖν] fol 39 r L. 13 ant ὁποῖοϲ add ὁ C || 15 τῷ usque ad οῦν φα Ϲ in ras

410. 55 b

411. 61s

412. c. XXIV.

413. ARGVM. § 89. Nec dicere licet, ὁ cum ποῖοϲ coaluisse in modum vocum. compositarum: numquam componitur articulus, nec si componeretur, cum voce interrogativa componi posset, nec accentum in paenultima syllaba retinent. paroxytona vel properispomena, si componuntur, nec triplicem, sed duplicem. terminationem habent adiectiva composita.

414. ARGVM. § 90. Quid, quod in ὅπου quoque et similibus articulum inesse dicendum est, si credimus inesse eum in ὁποῖοϲ?

415. ARGVM. § 91. Immo simplices voces sunt ὁποῖοϲ ὁπόϲοϲ ὁπηλίκοϲ, quae spiritum asperum habent, quia voces respondentes (correlativae) interrogativae, ποῖοϲ πόϲοϲ πηλίκοϲ, ab consonanti tenui incipiunt etenim correlativae voces diversis spiritibus proferri debent, qua are etiam τοῖοϲ respondens nomini οἶοϲ initium capit ab tenui.

416. TESTIM. ET AND. EXEG 3 ἐδείξαμεν: § 86. — 15 5 ἀντίϲτοιχον. vide Dion. Thr. 13, 3 U. ἀντιϲτοιχεῖ τὰ δαϲέα τοῖϲ ψιλοῖϲ, τῷ μὲν π τὸ φ . . . τῷ δὲ κ τὸ χ . . . τὸ δὲ θ τῷ τ. et scholion Heliodori 339, 1 Hilg: ἡ ἀντί πρόθεϲιϲ δύο ϲημαίνει· ποτὲ μὲν τὸ ἐναντιούμενον . . . ϲημαίνει δὲ καὶ τὸ ἴϲον . . . οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀντίϲτοιχα λέγομεν τὰ ἰϲόϲτοιχα, ἐπεί ἰϲοϲτοιχεῖ καὶ τὴν ἴϲην καὶ τὴν αὐτὴν ἀναδέχεται τάξιν τε καὶ θέϲιν τὰ δαϲέα τοῖϲ ψιλοῖϲ, καὶ ἀντιμεταβάλλεται καὶ ἀντιπαραχωρεῖ τοῖϲ δαϲέϲι τὰ ψιλά. cfr etiam EM 596, 48. 673, 39 ergo θ φ χ nominabatur ἀντίϲτοιχα δαϲέα, π κ τ ἀντίϲτοιχα ψιλά.

417. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 ante ἐν add ἂν b, vide Adn exeg. ad p 64, 6 huius ed. | θέϲει B 4 ἔϲτ] ε in ras C || 4—5 ἢ— ἀναδεξάμενα om B 5 προπαροξύνονται Ϲ, sed tertium o mutatum in ε || 7 τὰ ϲύνθετα] fol 39v L. 8 ὀνομάτων] γενῶν b. at non solum genera vocantur κοινά, sed etiam nomina, velut 105, 23. 187, 22 || 9 προτίθεται L1C, κροϲτίθενται L4B, πρκτίεται b 12—p 77, 4 Καθὼϲ —τεθηπότεϲ om C || 12 καθὼϲ πρόκεται οῦν, ἁπλαῖ λέξειϲ αἰ τοιαθταί εἰϲιν L1, καθὼϲ οὖν πρόκεινται, αἱ τοιαῦται φωναὶ ἁπλαῖ λέξαϲ εἰϲί L4Bb, nisi quod B γοῦν habet et b πρόκειται || 3 τὸ in ras L || 14 τούτου L, τούτῳ b, τοῦτο B 16 ante πόλιν add δὲ B

418. c. XXV.

419. 62s

420. ARGVM. (§ 92. Eadem lex quae nomina correlativa ab divrsis spiritibus incipere iubet, vetuit ionica dialecto dici φοῖοϲ pro ποῖοϲ, quemquam slias ab Ionibus tanues litterae in asperas, asperae in tenues mutari solent. nam φοῖοϲ eundem spiritum haberet atque οἶοϲ.)

421. TESTIM. ET AND. EXEG. 1—2 τὸ ϲύζυγον ὁποῖοϲ incipit a vocali quae pronuntiafur spiritu vocis οἶοϲ i. e aspero. cft de coni. 235. 31: τοῖϲ κατὰ πεῦϲιν προοιϲτοῖϲ παρά〈κεινται 〉 ἀναφορικὰ κατὰ πρόϲθεϲιν τοῦ ο, ποῖοϲ ὁποῖοϲ, πόϲοϲ ὁπόϲοϲ. — 2 Ἰωνικὴ μετάθεϲιϲ. cfr Et. Or. 151. 30: τάφοϲ θήπω ἐϲτὶ ῥῆμα τὸ ταράττομαι καὶ ἐκcπλήττομαι. ἔνθεν τὸ τέθηπέ τιϲ (Larchero scribendum videbatur τέθηπά τε, quod legitur ζ 168 immo scribi debet τεθηπότεϲ, quod legimus Δ 243. 246. ω 392). ἔϲτιν οῦν θήπω, καὶ ῥηματικὸν ἄνομα θάποϲ ⟨καὶ〉 τροπῇ κατ᾿ Ἴωναϲ τοῦ θ εἰϲ τ καὶ τοῦ π εἰϲ φ τάφοϲ. Ἀπολλώνιοϲ ἐν τῷ περὶ ἐπιρρημάτων (legendum videtur ῥημάτων). et Epim. Hom. AOI 396. 31 ad τάφοϲ (ψ 680) ex Herodisni περὶ παθῶν libro (Il 382 Ltz): τάφοϲ· ὁ ἐπὶ τῶν νεκρῶν γίνεται μὲν παρὰ τὸ θάποϲ μεταβολῇ τοῦ ψιλοῦ εἰϲ δαϲὺ καὶ τοῦ δαϲέοϲ εἰϲ ψιλόν. γίνεται δὲ παρὰ τὸ θάπτω καὶ ὤφειλεν εἶναι θάποϲ . . . ἀλλ᾿ ὑπερβιβαϲμὸϲ γέγονε καὶ ἐναλλαγὴ ϲτοιχείων Ἰωνική. καὶ τάφοϲ δέ, ὃ ϲημαίνει τὴν κατάπληξιν . . . παρὰ τὸ θήπω γενόμενον ῥῆμα ἔδει εἶναι θάποϲ· ἔθαπον γὰρ ὁ δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ ἀλλ᾿ Ἰωνικῶϲ ἀνέϲτρεψε τὰ ϲτοιχεῖα. τοιοῦτόν ἐϲτι καὶ τὸ ἐνταῦθα καὶ ἐντεῦθεν. τὸ μὲν παρὰ τὸ ἔνθα, καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐνθαῦτα, τὸ δὲ παρὰ τὸ ἔνθεν, καὶ ὤφειλεν ἐνθεῦτεν. Ἴωϲι δὲ ϲύνηθεϲ τὰ μὲν παῤ ἡμῖν ψιλὰ εἰϲ δαϲέα μεταβάλλειν καὶ ἔμπολιν τὰ δαϲέα εἰϲ ψιλά. Schol. L. in Iliadem ad Δ 243: τεθηπότεϲ θαυμάζοντεϲ, ἐξ οὗ θάποϲ καὶ μεταλλαγῇ τῶν ϲτοιχείων τάφοϲ, ὡϲ παῤ Ἡροδότῳ βάθρακοϲ ὁ βάτραχοϲ καὶ μονόχυτρον μονόκυθρον. — 5 ϲυνολοιφῶν. cfr 140, 21. 335, 9. de pron. 4, 21: ὁ ἀπηλιώτηϲ διὰ ψιλοῦ ϲυναλειφθείϲ.

422. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 post φωνήεντοϲ add δαϲυνομένου B 2 καί om B || 3 ἐξηλλάγη] fol 40r L. | an εἰϲ τὰ δαϲέα? || 4 τὰ ante ψιλὰ om b ὡϲ ἐπὶ τοῦ τὸ τεθηπότεϲ B. fortasse τεθιγπότεϲ ab aliquo lectore adscriptum in verborum textum irrepsit vide Testim. || 5 ἐνθαῦτα pro ἐνταῦθα posuit Sophianus, post ἐνταῦθα add b, ne deesset forma ionica. at vide quae in Testim. ex Epim. Hom. exscripsimus, unde colligendum est Herodianum non putasse ἐνθαῦτα ex ἐνταῦθα ortum esse ionica metathesi, sed ἐνταῦθα ex ἐνθαῦτα, quam formam recte ab ἔνθα (sicat ἐνθεῦτεν ab ἔνθεν) derivavit et pro genuina hebuit. ac probabile est Apollonium non aliter sensisse, quamquam ἐνθαῦτα et ἐνθεῦτεν recentioris quidem dialecti ionicae propria erant || 6 ἐϲ supra κατορᾶϲ in B 7 ἐπὶ] ἐϲτὶ Ϲ, sed rec. m. corr τοῦ] τὸ L | ante τῶν add ἐπὶ B || 8 φ] π L1, corr L ἠδύνατο L, ἐδύνατο CBb || 9 φωνῆεν δαϲύ b cum | ϲύμφονον C 10 ἡ ἀνταπόδοϲιϲ Uhlig, κἀνταπόδοϲιν L, κἂν ἀνταπόδοϲιϲ CBb

423. 56 b

424. De articalo titalis librorum addito.

425. c. XXVI.

426. Num articulus cum pronominibus construatur. De συνάρθρων et ὰσυτάρθρων nominibus.

427. ARGVM. § 93. Atque etiem in titulis librorum graecorum articuli desunt, quia libri inscriptionibus primum secenuntur ex communi notione et genere poematum aut operum prosae orationis. sed si cogniti libri sunt, articulum inscriptionibus addimus libros laudantes.

428. ARGVM. § 94. lam dicendum est de articulorum cum pronominibus constructione, quae ab nonnullis sola ϲυνάρθρων et ἀϲυνάρθρων epithetis ornantur, quasi ea nomina, quibus modo demonstravimus numquam articulos adici,

429. TESTIM, ET ADN. EXEG. 3 de αἱ τῶν Ἑλλήνων ϲυντάξειϲ verbis vide Adn. crit. — 4 ϲυντάγματα opponuntur sicut ϲυγγράμματα Dion. Thr. 6, 5 U et ϲυγγραφεῖϲ poetis ibidem 5, 2. — 9—10 οὐ—μὴ cfr 325, 15 et 16. — 12 cfr Dion. Thr. 69. 4 U.: τῶν ἀντεvυμιῶν αἱ μέν εἰϲιν ἀϲύναρθροι, αἰ δὲ ϲύναρθροι· ἀϲύναρθροι μὲν οῖον ἐγώ, ϲύναρθροι δὲ οἷον ὁ ἐμόϲ. Ap. de pron. 13, 5: πῶϲ οὐ γέλοιοι οἱ ϲυνάρθρουϲ καὶ ἀϲυνάρθρουϲ ἀποφαινόμενοι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ; καὶ γὰρ αἱ κολούμεναι ϲύναρθροι, πρόϲωπα ἔχουϲαι δεικτικά, δεκτικαὶ οὔκ εἰϲιν ἄρθρων, καθάπερ ἐπὶ τοῦ ἐμὸϲ ε καὶ ἡμέτεροϲ εἶ οὔτε αἱ ἀϲύναρθροι ἐκτόϲ εἰϲιν ἄρθρων Ἀττικοὶ γοῦν τὸν ἐμέ κτλ. vide supra 23. 10 et infra 60,3. 101, 4. ϲύναρθροϲ autem nomine Apollonius ipse quoque ad significanda pronomina possessiva suus est, velut infra 170, 3. 22. 27 et 222, 14 de pron. 76, 1. 95, 9 et 16.

430. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 ἀπαιτε L, ἀπαιτῇ CBb ἄλλ᾿ b ἐλείπετο Ϲ | ante desideratur πλὴν τοῦ κ, quod mente supplendum est 2 κατεπέτακτο L, sed επ in ras ab L4, κατατέτακτο B | post τόϲοϲ in b lacunae signum || 3 Ἑλήνων CBb, ἐλέγχων L. αἱ τῶν Ἑλλήνων ϲυντάξειϲ, si scripta haec verba ab Apollonio sunt, significant libros graecos ommium generum, et ad ἀναδέξονται opus erit addere εἰϲ τὰϲ ἐπιγραφάϲ vel tale quid, quod in enuntiato subsequenti subiectum erit verbi δηλοῦϲι. sed fortasse habemus optimi codicis lectione veram Dyscoli manum. in mentem venit ἔλεγχοι nomen ad catalogos, indices bibliothecae Alexandrinae referre et αἱ τῶν ἐλέγχων ϲυντάξειϲ interpretari: indicum. quae interpretatio si recte se habet, non iam desideramus additamentum εἰϲ τὰϲ ἐπιγραφάϲ || 5 πρῶτον] fol 40v L 8 ἀνέγνωμεν L, ἀνέγνων CBb 9 μὲν om |ὀνομάτων τῶν inserit Uhlig propter subsequentia πρὸϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ | ἄρθρων CB || 11 περὶ in ras L 11 — 12 πρὸϲ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ om L1, add L || 12 τιναϲ Ϲ sed corectum in τινεϲ ϲυνάρθρουϲ καὶ uncis inclusit b ut spuria. vide Testim.

431. 63s

432. 57 b

433. appellari nequeant immo etiam meliore iure nomina ita appellentur, quia ea, quae articulos nem assumere exposuimus, omnino abhorrent ab assumendis artictlis. quae epitheta ab α privstivo incipiunt, ita intellegenda sunt, ut significent absentiam rei convenientis. convenit autem nomini adiectio articuli [si universum nominum gemus spectas], itaque omnia nomina, quibus articlus alicubi deest, recte ibi ἀϲύναρθρα nuncuparentur. quod si concedetur, etiam multo magis aptum videbitur ea nomina, quae numquam aticulos assumunt, velut ποῖοϲ, appellare ἀϲύναρθρα.

434. TESTIM. ET AND. EXEG. 4—7 Ϲhoer. in Theod. I p 334 21—28 Hilg. (362, 2 — 11 G ═ BM 639. 52—640,9): διαφέρουϲιν ἀλλήλων (scil ἡ ἀπόφαϲιϲ κα ἡ ᾱ ϲτέρηϲιϲ), καθότι ἡ μὲν ϲτέρηϲιϲ ἔπιβάλλοντοϲ ἤγουν ἁρμόζοντόϲ ἐϲτιν ἀτευξία (sic Venetus et EM ἀταξία Coislinianus) τουτέϲτιν ἀποτυχία, ὡϲ ὅταν εἴπωμεν ἄτεχνοϲ ὁ ῥήτωρ. ἐπιβάλλει μὲν γὰρ ἤτοι ἁρμόζει αὐτὸν εἶναι ἔντεχνον, οὐκ ἔτυχε δὲ τούτου. ἡ δὲ ἀπόφαϲιϲ ὡϲ ἔτυχε λαμβάνεται· δυνατὸν γὰρ λέγειν οὐ τεχνικὸϲ ὁ ὄνοϲ, ἄτεχνοϲ δὲ ὁ ὄνοϲ οὐ δυνατὸν λέγειν, ἐπειδή, ὡϲ εἴρηται, ἡ ϲτέρηϲιϲ ἐπιβάλλοντοϲ ἤγουν ἁρμόζοντόϲ ἐϲτιν ἀτευξία (Ϲoisl. ἀτοξία) τουτέϲτιν ἀποτυχία, οὐχ ἁρμόζει δὲ τῷ ὄνῳ τοῦτο, φημὶ δὴ τὸ εἶναι αὐτὸν τεχνικόν. — ad ἐπιβάλλοντοϲ et ἐπιβαλλούϲηϲ cfr 72, 19. 123, 17. 167, 3. 205, 23. 226, 18 251,18. — 7 ἔν. ad hunc ἐν praepositionis usum cfr 36, 23. 307, 8; 96, 23; 233, 7. 240, 19. RSchneideri comm. 34 ad 16, 10. — 8 ϲυμπαρεπόμενα. cfr 21, 5 24, 6. 36, 22. 43, 17. 44, 8. 226, 8.

435. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 2 post μᾶλλον omissum esse censet Uhlig εὔλογοϲ vel similis sensuns adiectivum (Schoemann* putavit καλλίων pro μᾶλλον scribendum esse): ac fortasse magis conveniat haec apepellatto, i e. nomina, non pronomina Appellare ἀϲύναρθρα. ad θέϲιϲ ═ θέοιϲ ὀνόματοϲ, ὀνομαϲία cfr 57, 4. 7. 266, 20 atque 12, 24.13. 21. Ska D * | προϲλαμβάνοντα maluit Kayaer*, sed cfr Argum. || 3 οὐδόλωϲ L | ἐϲιν] εἰϲιν Bb πρόθεϲιν L. || 3—4 προϲλαβόντα Cb, προϲλαμβάνονται L, προϲλαμβάνοντα B. τὰ δὲ—τούτων eicienda censet Uhlig, stque etiem Schoemann* pro alieno additamento habuit. videtur factum ex antec. paginae lin. 9—10. Kayser *pro οὐδέποτε (pro quo L οὐδήποτε exhibet) exspectari ποτὲ dicit stque RSchneider quoque οὐδέ deleri vult: hoc expuncto, εὐπαράδεκτα adiectivo in ἀπαράδεκτα mutato, μᾶλλον adverbio in ἄλογοϲ comrrecto Apollonii manum restitutam fore. AButtmann post προϲλαβόντα lacunam esse ststuit, quam sic in interpretatione explet: da di annehmenden aber 〈keineswegs als solche bezeichnet werden können, die) 〉niemals ohne dieselbe stehen 4 τὰ om B || ἐπιβάλλοντοϲ] ἑπι ex ὑπο fecit L | ἀταξίᾳ LCB, b correxit ex EM | λέγοιμεν | ἄτεχνον] fol 41r L. || 6 ἀταξίαν LB, ἀταξίαϲ C 7 εἶναι φιμκόν B ε Bb, ῆν L ἐν L, καὶ CBb || 8 post ἄρθρα add ἦν Bb ἀτακτήϲαϲι LCB, corr b | ἂν] αὖ? Lehrs*, ac delendam vocem censet AButtmann. sed vide Argum.

436. Pronomins primitiva (personalia) atque ἐκεῖνος, οὐτος, ἕδι articulos.

437. 64s

438. ARGVM. § 95. Mirum fortasse videbitur, quod nomina quidem cum articulis iunguntur, sed pronomina [personadia] quae vice nominum funguntur, articulos respuunt, idque quamquam indigere videntur ariculis, quis genera formis non. distinguunt. At sicut fit, ut nomine ipsa certis de causis articulos assumere nequeant, ita etiam voces eae quae pro nominibus usurpentur, causam prsebent excludendi articulos.

439. ARGVM. § 96. Pronomina [persenalia I et D personae] personas indefinitas distguunt et definitas reddunt, atque apparet demonstrationem, quae his pro-

440. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1—2 εἴπερ —θέϲιϲ. siguidem, ubi nem ἀναφέρεται persona vel res nomine aliquo significata, ibi nomer appellatur ἀϲύναρθρον. cfr 98, 22: οὐκ ὀνομάτων ἴδιον (scil τὸ ἀναφέρεϲθαι), εἰ μὴ προϲλάβοιεν τὰ ἄρθρα. — 2 ἐξ ἰδίαϲ —ὀνόματοϲ. Lebrs * postquam ἐγγινομένου pro ἀναγομένου coniecit, ad tuendam traditam scripturam affert Sext. Emp adv. gramm. § 320: οἱ ἀπὸ τούτου τοῦ μαθήματοϲ (i e. ab grammatica) ἀναγόμενοι = ab hac scientia profecti cfr spud Apollonium ipsum haec ἀνάγεϲθαι verbi cum ἐκ vel ἀπό praepositione coniuncti exempla: 23, 26. 277, 13. 298, 8. 299, 11; 264, 19. de adv. 121, 25. hoc loco τὸ ὄνομα est nomen ἀϲύναρθροϲ, ἡ τοιαύτη θέϲιϲ est positio huius nominis. dicit autem, ubi substantiva sine anaphora prolata appellentur ἀϲύναρθρα, hanc appellationem proficisci a proprio ἀϲύναρθροϲ nominis sensu. — 5 δεδείξεται non ad demonstrationem sequentem referendum est: sicut ex eis quae dixi satis apparebit — 9 τοῦ ϲυγκεχυμένου γένουϲ cfr Adn. exeg. ad 73, 9 huius ed. — 11 ἐδείχθη: 39, 22. 43, 15 44, 6 et 18.

441. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 ϲυνάρθροιϲ B | ἀναφορᾶϲ μὴ] ἀφορμῆϲ L, sed hoc loco ut mox infra Apollonii menum exhibent codices ceteroquin. deteriores || 3 οὐ ex οὖν fecit ipsa L1 | μηδόλωϲ L, οὐδ᾿ ὅλωϲ B || 4 παράθεοιϲ L, cuius corruptelae origo ex subsequentis verbi initio repetenda est 7 ἀπεώϲαντο] ἀπώϲαντο B, in L ε erasum est || 8 snte τάχα add ἤ C, ἢ καὶ B, [ἢ] legitur in b 9 εἵνεκα C || 10 ante ὥϲπερ add ὅτ L3CBb | περ om L1, add L | καὶ om CBb ὀνόματα] fol 4 L. || 11 οὐδόλωϲ L 13 post προϲώπων add ἔτι B || 15 ante ὁριϲμῷ add ἐν CBb κατολαμβάονται L | αἱ om Ϲ sed addit in mg

442. Articulum admittit αὔτός pronomen.

443. c. XXVIII.

444. 65s

445. 59 b

446. ARGVM § 98. Sed cur αὐτόϲ pronomen articlum assumit? Fit per pleonasmum quendam, cuius similis invenitur, ubi ad Πριαμίδηϲ additur υἱόϲ vel ad comparativos μᾶλλον adverbium. nec tamen admissa est haec abundantia in tertiae personae personalibus, velut οἶ ἕ, quae a poetis tantum usurpantur et. eiusdem generis sunt atque primae et secundae personae pronomina, quae articulos respuunt.

447. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 ἐπιδείξομεν: 106, 23 seqq q. — 4—p 83, 3 vide Schoemann art. p 55. — 6—8 cfr 117, 6 et schol. Stephani in Dion. Thr. 220, 28 —221, 1 Bilg (849, 8 —13B.): ἀντί τοῦ εἰπεῖν Πηλέωϲ υἱόϲ, Αἰακοῦ υἱὸϲ ἢ ἔγγονοϲ, φημὶ Πηλείδηϲ, Αἰακίδηϲ ὅθεν οὐδὲ προϲτίθεται τὸ υἱόϲ τι τοιοῦτον· τὸ γὰρ « Πριαμίδην νόθον υἱόν» ποιητικῶϲ πλεονάζει. — 11 cfr 118, 16 et de coni. 226, 5: πολλάκιϲ ἐγκειμένων τινῶν κατά τιναϲ λέξειϲ παραλαμβάνομεν τοῦ αὐτοῦ δηλουμένου παραϲτα〈τικὰ〉 μόρια. οἶον ἐν ϲυγκριτικοῖϲ ἔγκειται τὸ μᾶλλον ἀλλὰ 〈καὶ〉 φαμεν ταχύτερον μᾶλλον περιπάτει, «ῥηίτεροι γὰρ μᾶλλον». —15 δὶϲ ἀναφέρεται. cfr de pron. 8, 24: τοῖϲ ὄρθροιϲ παρακειμένη (scil ἡ αὐτόϲ ἀντωνυμία) ἐπίταϲιν μὲν οὐ ϲημαίνει, δὶϲ δὲ ἀναφοράν, ὁ αὐτόϲ, τοῦ αὐτοῦ.

448. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 2 αὐτῶν C | γάρ om L γε] τε B || 3 γινομένων L | τε om B || 4 εἴπερ] fol 42v L || 5 δὲ] δὴ L. || 6 εὑρέϲθαι] έ ex α fecit in L, ut videtur, ipsa pr. manus || 6 —7 ριαμίδηϲ—τῷ om B || 7 οὐκ om LCB, add b cum || 10 ϲύϲταϲιϲ L || 11 ῥηΐτεροϲ C | Ἀχαιοῖϲ sine v codd. et edd. (item 15). cfr Ludwichii adn ad hunc Homeri versum | δὴ ἔϲεϲθε] διέϲεϲθε L 15 οὕτω CBb 16 δϊέϲεϲθε L | 17 προφανὲϲ δὲ ὅτι] Kaibel: haec videtur in L, quamuis in continuo verborum ordine, manus diversa scripsisse. nobis videbatur eadem menus exaravisse, sed posteriore tempore addidisse δὲ] δ᾿ CBb | τῇ] ἡ B. ab τῆ inc. fol 43r L. τὸ] τψ B | supra τὸ τῆϲ ϲυντάξεωϲ L add ἄρθρ.

449. Praster normam articulus nonnumquam accusativo pronominum personalium praedgitur.

450. 66s

451. 60 b

452. c. XXIX.

453. Articuli pronominibus possesnivis praemissi non ad pronomen, sed ad nomen cum pronomine coniunctum pertinent

454. ARGVM. § 99. Denique nolumus praetermittere usum quendem Atticum, ex quo cum accusativo pronominum personalium praeter normam articulus nonnumquam coniunctus est, velut invenitur τὸν ἐμέ, τὸν ϲέ, nisi forte hoiusmodi locis articulus excellentiam significat.

455. ARGVM. § 100. Sed erunt qui putent, pronomina possessiva, quae ipsa quoque in I et lI persona demonsrendi vim habent, assumere articulum. pertinent vero in ὁ ἐμόϲ et similibus articuli ad possessam rem, non ad possidentem persenam quae demonstratur.

456. TESTIM ET ADN. EXEG. 2 ἀλλὰ καὶ ϲύζυγοι κτλ.: οἶ ἕ μίν in eodem genere sunt etiam cum ἐγώ ἐμοῦ ϲύ ϲοῦ, non solum cum ceteris personalibus tertiae personae. nam ϲύζυγοι appellantur voces, quae aliquam ob ratonem in uno genere poni possunt, unius classis sunt, velut supra 55, 11. 16 οἶοϲ τοῖοϲ ποῖοϲ ὁποῖοϲ, 100, 7 ἐμοῦ ἐμοί ceteraque pronomina, quorum accentus inclinari potest, 73, 2 ἐγώ οὗτοϲ ceteraque pronomina quae demonstrandi vim habent. — 3 ἀπαράδεκτοϲ, subaudiendum ὄρθρων. — 6 cfr de pron. 13, 9: Ἀττικοὶ γοῦν τὸν ἐμέ. Καλλίμαχοϲ «ναὶ μὰ τὸν αὐτὸν ἐμέ» καὶ «τὸν ϲὲ Κροτωπιάδην», καὶ Μένανδροϲ ἐν Ὕμνιδι (fr. 474 Eock) «νῦν δὲ κατὰ πόλιν εὕρῃ τὸν ἕτερον, τὸν ϲέ, τὸν ἐμὲ τουτονί». unde hausit Heliod. in Dion. Thr. 91, 2 Hilg (923, 5B). et vide Schoemann art. 57 — 59. — 10 ἡ τοιαύτηπαράθεϲιν: siquis ἐξοχὴν παριϲτάναι vult. amat articulum apponere. —11 προείρηται: 26, 15.

457. AND. CRIT., DISCR SCR. IN LCBb 1 — 2 supra ὅτι μὴ L scripsit εἰ μὴ || 2 αἱ eiciendum censet Uhlig || 3 supra ἀπαράδεκτοϲ L4 add τῶν ὄρθρων, quae subaudienda sunt. in C rec. m. supra ἀ scr. εὐ || 4 γε] δὲ L. || 6 ante ἐμέ add αὐτὸν B | αὐτίκα γοῦν] ἀντὶ οὖν B l post παρὰ add τῷ C || 7 τὸν om L1, add L3 | κροτοπιάδην LC || 8 — 9 ναὶ —Κροτωπιάδην om C || 8 ναὶ μὰ τὸν αὐτὸν ἐμέ] αἱ ἐμαυτὸν αὐτὸν ἐμέ L, τὸν ἐμέ B. totum versum alterum om bs || 9 τὸ ἄρθρον] τῷ ἄρθρῳ L, quod fortasse praeferendum est propter huius codicis anctoritatem, videlicet ita, ut Callimachus pro subiecto verbi habeatur | κροτοπιάδην raδην L. || 10 εἴ] ἥ L | παράδοϲιν B || 11 ἕνεκα] fol 43v L. | προϲλαμβάνεται Cb || 16 ἀντωνυμιακοῦ B

458. 67s

459. ARGVM. § 101. Habro quidem dicit, articulos in huiusmodi constructionibus non ad possessas res pertinere, quae signifcantur addito nomine aut cogitantur, sed ad possessores. „Si emim — inquit — ad illas referendi essent, pronomine ante nomen articulumque traiecto servaretur eadem constructio et sententia. sed differunt inter se ὁ ἐμὸϲ πατήρ et ἐμὸϲ ὁ πατήρ. — et quomodo fieri potest, ut etiam ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ dicatur, nisi alter articulus ad pronomen et personam possiddentem referendum est?

460. ARGVM. 102. Sed haec revera non sunt probabilia. Ac primum, si in πατὴρ ὁ ἐμόϲ alter articulus ad pronomen, non ad nomen pertinet, quidni etiam ὁ ἐμὸϲ ὁ πατήρ dicere liceat? patet, si praeponitur pronomen possessivum, duos articulos poni non posse. — deinde perverse indicat, siquis articulum in ὁ

461. TESTIM ET ADN EXEG. 1 ὑπακούεϲθαι Ap non solum de verbis quae ab audientibus cogitando adiciuntur usurpat, sed etiam de eis, quae ab loquente addentur: cfr 151, 11. 152, 2. 171, 1. verba cogitando adiecta saepius appellat ἔξωθεν ὑπακουόμενα, velut 22, 21. —3 —11 de pron. 15, 13: διαψεύδεϲθαι δέ φαϲι (scil Habro et qui eum sequuntur) τὸν λόγον (scil eorum, qui dicunt in ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ utromque articulum pertinere ad nomen)· εἶναι γὰρ ἴδιον ἄρθρον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ καὶ ἴδιον τοῦ κτήματοϲ. «τὰ γοῦν ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ φιλοϲοφεῖ ἑκατέρῳ ἀπένειμε τὸ ἄρθρον, ὅπερ οὐκ ἄν παρηκολούθει, εἰ μὴ καὶ ἡ ἀντωνυμία εἶχε τὸ ἄρθρον». — 7 — 8 τὸ ἄρθρον τοῦ ὀνόματοϲ. vide Adn. crit.

462. ADN. CRIT. , DISCR. SCR. IN LCBb. 4—5 post ὑπακουομένων add μόνων Lange*, idem μόνα post ὑπακουόμενα, conl lin. 11 et loco libri de pron. qui in Testim. exscriptus est || 5 φέρεται] φαίνεται L, ἐφέρετο poscit Lange * || 6 ταὐτὸ Cb τὸ] τῶ L, a qua voce inc. fol 44r || 7 prius πατὴρ om L1, add L 7 — 8 τοῦ ἄρθρου τὸ ὄνομα ci. Uhlig, si impletur, satiatur nomen articulo, conlatis corruptelis similibus 48, 1. 309, 11. 322, 21. 331, 28. Aliter sentit Schoemann Articulus nomine impleri dicitur, quia eius vis addito demum nomine cognoscitur. Kayser*: Der zua nomen gehörige Artikel || 8 ἐν τῷ ὁ πατήρ eicienda esse recte censet Lange τὸ om L | ὁ ante ἐμόϲ iure eicit Lange * || 9 ἡ om B 10 et 11 signum interrogandi b habet post κτήματι demum, virgulam post εἴχετο nostram distinctionem voluit etiam Lehrs || 14 ante φαίνεται add ἕτ οὐκ om LCBb, add Sophianus

463. 61 b

464. c. XXX.

465. 68s

466. 62 b

467. ἐμὸϲ πατήρ et in ἐμὸϲ ὁ πατήρ pariter ad nomen pertinere negat, quia haec inter se sensu differantk. differunt senu etiam οἱ νῦν ἄνθρωποι ἀγαθοί εἰϲιν et νῦν οἱ ἄ. ἀ. εἰϲιν, sed nemo negabit, in utroque enuntiato οἱ iunctum esse cum ἄνθρωποι. — nec quicquam impedit, quin duo articuli ad unum casum pertineant. immo utrumque ὁ in ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ non minus ad nomen referendum. est quam in ὁ πατὴρ ὁ ἐκείνου et ὁ δοῦλοϲ ὁ τοῦ Ἀριϲτάρχου.

468. ARGVM. § 103. ln forma ἐμοῦ pronominis possessivi inest duplex genetivus,

469. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 — 7 cfr de pron. 15, 20 — 27. — 16 ἀκριβώϲομεν: 79, 17 seqq. — 10—17 cfr infra 80, 7 seqq. et de pron. 16, 2—9: ἀπειράκιϲ κατὰ μιᾶϲ εὐθείαϲ δύο ἄρθρα παρολαμβάνεται. φαμὲν γοῦν ὁ δοῦλοϲ ὁ τοῦ Ἀριϲτάρχου . . ., καὶ δῆλον ὡϲ κατὰ τῆϲ εὐθείαϲ τὰ δύο ἄρθρα· ἡ γὰρ γενικὴ ἀπέλαβε τὸ ἴδιον . . . ἀμέλει γέ τοι ἔϲτι, μεταλαμβάνοντα ἐπὶ τρίτου προϲώπου γενικὴν πτῶϲιν, φάναι ὁ πατὴρ ὁ ἐκείνου, τοῦ ὁ πάλιν ἀναφερομένου ἐπὶ τὸ ὁ πατήρ. πόθεν γὰρ ἔτι ἐπὶ τὸ ἐκείνου καὶ τούτου, εἴγε καὶ ἀϲύναρθροι καὶ κατὰ γενικῆϲ πτώϲεωϲ; 12 τῷ πατὴρ ϲυντείνει. cfr 299, 23. — 16 ἀπέχει idem valet quod de pron. 16,
ἀπέλαβε. — 19—p 86,10 efr 158, 6 — 162.27. Schoemann art. 59. — 19—20 in. ἐμοῦ inet possessoris persona pronomne denotta. cfr 60, 7 τοῦ ἀντωνυμικοῦ) προϲώπου, λέγω τοῦ κατὰ τὸν κτήτορα.

470. DNA. CRIT. Disdcs. sca. IN LCB.r I post προτέραϲ videtur τάξωϲ inserenfum dum esse β 3 μεταθέϲειϲ] fol 44v L. 6 ὅϲτιϲ] 5ϲ οὐ bounbaye ban chning || 9 καὶ ἐν τῷ ἐμὸϲ ὁ πατήρ om L1 , add L | posterius ἐμὸϲ om B |γὰρ] δὲ CBb i 10 διακριβώνμεν Bb μέντοι CBb, δὲ L. 11 ἔϲτιν = οὖν B 12 τῷ] τὸ l. 18 ἐπε) fol 45r L. 14 ἐπ᾿] ἀπ᾿ B 16 ἀπέχει] ἐπέχει L, sed prima ε littera in ras, incetum a qua manu || 19 Ἡ εἰ ex ἡ factum ab L1 | ἐμοῦ ex ἐμόϲ correctum ab L1 | post ἔϲχε add τὸ CBb b || 20 προϲώπου L | τὸ] τῶ L

471. duplex persona, altera possessoris, possessae rei altere. ac possidentis persona. mutari potest in secundam et tertiam, sed servare debet casum genetivum, qui unus habet possessivam vim. contra possessae rei persona transibit in alios casus, numeros, genera ad normam nominis, quocum pronomen coniunctum est.

472. ARGVM. § 104. lam utrique personae, quae pronominibus possessivis significatur, vocem peculiarem adiungere licet, alteri (i. e possessoris) genetivum αὐτόϲ pronominis, velut ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ dictum est ab Homero, alteri (i. e. rei possessae) articulum, qui lpse quoqne in diversos casus, numeros, genera flectitur

473. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 cfr ad ὡριϲμένου de pron. 9, 11: ὁριϲτέον τὴν ἀντωνυμίαν ὧδε λέξιν ἀντ᾿ ὀνόματοϲ προϲώπων ὡριϲμένων παραϲτατικήν. et ad δεῖξιν supra 60, 5 et de pron. 10, 1. — ὁμολογεῖν ═ significare, declarare, ut 229, 28. 291, 25 alibi. — 2 ὑπακουομένου. vide Adn. exeg. ad 84, 1 huius ed. — 8 ad ἀναλύεται cfr infra 158, 18 et de pron. 101, 7: αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν εἰϲ γενικὴν ἐγκλινομένην ἀναλύονται μετὰ τοῦ ὑπακουομένου κτήματοϲ. — αἱ μὲν πρωτότυποι. Schoemann* recte: scil quatenus insunt in possessivis, aut si genetirus eorum ponitur significatione possessiva, ut ὁ πατήρ μου, τῷ πατρί μου. de subsequentibus vide Adn. crit.

474. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 Sohoemann* non antecedentia, ut nos fecimus, sed ὅπερ —προϲώπου signis parentheticis inclusit | δεῖξίν του ὡριϲμένου προϲώπου] δεῖξιν τῶν ὁριϲμένων τοῦ προϲώπου L1, L3 induxit τῶν ὁριϲμένων et supra scripsit τοῦ ὡριϲμένου, oblitus τοῦ ante προϲώπου inducere δεῖξιν τοῦ ὡριϲμένου προϲώπου CBb. pro articulo τοῦ indefinitum του posuimus | ἔχει Uhlig, ἔτι LCBb 2 μεταβολὴν B ante τρίτον add τὸ B || post κτήματοϲ addi vult Abuttmann ἢ τὸ ὀνοματικὸν πρόϲωπον conl. lin. 11 ὃ κλίϲιν] fol 45v L | τὰϲ om B || 4 τὸ γένοϲ B | posterius τε in ras L et dein duae fere litterae erasae κατὰ Ϲ | ὀνόμαϲι C || ἀντωνυμικὸν] ὸν ex οῦ factum. ab L || 6 πτῶϲιϲ] πτώϲειϲ C || 8 οὐ om L1, add L || 9 posterius πτώϲειϲ] πρόϲωπα L1, corr L3; at forsitan in primae manus scriptura lateat genuina ac scripserit Ap.: αἱ μὲν πρωτότυποι οὐ κλίνονται εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ οὐδ᾿ εἰϲ ἄλλο τι ἢ εἰϲ πρόϲωπα, αἱ δὲ κτητικαὶ εἰϲ πτώϲειϲ, εἰϲ γένη κτλ. Lehrs* quoque ita offendit in αἱ δὲ κτ. οὐκ εἰϲ ἄλλο τι ἢ εἰϲ πτώϲειϲ, ut coniceret: αἱ δὲ κτ. οὐ κωλύονται εἰϲ πτ. Hilgard ci. αἱ μὲν πρωτότυποι οὐ κλίνονται εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ οὐδ᾿ εἰϲ ἄλλο τι, αἱ δὲ κτητικαὶ εἰϲ πτώϲειϲ, εἰϲ γένη καὶ εἰϲ ἀριθμούϲ εἰϲ γένη om L1, add L || 10 εἰϲ ante ἀριθμοὺϲ om B δυϲὶ B || 11 ϲυνήθηϲ LC, ϲυνήθωϲ ἐπιταϲϲομένη verba ut glossam eicienda esse suspicantur AButtmann et Kayser*

475. 69s

476. 63 b

477. Quando articulus nominibus appellativis praemittatur.

478. c. XXXI.

479. 70s

480. imitatus nomen coniunctum neque igitur ad eam personam pertinet articulus in his constructionibus, quae pronomine possessivo demonstratur, sed ad rem possessam. (atque hinc quoque intellegitur, ὦ non esse articulum, cum ὦ οὖτοϲ dicere, ergo ὦ praemittere pronomini demonstranti liceat. nam demonstrationi pronominali repugnat articulus.)

481. ARGVM § 105. Quoniam de eis constructionibus disputatum est, ubi articulus sut semper aut numquam ponitur, restat ut disseratur de eis, in quibus praefigitur aut non praefigitur uni eidemque formae vocis casualis, prout oratione

482. TESTIM. ET ADN. EXEG 1 ad ἐπιταγματική cfr 194, 8 et de pron. 62, 16: παντὶ προϲώπῳ ὀρθοτονουμένῳ ϲύνεϲτι (scil ἡ αὐτόϲ), διὸ καὶ ἐπιταγματκὴ ἐκαλεῖτο ὑπὸ Ἀριϲτάρχου. — 14 ἑνουμένου, singulari numero prolati secundum numerum rei possessae (alibi ἑνόω apud Ap. copulandi vim habet). — 15 δεῖξιν explanatur Argum. — 18 μοναδικῶϲ ═ μόνον, quae ita tantum usurpantur, ut articulum assumant. — 19 κατὰ μίαν προφ. πτωτικοῦ explanatur Argum De tota quae sequitur expositione cfr Schoemann art. 60.

483. ADN. CRIT., DISCR. SCR IN LCBb. 3 ἀλλ] fol 46r L. | αὐτοῦ ex αὐτὸ factum ab L1 || 4 ϲφετέροιϲι C | post ἀταϲθολίῃϲιν add ἄλοντο Bb || 5 ἢ καὶ ἑὸν LC. fortasse καὶ Apollonii verba sunt, quae verbis Homericis ἑὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ praemisit respiciens ad primum exemplum. si vero ab η incipit versus, circumflectendum est ex veterum doctrina. vide Lehrsii qu. ep. 50 seqq. || 7 τε bis L. 10 ἔϲτω L, ἔϲτι CBb | amte πάλιν add κα B | ὁ om B || 11 δὲ om. CB || 12 post δὲ add κα B 13 ἂν] γὸρ B 14 ἑνουμένου] prius ου in ras L4, ἐννοουμένου B | οὖν post πρόκειται conlocat L1, corr L4 || 15 οὐδ᾿] fol 46ν L οὐδ᾿ ὅλωϲ Uhlig Lehrs*, οὐδ᾿ οὕτωϲ LCBb, οὐ δεόντωϲ ci. Sophianus || 17 καθότι CBb | δεικτικῆϲ AButtmann. δεικτικῶϲ LCBb. cfr 170,
ϲυνάρθρου τῆϲ ἐμοῦ || 20 μίαν quod ex α΄ ortum sit, in πρώτην mutandum. esse opinatur AButtmann. vide Argum.

484. 64 b

485. (verbis antecedentibus aut sequentibus) postulatur: velut ἵπποϲ τρέχει dicitur aut, ubi equus iam designatus cognitusque est, ὁ ἵπποϲ τρέχει. unde patet, quibus locis apud Homerum a articulus desit.

486. ARGVM. § 106. Haec regula (quae iubet articulum nomini addi, si res nomine designata iam innotuit) valet in omni verborum constructione exceptis eis verbis, quae aliquid futurum esse signifcant. quibus adiungitur nomen appellativum vel adiectivum sine articulo, etiam si iam innotuere res vel homines, de quibus sermo est. etenim notio articuli [cuius vis est anaphorica] cum notione horum verborum futuras res significantium pugnat. — si vero in enuntiatis, quae eiusmodi verbum habent, articulus epitheto adicitur, velut siquis dicat Διονύϲιοϲ ὁ γνώριμόϲ μου θέλει γενέϲθαι, alterum epitheton sine a articulo

487. TESTIM. ET ADN EXEG 8 πληρέϲτερον. cfr 81, 15 140, 28. 159, 5. 9. 16, ubi ἐπιθετικώτερον, ἐγκλιτικώτερον, κοινότερον, Θεϲϲολικώτερον, Δωρικώτερον vocum vis comparativa pariter exstincta est. — 11 ἐνεβιβάζετο ὑπὸ Κ., scil Ulixes κ 527. — 13 noli putare ὕπαρξιν nemen non sufficere, quia etiam sppellandi verbum sequitur, cfr 82, 2: ῥημάτων τῶν ὕπαρξιν ϲημαινόντων ἢ ὀνοματικὴν ἢ οὐϲιώδη et 45, 13—17. (sed 115, 13 distinguuntur verba ὕπαρξιν et ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν i e. appellationem significantia.) cur autem ἐϲομένην ὕπαρξιν dixerit Ap, patet ex exemptis sequentibus.

488. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 1 ἢ οὐ προϲλήψεται add Uhlig; Abuttmann voluit οὐ post ἄρθρα addi || 2 —3 τὸ πλοῖον κατέπλευϲεν om LCB, add b cum Porto et s] 3 ἔνθεν] alterum εν ex α factum ab L4, ἔνθα C, ἔνθα et supra α scriptum εν B || 4 ἀρνίον L, ἀρήϊον CB (ut supra 5, 15 huius ed. LB) δέ μοι LC (cfr Adn erit. ad loc. modo laudatum) || 5 προκατηγγελμένου 6 ὕϲτατοϲ] fol 47 r L | μήλω L1, add ν | ἔϲτιχε L. || 7 ente τοῦ κατὰ Portus et Sylburg inserenda censuerunt καὶ ἐν τῷ et versum ι 432: ἀρνειὸϲ γὰρ ἔην, μήλων ὅχ᾿ ἄριϲτοϲ ἁπάντων. sed fortasse Apollonium memoria fefellit, ut opinaretur ι 433 subsequi post ι 444 || 8 πληρέϲτατον C | ἐκεῖ] ἐκεῖνο L 10 ἀπεδείρετο LCB || 11 ἀνεβιβάζετο B || 13 δ Bb || 15 ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ om C || 16 τῷ τούτοιϲ ϲυζύγῳ B

489. 71s

490. 65 b

491. c. XXXII.

492. addi opus est, quod cum verbo iungitur, cum prius epitheton articulo quasi occupatum sit neque possit cum verbo coniungi. (articulum si dempseris, incongrua oratio fiet, quia verbum cum duobus epithetis construi nequit. ceterum. alibi quoque, ubi ad unam personam duo nomina pertinent, differunt illa verba ὑπαρκτικὰ constructione sua ab ceteris.)

493. ARGVM. § 107. Ac semper epithetis, quae propriis nominibous adlecta sunt, articuli praemittuntur (ὁ φιλόϲοφοϲ Δίων διαλέγεται), nisi verbum enuntiati TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 τὸ ἄρθρον τὴν γενομένην οῖδεν, revera ὁ τῷ ἄρθρῳ χρώμενοϲ: cfr de adv. 183, 18: ἡ ἐκ ϲυνθέϲεωϲ προφορὰ πολὺ πρότερον οἶδε τὴν ἐν ἁπλότητι, quis usui vocis compositae antecedit usus simplicis (paullo differt vis verbi εἰδέναι 125, 19. 241, 14. 316, 8.)— 4 ἐπιθετικόν et ἐπίθετον ab Ap nem solum de eis nominibus usurpantur, quae nos nunc adiectiva nuncupamus, sed de appellativis quoque, quae imponuntur elicui personae eiusque nomini adiunguntur. vide infra 65, 4 et 11. 66, 23. supra 41, 7 et quae de vocabulorum usu exposuit CEAScbmidt Beitrk. 237 seqq. — 5— 6 ὡϲ ἂν inducit rationem obiectivam, ut saepe apud Ap. cum participio, ex. gr. supra 12, 25. 14, 5. 44, 16. — 9 ἐγχωρεῖν, quod plerumque eandem vim habet apud Ap. quam locum habere, permissum esse, cum εἰϲ praepositione coniunctum motum significat. hic videtur inte pretandum esse: verdum nequit inire societatem duorum horum epithetorum. vide infra 110, 27. 111, 8 254, 6. — 10 ϲυντείνειν εἰϲ πρόϲωπον. cfr 41, 12. — 12 οὐδὲ ἔννοιαν ut Germani dicunt nicht eine Idee, keinen Gedanken. itidem fortasse οὐκ ἔννοιά τιϲ intellegendum 54, 4. — 14 cfr ad totam quae sequitur expositionem Schoeann art. 60 seq.

494. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ICBb. 2 ἐϲομένην] η in ras L3, L1 fortasse ἐϲομένων | γὰρ om Ϲ || 3 τὸ ῥῆμα] fol 47v L | γινομένην οῖδε C || 4 καὶ videtur ante ἕτερον conlocandum esse | τὸ om B 7 ὑφέλοι Cb || 8 γένοιτο CBb || 9 χωρῆϲαι L. | ἄλλαϲ factum ex ἀλλήλαϲ ab L || 10 ante τῶν desiderat ἐκ Kayser*. vide Argum. || 12 τρόπων] προϲώπων B || 15 ῥημάτων] fol 48 r L 16 Δίων Uhlig, Τρύφων LCBb. vide sequentia. nec usquam alibi ab Apollonio philosophus Trypho inducitur, sed praeter grammaticum solus rhetor (20, 2)

495. 72s

496. 66 b

497. ὑπαρκτικόν est (φιλόϲοφοϲ Δίων ἐϲτίν) aut inseritur participium ὑπαρκτικόν (φιλόϲοφοϲ ὢν Δίων διαλέγετα). verbum autem (non paticipium) huius sensus si iuxta eliud verbum inseritur, etiam conionctio addi debet: φιλόϲοφόϲ ἐϲτι Δίων καὶ διαλέγεται. (quae alibi diligentius exposita sunt, ubi hoc quoque demonstratum est, in Iliadis Λ 101 si βη verbum est, in exitu verus participio opus esse, non verbo finito.)

498. TESTIM. EXEG. 5—6 οὐ δίχα ϲυμπλοκῆϲ. cfr 8, 12. — 11 μετοχῶν. τὸ περὶ μετοχῆϲ appellat Ap. hunc librum 15, 23. 302, 9, sed ceteris locis eum laudat plurali numero usus. — 11 — 17 Schol. A. in Il. 101: βῆ ῥ᾿ Ἶϲον] Ζηνόδοτοϲ ἔξω τοῦ ρ «βῆ Ἶϲον». μὴ ἐμφέρεϲθαι δέ φηϲιν ὁ Ἀρίϲταρχοϲ νῦν ἐν τοῖϲ Ποϲειδίππου ἐπιγράμμαϲι τὸν Βήριϲον, ἀλλ᾿ ἐν τῷ λεγομένῳ ϲωρῷ εὑρεῖν. εὔλογον δέ φηϲιν ἐξελεγχόμενον αὐτὸν ἀπαλεῖψαι (Ludwichii Aristarch. l 325). κατὰ διάϲταϲίν ἐϲτ «βῆ ῥα», εἶτα « Ἶϲόν τε καὶ Ἄντιφον» (Herodisn. II 73, 1 Ltz. cfr I CXXI). τὸ μέντοι ἐπιφερόμενον ἐν τῇ ϲυντάξει ἐν μετοχῇ ὀφείλει κατακλείεϲθαι «ἐξεναρίζων», ὡϲ δείκνυται ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ. quae Didymeis et Herodianeis assuta verba patet ad hunc Apollonii locum referenda esse. 14 — 5 τὸ ϲυγκλεῖον τ. δ. ad ῥῆμα pertinet eodemque referendum λέγω τὸ ἐξενάριξεν: clausula versus reducetur ad verbum quod sententiam absolvit. ἀνάγεϲθαι verbo Ap videtur usus esse, quia participium ex verbo derivatur. — 16 ἀνέφικτον passiva vi, ad quod perveniri nequit, quod fieri, dici non licet, ut 44, 5. 76, 3. 91, 2 114, 25. 180, 26. 331, 12 (active vi cum εἰϲ vel πρόϲ praepositione, quod pervenire nequit, 43, 15. 44, 6. 51, 24).

499. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN LCBb. 4 οὐ] οὐδὲ Cb || 5 ἐπιφερομένου] φαινομένου | post ἐπεί add καὶ CBb, Schoemann* pro καὶ scribendum esse τὰ suspicatur || 8 —9 τοῦ δὲ — διολέγεται om L sed postea add ipsa prima m. || 9 οὐ ϲτήϲεται B || 10 δὲ om L. | ἀκριβέϲτερον ponit post ϲύνταξιϲ B || 12 ὡϲ τὸ] ὡϲ ἐν τῷ? || 13 βηριϲον] βῆ ῥῆϲον L, βῆ ῤ ἶϲον C, βηριϲόν B, ΒΗΡΗΣΟΝ b. cfr Testim. | ἐξεναρίζων C || 14 βηρῆϲον L, βῆ ῤ ἶϲον Ϲ, βηριϲόν B, ΒΗΡΗΣΟΝ b ϲυγκλεῖον] ϲυγκείμενον B || 15 ἐνεχθήϲεται L, a quo verbo inc. fol 48v. hic quoque, ut in postremis paginis saepius, optimi codicis scriptura contra peiores defendi nequit | ἐξενάριζεν C || 17 τὸ ante τῆϲ om C | ἐξεναρίζων C

500. ARGVM. 108. Huic igitur de qua sermo est construtioni nominum. propriorum et epithetorum adiumguntur articuli diverso modo, si verba ex eorum numero sunt, quae primum de qualitate aliqua loquuntur eamque quasi inducunt cuius modi sunt verba εἶναι, γίγνεϲθαι, καλεῖϲθαι, ὀνομάζεϲθαι]. velut debemus dicere ὁ γραμματικὸϲ Τρύφων ἀείδει (nam ὁ Τρ. γρ. ἀείδει dicere non licet), sed. ὁ Τρ. γρ. καλεῖται, item ὁ γρ. Τ. παρεγένετο, sed ὁ Τρ. γρ. ἐγένετο. ac patet

501. TESTIM. ET ADN. EXEG. τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει i. e. γραμματικὸϲ Τρύφων (65, 14). — 2 verba, quae πρώτηϲ ποιότητοϲ κατηγοροῦϲι, Ap. nominat ea, quae aliquid esse vel appellari dicunt, quia his primum cognoscimus qualitatem vel nomen alicuius personae. debebat igitur dicere πρῶτον pro πρώτηϲ. eadem verba mox nominat κατηγοροῦντα τοῦ ἐπθετικοῦ ac 89, 3 huius ed. ἐϲομένην ποιότητα δηλοῦντα, quoniam illo loco exempla animo Apollonii obversabantur, in quibus qusitas quaedam optata, nondum imperata dicitur. RSchneider putat τὰ πρώτηϲ ποιότητοϲ κατηγοροῦντα et τὰ τοῦ ἐπιθετικοῦ κατηγοροῦντα ῥήματα non ὑπαρκτικὰ verba, sed potios omnia praeter ὑπαρκτικὰ esse atque opponi ab Ap. ὑπαρκτικοῖϲ, quae supra ἐϲομένην ποιότητα significare dixit. at ubicumque verba dicuntur κατηγορεῖν τοῦ ἐπιθετικοῦ, ibi patet epitheton non ad subiectum, sed ad verba pertinere, id quod in ὑπαρκτικὰ cadit item in ὑπαρκτικὰ tantum, quod infra dictum est: τὴν τοῦ ἄρθρου ϲύνταξιν παρείλετο, ademit epitheto articulum. κατηγορεῖν ποιότητοϲ dictum est ut de adv. 204, 17: τὸ κύκλοϲ κατηγορεῖ ϲχέϲεωϲ τοπικῆϲ. κατηγορεῖν τοῦ ἐπιθετικοῦ autem ut de adv 120, 20: τὰ πτωτικὰ ἐπιθετικά, κατηγοροῦντα οὐ τῶν ὀνομάτων, τῶν δὲ ῥημάτων, ἐπιρρήματα ἐγένετο.

502. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A (ab 6) LCBb. 1 ἄρα διαφόρωϲ Uhlig, ἀδιαφόρωϲ codd. et edd.: non solum pugnat a privativum cum sequentibus, sed etiam coniunctionem, qualis est ἄρα, desideremus ibi, ubi Ap. ad eandem rem redit, quam iam ante parenthesin exposuerat || 2 πρώτηϲ κατηγοροίη] πρὸϲ τῆϲ κατηγορημένηϲ B. Schoemann art. 61 pro πρώτηϲ scribi vult παρούϲηϲ, ipse quoque, ut RSchneider, opinatus hanc, de qua hic Ap. loquitur, ποιότητα opponi ei, de qua 88, 13. 89, 2 huius ed. dictum est, ἐϲομένῃ ποιότητι vel ὑπάρξει. quomodo πρώτηϲ intellegendum sit, explicatur in Adn. exeg. || 5 γραμματικὸϲ ante καλεῖτα conlocavit AButtmann, ὁ γρ. Τρ. καλεῖται LCBb || 6 —7 ὁ Τρύφων γραμματικὸϲ παρεγένετο om L, sed exhibet A quoque, cuius fol 8r ab hoc enuntiato incipit (vide ad 25, 6 huius ed.). παρ delendum censet Uhlig, ut habeamus alterum par exemplorum eius generis, cuius sunt antecedentia. fortasse post καλεῖται intercidit: οὕτω καὶ. RSchneidero comment. 12 med. sic videtur locus restituendus esse, ut post γραμματικὸϲ ἀείδει haec sequantur: ὁ γρ. Τρ. παρεγένετο, (omisit Ap. ἦν γὰρ ἀϲύνετον φάναι vel aliquid eiusmodi) ὁ Τρ. γρ. παρεγένετο· τοῦ δὲ δευτέρου γρ. ό. Τρ. καλεῖται. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι κτλ. || 7 ὅτι] ex ϊ factum ε ab L κατηγοροῦνται LC, sed in C rec. m. supra αι scripsit α κατ . . . ουντα A, qui in fol 8 et priore pagina folii 9 multas hebet litteras maculis ita obscuratas, ut legi vix ac ne vix quidem possint

503. 73s

504. 67 b

505. De articulo adiectivis praemisso.

506. iure suo haec verbοs, quae de epitheto sliquο dicantur (de eo praedicant), demere epitheto articulum. (apparet indidem in Hiadis Α 11 anastαopham inveniri, quae tollimmx si pro τίμαϲεν ponitur verbum nominandi.)

507. Aaovκ. β 169. idem velet, ubi adiectivum cum appellativis iungitur: ὁ λευκὸϲ Τπποϲ τρέχει, ὁ . λ. ἐϲτιν. Si autem duo adiectiva ponuntur, etiam articuli dno accedunt rursus exceptis verbδis ὑπάρξεωϲ), velut ὁ ϲεμνόϲ, ὁ κολὸϲ ὑβρίζεται. ubi si alteruter artictllus demptus erit, constructio ab norma sbhrrebδit. nam stermm nomen steri cedere nequit de articulo propterea, qda utrumque (ϲεμνόϲ et καλόϲ) ab una materia nominum ducitur [entus eusdemqκe gemere nonnum est, a4 non att in erius terum αdtero. slterins modi exemplum [u5i eεrὸum ὑπαρκτικὸν αcceάrt est ὁ ϲεμνὸϲ ϲοφόϲ ἐϲτι. eademque ratio est ceterorum verborum ὑπάρξεωϲ.

508. rssrκ. er Anx xxso. 1 παρείλετο. vide A gum. - - ἂ cr Schol. B. ad IΙ.Α 11 (Ariston 40 r ): ἡ διπλῆ διὰ τὴν τξιν τοῦ ὄρθρου, τὸν ἀρητῆρα Χρύϲην (ubi ante τὸν addendum videtur ἀντὶ τοῦ). ἀναϲτροφή signifcat inversum ordinem verborum, ut de coni. 218.17 et iura 245, 15 alibi memorat autem hoc loco Ap. inversionem in Hliadia versa, quia Homerum ebo insto ordine recessisse optime elucet, si verbo appellandi in locum verδi τίμαϲενillsto versnsita mutator, utiam ~leordo,qui vituperatur. fatinstns. - θ si appcHaαea, mo propranemina, cum eyithetis conexuuntur. II-p Βξ,- Scboemmn art. p61 sic interpretatur:

509. Aοs. cur, mosea. sca. im AL.CBb. 1 εὐλόγωϲ om A. , add in ng A παρείλετο] Hekker: serδi herus unum legtuur in A nttentag vero omnes litteras legere sibi videbatur, quod disefte memorendum est, quia Schoemsmn pro παρείλετο scribi iussit ἀπηνέγκατο. HSchneider vult προείλετο. vide de utziusque interpretatione totius loci Adn. exeg. et crit. ad antecedentis pg. lin. 2 6 ἠτίμηϲεν L 4- εἰ -ἀρητῆρα om A. ,add in ng A | 4 ἀφέλῃ L. ήτίμηϲεν L ὠνόμαϲεν L | ἀδιάφορον B B ὠνόμαϲεν] ητιμαϲεν A, ἠτίμηϲεν L 6 alterum ἐν deleri iussit Schoemsnn tt. 61. A in ng οτ η αυτη ϲυνταξιϲ ἐν προϲηγορικοιϲ καί επιθετικοιϲ | 7 Α P ng: ὅτι εαν δύο επ- θετικα δύο καί τα ἄρθρα εἰ μή επιφεροιτο κλητικα η υπαρκτικα ρρηματα 1 Β δύο] fol 49rr L καὶ om B θ φρονημοϲ A. 10 προῦπτον L. | 11 ἀφέλοι CBb οὐ om Β β 11 p98,1 τὸ ετερον θατέρῳ Ab, τὸ θάτερον sine θατέρῳ LCB

510. c. XXXIII.

511. Quando articalus participits prsemittatur.

512. 74s

513. Aaαvκ. β 116. Cum nominibus etiam pasticipis iungunturr atque si propria nomina, quibus articulus praefxus est, participium sequitur, constructio sensum hsbεt temporlem [rationem tesφmpordem sigmcat, qκae 4nter αctemem par4scpto demc4atam et actoaem εerρi eειti ntereedι4), velut ὁ Πτολεμαῖοϲ γυμναϲιαρχήϲαϲ ἐτιμήθη idem vset atque ὁ Πγ. μετὰ τὸ γυμναϲιαρχῆϲαι ἐτ Si vero participia articulum assumunt, plures homines eius nonnis exstare designa-- mus, ex gr. si ὁ γυμναϲιαρχήϲαϲ Πr. ἐε. dicimus, nbi articulo singula ri mdltitu- dinem sigmifcari extemylo patebit, simdatque eum abiecerimus. nem qui γυμναϲιαρχήϲαϲ Πv. ἐτ. dicit, unum tantummodo Ptolemaeum cogitat.

514. εmoni estmmeEtal4rm em4erinomcomcederedfeαrtcμ οporopterea,queod sαἔunαnomt- mum sκἔetentiα ductor.3 hoc emim stggmscαt ἡ ὅλη τῶν ὀνομάτων· suἔMfontαm see eam rem, cmi smaeent quddtfαes nomtnιἔss se edectics εapepeR αfimisdeeigau4αe: am que iales rerum smmὸsfomtαe 4παeremfes, non meras suἔstenftas Miroque nominum genere sgndcari αeferes grammatcos acm fgeὸat. S2c ιgιtr Ap nunc artculum sfrque αdιectieo propterea addendum esse att, quia urique parler sεbs5t una quaedam eμδetantia, quam aεcculo demotar convenrat. Eayser pro subiecto ὄγεται verbi habet τὰ ἐπιθετικὰ atque addit has explanationes: Dν Suὅecte sad ἔeιden A geetieea sn ἔeidea Sὰtzen gemein, oder edhiger: ἔeιde Aeyectiea goe ater ax das ene Euὅect, nicht au ias lv5. vide nostram interpretationem in Argum. et ad ὑλη nominis usum 268,10.

515. rzsrκ xv Ans. exso 2 γρῦ ἑτέρου. ne putes omissum esse nomen, cfr supra 66,16 et 19.

516. Ans. eur., mscs. sos. im AL.CΒb. 1 ἐκχωρεῖ] κ in γ mutuum sb L τοῦ ρθρου]urumqueουin ωcorrectumsb Lή,quοdinre laetum esse AHutmann opina- tur sed ad τὸ ἕτερον et θἀτέρῳ subaudienda sunt ὄνομα et ὀνόματι, vide Argum. τῶν -ὄγεται. Schoemnnn, qui art. 61 traditam scripturam retinuit, in exem- plati sno ed. Βekkerianae susserst nt scriberetur τὰ τῶν ὀνομάτων ἀνάγεται, stque Lehre quoque adscripsit: ἀνάγεται7 e 57, 4 Γ 2 A ng: οτ εαν δύο εππθετικον (pro εππιθετκοιϲ) κλητιxον η υπαρκτιxον ρημα ϲυνταγή ηδηη του δευτέρου επιθετκου τὸ ἄρθρον αφιϲταται 1 ὁ ϲοφὸϲ ϲεμνόϲ Β 1 2 11 ϲοφόϲ-πλειόνων] horum verborum in A sliquοt tsnmm litterae legi possunt β 2 ὁ ϲεμνὸϲ φρόν.A, ὁ ϲοφὸϲ φρόν. LBb β 3 ὁ ϲώφρων-ϲώφρων ἐϲτίν om L β 44 posi λόγοϲ ra- εnra in A, qua fortasse ἐϲτίν deleta est 1 Β capitis numerus λγ in ng A . A ng: οτ ϲuμφερονται τοιϲ ονομοϲι μέτοχοι καί διαφοραν χρονικήν πποιουϲι τα ἄρθρα 1 Β ὅπερ] 5cπερ L 1 1θ γυμν3ϲιαρχῆϲαι] fole9ε L

517. 68 b

518. c. XXXI.

519. 75s

520. Aaevκ. β I11. Appellativorum autem singddarium cum sticolo et parti- cipio constructioni triplex inesse potest vis. si enim dicimus ὁ παῖϲ δειπνήϲαϲ κοιμἀϲθω, rationem temporsem designamus. si vero loquimur ὁ δειπνήϲαϲ παrϲ κοιμάϲθω aut mutitudinem denotamus aut unam persenam, quae nota est ao εἰ multitudinem, indefnitam im accipit constructio, quapropter θtoici aeticuum indεfnitam vοeem nmcupaverunt.

521. τzsrix. er μnn xse. 1 τὰ ἑνικὰ κτλ. hic praestat Ap. quod promisit 27.24. - ad παρεμφαίνεν coasigmcaεe, simei sigmfcare et 4 παρεμφλϲεωϲ eft 29.10.182.7 et 12 εἰ 26. 230.8. 334.15. de adv 204.22. ad anacoluthiam. ὡϲ παρεμφαίνειν cr 181, 10. - 11 - 1ξ ἀοριϲτbδηϲ ἐκάλεϲαν. c2r 69,
108.18. de pron. 5,13. 6,30 et comm HSchneiderri et Eodolfus Schmidt de Stoi- corum grammatica ξ9-42.

522. Ans. mr., mscs. sca. im Al. Bh. 1 απειθάνωϲ A Γπαρεμφαίνειν AL, παρεμφαίνει CBb 3 etiem mle Πτολεμαῖοϲ A. exhibet ὁ, in L smte nomen una littere erasa |δηλώϲει post Πολεμαῖον ponit B ante πλείοναϲ add xλὰ LBb |πλείοναϲ] εἰ ex ε factum ab L δὲ recepimus ex A, om L. Bb 1 4 εἰϲ in ras A3 γὰρ b, δὲ L n ras et CB 1 A mgι οτ τα ενικα ἄρθρα παρεμφαίνει κmι πληθοϲ 1 aὰ-6 ὁ γυμν. Πτολ.ἐτιμήθη habet A ~uttentagio teste, om LCB, uncis inclusit b, qui Portum de suo haec verba. addidisse putabet 7 Α Γ ng: οτ προϲηγορικοιϲ ϲυνταϲϲονται μετοχαί καί παντωϲ αει ὄρθρου τρειϲ δὲ εἰϲι διαφοραί 1 Β pro τρίτοϲ HSehneider vult τριττόϲ. at accedit hic revera τρίτοϲ λόγοϲ ad eos, de quibus modo dixit Ap. β 1θ κοιμάϲθω in res A, a qao verbo inc. fal 8v δὲ om B | aλθοϲ] fol 50r L. 1 11 aαιϲ εuprs scriptum habet A pr. m. ( ἀφ’ B o] ῷ C καὶ om Cb β 1Β κατὸ] μετὰ L in res et CB τούτου b, τουτον A, τοῦτο l. CB, sed in L. post τὸ littera erasa 1 17 ἀτακτήϲει LCB

523. 69 b

524. Aaavκ. ὲ 112. Ubi participium subicitur appellativo nomini, usitatum non est srticnlum ante nomen omittere, quod licet, si proptia nomina cum pscticipio iunguntur.

525. Aaovκ. ψ 11ξ. Hoc quoque licet, et appellativo et pcticipio vel adiectivο succedenti μtictlnm praefgere, ex. gr. ὁ παῖϲ ὁ δειπνήϲαϲ κοιμᾶται, quae con - structio idem velet ac participium vel adiectivum cum aticnlo prsemiseum appellativo: ὁ δειπνήϲαϲ παῖϲ κοιμαται.

526. rssrm. er Anx exse. 2 ἐντριβεϲτέρα. ad comparativi vim vide Adn exeg ad θθ.8 huius ed. - 4- B δυνάμει-ἄρθρου. appellativa nomina (τὰ κοινὸν ἔννοιαν ἔχοντα) articulis appositis non revera, ssd δυνάμει in propriorum nomi- num numerum intrant, quia quasi contrahuntur et excipinntnr ex multitu- dine personarum vel rerum earum, qmbus haec qnahtas communis est, quae appellativo signifcatur. - 12 ταὐτὸν ϲυνάγει. idem efψict, easdem cim hobel. er Adn.exeg.ad 99,4. - 14 μᾶλλον. cfr μᾶλλον dξιοπιϲτοτέρα de pron. 72,18. - ὑπερκειμένων hic sigmifcat eam ὑπέρθεϲιν i. e. trsiectionem, qua ὀ λευκὸϲ Τπποϲ mutatum est in ὁ πποϲ ὁ λευκόϲ. cvr ὑπερτίθεται 8,20 (de pron. 65,12. 62, 9. 9λ.19diciturhocps ticipium de vοcs εεl syHlaba, quae antecedit vοculae encliticae).

527. Ann. ιmτ, mscs. scs. 1s A L.CBb. 1 πρώτη LϹhlig, τοιαύτη Al.CBb. at referenda sunt haec verbδa ad primum eorum modorum, quos percensuit Ap. 2 ὀκριβεϲτέρα h | ἡ om B τῶν om L. 1 2-B τὸν κυρίον A. , corr A β 4 δυ- νάμει] εἰ in ras A9, A fortasse δυναμιϲ. Eayser iniuria in δυνάμει ofendit. Β πολλῆϲ] fol 50v L. post πολλῆϲ inserenda esse ci. Schoemsnn ὕληϲ τῆϲ, quibus non opus est 7 ὁ eiecerent HSchneidex comm. θ9 adn., Lebrs. Schoemmmn. ac iam Sophisnus adscripsit ἱϲωϲ ἄνευ τοῦ ἄρθρου 1 Β ἀπαιτοῦν- τοϲ ὄρθρον CB 1 ξ ente τοϲ inseri vult καὶ Schoemann . A ng: ὅτι δυνα- τxι εαν πρδϲηγορικον ειη καί μετοχή αμφοτερα λαμβάνειν ἄρθρα 1 lθ posterius ὁ om C β 11 A ng: ὅτι εαν ῆ προϲηγορικὸν μετα ἐπιθέτου δυνανται λαμβάνειν αμφοτερα ἄρθρα β 12 ταὐτὸ . A~ ng: ὅτι εαν η μετοχή του προϲηγορικου προταγειη, επεται τὸ επιθετον, αυταιϲ μονοιϲ (sic) προϲει . . . τὸ . . . (προϲειϲι τὸ ἄρθρον7). unde noli colligere in verbis ApoHonianis, quae codices exhiboent, ali- quid deesse 1 I ὑπερκειμένων] ὑποκειμένων h post ὑπερκειμένων add A Α et in ng Α λε, qui est capifis numerus

528. c. XXXV

529. 76s

530. 70 b

531. Aaανκ. ψ 114. Atque etiam illod notgmdum est, imperstivοs adiunctoa participiis, quibus articulus praefdxus est, id eicere, ut indefnitum sensum ps ticipis habesmt (ὁ τυρανοκτονήϲαϲ τιμάϲθω ὅϲ ἄν τυραννοκτονήϲῃ τιμάϲθω), id quod indicativus non sffcit in praesenti certe tempore nec in praeterito. fntnri enim indicativus eandem ssne vim habet quam fmperstivus. atque elucet, in omnibns imperativis inesse statum futuri temporis, neque temporum, sed modorum tantum discrimine ὁ τυρ.τιμάϲθω et ὀ τυρ.τιμηθήϲεται inter se diferrε.

532. rxsrrκ. sτ Ans exso. 1 er 27 , 3 - -24 et Schoemann art. 62. - 6 post μέλλοντοϲsubaudiendum ϲύνταξιϲ.-προεκτεθείμεθα.68.16.sn inl.deverbia7 -- 11 διόθεϲιϲ vοcabnlum Ap. usmmpat non solum de stain activo, passivo, medio, qui verborum generibus signifesntur, et (cum ψυχικὴ coniunctum) de aξectiο- nibus loquentium, quae verbi modis declarentur, sed etiam de temporibus verbo denotatis. cfr 251 1. 253,4. παρατατικήν. Ap. hic παρατατικόϲ adiectivo et pag. subδsequentis lin. 12 παράταϲιϲ substantivo non de praeterito imperfecto utitur, sed de imperfecto praesenti, sicut constat Βtoicοs praesens nuncupasse ἐνεϲτῶτα παρατατικόν (ESchmidt de Stoicor. grammatica 76). eft 252,4 et 10. 273.17, et ad totam hanc expositionem 253.1 -19. de |ὑπερϲυντελίκην dictum est in Adn. crit.

533. Ann. cnr., scs. sca. κ AL.CBb. 1 τηρητέον] ῥητέον b cum s. A ng: οτ η προϲτακτική εκφορα τοῦ ῥήματοϲ αοριϲτει (pro ἀοριϲτοῖ) τὸ ἄρθρον καί τήν μετοχήν 3 ὁ τυραννοκτονήϲαϲ] fol 51z L. 4 Aᵗ ng: ὅτι η οριϲτικη εγrλιϲιϲ επ παρωχημενων καί ενεϲτωτων ανοφορικην τήν ϲuντοξιν του ὄρθρου ποίει οδε μέλλων αοριϲτοι | αναφορικοτερον A., corr A ποιετάι] fol 9rr A B τυραννοκτονι- ϲαϲ bis A | Β γενόμενα L post γεγονότα add πάνυ εὐλόγωϲ ALϹ, quae ex superiore versu repetita sunt et in A expnmcta | εὔδηλα] ἔκδηλα L, πρόδηλα B ἐϲόμενα] γενηϲόμενα L. | 10 Α ng: ὅτι παν προϲτακτικὸν εγκειμενον ἔχει τὸν μεlλοντα β 1I προταϲϲόμενα L |ὅπερ Ska lI 14 recte vdit delen- dum esse. ut subseq. pag. l.1Β-14 παράταϲιϲ et ϲυντελείωϲιϲ inter se oppositae sunt, ita hic παρατατικόϲ et ϲυντελικόϲ, quod ad aoristum signicsndum inveni- tur usurpatum ab Aristonico in schol. A ad 1578 (p 167 ξnedl.) ἑλέϲθαι: ἡ διπλῆ ὅτι ϲυντελικῶϲ τὸ ἑλέϲθαι, et ad φ 83 (p 306 ξr.) δαζέμεναι μενεαίνων: ἡ διπλῆ πρὸϲ τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτ ἀντὶ τοῦ δxξαι προθυμούμενοϲ κατὰ τὸ ϲυν- τελικόν. item in schol. L. at Toεnl. ad Α 600 ποιπνύοντα: ποιπνύϲαντα αἰ πᾶϲαι ϲυντελικῶϲ, et in Apoll. Soph. lexico 93, 33 ad γ 286 ίών: πορευόμενοϲ ϲυντε- λικῶϲ ἔλθών, ἔπεὶ πᾶϲα μετοχὴ ὅξύτονοϲ εἰϲ ων λήγουϲα ϲυντελική. ὑπερϲυντλι-- κοϲ vero non usurpetur nisi ad desigmsndum plusquamperfectum.

534. c. XXXVI.

535. Excursas contra cos qui futuri quaque imperativos exstare opinabantur.

536. 77s

537. 71 b

538. Aaovκ (β 11ὲ, Ergo ridiculi sunt qui peculiares temporis futuri impera- tivοs statuont. nam omnibδus imperatiτis vis est futuri, ut etiam qui iussa ex- seηui nolunt, loquuntur οὐ adverbio usi et indicativo futuri.

539. Aaovκ. ψ 116. uod ilos, qui futuro quoque tempori imperativοs tribδu-

540. τxsrκ. er Ans sxxe. 4 ῥήματο προϲτακτικά ν eerδorum μδrmαe smpe- ratcae. 15 γραψέτω formam Ϲhoerob. in Theodos. Hl 243.27 Βilg.(753,11 0) afnt, sed non ut ipsam quoque usitatam, sed ut inusitatam quamvis cnm noma convenientem: τὸ τρίτον πρόϲωπον (imperativi sοristi D activi) διὰ τοῦ ἑ ὦφειλεν εἶναι, οἰον τυψέτω καὶ γραψέτω, ὡϲ ἀπὸ τοῦ τύψε καὶ γράψε προϲτακτικοῦ, ύϲπερ τύπτε τυπτέτω καὶ γράφε γραφέτω, dλλ’ ἐγένετο διὰ τοῦ ᾱ τυψάτω καὶ γραψάτω. Heraclides quoque apud Eustath. ad 8 158 (p 1755,60): ποιηϲέτω, inquit, ἢ νυξέτω οὐδείϲ λέγει. - De καὶ γραψάτω vide Adn. crit.

541. Anx. out., mscs. scs. im A l.CBb. 1 ἐϲτίν om C 2 ente κατὰ add κε B τοῦ om C διηλαχόϲ L 1 4 εἰϲιν] fol 51v L. μὴ quod omnes codices praebδent eiecit b conl. lin.14 β Bπάντα]μᾶλλον B β θγενομένοιϲLC | secundum μὴom γενόμενα L 7 δὲ om C 8 γινόμενα Ab, γενόμενα LB | τὸν om l.CBb , 10 φαμέν] Βekker: δrtasse φῶμεν ut 97,6 ubi κἆν παρειϲδύηται in A eei κmὶ γὰρ ὅτε οὕτω φαμέν. at cvr 163.23. 188,9-11. 199,15 atque 200, 24, ubi Βekker codicum κὅν ν retinuit laudato Ϲoraὲ, qui in adn. ad Putsrch.~V 184,7 p402) etiam apud Apollonium talia οὐκ ἀντιγραφέων παροράματα, sed ϲυγγραφέωϲ ἁμαρτήματα et ἐλληnιϲμῷ παρακμάζοντι προϲήκοντu censet τῷ] τὸ A L , 11 γίνεϲθαι οὖν ἤ γενέϲθαι A bo, γενέϲθαι οῦν ἤ μὴ γενέϲθαι CB (nisi quod L γοῦν pro οὕν praebet) 12 μετὰ hlig, ἀπὸ ALCB b, quod originem ducit sb initio antecedentis verbi. plene hariolator de hoc loco AΒuttmann 14 in ng A λϲ, capitis numerus l 14 - 98,10 Τί -ῥημάτων ab Apollonio scripta non. esse opinatur AHuttmann, sed abo elio insεfta, qui libris Apollonianis περὶ προϲώποιϲ. τακτικῶν et περὶ ῥημάτων usus sit 1 14 ταράξαν A, quocum Schoemaen ταρdϲϲονται de pron. 8, 2 confert, παρατάξαν LC B, παράξαν b cum et Sopbiano, qui adscripserat ἴϲ. παράξαν ἀντ τοῦ ἀπατῆϲαν, quam coniecturam sibi vindica- vi Portus ψ IB καὶ γραψάτω om LCΒb, unus exhibet A, quod ita inerpretan- asoxεoxα de matam MMhn ed. ὕὕα1tg

542. bunt, in εrorem induxit, nihil erat nisi οἶϲε et γραψέτω imperativi, qui revera praesentis vel aoristi temporis sant nec vi tempϲrsli sed forma tantum diferunt. abd φέρε et γραψάτω.)

543. ssττrκ. er Ans. exso. 1 οtϲε. cr schol. A ad Γ 103 (Aristonicus p83 Hriedl.) οἶϲετε: ἡ διπλῆ πρὸϲ τὸ οϲετε, ὅτι οὐ μέλλοντόϲ ἐϲτι χρόνου ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ φέ- ρετε, ἀπὸ τοῦ οῖϲε, 5 ἐϲτι φέρε, item schol. A. ad Ο 718 (Ariston. 255 Pr. οἶϲετε. ἡ διπλῆ ὅτι οϲετε ἀντὶ τοῦ φέρετε· οὐ γὰρ τὸν μέλλοντα δηλο τὸ οϲετε, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ εοῖϲε θέειον1 (χ 4β1) ἐϲτὶν ἀνάλογον τῷ φέρε. et Ϲhoerob. in Theodos. Il 243,4 Hilg. (752.18 0 : ἀποροῦϲι δέ τινεϲ . . .πῶϲ ὁ ποιητὴϲ εἰϲ ε εἶπε τὸ οἶϲε προϲτακτικὸν καὶ οὐκ εἰϲ ον, οἶον εοὶϲε θέειον, γρη 3, ἀντὶ τοῦ κόμιϲον θεὸν. καὶ ἐπλύεται ὀ γραμματικὸϲ Ἰωάννηϲ ὁ Χάραξ λέγων, ὅτι . . . τοῦ ὁριϲτικοῦ ἀορίϲτου μὸ εὑριϲκομένου ἐν χρήϲει, ἐξ οὖ ὦφειλε κανοιϲθῆναι τὸ προϲτακτικόν, ὡϲ ἔτυχε καὶ οὐ κcπτὰ ἀκολουθίαν προηνέχθη. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ οὐ δοξάζει τὸ εοὶϲε θέειον2 προϲτακτικὸν ἀορίϲτου καὶ μέλλοντοϲ, ἀλλὰ προϲτα- κτικὸν ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ, τοῦ μέλλοντοϲ εἰϲ ἔνεατῶτα μετενεχθέντοϲ (cfr Epim. Hom. Aῦ I 321.e0. PM 619,1). atque idem sensisse Apolonium, ex hac quae supra legitur expositione colligendum est nec redsαguitur eis quae Dyscolum de ξον docuisse tradunt Epim. Βomn. A0 205, 24. EE 472,12-25 (quod diximus contra Eriedlaenderum Ariston. 6 adn.ξ). - 2 ἐν τῷ περὶ προϲτα- κτικῶν. vide lin. 8 ἐν τῷ περὶ ῥημάτων, cuius libri pers fnisse commentatio de imperativis videtur. 7 ἔγραψεϲ. cfr εἰρηκεϲ 37, 9.

544. dnm videtur: turδαeit ensmos ιΕorum grommotcorunm, quod et γραψάτω et γρα- ψέτω dictum est. A ng: περί του γραψάτω καί γραψετω

545. Ans. cnr., mscs. scs. im Al.CBb. P Α ng: περί του οιϲετε θεινον Β qui in ng habet οϲε θeον πῦρ γρη] γρηὶ i. e. γρηνὸν L, γρίνον CB 2 ἀπολύεται] fol 52~ L. β B παραθήϲομεν B 4 A in ng οἴϲετε τῆϲ φωνῆϲ τnϲ LB Γφέρε] εlterum ε in ras A, pro quo ω scripsisse videtur A τῆϲ δὲ γραψάτω A. non τὴν, ut Βekker ait), τῆϲ γραψέτω l.CBb, ssd in B eupra ἐ scriptum ά τῆϲ γραφέτω Sophisnus 4-B τὸ γραψέτω add Lhlig,τὸ δὲ γραψέτω τῆϲ γραψάτω vοldit HSchneider l 471 Porus ci. ποιητκώτερον μὲν τὸ γραψέτω καὶ τὸ οϲε κατ’ ἐναλλαγὴν εἴρηται τῆϲ φωνῆϲ τῆϲ γραψάτω καὶ τῆϲ φέρε, οὐ κατὰ τλ. β 6 ὀνόματοϲ] L supra scripsit λέξεωϲ, Schoemenn coniecit γράμ- ματοϲ. at ὄνομα apud Ap. subinde generalem vim hebet, ut nilla οrstionis pars excludetur: 37, 3. 291,21 et 27. de adv.145, 16 1 ὀπποτερον A. | κατορ- θούμενον L.B | προεμελετήθη] ἐνεργετήθη μὲν L , sed L aduxit μὲν β
om L. Bb τοιαύτην ζήτηϲιν L, sed ἱν factum ex ιϲ ab L β Β μόνον A b, μόνηϲ L. CB γραφῆϲ] fol 9v A ( 8 προϲλαβάνεϲθαι C | ἐπεδείκνυμεν B

546. 78s

547. De anastropha participii vel adioctivi appellativo additi e de articulo cellentiam significante.

548. 72 b

549. Quando articulum assumat nomen, a quo genetivus poascssivus pendet.

550. Aaαvκ. ὲ 117, Participia et adiectiva etiam post appellativa, ad quae pertinent, ponere licet, si non est praefxus nomini articulus [quipae quoi εetet αnstrogmαm. quocirca [mrooemtum dseseae tπ prosam oretioem coneertemtes) non dicemus τὸν ἄνδρα πολύτροπον. Ac ne invmso quidem ordine horum nomi- num adiciemns articulum, nisi vοlemns virum excolentem distinguere abd ceteris. qualis distinctio non minna a ticulum poscit quam constructiones quaedam no- minis cum genetivο quae possessionem indicant.

551. μAaαvx. β 118, Βi enim possessio sliqna unica est (si non plures eiusdem gmeris res possidentur), articulus addi debet. unde cognoscitur articulum deesse α 185 et α 182 εἰ Α 1.

552. τssrκ. er An. xxsο. 4- duee sententies hic commxtae sunt: 1. τὸν ἄνδρα πολύτροπον dicere non licet, 2 ommno non est addendus aticnlus his nominibus, nisi . . . Ad οὐ πάντωϲ cfr e. g. 39.27. 68.20. - 7 ἐν τοmϲ ἀρχὸϲ: 2ε.15 9-11 c2r 26.22-2e. 79,6 -16.

553. Ans.οmr, usca. scs.ιm Al.CBb. 1- 10, 12 hanc quoqne explicationem, ut antecedentem, non Apollonii manui deberi putat AΒutmann, sed temere compositam esse ex aliia libris Apollonisnis et superioribus huius libri locis 1 ϲυντdξειϲ] ουν ταξειϲ AL, L supra lineam ϲυν add, οὖν ϲυντόξειϲ CBb. Α ng: ὅτι τα ονοματα ειτε μετ’ ἐπιθετικοῦ ειτε μετα μετοχηϲ μή ὄντα κυρία ἀδιαφορωϲ αναϲτρεφεται χωρίϲ ὄρθρου 1 2 ἀδιαφόρουϲ l. Cb 3 ΑἼ ng ανθρωποϲ δραμων ενικηϲεν P 4 bδis ὑβρίϲαϲ A sed accentus a rec. mann, ὕβριϲεν CBb ( οὐκ] fol 52ν L. 1 B τὸ] τὸν A | A ng: περί του ανδρα πολυτροπον ὅτι ου παντωϲ ζήτει ἄρθρον 1 παντὸϲ A , corr A ὄρθρου A. , corr A Α Τ ng: ὅτι εξοχηϲ παραϲτατικα τα ἄρθρα ( 6 ἐδιδόξαμεν AL, ἐδείξαμεν CBb ῇ 7 ἀρχαϲ] in ras L 8 Α ng: ὅτι οἱ κατα γενικήν κτητικαί ϲυνταξειϲ μοναδικαί ουϲαι ἄρθρον λαμβανουϲιν ουχ ουτωϲ δὲ καί χωρίϲ ὄρθρου 1 1t1 τὁ] τω)~ A. ἄρθρον A , o in ω mutavit E δὲ om A. , add A εχουϲαι A~ scripserat, sed ex ai raam a factum ι, ἔχουϲι L.B 11 καὶ om B, εἰ pro καὶ habent L, post εἰ in L raama paucarum litterzrum 12 ἡ mle ~έϲτοροϲ om CΒb β 13 θεράπων νάϲου C 1 14 ἐθέλει L, θέλοι C |ἐκθέϲθαι] θεϲθαι A. , ἐκ A add et subo- sequentem θ teram scripsit in rasura

554. 79s

555. De nonnullis speciebus enuntiatorum interrogativorum et quando in eis articulus ponatur, quando non ponatur.

556. c. XXXVII.

557. Aaοvκ.β 118, lem transeundum est ad constructiones interrogativas. si intεurogamus τίϲ vocula cum nomine proprio et verbo nominandi vel similibus coniuncta, respondetur pronomine personali εεl ddemonstrativο sin autem intezmο- gatio et τίϲ nomen et pronomen continet, responsio ft per nomen propsum.

558. τssrm. κτ Ans. exse. Β eft scholia ad α 182 νῦν δ’ ὦδε: τοι οὕτωϲ ὡϲ ὁρᾶϲ, ὡϲ ἰδιώτηϲ, οὐχ ὡϲ ἐπέβαλε βαϲλ. τὸ δὲ ὦδε οὐδέποτε κεται παρὰ τῷ ποιητῇ τοπικῶϲ, ἀλλ’ ἀντ τοῦ οὕτωϲ. de adv. 178.25: ἔχοι δὅν ἐπίϲταϲιν καἰ τὸ ὦδε, ϲυνήθωϲ μὲν τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲν δηλοῦν, ἐν δὲ τοϲ μηρικοῖϲ, ὡϲ Ἀρι- ϲτάρχῳ δοκε (ide Lehrsii Ax. 70), ἐν τῷ καθόλου μὴ τοπικῆϲ ἔχεϲθαι ϲχέϲεωϲ, τϲ δὲ κατὰ ποιότητα. [de adverbio] 202, 31: παρ’ αὐτῷ (apud Homerum) οὖ τοπικόν ἐϲτι (sci τὸ ὦδε). ποιότητοϲ δὲ παραϲτατικὸν καὶ ίϲοδυναμοῦν τῷ οὕτωϲ. -- 12 Perspbrasis Hiadis init.: τὴν ὀργὴν εἰπὲ τὴν ὀλεθρίαν. - ut ina exmmpls amyra pr~atιs μορα est ana et ψυχὴ una. -1θ -p161,2 Priscin.XD §33 p129,7 H.: quis interrogativum proprio queque adiungitur cum verbis substantivis vel vocativis vel similem vim habentibus. et pronomem etam reditur haic: quίs est ~rypho~ ve qu4s nmtnatar ῥrχρἅo7 ego el ta ve ille, ve e contrario cuam preno- mine αfunctum τὸ qus nomem ddesdddεrat ρibi reddi: qais est μle eei qu9s eocatur Acλidles. disputait de Apolonii expositione Schoemann ait. 62.

559. Ans. emr., mscs. scs. ικ Al..ᾳBh. 2 5ν om A , add A β 3 λιμένι in B. rasura factum exλημεvι 1 τήϲεωϲ] κτίϲεωϲ A, νηὸϲ Β β 4 ρθρον] 4ol 83r L. κἀκενο A L, κdκ A Bb β 1 ναῦϲ L. ( δ] de accentu vide HSchmeideri comm. 83 ad 57,31 A ng: οτ τὸ νηυϲ δ’ εμοι ηδ’ εϲτηκε λείπει τὸ ἄρθρον 6 ἑδιδdξαμεν A L, ἐδείξαμεν Bb 1 9 ἔἐπέβαλε LCB ( προδήλωϲ oὕν om L, add in ng L B 10 dρθρo L, sed o in ras B 11 μνιν ὅειδε θεά oa A LCB, in mgadd A 12 τν in τὸ mutavit L B 18 capitis numerum edd in ng A. ποιϲματικαϲ Rϲ, corr Α 1 A ng: περί τῶν πυϲματικων ϲυνταξεων περί του τϲ 14 δὴ τίϲ] η τι in ras A , δὴ om B | ϲυντάττεται L etiam ante ῥήματοϲ habent τὸ6 LOB et add A 3 ( ente δνομζεται add λέγεται B A ng: περί του καλεῖτxι λεγεται ὑπάρχει ἢ ante ἔϲτιν in ras A , A scripserat εἰ β 1B δὲ om L

560. 73 b

561. 80s

562. Aaovs. β 126. Βinc apparet, si nomen personae cum τίϲ voce coniungimus in quaestione (si ex. gx. interrogamus τίϲ Τρύφων λέγεται), requirere nos subo- stantiam eius personae, de qua semo est sin autem pronomen snboicimus τίϲ voci interrogantes (velut si interrogatur: τίϲ δ’οὖτοϲ), substantiam nos non imo- rare, imorere nomen. ac simul ex hoc quoqοe usu elucet, pronomine nominum propriorum vice fang1, quoniam, ubi per pronomina interogamus, per propria. nomina respondetur, ubi per propria quaerimus, pronominalis respondent.

563. rssxm. xx Ans. sxsu. 8-6 er de pron. 25,16-22 ὁ Μέϲτωρ, οὐϲίαϲ μόνον ἀντιλπτκὸϲ γενόμενοϲ, οὐκέτι δὲ καὶ τῆϲ παρακολουθούϲηϲ ποιότητοϲ διὰ τὴν ἀδηλίαν τοῦ καταϲτήματοϲ (i. e. nocis), ὁρίζει μὲν τὸ ὑποκείμενον πρόϲωπον, ἀνα- κρίνει δὲ τὸ ποιόν, ετίϲ δ’ οὖτοϲ κατὰ νῆαϲ~. ὁ δὲ τὸ διὸν δηλοῖ, εγνώϲεαι Ἀτρείδηνα. ad καταϲτήματοϲ cfr etiam infra 297.9. - 7 πεῦϲιν ποιεῖται: D. Γ167 ὅϲτιϲ ὅδ’ ἐϲτν Ἀχαιὸϲ ἀνὴρ ἡῦϲ τε μέγαϲ τε. 11 -p 162, 5 Proc 2V g 83-34 129, 12 -130.1 Β.. Et maestum ex acc qκαque, quod, quando nomini adisagιfur [scil quta), substenfiαm denrtαm in αdquα ceta persoa quae- rimss suppomti heac emim sd am osgemiust pronomina, quorum demosstrαtio ρὁi ququee αccidenfiα comsgmfcα4, unde ad omae sugposutum petteut. qudndo vero permominiὸms tsngtur qu44s, substontian quidem inteR egimus, on etam proprie- fαtem qudhtats, quae nomune exsanutur. et est moni esrum, quod loco proμro- rum nomntem poreπomtno αccpunur, cum ex eorum vεnferogα4tone proprio m- 4eeguntnr (cum enim dico quis es ta vel id(er, sine dubio de quιbusάam initis hoc drco Mmbsfontms, in quιὸus etam propretαtes desidero ecre), e cum α propre quaque ppremominatieae redditiones t: curs est ~r χpho ego ee ille.

564. μnn. cmv., manca. sca. 1m A L. Bb. 1 ὅν] praestieerit 5, Bεkker in adn recte ουτωϲ Ac, corr A 1αντεϲτραμμενοϲ A, sed alterum α in ras 2 οὕϲηϲ] οὐ τῆϲ C 3 mle καταϲτήματοϲ inserendum esse ἐκ τοῦ coniecit. SSophmus pρrobsbiliter, tgmorantiam ex statu noctεnο oriem 4 ἀνὰ b cum s, κατὰ A l. CB ἔρχεται L.B in marg adscripsit χρϲιϲ A , item ad 8 . οἰοϲ] fol e3ν l. 6 ϲεαι Ἀτρ.] fol 10r A β 7 ὁ μέντοι -Ἀγαμέμνονα om L , add in ng L 8 τὁ om CB 9 5) γ’ βlerique codd. quos Ludsich in Diade recensenda adhibuit β 12 18 ζητοῦμεν C sine ἐπί 13 μόνην L | 14 οπ) υ in ras A (A videtur scripsisse ε) ( αὐτῶν] αὐτὴν L. ἐνδείξεωϲ B

565. 74 b

566. 81s

567. Aaovκ. β 1ξ51. Cum sola τίϲ voce vero etiam reliqua verba (non solum ὑπαρκτικὰ vel κλητικά) coniungere licet, ex. gr. τίϲ περιπατεῖ quodsi responsio ft per pronomine, non inἅgemns altera quaestione, sin autem per nomina, mopter homonymiam saepias, velut si Ααϲ nominatur, opus est εlteram inter- rogationem subicere, cui ita respondetur, ut epitheton proferatur et epitheto articulus adicietur, sicut additur epithetis quae cum nominibous proferuntur.

568. rssrκ. er Anx. κxκo. 6-14 Prsc. X 5 § 34 130,1 - 6 Β.: cum autem per se qu4s ponitur in errogativun, poέest cuicumque erbo αdungι, a quta αmbulatὲ euin loquiturT quis legitP et si pronomem redtur, nem ege dltera ιnferrogαtieme sin sero noπen potius, eget altera interogatione propter multorum simulitudinem nominum, ut qu4ts curri P A iαx. qu4s A iαeΤ ~Tela - mosius se Locrus. 1B καθhϲ προείπομεν cum subsequentibus verbis videtur cqniunggεndum et ad 41,27 -42,2 referendum esse. 18 ἐδείξαμεν: vide 41,15 —42,2.

569. Anx. cur., mscs. sca.1ιm Al. Bb. 1 μέντοι] μὲν L 2 ἐuιλανθανόμεθα L , L induxit θανόμεθα et supra scripsit μβανόμεθα | 4 πεύϲεωϲ] πτώϲεωϲ ῦC τὰ κύρια] fol e4r l. 5 τῆϲ om L. β 6 περιλαμβάνοιτο L. | θ οριϲμενα A. , corr A 10 ὁμωνυμίαν LBb, ἀντωνυμίαν A L 12 προειρημένην exhibet. A in ng εἰ L, om ACBb β 13 παρακολουθῆϲαν] η ex εἰ factum ab l. τῷ] ὡ L, in A. invenitur τω, sed ligatura scriptum, quas facile poteret legi ω ~ ἑτέρῳ CBb dcereri,ἐκατέρῳ AL. β 1θ ente κυρίων add τῶνl.B 17 τοιοῦτον] ol54ν L. β 18 αϲ δ’ ὁ μέγαϲ om CBb ϲαλαμηνιοϲ A

570. Quando articulus appellstivis es participiis pracmittatur in enuntiatis ab τίς incipientibus.

571. 75 b

572. Aaovκ. β 122. Sed appellativa nomina in enuntiatis interrogativis, quae a τίϲ voce incipiant, aMticulum sssumnnt si verbum nominandi vel ὑπάρξεωϲ sequitur, quis communis qusHitss personas, cuius proprium nomen ignoratur, nota est. ac participiis quoque in huiusmodi enuntiatis adiciuntur articuli aut non adicientur, prout verba nominstivs vel ὑπαρτικὰ subiciuntur aut alia.

573. Asαvε. (β 12ξ. ende colligendum est, ἐρωμένη vocem exuisse naturam

574. τssrκ. er Ans. exse. H προειρημένων: 72, 25. 4 ad μετὰ τῶν μετοχῶν αἰ προϲθέϲειϲ γίνονται cfr de pron. 86, 21: μετὰ φωνήεντοϲ προϲτιθέμενον (scil τὸ ) ἀδιάϲτατόν ἐϲτ, μετὰ δὲ (υμφώνου ϲυλλαβῆϲ τυγχάνει· τοῦ προτέρου κενἡ κεινὴ, . . . τοῦ δευτέρου φίλοιϲι. - Β π λῖν hic non, ut B, repetitionis vim hebet, sed adversativam: aut e confrarto non ent. - ϲυμφέρεϲθαι ceiungι, comerai οἱ 27,27. 52,25. 53,2. - 1θ τούτου huius de guo sermo est.

575. edn. out., mscs. scs. im AL.CBb. 6 προεγνωϲμένου] fol 10ε A β 4 ad se- quentia in ng ascripsit Α περὶ τοῦ τιϲ οτε μετα μετοχων ϲυνταϲϲεται 1ente μετὰ intercidisse videtur κα. vide Argum. ( δὲ om L, add ante τῶν add vπϲ LCBb κατὰ (secuduma) hlig, καὶ lΒb, non magis coninnotionem. quam praepositionem habet A | τήν A, τῆϲ Β, om hunc articulum Lβb, ssd L~ mle τῶν supra add τῆϲ κλητικῆϲ ( ente ῥημάτων add CBb κλητικῶν επππφοραν A, ἐππιφορ3ϲ L.CBb β Β προθεϲειϲ A οὐ πάλιν υμφερέϲθω ex- hibet unus A, om etiam b τὸ A. (de quo Hekker erait) et L, τοῦ Cβb 6 ϲυνοιϲθήϲεται] υνηϲθηϲεται A, qui unns hoc enuntiatum καὶ ϲυν τὸ fρθρον praebet, quod etiam b om exhibent autem eius loco b τίϲ ὁ παλαίϲαϲ λέγεται, B τϲ ὁ παραινέϲαϲ λέγεται. L nibil habet inter καλεται et τίϲ ὁ δραμν || 7 γὰρ μὴ CBb δὲ A , cor A ἔχει L.B 11 καθὸ μὴ μόνον A, sed μὴ adrasum estc fαrtssse scsipsit Ap. καθὸ μὲν μόνον pro μόνον μὲν καθὸ. exempla perversae verborum coHlocationis apud Ap. vide in HSchneideri comm. pθ9 ( οὐ] fl eet L ἰδίαν A L, ἰδίᾳ CΒb β 18 τηϲ ex τιϲ factum ab A 18-p 1M4,104,9 Ἐντεῦξεν -ἀπεδίδου AHnttmann ab hoc loco dliena esse censet εἰ fortasse ex Hiδro περὶ μετοχῶν petitaq nec negari potest, es quae hic de τίϲ ἔρωμένη ἐϲτὶ θέωνοϲ dicuntur,pugmare cum eis, quae Ap. modo 1- B docuit, neque tam articuli quam praepositionis omissione probari, ἐρωμένη pro nomine vslerε. nibilominus dnbδitare licet, an hic habeamus additamentum ab Apollonio ipso adnexum.

576. 82s

577. Quando articulus appellativis praemittatur in cunntiatis ab ποῖος, πόσος, πηλίκος incipientibus.

578. 76 b

579. participii, induisse nominis naturam, qua mutatione ft, ut dicatur τίϲ ἐρωμένη ἐϲτν θέωνοϲ neqne vero τίϲ ἡ ἔρωμένη ἐϲτίν ὑπὸ θέωνοϲ.)

580. Aaovκ. β 124. idem usne quem observare licet in enuntiatis ab τίϲ no- mine incipientibus, valet etiam ubi nomina interogativa sunt ποοϲ vel πόϲοϲ vel πηλίκοϲ.

581. τssrκ. xz ~Ann. exso. 1- 8 ez infra 109.14 et Choerob. in Theodos. l 130, 39 - 131, 5 Βilg. ι104,34 ): Αέγει δὲ περὶ τοῦ ἐρώμενοϲ 5 Ἀπολ- λώνιοϲ, ὅτι τὸ ἐρώμενοϲ ἡνίκα μὲν ϲυντάϲϲεται τῇ ὑπό προθέϲει, μετοχή ἐϲτιν, οἰον ἐρώμενοϲ ὑπὸ Πλάτωνοϲ, ἡνίκα δὲ μὴ ϲυντάϲϲεται τῇ ὑπό προθέϲει, ὄνομά ἐϲτι μετοχικόν, οἶον ἐρώμενοϲ Δίωνοϲ, ἐρώμενοϲ Θέωνοϲ, ὡϲ Ἴνα εἴπῃ τιϲ φίλοϲ Τλατωνοϲ, φίλοϲ Δίωνοϲ, φίλοϲ Θέωνοϲ. - θ διὰ τὸ πάθοϲ. cfr 290,25. - 8 -3 ede ΒSehneideri interpretationem in Ad. crit. et cfr ad ἀπεδίδου 326.20.

582. Ans. emr., msca. scs. m Al. Bb. 1 ὡϲ om C A ng: περί του ερωμενη (2 mle ἄρθρου add τοῦ B ΒB vικομενη A. , corr A β 6 smte γεικὴν add τὴν L ~ οὕϲαν B πάθοϲ] πλῆθοϲ C post πάθοϲ add οἱον τίϲ ἡ νικωμένη ἐϲτίν ὁπὸ θέωνοϲ Βb nisi quod ἡ deest in C) β 7 παρείπετο] παρήπτετο A. Hekker: deesse eidetur ἡ πρόθεϲιϲ. st ssnstum ite nondum esse locum patet. Schoemann coniscit: ἐφ’ ἤϲ δὲ παρεθέμην vel προείρηκα ϲυντάξεωϲ οὐ παρείπετο ἡ πρόθεϲιϲ, sed si no dubitandi apposito. Lhlig suspicetur ἐφϲ πfλιν ϲ.οὐ παρ.coruptum esse ex ἣ (i.e. ἡ ὑπό πρόθεϲιϲ) ἐπὶ τῆϲ dλληϲ ϲυντfξεωϲ οὐ παρείπετο, vel παρήπτετο (αdnecteδαfur). nam haec optimi codicis script a non prorsus contemnenda videbitur, si contuleris ϲυνάπτειν verbi usam 322, 25 6.28. 77.28. Schneider ci. ἐπ’ ἐκείνηϲ πάλιν τῆϲ ϲυντάξεωϲ οὐ παρήπτετο (scil ἡ ὑπό πρόθεϲιϲ): am posίquαn construct4o seme αεccεum on αsssmpst4, e reuquαm qεedem cenructonem pαεucpt4 (. e. cum ὑπό prαepossione) αdmist ἐρωμένη] A in ng adscripsit τίϲ ἐρωμένη 10 ϲυνταϲϲόμενον] fol 55 ε l. A ng: περί τηϲ ϲυνταξεωϲ του ποιὸϲ 12 πρόθεϲιϲ A B 1ξ ente ἄνθρω- ποϲ in A erasum o Γ14 γίνεται l.)B 14 1B repetitum ἐν τη αγορα erasum in A. | 15 ente ὄχλοϲ inserendum esse ὁ coniecit EgenοlE, quae opinio imavi videtur sntecedentibδus (lin.1θ), sed refutatur subsequenfibus καὶ μετὰ ἄρθρου γὰρ κτλ.: etenim non sdlum πόϲοϲ ὄχλοϲ ἐϲτίν ἐν Ἀλ.q dci potes4, sed etiam πόϲοϲ ὁ ὄχλοϲ ὲ. ἐν Ἄι.

583. Quando articulus pracmittatur genetivo qui ex τίς vel πότιρος pendet.

584. 83s

585. c. XXXVIII

586. De articulo appellativis pracmisso in cnuntiatis ab πῶς vel πότε incipicntibus.

587. 77 b

588. Aaαvε. β 125, 8i τίϲ vel πότεροϲ coniunctum est cum οbliqno casu ylura- lis numeri (cum genetivo pluralis), hic cesus semper ssticulum assumit, nisi forte pronomen est. exemplum est: τίϲ τῶν ἑταίρων παραγίνεται et pronominis exemplum: τίϲ ἡμῶν refutantur igitur hinc quoque, qui ἄλλοϲ non nomen sed pronomen esse opinantu. ecce enim, loquimar: τίϲ τῶν ἄλλων).

589. μxevκ. β 126, 8i in eis ennmtiatis, quae ab τίϲ vel ποοϲ vel πόϲοϲ no- mine incipiunt, casualis intefrogstio conversa enit in adverbislem (ut ex. gr. dicatur πῶϲ vel πότε), articuli accedent, qui excludebemtur iuxta τίϲ et ποῖοϲ.

590. τxsrε. er Ans. exso. 6 Τρώων non pupmat cum subsequentibus καὶ ἐπὶ ωρίων, nam κύρια ὀνόματα ea tentum appellabantur grammaticis, quibus dinguli homines denotabantur. - 8 προαποδεδομένη: 74,3-13. - 10 pluribus argumentis haec opinio refellitur et ἄλλοϲ demonstratuxr in nominum numero habmmdum esse de pron. 32.22 - 34.18. - 18 μεταλαμβάνεϲθαι hic non de eo usrpatur, quod in aliud mutatur, sed de eo, quod pro alio dicitur, ut 144,23. de pron. 62,3.

591. Ans. mr., mscs. scs. im AL.CBh. 1 ente ἄρθρου add τοῦ CB γὰρ om. I. CB ente ἄνθρωποϲ add o A. | 1 - 2 πηλίκοϲ - ~λύμπια l.CBb conlocent ante καὶ μετὰ ὄρθρου ἐ 4 prius καὶ om CB πότεροϲ AHuttmann, ποῖοϲ AL.CBh τὰϲ uncis inclusit LChlig, quia de genetivis partitivis tantummodo sermo est | πλαγίαϲ h, πλαγίωϲ C 6 Τρώων] τριῶν LCB, vide Adn. exeg. 7 ente ιυρίων add τόν .B ποτερον A. Αἰάντων] fol 56r L. Γ ιϲχυρω- τεροϲ 1 8 ἔτι, quo facile careas, om L. CB fortasse ex subsequenti ἐπ’ citum. est in A. β θ μῶν A. L, ὑμῶν A3CBb ῃ 10 oὁ om B οἴ κω] fol11~ A. αλλοϲ in ng A l αντωνυμια A. 10 -11 ϲύν ἄρθροιϲ om C 11 τιϲ τῶν αλλων in ng A β 12 μὴ om B ῇ 13 δεκτικα A 15 τίϲ -πῶϲ ὁ δραμών ἐνίκηϲεν om β 16 πότε] πῶϲ ὁ om A. πότε -παραγίνεται om h 17 ἡ τοιαότη ϲύντ. CB 18 prius καὶ om A. , add A2

592. Aaovx. ψ 127. lam quaesiverit quispiam, cur Aristarchus in Hiadis Κ 408 non adiecerit αtictlum ad φυλακαί τε καὶ εὐναί, qusmqusm noma loquendi afticulum poscebat εἰ inerant litterae εticuli in tradita scripture. accedit quod genetivus possessivus, cui articulus praefxus est, fugitat ut ei quoque nomini articulus addatur, quod rem possessam signifcat, velut in hoc enuntiato αἰ τῶν Ἐλλήνων πόλειϲ ἔπανέϲτηϲαν debent et genetivus et nominativus cum ἀναφορᾶϲ signifcstione proferri, qnod ft per articulum.

593. rssrκ. er Ans. exso. 1-p 167, 17 err supra 6,9 et scholion A. in Κ 408 interma3ginale (Aristoniceum): ὅτιτ ϲόνδεϲμοϲ ὁ δαί καὶ οὐκ ἄρθρον, et maαgi- nsle (ex hoc Apollonii loco depromptum): ἡ μὲν ϲύνταξιϲ ἔπιζητεῖ επῶϲ δ’ αἱ», τὸ αἱ ὄρθρον ὁ δὲ Ἀρίϲταρχοϲ δύο παρέλαβε χαρακτηριᾶτικὰ τοῦ ποιητοῦ, λ- λειψιν ἄρθρου καὶ τοῦ δαί ϲύντοξιν μετὰ τὸ πύϲμα. οὕτωϲ γὰρ αὐτῷ ἔθοϲ· ἕπου δαὶ νηῦϲ ἕϲτηκε3 (ω 299), ετίϲ δαὶ ὅμιλοϲα (α 225) (ride Lehre Arist. 360 Ludvich Arist.I a2). Etym. Flor. p259 MiD.: επῶϲ δαὶ τῶν ὄλλων Τρώωνα. ἰϲτέον ὅτι ὁ Ἀπολλώνιοϲ (in libri περὶ ϲυνδέϲμων pu te quae periit7) λέγει, ὅϲοι l. ὁτὲ) μὲν ϲπαρα)πληρωματικὴν λέξιν εἰναι διὰ τοῦ ἑ ψιλοῦ ἰϲοδυναμεῖ γὰρ τῷ δὴ, ὅτε παρέλκει, οἶον ἕπου δέ οἴ ἔντεα κεῖται ⟨Ἀρήῖα), ποῦ δέ oἰ Τπποι1 (Κ 407) ὁτὲ δὲ ϲυμπλεκτικὸν διὰ τοῦ ά καὶ ἱ, διόπερ οὐ πειθόμεθα εἶναι exstere iΙIo Homeri loco) τὸν δέ ϲόνδεϲμον διὰ τοῦ ἑ ψλοῦ καὶ τοῦ ᾶὶ ὄρθρου eΙ. τὸ αἱ ὄρθρον), ἐπειδὴ ὁ μηρὸϲ ἐλλειπτικὸϲ τῶν ρθρων ἐϲτίν . ..Ἡρωδιανὸϲ καὶ ωάννηϲ ἐκ θηβῶν Οὐηϲτνοϲ. Scholion in Pars. 2679 et 2766 ad Κ 408 apud Cramerum AP I 13 et 284: επῶϲ δαίx ὁ δαί διὰ διφθόγγου, καὶ ἔϲτι μὲν ϲυμπλεκτικόϲ, μόνοιϲ δὲ τοϲ πυϲματικοῖϲ ϲυντάϲϲεται. καὶ ἀπορεῖ ὁ Ἀπολλξνιοϲ περιαυτοῦ λέγων, ὡϲ οἴ μὲν παραπληρωματκὸν αὐτὸν θέλουϲιν εἶναι, ἰϲοδυναμοῦντα τῷ δή ὅτε παρέλκει. οἴ δὲ περὶ Ἀρίϲταρχον αὐτόν φαϲιν ἰϲοδυναμεῖν τῷ δέ τῷ διὰ τοῦ ἕ ψιλοῦ, καὶ εἶναι ϲυμπλεπτικόν διόπερ ἔν τῷ επῶϲ δαί τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε3 δυνάμενοϲ ἀποϲτρέψαι μὲν τὸ δαί, Ἴνα ῇ ὁ δέ ϲυμπλεκτικὸϲ ϲυναληλιμμένοϲ, δαϲύνει (Ι. δαϲύνειν) δὲ τὴν αἱ δίφθογγον καὶ πληθυντικὸν ἄρθρον ἐκδέχεϲθαι (δεταί γὰρ τοῦ ἄρθρου ἡ ϲύνταξιϲ), τοῦτο μὲν οὐ πεποίηκε, ψλῶϲ δὲ τὸν δαί προϲήγαγε, κοθ’ ἕν μέροϲ λόγου ϲύνδεϲμον ἐκδεχόμενοϲ ϲυμπλεκτικόν, γινώ- ϲκων τοῦ ποιητοῦ τοῦτο τὸ ἰδίωμα, ὡϲ ἔλλειπτικὸϲ μὲν τῶν ὄρθρων ἐϲτί· τούτῳ δὲ τῷ ϲυνδέϲμῳ μετὰ πυϲματικῶν χρῆται· ετίϲ δαὶ ὅμιλοϲ ὅδ’ πλετοx; ἕπου δαὶ νηῦϲ ἕϲτηκεν3; οἷϲ ὅμοιόν ἐϲτι καὶ τὸ προκείμενον. Apoll. Βoph. 56, 27 : δαί ϲύνδεϲμοϲ ἴϲοϲ τῷ δέ· ετίϲ δαῖϲ, τίϲ δαὶ ὅμιλοϲα, επῶϲ δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναία. Β πρὸϲ οἰϲ praetereπ acedut quod. Βekkee conferri iubet 87.26. 96,27. 184.12. 287.22. 270,16. 228.14 atque complures Sexti Empirici locos. - πύϲμα vox ιnterogatιca, ut mox iura μετὰ τὰ πύϲματα.

594. Ans. mr., msca. sca. im Al. Bb. 1 αἰ τῶν] fol 56v L. post φυλακαi add φυλάϲϲονται b cum in ng A~ capitis index λ 1 2 προϲεπενέχθη A L ἐκε om B | προτοῦ A. , corr A 3 πῶϲ δαὶ in res l. δ’ αἱ A. 4 posterius καὶ om B 6 διὰ τὸ προειρημένον om L, sed L ante πύϲμα add μετὰ τὸ, CB om προειρημένον πύϲμα] υ in ras A2

595. 84s

596. 78 b

597. Aaαvκ. β 128. Θed Aristarchum movit usus Homeri, qui εtticulos omittere solet et vocibus interrogativis amet δαί coniunctionem adiungere. res plsma facta est ex eliis caminum Homericorum exemplis, nbi δαί post vocem inter- rogativum Aristarchus inveniebat et scticulus deerat nec licebat iHlas litteras ita. interpretati, ut articulus inde eiceretur.

598. Aauvκ. (ὲ 128. Alies quoque Aristerchns in constituenda lectione csr-

599. rxsτ1ε. er Ans. sxsu. 18 κατὰ τὴν προειρημένην ϲύνταξιν, secundum ez quae de arucura artcui diximus. Lehre Ar. p. 360 . 18 τὸ δέον, quod phlo- spica taio reqmirt, Lehre Ar. 361. - 18 προὐκρίνετο. videtnx ὄπ’ Ἀριϲτἀρχου snbsndiendum esse, non Ἀρίϲταρχοϲ, col.167.10. 176.21. (de adv] 207,7. - 18-p 168,, 7 eE2 inτra 282,1 - 5 et de pron. 79,12. τὸ dκριβὲϲ τῆϲ ἀναγνέϲεωϲ

600. Ans. εmr., moses. scs. is Al.Βb. 22 τν om C |κτημάτων] κτητόρων~ Hayser. κατὰ ϲύντ. τἡν τῶν κτημάτων est n c pcssessιeα lθ περι- λαμβάνων LCB μερικώτερον C β 7 καί κατά] fol 57r L. ( καὶ κατὰ τὸ τοι- οθτον ἄρα bδis scripta, sed semel inducta in L. τὸ om A , add A 8 pro τὸ A videtur τουτο scripsisse, corr A δ’ αἱ A. lαλων A, A fort. εληνων ὄρθρων A , quod rasura cffrectum ἄρθρον post ϲυνέξει poumt L ( *υνόsει CB 9 ὡϲ A L, 5ϲ Bb ῃ 10 ελειπει A. , corz A δᾶ] δὲ A β 11 sic mutatum exhibent locum dysseae A (quem Βekker iniuria ad- notat δαίϲ habere) et l.B. in b et versus integer legitur: τίϲ δαίϲ, τίϲ δαὶ 5ϲλοϲ ὅδ’ ἔπλετο β 12 δ] δὲ A B. vide scripturae discrepantiam in Lud- sichisna ed. dysseae | νηῦϲ A Lbδ, ναῦϲ CB 14 δᾶ] δὲ A. λιποντοϲ A. 14-15 τοῦ ἡ] τὸ ητα A, τὸ η Ϲ. post ἡ in L sequebantur duodecim fere litterae iam erasae β 16 καθιϲτηκει A. μὲν in ras A , A fort. ἡ scripserat δὲ om L. δαί om A b, add A et exhibent l.B 17 ἐπεδείκνυτο B 19 προὐκρίνετο] ἕτο in ras A, sc postea etiam duae litterae erasae

601. 85s

602. 79 b

603. De vi et conlocatione articuli cum nomine et pronomine poesceslvo confuncti.

604. c. XXXII

605. minum Homericorum usum poetae praetulit nomae, quam scmiptores Attici sequnntur, velut 5 64 licsbδst ἐπίτειλαι pro imperstivο accipere et acue in εyllabδa sntepaenultims, sed mslebst grammaticus voci indere accentum infnitii.)

606. Aaovκ. β 1ξθ. Ϲansa autem, οbo quam adverbia interrogativa dffciunt, ut articuli intoponi possint (inter interrogativum adverbium et sequens nomen), hec in re posita est, quod casuaMIa, quae interogativum smbsequuntu1, personam iam cognitam signitcant.

607. Axuvν. β 1ξ1. lam dicendum est de pronominibδus possessivis, quae si sine ssticnlis proferuntur, sim indicent, pltres esse personas vel res quae posnidentur sin uμticnlum sssumnnt, unam tentum personam vel rem possideri.

608. κατὰ αὐτὸ τὸ τοῦ ποιητοῦ ϲύνηθεϲ ἐξετάζεται. dξιοῦμεν γὰρ ἀπαρεμφάτωϲ. ἀνα- γινώϲκειν ἔτα δ’ ἄποινα δέχεϲθαι1 καὶ εἐπιτελαι3, οὐ προπαροξύνοντεϲ, τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ πρόϲταξιν. Schol. A ad 5 64 (Aniston. 92 Hs ): ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἐπιτεῖλαι ἀντὶ προϲτακτικοῦ κεῖται. et Hriedlaenderi schematologiae Aristarcheae 14. Schol. Londinensis in Dion. Thr. 455,6-9 Hg.: ϲυνήθεια, ὡϲ ἐπί τοῦ εΑθηναίῃ ἐπιτελοῖ3· ἀντὶ τοῦ προϲτακτικοῦ γὰρ τοῦ ἐπτειλον τὸ ἐπιτεῖλαι παρα- λαμβανόμενόν ἐϲτιν, ἔπειδὴ ἔχει ἔθοϲ ὁ ποιητὴϲ ἀπαρεμφάτοιϲ ἀντὶ προϲτακτικῶν χρϲθαι. EM se5,40.

609. rxsrιm. xv Ans. exso. 2 προπαροξύνειν. subaudi ex sntecedentibδus ἦν ἐξfν. 8ὰ οὐκέτι πάντωϲ πάντωϲ οὐκέτ, Haudquaquαn amplius, sicut οὐ πἀντωϲ κ nuΒo modo.

610. Ans. cmv, msca. sca. im AL.CBb. 1 δὲ] δᾶ L θαϲϲον] fol e7ν l. 2 προπαροξύνειν Lehre Arist. 361, προπαροξύνων codd. et edd. ἀλλ’ ἤν] ol 11v A | ἄλα om A. , add A β ante παρακειμένου add xo0 Al. Bb τοῦ om omnes praeter A. 1 B ἐκ τοῦ] οὐ τούτου Β β 6 δέχεϲθε C. A in ng: αποινα δεχεϲθαι β 8 παράθεϲιν L. | 10 εἴγε] εἰ B ὁ om L | λέγω A L 11 dνθρωποϲ om C τὸν] τό L, ν add ῃ 12 κατελαβεν τὸ ὅτι A et sine τὸ B, sine ν b κατελβετο ὅτι Al.0 1 18 γενοζμενην A. |14 post ἀγνοε spatium vacuum relictum in A L. 1B A in ng scr.λθ,capitis numerum ϲυν- τξεωϲ] fol 58~ L. 16 δὴ] η in ras A~, om voculam LCB προϲταϲϲομεναι A

611. 86s

612. 80 b

613. De articulo post nomen suum repetito, post attributum nomiais non repetendo.

614. μμΑ ν. β 182. ustus autem verborum ordo is est, ut nomen cum artiedlo aommκ aοa antecedat, sequatur pronomen sine articulo, si verba ὑπάρξεωϲ snbiciunturq sin reφetendo elia verbe, antegreditur pronomen cum articulo, smccedit nomen sine articulo. restat tertia loquendi ratio, ut articulus praefgatur et nomini et eubsequent pronomini, quae eandem constructionem εἰ vim habet quam altera ratio itaque versuo Diadia 453 ita convertendus est in prosam orationem, ut aut ὁ δὲ ἐμὸϲ πατὴρ ὁϊϲείϲ dicatur aot 5 δὲ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ ὀϊϲθείϲ.

615. Aaovκ. 183. 8i pronomen praemittitur nomini, velut si dicitur ὁ ἐμὸϲ ἀγρόϲ, feri non potest, ut alter articulos addatur, sed hoc ft, ubi nomen prae- mittitnxr pronomini. neque merus pleonasmus est ὁ δοῦλοϲ ὁ ϲόϲ. nam ὁ δοῦλοϲ

616. rssτκ. er Ans. exso. 3 εἶπομεν: 26, 22. 72, 1. 8-19 e2 de hoc loco Schoemenn smt. 65. - 17 ἔφαμεν: lin. Β. - 18 πρόϲθεϲιν pendet ex δώϲει. -- 19 πόλιν τοῦ δέ ὑπερβίη.: nam rursus trsicitur δέ post ὁ ex eo loco, quem in. vαεu Βomerico obtinet.

617. Ans. cmv., mscs. scs. 1s A L. Bb. 1 A ng: εμοϲ οικετηϲ πληθοϲ ϲη- μαίνει (παρεμφαίνουϲι L 1 B καὶ λείπει] καλεῖται B ( A in ng o εμοϲ οικετηϲ μοναδικὸν 4 ὄρθρα B 7 αὐτίκα L. θ προϲτεθείη ACB, corr A 11 post πατὴρ rasura unius litterae, item post ἀγρὸϲ in L. 13 δεκτὸϲ] fol δ8ν l. β 14 τῷ] τὸ A post πατὴρ add ὁ Al. | ἐϲτι eicienda esse cen - euerunt etiam Lehre et Schoemann ἕτερον om L. | 1B τοῦ] οὖ B , 1λ 16 πρώτου ὁ ἐμὸϲ πατὴρ φιλοϲοφεῖ, τοῦ δὲ δευτέρου ὁ πατὴρ ἐμόϲ ἐϲτιν codd. et edd., emend. Βilgard (16 post πατὴρ exhibet ὁ A, post idem nomen erasa ena littera in L. 17 post τρίτου inserit ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ ἐϲτιν L, eadem verba post eubsequens φιλοϲοφε insermnt CBb ex εἰ factum sb L’ | ἔφη- μεν L β 18 πρόϲθεϲιν] πατρὸϲ θέϲιν A. Γπρὸ] πρὸϲ C 19 εμοϲ in ras A δὲ] 4ξ B γ 20 χρὴ] fol12z A. ~ άντωνυμιακὴ B

618. c. XL.

619. 87s

620. 81 b

621. est servus ile dudum cognitus, non ulios ὁ ϲόϲ est servus tuus, domini dudmn noti, non alterius. ϲnec aliter intelegendnm est ὁ πατὴρ ὀ ἔμόϲ. nam sempeδ persona possessoris, quae pronomine possessivo designatur, in genetivο casu cogtstur.⟩

622. Asovν. (β 184, Βinc accidere potest, ut etiam tres articuli duobus nomini- bus adiengentur, velut si loquimur ὁ φίλοϲ ὁ τοῦ ἀνθρώπου. verum ita tantum hoc licet, ut genetivus sit nominis slicnius, non pronominis. nam ὁ πατὴρ ὁ τοῦ ἐκείνου dici nequit.)

623. rxsrκ. er μns. sxsο. l πρόκειται : θ0, 255. - ἐπεδείξαμεν: 61, 16. -- 8 εἶπομεν: 62,13 - 8-16 κ. τὴν προειρημ.τήήρηϲιν: secesndum ezm obsereatiomem quam modo ιndicaenus, ρesse ici ὁ δοῦλοϲ ὁ ἐμόϲ - 1λ ἐπεδείξαμεν: 57,23- 28.

624. Ans. cmv., nscs. sem. im Al.CBb. 1 πρόκειται δὲ, ἡ] πρόκειται ἡ ἀπὸ L., πρόκειται ἡ Ϲ sed supra scriptum habet δὲ, πρόκειται ἡ δὲ B et bd, qui colon posuit post πρόκειται, comma ante καθὼϲ (πρόταξιϲ hlig, πραξιϲ A, τfξιϲ sed. τα in ras L, προκατάρξαϲα CBb δεικτικὴ L. β 2 ϲόϲ A LCB, ἐμόϲ b cum s. propter subsequentia scribendum videtur: ὁ πατὴρ ὁ ἐμόϲ, ὁ δοῦλοϲ ὁ ϲόϲ. A in ng ascripsit ὁ δοῦλοϲ ὁ ϲόϲ post ϲόϲ insermnt ὁ δοῦλοϲ ὀ ἐείνου ,βb 3 δηλούντων] fol 39r L. ante hoc verbum una vel dnae litterae erasae in A. τί om LB β 4 τῷ] τὸ A , corr E | ϲόϲ] ἐκείνου Cb εἰ B. sed hic supra scriptum habet ϲόϲ 4- 5 ὁ οὐκ ἄλου 5] ὅϲ οὐκ ἄλλου ν L. sed ϲ et alterum υ ab L), ὅϲ οὐκ ν dλλου CB 5 επεδειξαμεν A, ἀπεδείξαμεν l.ΟBb (nisi quod L απε in ras habet ab Lx) β 6-8 ὀμοίωϲ-πατὴρ μου huc traiecit Lhlig ab exitu paragraphi 134. HSchneider quoque iHic verba delenda censet, sed non hac traicienda d 8 τρία] δύο sed supra scriptum τρία Β. A III in ng ὅτι γ ἄρθρα παραλαμβανεται κατα β ονοματα κατὰ δύο A b, μετὰ δόo L. CB, sed L. με in ras | 10 A in ng o φιλΕo του ἀνθρώπου β 11 5 ὁ προεγνωϲμένοϲ om A L, add L. exhibent CBb ante posterius οὐκ inserit ὁ Schoemann 12 ἀνθρώπου ex ὄρθρου factum ab L |13 τφ] τὸ A. , corr post πατὴρ duae litterae erasae in A. Γπροϲτεθήϲεται L. | Α in ng: ὅτι τὸ τούτου καί εκεινου απροϲληπτα εϲτ του του ὄρθρου ωϲ δεικτικα ὄτα τοῦ] τὸ A. , corz A 14 γε] περ LB 1 15 δεικτικαὶ om L, add L ὄρθρα B παραδέξαϲθαι LB ἀπεδείξαμεν L. Bb, sed L. prius α habet in ras

625. 88s

626. Aκαv. 185, Meque ilud praetermittendum est, omnia caenalia, quae ad aomina appeHlativa accedunt, si ntecedunt et aticuοs praefxοs habδent, βlane prohiboεre, quomdinus alter articulos fater ipsa et appellativa inseratur, ergo non icere dicere ὁ ἀγαθὸϲ ὁ ἄνθρωποϲ, ὁ ἔμὸϲ ὁ δοῦλοϲ. nec latet cause. nam ut adiectiva (vel voces in adiectivorum modum ustrpstaε) ad personas v8d res per- inent, de quibus sommo est, neque vero hae personae ad adiectiva, ia eliam ariculns simul cum adiectivο cui praefxms est, pertinet ad iiam, de qua loqui- mur, personam, neque magis aptum est post ὁ λόγιοϲ ante ἄνθρωποϲ articulum repetere quam repetere epitheton

627. rrsrε. er μAns. xxxo. 2 εἶπομεν: θ2,13. - 4 ἐπιτρέχοντα. cum aecusatiεo ut 41,6. 245,25 - 1ξ ϲυμφέρεϲθαι. ϲύν simsd. - B ad προανενήνεκται cfr 84, 10. iam prun ἀναφορὰ sigdfcata es eo articulo, qui adieetεo pruemtssus est.

628. ans. emr., mscs. sca. m Al.CBb. 1 B ὁμοίωϲ -ὁ πατὴρ μου post lin. θ anteced ppaginse ἐκείνου trsicienda censet ~lig. vide Argum. § 133 β 1 καν A, κxὶ ceteri τῷ] τὸ A , corz A τὰ om B 1 2 μterum τὸ om B ὡϲ om C ὡϲ πομεν] fol e9v L. 1 4 δὲ ente παραλελείφθω conloesnt LCB A in mgr ὅτι τα προϲηγορικα κατ ορχην κείμενα καί δεχομενα ἄρθρον ἐμποδίζει τήν του ἑτέρου ὄρθρου nαρειϲδυϲιν οιον ανθρωποϲ αγαθοϲ ου μήν αγαθοϲ ανθρωποϲ μολλον δὲ αγαθοϲ ανθρωποϲ 1 πτωτικὰ] fSchoemsnn’ poscit ἔπιθετικὰ. at hoc nec necesssωum est εἰ hanc dubitationem habet, quod alibi Ap. ita non digeifeat nisi nomina adiectiva, aen pronomina, non participia: ubi iura (11) ἐrΕετικὰ dicit, vidstnr sobsequens tantum exemplam λόγιοϲ ante οculoa habnitse Ha. 1θ praefert τὰ ἐπιθετικώτερον ἀκουόμενα ( kλ παραλαμβάνοντα B β θ smte ἐμ- εοδίζει add οὐκ B ῇ 7 o ente poster. ὄνθρωποϲ om L , add ψ 8 5 ante δοῦλοϲ om A L, add L 2 post γράψαϲ om L, add P ἐπε) ἐπὶ A. , corr A γὰρ om LCBb β 10ἐπιθετικώτερα LC ( φέρεται] φαίνεται L, om C 12 τόγε] τὸ δὲ B ( τὸ ente dνθρωποϲ] τῶ L, corz L ϲυμβαίνει] ϲημαίνει ante κω add tἔ LOB ψ 18 τὸ] τφ καὶ ὡϲ] fol eor L. 1 14 τὸ αὐτὸ ἐπθετικὸν λόγιοϲ om LCB 1 15 τὸ] τν L, τοῦ C ὁ add HBebode, recepit b ex |ἐν L in ras hebet |προϲενήνεκται LCB (sed L. ϲ in ras habet). ide Adn. exeg.

629. De concursu duorum articulorum.

630. c.XLI,

631. 82 b

632. Aaovκ. ἐ 1ξ6. Tryph o docet, ὁ articulum praeponi etiam ceteris obliquis casibus [non scium genetιeo, de qua constructione am dctam est pαrαgr. I34), si sequatur perticipium et οὖτοϲ pronomen et ἔϲτιν verbδum, ex. gx. ὁ τὸν ὄνθρωπον ὑβρίϲαϲ οὐτόϲ ἐϲτιν. at mυlto latius bic usus patet, et dicendum est, non solum si οὖτοϲ et ἔϲτιν subiciuntur, illud feri, sed etiam, si alius nominativus se- qoitur, velut Θέων, Τπποϲ, et aliud verbnm ὑπάρξεωϲ, velat ὀνομάζεται.

633. Aaovκ. β 137, Causa autem huius nens haec est. si in hoc enuntiato τὸν ὄνθρωπον ὕβριϲε Θέων articulum ad nominativum pertinentem ente ipeum nomen propxium inserimus, non corrumpitur oratio sed soloecismum admitfe- remmns, si diceremus ὁ τὸν ἄνθρωπον θβριϲε Θέων, quod vitium ut evitetur, ver- bum ὕβριϲε mutandum est in participium et adiciendum verbum ὑπαρκτικόν.

634. rxsrκ. er Ann. exso. τῶν ὄλλων πλαγίων. SSchoemann’: quo petine5 hoc ἄλλων7 Ad gemeheum de quo dictum supra. -4 εὐθείαϲ οἰαϲδήποτε. subaudiendum ἐπιφερομένηϲ. - B ῥήματα θπαρξιν ϲημαίνοντα vel ὁπαρκτικὰ nonnusquam distinguuntux a nominandi verbis, velut inὰa 115, 13 τὰ ὕπαρξιν ἢ ἰδίαϲ ποιότητοϲ θέϲιν ii. e. nomenclationem) ϲημαίνοντα, de pron. 52,16 τὰ τῆϲ ὑπἀρξεωϲ ἢ κλήϲεωϲ ῥήματα sed saepius ὑπαρκτικῶν vs ὑπάρξεωϲ nomine com- prehmmdunturetiam verbanuncupsndi:videsupra 45,1Β.64,14.de pron.25,2. inde quae hoc loco legtur ὕπαρξιϲ notionis partilio. ad οὐϲιώδη cfr iura 83,11 et de toto loco Schoemenn art. 65. - 8 ἔπεξεργάϲαϲθαι. er 122, 7. pendet e κωλύει.

635. Ans. emr., cscs. sca. im A l.CBb. 1 προϲταττεϲθαι A , corz A β 8 τοῦ ἐϲτιν] τουτέϲτιν AL. ὑβρίϲαϲ] fol 12v A. ψ 4 κολυει A ~, corr A καολι- κοτερον A. , corz A 5 νῶν] τπν C ὅνομαϲτικὴν Lhlig, ὀνοματκὴν Al. Bb, quas coruptela invemituretiam ubδi de nominativo casu sermo est, unt 313.2. 314, ψ 8 επεξεργαζεϲθαι l.B 8 ϲϲοντάι] inc. fol eor l. 1 10 εὐθείαϲ] ἰτίαϲ A. , corz A 16 11 τὸν - πποϲ om A. , add in ng A β 1B post λόγου add κατάlληλα CBb, καταiλήλου L 16 παραφθερε B B 16 -17 ro ρημα om A ’, add supra A A in ng: διὰ τί τὸ ρημα γίνεται μετοχή 17 τῷ ὄρθρῳ] utrumque ω in ras A prius xm om L

636. 89s

637. 83 b

638. Axαvκ. β 1ξ8. Afque nbi post participium pronommn personlle vs1 de- monsrafivum sequitur, ibi non εubicitnr nisi forma εἶνρι verboi (velut 5 τὸν dνθρωπον ὑβρίϲαϲ οὖτόϲ ἐϲτιν) ubi vero nomen sequitur, ibi etiam verbδa sppellsndi subicere licet (velat ὁ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ Τρύφων ὀνομἀζεται). sed sequi potest etiem ἔϲτι verbδum post parficipium et nomen (ὸ τὸν ἄνθρωπον ὑβρίϲαϲ Τρ.ἐϲτίν), idque optimo iure. nam sunt quoque omnes qui sppellanmx, neque vαo appellantux quicumque sunt.

639. Aaevε. β 1ξ8, Non solum autem accusativus (ex participio pendens) post ὁ articuum locum habδet, sed etiam genetivi et dativi. atque genetivorum hoc proprium est, ut eliam, si participium non subicitur, axticulum assument: ὁ τοῦ ἀνθρώπου οἰκέτηϲ ἔδραμεν, ubδi genetivus acticuli τοῦ cum ἀνθρώπου ad κτῆμα

640. rssrm. er Ans. sxsα. 2-ξ Ἴνα -δηλώϲῃ: adiecto verbδo etiem personne ψυχικὴ διάθεϲιϲ signifcaur, quae vis est propnia verbi, deest paticipio. vide 208.6. - 6 ad ἔγrλιμα δrmam fexam ef 277.16 ἡ παθητικὴ ἔγκλιϲιϲ, de adv.119,6 120,19)τῶν ἐν τοϲ ῥήμαϲιν ἐγκλίϲεων, ad quem locum videHSohneideri comment. (etquem Ska B 4eontulit. Theon.progymn.D 89,22Sp.ἐπίτῶνκατὰτὸϲ nπτώϲeιϲ ἔγrλίϲεων), iura 152,2 αἰ ἐγκλινόμεναι πτώϲειϲ, denique de adv. 173,24 τὸ ἀναγινώϲκω καὶ ἀνεγίνωϲκον καὶ τὰ ἐξῆϲ aλίματα. - 8 ϲύζυγα de verbis non eiusdem felonis, sed eiusdem vel nimilis signifcationis, ut 64, 19. ad τὸ ὁν. καὶ τὰ ϲύζ. snbaudiendαm ϲυντάϲϲεται ex antecedenti παραλαμβάνεται.

641. An~. οmr, msca scs. AL. Bb. 1 καὶ om C β 2 ῥῆμα om L. CB παραλαμβανεϲθαι A Β προϲώπου) ου in ras A δηλώϲῃ] fol61r L. δηλωϲει A , corz E β 6 εγλημα A L , corr A ψ 7 A in ng ὅτι ουϲιαϲ ϲημαντικαί αἱ ἀντωνυμίαι (αἰ om C P 8 ἐπε] ἔr A L post ἐπεὶ add τῶν CB 9 η om A. , add A3 ) 16 o5ν] δ C ἔϲτ] ὅϲτιϲ A , corr A 1 11 πάνυ αsiecit ante ϲυντάϲϲεται L, corn L ν ὑπάρχει A L | τοῖϲ] τουϲ A. , corr A μὲν o5ν δνομ. B 1β 12 δία om B θέϲιϲ ALb, διάθεοιϲ CB | 13 ουτωϲ A, ubi ab τωϲ καί ουτωϲ inc.fol13z β 14 οὕτοϲ) fol e1ν L. 1 15 posterius ἐπὶ om L

642. 90s

643. c. XLII.

644. 84b

645. (οἰκέτηϲ) eferendus est, quod esse κτῆμα ex scio genetivo intellegitur. si vero genetivus non ad eliud nomen sed ad verbum pertinet, srticnlum non [emper] assumit: ἀνθρώπου ἀκούω.

646. Aaαvκ. ψ 14θ. Θenetivus possessivus nominis appellativi articulum hebet, ubicumque alteri nomini, ex quo pendet, ariculus praefxus est: ὁ τοῦ ἀνθρώπου υίόϲ. nam quicumque personam velrem, quae possidetur, ut cognitam designet, ia stiam possessorem ut notum signifcaαe deboet. neque tamen lex velet, s1 genetivus nominis proprii est aut βαϲιλεύϲ nominis, quod proprii vice fungitur. nam propria, quia pecolisres unius appelationes sunt, arficulo non inἅigent, si repetantur.

647. rssrκ. er Ans. exse. ἁ-p l1λ,B vide Schoemsnmi aαt. θὅseq. - ῖ οὐ λυπε soa dyadst legentem ed αuedientem. HSehneider coxferri iubet Platonis ratylum 393E. - 1θ ἀπαραδέκτων. mente supplendum: τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυν- τξεωϲ, ν ἀποφέρεται τὸ βαϲιλεύϲ. cr 16, 18. 61.18. 80. 8. - 11 ἔνδεκτὸν ἐϲτιν -ἐνδέχεται, δυνατόν ἐϲτιν. cr 148,4. 181,10 342.26. de adv.134, 1. - 15 ad ἰδίαϲ θέϲεωϲ cx pag anteced lin. 12.

648. Ans. mmm.,maacs.sca.rm A L. Bb. 1 παραλαμβανεινA.,corA | ὅ] εἰ in ras L φαιρεται A. ,corr A 8 τιδε A ,corr A ἔχει L ἐπίρρημα A B δὲ om. B φέροιτο] ερ in ras babet L, φαίνοιτο A β 7 οὐ λυπε κἆν χωρὶϲ τοῦ ἰδίου ἄρθρου ALb (nisi quod in A. post χωρὶϲ legitur repetitum sed inductum κυρίων), τὸ ν ἐκλείπει καὶ τὸ κύριον χωρὶϲ τοῦ ἰδίου ἄρθρου λέγεται CΒ, eandemque scriptu- ram in genuinae locum ita substitmdit L, ut induceret οὐ et κἆν χωρὶϲ, mutεet λυπε in λείπει, in ng ascriberet τὸ ἕν ἐκ et κxdὶ τὸ κύριον χωρὶϲ, denique post ρθρου adderet λέγεται 1 Β κατα τοιουτο ἄ , sine τὸ et sine ν, τὸ supra add A, κατὰ τὸ τοιοῦτον L.CBb 9 ἀποφέρεται] fol e2z l. A ng βαϲιλευϲ ωϲ κυρίον ( 5] τὸ 5 B | 10 ἀπαραδέκτων] ϲ. εὐπαραδέπτων Sophianus vν EBe- bοde, quod Portas recepit sic interpretatus: quamquam eetεra nomena appeΕatiεα ψaee admstuat artculum. vide Adn. exeg. β 1I μήποτε] μὴ om CB, in L. ra- sura duarum litterarum ἔνδεκτον] ἀνένδεκτον L, Portus voluit εὔδεκτον ad- smmssu ~acde, consentaneum. vide Adn. exeg. 1 12 κτητωροϲ A , corr A μὴ οὐχ] οὐχὶ μὴ L 1 13 ὄρθρων C 1 14 ϲυνανενεχθήϲεται A Lb, ϲυνενεχθήϲεται CB ( 15 διὸ] τὰ B ουτωϲ A, οὕτω ceteri

649. 91s

650. 85 b

651. Aaαvκ. ψ 141. Hostat denique haec articulicum participio consructio: ὁ τὸν νθρωπον θέλων ὑβρίϲαι οὖτόϲ ἐϲτιν, nbi non ex participio pendet accosativua nominis, sed ex infnitivο, qui ipse ex participio pendet verbi volontatis. (ceterum ex psrticipislibus quas modo explanavimus constructionibus hoc quoque patet, ἑκών pa ticipii vi discedere: nam illic in participii locum subsitutum neque cum innitivο neque sine infnitivο effciet enunfiatom absolutum et congruens.)

652. rssxε. xv Ans. exso. 1 εὐπαράδεκτον quod ace, sne uHu admstti petet. cf 56.21. 78.28. 79.23. 146,22. - 25 νοeται ἔκ τοῦ ἔπικρ. ὁ Πe eques imprastem dict, ater, qui ιΒum audi, stacim ex hac appellatione intellegit de P7eemaeo ese senonem. - Β μᾶλλον tδ. mαgs proprium es4 quam nemen go- prium. videAdn.ex.ad 128.13. -- ~ προεκτεθείμεθα:82,1 - 28. - 11 παραϲτήϲομεν: promisso stetit 228,2ξseqq. - 12 ἐκ5ν in participiorum numero habδebδsmt et Apollonius et Herodianus et posteriores φammatici. vide de pron. 58,4 : τὸ ἕ πρὸ τοῦ ϲ κείμενον δαϲύνεται, . . . ἑκών, κἆν ἀπὸ τοῦ εἶκω ἐνεϲτῶτοϲ ἐϲχημα- τιϲμένον ῇ. Choerob.in Theod. I 300.4 Βilg.(s17.34 Θ ): αἰ μετοχαὶ ϲυντιθέμεναι οὐκ ἀναβιβάζουϲι τοὺϲ τόνουϲ . . .ἐὰν γὰρ ἀναβιβάζωϲι τοὺϲ τόνουϲ, οὐκέτι μένουϲι μετοχαί, ἀλλὰ γίνονται ὀνόματα . . .δὲ προϲθεῖναι εχωρὶϲ τῆϲ ἑκών ἀέκωο. αὕτη γὰρ ἀνεβίβαϲε τὸν τόνον καὶ ἔμεινε μετοχὴ, et quae sequuntur usque ad 301, 33. Arcad. p 201,6Schm.(Βerod I47 10Lte) et schd.A adΜe79(Βerod.H88.19Ltz). EM 19.40. 850,36. Eostath. ad P112 1097,64.

653. Ans. omr., mscs. scs. ix A l.CBb. 1 εὐπαράδεκτον] ϲ. ἀπαράδεκτον Soph νml Βlebode, scil subaudito ὄρθρου. vide Adn exeg. l γενέϲθαι CB 3 διa- ζετο L, prius ι in ras et post alterum item perra rasura 1 4 ἐϲ δὲ] fol e2τ L 6 μετὰ om B B Β καὶ om L.B, sed in ng E adacsipsit κ sine ullo compendii signo 1 μετοχικὴν L β 10 ἐξαιρέτωϲ) fol 13v A 11 ente κατὰ add καEhϲ L β 16 ante λόγον add τὸν l. 18 -14 οὕτε χωρὶϲ-ἔϲτι om A. , add A in ng 14 τὸν] τῶν A. ὑβρίϲαι A (de quo Hekker eruavit) et b, ὑβρίϲαϲ .CB, ex qua cfroptela orta est altera verborum eubsequentium, quam Portas in libro manuscripto se invenisse naαrat: καὶ γὰρ χωρὶϲ μετοχῆϲ ἀκατάλ- ληλοϲ ὁ λόγοϲ post ἐϲτι Hekkero intercidisse videtur alterum exemplum: ὁ τὸν ἄνθρωπον ἑκὼν οὕτόϲ ἐϲτι, qnod tamen cogitando supplesii potest, praeseftim εἰ articulus legitur ante subδsequens ἀπαρεμφάτου

654. De articulo postpositivo.

655. c. XLIlI.

656. Pro articulo postpos., qui peculiare exigit verbum, substitui potest etism coniunctio copulativa.

657. 92s

658. Aaαvκ. 142. Porro dicendum est de articulis postpositivis, qui non. modo οrdins et forma diferumtt a praepositiτis, verum etiam consructione. ac diξerentia ordinis et formae apparet, discrimen constructionis non item, de quo iam disserere in animum induximus.

659. Aaovκ. β 14ξ. Praepositivus arficdlus ad idem verbum vel paricipium pertinet, ad quod nomen, cui praefxus est. elia est ratio pospositivi, qui alterum verbδum eigil, sive eius subiectum est persons articulo designata sive

660. rssrm. er Ans. exse. 8 ὰ Schoemann art. 33 offendit in εἰϲ τὴν αὐτὴν μετοχήν verbis et in exemplo ἀνθρώπου δοντοϲ κουϲα, quia, si dicatur τοῦ ἀνθρ. Sd. κ., neque εticulus neque nomen aut subiectum aut obiectum εἰ perti- cipii, sicut in altero exemplo ὁ νθρ.subiectum sit περιπατε verbi: nam propterea tantum perticipium ᾶδοντοϲ additum esse, ut signifcetur, fn quanam condicione versans homo audiatur. at ϲυνοδεύει τάϲ ὁνόμαοι τὸ ὄρθρον ec τὸ αὐτὸ ῥῆμα καὶ εἰϲ τὴν αὐτὴν μετοχήν non signifcsnt aticulum eiusdem verbi vel participii eubiectum aut obiectum esse atque nomen, cui praemssus est, sed hanc tantum vim habent: comdtafur πominibss ad fiem cerm et idem pαrtieiytm, ut 48, 19> ῶ adverbium dicitur ϲυνοδεύειν τῇ κλητικῇ. - 10 κατὰ ἔνικὴν ϲύνταξιν. vide Adn. crit. 16- 117,3 Pzsc. XV1 30 p127,12 EL : quν qκcαee suδinngιtur

661. Ans. omr., mscs. scm.ιm Al.CBb. 1 καί γαρ in ras A (γαρ supra scriptum est), γὰρ om B xo0 om A b, praebent Al.ΟCB ὀκατάλληλοϲ] fϲl e3r L. ὁ om AL. β 2 ἀκαταλληλότητοϲ A Βb, καταλληλότητοϲ L. 1 8 A ng: περί τῶν ὑποτακτικῶν ὄρθρων 1 4 ante ϲυντdξει add τᾳῇ CBBb B διαφόρῳ] διαφέραι )Bb - 6 καί τηϲ ταξεωϲ ου μήν καί in ras A habet ab Eo non ab A3 teste Θuttentagio), verba sequentia τα τηϲ ϲυνταξεωϲ, quae A~ om, add A in ng EC om οὐ μὴν καὶ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ b pro οὐ μὴν καὶ exhibδet δυϲχερέϲτερα δὲ, quam mutationem Porto iam accepit β 6 προειλαμεθα A, προελό-- μεθα ceteri, sed in L llterum in ras est 7 αὐτὸ om h β Β αὐτὴν om l.B 1 μετοχὴν] in ras L β 8 καὶ om LB 10 A ng: ϲυνταξιϲ ὑπο- τακτικοῦ ὄρθρου ἑνικὴν A Eb. γενικὴν (B7), τἡν αὐτnν ci. Soph., Schoemann: ortαsse (egmmdua κατά γε μίαν, sed idem art. 33 ἑνικὴν retinet et Apollonium putat dicere, lagen, quam proposuerit, ad iDud tantum genus enumtistorum pex- tinere, in quibous nomen atque articulus numeri singularis sint (nam ἑνπικὴν ϲύν- ταξιν nibil esse posse nisi constructionem nometi singularis). ante οcuos enim hoc loco fuisse grammatico huiusmodi enunfiats: οἱ δὲ δύο ϲκόπελοι ίκάνουϲιν

662. 86 b

663. ulia: ῆλθε γραμματικὸϲ Sc διελέξατο, ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα ῷ παρέϲχον ξενίαν. cuius- modi enuntiatis si (dempto postpositivο) sdicitur praeponitivus, cfgrumpitur oratio, nisi forte additur etiam coniunctio copulativa.

664. Aauvκ. β I44. Nec mirum sed consentaneum est, eundem sensum effci. si dicimos παρεγένετο ὀ γραμματικὸϲ ὃϲ διελέξατο, et si loquimur ὁ γρ. παρεγένετο . κὶ διελέξατο, sicut etiam nomine articoli et coniunctionis idem fere sigifcnnt: nem (υνηρτῆϲθαι, quod eiusdem originis atque ἄρθρον est, et ϲυνδεδέϲθαι paene synonyma sunt.

665. amni, quomodo ὅϲ αpsd Θrαecos, necesse est nom ellum ad nomem prαeostum, sed eftnm ad 4d eεἔsunefum dierum eerὸum proμeri, u4 eirκm cαnnό, qu44 enit. si emmnat5o Aom4netems αddiεeagfur, add eosdem persomαm prδa εeygruntεr Homo εeat4, qi scrtps9t stπ duo oἅνἐgκέ sust, ad αΒαm prsomam ronefto eerδorum se n e recprocαfur, u53 Mοmtnem, qκem vttκpero, αccusο et πeme4, quem eifupero, accuso.

666. τssrκ. er. Ans. sxxo. 2 κἆν ἐν μετοβάϲει γέν. τὰ τοῦ ῥ. si actio erbo ddeotαta a5 αgentts persema frausit ad αliαm. - 8 ἐπεδείξαμεν: locus in ea. quam hsboemns syndesmici parte non reperitur. - 12 ἔφαμεν: 65, 23.

667. θϲ μὲν dχρι τοῦ οὐρανοῦ, ὅϲ δὲ ὄχρι xo6 λύμπου, ubi articulus sobiunctivus ὅϲ non fagitet alterum sibique proprium verbum (vide infra 23,16). at haec interpretatio videtor eliam in Apollonisno libro actifcioior esse et ἑνικὴν hic sigiξcare unscun, unam eendemoue: ubi articulus subiunctivus ponitur, ibδi addi debet alterum verbum nec constabit oratio ex uno mmuntqato, sed ex dnobus κάντωϲ] παντὸϲ A. , corr A, om CB

668. Ans. oαr., nosce. sca. ia AL.CΒb. 1 ἀπαιτε L. | ὅϲ ἀνέγνω] fol o3 L. 2 τὰ om B γῆ μέντοι] μὲν τὸ Ac ,corr A 4 προδῷ LϹB, ad προϲδω, quod A. exhibet, Βekker124,8.162,5. 208,4 confnri iobet. ad conionctivum cr 121.19. 20,28 τὰ om L q 6 λdβοιε L 7 παραλαμβάνεϲθαι] λαμβάνε in ras L 8 τούτῳ b, ουτω A , τουτω A, οὕτωϲ L. CB ψ θ δπεδείξαμεν L, ἀπεδείξαμεν B 16 ωμηληϲα A , corr A β 11 καὶ φυϲικ.] fol 14r A φυϲικοτερον A. , corr , 11—12 τὸ τοιοῦτον] τὸ ποιοῦν τοῦτο B 12 ἐπινοῆϲαι] ἧϲαι fole4rrL επρημα A, videmx alterum ρ erasum esse 1B αὐτῷ om B |ὅπερ] ωπερ A, ὤϲπερ L

669. 93s

670. Pro artic. postpos. substitui potest etiam coniunctio et pronomen anaphoricum, neque tamen illud pronomen et articulum posipos. unt orationis parti ascribere licet.

671. 87 b

672. Aavκ. β I4ξ. Est autem eliam altera consructio, quae idem velet aque articulus postpositivus. licet enim pronominibos anaphoricis (quae repetunt mentionem siculus personae) pro artienlis postpositivis uti: γραμματικὸϲ παρε-- γένετο καὶ οὖτοϲ διελέξατο, ubi pronomini snaphorica vis eadem inest, qu8e er- ticolo ὅϲ.

673. Aauvκ. ψ I46. Monne igitur pronomina snaphϲrica εἰ articuli postpositivi uni orationis parti adscribi debent7 Minime: non magis hoc aptum est quam verba et pronomina personsia uni generi vocum ideo subicere, quis in verbis inest etiam notio nominativi pronominis. nam ilia multa sunt, quibδus verba εἰ pρronomina difξerunt item sunt quae discemant pronomen ab atiquo.

674. τssrιx. er Ans. sxxu. 1θ οὐ πάντωϲ ἕν μέροϲ λόγου. er de pron. 6, 20: οὐκ, ε τί τινι κατά τι κεκοινώνηκε, τοῦτο πάντωϲ ἔκείνῳ ταὐτόν ἐϲτιν. πρόϲωπ παριϲτᾶϲιν αἰ ἀντωνυμίαι, ἄλὰ καὶ τὰ ῥήματα· καὶ οὐ τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου. -- 17 προεκτεθείμεθα: pag antec. 6-11. nam καί etiam ἀθροιϲτικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ ab Apollonio vocatur, eni ἀθροιϲτικοὶ sunt species ϲυμπλεκτικῶν. ct 122, 13 et de coni. 280.20. atque adn. ad Dion. Thr 89.1 U.

675. Ans. omιr., mscs. scs. ικ AL.CBb. 2 ϲυμπλέκον Al.C BB 8 4 ὁ-ππαρε- γένετο om C β 4 ante δυνάμει (quod B om) duae litterae erasse in A. | τὸ αὐτὸ Ab, ταυτὸν A , τὸν αὐτὸν l. CB τῷ] τοῦ C β 6 ϲυνηρτειϲθαι A. ἀντωνυμίαϲ C 7 ἰϲοδυναμοῦϲα] fol 64v l. 8 ϲυντάξει om A b, add A in ng 8 o iure deleri iubet Lebrs~, cfr exempla in § 147 β 16 οὕτοϲ] αὐτὸϲ B *ν om C β 12 ἑαυτῶν A Lb, ἐν αὐτφ B post οὐχὶ add τοῦτο B 1ὁπολάβη L. de omissa ὅν coniunctione ide Adn. exeg.ad 64, 4 huius ed. 1 18 Οὸ πάντωϲ om A , add A 1 14 ἀπηνέγκατο Bb ἔϲτίν om AL 15 διέϲτηϲε B (posterius καὶ om L. CB 16 ἀπηνέγκατο Hb β 18 ὅτι] fol e3r L. ὄρθρων om L A ng: αθροιϲτικοϲ ϲυνδεϲμοϲ

676. 94s

677. 88 b

678. c. XLIV.

679. De casibus articuli posipositivi et sius nominis, ad quod articulus remittit.

680. μaovκ. 147. quid, quod alia prorsus ratio est, qua articuli posposifSi et qus pronomina snaphorica construuntur7 etenim non licet haec ecla pro ilia ponere, sed coniunctio quoque addi debet. (accedit quod οὗτοϲ non solum ana- phoricam vim, verum etiam demonstrativam habere potest, si dicitur γραμματικὸϲ παρεγένετο καὶ οὐτοϲ διελέξατο, εἰ quod αὐτόϲ signifcare potest etiam personam. excellentem, si loquimur γραμματκὸϲ παρ.καὶ αὐτὸϲ διελ.) si vero coniunctio co- pulativa adlecta erit articulo postposiivο, non iam referetur articulo nomen. antecedens, sed designabitur elia persona indefnita, velut καὶ ῷ in illo enuntiato ἀνθρώπῳ ὡμίληϲα καὶ ῷ ξενίαν παρέϲχον idem velet atque καὶ ἄλῳ τινὶ ῷ.

681. Aaovκ. 148. Ϲsεus articuli postponitiτi handquaqusm se accommodat ad. nominis antecedentis casum. nominativum nominis sequitur obliquus artieddi, si elii personae contingit verbi aterius διἀθεϲιϲ activa vel passiva [si dia χrsona suἔisctum est serbi a εauatiato reatisol conαa obliquo nominis enccedit nomi- nativus articuli, ubicumque articulus antecedenti nomini tribuit verboum [eῇct, uπ4 perscmα Ro nomiae deeigmαfa εerὸi dferius sit suἔiectumt. ibi tentum et μticulns embiunetivus et nomen nominativo proferuntur, ubi eadem persona εἰ ppfioris et alterius verbi subiectum est.

682. Ans. emr, mscs. sos. im AL.CBb. 1 οὐχ B i Β γραμματικὸϲ] fol 14v A. 4 mteὅτιaddoῦν B Βαc]oῦϲL prius καὶ om L δεικτικοτερον A , corxA 6 αὐτὸ] ἄλλο A. , corz A 7 δεικτικὸϲ A. , corr A ἀναφορικὸν L A ng: ὅτι η αυτοϲ αντωνυμια αναφορικη 18 prius εἴ] A, corr A λέγοι bo cum s, λέγων libδri ῇ 10 ἀρθρικῇ] ἀθροιϲτικῇ C ἀφιϲτάμενον] ἐπιϲτάμενον codd., emondavit Soph. 1 11 xo0] τὸ L.B non A, de quo Bekkex erravi) (υτηρεϲθαι CC sed in ng ϲυνηρτεϲθαι 12 νθρώπῳ] fol 65ν l. 15 ἔτ] επ A~, coxm A~ ( uποτἀωποκτικα A, sed posterius υπο rssnra paene deetum ante ἀδιαφορε add οὐκ B atque inseruit etiam L Sophisnus: ξνευ τοῦ οὐκ 16 αὐτῶν] αυτον A. , corr A ψ 17 5ν] ω A. , corr A β 18 προην A. , corr A( πρώτῳ B | ξυνέβαλον C

683. 95s

684. 89 b

685. Postpositivo articulo semper, ut enuatiatum congruens conficiatur, verbum subiungi debet.

686. c. XLV

687. Aaevκ. β 14ξ. exemplum primi generis est γραμματικὸϲ ~λΕεν ῷ Τρύφων ὡμίληϲεν. secundi exempla exhibδent primi versus dysseae st Hliadis, ubi εmte- cedentis enuntiati snbisetum MMnsa est, sed in sequenti psαtes εubιecti suscipit ΒΙixes aut ira Achillis. tertii generis exemplum continetor duobus iliadis ver - sibδus, quibδus poeta de eodem Pelso primum οἰψμώξαιε, tum ἐγθεεν dicit.

688. Aaαvκ. β 1Β ltaque etiam ei articuli postpositivi, qui casu non con- cinunt cum nominibδus antecedentibus, enuntiatum congruens confcinmt, quma enorum verborum ops enuntiatum sbsolentεs eum casum induunt, qui his verbis

689. Ans. out., mscs. scs. m A l.CBb. 1 post πτώϲεωϲ addendum ὄρθρϲυ vel cogitando supplendum est 1 2 προϲγίνεται A L, corr A post raeuram, sura ε scripsit η L ὀνομάτων A β 3 ἐπὸν] ἑὰν CB ὄρθρου] υ in res A , προϲνειμει A. 14 pro γὰρ HSchneider I 472 δὲ fugitat. melius videatυr, siquidem mutafione opus est, post γὰρ inserere μόνον. Hayser′ putat, ante τότε γὰρ tale quid intercidisse: ἐκ δὲ εὐΕείαϲ ὀνόματοϲ παράθεϲιϲ γίνεται καὶ εὐθείαϲ ρθρου β θ ϲυνεχει A. , corr A τοῦ μὲν] fol 68r l. β 7 ῷ om A, in L. postea insetum (ab L7) ὀ om Bb ωμηληϲεν A. , corr A, in l. μίληϲεν in ras ab L inter εὐθείᾳ et Τρύφων rasuram trium fere ittersrum εἰ o habet L. 1 8 ἐγέννετo LCB β 8 ante ἅνδρα add xo0 B ῃ 12 μὲν om B δὲ quod omnes codd. praebent et b retinet,eiεcit Ska ~V 3 β 13 α δ’ Ska l l., αἰϲ ALΒ, ϲmϲ αἰ Ϲ, scium b 14 ἔτ]ἐπ cod, corn Dudithins τν] τὸ l. 16 κε] κmὶ A L |μέγα L γ’ οἰμhξειε] fol 1ez A 1 17 enoτε L, ϲ add L nποτ’ ἐμ’ B μέγ’ ἐγΕεεν] μεγεγηθε7 A, γέγηθε L, μέγα γέγηε CB 1 18 γηθή- ϲαι A, γέγηΕε L in res et CB, ἐγΕεεν b 18 post καὶ add εἰ L. ( ἀκατολ- λήλωϲ] καταληλωϲ A , sed α supra A, ἀκατάλληλον L.C 1 19 -26 κείμενα- κατάλληλον om C β 26 ante τὰ προκείμενα legitur in A τααμφοτερα, sed τα inductum, αμφοτερα paene totum αasum |προκείμενα πτωτικὰ] α πτῶ in ras

690. 96s

691. 90 b

692. Articulum, qui forma est praepositivus, vi esse postpositivum elucet, si verbum subiungitur, ad quod pertinet.

693. itstur. Ae propria verba adiel debere srficulis postpositivis ad absolvendum μumtiaum, sic quoque patet, si in locum aruiculi praepositivi cum participio eemioncti substituimus postponitivum, velut si dicimus ἠἈ. ἐϲτιν 5ϲ ἐξηγηϲάμενοϲ pro ὁ ἐξηγ.

694. Aaovκ. ὲ 161. Artieulns forma ena praeposifivns ubi postpositivi vioe fungatur, iam ordine verborum indicaur, sed non conset, nisi ad verbum ali- quod smbinmctum pertinet: velut vφ Φ 194 sensu postposifivum esse iam inde

695. rssrε. xv Ans. exzo. μεταλαμβάνει. αεticudlus pospoetieus αduι4 pro αsfeedestis nomAms casa eum, qu9 comeemε cum eeqemti eerὸo. er de pron. 16,6: ἔϲτ, μεταλαβάνοντα ἐπ τρίτου προϲώπου γεπικὴν πτῶϲιν, φάναι ὀ πατὴρ ὁ ἐκείνου, ὁ φίλοϲ ὁ τούτου, id est μεταλαμβάνοντα ἀντὶ κτητικῆϲ ἀντωνυμίαϲ. quem ad modum saepius pasniva huius verbi forma Ap. utitur, velut de pron. θ2, 3: τὸ μεταλαμβανόμενον αὐτόν i.e. αὐτόν quod pro ἔ sdpaἅωr. vide Lehrsii aAtή pp 1θseq. de vario verbi usu apud ggrammsticos. ~ προείπομεν: supra 85,23.

696. L ( ϲυγκλείειν b cum Sophiano, ϲυγκλείει AL.Β, ϲυγκατακλείει Ϲ. ab hac voce inc. fol e6r l. Iente τοϲ adici volebant ϲύν Soph. εἰ Schoemann ert. 36 quo non videtur opus esse. vide Argum. Ero τοϲ di.Βhig ἰδίοιϲ conl. 86,14

697. Ans. mr., mosea. scs. m AL.CBb. 2 χαρεται A β 3 διεπεμψάμην Ab, διεπέμψατο L, sed ex pule in res, L in ng scsipeit διελεξάμην, CB ἐχαριϲάμην ’ 4 γινώϲκει A (ubi ν post εἰ erasum) et L, γινώϲκειν CΒBb τὸ] ὁ A L λ ανελ- λαεϲ A, ἀνεlλιπέϲ ceteri 1 B- 6 τὸ ὅϲ ante ἀντtrsicit L, τὸ ὁ ἀντ τοῦ ὅϲ CB β 6 ente Ἀρίϲταρχοϲ add 3 A (nbi tamen arieulus erasus est) et CB β κrὶ om L.B (ὅτι om B ψ 7 - 9 καὶ -ποιήματα om A. , add in ng A., 8 ππροϲλαβν A L , cr P γοῦν om l.B 9 ente ΑἈριϲτ.add ὁ CB , 10 τϲ φωνὴϲ B προτακτικὸ] fol e7r L. 1 11 επζρημα A. 1 12 A ng ιδιον uποτακτκων ὄρθρων τὸ sπ ρημα φερεϲθαι τάξεωϲ A Lb, ϲυντξεωϲ CB καὶ τῆϲ φωνῆϲ delcit Sehoemann εαt. ξ6. vide quae mox exponemus et Argum. 1 4 τφ οὐδὲ] τωι ουδε A in ras, post τῷ add δ’ l.Βb, quod neque in eoficibus Diadis invenitur et adim totam dispotationem corrumpit κρειον A . corz A , sequntur duae litterae erasae | ἰϲοφαρίζοι A L, A scripserat indicativum

698. Quomod interpretandum sit ὅ Iliadis Σ 460 et loco quodam Alcaei.

699. c. XLVL 97s

700. 91 b

701. colligere licet, quod post nomen Διὶ Κρονίωνι positum est, sed plane demon- stratur eius constructione demum, cum pertinent ad ἰϲοφαρίζει verbum. - ~ngmdo autem hi articuli neque postpositivi neque praepositivi, sed pronominses sint aut indefnitss personas signifcent, exponemus, ubi pronominum construcfonem. tractabimus.

702. asαvκ. ψ 152. Nenc vero inquiramus in 5 vocem Il. ζ 460: utrum arti- culus praepositivus sit ad ἑταῖροϲ referendas, an vim ϲ postposiivi habeat, id- que ita ut ad θώρηκα pertineat an ita, ut ad ἑτᾶῖροϲ. iem queminus pro prae- ponitivo articulo vocem habeamus, impedit ἤν verboum: postpositivus est. sed postpositivus ad θώρηκα refeαri non debet, quia non scium thoracem amisit

703. ssrε. xv Ans. exso. θ παραϲτἡϲομεν: de uticuis pronominslibus 106,22 108,13 de articulis indefniti sensus 108.14-109.6. -7 - p124,8 Schol. A. ad 2 480 (Ariston. p288 Priedl.): ἡ διπλῆ ὅτ καταλλήλωϲ (Spitsner recte ἀκα- ταλλήλωϲ) dρηκεν ε5 γὰρ ἤν οἴ1 ἀντ τοῦ ἐν γὰρ εἶχεν3. Miesnοr ad eundem versum in schol. A: ὑποϲτκτέον μετὰ τὸ οἱ τὸ γὰρ ὅ ἀντὶ ὑποτακτκοῦ κεται τοῦ ὅϲ ὅϲ γὰρ ἦν αὐτῷ, τοῦτον ἀπώλεϲεν ἑτῖροϲ. λείπει γὰρ τὸ τοῦτον,, τῆϲ ἀναφορᾶϲ ἐπὶ τὸν θώρακα, οὐκ ἐπὶ τὸν Πατροκλον οὕϲηϲ, ὡϲ ψήθηϲάν τινεϲ. Schol. ἴeneti B. τινὲϲ ἔπὶ τοῦ θώρακοϲ τὸ 5 ἀλλὰ πάντα ἀπώλεϲε, καὶ οὐκ ἂν περὶ τῆϲ ἀπωλείαϲ μόνου τοῦ θώρακοϲ επεν. οἴ δὲ ἐπὶ τοῦ ἑταῖροϲ, ἶνα λίπῃ ταῦτα. τινὲϲ δέ α γὰρ ἦν οἴ ὅπλα.

704. adn. om τ., msca. scs. vm Al.CBb. 1 prins γὰρ om CB τάξεωϲ] υν- τόξεωϲ CB ωνομα A , corr A έΕειται] εἰ in ras A 1- 2 καὶ ἕνεκα- λεγομένων] haec quoque, ut supra καὶ τῆϲ φωνῆϲ, eicienda esse Schoemmn ert. 36 vidit, ac petet haec cum illia ant stete aut corruere. nec minus appe et, qnid hdic et ilho oξensioni sit. etenim φωνῇ non demonstratur, τῷ vocem postpositiτi rim habere, sed potius τ littera obstat quominus primo obtutu hamc vim agnoscamus. neqne aliud qoid cogitari potest, quod ordine et fo ma et constructione τῷ voculae demonstretu , nisi hoc, duplicem quasi nsturzm it esse. at hoc nunc nem erat demonsrsndum 1 2 in ras amyiore L. ἰϲο- φαρίζειν L, idem ποτὲ 1 μέντοι om A , add A 4 ὄρθρα δύναντάι ἕναι CB λ post ἐπὰν add δὲ B β 6 παραϲτήϲομεν] fol e7ε L παραϲτήϲωμεν A. β 7 post τούτων add δ C B τὸ] τῷ Cb. vide HSehneider comment. 103 ad 77,28 , 9 πότεροϲ L , corr L3

705. Paroclns et quis pugmsrent inter se nominativus ἑταῖροϲ et is nominativus, quem. totum prius εnumtiationis membδrum (ὃ ἢν οἰ)exprimit, ἡ θπαρξιϲτοῦθώρακοϲ. nam qui poterit πιϲτὸϲ ἑταῖροϲ coniungi cum verbo, quod iem alterius nominativi est?

706. rxsnm. ex Ans. exso. HI καθhϲ προὐπεδείξαμεν. secundum e quae modo dεmossrαmms. etenim videntur verba ad initium bnins paragraphi remittere: ἡ ἀνθ’ ὑποτακτικοῦ -θώρηκα. 12-1ξ noli ἑτέραϲ εὐθείαϲ νοουμένηϲ pro gene- tivο absoluto accipere, quod feeit Βekker, qui post ῥήματοϲ vrglam posuit. nam abδeurdnm est dicere, ἑταῖροϲ nomen cum ἀπώλεϲε veιboo coniungi non posse, si alter nominativus (5) suum habδeat verbum. pendet ἑτέραϲ εὐθείαϲ abo ῥήματοϲ ηuo intellecto haec evadit sententia: ἑτεροϲ cum ἀπώλεϲε consαui nequit, si hoc verbum iam alterius nominativi est (iam altero nominativo quasi oecnpstum

707. Ans. out., mscs. sos. im AL.CBb. 1 ente εἴρηται add ὡϲ b, εἴρηται ex- punxit Sophinmus, καθ’ ὑποτακτκὴν ϲύνταξιν ερηται deleri vμlt SSchoemann ut. ξ7. at omnia plana sont. antecedentibus: un pro pospostico ὅϲ dicmm et ad θώρηκα reeremdum etl ὅ, optime respondent: am dfcfum sit ὃ in pospoetδa comsfrueeione reerendum ad ὲταῖροϲ. nee quia ὃ antecedit ἐτεῖροϲ nomini, cum Sehoemanno ofendere debes in καθ’ ὑποτακτικὴν ϲύνταξιν: ὑποτακτικόϲ enim hic apparet non de corlocatione, sed de constrmctione verborum dici β 1 et 2 προϲτακτικὸν A β 2 προτακτικῷ ἄρθρῳ L ποτε om L. add L 3 ἐπιφέρεται] επιφερ et αἱ in ras L |δὲ om L , add L | ην om A, add A οὐκ] οὐκέτ’ CBb τι om C 4 θώρηκα B τουτο A ,corr A 5 ἀπώλεϲεν] fcl15ε A. ὁ om B 6 aϲπδι C β 8 κα θώρηκα] fclesr L. 1 θταιοῦτονLBb παρ] ππαραλόβῃ L in rasura angustiore et CB β 16 ὅπαρξιϲ] ϹhHig Em. Ap. 6 sub- sequenti expositione nisus coniscit ἐὐθfα πτῶϲιϲ, de qua mutatione Schoemsmn art. ξ7 : potusse sc a5 ApdHonto scrbν idque pauo anius ntsrum μαιsse aeno aegαhtέ: cαrigendαm aufem sc etegαfαm scrpturαm esse non αrὸ4tror. nam loricae θπαρΕιν coμtαri in Ecc quidem coafextu verδorsm d ahiud esse poles, quam eer5i existentiae, quo παρξιϲ sigmcatur, subiectum esse loricαnm cogdtαri, q40 qstd es3 αdιsd quam loricam a casa nominativo cogιfαr, qιrpe qui edus orbi aiii Ameectm indicare possit. concedimus, verba Apollonii licere ita intεύpretsri: ὃ γὰρ ν οἱ plane idem salet cuod ἡ ὅπαρξιϲ τοῦ θώρακοϲ 11 προ- ἀπεδείξαμεν L, προεπεδείξαμεν b cum 5

708. 98s

709. 92 b

710. Axovκ. ψ 1Bξ. itaque ὃ ad ἕτεροϲ nomen referendum est, et dicitur is qui AehilΙti idus socius eret, aminisse omnis a ma, quae Thetis modo enumera- verat nisi fofte quis cogitando ad ἀπώλεϲε supplere malit accusativum prono- minis demonstαatiτi τοῦτον (scil θώρηκα), ad quem 5 ὅϲ referri possit.

711. μaovκ ἐ 1ὲ4. Dobitatio οfta est de Alcaei versiculo ΧMρε, Κυlλάναϲ μέδειϲ, utαum μέδειϲ pstticipium nit, an potius secunda persona indicatiti, quo pacto non pro articulo praepositivο habendum esset, sed ut HHiadis loco, de qno disputatum modo est, pro postpositivο. in hac altera sententia Apio erat, quae refutata est.

712. est, scilicet eo, qui continεtnr hoc enunfiato relativo: ὃ γὰρ ἦν οἴ).

713. rrxsrε. xv Ans. exse. -B Sehoemsnn tri. B recte: eram sErucεrαm et iatepretatiemem po5t multas demum αmbαgεs tandem dhιquaudo, lseet duὸsαfε, agosctt. quam neque Azistonicum fugisse neqne Micanorem. 7 ἡ πρόθεϲιϲ- γένοιτο τοῦ ὅϲ videtur non pendere ex χωρὶϲ εἰ μὴ, sed εlterum membδrum esse . enuntiati relativi, ut ἐφ’ ν cogtetur etiam ad γένοιτο. - 8 οἱ πεxὶ Ἀπωνα τὸν Μόχθον: huius cognominis slίa testimonia vide in Lehrsii qu. ep. 23. ibidem 28 multis exemplis illustratur, quid sibi velit οἴ περί τινα apud ram- maticos. 1θ integer versus servatus est ab Hephaesticme 84, 3 Oμμdsζ (p 44.14 ): χαῖρε, Κυλλάναϲ ὁ μέδειϲ, ϲὲ γρ μοι. Hergk in sd.ΙV soripmit ἐ μέδειϲ, cuod Ayon recto iεdico μψss εmdz secundam ese eer5i persomaz: uam egimus ὁ μέδειϲ t.e. ὁ μέδων, εεficdlus ommino edιenss eademque meiesam adδεν 49. Ἀχιλλεῦ, 5 ταϲ κυθίκαϲ μέδειϲ. Apollonius vidit hoc pugnare

714. Ans. out., msca. scs. 1m AL.CBb. 1 λόγον om A. , add in ng A 1 S oῦν] γοῦν l.B posterius ἡ om C 5 Ϲhlig, ὅϲ codd. et edd. |εἰϲ τnν αὐτὴν εὐθεαν] exspectaveris εἰϲ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον. ac fortasse emtecedens εὐθeο efεcit, ut fud in raditam scripturam curumperetur 1 B αὐτῷ] ῶ ex ὁϲ factum in L β 4 προκαταλελεγμένα B 1 τριφάλειαν L. β B θώρακα L γὰρ] γοῦν Βb ἀπαιτεῖται b εrore eperuruem B 6 ἔξωθεν] fol θ8v L. προνεῖμαι L ~ post ἀπώλεϲεν bo habet virgulam. at vide Adn. eseg. 1 ἡ deleri vult Βchoe- msnn πρόθεϲιϲ SSchoemnno cum anonymo in ng s, πρόϲθεϲιϲ codd. et edd pdius τοῦ] τω A. , corxr A | τοῦ ὅϲ] nn τοῦ 5 ἀντὶ τοῦ ὅϲ7 ex2Mienmοrad I 460: τὸ γὰρ ὅ ἀντὶ ὑποτακτικοῦ κεται τοῦ ὅϲ β Β ὑπῆρχεν αὐτῷ, τοῦτον ἀπώλεϲεν ALb, ἤν οἴ ἀπώλεϲε CB 9-p126,8 Κα παρὰ-ίολεῦϲιν om CB 1 8 καί παρ’ Ἀλκαίῳ om L, sed ente οἱ περὶ tertia Hinεae pa vacet. in eodem eodicε omnia ab οἴ περὶ Ἀπίωνα usque ad Αίολεῦϲιν 12B, 8 duabus obliquis lineis induxit L q 16 o Lb (B) ( μηδεϲ L, μεθείϲ b

715. XLVII.

716. De articults postpositivia qui genus personarum vel rerum atecedenti nomine significatum in partes dividunt

717. ARGVM. § 155. Saepius accidit, ut articuli duo postpositivi in partes dividant genus aliquod, quod antecedenti nomine signifcatum est, et commune habeant id verbum, quod cum illo nomine coniunctum est, ut Αἰθίοπεϲ, τοὶ διχθὰ δεδαίαται, οἳ μὲν δυϲομένου Ὑπερίονοϲ, δ’ ἀνιόντοϲ.

718. cum usu Aeolici sermonis, qui μέδηϲ requirere videbatur, sed qua fuit religone. non ausus est hanc formam contra librorum auctoritatem restituere, sed statuit participium esse; at Aeolenses forma μέδημι usos esse no poterat exemplo idoneo probare, itaque satis habuit Homericum μεδέων comparare. quare tuebimur secundam personam, quam sermonis lex flagitat. improbat Apionis opinionem Lehrs qu. ep. 30.

719. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ἐδείκνυτο: in rhematico, ad quod etiam 253, 5 omisso libri nomine Ap. relegat, sicut 126, 9 et 137, 11 nudis προϲεθήκαμεν et παρεδείχθη ad librum de pron. remittimur. —9 ὑποτακτικὰ cfr pag. seq. lin. 3 et Prisc. XVII § 27— 28 125, 9 H.: illi (i. e. Graeci) articulis subiunctivis utuntur, nos vero pronominibus vel nominibus, ut τῶν ἀνθρώπων οἳ μέν εἰϲιν ἀγαθοί, οἳ δὲ πονηροί; non dicimus hominum hi sunt boni, illi mali. Graeci enim grammatici in omnibus huiusmodi constructionibus articulos in postpositivorum numero duxerunt, quia revera postponuntur nominibus, ad quae pertinent. — 11— 12 Prisc. XVII § 28 125, 14 H.: in huiuscemodi constructione si per prae- ssmytemem, d est κατὰ πρόληψιν, proεpeet4sr ySurαle eerῥm ad usumque se- qmεms, dece nomnαtsetm amfeμerre, d4 αqtdαe deeohαverun4, Haec ab orien4e, illa a5 occidente. c2 Srabonis l. lL 6 419 Ϲαε.: ἐκfλεϲαν τῆϲ γῆϲ ὅμφολόν (scil τὸ ἐν Δελφοῖϲ ίερόν), προοπλάϲαντεϲ κα μῦθον, ὅν φηϲι Πν- δαροϲ, ὅτι ϲυμπέϲοιεν ἐνταῦθα οἴ ἀετοὶ οἴ ἀφεθέντεϲ ὑπὸ τοῦ Διόϲ, ὁ μὲν ἀπὸ τῆϲ δύϲεωϲ, ὁ δ’ ἀπὸ τῆϲ ἀνατολῆϲ. et schol. ad Pind. Pytb. IV 8 ἔνθα ποτὲ

720. Ans. mr, mscs. scs. m A l. Bb. 1 τξει L 1 2 post ἔχονται tres vel qusttucx litterae erasae in A. Hergk post ἔχονται inseri vult αἰ, quod aptum esse post κοινὸν, verum haudquaquam opus est: subandiendum αἰ μετοχαί , 4 εη] εἰϲ L |prius τὸ] τοῦ H. B δωλῶνεϲ L. 6 post o add καὶ L. μέδημι om L, sed spatium vacuum relictum μέδειϲ] μεδέουϲα A Lbο, corn Ahrens disl.aeol. 135 ϲυνοῦϲα] Hergk: δrt. ὡϲ οκειϲ scrbeaadum (). atparti- cipium plane nihil ofensionis habet: ἡ μέδειϲ μετοχὴ ϲύνεοτι τῷ μέδημι ῥήματι 7 δὲ om L 8 u o A Lb, ccrx Ahrens l l. κατὸ] fol e9r l. ὃ 16 ἐπι- μερίζει A. lpost πρόϲωπα add κω CB ὁποκείμενα B β 11 διέϲτηϲαν CB

721. 93 b

722. 99s

723. μauvκ. ψ 1B6. eiusdem generis esset etiam file 0Odysseae locus μ 7ξ: οἴ δὲ δύο ϲκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει (eui postea subiciuntur: τὸν δ’ ἕτερον ϲκόπελον χθαμολώτερον ὄψει), si post ϲκόπελοι inserereturἰκάνουϲιν verbδum. quod quia nomini adiectum non est, postpositivo artienlo adiungebδatur necessario ver- bum ἱκάνει. ac praecedens nominativus pluralis mutari debet in genetivum, qui casus solus sine verbo usurpari potest, ubδi genus dividitur in singdlas per-

724. χρυϲέων Διὸϲ αἰετῶν πάρεδροϲ. Λόγοϲ τιϲ τοιοῦτοϲ περιηχεῖ, ὅτιτ ὁ ζεὺϲ τὸ μεϲαί- τατον τῆϲ οἰκουμένηϲ καταμετρήϲαϲθαι βουληθεϲ ἶϲουϲ κατὰ τὸ τάχοϲ ἀετοὺϲ ἐκ δύϲεωϲ καὶ ἀνατολῆϲ ἀφῆκεν οἴ δὲ διιπτάμενοι ϲυνέπεϲον ἀλλήλοιϲ κατὰ τὴν ΤΠυθῶνα, ὤϲτε τὴν ϲυνέμπτωϲιν ὁρίζειν αὐτόθι τῆϲ ὅληϲ οἰκουμένηϲ τὸ μεϲαίτατον· ὕϲτερον δὲ ϲημεῖον τοῦ γεγονότοϲ καὶ χρυϲοῦϲ ἀετοὺϲ καταϲκευάϲαϲ ἀνέθηκε τῷ τοῦ θεοῦ τεμένει.

725. ακsrκ. er μns. ssxe. ξ,, 8, 1ᾶ ὑποτακτικὸν, ὑποτακτικῶν, ὑποτακτικῷ. vide Adn.exeg.ad pag.antecedentfs lin. 2. - 12 ϲχῆμα continetur nominativo ϲκόπελοι, qui pro genetivο positus est. vide schol. A. ad Γ 211 (Ariston. 85 Ht.) ἄμφω δ’ ἑζομένω: νῦν λέγει ἀμφότεροι δὲ καθήμενοι κατ’ ἐναλλαγὴν πτώϲεωϲ ἀντὶ τοῦ καθημένων δὲ ἀμφοτέρων, καὶ ἔατι ϲύνηθεϲ, ὡϲ ἔπ’ ἔκείνου εϲδν δὲ δό’ ἑρχο - μένω3 (Κ 224), εοὶ δὲ δύο ϲκόπελοι ὁ μέν3 (μ 3) ἀντὶ τοῦ τῶν δύο ϲκοπέλων. et cfr intra 197, 24.

726. Ans. dmr., mscs. scs. m AL.CBb. 11 2 hi duo verane in omnibus codicibus hic omissi post lin. 8 transmigraverunt. urumque hic quoque posuit Pontos, Βekkero posterior suΒeere videbstux 1 Β ἐπιφέροι A. | 4 ro6 ~] τούτων B ι Β τοι om A. , add A . ab hoc versu inc. fol 16r A. |B et 10 δίχα L ’ 5. 6. 10 δεδέαται A L , sed in L primo et altero loco ita, ut L scripserit δεδ et L in spatio vacuo relicto addiderit ἔσται 6 intex ἐϲτιν et ὅτι intercedit rann a τrium littereαum in L. 7 εὐθeαν in res L αιθιωπων A, sed prius ω rasura corectum in o 8 τῶν om B 16-11 vide ad 1- 2 β 1θ sd nominafivum Αἰθίοπεϲ cfr adn. Ludsicbii. ab hac voce inc. fol θ9ε L || 11 δυϲομένου] δυϲομένοι L, δυϲομένου CB δ) δὲ AL. 12 poet καὶ add. uterum εἰ π) δπr’ L.B ϲχήματοϲ] ϲχ ex ρ fecit A β 14 fχρι τοῦ Ἐλύμπου] χθαμολώτεροϲ Portos ex dysseae loco. vide Argum.

727. 94 b

728. sonas vel res. sicut etiam Π 317 Νεϲτορίδαι nominativus mutandus est in genetivum. etenim hic quoque, ut μ 73, habemus ὁ pro postpositivo ὅϲ dictum, nisi forte quis opinetur et Π 317 et μ 73 ἕτεροϲ nomen deesse, cui praemitti potest articulus praepositivus.

729. ARGVM. § 157. eadem ratio atque Homerici loci, a quo interpretando profecti sumus (α 24), est Aratei Phaen. 24 seq. (ubi itidem ut illic ὁ pro postpositivo ὅϲ dictum est). nam bic quoque ea quae dividuntur antecedunt cum verbo, quod subaudiendum est ad partium descriptionem quae sequitur.

730. TESTIM. ET ADN. EXEG. ἐπεδείξαμεν: 35, 21. — 5 cfr 35, 15 et schol. A ad Π 317 (Ariston. 264 Fr.). ἡ διπλῆ πρὸϲ τὸ ϲχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ Νεϲτοριδῶν ὁ μὲν Ἀντιλοχοϲ οὔταϲεν Ἀτύμνιον, ὁ δὲ Θραϲυμήδηϲ Μάριν. 11 antecedunt haec verba: μάλ᾿ αὕτωϲ Ἄξων αἰὲν ἄρηρεν, ἔχει δ᾿ἀτάλαντον ἁπάντῃ Μεϲϲηγὺϲ γαῖαν, περὶ δ᾿οὐρανὸν αὐτὸν ἀγινεῖ. — 15 τοῦ ἐπιφερομένου λόγου. sequuntur post ἀλλ’ ὁ μὲν οὐκ ἐπίοπτοϲ apud Aratum: ὁ δ’ ἀντίοϲ ἐκ βορέαο Ὑψόθεν Ὠκεανοῖο.

731. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 τε προϋποῦϲαν] τ et prius υ in ras A2 εὐθεῖαν] ν in ras A2 | ἀπεδείξαμεν L3 in ras et B, ὑπεδείξαμεν C 2 μόνη μὴ om B | προλαβοῦϲα C | ante ῥῆμα add τὸ LCB || 4 οὐκέτι om ALB | post ῥῆμα intercidisse videtur ὡϲ ἔχει καὶ τὸ vel aliquid eiusmodi || 5 οὔταϲεν L et ab hac voce inc. fol 70 r L | ἀττέμνιον L || 8 λογο?? A1, λόγου A2 | Ἀτύμνιον] posterius ν in ras A2, ἀττέμνιον L || 9 post τῶν add δὲ B | ἵκει] ἥκει B || 10 κἀκείνῳ b contra omnium librorum auctoritatem | ἐπιϲτήϲειε b cum s, ἐπιϲτήϲει codices || 11— 14 καὶ—κοινοῦ om A1 , add in mg A2 || 11 μιν] μὴν LCB | πειραίνουϲι] Lx ει in ε mutavit | δύο L | πόλοι] ὑπολάβοι LϹ, κόλαβοι B || 12 ἐπίοπτοϲ] ἐϲτὶν οὗτοϲ LC.B || 13 πάλιν —ἐπίοπτοϲ om B | ἐπίοπτοϲ] ἐϲτὶν οὗτοϲ LC | γὰρ om B || 14 πειραίνουϲι] Lx ει in ε mutavit, item mox bis in πειραίνει || 16 ὁ δ’ ἀντίοϲ inseruit ex Arato Uhlig, pro quibus in omnibus codd. et edd legitur interpretatio verborum Arateorum, quam traiecimus post ϲυμφράζεται in pagina subsequenti

732. TESTIM. ET AND. EXEG. 1 πάλιν πειρ. τὸν ἄξονα: rursus subaudienda sunt ad ὁ δ᾿ ἀντίοϲ, sicut ad μὲν οὐκ ἐπίοπτοϲ, haec verba πειραίνει τὸν ἄξονα. — τοῦτο γὰρ ϲυμφράζεται, hoc enim significatur verbis ὁ δ᾿ ἀντίοϲ. cfr 42, 15 et 22. 175, 15. — 2 Ap. perperam Ὠκεανοῖο pendere putabat non ab ὑψόθεν, sed ab ἀντίοϲ

733. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCB. 1 interpretamentum ὃϲ δ᾿ ἐπίοπτοϲ ὤν (quod L in ὃϲ δ’ ἐπὶ ὁποϲῶν corruptum habet) in omnibus codd. et edd. legitur ante πάλιν || 2 βορινοῦ AL | ἀντίοϲ] ι ex ε factum in L | τῷ] τὸ L | sub Ὠκεανοῦ legitur in L (in exitu folii 70r) τέλοϲ τοῦ πρώτου βιβλίου

Apollonius Dyscolus De constructione 1

Search the Perseus Catalog for:

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Α

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers