Search the Perseus Catalog for:

← Previous

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Δ

[1] Μετὰ τὰϲ τῶν ῥημάτων ϲυντάξειϲ, ᾶϲ ἐν τῷ πρὸ τούτου ἀνεπλπηρώϲαμεν, ² ὄντι τρίτῳ τῆϲ ὅληϲ πραγματείαϲ, μέτιμεν κὶ ἐπὶ τὸϲ τῶν ³ προθέϲεων ϲυντάξειϲ, δεομέναϲ ἀποδείξεωϲ πάνυ ἀκριβεϲτάτηϲ, καθὸ
δοκεῖ τὰ μόρια οἰϲ μὲν μέρεϲι τοῦ λόγου δόκηϲιν παρέχειν ϲυνθέϲεωϲ,
οἰϲ δὲ παραθέϲεωϲ, ἔϲΘ’ ὅτε οὐ βοηθούμενα τόνων ἰδιώμαϲι, καθάπερ τὰ πλεῖϲτα τῶν μερῶν τοῦ λόγου διὰ τῆϲ ἑνώϲεωϲ τοῦ τόνου τὸ μοναδικὸν τῆϲ λέξεωϲ ὑπαγορεύει, τουτέϲτι τὸ ἕν μέροϲ λόγου
ἢ διὰ τῆϲ μονῆϲ τῆϲ καθ’ ἕκαϲτον μόριον τὸ διϲϲὸν ἐμφαίνει τῶν λέξεων.

[2] Τὸ γὰρ Διὸϲ κόροϲ παροξυνόμενον μὲν τὴν γενικὴν·
ἔχει ἰδίᾳ νοουμένην, ὅμοιον ὸν τῷ Διὸϲ υἱόϲ, προπαροξυνόμενον δὲ
ὅμοιόν ἐϲτιν τῷ Διόγνητοϲ, Διόδοτοϲ· τό τε εὖ νοῶ δύο ἔχον περι- ⁴ ϲπωμέναϲ ὁμολογεῖ τὴν ἐξ ἐπιρρήματοϲ καὶ ῥήματοϲ παράθεϲιν, καὶ τὸ Ἕλληϲ πόντοϲ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἔχον τὴν ὀξεῖαν, καὶ τὸ ἐμοῦ αὐτοῦ ⁵ δὶϲ ἔχον τὴν περιϲπωμένην. ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ἄπειρα
⁶⁷⁸⁹ ὄντα, ϲυνελθόντα μὲν κατὰ τὸν λόγον τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἔχει καὶ τὸν τόνον ϲυνρημένον, οὐχ οὕτωϲ δὲ ἔχοντα καὶ τὰ τοῦ τόνου ἔχει ἀϲυνέλευϲτα,
καθάπερ δὲ επομεν, ἐν τῇ κοθ’ ἑκαϲτον μόριον μονῇ τοῦ τόνου τὸ κατὰ παράθεϲιν ὁμολογεῖ. —

[3] Τὸ δὲ καταγράφω εἶτε δύο μέρη λόγου ἐϲτὶν εἶτε καὶ ἕν, οὐκ ἐνδείκνυται διὰ τῆϲ τάϲεωϲ. καὶ τὰ τούτοιϲ

ὅμοια, τὸ ἀποίκου, καταφέροντοϲ, ἅπαντα τὰ τοιαῦτα, τῆϲ αὐτῆϲ ἔχεται ἀμφιβολίαϲ· ἀποψέ, ἀποδίϲ, καὶ ἐπὶ ϲυνδέϲμων καθότι, διότι (δεδείξεται γὰρ ὅτι ἔγκεινται αmἱ προθέϲειϲ), ἄλλα πλεῖϲτα. ὑπὲρ ὦν τῆϲ ἀκριβείαϲ προεθέμεθα ἐκθέϲθαι. ἀλλ’ ἤδη καὶ ἐπ’ ἐνίων μορίων
οὐκ ἔνεϲτιν ὑπὲρ τῶν τοιούτων μορίων ἐπιϲτῆϲαι, τῶν προθέϲεων μήτε
κατὰ παράθεϲιν προθετικῶν οὐϲῶν μήτε κατὰ ϲύνθεϲιν, ὡϲ ἐπ’ ἀντωνυμιῶν τῶν τῆϲ εὐθείαϲ ἁπαϲῶν, ὦν καὶ τὸ ατιον τῆϲ ἀϲυνταξίαϲ
παραθηϲόμεθα κατὰ τὸν προϲήκοντα λόγον.

[4] Πρὸ μέντοι τῆϲ κατὰ μέροϲ αὐτῶν ϲυντάξεωϲ οὐκ ἄκαιρον ὑπὸ ¹⁰¹¹ λαμβάνω ἐκθέϲθαι περὶ τῶν ἠπορημένων ἐν τοῖϲ μορίοιϲ. «Oὑ γάρ»,
φαϲί, εδεόντωϲ τὰ τοῦ τόνου ἀμείβεται εἰϲ βαρεῖαν τάϲιν, ἐπὰν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐναλλαγό. τουτέϲτιν ἐπὰν προθέειϲ οὗϲαι μὴ ἀναδέξωνται ¹² τὸ προκεῖϲθαι κατὰ τὰϲ ϲυντάξειϲ· οὐδὲ γὰρ τὰ ἄλλα μέρη τοῦ λόγου ¹³¹⁴¹⁵¹⁶ ἀμείψαντα τὴν τάξιν ἀμείβει καὶ τὴν τάϲιν, πρὸϲ τῷ μηδὲ ἐξωμαλίϲθαι τὰ τῆϲ ἀναϲτροφῆϲ, εἴγε οὐχ ἅπαϲαι μετατεθεῖϲαι τῆϲ τάξεωϲ μετατίθενται καὶ τοῦ τόνου. τί δὲ μᾶλλον αὗταί εἰϲιν αἱ μετατιθέμεναι ἦπερ
τὰ μόρια ἅ πρὸϲ αὐτὰϲ ρτηντο; τὸ γὰρ

ἔπτυϲε πουλὺ κάτα {Calimachi? OSehneider II 752}

ἀπαιτεῖ τὸ κατέπτυϲεν ἐν καταλληλότητι, καὶ οὐ μᾶλλον ἡ πρόθεϲιϲ
μετατίθεται περ τὸ ῥῆμα·

Ἰθάκην κάτα κοιρανέουϲιν {α 24},

τὰ τούτοιϲ ὅμοια.»

¹⁷

[5] Καὶ πρὸϲ μὲν τὸ τοιοῦτον ἁπλῆ ἡ ὑπάτηϲιϲ, ὡϲ ἤδη ὁμόλογόν ἐϲτιν, καθάπερ καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἀπεδείξαμεν, ὡϲ τὰ προκείμενα
μόρια διὰ τῆϲ ἐξαιρέτου ϲυντάξεωϲ, λέγω τῆϲ προθετικῆϲ, τὴν ὀνομαϲίαν ἀπηνέγκατο. ἔνθεν γὰρ καὶ οἱ ἀπὸ τῆϲ Ϲτοᾶϲ προθετικοὺϲ ἐκάλουν ϲυνδέϲμουϲ τὰϲ προθέϲειϲ, ἄμεινον ἡγηϲάμενοι ἀπὸ τῆϲ ἐξαιρέτου ϲυν-
¹⁸¹⁹²⁰²¹ τάξεωϲ τὴν ὀνομαϲίαν θέϲθαι ἤπερ ἀπὸ τῆϲ δυνάμεωϲ, καθάπερ οἵ τε ϲυναπτικοὶ καὶ ϲυμπλεκτικοὶ καὶ οἱ ὑπόλοιποι. οὐ δὴ οὖν τὰ ἄλλα ²² μέρη τοῦ λόγου ἐξαιρέτου ϲυντάξεωϲ ἔτυχεν, ἵνα πρὸϲ τὸ μετατιθέμενον κατηγορῇ καὶ τῆϲ μεταθέϲεωϲ.

[6] (τὰ γοῦν θέϲιν εἰληχότα μοναδικὴν
οὐδὲ μετατίθεται τῆϲ τάξεωϲ, ἵνα καὶ τῆϲ ἀμφιβολίαϲ ἐπικοινωνήϲῃ, ὡϲ
²³ ἐπὶ ϲυνδέϲμων μὲν ὁ ἤτοι προτακτικὸϲ καὶ οὔποτε ὑποτακτικόϲ, ἐπὶ δὲ ῥημάτων τὰ καλούμενα ὑποτακτικὰ ῥήματα οὔποτε χωρὶϲ ὑποταγῆϲ ἐϲτι
τῆϲ τάξεωϲ τῶν ἐπιζευκτικῶν ϲυνδέϲμων. ἀλλ’ οὐδὲ αἱ καλούμεναι ἐγκλιτικαὶ ἀντωνυμίαι δίχα μορίων λέγονται τῶν πρὸϲ ἃ ἐγκεκλιμέναι εἰϲίν, τίμηϲόν με, δόϲ μοι. οὐδὲ γὰρ παραδεκτέοϲ ἐκεῖνοϲ ὁ λόγοϲ,
²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸ ὁ εἰρημένοϲ ἐν τῷ περὶ ἄρθρων Τρύφωνοϲ {p 25 Vels.}, ὡϲ τὰ ὑποτακτικά ποτε ἄρθρα προτακτικὰ γίνεται ἐν τῷ ὅϲ ἆν ἔλθῃ μεινάτω
με· τίνοϲ γὰρ πτωτικοῦ προετάγη; πῶϲ δέ γε ὑποτακτικὸν τὸ τοιοῦτον ἄρθρον οὐκ ἀναπολοῦν τὸ προῦποκείμενον ὄνομα, τοὐναντίον δὲ ἀοριϲτούμενον
κατ’ ἀρχὴν τῶν λόγων, οὐ μὴν μόνον ,
ἀλλ’ οὐδ’ ἐν πτωτικῷ τὸ ὅϲτιϲ· ἐχρῆν γὰρ καὶ τῶν ἄλλων πτωτικῶν καὶ μὴ ἀοριϲτουμένων προτάϲϲεϲθαι, ἐν οἰϲ καὶ αὐτὸ ϲυναοριϲτοῦται πλέον τοῦ τίϲ, ὅπερ ἐναντιώτατόν ἐϲτιν τῶν ἄρθρων· τὰ γὰρ ἀοριϲτωδῶϲ ποτε νοούμενα ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ ὑπὸ ὁριϲμὸν τοῦ προϲώπου
ἄγει, ὁ ἄνθρωποϲ παρεγένετο, τὸν ποιητὴν ἐθαύμαϲα). —

[7] αἱ δὴ οὖν προθέϲειϲ οὐ κατάρξαϲαι τῶν λέξεων ὁμόλογον ἔχουϲιν τὴν ²⁹³⁰³¹³²³³ μετάθεϲιν, κἆν τὰ δευτερεύοντα ἦ μετατεθειμένα κατὰ τὴν ἀρχήν· πάλιν γὰρ αὐταὶ δεύτεραι γενόμεναι καὶ τῆϲ δεούϲηϲ τάξεωϲ ϲτερούμενmι ³⁴
ὁμολογοῦϲιν μετατεθεῖϲθαι. γελοῖον οὖν μοι δοκεῖ τὸ ζητεῖν πότερον ³⁵ αὗταί εἰϲιν αἱ μετατιθέμεναι ἢ τὰ ταύταιϲ δευτερεύοντα μόρια.

[8] Ἔcτι δὲ καὶ ὑπὲρ τῆϲ ἀμειβομένηϲ τάϲεωϲ κατ’ αὐτὰϲ φάναι, 5 De De anastrophe accentus praepositionus. ὡϲ τὸ πρῶτον καὶ ἐν ἄλλοιϲ μέρεϲι τοῦ λόγου ἐξαίρετά τινα παρέπεται,
ἃ οὐ πάντωϲ ϲυμφερόμενα τοῖϲ ἄλλοιϲ ἄπορα καταϲτήϲεται, ὥϲ γε ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐπὶ τῶν ἐγκλιτικῶν μορίων καὶ ἔτι ἐπὶ τῶν πυϲμάτων κατὰ βαρεῖαν τάϲιν καὶ τῶν ἀορίϲτων κατ’ ὀξεῖαν. οὐ δὴ οὖν ἀπψδὸν τὸ
τὴν πρόθεϲιν διτονεῖν, ὅπερ ἐπικοινωνεῖ καὶ ἀντωνυμίαιϲ ἐγκλινομέναιϲ
καὶ ὀρθοτονουμέναιϲ, τῷ ωϲ ἐν ἀρχῇ τιθεμένῳ καὶ ἐν μέϲῃ λέξει, καθὸ ³⁶³⁷³⁸³⁹ περιϲπᾶται , παραπληρωματικῷ τῷ η περιϲπωμένῳ μὲν καῖ ἀρχὴν τῶν λόγων, οὐ μὴν κατὰ τὰϲ ὑποτακτικὰϲ ϲυντάξειϲ, ὡϲ
ἐν τῷ

τί ἤ δὲ ϲὺ νόϲφιν ἀπ’ ὄλλων {Ο 244},

ὅτι κάλλιϲτον ἢ κατὰ Ξάνθιππον {?}.

ἔϲτι καὶ ἄλλα ἐπινοῆϲαι μυρία. —

[9] Μήποτε δὲ καὶ δεόντωϲ τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου παρέπεται. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα μέρη τοῦ λόγου μίαν ἔχει
ϲύνταξιν ἐφ’ ἣην καὶ φέρεται, ὡϲ τὰ ἐπιρρήματα ἔπειϲι τοῖϲ ῥήμαϲι, κἄν μεταξὺ μέρη λόγου πλείονα πίπτῃ, τὰ δὲ ἄρθρα ὡϲ πρὸϲ τὰ πτωτικά,
τά τε ὀνόματα ἐπὶ τὰ ϲυνόντα τῶν ῥημάτων, καὶ αὐτῶν τῶν ῥημάτων ⁴⁰ ὑποϲτροφὴν ποιουμένων ὡϲ πρὸϲ τὰ ὀνόματα ἢ πρὸϲ τὰ ἀντωνυμικά, ⁴¹ ἅπερ πάλιν ἀντὶ ὀνομάτων παρολαμβάνεται· αἱ μέντοι προθέϲειϲ δύο
ϲυντάξειϲ ἀναδεξάμεναι, τήν τε πρὸϲ τὰ ὀνόματα καὶ ἔτι πρὸϲ τὰ ἐήματα, δεόντωϲ παραδέξονται καὶ τὸ ἐναλλαϲϲόμενον τοῦ τόνου, ⁴²⁴³⁴⁴
ὅπερ ὑποϲτρέφον διὰ τῆϲ τάϲεωϲ ϲυϲϲημαίνει καὶ τὸ ἀναβιβαζόμενον τῆϲ προθέϲεωϲ, ἐπιμένον δὲ κατὰ τὴν ἰδίαν τάϲιν ϲημαίνει καὶ τὴν δέουϲαν ϲύνταξιν τῆϲ προθέϲεωϲ. —

[10] τὸ γοῦν

θάκην κάτα κοιρανέουϲι {α 24}

διὰ τοῦ ἀρκτικοῦ τόνου, λέγω τῆϲ ἀναϲτροφῆϲ, ϲυϲϲημαίνει καὶ τὸ ἀναβιβαζόμενον
τῆϲ προέϲεωϲ, οὐχ οὕτωϲ δὲ ἔχον ϲύνταξιν τὴν ἐπὶ τὸ ῥῆμα παραδέχεται. καὶ ἕνεκα τούτου εὐπαράδεκτοϲ καὶ ἡ διϲϲὴ τάϲιϲ τῶν προθέϲεων. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ

εύρε δὲ Πατρόκλῳ πέρι κείμενον ὃν φίλον υἱόν {T 4},

⁴⁵⁴⁶⁴⁷

καὶ γὰρ ὅτε πρώτιϲτον ἐμοῖϲ ἔπι δέλτον ἔθηκα

γοόναϲιν {Csimachi? frgm.anon. 261,II 752 OSchn.}.

καὶ ἔτι ἐν δυϲὶν ὀνόμαϲι,

μόχn ἔνι κυδιανείρᾳ {Z 124. H 113. Θ 448. 391 },

ποταμῷ ἔπι δινήεντι {Θ 490 },

ποταμοῦ ὄπο ελλήεντοϲ {B 659. 839. Μ 97. 0 531 }.

ὑπὲρ ὦν τῆϲ διαφορᾶϲ κατὰ τὸ δέον ἐκθηϲόμεθα, ἐν ῷ καὶ παραϲτήϲομεν ⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²
γὰρ νῦν προκείμενον ἡμῖν ἐϲτιν παραϲτῆϲαι, ὡϲ ἀναγκαίωϲ οἱ ϲτοιχειωταὶ ἐπενόηϲαν τὴν ἐπ’ αὐταῖϲ γενομένην διϲϲὴν τάϲιν, ὁμολόγωϲ καὶ τῶν φωνῶν προευθετιϲμένων εἰϲ τὸν προκείμενον λόγον, εἴγε ἁπάϲαιϲ
παρεπόμενόν ἐϲτιν τὸ ὀξύνεϲθαι, τῶν ἄλλων μερῶν τοῦ λόγου ποικιλω ⁵³ τερῶν ὄντων κατὰ τὰϲ τάϲειϲ· οὐ γὰρ τὸ μεταπῖπτον τῆϲ τάϲεωϲ εἰϲ
τὸν αὐτὸν εὐθετιϲμὸν ὑπῆρχεν, ὅϲ γε καὶ παρηκολούθει ταῖϲ προθέϲεϲιν. —

[11] Διὰ τοῦτο καὶ ἐπεκτεινόμεναι ϲυνέλκουϲι κατὰ τὸ τέλοϲ τὴν ὀξεῖαν,
ὡϲ ἔχει ἡ ἐνί καὶ ἡ προτί. —διὰ τοῦτο οὐδ’ οἱ περὶ τὸν Ἀλριϲτοφάνη ἠξίωϲαν βαρύνειν τὰ μόρια κατὰ τὴν Αἰολίδα διάλεκτον, ἵνα μὴ τὸ ἴδιον τῆϲ προθέϲεωϲ ἀποϲτήϲωϲιν, λέγω τὴν ἀναϲτροφήν· εἰ γὰρ

καὶ ἐβαρύνθηϲαν, ἀνθελκόμεναι ἀπὸ τῆϲ τοῦ ῥήματοϲ ϲυντάξεωϲ ἢ τοῦ ⁵⁴⁵⁵⁵⁶ διὰ τὸ αὐτὸ καὶ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατὰ τέλοϲ βραχεῖαι· ὁ γὰρ βραχὺϲ χρόνοϲ εὐμετάθετοϲ κατὰ τάϲιν, ὅπου γε καὶ ἡ Αἰολὶϲ μετατιθεῖϲα τοὺϲ
τόνουϲ τοὺϲ κατὰ τὸ τέλοϲ ἐκ βραχείαϲ ϲυλλαβῆϲ μετατίθηϲι κατὰ τὸ πλέον. πλεονάϲαϲαι οὖν χρόνῳ ἐλλείπουϲι καὶ τῇ ἀναϲτροφῇ, ὡωϲ ἡ
καταί, ὑπαί καὶ αἱ τοιαῦται. Ἀλλ’ οὐ πᾶϲαι ἀναϲτρέφονται. οὐδὲ ⁵⁷ γὰρ πᾶϲα ἀντωνυμία καὶ ἐγκλίνεται καὶ ὀρθοτονεῖται, ἀλλ’ ἐπὶ τὸ πλέον ταύταιϲ παρέπεται· οὐδὲ πάντα τὰ πύϲματα ἐν βαρείᾳ ἐϲτὶ τάϲει,
ἀλλ’ οὐδὲ ἄλλα πλεῖϲτα ἐξωμάλιϲται.

[12] Προτιθέμεναι δὴ τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἢ κατὰ ϲύνθεϲίν εἰϲιν ⁵⁸⁵⁹
ἢ κατὰ παράθεϲιν. Ἐν μὲν οὖν ταῖϲ εὐθείαιϲ τῶν πτωτικῶν καὶ ἔτι ⁶⁰ ταῖϲ ϲυνυπαρχούϲαιϲ κλητικαῖϲ οὐκ ἔϲτι τὴν παράθεϲιν τῶν προθέϲεων
ἐπινοῆϲαι. πρόδηλον γὰρ ὅτι τὸ ϲύνοικοϲ, ἐπίκουροϲ, ϲύνδουλοϲ, ⁶¹⁶²⁶³⁶⁴ ὑπέρδουλοϲ, πάροικοϲ, μέτοικοϲ, ἔκδηλοϲ, ἀνάδρομοϲ, περίοπτοϲ,
περιφόρητοϲ ϲύνθεϲιν τὴν τῶν μερῶν ἀνεδέξαντο, οὐ μόνον διὰ τὸν ἀναδραμότα τόνον κατὰ τὴν ϲύνθεϲιν (ἐπεὶ καὶ τινά γε ϲυνεφύλαξε τὴν αὐτὴν τάϲιν καὶ οὐ τῇ μονῇ τοῦ τόνου ἀπολύεται τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, ὡϲ ἔχει τὸ περικλυτόϲ, ἀναδρομή, ϲυνοχή, καταμονή,

ἄλλα πλεῖϲτα), ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ϲυνυπάρχειν κατὰ πάντα ϲχηματιϲμὸν τὴν πρόθεϲιν, ὅπερ οὐ παρεπόμενόν ἐϲτι ταῖϲ ἐκ παραθέϲεωϲ, ὡϲ ἔχει τὸ κατὰ Κτηϲιφῶντοϲ, ὑπὲρ Ἀριϲτάρχου, οὐ ϲυμφερόμενα κατὰ
πᾶϲαν πτῶϲιν διὰ τῆϲ αὐτῆϲ ϲυντάξεωϲ· τά γε μὴν προεκκείμενα κατὰ τὴν εὐθεῖαν κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν ϲύνεϲτιν.

[13] Ἀλλὰ μὴν ἔτι κἀκ
⁶⁵ τῆϲ τοῦ ἄρθρου παραθέϲεωϲ. πρωτευούϲῃ γὰρ τῇ προθέϲει κατὰ παράθεϲιν παραχωρεῖ τῆϲ προθέϲεωϲ, μετιὸν ἐφ’ ὃ ϲυνήρτηται· οὐ μὴν ἢν ⁶⁶⁶⁷⁶⁸⁶⁹ ϲύνθεϲιϲ ᾖ, εἴγε μέροϲ ὀνόματοϲ γενομένη ἕξει προκείμενον τὸ καλούμενον προτακτικὸν ἄρθρον τῶν ὀνομάτων. τοῦ μὲν προτέρου περὶ
Ἀριϲτάρχου περὶ τοῦ Ἀριϲτάρχου, κατὰ Κτηϲιφῶντοϲ κατὰ τοῦ Κτηϲιφῶντοϲ, περὶ ϲτεφάνου περὶ τοῦ ϲτεφάνου, τοῦ δὲ ⁷⁰
δευτέρου ὁ περικλυτόϲ, ὁ ϲύνδουλοϲ, ὁ μέτοικοϲ. ἕνεκα τοῦ
τοιούτου καὶ τὰ ὑπ’ ἀμφιβολίαν πίπτοντα ἐκλύεται τοῦ ἀμφιβόλου προϲλαβόντα τὰ ἄρθρα· διοίϲει γὰρ τὸ παρὰ τοῦ νόμου, παρὰ τοῦ φέροντοϲ τῶν τοιούτων τοῦ παραφέροντοϲ, τοῦ παρανόμου, ὑπὲρ ὡν καὶ ἀλλαχόθι ἡμῖν ἠκρίβωται.

[14] Ἕθεν ἕν μέροϲ λόγου

ποιήϲει τὸ προπροκυλινδόμενοϲ {Χ 221. 525, ὑποπεπτηῶτεϲ {B 312}· μέροϲ τε λέξεωϲ ἄν εἴη ἡ κατά ἐν τῷ

λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώϲ {P 542}

ἤπερ λόγου, εἴγε τὰ μέρη τοῦ λόγου ἐκ παραθέϲεωϲ νοεῖται, οὐκ ἐκ
ϲυνθέϲεωϲ διιϲτανόμενα, καθότι καὶ ἐν ἄλλοιϲ δεδείξεται τὸ τοιοῦτον.
ἀλλ’ οὐδὲ τὸ

γέλαϲϲε δὲ πᾶϲα περὶ χθών {Τ 362}

παράκειται τῇ εὐθείᾳ κατὰ λόγον τὸν τῆϲ προθέϲεωϲ, ἐπιρρήματοϲ δὲ
⁷¹⁷²⁷³ τοῦ πέριξ· ἢ καθ’ ὑπερβατόν ἐϲτι πρὸϲ τὴν τοῦ ῥήματοϲ ϲύνοδον, ἵνα ᾖ περιεγέλαϲε περιϲϲῶϲ ἐλαμπρύνθη. τὴν γὰρ ϲύνθετον ϲχέϲιν ἀπείργει ⁷⁴ καὶ ἡ τάϲιϲ, ὅτι μηδὲ ἀνεβίβαϲε τὸν τόνον ὡϲ τὸ αὐτόχθων καὶ ἐνοϲίχθων, καὶ ἡ τοῦ ϲημαινομένου ἔννοια· μένει γὰρ ἔτι τὸ θηλυκὸν
ὄνομα, τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ μεταβατικὸν ἐχούϲηϲ τὸν λόγον· οὐ γὰρ δή γε
ἐν τῷ αὐτόχθων καὶ ἐνοϲίχθων ἡ γῆ νοεῖται, ὁ δ’ ἐκ γῆϲ γενόμενοϲ ἢ τῆϲ γῆϲ ἐπικρατῶν.

[15] Καὶ ἡ μὲν τοιαύτη παράθεϲιϲ ἁπλῆϲ ἔχεται τηρήϲεωϲ, τό γε ⁷⁵⁷⁶
μὴν ἐξεργαϲτικὸν τοῦ λόγου φυϲικωτέραν ἐνδείκνυται τήρηϲιν. αἱ εὐθεῖαι καὶ αἱ κλητικαὶ ἓν πρόϲωπον δηλοῦϲι μετὰ τῶν ϲυνόντων ῥημάτων,
Τρόφων ἀναγινώϲκει— Τρύφων ἀναγίνωϲκε. Τρόφων παρα ⁷⁷⁷⁸⁷⁹⁸⁰ λαμβάνει —Τρύφων παραλάμβανε, τῶν ἄλλων πτώϲεων ἐν δυϲὶ προϲώποιϲ νοουμένων, Τρύφωνι λέγει, ρύφωνα φιλεῖ, Τρύφωνοϲ
ἀκούει, ὁμολόγωϲ εὐθειῶν ἔξωθεν προϲγινομένων. τούτων δὴ δεδειγμένων κατὰ ϲύνταξιν τὴν προϲήκουϲαν οὐκ ἄν δυνηθείη ἐν παραθέϲει ἡ
πρόθεϲιϲ τῆϲ εὐθείαϲ ποτὲ εἶναι, πρῶτον ὅτι τὸ ἐκ τῶν προθέϲεων
ϲυνδηλούμενον ἐπιδέχεται ἡ ἐκ τοῦ ῥήματοϲ παρυφιϲταμένη ϲχέϲιϲ. ἔϲτω γάρ τι Πλάτων, ἔϲτω δέ τι καὶ βαίνει, καὶ πρόθεϲίϲ τιϲ ἡ ἔν, ἡ ϲύν, ἡ κατά, ἡ ἀνά ἢ ἄλλη τιϲ τῶν τοιούτων· ἣ οὐκ ἐπ’ ὄλλο νεύϲει μέροϲ
λόγου ἢ τὸ δυνάμενον τὴν ἐξ αὐτῶν ϲχέϲιν ἀναδέξαϲθαι. καὶ δὴ ἐμπλάτων
μὲν οὐ γενήϲεται, τὸ δὲ ἐμβαίνει· οὐδὲ τὸ ϲυμπλάτων, τὸ δὲ ϲυμβαίνει, διαβαίνει, περιβαίνει. ἕνεκά γε τοῦ τοιούτου ἑνὸϲ ⁸¹ ὄντοϲ προϲώπου τοῦ ὅλου, λέγω τοῦ Πλάτων βαίνει, τὸ προϲγινόμενον ἔξωθεν προθετικὸν ἐπὶ τὸ ῥῆμα νεύϲει, ὡϲπερεὶ προτακτικὸν ⁸²⁸³⁸⁴
ϲτοιχεῖον πρὸ ὑποτακτικοῦ κειϲόμενον. —

[16] (Ἕφαμεν γὰρ καὶ κατὰ τὰϲ ἀρχὰϲ τῆϲ ἐκδόϲεωϲ, ὡϲ τὰ ϲτοιχεῖα τοῦ λόγου τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπέχει τοῖϲ ϲτοιχείοιϲ τῆϲ λέξεωϲ· καὶ ὡϲ ἔϲτι προτακτικὰ ϲτοιχεῖα ϲτοιχείων ⁸⁵
καὶ οὐχ ἅπαντα ἁπάντων, οὕτωϲ καὶ λέξειϲ προτακτικαὶ οὖϲαι οὐχ ἁπάντων προτετάξονται, τῶν γε μὴν δυναμένων τὴν ἐξ αὐτῶν ϲύνταξιν
ἀναδέξαϲθαι. φέρε γάρ που ϲυλλαβὴν εἶναι τοιαύτην, τὴν τρα, τὴν κλα, καὶ ἐπιέναι τὸ ϲ· οὐ δὴ προϲχωρεῖ πρὸ τοῦ ρ ἢ πρὸ τοῦ λ· οὐ
γὰρ δὴ τούτων προτακτικὸν τὸ ϲ, τοῦ γε μὴν κ καὶ τ, καὶ οὕτωϲ τὸ ϲκλα καὶ ϲτρα ϲυντετάξεται. φέρε δὴ καὶ εἶναί τι Τῖρυϲ, καὶ τούτῳ προϲτίθεται τὸ ν, λέγω κατὰ τὸ τέλοϲ· οὐ δὴ προϲκείϲεται μετὰ τὸ ϲ,

καίτοι τελικὸν ὄν πολλῆϲ λέξεωϲ, καθὸ τὸ ϲ τοῦ ν οὐ προηγεῖται, ἀνά- ⁸⁶⁸⁷⁸⁸ παλιν μέντοι, ὥϲ γε παρ’ Ἀργείοιϲ πάμπολλόϲ ἐϲτιν ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ.)

[17] οὐ δὴ οὖν προϲγινομένηϲ προθέϲεωϲ ἐν τῷ αὐτῷ προϲώπῳ, λέγω ἐπὶ τοῦ Πλάτων διαλέγεται, μεθήϲει ἡ ῥηματικὴ ϲύνταξιϲ τὸ
προτακτικὸν αὐτῆϲ ϲτοιχεῖον κατὰ ϲύνθεϲιν, λέγω τὸ προϲδιαλέγεται.
εἰ γοῦν καὶ ἡ ὀνοματικὴ θέϲιϲ ϲχέϲιν δύναιτο ἐπιδέξαϲθαι τὴν ἐκ τῆϲ προθέϲεωϲ, τὸ τηνικαῦτα ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ϲυνενουμένην τῷ ὀνόματι τὴν ⁸⁹ πρόθεϲιν· ὁ γὰρ περίεργοϲ οὐ πόρρωθέν ἐϲτιν τοῦ περιεργάζεϲθαι, οὐδὲ ὁ μέτοικοϲ τοῦ μετοικεῖν, οὐδὲ ὁ περίοπτοϲ τοῦ περιόπτεϲθαι, οὐδὲ ὁ ἐπίκουροϲ τοῦ ἐπικουρεῖν. (οὐ γὰρ ἀντίκειται, κἄν ϲυμβολικῶϲ

κέηται· ἡ γὰρ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ πρώτη ϲύνοδόϲ ἐϲτι κατὰ τὴν ἐπιθετικὴν προφοράν, ϲυμβολικώτερόν πωϲ μετατεθειμένη. ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ Ἀντίθεοϲ, Ἀντίπατροϲ καὶ τὰ τούτοιϲ ἔτι ὅμοια δυνάμει τὴν ἐκ γενικῆϲ
⁹⁰⁹¹⁹²⁹³ παράθεϲιν ὁμολογεῖ· ἀντὶ γὰρ θεοῦ ἤ πατρὸϲ παραλαμβάνεται· ϲαφὲϲ οὖν ὅτι καὶ τὰ ϲυντεθέντα ϲυνέχει πόλιν τὸ ἰδίωμα.) τῶν δὴ οὖν
ῥημάτωνκατὰτὸν προειρημένονλόγον ϲυντιθεμένων μετὰ τῶν προθέϲεων, οὐ μὴν παρατιθεμένων, ὡϲ δεδείξεται, ἀνάγκη πᾶϲα καὶ τὰϲ ὀνομαϲτικὰϲ πτώϲειϲ, ἔννοιαν ῥηματικὴν ὁμολογούϲαϲ, τὸ αὐτὸ τοῖϲ ῥήμαϲιν ἄναδέχεϲθαι.

[18] Αἱ γοῦν πλάγιαι πτώϲειϲ ἀποϲτᾶϲαι τῆϲ ϲυνόδου τῶν ῥημάτων, ⁹⁴ τουτέϲτιν τὸ αὐτὸ πρόϲωπον οὐ δηλοῦϲαι, καὶ τοῦ ϲχήματοϲ ἀπηλλο. τριώθηϲαν· τὸ γὰρ ἐναντίον ἀναδέχονται παράθεϲιν ἀντὶ ϲυνθέϲεωϲ.
καὶ πρὸϲ τὸ ἡνωμένον μὲν πρόϲωπον, ὡϲ προείπομεν, καὶ τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ
ὁμοίωϲ ϲυνήνωται, πρὸϲ δὲ τὸ ἀφιϲτάμενον τῆϲ πλαγίαϲ ϲυναπέϲτη καὶ τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ, μερικωτέραϲ λοιπὸν παραθέϲεωϲ γινομένηϲ ⁹⁵ ἤ περ διηκούϲηϲ καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμόν, περὶ Ἀπολλωνίου, ἐν ⁹⁶⁹⁷⁹⁸⁹⁹ Ἀπολλωνίῳ καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια.

[19] Εκόϲ τινα φήϲειν καὶ ἐν πλαγίαιϲ ϲύνθεϲιν ἐπινοεῖν, βόλου περιβόλου, δρόμου καταδρόμου
καὶ ἐν τοῖϲ ὁμοίοιϲ· ὃν λήϲεται ὡϲ οὐκ ἔϲτιν αὐτόθεν ϲύνθεϲιϲ, εὐθείαϲ δὲ ϲυντεθείϲηϲ κλίϲιϲ μεταπεποιημένη, ὡϲ καὶ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ δεδείξεται.

¹⁰⁰

[20] Εἰκὸϲ δὲ κἀκεῖνο ὑπονοήϲειν, ὡϲ «οὐ κατὰ τὰϲ πλαγίαϲ αἱ προθέϲειϲ
estπαρατίθενται, ἐν δὲ ὑπερβιβαϲμῷ πρὸϲ τὰ ῥήματα ἀνατεινόμεναι, κατὰ Ἀπολλωνίου ἐλάληϲα —κατελάληϲα Ἀπολλωνίου, ϲὺν Ἀπολ — λωνίῳ ἦμην — ϲυνήμην Ἀπολλωνίῳ, περὶ τὸν καμπτῆρα ἔδρα -¹⁰¹ μον — περιέδραμον τὸν καμπτῆρα, πρὸϲ Τρύφωνα εἶπον
¹⁰²¹⁰³¹⁰⁴¹⁰⁵¹⁰⁶¹⁰⁷ προϲεῖπον Τρύφωνα, ἀπὸ Ἀλεξανδρείαϲ ἔδραμον — ἀπέδραμον Ἀλεξανδρείαϲ. κἄν διαφέρῃ κατὰ τὸ δηλούμενον τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ,
καθ’ ὑπερβιβαϲμοὺϲ γίνεταί πωϲ ἡ διαφορά, ὁ νῦν ἄνθρωποϲ νῦν ὁ ἄνθρωποϲ, τότε ὁ Πτολεμαῖοϲ ὁ τότε Πτολεμαῖοϲ, ἐμὸϲ ὁ δοῦλοϲ — ὁ ἐμὸϲ δοῦλοϲ.

[21] Ἕϲτι δὲ καὶ πρὸϲ τὸ

τοιοῦτον φάναι, ὡϲ τὰ τοιαῦτα μὲν ἐντῷ ὑπερβιβαϲμῷ τὴν αὐτὴν ἔχει καταλληλότητα, κἄν ποϲὴν ἔχῃ διαφορὰν τοῦ ϲημαινομένου· τὰ δὲ τῶν προθέϲεων καὶ ἐν ὑπερβιβαϲμῷ διάφορον πτῶϲιν ἶϲχει, καὶ ¹⁰⁸ ϲχεδὸν τὰ πλείονα οὐχ ὑπερβιβάζεται, πρὸϲ Ἀπολλώνιον ἔρχομαι, προϲέρχομαι δὲ Ἀπολλωνίῳ, πρὸϲ Τρύφωνα λαλῶ καὶ προϲλαλῶ

Τρύφωνι, καὶ ἔϲτι μέν που καταφέρω οἶνον οὐ μὴνκατ’οἶνον φέρω, καὶ περὶ τοῦ φίλου λέγω, οὐ μὴν περιλέγω τοῦ φίλου. πλείϲτην ἔϲτιν εἰϲ τὸ τοιοῦτον παράθεϲιν ποιήϲαϲθαι. δι’ οὗ προδηλότατα δείκνυται ὡϲ οἶδαϲιν αἱ προθέϲειϲ ϲύνταξιν τὴν πρὸϲ τὰϲ πλαγίουϲ,
οὐ δυνάμεναι ἐπ’ ὄλλο τι ϲυνενεχθῆναι, εἰ μὴ πρότερον ϲυμπεριλάβοιεν
τὴν πλαγίαν πτῶϲιν. ὑπὲρ ὦν τῆϲ διαφορᾶϲ κατὰ τὸ ἑξῆϲ ἐροῦμεν.

¹⁰⁹¹¹⁰¹¹¹¹¹²

[22] Ἕτι τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει οἰήϲεταί τιϲ τὰ τοιαῦτα ἀντικεῖϲθm,:
¹¹³ παρ’ ὀλίγον Τρύφων ὦλιϲθεν, μετ’ ὀλίγον Δίων παρέϲται, παρὰ τί ἥμαρτεν Θέων; τὸ γὰρ τί καὶ τὸ ὀλίγον καὶ ἔτι τὰ προκείμενα δόξει ἐν εὐθείᾳ ϲυντάξει παράθεϲιν τῶν προθέϲεων ἀναδεδέχθαι,

κἄν ἔτι κατὰ πλαγίαν πτῶϲιν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ γένηται, παρ’ ὀλίγον Τρύφωνι ϲυνέβη τιμηθῆναι, κατὰ τί θέωνα ὑβρίζειϲ; —

[23] Ἅπερ ἔϲτιν ἀπολύϲαϲθαι οὕτωϲ, ὡϲ ἐν ὑπακουομέναιϲ αἰτιατικαῖϲ τὰ τοῦ λόγου κατέϲτη. τὸ γὰρ παρὰ τί Τρύφων ἥμαρτεν; ἐν αἰτίῳ
ἔξωθεν ὑπακουομένῳ κατ’ αἰτιατικὴν πτῶϲιν, ὡϲ εἰ καὶ οὕτωϲ τιϲ λέγοι,
παρὰ ποίαν αἰτίαν ἥμαρτεν Τρύφων. οὕτωϲ ἔχει τὸ μετὰ ¹¹⁴¹¹⁵¹¹⁶¹¹⁷¹¹⁸ μικρόν καὶ τὸ μετ’ ὀλίγον ἐλεύϲεται Τρύφων· ὑπακούεται γὰρ μετὰ μικρὸν διάϲτημα τοῦ χρόνου. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ἐπὶ ἁπάντων
τῶν τοιούτων, ὥϲτε πάλιν κατὰ παράθεϲιν αἰτιατικῆϲ πτώϲεωϲ νοεῖϲθαι τὰϲ προθέϲειϲ. τὸ γὰρ παρὰ τί λείπει ὁ λόγοϲ; ἐν ἴϲῳ ἐϲτὶ τῷ παρὰ τίνα λέξιν λείπει ὁ λόγοϲ; παρὰ τίνα φράϲιν, καὶ ὡϲ οὐκ ἔϲτιν

ἐπινοῆϲαι ἐν εὐθείᾳ ϲυντάξει φάναι τὸ παρὰ τίϲ, κατὰ δὲ αἰτιατικὴν τὸ παρὰ τίνα, οὕτωϲ χρὴ νοεῖν ὡωϲ καὶ τὸ τί καθεϲτὼϲ τῆϲ μὲν εὐθείαϲ οὐ παραδέξεται τὴν παράθεϲιν, αἰτιατικῆϲ γε μήν, ὅτε φαμὲν παρὰ τί.

¹¹⁹

[24] Ἀλλ’ ἐκεῖνο πάλιν ἀντικείϲεται. ἔφαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὰϲ τῶν ἄρθρων ϲυντάξειϲ ἐν μὲν παραθέϲει τῶν προθέϲεων μετ’ αὐτὰϲ
τίθεϲθαι, ἐν δὲ ϲυνθέϲει πρὸ αὐτῶν τίθεϲθαι· φαμὲν δέ γε τὸ παρὰ τί;
τοῦ τοιούτου οὐ προϲγινομένου, εἰ μὴ πολὺ πρότερον ἡ πρόθεϲιϲ ἥνωτο.

[25] Πρὸϲ ὃ ἔϲτιν πάλιν ὑπαντῆϲαι. τὸ πρῶτον, οὐδ’ ὅλωϲ τὸ τί δύναται παραδέξαϲθαι ἄρθρον· ἀπροϲδεεῖϲ γὰρ τῶν ἄρθρων αἱ.
πεύϲειϲ, καθὼϲ ἐπεδείχθη. τὸ δεύτερον, ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ οὐχ ὡϲ
ἐγκειμένου τοῦ πύϲματοϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ ἄρθρου ἐποιήϲατο, λέγω ¹²⁰¹²¹¹²²¹²³ ἐν τῷ τὸ παρὰ τί, ἀλλ’ ἔϲτιν ὅληϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ καὶ τοῦ νοουμένου ἔξωθεν πράγματοϲ τὸ ἄρθρον, ὥϲ γε ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπὶ τῆϲ τῶν ¹²⁴ ἀπαρεμφάτων ϲυντάξεωϲ, ὅτε φαμὲν τὸ γράφειν, τὸ περιπατεῖν· οὐ γὰρ δὴ τῶν διαθέϲεων τὸ ἄρθρον ἐϲτὶν ἤη τῶν χρόνων, τοῦ δὲ

παρυφιϲταμένου πράγματοϲ. παρὸν τὸν λόγον πιϲτώϲαϲθαι καὶ διὰ ϲυντάξεωϲ λόγου. ἔϲτω γάρ τι τοιοῦτον, τὸ μὴ παρὰ τοῦτο ποίηϲώμεθα, ἐξ ἧϲ ϲυντόξεωϲ παρυφίϲταταί τι πάλιν πρᾶγμα, οὗ γίνεται
τὸ ἄρθρον, τὸ μὴ παρὰ τοῦτο ποιηϲώμεθα. Οὐ δὴ οὖν τὸ παρὰ τί ἐν ϲυνθέϲει τὰ τῆϲ προθέϲεωϲ ἀνεδέξατο διὰ τὸ προϲγεγενημένον
ἔξωθεν ἄρθρον.

¹²⁵

[26] Τῆϲ αὐτῆϲ ἐπιϲτόϲεωϲ ἔχεται καὶ τὸ διότι καὶ καθότι,
¹²⁶ πότερον ἐν παραθέϲει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ καθέϲτηκεν ἢ ϲυνθέϲει, καὶ πότερον ἐπὶ ἄπτωτον τὸ ὅτι λόγῳ τῷ ϲυνδεϲμικῷ ἐπὶ πτωτικόν, ὃ δὴ παράκειται οὐδέτερον ὸν τῷ ὅτιϲ, ἕν μέροϲ λόγου καθεϲτώϲ, ὅμοιον ¹²⁷¹²⁸¹²⁹¹³⁰
τῷ ὁποῖον, ὁπόϲον· ἢ ἐπὶ τὸ ἐν δυϲὶν μέρεϲι λόγου νοούμενον, ὃ δὴ ἀπ’ ἀρϲενικῆϲ πέπτωκε ϲυντάξεωϲ κατὰ παραλληλότητα, λέγω τῆϲ ὅϲ τιϲ, ῷ καὶ θηλυκὸν παράκειται ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου πάλιν τὸ ἣ τιϲ, ᾦ πάντωϲ
ϲύνεϲτι καὶ οὐδέτερον ἐν δυϲὶν μέρεϲι λόγου τὸ τι, οὐκ ἀγνοοῦντόϲ μου ὅτι καὶ ἐν ϲυνδέϲμῳ τῷ ὅτι ἐϲτὶν ἐγκειμένη ἑτέρα ϲημαϲία, ἣν
¹³¹ νοοῦμεν διαβεβαιωτικῶϲ, ὅτε οὕτω φαμέν, ὅτι νικῶ ϲε, ὅτι πλείονά ϲου ἀναγινώϲκω, διαφερούϲηϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ οὕτω νοουμένηϲκατ’αίτιολογικὴν ἐκφοράν, ὅτι πλείονά ϲου ἀναγινώϲκω ϲυνετώτερόϲ ϲου
καθέϲτηκα. ὑπὲρ ἧϲ διαφορᾶϲ ἠκριβώϲαμεν καὶ ἐν τῷ περὶ ϲυνδέϲμων, ἀλλὰ τὸ νῦν γε τῆϲ τῶν προθέϲεων ϲυντάξεωϲ τὸ τοιοῦτον ἀπαιτούϲηϲ
αὐτὸ μόνον τὸ κατὰ τὰϲ προθέϲειϲ ἀπορούμενον παραϲτήϲομεν.

[27] Ὡϲ μὲν οὖν καὶ κατά τιναϲ ἄλλαϲ παραθέϲειϲ αἱ προθέϲειϲ ϲυνδεϲμιῆϲ ¹³² ϲυντάξεωϲ γίνονται παρεμφατικαί, λέλεκται ἡμῖν. ἐξ ὧν καὶ ¹³³¹³⁴¹³⁵¹³⁶¹³⁷ ἡ ἀφορμὴ εἴρηται παρὰ Ϲτωϊκοῖϲ τοῦ καλεῖϲθαι αὐτὰϲ προθετικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ· τὸ γὰρ ἕνεκα τίνοϲ λυπῇ; καὶ διὰ τί λυπῇ; ἐν ἶϲψ ἐϲτί,
καὶ τὸ ἐκ τῆϲ ῥᾳθυμίαϲ ἐν ἶϲῳ ἐϲτὶν τῷ ἕνεκα τῆϲ ῥᾳθυμίαϲ. οὐ δὴ οὖν ἀπεμφαῖνον καὶ τὰ προκείμενα μόρια, λέγω τὸ διότι, καθότι,
παραδεξάμενα τὰϲ προθέϲειϲ ϲυνδεϲμικὴν ἐπέχειν ϲύνταξιν.

[28] Πρόδηλον γὰρ κἀκ τῆϲ ϲυνούϲηϲ δαϲείαϲ ὡϲ οὐχ ἕν ἁπλοῦν ἐϲτιν τὸ διότι,
καθὸ οὐ παρεμπίπτει ἡ ἐν τοῖϲ φωνήεϲι δαϲεῖα ἐν μέϲαιϲ ταῖϲ λέξεϲιν, ἕνεκα τοῦ τοιούτου ϲεϲημειωμένων ἐνίων ὡϲ ἀλόγων ὄντων ἢ ἀπὸ Λακωνικῆϲ διαλέκτου παρειϲδεδυκότων εἰϲ τὰϲ ἄλλαϲ διαλέκτουϲ, ὑπὲρ

ὧν ἐν τῷ περὶ πνευμάτων ἠκριβώϲαμεν. ἀλλ’ οὐ τοῦτό φημι αὔταρκεϲ, διότι ϲυνεϲτάναι ἐκ διαφόρων μερῶν τοῦ λόγου, ἐπεὶ οὐδὲν ἐκώλυεν τοῖϲ ϲεϲημειωμένοιϲ ὅμοια αὐτὰ καθίϲταϲθαι, τῷ εὐο, εἶἑν καὶ ἔτι ¹³⁸¹³⁹¹⁴⁰¹⁴¹¹⁴² τῷ παρ’ Ἀττικοῖϲ ταὦϲ.

[29] Ἀλλὰ καὶ τὰ παρεπόμενα ϲυνομολογεῖ· πρῶτον αὐταὶ αἱ φωναί, τε διά καὶ ὅτι. καὶ τὸ τὴν διά μηδέποτε
ἐν ϲυνθέϲει αἰτιολογικῶϲ παραλαμβάνεϲθαι, ὡϲ ἐν τῷ διάδρομοϲ ἢ διατρέχω, ἐν δὲ παραθέϲει πτώϲεωϲ αἰτιατικῆϲ, διὰ Τρύφωνα, διὰ τὴν ἡμέραν. καὶ ἐντεῦθεν ὁμολογεῖται ὡϲ οὐδὲ τὸ ὅτι ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτιν,
¹⁴³¹⁴⁴¹⁴⁵¹⁴⁶ ἀλλὰ πτωτικὸν μόριον τῆϲ αἰτιατικῆϲ πτώϲεωϲ, εἴγε ἐδείχθη ὅτι οὐδὲ
ἐν παραθέϲει ἐϲτὶν ἡ εὐθεῖα τῶν προθέϲεων καὶ ὡϲ ἐν εὐθείᾳ ἡ διά ¹⁴⁷ ϲυνδεϲμικὴν οὐκ ἐπέχει ϲύνταξιν.

[30] Λειπόμενον οὖν ἐϲτιν ἐκεῖνο παραϲτῆϲαι, εἰ ἑνὸϲ ὄντοϲ τοῦ ὅτι κατ’ αἰτιατικὴν πτῶϲιν ἡ διά πρόκειται,

ἢ δύο ὄντοιν κατὰ παράθεϲιν τοῦ ὅ καὶ τί, ὃ δὴ ἐκ ϲυντάξεωϲ ἀρϲενικῆϲ τῆϲ ὅϲ τιϲ μετείληπτο εἰϲ οὐδετέραν· ῷ καὶ μᾶλλον τὰ τοῦ λόγου ὑπάγεται. ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ἑτέρων γενῶν, λέγω τοῦ τε
ἀρϲενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ, ἀ δὴ κατ’ αἰτιατικὴν οὐδέποτε ϲυνεμπίπτει, τὰ τῆϲ διαϲτολῆϲ ἔκδηλα ἐγένετο. ἧϲ γὰρ πτώϲεωϲ ἔτυχεν τὸ δι’ ὅν
τινα λόγον καὶ δι’ ἥν τινα αἰτίαν, καὶ ἔτι ἐπὶ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ δι’ οὕϲ τιναϲ καὶ δι’ ἅϲ τιναϲ, καὶ τὸ δι’ ὅ τι. προφανὲϲ γενήϲεται
¹⁴⁸¹⁴⁹¹⁵⁰¹⁵¹ ὡϲ εἶη ἐν τριϲὶ μέρεϲι λόγου, προθέϲεωϲ τῆϲ διά κατὰ ϲυνδεϲμικὴν ϲύνταξιν φερομένηϲ ἐπ’ αἰτιατικὴν καὶ παραλλήλων δύο πτωτικῶν, τοῦ ὅ καὶ τοῦ τί, πτώϲεωϲ ὄντων οὐκ ἄλληϲ ἢ αἰτιατικῆϲ. ἡ αὐτὴ ἀπόδειξιϲ
ϲύνεϲτι καὶ ἐπὶ τοῦ καθότι.

[31] Ὁμολόγωϲ δεήϲει καὶ ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυντάξει, διὰ τὸ ἡμέραν εἶναι, διὰ τὸ φῶϲ εἶναι, τὸ τό
μὴ ἔχεϲθαι ἄλληϲ πτώϲεωϲ ἢ τῆϲ προειρημένηϲ αἰτιατικῆϲ. ἔϲτι καὶ.
ἐκ τῶν ἀνθυπαγομένων λόγων προϲαποδεῖξαι τὸν λόγον. ἰδοὺ γὰρ προϲανταποδίδοται τὸ δι’ὅν τινα λόγον ταῦτα ἐγένετο, διὰ τοῦτον καὶ ταῦτα ϲυμβήϲεται, καὶ ἔτι δι’ ἤν τινα αἰτίαν, διὰ ταύτην· παρακολουθήϲει καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου, διότι ἡμέρα ἐϲτίν, διὰ
¹⁵²
τοῦτο φῶϲ ἐϲτιν, πάλιν τοῦ ἀνταποδιδομένου νοουμένου κατ’ αἰτιατικὴν πτῶϲιν.

¹⁵³

[32] Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῶν παρατιθεμένων προθέϲεων κατὰ ¹⁵⁴ τὰϲ ὀνοματικὰϲ ϲυντάξειϲ καὶ τῶν ϲυντιθεμένων· τοῖϲ γε μὴν ῥήμαϲι
ϲυντάϲϲονται ἁπάντοτε κατὰ τὴν ϲύνθεϲιν· ἐν γὰρ τῷ καταγράφω
¹⁵⁵¹⁵⁶¹⁵⁷¹⁵⁸¹⁵⁹ καἰ τῳ «ἐξυπανέϲτη» {B26 καί τῳ «επαρακατατιθέμεθα» {Aeschin. contra Timarch. § 9} καὶ εἴ τινα ἄλλα τοιαῦτά ἐϲτι. καὶ ἶϲωϲ τὸ τοιοῦτο δόξει οὐκ ἀληθεύειν δεόμενον λόγου τοῦ ἀποδεικνύντοϲ τὴν ἐν αὐτοῖϲ
ϲύνθεϲιν. φέρε γὰρ φάναι ὡϲ μᾶλλον παράκεινται τοῖϲ ῥήμαϲιν ἤπερ
ϲυνήνωνται, ϲυνηγορίαϲ οὔϲηϲ τοιαύτηϲ.

¹⁶⁰

[33] «Τὰ ὁπωϲδήποτε ϲυντεθέντα τῶν μερῶν τοῦ λόγου, κοΘ’ ὃ μέροϲ ἥνωται, ἀμετάθετά ἐϲτιν, τά γε μὴν παρακείμενα διάφορονἔϲθ’ ὅγε ¹⁶¹ τὴν παράθεϲιν ποιεῖται. καὶ πρόδηλα μὲν τὰ ἀπὸ λειπούϲηϲ φωνῆϲ ϲυντεθειμένα, ὡϲ ἔχει τὸ λεοντόφωνοϲ, ληνόδωροϲ, κυνόδηκτοϲ,

χειρογράφῳ, παιδαγωγῶ· οὐ γὰρ δή γε ἐπὶ τούτων κατὰ τὰϲ διαφόρουϲ κλίϲειϲ τὰ τῆϲ ϲυναφείαϲ τῶν λέξεών ποτε μετατίθεται. ἀλλὰ καὶ ἔτι τὰ ἐκ τελείων φωνῶν ϲυντεθειμένα μετὰ τῆϲ ϲυνούϲηϲ τάϲεωϲ καὶ με τὰ τῆϲ μὴ μεταπιπτούϲηϲ λέξεωϲ πρόδηλον ἴϲχει τὴν ϲύνθεϲιν
¹⁶²¹⁶³¹⁶⁴¹⁶⁵ ὡϲ ἔχει τὸ κεραϲφόροϲ, ἑωϲφόροϲ, Ἀϲτυάναξ, τερα τοϲκόποϲ, ¹⁶⁶ Διόϲκοροϲ. —

[34] Τά γε μὴν ἐν παραθέϲει ὄντα ἔχει τὸ καὶ μετατίθεϲθαι, ὡϲ τὸ Νέα πόλιϲ — Nέαϲ πόλεωϲ, ἀγαθοῦ δαίμονοϲ,
Ἀρείου πάγου, ϲυνεπιϲχύοντοϲ καὶ τοῦ δὶϲ παραλαμβανομένου τόνου. ἀλλ’ ἔτι καὶ ἐπ’ αὐτῶν τῶν προθέϲεων, ἡνίκα ἐδιδάχθημεν τὸ παρανόμου,
τὸ περικλυτοῦ τῇ τοῦ ἄρθρου προϲόδῳ παράθεϲιν μὲν ὁμολογεῖν
ἀφιϲταμένηϲ τῆϲ προθέϲεωϲ πρὸ τοῦ ἐπεντιθεμένου ἄρθρου, οἷον παρὰ τοῦ νόμου, ϲύνθεϲιν δέ, εἰ ἡνωμένηϲ τῆϲ προθέϲεωϲ, ἔξωθεν προϲγινομένου τοῦ ἄρθρου, οὕτωϲ ἔχει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ, τοῦ παρανόμου, ¹⁶⁷¹⁶⁸¹⁶⁹ τοῦ περικλυτοῦ. —

[35] Καὶ δὴ οὖν ἐν τῷ καταγράφω, εἰ
μὲν ϲυνῆπται τὰ τῆϲ προθέϲεωϲ, πάντωϲ καὶ ἀμετάβλητα κατὰ τὸν προειρημένον λόγον· εἰ δὲ μὴ οὕτωϲ ἔχει, κλίϲιν δὲ τὴν δέουϲαν ἀναδέχεται, ὡϲ εἰ καὶ ἁπλᾶ καθειϲτήκει, ϲαφὲϲ ὅτι παράκειται μᾶλλον ἡ ¹⁷⁰
πρόθεϲιϲ ἤπερ ϲύγκειται. καὶ ὥϲπερ παραδεξαμένη τὸ ἄρθρον ἐν τοὶϲ πτωτικοῖϲ ἐδίδαξεν τὴν παράθεϲιν, οὕτωϲ παραδεξαμένη τὴν γινομένην
κλίϲιν ἔϲωθεν ταὐτὸν ἐπιδείξεται, ὅπου γε καὶ τοὺϲ διπλαϲιαϲμοὺϲ ἐπιδέχεται, καταγράφω — καταγέγραφα, καταλαλῶ —καταλελάληκα.»

[36] «0ὐ γὰρ ἐκεῖνο πιθανόν, καθό φηϲιν Τρύφων ἐν τῷ περὶ
¹⁷¹
προθέϲεων {p 34 Vels.}, ὡϲ ἡνωμέναι μέν εἰϲιν αἱ προθέϲειϲ μετὰ τῶν ¹⁷² ῥημάτων, οὐ μὴν τὴν προϲγινομένην κλίϲιν ἔξωθεν ἐπιδέχονται, καθὸ προθέϲειϲ οὖϲαι οὐκ ὀφείλουϲιν πρὸ αὐτῶν τι ἔχειν. —πρῶτον μὲν ὅτι ἄπορον τὸ τὰ ὁπωϲδήποτε ϲυντεθέντα ἔτι μετακινεῖϲθαι, ὅπερ καὶ
ἀπεδείχθη. τί γὰρ οὐ μᾶλλον, ὡϲ ἔφαμεν, παρακειμέναιϲ αὐταῖϲ τὸ ¹⁷³¹⁷⁴¹⁷⁵¹⁷⁶ τοιοῦτον παρακολουθεῖ ἤπερ ϲυντεθείϲαιϲ, —δεύτερον, εἶπερ καθὸ
προθέϲειϲ εἰϲίν, διὰ τοῦτο οὐδ’ ἔξωθέν τι προϲγίνεται αὐταῖϲ, τί δή ποτε ἐπ’ ἐνίων προϲεγένετο, ἤνεπε, «παρηνόχληϲθε» { Demosth. de cor. § 51 }, ἠναντιούμην; ἵνα μὴ λέγω καὶ κατὰ τὴν ϲυνήθειαν κεκάμμυκα, κεκάθικα.

[37] Ἀλλ’ εἰ καὶ τὰ τοιαῦτά τιϲ ποραπέμψαιτο

ὡϲ οὐ δεόντωϲ κεκλιμένα, ἃ δὴ καὶ μάλιϲτα φυϲικῆϲ εἴχετο ἀκολουθίαϲ, ὡϲ ἐν ἑτέροιϲ ἐδιδάξαμεν, ἐκεῖνό γε μὴν ἔτι ἀναμένει, ὡϲ τότε ἡ πρόθεϲιϲ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ τυγχάνει, ἡνίκα καὶ τὸ ὄνομα ¹⁷⁷ cόνεϲτιν αὐτῇ, τὸ καλεῖϲθαι πρόθεϲιϲ· ὁπηνίκα μέντοι ϲυντεθεῖϲα μετά τινοϲ μέρουϲ λόγου οὐκέτι οὐδὲ πρόθεϲιϲ καλεῖται, μέροϲ γενομένη τοῦ

ὅλου ὀνόματοϲ, τὸ τηνικαῦτα οὐδὲ τὰ ἰδιώματα τῆϲ προθέϲεωϲ ἀναδέξεται.

[38] Παρὸν πιϲτώϲαϲθαι ἐκ τῶν προκατειλεγμένων. ὅταν γὰρ ἐν ¹⁷⁸¹⁷⁹¹⁸⁰¹⁸¹¹⁸² τῷ ἀνοίκτηϲ μέροϲ ὀνόματοϲ ἐγένετο, ἔϲχεν καὶ δευτερεύουϲαν τὴν ϲύνθεϲιν ἐν τῷ θυρανοίκτηϲ, καίτοι κατ’ ἀρχὰϲ ἀεὶ ϲυντιθεμένη· ὅτε ϲυνετέθη ἐν τῷ κατάδρομοϲ εἰϲ ὄνομα χωρήϲαϲα, ἔξωθεν προκείμενον
¹⁸³ ἔϲχε τὸ ἄρθρον, οὐκέτι τῷ λόγῳ τῆϲ προθέϲεωϲ ἀρκτικὴ γενομένη,
δευτέρα δὲ τοῦ ἄρθρου. ἐδείκνυτο γοῦν ἐν παραθέϲει μὴ παραχωροῦϲα τοῦ τόπου τῷ ἄρθρῳ ἐν τῷ κατὰ Κτηϲιφῶντοϲ καὶ ἔτι κατὰ τοῦ
Κτηϲιφῶντοϲ, ἐκ Λέϲβου καὶ ἐκ τῆϲ Λέϲβου. —

[39] Eἴπερ οὖν ἥνωτο καὶ ἐν τῷ καταγράφω, ἀδιάφορον εἰχε τὸ ἔξωθεν προϲκλιθῆνάι· ὡϲ γὰρ ἔφαμεν, οὐκέτι πρόθεϲιϲ, μέροϲ δὲ ῥήματοϲ. εἰ δὲ οὐ προϲδίδωϲι

τῇ κλίϲει τὸ ἔξωθεν ἐγγενέϲθxι, ὁμόλογον ὅτι τὸ ἰδίωμα οὐκ ἄλλο τι ϲημαίνει ἢ τὴν περάθεϲιν. — ἀλλ’ οὐδὲ τὰ τοῦ τόνου ἀπεμφαίνοντά ἐϲτιν· ἰδοὺ γὰρ ἔχει τὸ ἰδίωμα τῆϲ παραθέϲεωϲ, τὸ ϲυντηρεῖν τοὺϲ ¹⁸⁴¹⁸⁵¹⁸⁶¹⁸⁷
τόνουϲ, κατεῖχον, καθῆψα, προῆλθον. καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ.»

[40] Τούτοιϲ οὖν τοῖϲ λόγοιϲ τιϲ προϲέχων δόξει μετὰ πάϲηϲ ¹⁸⁸¹⁸⁹ ἀκριβείαϲ πιϲτοῦϲθαι ὡϲ μᾶλλον ἐν παραθέϲει εἰϲὶν αἱ προθέϲειϲ ἤπερ ἐν ϲυνθέϲει. Ἀλλ’ ἐϲτι πρὸϲ ἕκαϲτον τῶν εἰρημένων ὑπαντῆϲαι οὕτωϲ.
οὐκ οἰητέον κεκλίϲθαι τὰ ἀπὸ προθέϲεωϲ ἀρχόμενα κατὰ τοὺϲ παρψχη
μένουϲ χρόνουϲ, ϲυντεθεῖϲθαί γε μὴν κατὰ τὴν ἑκάϲτου διαφοράν. ῷ γὰρ λόγῳ παρὰ τὸ γράφω ἐγένετο καταγράφω, τούτῳ καὶ παρὰ τὸ ἔγραψα τὸ κατέγραψα. ἕκαϲτοϲ γὰρ τῶν προειρημένων χρόνων, ἐπαγγελλόμενοϲ ¹⁹⁰
καὶ τὴν τοῦ πράγματοϲ διάθεϲιν, τὴν αὐτὴν ἐκ τῶν προθέϲεων ϲχέϲιν
παρεδέχετο ἐν τοῖϲ ἰδίοιϲ μεταϲχηματιϲμοῖϲ, ὅτι καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἐνέκειτο.

[41] Τούτου δὲ ἀπόδειξιϲ ἱκανωτάτη γένοιτο τὸ καὶ παρῳ
χημένουϲ ἰδίᾳ ποτὲ ϲυντεθεῖϲθαι μὴ ὄντων ἐνεϲτώτων, καὶ ἔτι μέλλονταϲ ¹⁹¹¹⁹²¹⁹³¹⁹⁴ καὶ ἐνεϲτῶταϲ οὐκ ὄντων παρψχημένων· ὅπερ εἰ παρείπετο τὸ ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ ἄρχεϲθαι τὰϲ ϲυνθέϲειϲ καὶ μετιέναι ἐπὶ τοὺϲ παρψχημένουϲ, παρείπετο ἂν τὸ μὴ ἰδίᾳ ϲυντεθεῖϲθαι παρψχημένον χωρὶϲ τῆϲ κατὰ
τὸν ἐνεϲτῶτα ϲυνθέϲεωϲ. κατέφαγόν φαμεν οὐδεμιᾶϲ οὔϲηϲ ὑπομνήϲεωϲ
τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ, καὶ ἔτι κατοίϲω οὐκ οὖϲηϲ χρήϲεωϲ τῆϲ κατὰ τὸν ἐνεϲτῶτα, οὐδὲ μὴν τῆϲ κατὰ τὸν παρψχημένον· καὶ ἔτι κατὰ τὸν
ἐνεϲτῶτα ἄπειμί φαμεν οὐκ ὄντων προδήλων τῶν παρψχημένων. ἰδίᾳ ἄρα οἰητέον ἕκαϲτον χρόνον τὴν ϲύνθεϲιν ἀναδεδέχθαι, καθὸ ἕκαϲτοϲ ῥητὸϲ ὢν οὐκ ἐν ἅπαντι διαφόρῳ χρόνῳ ϲύνθεϲιν ἰδίαν ἀπηνέγκατο, ¹⁹⁵¹⁹⁶¹⁹⁷¹⁹⁸ οὐκ ἀναμείναϲ τὴν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ γενομένην ϲύνθεϲιν. ἔϲτιν εἰϲ τὸ τοιοῦτο πάμπολλα παραθέϲθαι.

[42] Ἐκείνοιϲ μέντοι ϲυγκατατιθείμην τοῖϲ ϲχήμαϲι, λέγω τοῖϲ κατὰ ¹⁹⁹ τὰϲ προθέϲειϲ κλιθεῖϲι. τὴν γὰρ ἐκ τοῦ ἐνεϲτῶτοϲ γενομένην διαφορὰν κατὰ τοὺϲ παρῳχημένουϲ παρεδέξαντο αἱ προθέϲειϲ, ὡϲ ἔχει πάρὰ τὸ
ἐνέπω τὸ πνεπον· ὅμοιον γάρ ἐϲτι τῷ λαυνον· καμμύω —ἐκάμμυον’
ὅμοιον γὰρ τῷ ἔκαμπτον. χρὴ νοεῖν ὅτι παρὰ τὸ ἐνοχλῶ ἐγένετο τὸ ²⁰⁰ ἠνόχλουν, καὶ μετὰ τὴν κλίϲιν ἐπηνέχθη ϲύνθεϲιϲ ἡ τοῦ παρηνόχλουν.

[43] Καὶ φαίνεται ὅτι ἐπεὶ μὴ πολλὴ ἡ τοιαύτη ποράθεϲίϲ
ἐϲτιν τῶν κεκλιμένων, ἐν τῇ ἐπικρατείᾳ καθ’ ἕκαϲτον χρόνον
προθέϲεων, τὰ τοιαῦτα ἐδόκει ἄλογα καθίϲταϲθαι. πρὸϲ οὕϲ γε ²⁰¹²⁰²²⁰³²⁰⁴ ἔϲτι φάναι ὡϲ οὐ τὸ αὐτὸ ἀπαιτεῖ ὁ λόγοϲ ταῖϲ οὕτω ϲυντεειμέναιϲ προθέϲεϲιν. τί οὐχὶ παραιτούμεναι τὴν ἔξωθεν κλίϲιν ἐγγινομένην ἀποδιδοῦϲιν,
ὥϲτε φάναι καθιζόμην καθῖϲα, λέγω μετὰ μακροῦ τοῦ ῖ, ὅπου γε καὶ μεταξὺ πεϲόντοϲ τοῦ ϲυνδέϲμου ἐγένετο

κὰδ δ’ ἱε· ἐν θαλάμῳ {Γ 382},

ὁμολόγωϲ οὖν γενομένηϲ ἔϲωθεν τῆϲ κλίϲεωϲ, ὅτι γενέϲθαι ξωθεν
ἐδυνατεῖ;ἀδύνατον γὰρ ἐκϲτῆναι τὸν παρψχημένον χρόνον τῆϲ ἔϲωθεν προϲγενομένηϲκλίϲεωϲ. ὡϲ οὖν προείπομεν, τὰ τοιαῦτα τὴν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ ²⁰⁵ ϲύνθεϲιν ἀναδεξάμενα μετῄει καὶ ἐπὶ τοὺϲ παρψχημένουϲ, οὐκ ἰδίᾳ
ϲυντεθειμένουϲ, μεταληφθένταϲ δὲ ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ.

[44] Ἑγὡ δὲ ὑπολαμβάνω καὶ ὅτι ἐν παρολκῇ αἱ προθέϲειϲ οὖϲαι κατὰ τὸ πλέον, καὶ ὡϲ
²⁰⁶²⁰⁷²⁰⁸²⁰⁹ οὐ γὰρ ὡϲ τὸ γράφω καὶ τὸ καταγράφω διάφορα, οὕτωϲ καὶ τὸ ?iζω
καὶ καθίζω, εὕδω καὶ καθεύδω, ἔπω ἐνέπω, ὅπου γε καὶ εἰϲ ἕν ἁπλοῦν μεταλαμβάνεται. τὸ δὲ ὑπὲρ τῶν τοιούτων αὐτάρκωϲ ἐν ἑτέροιϲ ἡμῖν εἴρηται.

²¹⁰²¹¹

[45] Καὶ ἔϲτι καὶ ἀπὸ τῶν μετοχῶν ὁ λόγοϲ πάνυ ἀκριβέϲτατοϲ.
²¹² εἰ δέδοται ὅτι καταγράφων ἕν ἐϲτι, καθὸ κατ’εὐθεῖαν ἡ πτῶϲιϲ, καθὸ ἡ
παράθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου πρὸ τῆϲ προθέϲεωϲ, δίδοτι ὅτι καὶ τὸ κατα γράφω ἕν ἐϲτιν· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ ϲχήματι καταγίνεται μετοχὴ καὶ ῥῆμα. (διὰ τοῦτο τὸ ἀνατλάϲ μετοχή, ϲυνυπάρχοντοϲ τοῦ ἀνέτλην, οὐ μὴν
τὸ πολύτλαϲ· ἰδίαν γὰρ ϲχέϲιν ἀναδεξαμένη ἡ μετοχὴ καὶ μὴ μετέχουϲα
²¹³²¹⁴²¹⁵²¹⁶ τῆϲ τοῦ ῥήματοϲ ϲχέϲεωϲ ἀπένευϲε τὸ καὶ εἶναι μετοχή. τὸν τοιοῦτον λόγον ἐντελῶϲ ἐξεθέμην ἐν τῷ περὶ μετοχῶν.)

[46] Ἔϲτιν καὶ τοῦτο προϲθεῖναι. εἶπερ αἱ εὐθεῖαι ϲυμφερόμεναι
τοῖϲ ῥήμαϲι κατὰ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον οὐ παραδέχονται καὶ προθέϲεωϲ
πάράθεϲιν, ϲύνθεϲιν δὲ διὰ τὴν τοῦ ῥήματοϲ ϲύνοδον, πῶϲ οὐ βίαιον τὸ αἴτιον τοῦ μὴ ϲυνεῖναι τὴν παράθεϲιν τῶν προθέϲεων αὐτὸ ἐπιδέξαϲθαπι ²¹⁷ τὴν παράθεϲιν; πάλιν γὰρ οὐδ’ ἡ κλητικὴ παράθεϲιν ἐπιδέχεται διὰ τὴν τοῦ ῥήματοϲ ϲύνοδον, οἶ γε μὴν ὑπόλοιποι τρεῖϲ πτώϲειϲ, καθὸ ἐξέφυγον
τὴν τοῦ ῥήματοϲ ϲύνοδον. ἐδείξαμεν γὰρ ἐν τοῖϲ προειρημένοιϲ ὡϲ ἐν
διαφόροιϲ προϲώποιϲ τὰ ῥήματα νοεῖται, ἡνίκα φαμὲν κατὰ Ἀλριϲτάρχου λέγει.

[47] ϲτιν καὶ ὁ ἀπὸ τοῦ τόνου λόγοϲ ϲυνάγων τὴν ἐγγενομένην ϲύνθεϲιν. τὸ μὲν γὰρ τὰϲ αὐτὰϲ τάϲειϲ φυλάττεϲθαι διόν ἐϲτι καὶ
²¹⁸ παραθέϲεωϲ καὶ ϲυνθέϲεωϲ· παρὰ τοῦ ϲοφοῦ ἦλθεν, παρὰ τὸν
ϲοφὸν ἐγένετο· ἀλλὰ μὴν καὶ ἐν ϲυνθέϲει μονὴ τοῦ τόνου γίνεται, ²¹⁹²²⁰²²¹²²²²²³
περικλυτόϲ, Παναχαιόϲ, ἀντεραϲτήϲ. τό γε μὴν ἀναβιβάζειν τὸν τόνον διόν ἐϲτιν ϲυνθέϲεωϲ. οὐχὶ οὖνἐν τῷ καθῆψα, ἐν τῷ προεῖχον μᾶλλον ϲύνθεϲιϲ ἢ παράθεϲιϲ, καὶ γὰρ ἀμφότερα δύναται εἶναι· ἔν γε
μὴν τοῖϲ ἀναβιβαζομένοιϲ τὸ ἐξαίρετον τῆϲ ϲυνθέϲεώϲ ἐϲτιν. ἀνεβιβάϲθη τὸ κάθηται καὶ τὸ κατάκειται, τὸ ϲύνειμι, τὸ ϲύμφημι, τὸ ϲύνοιδα,

κάτεχ’ οὐρανόν {ν 269},

Νέϲτωρ δ’ αὖ τότ’ ἔφιζε {γ 411},

ἔνεϲαν ϲτονόεντεϲ ὀϊϲτοί {φ 12. 60},

ξύνιϲαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ {Ξ 393},

ἄλλα πλεῖϲτα, ὑπὲρ ὧν τὰϲ αἰτίαϲ ἐκθηϲόμεθα· ὥϲ γε κεὶ ἐπὶ τῶν
²²⁴ ὀνομάτων φαμέν τινα ϲυντιθέμενα ἀναβιβάζειν τὸν τόνον καί τινα τὴν ταυτότητα τοῦ τόνοο τηρεῖν.

[48] Τὸ δὲ μεῖζον, ὅλη ἡ προϲτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ κατὰ τὴν τῶν ἐνεργητικῶν ῥημάτων προφορὰν οὖϲα διϲύλλαβοϲ
ἀναβιβάζει τὸν τόνον, κάτελθε, κατάλαβε, περίγραφε, καὶ οὐδὲ ²²⁵²²⁶²²⁷²²⁸ κατ’ ὀλίγον διϲτάξαι ἔϲτιν περὶ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ. καὶ εἰ ὁμολόγωϲ τὰ τοιαῦτα ϲύνθετα, πῶϲ οὐκ ἆν δοθείη καὶ τὰ τῆϲ ὁριϲτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ϲύνθετα μία γὰρ ἡ διάθεϲιϲ καὶ μία ϲυνδρομὴ τῆϲ προθέϲεωϲ καὶ μία
ϲχέϲιϲ ἡ κατὰ τοῦ ῥήματοϲ.

[49] Ἰδοὺ δὴ καὶ ἡ ὑποτακτικὴ ἔγκλιϲιϲ
ἐπιδέχεται τοὺϲ ἐπιζευκτικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ πρὸ τῶν προθέϲεων, ἐὰν καταλάβω, ἐὰν καταγράφω· ὅπερ οὐκ ἆν παρείπετο, τῶν προθέϲεων
²²⁹ ἀεὶ τὸν ἀρκτικὸν τόπον ἐπεχουϲῶν. ϲαφὲϲ κἀκ τῶν λοιπῶν ἐγκλίϲεων, αἳ πρὸ τῶν προθέϲεων τὰ προϲγινόμενα αὐταῖϲ ἐπιρρήματα ἔξωθεν προϲλαμβάνουϲιν, εἴθε καταλάβοιμι, ἄγε κατάλαβε. Καὶ τοϲαῦτα

ἆν εἶη περὶ τοῦ ἡνῶϲθαι τὰϲ προθέϲειϲ τοῖϲ ῥήμαϲιν.

²³⁰

[50] Πρόδηλον ὡϲ καὶ αἱ ϲυνοῦϲαι μετοχαὶ μεταλαμβανόμεναι ἀπὸ τῶν ῥημάτων ϲχέϲιν τὴν αὐτὴν ἀναδέχονται, ὡϲ ἔχει ἡ παραϲτάϲ πρὸϲ τὸ παρέϲτη, περιφύϲ περιέφυν. οὕτωϲ γὰρ καὶ τὸ παραφέροντοϲ
πάλιν ϲυνυπάρχοντοϲ τοῦ παραφέρω καταϲτήϲεται εἰϲ ἕν μέροϲ λόγου· ²³¹²³²²³³²³⁴²³⁵²³⁶ εἰ μέντοι εἶη παρὰ τὸ φέρω, ἀφ’ οὖ φέρων καὶ φέροντοϲ, καθὼϲ προείπομεν, δύο μέρη λόγου γενήϲεται τὸ παρὰ φέροντοϲ, τοῦ ἄρθρου τιθεμένου μεταξὺ τῆϲ μετοχῆϲ καὶ τῆϲ προθέϲεωϲ.

[51] εἴπομεν
ἐν τῷ περὶ μετοχῶν ὡϲ ἀληθέϲ ἐϲτι μᾶλλον καλεῖν τὰ ϲχήματα αὐτῶν παραϲύνθετα ἤπερ ϲύνθετα, καθὸ πᾶν μέροϲ λόγου ϲυντεθὲν καὶ εἰϲ
ἕτερον ϲχῆμα μεταπεϲὸν ἔχει τὸ μεταπεπτωκὸϲ οὐκέτι ϲύνθετον, παραϲύνθετον
δέ. (ἔνθεν οὖν καὶ αἱ τάϲειϲ τῶν τε ἁπλῶν καὶ δοκούντων ϲυνθέτων εἶναι τὸν αὐτὸν ἐπέχουϲι τόνον, ἐπεὶ τὰ ἁπλᾶ καὶ παραϲύνθετα μιᾶϲ ἔχεται ἀναλογίαϲ, ὡϲ δείκνυται ἐν τῷ περὶ ϲχημάτων. ϲύνθετον γοῦν φαμεν τὸ ἐξ ὀξυτόνου εἰϲ βαρεῖαν τάϲιν μετεληλυθόϲ,

ἐπὶ τῶν εἰϲ οϲ πάνϲοφοϲ, νεάοιδοϲ· παραϲύνθετον δὲ τὸ μὴ ἀνα- βιβάϲαν τὸν τόνον, καθὸ οὐδὲ ϲυνετέθειτο, ϲυνθέτῳ δὲ ῥήματι παρέκειτο, τῷ ἐπακούω τὸ

ἀγορῆϲ ἐπακουὸν ἐόντα {Hesiod. O.et D. 29},

²³⁷²³⁸²³⁹ τῷ λυραοιδῶ τὸ λυραοιδόϲ, μεϲῳδῶ μεϲψδόϲ, τῶν ϲεϲημειωμένων
τὸ νῦν ὑποϲτελλομένων· οὐ γὰρ δή γε προηγουμένωϲ ὑπὲρ τῆϲ τούτων ἀναλογίαϲ προειλόμεθα διολαβεῖν.) —

[52] Ὁμόλογον δ’ ὅτι καὶ τὸ ²⁴⁰ ἐξόν καὶ τὸ παρόν ϲχέϲιν τῶν προειρημένων μετοχῶν ἀναδέδεκται,

παρακείμενα τῷ ἔξεϲτι καὶ τῷ πάρεϲτιν· ἅπερ ἐϲτὶν ἐν οὐδετέρᾳ καταλήξει δεόντωϲ, ἐπεὶ καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν ϲύνταξιϲ ἐπὶτὰ ἀπαρέμφατα φέρεται ἐκ ϲυντάξεωϲ ῥηματικῆϲ τῆϲ πρὸϲ τὰ ἀπαρέμφατα, πάρεϲτι τὸ φιλολογεῖν ²⁴¹ παρὸν φιλολογεῖν, ἔξεϲτι καθεύδειν ἐξὸν καθεύδειν.

²⁴²

[53] Ταῖϲ ἀτωνυμίαιϲ οὐδέποτε ἐν ϲυνθέϲει αἱ προθέϲειϲ ϲύνειϲι,

κατὰ μέντοι τάϲιν τὴν ὀρθὴν ἐν ταῖϲ πλαγίαιϲ πτώϲεϲι, κατὰ ϲοῦ, περὶ ϲοῦ δι’ ὅτι δὲ μετ’ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ, ἐν τοῖϲ προεκδοθεῖϲιν εἴρηται. ὁμολόγωϲ οὖν ταῖϲ κατὰ τὴν εὐθεῖαν οὐδ’ ὅλωϲ ϲυντετάξεται ἡ πρόθεϲιϲ
οὕτε κατὰ παράθεϲιν οὔτε κατὰ ϲύνθεϲιν διὰ τὸ ἀνέφικτον τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ. ²⁴³²⁴⁴²⁴⁵²⁴⁶ ἤδη μέντοι οὐκ ἐν ἀντωνυμικῇ ϲυντάξει τετόλμηται τὸ ἐπέκεινα
(καὶ ἔτι ἐν ἐπιρρηματικῇ τὸ ἔπειτα κατὰ χρονικὴν ἔννοιαν, ἐφ’ οὗ καὶ τὰ τῆϲ μεταλήψεωϲ εἰϲ τὸ μεταλαμβανόμενον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ μεταφράζεται, μετὰ ταῦτα).

[54] Τοῖϲ γε μὴν ἄρθροιϲ οὐ ῥητοῖϲ οὖϲι κατ’ ἰδίαν, ἀλλ’ οὐδὲ
²⁴⁷
ϲυντιθεμένοιϲ, ἀεὶ δὲ ἐν παραθέϲει οὖϲι τῶν πτωτικῶν κατὰ τὴν αὐτὴν ϲύντοξιν, τούτοιϲ αἱ προθέϲειϲ παράκεινται, τοῦ τοιούτου ἐν τοῖϲ προειρημένοιϲ ἠκριβωμένου.

[55] Ἐν αὐταῖϲ γε μὴν αἱ προθέϲειϲ καὶ ϲυντίθενται καὶ παρατίθενται. ²⁴⁸
δεδομένου γὰρ τοῦ ὡϲ ἐν εὐθείᾳ ϲυντίθενται αἱ προθέϲειϲ,
²⁴⁹ δοθήϲεται καὶ ἓν εἰναι τὸ παρακαταθήκη· καὶ δεδομένου τοῦ ὅτι ἐν ²⁵⁰²⁵¹²⁵²²⁵³ ϲυνθέϲει ἁπάντοτε μετὰ τῶν ῥημάτων αἱ προθέϲειϲ, δοθείη ὅτι καὶ ἐν ϲυνθέϲεωϲ λόγῳ τὸ «έξυπανέϲτη » {B267»} . καἔτι ἕν τὸ ἀναγινώϲκειν, ²⁵⁴ ἓν καὶ τὸ ἀναγινώϲκοντα. καὶ δῆλον ὅτι, εἰ προϲγένοιτο ἑτέρα πρόθεϲιϲ τῷ τοιούτῳ ϲχήματι, οὐ ϲυνούϲηϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ κατὰ τὰ ῥήματα, ἡ
μὲν προϲγεγονυῖα ἐν παραθέϲει εἰρήϲεται, ἡ δὲ ϲυνοῦϲα τῷ ῥήματι ἐν
ϲυνθέϲει· ἀναγινώϲκω – ἀναγινώϲκοντα –παρὰ ἀναγινώϲκοντα, καὶ ἔτι μετὰ τοῦ ἄρθρου παρὰ τὸν ἀναγινώϲκοντα· εἰ δὲ οὕτω τιϲ φαίη παραναγινώϲκοντα, καὶ ὡϲ ἔξωθεν τὸ ἄρθρον προϲγενήϲετάι,
τὸν παραναγινώϲκοντα.

²⁵⁵

[56] ξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ ϲυντάξεωϲ τῆϲ τῶν ἐπιρρημάτων, καὶ ²⁵⁶ πρῶτόν γε περὶ τῶν ἐκ ϲυντάξεωϲ προθετικῆϲ πρόληψιν ἀναδεξαμένων oa~ aaεnω’ ὡϲ εἶη ἐπιρρήματα. Ἡρακλείδηϲ Γfrg.1 Cohn ] γοῦν ἐπιμερίζων τὰϲ
Eῇiῇ οὐ δυναμέναϲ λέξειϲ ὀξεῖανἐπιδέξαϲθαι ἐν τῷ περὶ καθολικῆϲ προϲψδίαϲ, φηϲὶν ὡϲ ἀϲύϲτατον εἶη τὸ εἰϲό ἐπίρρημα ἐν ὀξείᾳ τάϲει καταγίνεϲθαι, ²⁵⁷²⁵⁸²⁵⁹²⁶⁰
καθὸ τὰ εἰϲ λήγοντα τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἀπέϲτραπται τὴν ἐπὶ τέλουϲ ὀξεῖαν, ὑπεξαιρούμενοϲ τήν τε ἀπό πρόθεϲιν καὶ τὴν ὑπό, καθὸ τούτων ἕν ἰδίωμά ἐϲτιν ἡ ἐπὶ τέλουϲ ὀξεῖα. φαίνεται δ’ ὅτι καὶ
ἡ τοῦ αὐτόϲ οὐδετέρα ἀντωνυμία εἰϲ λήξαϲα εἶχε τὴν τόνου ὑποπαραίτηϲιν, καθὸ ϲυνετονοῦτο τῇ ἀρϲενικῇ τάϲει· οὐ δὴ οὖν τιϲ ἀφορμὴ
²⁶¹ περὶ τῆϲ ἐγγινομένηϲ ὀξείαϲ ἐν τῷ εἰϲό. οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο πιθανὸν ²⁶² οἰητέον, ὡϲ παρὰ τὸ ἕωϲ ἐπίρρημα ἐϲχημάτιϲται ἁπάντων τῶν παρεπομένων ἐν ὑπερβατῷ γενομένων· ὁ γὰρ χρόνοϲ ὁ ἐπὶ τοῦ τέλουϲ μετῄει ἐπὶ τὸ ἄρχον, καὶ τὸ ἐπὶ τέλουϲ ϲ ἐν μεϲότητι παρελαμβάνετο,
καὶ ἡ ἐν ἀρχῇ ὀξεῖα μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ πνεύματοϲ μετετίθετο ἐπὶ τὸ
τέλοϲ. —

[57] Ἄμεινον ἐκδέξαϲθαι ὡϲ ἐκ παραθέϲεωϲ προθετικῆϲ καὶ ἀρθρικῆϲ ϲυντάξεωϲ παρυφίϲτατο χρονικὴ ϲύνταξιϲ, τῶν λέξεων κατὰ ²⁶³²⁶⁴²⁶⁵²⁶⁶ τὴν ϲυνοῦϲαν παράθεϲιν τὰ παρεπόμενα αὑταῖϲ ἀναδεξαμένων.ἐνεκλίνετοι
γὰρ ἡ πρόθεϲιϲ ἐξ ὀξείαϲ τάϲεωϲ εἰϲ παράθεϲιν παραλαμβανομένη, ὅπερ παρεπόμενόν ἐϲτιν πάϲῃ προθέϲει· μόριόν τε τὸ ο ὠξύνετο μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ πνεύματοϲ, ὃ παρεπόμενον ἦν πάϲῃ λέξειοὐκ ἐχούϲῃ παρ’ αὺτῇ

τέραν λέξιν. τοῦτο δέ φημι, ἐπεὶ πᾶϲαι αἱ ὀξύτονοι κφοραὶ ἐν παραΘέϲει οὖϲι ἑτέρων λέξεων εἰϲ βαρεῖαν μετατίθενται, ὡϲ ἐν τῷ

εἴ μὴ μητρυιὴ {ε 389}

καὶ τοῖϲ ὁμοίοιϲ.

[58] Οὅτωϲ ἔχει καὶ τὸ ἐξ oὗ, ἐν ᾦ, ἀφ’ οὖ, καθότι ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ²⁶⁷²⁶⁸²⁶⁹²⁷⁰ καὶ ἐν ὀνόμαϲι τὸ τοιοῦτον παρεπόμενον, ἐν οἴκῳ, ἐκ Λέϲβου, εἰϲ οἶκον· ἔννοια γὰρ τοπικὴ ἡ ἐκ τούτων μία, ἰϲοδυναμοῦϲα ἐπιρρῇ
ματικῇ παραγωγῇ, λέγω τῇ Λεϲβόθεν, οἴκαδε,οἶκοθι. (παρεϲτήϲαμεν δὲ καὶ ἀλλαχόθι ὡϲ τὸ οἶκον δέ, Οὔλυμπον δέ, τὰ τούτοιϲ ὅμοια, δύο μέρη λόγου καθεϲτῶτα εἰϲ ϲύνταξιν μίαν ἐπιρρήματοϲ παραλαμβάνεται,
²⁷¹ καὶ ἐκεῖνο προϲδιαϲαφήϲαντεϲ, ὡϲ εἰ προθέϲειϲ ἀντὶ ϲυνδέϲμων παραλαμβάνονται, οὐ βίαιον καὶ τὸ ϲύνδεϲμον ἀντὶ προθέϲεων ἀνθυπάγεϲθαι.)

[59] Ἀλλ’ ἐκεῖνό γέ τιϲ ἐπιζητήϲει, πῶϲ ταῦτα τοπικῆϲ ἐννοίαϲ ἐϲτὶ παρεμφατικά, χρονικῆϲ δὲ τὰ ἐκ τῆϲ ἀρθρικῆϲ ϲυντάξεωϲ, ἔχοντοϲ καὶ τοῦ τοιούτου λόγον, ὡϲ ἀναγκαίωϲ μὲν τὸ ἐν οἶκῳ καὶ

ἐξ οἶκου τοπικὴν ϲχέϲιν ϲημαίνει, ἐπεὶ καὶ αὐτὰ πολὺ πρότερον τόπον ἐϲήμαινεν· τά γε μὴν ἄρθρα οὐδὲν τοιοῦτον ϲημαίνοντα ἢ μόνον ἀναφορικὴν ἔννοιαν, ἥτιϲ χρονικὴν ἔμφαϲιν παρίϲτηϲιν, εἴγε τὸ ἀναφέρειν ²⁷²²⁷³²⁷⁴²⁷⁵ χρόνου ὑπόμνηϲίϲ ἐϲτιν ἐν ὦ προεγεγόνει τὸ ἀναφερόμενον, ἀκολούθωϲ κατὰ τὴν προειρημένην ϲύνταξιν χρονικῆϲ παρεμφάϲεωϲ γενήϲεται παρεμφατικά.

[60] οὐκ ἐπεὶ δὲ ἐκ παραθέϲεώϲ φαμεν τὰ τοιαῦτα μόρια ϲυνίϲταϲθαι, πάντωϲ καὶ κατὰ τὸν μεριϲμὸν τῶν μερῶν τοῦ λόγου τῆϲ
ϲυντόξεωϲ ἀποϲτήϲεται, καθάπερ γε καὶ τὰ ἄλλα μέρη τοῦ λόγου οὐ ϲυντάξεωϲ
ἀποϲτήϲεται τῷ παραλόγῳ τῶν εἰρημένων φωνῶν. δύο μέρη τοῦ λόγου ἐϲτίν, τῇ μέντοι ἐξ ἑκατέρου ϲυνόδῳ ἕν τι παρυφίϲταται. ²⁷⁶²⁷⁷²⁷⁸
δι’ ὃ καὶ ὡϲ ἡνωμένα αὐτὰ παρεδεξάμεθα, λέγω τὸ εἰϲ ὅ, ἐν ῷ καὶ ἐξ οὗ καὶ ἔτι ἐπὶ τῶν προειρημένων ἐπιρρηματικῶν, οἶκον δέ, ἀγρὸν δέ.

[61] Παραθήϲομαι κα τὸ πρὸϲ τοῦ Ἡρακλείδου {frg. 2 Cohn } ²⁷⁹ εἰρημένον, ὡϲ καὶ τὸ ἐπεί χρονικὸν ἐπίρρημα ἐκ τῆϲ προειρημένηϲ ²⁸⁰ ϲυντάξεωϲ ἐγένετο. ἐκ τοπικοῦ γὰρ ἐπιρρήματοϲ τοῦ οὗ, φηϲίν, ἀπετελεῖτο
Δωρικὴ μετάληψιϲ ἡ εἷ, ὁμοίωϲ τῷ ποῦ καὶ πεῖ, αὐτοῦ -αὐτεῖ, ῷ ²⁸¹ ϲυνει πρόθεϲιϲ ἡ ἐπί, ἡ νῦν ἰϲοδυναμοθϲα τῇ ἀπό, καθὸ καὶ ἐν ἑτέροιϲ
ἡ ἀπό ἀντὶ τῆϲ ἐπί τὸ γὰρ «ἀπομηνίϲαϲ» [H 230 ἐϲτὶν ἐν ἴϲῳ τῷ ἐπιμηνίϲαϲ. εἰϲ δὲ τππν τοῦ ἀνδρὸϲ ϲυνηγορίαν καὶ τὰ τθϲ ϲυναλιφῆϲ οὐκ ἐμποδιεῖ τὸν λόγον· ἀπειράκιϲ γὰρ τὰ Δωρικὰ διὰ ψιλῶν
τὰϲ ϲυναλιφὰϲ ποιεῖται, ²⁸²²⁸³²⁸⁴

κὼ τοξόταϲ Ἡρακλέηϲ·

κάλλιϲτ’ ὑπαυλέν·

κἀ μεγαϲθενὴϲ Ἀϲαναία·

Μελάμποδά τ’ Ἀρπόλυκόν τε·

ἄρχοιμεν γὰρ κξθραϲίων {Alemanis, apud Bergkium4

fr. adesp.34-37 AB 697 }. —

[62] Φαίνεται δὲ ὅτι καὶ εἰ δοίη τιϲ τὴν ἐναλλαγὴν τῆϲ προθέϲεωϲ καὶ
τὴν ϲυναλιφήν, καθὸ ϲυνηγορήϲαμεν, μάχεται τὰ τῆϲ τόϲεωϲ· τοῖϲ γὰρ κοινοῖϲ ϲυμπεριϲπᾶται καὶ τὰ εἰϲ ει λήγοντα ἐπιρρήματα, τῷ ποῦ τὸ
πεῖ, τῷ αὐτοῦ τὸ αὐτεῖ, ὅπερ οὐ παρείπετο τῷ ἐπε. ἀλλὰ καὶ τὸ
ϲημαινόμενον· τὰ γὰρ μεταπίπτοντα παρὰ ταῖϲ διέκτοιϲ τῆϲ φωῆῆϲ ἀμοιβὴν ϲημαίνει, οὐ τοῦ δηλουμένου. οὐ δὴ οὖν τὸ ἐπεί τόπον παρεμ φαίνει, ὦϲπερ ἔχει τὸ «εἷ ἷὰ τῶν χοιραγχᾶν {Sophron. mim. 86
Atr., 98 Kaibel}. δι’ δ καὶ παραδεξαίμεθα ἂν ἐκεῖνο, ὡϲ καὶ ἐπ’ ἄλλων ²⁸⁵²⁸⁶²⁸⁷ ϲυνδέϲμων παρεπόμενόν ἐϲτι, τὸ ϲυνωνυμεῖν ϲυνδέϲμουϲ ἐπιρρήμαϲιν ²⁸⁸ καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου ϲχήματοϲ. ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτιν τὸ ὄφρα

ὄφρα πεποίθῃϲ {Α 524. ν 344},

ἀλλὰ καὶ χρονικὸν ἐπίρρημα,

ὄφρα μὲν ἠὼϲ ἦν {Θ 66. ι 56}.

ὁ δὲ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὅπωϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἵνα πρὸϲ τοπικὸν ἐπίρρημα.

[63] Μηδὲ ἐκεῖνο δὲ παρείϲθω, ὡϲ τὰ προκείμενα μόρια ϲυνωνυμεῖ ²⁸⁹²⁹⁰ καὶ τοπικῇ ϲχέϲει, ἀρθρικῆϲ μᾶλλον ἐννοίαϲ ὄντα παρεμφατικά· ἃ καὶ
εμάλιϲτα ἐπιζητεῖ τὴν τοῦ τόπου ἐπίζευξιν, ἐν ῷ τόπῳ ἔμειναϲ, ἐξ
οὗ τόπου ἀπῆλθον, εἰϲ ὃ ἐπορευόμην χωρίον, τῶν προθέϲεων πάλιν παρειλημμένων εἰϲ τοπικὴν ϲχέϲιν ὁμοίωϲ τοῖϲ πτωτικοῖϲ· ὁμόλόγον ²⁹¹²⁹²²⁹³²⁹⁴ γὰρ ὅτι καὶ τὸ εἰϲ ὃ ἐπορευόμην χωρίον οὐκ ἄλληϲ πτώϲεώϲ
ἐϲτιν ἢ τῆϲ αἰτιατικῆϲ, προδεδειγμένου τοῦ ἐν εὐθείᾳ μὴ δύναϲθαι τὰϲ προθέϲειϲ καταγίνεϲθαι, τοῦ τε ἀρϲενικοῦ ϲυνομολογοῦντοϲ· εἰϲ γὰρ ὃν ἐπορευόμην τόπον. — Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῶν ἐκ παραθέϲεωϲ

γενομένων χρονικῶν ἐπιρρημάτων.

²⁹⁵

[64] Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ πρὸϲ τὰ ἐπιρρήματα ϲυντάξεωϲ τῶν ²⁹⁶ προκειμένων μορίων. τὸ δὴ ἐπάνω, περικυκλῳ, ὑποκάτω, ἀποδίϲ, ἀποψέ, τὰ τούτοιϲ παραπλήϲια ἔχεϲθαι ϲυνθέϲεωϲ τῆϲ πρὸϲ τὰϲ προθέϲειϲ
αὐτὸ μόνον ὑπέλαβον οἱ πρὸ ἡμῶν, οὐδεμίαν ἀκριβῆ ἀπόδειξιν
ποιηϲάμενοι, δι’ ἧϲ τὸ διϲταζόμενον τῆϲ ϲυντάξεωϲ περιεγράφετο. τί ²⁹⁷ γὰρ οὐ μᾶλλόν ἐϲτι τὸ ἀποψέ δύο μέρη λόγου ἤπερ ἕν, τά τε ²⁹⁸²⁹⁹³⁰⁰³⁰¹
τούτῳ ὅμοια. χρὴ οὖν ἀνταναπληρῶϲαι τὴν τοῦ τοιούτου ἀπόδειξιν, πότε κοθ’ ἕν μέροϲ λόγου τὸ τοιοῦτο νοηθήϲεται καὶ πότε οὔ. —

[65] Ἐν δὴ ταῖϲ προκειμέναιϲ ϲυντάξεϲιν ἐντελῶϲ ἀπεδείκνυτο, ὡϲ αἱ προθέϲειϲ αὐτὸ μόνον ἰδίᾳ νοοῦνται καὶ κατὰ παράθεϲιν ἀναμεμεριϲμέναι
ταῖϲ πλαγίαιϲ πτώϲεϲιν (οὐ γὰρ πᾶϲαι κατὰ παϲῶν διήκουϲιν, καθάπερ
³⁰² κἀν τῇ ὑπηγορευμένῃ εἰϲαγωγῇ ἀπεδείξαμεν), ἔν γε μὴν τοῖϲ ἀπτώτοιϲ καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμὸν παρελαμβάνοντο. ἔνθεν κατὰ τοῦτο μετὰ καὶ
ἄλλων ὦν παρεϲτήϲαμεν αἰτίων, οὐ παρετίθετο τῇ εὐθείᾳ ἔτι ἀπτώτῳ οὔϲῃ. δι’ ὃ δὴ πᾶϲα ἀνάγκη ταὐτὸν παραδέξαϲθαι καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιρρημάτων, οὐκ ἐχόντων πλαγίαϲ πτώϲειϲ, δι’ ὦν ἐπινοηθήϲονται παρα.

κείμεναι αἱ προθέϲειϲ. — οὐ δόξει τὸ δι’ ὅτι ἀντικεῖϲθαι· ἐδείξαμεν γὰρ ³⁰³³⁰⁴³⁰⁵³⁰⁶ ὅτι αἰτιατικὴ ἐγκειμένη ἐϲτὶ μετὰ τῆϲ διά προθέϲεωϲ, καὶ οὐχ ὁ ὅτι ϲύνδεϲμοϲ, ἐπεὶ κἂν πάντωϲ ἕν μέροϲ λόγου καθειϲτήκει, καθάπερ ἔχει καὶ ὁ ἐπεί παραϲυναπτικὸϲ ϲυγκείμενοϲ ἐκ τοῦ εἴ ϲυνδέϲμου καὶ τῆϲ
ἐπί προθέϲεωϲ, ὥϲ φηϲι καὶ Ποϲειδώνιοϲ.

[66] Εὔλογον δὲ κἀκεῖνο
προϲθεῖναι. εἶπερ ϲυμφέρεται κεὶ τὰ ἐπιρρήματα τοῖϲ ῥήμαϲιν καὶ. τούτων μία ϲύνταξίϲ ἐϲτιν ἁπάντοτε, δῆλον ὡϲ τὸ αὐτὸ ἀναδέξεται τῷ 338 b πρὸϲ ὃ φέρεται. εἰ δὲ αἱ προθέϲειϲ μετὰ τῶν ῥημάτων ἔν μέροϲ λόγου, καὶ τὰ ἐπιρρήματα ταὐτὸν ἀναδέχεται, ϲυνεπαγόμενα τὴν πρόθεϲιν ἐπὶ τὰ ῥήματα.

³⁰⁷

[67] Εἰκόϲ τινα φήϲειν ὡϲ ἡ ἐγγινομένη ἐπ’ ἐνίων ἐπένθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου τὸν προκείμενον λόγον διαβάλλει· «επῶϲ γὰρ τὸ ἡνωμένον τῆϲ προθέϲεωϲ παραδέξεται τὴν ἐπένθεϲιν τοῦ ἄρθρου, ὅπου γε καὶ τὴν ἐν
τοῖϲ ὀνόμαϲιν ἀμφιβολίαν ἡ τοῦ ἄρθρου ἐπένθεϲιϲ ππεριέτραφε τῷ μὴ ³⁰⁸³⁰⁹³¹⁰³¹¹ ἡνῶϲθαι τὴν πρόθεϲιν, παρὰ τοῦ νόμου, παρὰ τοῦ φέροντοϲ ³¹² τοιοῦτον οὖν καὶ τὸ ἀπὸ τοῦ νῦν, ἀπὸ τῆϲ ϲήμερον, ἀπὸ τῆϲ
αὔριον».

[68] Ἕcτι δὲ καὶ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι ὡϲ παρυφίϲταται ἐνίοιϲ τῶν ἐπιρρημάτων ἡ πτωτικὴ ἔννοια, ἐφ’ ἧϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τείνει. ἐν γὰρ τῷ ϲήμερον ἔγκειται ἡ ἡμέρα, οὐκ ἔχουϲα ἀναϲτροφὴν

πρὸϲ τὸ ϲήμερον. (οὐ γὰρ εἶ τι ἡμέρα, τοῦτο καὶ ϲήμερον, ἐπεὶ ϲυντείνει καὶἐπὶ τὸ αὔριον καὶ ἐπὶ τὸ χθέϲ, ἅπερ πάλιν ἐγκειμένην ἔχει ἡμέραν, ὥϲτε πάλιν, εἶ τι ἔϲτι μὲν αὔριον ἢ ἐχθέϲ, τοῦτο ἐπιδέχεται καὶ τὴν
ἡμέραν, οὐ μήν, ὡϲ ἔφην, κατὰ ἀναϲτροφήν.) ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ νῦν· πάλιν γὰρ χρόνου ἐϲτὶ τοῦ γενικωτάτου ἐμπεριεκτικόν, οὐ
³¹³ τέμνον τὸ ἐπιμεριζόμενον τοῦ χρόνου, διῆκον μέντοι δι’ ὅλου, ὡϲπερεὶ γενικὸν ὄνομα.

[69] Ἐὰν οὖν ὡϲ πρὸϲ τὸ ἐγκείμενον τῆϲ ἡμέραϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐγγίνηται, πᾶϲα ἀνάγκη τὴν μὲν πρόθεϲιν νοεῖν κατὰ
παράθεϲιν, ἐπεὶ κατὰ πλαγίαϲ ὀνόματοϲ φέρεται, καὶ πᾶϲα ἀνάγκη τὸ ³¹⁴³¹⁵³¹⁶³¹⁷³¹⁸ ἄρθρον προϲτίθεϲθαι, ἵνα τὸ ὑπακουόμενον πτωτικὸν νοῆται. ἐξαίρετοϲ γὰρ ἡ τῶν ἄρθρων παράθεϲιϲ ὡϲ πρὸϲ τὰ πτωτικά, ἐπεὶ πῶϲ γινώϲκει τὸ ϲήμερον τὸ τῆϲ ἄρθρον καὶ θηλυκὸν ὂν καὶ γενικῆϲ πτώϲεωϲ καὶ
ἑνικόν, τῶν ἐπιρρημάτων οὐδὲν τοιοῦτον ἐμφανιζόντων (ἔϲτι γοῦν οἶϲ
οὐδὲ παρυφίϲταταί τι τοιοῦτο πτωτικόν, ἅ δὴ καὶ ϲτέρεται τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ, ὡϲ ἔχει τὸ ἀποδίϲ, ἀποτρίϲ.) ἐπάνω, ὑποκάτω

[70] καὶ ἀνάπαλινδὲοὐ γινώϲκει τὴν παράθεϲιν τῆϲ προθέϲεωϲ κατ’ ἰδίαν, 333s εἰ μὴ πρότερον προϲγένοιτο ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ, καὶ μόνωϲ ἐπὶ τὸ ϲυνυπακουόμενον φέρεται, ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα, ἐν τῇ αὔριον, ἐν
τῇ ἐχθέϲ· ἅπερ οὐκ ἄν τιϲ ἐπινοήϲειεν δίχα τῶν ἄρθρων ἀποφήναϲθαι,
καθὸ αἱ πρόθεϲειϲ μόνον ἐπὶ τὰ πτωτικὰ ἐφέροντο, οὐ μὴν ἠδύναντο παρακεῖϲθαι τοῖϲ ἐπιρρήμαϲιν· οὐ γὰρ οἶόν τε φάναι ἐν ϲήμερον ³¹⁹³²⁰³²¹³²²
οὐδὲ ἐξ αὔριον.

[71] Ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ, ἐν τῷ ὑποκάτω, ἐν τῷ ἐπάνω· πρὸϲ γὰρ πάλιν τὸ ἐγκείμενον τοῦ τόπου ³²³ ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲίϲ ἐϲτι μετὰ τῆϲ καταρχούϲηϲ προθέϲεωϲ ἐν παραθέϲει. δι’ δ καὶ ἐν τοῖϲ μεριϲμοῖϲ χρὴ νοεῖν τὴν μὲν προτέραν πρόθεϲιν ἐπὶ τὸ ἐγκείμενον τῆϲ δοτικῆϲ μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ ἄρθρου ἐν

παραθέϲει καθίϲταϲθαι, τὴν δὲ δευτέραν κατὰ ϲύνθεϲιν οὖϲαν τοῦ τοπικοῦ ἐπιρρήματοϲ.

[72] Δείκνυται ἄρα διὰ τοῦ τοιούτου ὡϲ τὸ ἀπεχθέϲ οὐ δύναται προϲλαβεῖν τὸ ἄρθρον, ὅτι ἐπὶ τὸ χρονικὸν ἐπίρρημα φέρεται·
ἕν γὰρ μέροϲ τοῦ λόγου. τὸ μέντοι ἀπὸ τῆϲ ἐχθέϲ ἰδίαϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεται, τῆϲ πρὸϲ τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα, ὅμοιον καθεϲτὼϲ τῷ ἐκ τῆϲ
ϲήμερον ὃ οὐ πάντωϲ κατ’ ἐπένθεϲιν τὴν τοῦ ἄρθρου ἐγεγόνει· οὐ γὰρ ἦν τι ἐκ ϲήμερον. —Τῆϲ τοιαύτηϲ οὖν ἀποδείξεωϲ, ὡϲ ἔφαμεν, ἐδέετο ὁ προκείμενοϲ λόγοϲ ὑπὲρ τοῦ πιθανώτερον τὸν ἐπιμεριϲμὸν γίνεϲθαι.

³²⁴³²⁵³²⁶³²⁷³²⁸

[73] Ἑξῆς διαληπτέον καὶ περὶ τοῦ ἐξαίφνηϲ, πότερον ἥνωται ³²⁹ καἰ τύποϲ ἐϲτὶν ἐπιρρηματικόϲ, ἢ ἐκ προθετικῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐπιρρήματοϲ
ἔννοιαν παρίϲτηϲι, καθάπερ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἄπειρα τοιαῦτα, οἰϲ καὶ ἀντιπαράκειται ἐπιρρήματα τὴν αὐτὴν ϲχέϲιν ϲημαίνοντα, εἰϲ οἶκον
ἀπέρχομαι — οἴκαδε ἀπέρχομαι , ἐξ οἴκου παρεγενόμην —οἴκοθεν
παρεγενόμην, ἐν οἶκῳ ϲε μένω —οἶκοθί ϲε μένω. ταύτηϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἔφαμεν καὶ τὸ

οἶκον δ’ ἐϲελεύϲομαι {Ζ 365}

³³⁰

ὡϲ πρὸϲ τὸ οἴκαδε, ἀποδείξαντεϲ ὡϲ δύο μέρη λόγου ἐϲτὶν τὸ οἶκον δέ.
καὶ δὴ τὸ προκείμενον μόριον διὰ τὸ ἐπακολουθῆϲαν πάθοϲ τῇ φωνῇ οὐ προφανῆ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ κατέϲτηϲε, τῶν οὕτω γινομένων ἁπάντων
κατ’ οὐδένα τρόπον ἐπιϲτάϲεωϲ τυχόντων, καθάπερ πρόκειται. —

[74] παρὰ δὴ τὸ ἀφανήϲ ὄνομα ἀπετελεῖτό τι θηλυκὸν κοπτὰ παρώνυμον ϲχηματιϲμόν, ἀφανία καὶ ἀφάνεια. διϲϲὰ γὰρ τὰ τοιαῦτα, εὑϲεβήϲ

εὐϲέβεια, ἀφ’ οὗ πάλιν τὸ ³³¹³³²³³³³³⁴

εὐϲεβίη τέθνηκεν {fort. Callimachi, frgm.519 Schn.},

εὐμάθεια, ἀλλὰ μὴν καὶ εὐμαθία,

εὐμαθίην ῥτεῖτο διδοὺϲ ἐμέ { Callimachi epigr. 49 Sehn.,

Anth. Pal. VI 310, I 397,12 Stadim}.

οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ

ἀδρανίη τόδε πολλόν {fort. Callimachi, 520 Schn.}.

παρὰ δὴ τὸ προκείμενον ὄνομα παρείπετό τιϲ ϲύντοξιϲ ἐκ γενικῆϲ πτώϲεωϲ τὸ ἐξ ἀφανίαϲ, ὡϲ καὶ παρὰ τὸ αὐτόϲ πάλιν τι ἐγένετο
θηλυκὸν ἐξ αὐτῆϲ κατ’ ἐπιρρηματικὴν ϲύνταξιν· ἐξ αὐτῆϲ ἴωμεν πρὸϲ Διονύϲιον. περᾶ δὴ οὖν τὴν προκειμένην ϲύνταξιν ϲυγκοπὴ
³³⁵ μὲν διὰ τοῦ α κτὰ μέϲην ϲυλλαβὴν ἐγίνετο, μεθ’ ὑπερβιβαϲμοῦ κατὰ
τὸ ἄρχον μέροϲ τοῦ παραλήγοντοϲ i, δ δὴ καὶ ατιον ἦν τοῦ εἰϲ α καταλήγειν τὸ μόριον. καὶ φαίνετάι ὅτι ἀναγκαίωϲ καὶ τὸ λγον α ³³⁶ μεταλαμβάνει εἰϲ τὸ η, τοῦ αἰτίου τῆϲ λήξεωϲ ἀφιϲταμένου κατὰ τὸ περβατόν· καὶ οὕτω τὸ ἐξαίφνηϲ ἀποτελεῖται.

[75] Οὅτε δὲ τὸ α
³³⁷³³⁸³³⁹³⁴⁰ ϲυγκόπτεϲθαι ξένον, ἐπεὶ οὕτωϲ ἔχει τὸ ϲπάργανον, τὸ ἕδνον, τὸ τέκνον, τὸ δάκνω, τὸ Ἐριχθονίδαι, ἄλλα μυρία· οὕτε μὴν ὑπὲρβιβάζεϲθαι
τὰ ϲτοιχεῖα· τὰ γὰρ ἀπειρέϲια ἀπερείϲια. ἴϲωϲ δὲκαὶ παρὰ τὸ δόρυ ἡ δόρυοϲ γενική, ὅτε φαμὲν δουρόϲ· γόνυοϲ γουνόϲ· ἔφην
δὲ ἐν διϲταγμῷ, μὴ ἄρα τοῦ γούνατοϲ καὶ δούρατόϲ εἰϲι ϲυγκοπαί.

³⁴¹³⁴²³⁴³

[76] Παρὸν δὲ κἀκ τοῦ ἀντιπαρακειμένου ἐπιρρήματοϲ τὸ πάθοϲ ³⁴⁴ ἐπιδεῖξαι. ἰδοὺ γὰρ παρὰ τὸ ἀφανήϲ ὄνομα ἦν ἀποτελούμενον ἐπίρρημα
παρακείμενον ὁμότονον γενικῇ πληθυντικῇ τῇ ἀφανῶν, τὸ ἀφανῶϲ (ὡϲ καὶ εὐϲεβῶν – εὐϲεβῶϲ· ἃ δὴ ἔφαμεν ϲυνυπάρχειν καὶ ϲυντονοῦϲθαι ταῖϲ τοιαύταιϲ γενικαῖϲ). ἐφ’ οὗ δὴ πάλιν τὸ προκείμενον πάθοϲ ἐπακολουθεῖ.
καὶ ἐπεὶ οὐκέτι ϲυνείχετο ὑπὸ τῆϲ ϲυνούϲηϲ γενικϲ διὰ τὸ
ἐπακολουθῆϲαν πάθοϲ, οὐδὲ τὴν ταύτηϲ τάϲιν ἀνεδέχετο (ὡϲ γὰρ ἔφαμεν, ϲυνυπαρχουϲῶν τῶν γενικῶν ϲυνυπάρχει καὶ τὰ τοῦ τόνου). μετῄει οὖν εἰϲ βαρεῖαν τάϲιν, δεόντωϲ καὶ τὸ ϲ ἀποβάλλον. ἔϲΘ’ ὅτε γὰρ
πάλιν ἡ τοιαύτη κατάληξιϲ μετὰ τοῦ προκειμένου τόνου καὶ τὸ ϲ
ἀποϲτάντοϲ δὲ τοῦ τόνου ἦν ἔνδεκτον ϲυναποϲτῆναι καὶ τὸ ϲ, ³⁴⁵ καθότι καὶ τῶν εἰϲ ω ληγόντων ἐπιρρημάτων τὴν τάϲιν μετελάμβανεν, ³⁴⁶³⁴⁷³⁴⁸ ἅπερ οὐκέτι τριγενέϲιν ὀνόμαϲιν ἀνθυπήγετο, ὡϲ ἔχει τὸ ἔϲω, κάτω, ³⁴⁹ κύκλῳ, τόνῳ.

[77] ἔφαμεν δὲ καὶ ἐν ἑτέροιϲ ὡϲ ἀπειράκιϲ αἱ λέξειϲ πρὸϲ τὰϲ ἀποβολὰϲ τῶν ϲτοιχείων καὶ τοὺϲ τόνουϲ μεθιϲτᾶϲιν. ϲυνεῖχε
τὴν ὀξεῖαν τὸ ξ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲἐπιρρήμαϲιν, ὀδάξ, ὑποδράξ, ὀκλάξ·
ἀλλ᾿ ἐλλεῖψαν ἐν τῷ ὑπόδρα μετέϲτηϲε καὶ τὴν ὀξεῖαν, ὅμοιον αὐτὸ καταϲτῆϲαν τῷ ῥίμφα, μάλα, αἶψα, τοῖϲ οὕτω βαρυνομένοιϲ. ὁμοίωϲ
καὶ τὸ ϲ ἐν τοῖϲ εἰϲ ιϲ λήγουϲι μετὰ μακρᾶϲ τῆϲ ϲυνούϲηϲ κατὰ τὸ παρεδρεῦον, χωρίϲ, ἀμφίϲ, ἀμοιβηδίϲ· ἀλλ᾿ ἐπεὶ ἐν βαρυτόνοιϲ ἡ ἀποβολὴ τοῦ ϲ ἐγένετο, ὡϲ ἐν τῷ πολλάκι καὶ δεκάκι, καὶ τὸ χωρίϲ

ἀποβάλλον τὸ ϲ ἐγίνετο χῶρι, ὅμοιον καθεϲτὼϲ τῷ αὖθι καὶ τοῖϲ ³⁵⁰³⁵¹³⁵² παρακειμένοιϲ. ἐδείξαμεν καὶ ἐπὶ τοῦ δεϲποϲτήϲ, ἐργαϲτήϲ, ὡϲ τῇ ἀποβολῇ τοῦ ϲ ὅμοια ἐγίνετο τῷ ἐλάτηϲ, ἀρότηϲ· καὶ διὰ τοῦτο
δεϲπότηϲ καὶ ἐργάτηϲ κατὰ βαρεῖαν τάϲιν. πλείϲτην τῶν τοιούτων παράθεϲιν ἐποιηϲάμην ἐν ἑτέροιϲ. τῇδε οὖν ἐϲχηματίϲθη καὶ τὸ ἄφνω. — 78. Ἔφαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ταῖϲ ἐκ προθέϲεων γινομέναιϲ παραθέϲεϲιν

καὶ ϲημαινούϲαιϲ ἐπιρρηματικὴν ϲχέϲιν ἀντιπαρακεῖϲθαι ἐπιρρήματα. καὶ τῷ οὖν ἐξ αὐτῆϲ παράκειταί τι αὐτόθεν, ἴωμεν αὐτόθεν — ³⁵³ ἀπέλθωμεν ἐξ αὐτῆϲ. οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ

αὐτόδιον δ᾿ ἄρα μιν {θ 449},

ἀντὶ τοῦ ἐξ αὐτῆϲ οὐκ ἄλλοϲε παρακλίναντα. παράκειται οὖν καὶ τῷ

ἐξαίφνηϲ ἄφνω παρεγένετο ὁ δεῖνα ἐν ἴϲῳ τῷ ἐξαίφνηϲ παρεγένετο.

³⁵⁴³⁵⁵³⁵⁶

De constructione. Apollonius Dyscolus. Teubner. 1910.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ συντάξεως (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.2. (Grammatici Graeci, Volume 2.2). Uhlig, Gustav, editors Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Περὶ συντάξεως

1. Transit Apollonius ad praepositionum parathesin et synthesin.

2. c.I.303 b

3. 298s

4. 364 b

5. 299s

6. ARGVM. § 1. Postquam verborum constructiones absolvimus, transeamus ad praepositionum syntaxim quae accuratissima eget demonstratione, quia praepositiones videntur cum aliis vocibus compositae, eliis appositae esse, nec accentuum auxilio ubique synthesis et patatbesis praepositionum discerni poscunt, sicut. plerasque voces simplex accentus ostendit simplices esse, duplex duplices.

7. ARGVM § 2. Exempli gratia si in Διὸϲ κόροϲ paenultima acuto tenore profertur, genetivus separatim cogitatur sin antepaenultima, in unam nomen genetinus et nominatvns coslnerunt. item duae voces sunt εὖ νοῶ, si et ευ et ω circumfexo accentu pronuntiamus, et Ἕλληϲ πόντοϲ, si duplici acuto utimur. omnia huiuosmodi siconiuncta et contracta ex compositionis lege sunt, etiam accentu proferuntur uno sin non sunt contracta, ne tenores quidem in unum coeunt.

8. rssnm. ET ADN. EXEG. 8 τῆϲ μονῆϲ, scil τοῦ τόνου. cfr pag subseq. lin. 3.

9. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb A in fol 80r a prima manu habet απολλωινιου περι ϲυνταξεωϲ βιβλιον τεταρτον κεφαλαιον α′ et supra βιβλίον additum περι προθεϲεων ab eadem msmu. deinde sequuntur in eadem pagna index capitom et initiam libri quarti usque ad μερῶν lin. 66 || 2 A mg περι προθεϲεων μέτιμεν] ι in ras A2, A ει exaraverat |καὶ om CB || 5 οὐ om B 6 τοῦ λόγου] fol 80v A | Schoemann* fugitat aut ante διὰ aut μὲν post διὰ | 8 ἤ διὸ] ῇ τὰ Hlebode || 9 κοῦροϲ B 10 ἔχει om Ϲ, post νοcυμένην ponit B ἰδίαν B || 11 Διόδοτοϲ. codd. et b ante δ inserunt ϲ, quod eiecit Higsrd

10. Sed priusequam de praeposiltionum parathesiet synthesi exponamus, aptum videtnr earam anastrophen illustrare.

11. 305 b

12. 300s 5

13. ARGVM. § 3. Sed καταγραφω utrum duae voces sint an una, tenore non indicatur, nec minus ambigua sunt ἀποίκου, καταφέροντοϲ, ἀποψέ, καθότι, muts. alis, de quibοus diligentisnime disseremus. sunt autem etiam voces, ubi huiusmodi inquisitio locum numquam habeat, quippe quibus praepositiones nec appensntur, nec compositione adiungantur, velut nominativi pronominum.

14. ARGVM § 4. Sed priusquam singula de praepositionum constructione exponamus, haud alienum videtur es explicare, quae in hac orationis pete dubitationem moverunt. sunt enim qui dicant, cum ratione illud pugnare, quod oxytonesis praepositionum bisyllabarum in barytonesin convertetur et paenultims.

15. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 εἶπομεν: lin. 8 pag antecedentis. — 5 οὐκ ἐνδείκνυται δ.τ. τ., quia κατὰ γράφω non aliter sonat atque καταγράφω: utrobique posterior praepositionis syllaba grai accentu pronuntiatur. — ad pluralem τούτοιϲ cfr de adv. 179, 5: ὡϲ ἔχει τὸ οἰκον δέ καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια. —7 ἀποψέ cfr 336,5. — ἀποδίϲ. cfr 235,25. 636,24. 389,14. — 8 δεδείξεται: 318,14 seqq. — 9—10 τὰ τοιαῦτα μόρια praepositiones sunt, ἔνια μόρια aliquot voces alierum orationis partium. ἔπιϲτῆϲαι cum ὑπέρ praepositione etiam de pron. 38, 7. — 13 παραθηϲόμεθα: haec expositio nencdeest —17 et 18 ϲύντοξιϲ de conlocatione.

16. ADN. CRIT., DISCR SCR. IN A CBb 1 λόγον] τόνον C 2 ϲυνηρτημένον CΒ | οὕτω CBb || 4 δὲ] δη A. μερ A. 1, η add A || 5 εἰϲν B | prius καὶ om CB || 6 καί, quod ante απαντα scripserat A, erasum est || 7 post ἐπὶ add τῶν CB 9 προυθέμεθα A2 CBb || 9 —11 ἐθέϲθαι —ϲύνθεϲιν. Portus coniecerat: ἐκθέϲθαι καὶ ὑπὲρ ἐνίων μορίων. ἀλλ’ ἤδη οὐκ ἔνεϲτιν ὑπὲρ τῶν τοιούτων μορίων ἐπιϲτῆϲαι, μήτε κατὰ παράθεϲιν προθετικῶν ὄντων, μήτε κατὰ ϲύνθεϲν. HSehneider quoque in his ἐπ’ ἐνίων μορίων —ὑπὲρ τῶν τοιούτων μορίων ita ofendit. ut coniciat pro posteriore μορίων scribendum esse ἀποριῶν vide A gum. et Adn. exeg. || 12 καὶ om B || 16 βαρεῖαν] ὀξεαν B || 18 κατὰ τὰϲ ϲυντάξειϲ A b, καὶ τὰ τῆϲ ϲυντόξεωϲ CB |oὐδὲ] fol 81r A. δὲ om CBb post γὰρ add δὴ Cb. δῆτα B

17. De praepositionum traleetione.

18. custur, quandocumque earum conlocstio mutetuz nec iam praeponsnttα voces. nam ceteras orations partes numqu8m tenorem cum loco mutere. et aceedere quod ne nbique quidem vεleat lex enastrophaε. deinde intellegi non posse, cur non illae voces, quae trsiectione priorem locum acceperint, trsiectae existimentur appelenturque, sed praepositiones postpositas.

19. ARGVM. 5. Atque contra hemc alteram vituperationem respondendum est, praepositiones nomen sunm accepisse ex praepositiva conlocatione, quae eis praecipue accidit. qaproptez Stoici eas vocaverunt coniunctiones praepoeitis nec appellatione ex sensu vocularum petita utebsmtur (id quod fecerunt in nuncu-

20. ESTIM. ET ADN. EXEG —6 cfr Herodiani pros. II. ad ε 283 in schol ALV Townl. (II 50, 27 Ltz): τῷ δ’ ἐπὶ μακρὸν ὅῦϲε οὐκ ἀναϲτρεπτέον τὴν πρόθεϲιν πρὸϲ γὰρ τὸ ἄϋϲε φέρεται. ἀλλ’οὐδ’εἰ πρὸϲ τὸ ἄρθρον δὲ ϲυνετάττετο, ἀνεϲτρέφετο, δι’ δν προείπομεν πολλάκιϲ λόγον, ὡϲ ὅτι ἐὰν μεταξὺ πέϲῃ μέροϲ λόγου, οὐ γίνεται ἀναϲτροφὴ τῆϲ προθέϲεωϲ, ἐὰν μὴ τελευταία ϲτίχου τεθ, ὡϲ τὸ « εἔπτυϲε πολὺ κάτα». Ιo. Alexandrinus 27, 20, Herod. cathol. I. 484, 8 Ltz: εἰ μέντοι ἐν τέλει ϲτίχου εἴη (scil praepositio postposita) ἁπλῶϲ ἐν τέλει ὀνόματοϲ, μεθ’ ἣν τίθεται ϲτιγμή, ἀναϲτρέφεται πάντωϲ, οόν ἐϲτι «τῶν πάντων δ’ ἔπτυϲε πολὺ κάτα». ἀναϲτρέφομεν γὰρ τὴν πρόθεϲιν, τοῦ ἐξῆϲ ὄντοϲ κατέπτυϲε, κἆν μεϲοϲυλλαβῇ τινα μόρια (cod. Han. μεϲοϲυλλαβῆϲαι, sed ϲαι expunctum). Ιoannem descripsit Moschopulus περὶ ϲχεδῶν 36 Ϲallimachi verba esse GDindor coniscit in Thes l. gr. lV 1195 B. consensere Bergk et CDithey De Cydippa 44, qui ragmentum huic elegiae ascripsit. —6 ἐν καταλληλότητι. eqitimus ordo restituitur.— 11 ἀπεδείξαμεν: 17, 20. — 13 — 437, 2 cfr infra 319, 12 et de coni. 214, 8: πιϲτούμενοϲ (Pomidonius), ὅτι ἕν μέροϲ λόγου ῆ τε πρό-

21. ADN. CRIT., DISCR. IN ACBb. 1 τῶ Ellebode et b, τὸ codd., cfr ad πρὸϲ τῷ cum infinitivo = praeterquam quod 228.14. de pron. 97,18 μηδὲ ξωμολίϲθαι Ab, μὴ διεξωμαλίθαι Ϲ, διεξωμαλίϲθαι B || 3 δὲ] δα B |ἤπερ] επερ A CB 4 ὃ om A CB, add b cum mg s. Soph. voluit ἤπερ ἃ μόρια πρὸϲ || 5 πολὺ ACBb ;ut exitus pentametri evaderet, eindorf Bergk, elii scsipserunt πουλὺ, quod exhibet Moschopulns loco supra indicato libri περὶ ϲχεδῶν || 7 ειπερ A. || 8 κυρανεουϲιν A, sed v finale eranum, quod om CBb || 9 ante τὰ add καὶ B || 10 ἀπάντηϲιϲ CB 13 A mg ϲη οἱ απο τηϲ ϲτοαϲ || 14 ἐξαιρέτου] αιρετ in res A2

22. 306 b

23. 301 s

24. pendis coniunctionibοus condicionalibδus, copulativis). ceterae autem orationis psutes praecipuam posifionem nactae non sunt itaone ne transpositionem quidem testifcari possunt. [ergo non mirum, quod proepoetuomes solae traposae putantur et dicuutur.]

25. ARGVM. § 6. (eae vero voces, quae unica positione utuntur, carent ambiguitate, cui praepositiones obnoniae sunt [de guιbus nonnumquam duatari potest, num tranpoetae sint]. eius generis sunt ἤτοι coniumctio, quae semper priore, numquam altero loco ponitumα, et coniunctivi verborum modi, qui semper post coninctiones adiunctivas collocantur, et pronomina enclitica, quae ubδique post eas

26. θεϲιϲ καὶ ὁ ϲύνδεϲμοϲ. Schol. Londin. in Dionys. Thr 519, 26 H.: τὴν πρόθεϲιν καὶ τὸν ϲύνδεϲμον ϲυνάπτουϲι (Stoici), καλοῦντεϲ τὰϲ προέϲειϲ προθετικοὺϲ ϲυνδέϲμουιϲ, τοὺϲ δὲ ϲυνδέϲμουϲ ἁπλῶϲ ϲυνδέϲμουϲ. ἔnπειδὴ γὰρ ἄκλιτοί εἰϲιν αἰ προθέϲειϲ καὶ οἴ ϲύνδεϲμοι, διὰ τοῦτο ϲυνάπτουϲιν εἰϲ ἕν . . .καλοῦϲι δὲ προθετικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ τὰϲ προθέϲειϲ, ὅτι ὀεὶ προτίθενται, χωρίϲ εἰ μὴ ἀναϲτρέφοιντο. Prisc. II 17 54. 20 H. et XIV § 18, 34, 23 H.: non bene tamen Stoεci pra pestionem inter comtuneiomes pemebant, proepospvam coniunctionem eam nomtnemtes, cum coniusctio et omgmtbms et verbis et omnibus declinabilibus quom indeclinabilibus per appositionem sdoleat adiungi nec solum praeponitur, sed etiam subiungitur tam apud poetas quam αpsd sine metris scribentes prueposto vero, ut saepe dictum est, et praeponi vult semper, cum recto ordine ponitur, et verbis ceterisque partibus indeclinabilibus nisi in compositione non admgtur. RSchmidt de Stoicorum grammatica 47.

27. TESTiM. ET ADN. EXEG 3 ad hunc ἵνα vocis usum consecutivum cfr Adn. ex. ad 388,15 huius ed. subiectum κατηγορῇ verbi sent τὰ ἄλλα μέρη τοῦ λόγου. πρὸϲ τὸ μετατιθέμενον sigmifcat, ad id, quod transponitur, attinere illam. denontiationem μεταθέϲεωϲ. — 4— 438., 10 excursus est de vοcibus, quae unam fixamque conlocutionem habent. — 5 ἵνα hic eandem vim habet quam lin. 3. — 6 ὁ ἤτοι. de coni. 220, 28: 5 τοι μόνωϲ προτακτικόϲ· οὐ γὰρ ἄν ποτε φήϲαιμεν ἡμέρα ἐϲτὶν τοι νόξ ἐϲτιν. 8 τῶν ἐπιζευκτικῶν ϲυνδέϲμων. cfr Adn. exeg. ad initium β 137 libr BI et ad totam sententiam 266, 6 -10 et quae disserit Ap. de coniunctivi usu imperativo, quem ὁποθετικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ nomine deimat, 255,26 seqq.

28. ADN. CRIT DISCR. SCR. IN A CBb. 4 κατηγορη A, posterius η in ras A καὶ om B Eayaer ci. ἵνᾷ Γπρὸϲ] τὸ ϲτοῦ τόνου) μετατιθέμενον κατηγορῇ καὶ. τῆϲ μεταθέϲεωϲ. vide Adn. exeg. | ἀμφιβολίαϲ] φι in ras A 6 A μg ὁ τοι προτακτικὸϲ 1 Β τῆϲ τάξεωϲ ut intolerabilem pleonssmum detexi vult Egenolt 9 A ng εγκλιτικαι || 10 μοι] μου B ἐκενοϲ post λόγοϲ polit B

29. voces inveniantur, ad quas inclinantur, et cticulns postpositivns. errat enim Τypho, qui hunc articulum docet locum suum deseruisse in huiusmodi enontiatia. ὃϲ ἄν ἔλθῃ μεινάτω με, et factum esse praepositivum, qui [natura nemneque postpositivus sit. nam nec praeponitur ulli casuali in hoc enuntiato vocula, nec postpositivus nominari potest telis articulus, cum non repetat nomen antecedens. neqne magis ibi sticoli nomen indere licet ὅϲ voci, ubi ei τιϲ adiungitur. nam si indefinito τιϲ praeponitur ὅϲ, ipsum quoque indefnitam habet vim, quae prorsus contraria est asticulorum natorae .)

30. ARGVM. § 7. iam [ut redfeamus ad praepositionm traiectionem] praepositiones

31. ESTIM. ET ADN. EXEG. 11 10 de pron. 8, 3, ubi de vocibus soni paris sed diversae notionis agit: μηδὲ τὸὅϲ ὄρθρονλεγέτωϲαν ὑποτακτικόν, ὅτι καὶ ϲύναρθρον ἀντωνμίαν ϲημαίνει (i. e. pronomen possessivum tertiae personae est) καὶ ἀόριϲτον μόριον ἐν τῷ ὅϲ ἄν ἔλθῃ μεινάτω με. item de adv. 122, 9 tale ὅϲ ex articulorum numero excludit: εἰ γὰρ μὴ προτεθείη ὄνομα τοῦ τοιούτου ἄρθρου, οὐδ’ ἄν ἔγ τὸ ρθρον ὡϲ ἄρθρον ἀκούοιτο, ὡϲ δὲ ἀόριϲτον μόριον, εἰ τῇδε ἀποφαινόμεθα· ὅϲ μεθύει βλάπτεται ῖϲον γάρ ἔϲτι τῷ εἴ τιϲ μεθύει βλάπτεται. efr etiam 90,19.108.16 et 26.318.20 (ubi κατὰ παραλληλότητα usurpata dicuntur ὅϲ et τιϲ). Ska II 18. —5 de lacuna quam indicavimus vide Adn. crit. — 6 οὐδ’ ἐν πτωτικῷ τὸ ὅϲτιϲ = οὐδ’ ἐν πτ. τὸ ὅϲ ἐν τῷ ὅϲτϲ. ὅϲ cum altero casuali comnuctum in ὅϲτιϲ nen magis articulus dici potest. ad hunc ἐν praeposiionis usum, ut id sigmifcet quod cum vel apud cfr 86,18. 144, 24 — 7 ἐν οἶϲ κω αὐτὸ ϲυναοριϲτοῦται opponita sunt antecedentibus, ut ἐν οἶϲ hoc loco idem valeat stque advereativum cum. —8 πλέον τοῦ τίϲ. quis ὅϲcum indefinito τιϲ compositum ipsum quoque indefnitum sensum habet,in hac compositione vis dupliciter indefnitainest. — 11 ad οὐ pmc articipio condicionsli adiunctum vide Adn. exeg.ad 394, 4 huius ed.

32. ADN. ERIT., DISCR. SCR. IN A ABb. 1 ὁ ente εἰρημένοϲ add b cum 2 γίνονται CB | ante ὲν add ὡϲ B ἅν] εαν] A, quod praetulit Egenolff*. at vide Testim. || 3 γε om A 1b, add A2CB post γε add εἰ B | ὑποτακτικὸν om Ab | τω τοιουτω A. || ἀναπολοῦν b cum Sophiano, αναπλουν A, ἄν ἁπλοῦν B ἄν ente τὸ προκείμενον exhibet et ἁπλοῦν post ὄνομα |προκείμενον CB B 5 μόνον] μενον A. Post μόνον nonnihil intercidisse videtor, sufficiant haec: τὸ ὅϲ ἄν ἔλθῃ οὐκ ἔϲτιν ἄρθρον, brachylogia Apollonio usitata = τὸ ὅϲ ἐν τῷ ὅϲ ἄν ἔλθῃ. RSchneider putat nos hic quoque habere ἔλλειψιν scriptoris, non librerii || ἐν πτωτικῷ] εμπτωτικω A. | pro τὸ ὅϲτϲ Schoemann* inuria flagitat τῷ ὅϲτιϲ || 7 προτάϲϲεϲθαι add Uhlig 10 ὄγει] fol 81v A. αί Ab, ἄ CB 11 δὴ om CB

33. 307 b

34. c. II.

35. 302 s

36. principe loco relicto apparet tαunspositas esse [et sic iure appeari posse], uamquam hoc quoque verum est, ess voces, quae posteriorem locum οbtinere debebant,priorem occupaverunt, transpositas esse [et sic vocari posse non] minus quam praepositiones]. ridicnlnm est igitur inquirere, utrum praeposiuiones trsnsponantur an eae voces, qua um legitimas loens est secundus.

37. ARGVM. § 8. Mutatio autem accentus praepositionum primum ita defendi potest ut dicatur aHiorum quoque vocum generum propria esse ac difficultater afferre, quia ab ceteris vocibus dissmmtiunt cuius generis sunt tenor vocum eneiticerum, barytonesis interrogativarum, oxytonesis indefniterum. non absonus igitur absnrdnsve duplex praepositionum accentus est, praesertim cum communem eum habeant cum pronominibus inclinatis et orthotonnmenis, cum ὡϲ adverbio, cum ἠ coniunctione.

38. TESTIM. ET ADN EXEG. 1 κἄν —ἀρχήν haec inepta videntur nisi confers 305, 11, ubi sententia (quae hie redarguitur) refertur eorum, qui dicebent non tam praepositiones ranspositss esse in anssttαophe, quam voces quae post praeponitionem sequi debebant. — 11 τῷ ωϲ Lebrs qu. ep. 63, Aristsrch. 386 378 demonstrait ὡϲ vocolam semper, et ubi demonsrativam vim et ubi relativam habet, in oxytonorum numero habuisse Apelloninm Herodisnumque nec minus Aristarchum aliosque, exeeptis iis tantum locis, ubi praemissa καὶ vel οὐδὲ coninncfione idem velet atque ὅμωϲ: ibi emim circumflexmm accentum ei indidisse illos grxmmsticos. Apoll. de hac re disserit de adv 169, 25seqq. 179, 14. de coni. 255,17, ubi quae leguntux ἐν δὲ μέϲῃ τῇ φράϲει περιϲπῶνταϲ, RSchneider comm. 256 recte ita interpretatur, ut mente ἔϲθ’ ὅτε suppleat et ad illos locos verba refeαat, ubi vocula idem quod ὅμωϲ signifcat. Herodiani loci sunt π.μον.λέξ. 25, 29 (p 232. 8 Ltz) et prosod.Il sd H 31, Λ 720 et prosod. cathol. 493, 1 apud Lentxium.

39. Ans. CRIT., DISCR. SCR. IN ABb. 1 καν (non και ut Bekker ait) A1, om. CB, κατὰ A2b, ὅταν Dud, καθὸ 0Schneider Ztschr. f. Alt. 1843 652 | ἧ Dud., η A, ἤ CBb, ἦν OSchneider l. 1. | μετατιθέμενα CBb κατὰ om CB 2 αὐταὶ OScheider 1 l., αυται A, αὗται CBb γινόμεναι CBb || 3 μετατίθεϲθαι Β || 4 αὐταί B 5 δὲ om B |κατὰ ταύταϲ CB || 6 καὶ om b, post καὶ add δεύτερον A CB, sed in A. a prima m. inductum || 8 πυϲματικῶν Ϲ, προϲτακτικῶν B || 9 δὴ] δε A. ἀπψδὸν] αποδον A (prius quoque o A scripsit nec nisi redintegraνit A 2), ἀπδον Cb B exhibet ἀπέδοντο τὴν πρ. || 10 διττονοῖν B || 11 τω ωϲ A, τὸ η CBb | τιθέμενον CBb λέξει] alterum exemplux huius usus λέξιϲ vocabuli, ut idem valeat atque φράϲιϲ, frustra apud Ap.quaesiveris

40. 308 b

41. 303s

42. ARGVM. § 9. Portasse vero etiam opfimo iure praepositio duplici tenore pronuntiatur. etenim ceterae cratonis partes una tentum constructione utumur, velat adverbia iunguntur cum verbis, articuli cum casualibus, nomina cum verbis, verba rursus cum nominibus et ppronominibus. praepositiones autem, quae duuliciter constrountur, et cum nominibus et cum verbis, iure etiam accentus mutationem acceperunt, qua fit, ut tenoris anastrophe indicet simul vocis tenspositionem, conservatio tenoris simul legitimum ordinem.

43. rssrm ET ADN. EXEG 1 de lacuna post περιϲπᾶται indicate vide Adn. erit. — 1—5 de coni. 255, 5 de expletivo η praecipit: ὲν ἀρχῇ τιθέμενοϲ περιϲπᾶται, ἐν δὲ ὑποτάξει ἔγκλίνεται, επ μεγάλ’ ἐβρόντηϲαϲ (υ 113), μεγάλα δὴ ἐβρόντηϲαϲ· «τι δὲ ϲὺ νόϲφιν ἀπ’ ὄλλων», ἐν ἴϲῳ γάρ ἐϲτι τῷ τί δή. hoc quoque veterum praeceptum explanavit scripturas τί ἤ ὅτι ἢ demostravit Lehrs qu.ep.p 62 seqq. — 5 vide Adn. crit. — 10 ὑποϲτροφή vocabulum, quod 134.18 ut ἀναϲτροφὴ de retractione accentus usurpatur, hic dictum est de rstions inter verbum et nomen intercedente: etenim verba ad nomina qussi revertantur, si nomina ad verba, verba rursus ad nomina pertinent.

44. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A ACBb. 1 post περιοπᾶται nonnihil intercidisse probavit Lehre loco in Test. indicato. haec conicere licet: ὅτε δηλοῖ τὸ ὅμωϲ, ὡϲ ἐν τῷ εἀλλὰ καὶ ὦϲ ἐθέλω δόμεναι πόλιν» (Α 116), «ἀλλ’ οὐδ’ ὧϲ ἐτἀρουϲ ἔρρύϲατο ίέμενόϲ περ» (α 6) παραπληρωματικῶϲ· τὸ η περιοπώμενον CBb Sylburg et Schoemann ab deteriorum librorum scriptura profecti censuerunt, quae in his codicibus leguntur inde ab ultima linea pag. antec. usque ad 1: τὸ η ἐν ἀρχῇ τιθέμενον καὶ ἐν μέϲᾳ λέξει καθὸ περιϲπᾶται παραπληρωματικῶϲ, in mg ad subsequentia adscripta illinc in verborum contextum irrepsisse 4 τιη A, τίη CBb. vide Testim. || 5 οτι καλλιϲτον . . . καξανθιππον A (non καιξανθιππον, ut Βekkex adnotat), post καλλιϲτον 4— 5 litterulae erasse A2 et post οτι et ente καξανθιππον add η, atque inter κα et ξ add τα, quae quidem supplementa invenientur etiam in CBb. ὅτι ἢ ex veterum doctrina flagitavit Lehre b exhibet ὀτίη. ragmentum comoediae Atticae esse haec verbδa euspicari licet proptex ὅτι (vel ὁτιή) coniunctionem comicis usitatissimam. sed Meinekius non recepit ea, item apud Eockium frustra quaesivimus speremus lucem aliquando et meto et sententiae fraagminis orituram esse ex Aegypto || 7 μια A1, v add A2 || 8 ἔπειϲι] ἕπεται B || 9 πιπτει A. |πρὸϲ add Lehre qu. ep 40 Lange System der Synt. des Ap. p22 maluit τὰ δὲ ὄρθρα πρὸϲ τὰ πτωτκὰ ἢ ὡϲ πτωτικά conl. de adv. 121, 7 || 10 τε] γε 12 παραλαμβάνονται ϹB

45. ARGVM. § 10. ita in α 247 et T 4 praepositio reracto tenore pronuntiaacum entecedenti casuali iungenda est, acuto tenore prolata cum sobsequenti verbo. stque etiam inter duo nomine, ad quae prtinet, conlocata anasτrophen aecentns patitur. sed alibi diligenter exponemus, quo discrimine inter se distent con-

46. TESTIM ET ADN. EXEG. —12 ὅπερ —ὑποϲτρέφον ἐπιμένον] pro neutris, quae ad τὸ ἐναλλαϲϲόμενον referenda sunt, ponere debebat formas masculinas, quoniam ὁ τόνοϲ ὑποϲτρέφει et ἐπιμένει. — 1 ϲυϲϲημαίνειν supra 9, 16 et de coni. 222, 12 de vocs dicitur, quae nibil signifcat per se sola, sed tantummodo elii voci adinncta hic vero et 5 de vocibus quae signifcant simul aliquid praeter sliam vim —ἀναβιβαζόμενον. discrepat hic verbi usus sliqusmto ab usitato: nam alibi legimus activum verbum cum accusativo τόνοϲ nominis de accentus reractione (312. 1. 328, 15. 329, 1 et 5. 330,16), ac passivum legimus de vocibus compositis, quae reracto accentu pronuntientur (328, 19 et 20). sed hic eae praepositiones ἀνοβιβάζεϲθαι dicuntur, quae ad vocem antecedentem pertinent itaque quasi retro vertuntur. —4 10. Etex. 26, 13 (Herodian. I 481, 31 Ltz): ἐὰν μεταξὺ πέϲωϲιν νόματοϲ καὶ ῥήματοϲ ἤ μετοχῆϲ, πρὸϲ διάφορον ϲημαϲίαν ἤ ἀναϲτρέφονται ἢ οὔ οἶον « Ἰεθάκην κατακοιρανέουϲιν» εἰ μὲν πρὸϲ τὴν θάκην ϲυντάττοιϲ τὴν κατά, ἵνα τοπικὴν δηλώϲῆϲ ϲχέϲιν κατὰ θάκην, ἀναϲτρέψειϲ τὴν πρόθεϲιν· εἰ δὲ πρὸϲ τὸ κοιρανέουϲιν, ἵνα πλείονα ἔμφαϲιν δηλώϲῃϲ τῆϲ τῶν μνηϲτήρων ἐπκρατείαϲ, ὅπερ καὶ μᾶλλον δοκεῖ, ὀρθοτονήϲειϲ τὴν πρόθεϲιν. Herod pros. II. in scholio A ad ε 332 πόλεμον κατακοιρανέουϲιν (ΙI p52 Ltz): ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἀναϲτρέφει, ἵνα γένηται κατὰ πόλεμον. δύναται δὲ ἔμφαοιϲ γενέϲθαι, εἰ ϲυνάπτοιτο τῷ κοιρανέουϲιν, ὡϲ « εἀνακοιρανέοντα» (ε 824) καὶ ἔϲτιν ὅμοιον τῷ εἰθάκην κατα - κοιρανέουϲινα. - 6 οὐχ οὕτωϲ δὲ ἔχον non canssem, sed condicionslem vim habet. c 306. 27. 9 10. Atex. 26, 20 (Herod. l 482, 4 Liz): τὸ αὐτὸ κα ἐν τῷ «εὗρε δὲ Πατρόκλῳ περικείμενον» εἰ γὰρ περὶ τῷ Πατρόιλῳ κείμενον, καὶ ἀναϲτραφήϲεται ὁ τόνοϲ εἰ δὲ τὸ Πατρόκλῳ περικείμενον, ἶνα ἢ οἶον περιεχυμένον αὐτῷ, ὀρθοτονηθήϲεται, ἔμφαϲιν γὰρ πλείονα δηλο. Herod. pros. ΙΙ. in

47. ADN. CRIT., DISCR. scs. IN A CBb. 1 ὑποϲτρέφον A1b, ὑποϲτρεφόμενον A 2CB τάϲεωϲ] ϲυντάξεωϲ B || 2 —3 προθεϲεωϲ επι την δεουϲαν ϲυνταξιν τηϲ προθεϲεωϲ A et eum signis prosodiaeis B. A in mg non edum, quae A1CB omiserunt, supplevit: μενον δε κατα την ιδιαν ταϲιν ϲημαινει και, sed adiecit insuper, quae iam A 1 scripserat: την δεουϲαν (υνταξιν. b supilemento alterius memus A codicis ugus est, sed non modo τὴν δέουϲαν ϲύντξιν non repetivit, sed etiam επ et και abiecit || 3 γοῦν] γὸρ Βb || ϲυϲϲημαίνει] fol 1 82r A. || 6 οὕτω CBb ἔχον om CB || 8 κἀεὶ A Α2CBb || 9 πατροιλω A 1, post ω add ν A | ον om A 1, edd A2

48. 309 b

49. τοὺϲ τρόπουϲ τῶν ἀναϲτρεφομένων καὶ τῶν μὴ οὕτωϲ ἐχουϲῶν. τὸ structiones quas citavimus nunc hoc smtum demonstrere volumus, neeessatio inventum esse duplicem accentum praepositionum, querum forma quoque accommodata ad anastrophen est etenim cum ceterae orationis partes variis accentibus utantur, praepositionum omnium genuinus accentus est ὀξύτονοϲ.

50. schol. A ad T 4 (II 110 Ltz): τινὲϲ ἀνέϲτρεψαν τὴν περί, ἵν’ ἤ περὶ Πατρόκλψ κείμενον . . .ἡμν δὲ δοκε, ὐϲπερ ἔτι καὶ τοϲ πλείοϲι καὶ τῷ Ἀϲκαλωνίτῃ, ἕν εἶναι τὸ περικείμενον· ἔμφαϲιϲ γὰρ μείζων νότοι.

51. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἐμοῖϲ ἔπι. efr Herod. pros. ll. in schol. A ad Σ
ἐμῷ ὕπο δουρὶ τυπείϲ (ΙI 106 Ltz): τὴν ὑπό ἀναϲτρεπτέον,ἔπεὶ τὸ ἀκόλουθόν ἐϲτιν ὑπ’ ἐμῷ. εἰϲὶ μέντοι o οὐκ ἀνέϲτρεψαν, ἀλλὰ ϲυνέταξαν τῇ δοτικῇ δουρὶ ἐμῷ. .—4 —6 10 Alex. 26, 25 (Herd. I 482, 9 Ltz): Εί δὲ μεταξὑ πέϲῃ δόo ὀνομάτων ἡ πρόθεϲιϲ, τοῦ μὲν κυρίου ὄντοϲ, τοῦ δὲ προϲηγορικοῦ, ἤ ἐπιθετκοῦ καὶ προϲηγορικοῦ, ἐν πᾶϲι τούτοιϲ ἀναϲτρέφειν δὲ τὴν πρόθεϲν, ἱνα τῆϲ ὅληϲ ϲυντάξεωϲ προηγήϲηται· εποταμοῦ ἄπο Ϲελλ ἡεντοϲ» ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ, «Ξἀξάνθῳ ἔπι δινήεντι» (ε 479) πὶ τῷ δινήεντι ποταμῷ, εμάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ» » ἐν τῇ κυδιανείρᾳ μάχ. Herod. pros. ll. in schol. A ad B 839 ποταμοῦ ἄπο Ϲελλήεντοϲ (II 38 Ltz). Πτολεμῖοϲ ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ ἀναϲτρέφει πρὸϲ τὰ προϲηγορικώτερα ποιούμενοϲ τὰϲ ϲυντάξειϲ. ὁμοίωϲ καὶ Νικία οὐκέτι μέντοι ἐπὶ τοῦ «Ξάνθῳ ἐπὶ διν ήεντι, εμάχῃ ἐνὶ κυδιανείρῃ». ἐπεφέρετο γὰρ τὰ προϲηγορικώτερα. ὁ μέντοι Ἀρίϲταρχοϲ τοῖϲ κυριωτέροιϲ ϲυνέταττε τὰϲ προθέϲειϲ δι’ ὃ ἀναϲτρέφων ἀνεγίνωϲκε «Ξάνθου ἄπο δινἡεντοϲ» (Β 877), φυλάϲϲων δὲ τὸν τόνον ἐπὶ τοῦ «εποταμοῦ ἀπὸ (ελλήεντοϲ.» εἶτα πολλὰ εἰπhν ὁ Ἡρωδιανόϲ φηϲιν, ὅτι ἐμοὶ μέντοι δοκεῖ τὸ τοιοῦτον ὅλον εἰδὸϲ ἀναγινώϲκειν κατὰ ἀναϲτροφήν. εἰ γὰρ δύο ὀνόματά ἐϲτι κοθ’ ἑνὸϲ ὑποκειμένου λαμβανόμενα καὶ ϲχεδὸν ἕν ἐϲτι τὸ ὅλον καὶ θέλει ἡ πρόθεϲιϲ προηγεῖϲθαι, μέϲη δὲ παρείληπται καθ’ ὑποταγήν, ὡϲ ὑποτεταγμένη ἀναϲτραφήήϲετοι. vide Lehrsii qu. ep 81 — 7 ἐκθηϲόμεθα et παραϲτήϲομεν: in ea libri IV parte, quae periit, aut in libro περὶ προθέϲεων.

52. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1— 2 hos verens ex Hatrachomyomschise initio petitos esse censent Portus et AButtmann, quemquam illic (v. 3) haec verba leguntur: Βν (scil ἀοιδὴν) νέον ἐν δέλτοιϲν ἐμαϲ ἐπὶ γούναϲι θῆκα. eici autem iuboet Buttmann καὶ γὰρ —γούναϲιν propter hane ipsam discrepantiam et quia Apdlonins alibi non proferat Βarachomyomachiae locuml num vero credi potest librarius vel lector hunc veroum pepigisse epyllii illius parum memor Ϲalimacho vindicavermnt ragmentum Heϲker, Schneidein, item Hergk qui. Aeriorum prologo ascripsit. de ἔπι praepositionis snastqophe vide esim. ad 1 | ππροτιϲτον A. | ἔθηκε CB γούναϲι sine ν Bb || δυιν add Uhig. vide Herod. in Testim. ad 4— 6 et ad formam vocis 220, 9.254, 9 || 4 εν A1, I add A2 || 5 δινήεντι] prius ι in ras A 2, A fort.ει || 7 ὡν καὶ τὰϲ διαφορὰϲ B | παραϲτηϲωμεν A

53. 304s

54. ὀνόματοϲ ἐζήτηϲαν τὸ ἀμεῖψαι τὸν τόνον, καθ’ ἃϲ εἴπομεν αἰτίαϲ. — ARGVM. § 11. Monosyllabae praepositiones, quondo exitus earum augetur syllaba, in hanc accentum simul tabunt, ut in his quoque anasropbe accentus feri possit. — nec aliam ob causam Aristophanes Byz.exclusit e poematis Aeolicis praepositionum barytonesin, quam si accepissmnt,tenoris mutatio fieri non poterat, ubi ab legitimo loco praepositivο abstrahentur. —eandem deniqne ob causam

55. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ϲτοιχειωταὶ hic non ei sunt qui elementa tradunt, sed ei qui linguarum elementa confoemaverent. — 3 προευθετιϲμένων. efr
et εὐθετίζεϲθαι 169,19. de adv. 140, 11 et εὐθετeϲθαι 176, 26 atque εὐθετιϲμόϲ infra in. 6 et de adv. 144, 19. —εἰϲ τὸν προκείμενον λόγον =ad hanc quam indicayimus reguelum. — 6 vide Adn. crit — 7 ἐπεκτεινόμεναι. cfr de pron. 37, 9 αἱ διὰ τοῦ ἱ ἔπεκτεινόμεναι (ἀντωνυμίαι) ἐκεινοϲί, οὑτοϲί. ibid. 62, 1 et 29, 14. —8 οἱ περὶ Ἀριϲτοφάνη. Mauck Arist. Βyz. 61 haec refert ad Alcaei editionem Aristophaneam. ad οἱ περὶ vide Lebrsii qu. ep. 28*. — 9 Αἰολίδα διάλεκτον. de pron. 73, 7: ἀδόνατον πρόθεϲιν βαρύνεϲθαι, χωρὶϲ εἰ μὴ ἀναϲτρέφοιτο· οὐδὲ γὰρ Αἰολεϲ τὸν ἐπὶ ταύταιϲ τόνον ἀναβιβἀζουϲιν (i. e. non reiciunt accentum praepositionum in paenultimam excepta snsstrophe). Choerob. in Theod. I 311.12 H. 333. 26 G.: πᾶϲα λέξιϲ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν παρ’ ἡμν ὀξυνομένη παρὰ τοϲ Αἰολεῦϲι βαρύνεται, οἰον Ἀτρεόϲ Ἄτρευϲ, ϲοφόϲ ϲόφοϲ, χωρὶϲ τῶν προθέϲεων καὶ τῶν ϲυνδέϲμων· ἐπὶ γὰρ τούτων φυλάττουϲι τὴν ὀξεῖαν τάϲιν. idem ΙΙ 621,13 Η. 843, G. cfr Prisc. XIV § 6 II 27 H.

56. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACB b. 1 ωϲ om A. 1, add A | ϲτιχιωται A1, οι ex primo ι fecit. ει ex secundo A3 ϲτοιχειῶται Ϲb, ϲτοιχειαϲταὶ Β. ea nomina in ωτηϲ desinentia, quae a verbis originem ducunt, oxytona sunt: vide oettling Grieeh.Akzentlehre p123.Chsndler Greek accentnation n.51 || 2 αυτοιϲ A. | γινομένην C || 3 προηυτεθιϲμένων CB || 5 κατὰ τὰϲ τάϲειϲ om CB || 5 6 οὐ γὰρ—ὑπῆρχεν] immo potius οὐ γὰρ εἰϲ τὸ μεταππτον τῆϲ τάϲεωϲ ὁ αὐτὸϲ εὐθετιϲμὸϲ ὑπῆρχεν: non itidem accommodatae ad accentus nufationem sunt ceterae orationis partes, ut praepositiones. ac videtur Ap. haec scripsisse et tradita lectio deberi eidem librario, qui corrupit locos in Adn. crit. ad 65, 6 huius ed. congestos. Kayser* interpretatnr: Bei den anderem Redegattungen riehtet sich. die Anderung des Akzens nicht so schr nach einer sicheren Regel, wie dei den Prapositionen. RSchneider tradita verba sic intellegi posse putat: talis mutatio accemtss, quae ita ut libet adhiberi posset, ceteris orationis partibus praesto no erat || ϲυνέλκουϲι] ελκου in ras A3, ϲυνελκύουϲι || 8 ἀριϲτοφάνην CB 9 βαρόνεϲθαι Β || 11 κα om B ἀπὸ Uhlig, ὑπὸ ACBb || 12 ἅν post ἐζήτηϲαν addere non opus est. vide Adn. crit. ad 22, 15 huius ed.

57. 310 b

58. c.ΙΙΙ.

59. Cum vocum casualium nominativia vel vocativia praepositiones non iunguntur nisi synthesi.

60. 305 s

61. brevis est non sclam prior, sed etiam altera praepositionum syllsbδa. nam a brevi (non a producta) facile accentus retrahitur. qua cum re consentit, quod Aeolica dislectus accentus finales ex brevi plerumque syllaba retrahit. atque quando ultime praepositionis syHaba pleonasmo producitur, sicut fit in καταί et ὑποί, excluditur anastrophe. Siquis autem miretur, non omnes praepositiones bisyllabas anastrophen pati, dicendum est, ne pronomina quidem omnia modo inclinari, modo recto tenore proferri, nec voces interrogativas omones gravi accentu pronuntiari.

62. ARGVM. § 12. Praepositiones aut componuntur cum nliis vocibus aut appountur. nominativis casualium vocativisve numquam apponuntur. ϲύνοικοϲ enim et simlia sunt nofmina composita, id quod non solum ex accentu retracto appa-

63. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 vide Adn. crit. —4 πλεονάϲαϲαι. Io. Alex. 27,28 (Hrod.I 480.10Liz): αί ἀναϲτρεφόμεναι διϲύλλαβοί τε εἰναι ὅθεν τριχρονοῦϲαι ἡ ἀντί καὶ ἀμφί οὐκ ἀναϲτρέφονται, οὐδὲ αἰ τῷ ῖ πλεονάζουϲαι, καταί παραί ὑπείρ, ubi ὀπαί ab Lentzio insertum propter Herod. Il. pros. ad B 824: ὑπαὶ πόδα· οὕτωϲ ὑπαί ὡϲ καταί καὶ παραί. αἰ γὰρ προθέϲειϲ ἐπαυξανόμεναι διὰ τοῦ φυλάϲϲουϲι τὸν αὐτὸν τόνον, et ad Γ 217, 0 4. ceterum vide de hoc Apollonii loco etiam Lobeeii Elementa pathol. II 222. — 7 de pron. 28.18. τὰ πύϲματα πρὸϲ πάντων Ἑλλήνων βαρύνεται, ὑπὲρ μίαν ϲυλλοβὴν ὄντα, ὑπεξαιρουμένου τοῦ ποδαπόϲ διὰ τὸν τύπον.

64. ADN. CRIT., DISCR. scs. IN A CBb. 1 τὸ αὐτὸ] α in ras A3, τοῦγο CB, τὸ αὐτὸ τοῦτο b | βραχεία A 1, ι in fine add A 2 μετάθετοϲ || 3 ἔϲ βραχείαϲ ϲυλλαβῆϲ Uhlig Em. 11, εἰϲ βραχείαϲ ϲυλλαβὰϲ A CBb. videntur hic Apollonio ante oculoa obversari formae quaedam pronominum, ques Asolicae didecti proprias dicit in l. de pron. 23.18 et 23. 97, 4. 98, 2. 100, 5 et 12: ἄμμεϲ μμεϲ ἄμμι ὔμμι ἄμμε ὔμμε || 4 post καὶ in A erasae duee vel tres litteras, fortasse ἐκ | τηϲ αναϲτροφηϲ A b, utrumque ϲ finale erait A2 et. dativum exhibent etiam C B. Ap ἐλλείπειν cum dativo iungit eius rei, qua quis indiget: vide e. g. 6, 3 et 15. 81, 23 38, 8 || 5 in καταί et ὑπαί editum . ab A3 || 6 τὸ om B || 7 ἐν add RSehneider ID 596 conl. 160, 6. de pron. 75.10. de adv 198, 3 ἐϲτ τάει] ἐπτάϲει B || 8 ἀ om A 1b, exhibent. CB et supra add A || 9 προτιθεμενα A. || ἕτε] ἐπὶ B || 11 ιλιτικαιϲ Α1 , corr A2 |τῶν προθέϲεων om CB 12 πρόδηλον] fol 82v A

65. 311 b

66. ret (quod indicium compositionis saepius deest, velut in περικλυτόϲ, ἀναδρομὴ), ssd etiam inde elucet compositio, quod hae voces in omnes casas flecti possunt, quod feri nequit in nominibus, quibus praepositio appolita est.

67. ARGVM. § 13. Atque etiam articulo addito distinguuntur nomina synthesi cum praeponitionibus copulata abo eis, quibδns illae parathesi adiunctae sunt. nam. ubi praepositio pars nominis est, ibi articulus antecedit praepositioniq eontra ubi apposita est praepositio, articulus inter nomen et praepositionem inseritur. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ὑπέρδουλοϲ. alterum locum, ubi haec vox inenitur.

68. ne Bened. Hase quidem in Thesauro Steph. afferre poterat. ἀνάδρομοϲ adiectivum apud Alexmmdrum Trallianum περὶ πυρετῶν cap 3, l 335 Puschm. de specie piscium fuvisium legitur et apud Georgium Pisidem contra Severum v.251 de verticibus. —2 περιφόρητοϲ. de accentu vide Lobeckii Paralip. 493. — 5 περικλυτόϲ. cfr Βerodiani pros. Il. ad K 109 ΙΙ 69 Liz): τὸ κλυτόϲ, εἰ πτωτικὸν κατάρχοι ἔν ϲυνθέϲει, βαρύτονόν ἐϲτι, τοξόκλυτοϲ, ὀνομάκλυτοϲ, εἰ δὲ ἄπτωτον, φυλάϲϲει τὸν αὐτὸν τόνον, περικλυτόϲ, ἀγακλυτόϲ, ubi post ἄπτωτον addiderat fartasse, inquit Lehrsius, si accurate hic loqui animus erat, ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν propter πρόκυτοϲ. vide Erim. Hom A0 I 378 = EM 215, 24 et Schol. Οd. α 30. — 7 post ταῖϲ ἐκ παραθέϲεωϲ cogitando supplendum est προτιθεμέναιϲ προθέϲεϲν. — 9 προεκκείμενα. cfr 10, 24. 2:2, 2. — 12 προθέϲεωϲ hic non partem orationis signifcat, sed conlocutionem: articulus qui adiungitur decedet de primo loco pruepostιemt, si haec apposita nomini, non composita cum nomine, primum locum obtinet.

69. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 περιωπτοϲA β || 2 μερῶν Elleb.et Lehre qu. ep. 40, γενῶν AϹb, γενικῶν Β sed τὴν ente τῶν delere, quod idem Lebrsius voluit, non opus est | ἀνεδέξατο Bb | μόνον] μὴν B quod rectius dictum esset, sed obstst praeter optimorum codicum auctoritatem quod subsequitur ἀλλὰ καὶ 3 κατά θέϲιν B || 4 καὶ om B | τῆ inseruit b, in A. inter οὐ et μονῇ raeura duarum litterarum | μονῇ b, μονη A, μόνη Ϲ, μόνον B |τοῦ A b, τ A3, τῇ τοῦ CB poet τόνου add τάϲει CB ante τῆϲ add τὰ CB 6 κὰκ A2Bb || 7 ὡϲ ἔχει τὸ om B || 9 πτωϲ A in exitu lineae, ιν add A 9 —10 διὰ τῆϲ— πτῶϲιν om A 1, add A in mg || 9 προεκκείμενα A b, προεγκείμενα Ϲ, προκείμενα Β || 11 ὄρθρου Ϲb, ἀριθμοῦ AB παραθεϲε A in exitu lineae, ωϲ add A || 12 Schoemax* inimria poscit οὐ παραχωρεῖ. vide Adn. exeg. | δ) ᾖ B ἤν b cum Ellebodio, om A, ἡ CB

70. 360 s

71. ARGVM. § 14, Hinc [quio praepositio cum nominativo compoetoae fantum, non appositone copulatur] apparet, προπροκυλινδόμενοϲ et ὑποπεπτηῶτεϲ composita esse atque κατὰ in λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώϲ partem esse vocis (κατεδηδώϲ vocis), non ennmtisti. nam enuntiati partes si inter se discedunt ac seiumgmtur, non discedunt ex compositione neque περὶ in γέλαϲϲε δὲ πᾶϲα περὶ χθών app situm est χθών nomini, sed aut adverbium est aut ad antecedens verbum perti-

72. TESTIM ET ADN EXEG 9 ἀλλαχόθι: in libro. ut videtur, περὶ προθέϲεων. — 10 ἔποπεπτηῶτεϲ. Herod. pros. II. ad B 312 (Ιl 33, 39 Ltz): δύναται κἄν ἀναϲτρέφεϲθαι (scil praepositio). πιθανώτερον δὲ ϲυντάϲϲειν τῇ μετοχῇ (non nomini antecedenti πετάλοιϲ) τὴν πρόθεϲιν διὰ τὴν ἔμφαϲιν. atqne in eodem IIiadis codice A, qui reliquias prosodiae Iliacae Herodiani exhibet, subsequitur adnotatio: ὑφ’ ἓν τοῦτο: una vox est ὑπὸ et πεπτηῶτεϲ. — 12 tmesis exemplum hic versus est Apollonio etiam 270, 9 Schol. Townl. et V sd P 542: ἡ διακοπὴ τῆϲλέξεωϲ τὸν εἰϲ πολλὰ διεϲπαϲμένον παρέϲτηϲε ταῦρον, οὐ τοῦ μέτρου ἀπαιτοῦντοϲ· παρῆν γὰρ φάναι εταθρον κατεδηδώο. καὶ Ἀνακρέων «διὰ δέρην κόψε μέϲην, κὰδ δὲ λῶποϲ ἐϲχίϲθη» (fr. 80B.4). — 13 ἤπερ. de omissa μᾶλλον voce vide RSchneideri comm. 157 ad 136, 5. — 14 δεδείξεται: in libro περὶ ϲυνθέτων, ad quem relegat etiam de pron. 32, 9. —15—p 447, 2 Schol. Townl. et B ad Τ 362: περιήϲτραψεν· ἀπὸ γὰρ τῶν τοιούτων περιϲτίλψεων διάχυϲιϲ γίνεται τοῦ περὶ γῆν ἀέροϲ. τινὲϲ δὲ τὸ περί ἀντὶ τοῦ περιϲϲῶϲ.

73. ADN. CRIT., DISCR. scs. IN A CBb. 1 b cum Elleb., η A, CB 2 ants τοῦ add κα A3CB post προτέρου add παράδειγμα B || 2-3 περὶ Ἀριϲτάρχου om B || 3 περὶ τοῦ Ἀριϲτάρχου om CB 4 δὲ om C || 9 ἀλαχόΘεν CB εν om Α1, add A ante λόγου add τοῦ B || 10 προκυλινδομενοϲ A. | υποπεπτηοτεϲ A || 11 τε] τῆϲ B ἂν om CB || 14 διιϲτανομενο A 1, corr A3: διιϲτάμενα CB | καθὼϲ C B || 15 οὐδὲ] οὐ B noli flagitare οὐδὲ τὸ περί ἐν τῷ γέλαϲϲε. eadem brachyogia saepius Ap. uitur, e. g. 2, 22. 336, 1. de prom 90.10. 100,16. de adv. 163, 3. et vide Βekkeri adnot ad 1. de pron. 72C9 16 γέλαϲε B || 17 post παράκειτι add ἡ περί B

74. 312 b

75. Quam ob causam naturalem praepositiones synthesi tantum cum nominstivis et vocativis copulentur.

76. 307 s

77. net. synthesi enim περὶ praepoeitionem cum χθών iunctam esse quominus putemus, impedit et accentus et sensus, qua syntheton si esset περχθων, accentus in paenultimam migasset (ut pronuntiaretur περίχθων), nec servasset nomen genus femininum, sicut non servaveruent αὐτόχθων, ἐνοϲίχθων.

78. ARGVM. § 15. Talia exempla afferri possunt ex observatione simplici diligens vero observatio ostendit naturalem usus causam. si obliqui cesus cum verbo iunguontur, duae personae cogitantur, velut in Τρύψωνι λέγει, ubi extrinescus supuletur nominativus nominativi vero et vοcetivi eandem personam signifcant quam verba cum eis coiuncta: Τρύφων ἀναγινώϲκει, Τρύφων ἀναγίνωϲκε. iam

79. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4 ἡ τοῦ ϲημ.ἔννοια. Lehrs* confert 318, 27 ϲημαϲία ἣ νοοῦμεν. — ad 5 λόγον et ad 7 ἐπκρατῶν vide Adn. crit. — 8 παράθεϲιϲ. hic de exemplorum prolstions. efr 181, 9. 202, 27. de adv. 122, 32. 176, 15. — τηρήϲεωϲ. efr 37,14. 70, 1. de coni. 213, 11: ἡ περὶ τὰϲ φωνὰϲ τήρηϲιϲ. — 8—9 τό γε μὴν —τήρηϲιν. vide Adn. crit — 9 ἐξεργαϲτικόν. cfr 282, 10.

80. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb 1 —2 ϲυνοδον η περιγελαϲϲε A 1; A supra η scr. ινα et supra γ add ε, denique ultimam ε litteram mutavit in ϲ, quam simplicem ϲ debebat ponere supra ϲ ϲύνοδον ἢ ἱνα περιεγέλαϲε Ϲ, ϲύνοδον ἵν’ ᾖ περιεγέλαϲε Βb || μηδὲ b cum s mg, μήτε A Ϲ. οὐκ B B || —4 καὶ ἐνοϲίχθων om CB et omittenda censuit Lebrs* hic et lin. 6, quamquam posteriore loco omnes codices hoc quoque eremplum exbibmmt. quod ut censeret, eo fortasse adductus est, quod ei τῆϲ γῆϲ ἐπικρατῶν lin. 7 pro ἐνοϲίχθων nominis explanatione accipi non posse videbatur || 5 τὸν λόγον] exspectaveris τὸ γένοϲ. at λόγοϲ hic videtur idem signifcare quod ἔννοια. promime accemit de adv. 181, 3: τὰ ὀνόματα, προϲλαμβάνοντα ἄρθρα, φυλάϲϲει τὴν ἰδίαν ϲύνταξιν λόγον τε τὸν αὐτόν, δίχα τοῦ πλέονι ἀναφορᾳ κεχρῆϲθαι || 6 ante γῆϲ add τῆϲ CBb |γενόμενοϲ] νοούμενοϲ C || 7 τῆϲ γῆϲ ἐπικρατῶν] exspectatur τὴν γῆν ϲείων, qua ratione lexica vetera Neptuni cognomen ἐνοϲίχθονοϲ interpretantur. sed negari nequit, τὸν ἐνοϲίχθονα etiam ἐπικρατν τῆϲ γῆϲ || 8—9 τό γε μὴν —τήρηϲιν] in Argumento haec potius conversa sunt: τό γε μὴν ἐξεργαϲτικὸν τῆϲ τηρήϲεωϲ φυϲικώτερον ἐνδείκνυται λόγον, atque haec ab Apollonio scripta esse suspicatur Uhlig et traditam scripturam ei deberi, qui corrupit lin. 6 pag. seq. et locos in Adn. crit. ad 65. 6 huius ed. congestos. RSchneider defendit tradtitam lectionem sic interpretatos: diligens vero cogitatio ostendent, observationem illam naturalem esse, i.e. natura singularum orationis partium niti || 9 τήρηϲιν] for 83 r A. ante τήρηϲιν intercidisse τὴν ci. Lehrs*

81. 313 b

82. patet numquam praepositionem posse apponi (παραθέϲει adiungi) nominativo. etenim habitus verbo signifcatus id recipit et asciscit sibi, quod praepositione significatur. velut si habemus Πλάτων nominativum et βαίνει verbum et ἐν praepositionem, haec ad eam enuntiati partem ineinabit, quae habitum praepositione indicatum recipere poterit, i. e. ad verbum, nec ἐμπλάτων nomen, sed ἐμβαίνει verbum orietur. si igitur unam tantum prsonam totum enuntiatum habet, quale est Πλάτων βαίνει, praepositio extrinsecas accedens inclinabit ad verbum, tamquam elementum praepositivum.

83. TESTIM. ET ADN. EXEG. 4—5 οὐκ ἂν δυνηθείη ἐν παραθέϲει ἡ πρόθεοιϲ τῆϲ εὐθείαϲ ποτὲ εἶναι. quae iam sequuntur, nondum demonstrant, quae cansa sit, cur praepositiones cum nominativo componantur tantum, numquam apponentur, sed primum hoc probatur: praepositionem ad verbum et nominativum accedentem non cum nominstivo coituram esse, sed cum verbo. a 313, 27 demum explmatur, cur praepositio, ubi cum nominativo copuletm, sempex ϲυνθέϲει cum illo iungatur , numquam παραθέϲει.

84. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 2 Τρύφωι] ι om A 1, edd A3 Τρύφωνα CB || 3 προϲγενομένων CB | A mg οτι εν παραθεϲει η προθεϲιϲ τηϲ ευθειιαϲ ου δυναταί ειναι || 4 ante ϲόνταξιν add τὴν CB || 5 πρῶτον OSchneider Zeitschr. f Altert. 1843 645 eiciendum esse suspicatur, quia alterum argumentum non sequatur: ortum esse α′ ex fine antecedmntis vocis. vide Adn. exg. ad 4 —5 6 δηλούμενον CB |ἡ ἐκ τοῦ ῥ. παρυφιϲταμένη ϲχέαιϲ Uhlig, τἡν ἐκ τοῦ ῥ.παρυφιϲταμένην ϲχέϲιν codd. et edd. omnes. cfr 9 et 313,27 atque simlia illa corruptelae exempla quae citantur in Adn. crit. ad 65, 6 huius ed. supra αμ in παρυφιϲταμένην add νο A || 7 καὶ ante βαίνει om B τιϲ om. CBb | ἡ ἔν quod subsequentia flagitsnt om A Ϲ, vidit addendum esse B, recepit b || 7 — 8 ἡ ϲυν ἡ κατα ἡ ανα ἡ αλη τιϲ A1, A ex riplici ἡ fecit ἡ κατὰ om CBb || 8 ἣ οὐκ] ἤ οὖω B |μέροϲ] μέρει B || 9 τὸ δυνάμενον] ἐπὶ τῷ δυναμένῳ Β || 9 ϲχέϲιν] χρῆϲιν CB ενπλατων A. || 10 prius δὲ om A1 , add A οὐδὲ τὸ] οὐ B || 12 ente βαίνει in A rasura duarum literarum | προϲγενόμενον CB || 13 προϲθετικὸν Ϲ, προϲδεκτικὸν B | νευϲε A in ras, qus quid deletum sit non liquet | ante ὡϲπερεὶ add καὶ CB

85. 368 s

86. ARGVM. § 16. (Diximus enim initio horum de syntaxi librorum, nuntiatorum elementa itidem se habere ut elementa singularum vocum. et sicut litterae quaedam praeponi possunt, sed non omnibus litteris, ita sunt voces quoque praepositivae, omnibus vero vocibus eas praeponere non licet, sed eis tantum, qubuscum sic iungi possunt. litterernm ordinis exempla ut proferam, ad τρα et κλα accedet ϲ littera non ante ρ vel λ, sed ante τ vel κ, stque ad τιρυϲ non addetur v littera post ϲ, quamquam multae in ν exeant voces, sed ante ϲ.)

87. TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 Ἕξφαμεν: 7.12. —3 ἐπέχει. cfr 58,5. 81,3. 164,15. 282, 3. — 6—p 450, 1 comparat hoc excursu Ap, quod praepositio ad Πλάτων βαίνει accedens non nomini sed verbo praeponitur et quod ϲlittera non litterae praemittitur, sed τ litterae. cfr Timoth. Gaz. κανόνεϲ περὶ ϲυντάξεωϲ A P IV 241, 6 (Herod. II 393, 25 Ltz): τὸ μετὰ πάντων τῶν ἁπλῶν ϲυμφώνων κατὰ ϲύλληψιν έλει εἰναι ἤγουν ὁμοῦ. καὶ ἢ κατὰ πρόταξιν εὑρίϲκεται ἢ καθ’ ὑπόταξιν. καὶ προηγεῖται μὲν οἶϲ οὐχ ὑποτάττεται οἶον ϲθένοϲ, ϲκιά, ϲπῶ, ϲτῆναι, ϲφαῖρα, ϲχίζω· ὑποτάττεται δὲ ὡν οὐ προηγεῖται οἰον ὅλϲ, Τρυνϲ,ἔϲτι δὲ ὄνομα πόλεωϲ, μάκαρϲ, ϲημαίνει δὲ τὸν μακάριον. Choerob. in Theod II 193, 33 H. 693,23 G.: ἡνίκα εὑρεθῶϲι τρία ϲύμφωνα ὀμοῦ, θέλει εἰναι τὸ πρῶτον μὲν ἤ ϲ ἤ κ ἤ π, τὸ δὲ δεύτερον ἄφωνον καὶ τὸ τρίτον ἀμετάβολον, οἶον ϲφραγίϲ, ϲτρατόϲ, ϲτρῶμα, ϲκληρόϲ. Choer. orthogr.A ΙΙ 264, 8 (Herod.II 591, 27 Ltz): Τῖρυϲ: ὁμοίωϲ τῷ λύϲ. γίνεται καὶ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ν Τῖρυνϲ. — οὐ προηγεῖται, scil κατὰ ϲύλληψιν.

88. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN A CBb. 1 κείμενον A 1 CBb, sed A supra μ add co 2 ὡϲ om A 3 ἐπέχει] ἔχει b cum mg | ante προτακτικὰ add τὰ AC 4 οὐ πάντα CB οὕτω CBb || 5 ἁπαϲῶν? sed v. de pron. 32,13 τὰ ϲυντθέμενα τῶν λέξεων προτεταξεται A 1, sed A corr in pluralem μὴν] μὴ C 6 που] δήπου B || 7 ἐπιέναι Uhlig, επεινε A, ἐπεί CBb, ἐππιὸν Lehre qu. ep. 39 | δὴ Uhlig, δει A, om CBb, ubi etiam intpunctio deest post ϲ | προχωρει A1. , corr A || 8 τοῦ] τὸ B | oὅτω CBb || 9 κλα A 1, ϲ add A | primum καὶ om CB | τι om ABb, add A2. cft 312, 22 τιρυϲ cum rasura nius litterae inter v et ϲ in A, τίρυν Ϲ, τίρυ Β, τίρυϲ δο β || 10 προϲτίθεϲθαι poposcit Hebode || 10-11 λέγω κατὰ—τοῦ v om A1, add A2 in mg || 10 τὸ] τοῦ CB || 11 τελεϲτικὸν B | πολλῆϲ λέξεωϲ Uhlig, παϲηϲ λεξεϲ A, πολλῶν λέξεων CBb. cfr ad singularem πολύϲ nominis 231, 22. Sext. Emp. adv. math. VII § 329 et 332, VIII § 335 et 336, I § 3 (p 261,19. 262, 8. 360, 21 et 28. 599,17 Bekk.) et πάμπολλοϲ adiectivi usum pag. seq. lin. 1 et supra 103,15. 117, 10 καθὸ —προηγεῖται om CB

89. 314 b

90. ARGVM. § 17. Ergo si praepositio accedet ad enuntiatum, in quo eadem persona verbo et nomine sigmifcatur, velut πρόϲ praepositio ad Πλάτων διαλέγεται, non dimittetur sed asciscetur verbo illud additamentum, quod ei compositione praemittetur (προϲδιαλέγεται). ubi autem nomen recipere potest habitum praepositione signifcatum it. e. ubi verbo simile est vi sua, ibi praepositio cum nomine in unam vocem coalescit. nam περίεργοϲ vi sua prope aboest ab περιεργάζεϲθαι, περίοπτοϲ ab περιόπτεϲθαι, ἔπίκουροϲ ab ἐπικουρεῖν. neqne enim sliter de ἐπίκουροϲ voce indicabimus, etiamsi ita quoqne unrpatur, ut unum siquem hodnem hoc nomine appeHlemus ex conventione. nam tum, cum componebatur vox, non proprium nomen, sed adiectivum erat; sicut etiam nomine propria Ἀντίξεοϲ et Ἀντίπατροϲ quadamtenus servant vim peceliarem [prinepdmlem],

91. TESTIM. ET ADN. EXEG. παρ’ Ἀργείοιϲ. Eustath.ad Il. Θ 448 ἔϲτι κατ’αὐτὸν (Ηeraclidem Mil.) τὸ οὐ μέντον Ἀργείων καὶ Κρητῶν γλώϲϲηϲ, c πολλάκιϲ ἐξαιροῦντεϲ, φηϲί, τὸ ἐντάττουϲι τὸ ν, τὴν εἴϲ πρόθεϲιν ἔνϲ λἔγοντεϲ καὶ τὸ τιθείϲ τιθένϲ. vide Ahrmmsii de dial. dor. §14. — 2 οὐ iungendum est cum μεθήϲει verbo. — ὅνοματικὴ θέοϲ = τὸ ὄνομα. cfr 103,28 et Ska II 7*. 7 ὁ γὰρ κτλ. ad εἰ—προθέϲεωϲ. — 8 περιόπτεϲθαι. ὅπτω saepius apudgrammaticos in derivationibus invenitur, e.g. in scholiis ad Dion. Thr. 255,6. 276.18. 562. 26 H. ab περιόπτω derivat περιωπή EM 665, 24. — 9—11 cfr supra 186, 28—187, 7, ubi de ἀρί- ϲταρχοϲ compositi migratione in proprii nominis usum agtur, quae ϲυμβολιcὴ μετάθεϲιϲ appellatur, et de pron. 32, 13: τὰ ϲυντιθέμενα τῶν λέξεων τὸ ἵδιον ϲημαινόμενον φυλάϲϲει, ἐάνπερ μὴ ϲυμβολικῶϲ λαμβάνηται, καθάπερ τὰ κύρια. Schoemann Redeteil. 78.

92. ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ACBb. 1 γε] τε CB παμπολλον A1, corr A 2 προϲγενομένηϲ| 3 μεθηϲηρηματικη A 1, A inter ϲ et η inseruit ει, μεθ’ ἦϲ ῥ. CΒ, μεθείη ἡ ρ.b cum mg s || 4 αὐτοῦ CB 5 εἰ γοῦν b, εἴγ’ οὗν B, ἤγουν AC | ἡ om B | ὀομαϲτικὴ Hoeferi Z.f.d. Wiss. d. Sprache IV 80,ac sermo est denominativo ,sed non opus mutatione || έϲιϲ] ϲχεϲιϲ A, ipsa pr. m. corr || 6 τηνικαῦτα] in A τηνικα et rassura trium litter cerarum, quae υτα fuisse videntur. cfr 46, 4. 124, 4. 242.16. 324, 4, ubi in A. quoque τηνικαῦτα legitur. de adv. 184, 28 τηνίκα exemplum est. ceterum sb hac voce inc. fol 83 v in A. ϲυνενουμένην] post ϲυνε in A parva rasura || 9 Ἐπrκουροϲ b, sed hic de appelativo sermo est, in snbseqnentibus de proprio || 10 καιηται A || 11 μετατιθεμένη CB | 11—12 ὀντεοϲ ἀντίπατροϲ b. ἀντθεοϲ ἀντίπετροϲ Hilgard legivult etpostea πέτραϲ pro πατρὸϲ et parenthesin fninri ante ἀλλὰ μὴν. sed tota haec expositio intellegi nequit, nisi nomina pro propriis accipimus. vide Argum. || 12 ἔτι om CB

93. 309 s

94. Obliquis easibus praepositiones apponuntar.

95. 315 b

96. qua idem sigmifcent atque ἀντ θεοῦ, ἀντὶ πατρόϲ.) cum igtur praepositiones cum verbis componsmtur, non apponsntm, stiam nominativis, si sensum verbalen habent, non appositione, sed compositione praepositiones adiungentur.

97. ARGVM. § 18, Obliqui vero casus nominum, qui non eandem pesonam quam verba coniencta sigmifcant, etiam figuram smthsticam nominativorum omittunt. e contrario enim apponuntur obliquis praepositiones. ut igitur, ubi persena nominis et verbi una est, praepositio et nomen in unam vocem coslesennt, ita obliqui, utpote quorum persona a verbo recedet (a verbi persona discrepet), non compqnuntur cum praepositionibus. atqne minorem ambitum habet obliquorum appositorum usus, quem nominum cum praepositionibus compositorum, quia haec in omnibus casibδus ustrpmtur, apponunttr vero praepositiones tribus casibus vel duobus vel uni.

98. TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 τῶν δὴ οὖν et quae sequnntur artissiem cobserent cum eis, quae antecedant excursui signis parentheticis notato. — 4 δεδείξεται: 321, 19 seqq.— 8 ϲχήματοϲ. cfr Dion. Thr. 29. 5 U.: ϲχήματα ὀνομάτων ἐϲτ τρία· ἁπλοῦν, ϲύνθετον, παραϲύνθετον. — 10 πρόϲ praepositio o secundum, extsprechend consensum signifcat τοῦ ἡνῶϲθαι τὸ πρόϲωπον et τοῦ ἄμα ἡνῶϲθαι τν ϲύνθεϲιν; item 11 consensum τοῦ ἀφίϲταϲθαι τὰϲ πλαγίαϲ (ἀπὸ τοῦ προϲώπου τοῦ ῥήματοϲ) et τοῦ ἅμα ἀποϲτῆναι τὴν ϲύνθεϲιν. —12 παραθέϲεωϲ γινομένηϲ μερικωτέραϲ. appositionis praepositionum usus minorem ambitom habδet, i. e. pauciores casus admittit, quam nominum cum praepositionibus compositorum usus, qui nulum casum excludit. efr de adv. 123, 7 τινὰ δὲ (scil ἐπιΘετικὰ) μρικωτέραν ἔχει τὴν ϲύντοξιν, de eis adieetiis, quorum usus minorem ambitum habet (quae cum paucioribus subetmtivis iungere licet) — ad λοιπὸν (dann) cfr Adn. exeg.ad 341, 5 —6 huius ed. — 13 ad διηκούϲηϲ cfr 64,12. 137, 26. 228,15 337,10. 338, 27. ad καθ’ ἕνα ϲχηματϲμόν ene ulla formae mutatione cfr 34, 3. 201, 24. 239, 22 337.13. de adv. 120.12. 16.17. aut una eademque παράθεϲιϲ

99. ADN. CRIT., masεs. SCR. IN ACBb. 2 oῦν om CB ϲύνεο CB || 3 τῆϲ ροθέϲεωϲ Β || 4 δέδεικται Β | ὀνομαϲτικὰϲ Cb, ὸνοματικὰϲ AB item 107, 4 αἱ ὅνομαϲτκαὶ πτώϲειϲ. in pag. antec. lin. 5 ὀνοματικὴ tolerabile hic ὀνομαϲτκὰϲ flagitant subsequentia πλάγιαιπτώϲειϲ || 10 μὲν om A1 ,add A3 ϲυνθέϲεωϲ Lehrs qu. ep 39, pro quo πλαγίαϲ ex antecedentbus repetitum habent A CBb, τοῦ ϲχήματοϲ pro τῆϲ πλαγίαϲ coniecerat Portus || 12 ante παραθέϲεωϲ desideramus τῆϲ articulum | παραθέϲεωϲ γινομένηϲ] παραγενομένηϲ θέϲεωϲ B || 13 ηπερ A, ἧϲπερ Ϲb, ϲ περ B, Lehre qu. ep 39 ἤπερ scr.; idem iubet post γινο-

100. Νec putandum est praepositiones quae ante obliquos ponuntur revers pertinere ad verba.

101. 310 s

102. ARGVM. § 19. Siquis autem dicet, se etiam compositam (ϲυνθέϲει iunctam) cum obliquis camibus praepositionem animadvertere, velut in περιβόλου, καταδρόμου, contra dicendum est, haec non ipsa compoeita esse, sed compositorum flxiones.

103. ARGVM. § 20. IIud quoque facile aliquis opinabitur, praepositiones revera nem apponi οbliouis in talibus enuntiatis, qualia sunt πρὸϲ Τρύφωνα επον, sed trsnspositas eas esse et ad verba pertinere nec obstare huic opinioni, quod προϲεπον Τρύφωνα aliquantulum sensu discrepet a πρὸϲ Τρύφωνα εἶπον, nam eliis quoque emnspoaitionibus effici discrepantiam sensus, e. g. ὁ νῦν ἄνθρωποϲ differre etiam vi sua eb νῦν ὁ ἄνθρωποϲ, ἐμὸϲ ὁ δοῦλοϲ ab ὁ ἔμὸϲ δοῦλοϲ.

104. sine ulla casuum varietate ubique usurpatur, velut ἐν Ἀπολλωνίῳ tantum dicere licet. περὶ Ἀπποlλωνίου autem exemplum est μερικωτέραϲ παραθέϲεωϲ, quia non omnes casus (scil nec nominativus, nec vocativus) cum περί iungi possunt, sed possunt gnetvus, dativus, accusativus. ad ἤ [περ] vide Adn. crit.

105. TESTIM. ET ADN. EXEG. 3 αὐτόΕεν. cfr 108, 17. 258, 16. — 4 δεδείξεται. quae expositio periit. — 5 ad ὑπονοήϲειν supylmdum ex lin. 1 τινά. —6 ἀνατεινό— μεναι. cfe 22, 28. 97,16. 22.

106. μένηϲ punctum tolli, post τὰ τούτοιϲ ὅμοια poni, cum in b post γινομένηϲ punctum, post ὅμοια comma inveniatur: at περ non magis genuinum hic est quam ἦϲπερ, quia numquam disinnctivam vim habet (apud Ap. certe), sed semper comparativam, sive praemisso sive sobandito comparativo. ansam curruptelae videtur antecedens comparativus μερικωτέραϲ dedisse

107. Ans. CRIT., DISCR. SCR. IN A ϹBb. 1 φήϲειν b, φηϲι et rasura unius littere A, ψῆϲαι CB || 2 ϲυνθεϲιν A1 , supra θε add εϲ A3, ut videatur voluisse ϲυνθεϲεϲιν || 3 ὃ λόϲεται C, ὃ λόεται B || 4 καὶ om CB || 5 δὲ Ab, ἐϲτ CB οὐ om CB || 6 post ἀνατεινόμεναι add ϲυντίθενται Ϲ B. aptum esset τίθενται, quod ex παρατίθενται videtur mente supplmi posse || 8 ημην ϲυνημην A, ἤμηνϲυνήμην CBb.sed dubitamus, an ἅμην ϲυνῆμην legendum sit. Herod.pros.ΙΙ.ad Z336 ἥμην: προϲπνευϲτέον τὸ η. ἐνδιατρίβειν γὰρ ϲημαίνει καὶ τὸ καθῆϲθαι. ὅϲοι δὲ ἠθέληϲαν ϲημαντικὸν εἶναι τοῦ ὑπάρχειν, ἐψίλωϲαν. ὃ ϲπανίωϲ εὑρίϲκεται κατὰ τὴν χρῆϲιν τῶν Ἑλλἡνων, οὲ τὰ ὑποδείγματα δίδομεν ἐν τῷ περὶ τῶν εἰϲ μι. ὁ μέντοι ποιητϲ οὐκ ἐχρήϲατο. Ϲhoerob. in Theod. ΙΙ 352.14 H. 882, 3 G.: τὸ ἤμην ἐπὶ τοῦ ὑπῆρχον ἀπηγόρευται. ἀντὶ γὰρ τοῦ ἤμην ἧν λέγουαν . . . εὕρηται δὲ τὸ ἥμην τὸ ἐπὶ τοῦ ὑπῆρχον . . . πρόϲκειται «το ἔπ τοῦ ὑπῆρχον», ἐπειδὴ ἐϲτιν ημην καὶ ἐπὶ τοῦ ἐκαθεζόμην ἀπὸ τοῦ ἧμαι τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ κάθημαι γεγονόϲ || 8 — 9 ἔδραμον—καμπτῆρα om A. add A in mg || 9 post πρὸϲ Τρύφωνα εἷπὸν leguntur in A, sed ab ipsa A1 inducte: ειπον προϲ Τρυφωνα

108. 316 b

109. νeν. ψ 21. At eonra haec dicendum est, in huiusmodi rsnsposiionibus servari tamen semper eandem constructionem, cum praepositionmibus vo appo- nitis saepias alios nominum cesus iungi atque cum eis verbis, quibuscum eaedem praepositiones compositae sumt (velut πρὸϲ Ἀπολλώνιον ἔρχομαι dicimus, sed προϲέρχομαι Ἀπολλωνίῳ) nec semper praepositionis st nominis constructionem parstheticam εἰ simplex verboum converti posse in verbum cum praepositione compositum et nomen a verbοo pendens, aut v sa ico (ex. gz. περὶ τοῦ φίλου λέγω dicere licet, non licet περιλέγω τοῦ φίλου licet καταφέρω οἶνον, non licet κατ’ οἶνον φέρω). unde apparet, praepositionem ad οbδliquοs pertinere nec posse cum elia enuntiati pule imgi, nisi prios obliquum casum sibi adiunxerit [εelat sn oc εnunttato περὶ τοῦ φίλου λέγω etiam cmm uerbo sane περί oeposfio uumcfα es4, sed prun 4εcα cua nomine].

110. rssrκ. er Ans. exse. Β καὶ non ad ἐν ὑπερβιβαϲμῷ, sed ad διάφορον πτῶϲιν referendum est. crAdx exeg.ad 3ξ2,13hninsed.etdeadv 151,4.169, 25: ὑπέλαβον, ὅτι καὶ κατὰ τὸ ἔθοϲ τὸ ϲ Δωρικόν ἐϲτι, ubδi καὶ ad τὸ ὧϲ referri debet. - 4 αδαϲιν. εἰδέναι dicitur orationis pers constructionem usitatam etiam alib1 ab Ap., e. g. 241,14, γινώϲκειν 339,15. - 1B ἐπ’ λλo τι ϲυνενεχθῆναι. cfε 81.20. - ϲυμπεριλάβοιεν. vide Adn. crit - 16 ὅπερ ὦν τῆϲ διαφορᾶϲ.iddiscsimen intellegendum est, quo distat constructio praepositionis et casus ex praepositione pmndentis ab constrmctione verbi et praepositionis ex verδο pendentis. ἐροῦμεν: in libri quarti pule quae periit.

111. Ans. cmv., mosοs. som. im A ) Βb 1 post απεδραμον in A res duarum vel πxium litterarum |2 καν] fol 84r A διαφέρει A. , corz A κατὸ] τὰ C 3 ὁπερβιβαϲμὸν B πωϲ om C 4 ν0ν ὁ dνθρωποϲ om A. 6 ἐν add ὕhlig 7 πποϲην A , accentum supra η add Α, ὁπόϲην H | ἔχει A. | ϲημαινομαινου AA, sed coιτipsa ἔ 8 χειA b,ἐχει CB β 9πλείοναAb,πλeϲτα CB β 11 ἐϲε]ἐτιB B 12 posterius φίλου] φιλο A, sed post parva rasura et supra o scripsit ου A 13 τοιοῦτον CBb, in A. ν erasum, ut 199,10. 280, 4 | 14 πλαγίουϲ A b. πλαγίαϲ A 08 15 ϲυμπαραλόβοιεν, quod Sylburg coniecit, verisimie est Apollonium scripsisse. nam hoc verbo non solum de loquentibus utitur (nt 31, 18), sed etiam de voce, quae sliam vocem secum ducit, e.g. 15,17. 17, 5. 118, 14. verbum vero, quod idem velet ac sml comylecti, hio parum aptum

112. In παρὰ simillibus non nominativo praepositio appositaest, sed accusativo.

113. c. IV. 311s

114. 317 b

115. Aaαvκ. ψ 22, Ϲum hoc, quod modo exposuimus (numquam neminativο casoi parathesi, sed synthesi tantum praepositionem adiung), pugnare putavenit quispiam παρ’ ὀλίγον, μετ’ ὀλίγον, παρὰ τί similia, in quibδus videantur appositae esse praepositiones nominativis, praesertim si seqnitur in eodem enuntiato non nominativus, sed obliquus, vεlnt in παρ’ ὀλίγον Τρύφωνι ϲυνέβη τιμηθῆναι.

116. Aaαvκ. β 26. At in huiusmodi enuntiatis vocem, cui praepositio apposita est, non nominativi, sed accosativi casas esse ex eis apparet, qnae snbaudinntur, velut παρὰ τί ῆμαρτε idem valet quod παρὰ ποίαν αἰτίαν. et sicat παρὰ τίϲ dicere non licet, ita αρὰ τί nequit pro noddinativο baberi, qui praepositionis parathesin accepemit.

117. assrκ. xv Ans.sxso. 1 ϲυντάξει non de consructions sed de serptoeis expoεifione nt 23, 21. - Β παρὰ idem valere videatur quod contra, ut 164, 1 ζηνόδοτοϲ ῆμαρτε παρὰ τὸ μηρικὸν ἔθοϲ, 206, 12 παρὰ τὸ ἀκόλουθον ἁμαρτηθή- ϲεται (vide locos in Adn. crit. ad 7, 7 huius ed. congestos), at mox iura παρὰ τί in παρὰ ποίαν αἰτίαν eonvertitnx, οἱ pateat causalem vim hic inesse in παρὰ τί. cf 149, 12. 168, 5. 196, 1. τὰ προκείμενα. vide Adn. crit. B κἆν. vide Adn. crit. - 8 ἐν αἰτίῳ. cogitando supplendum est νοεῖται vel λέγεται. ιιfa 2ntehlegιtur (dcιfur) παρὰ τί, se4 causa extrtsecus (mente) sκὅαudιatε in αccκ- sαζno casu.

118. Ans. omr, crscs. scs. im A Bb. 1 προκειμένῃ Ellebode et Lebrs, παρα- κειμένῃ ABb 3 προκείμενα] ἱϲ. τοιαῦτα ng: Schneider 2. f. A. 1843 θ52: acm exputo quae eat iE a αsd εαntecedentiω1 au4 εmodo indcαta1 (uεrsa-- quee emim vaEet τὸ προκείμενον, prueterea nihd), αϲ suspicor προϲκείμενα legmmdεm esse, d est εeimιa quae uc perτnent3, cr de ade.622, 17 ( 207,16 Schn.). at ne illic quidem alia exempla eiusdem generis προϲκεϲθοι dicuntur, sed alia quae accedont. fortasse προϲόμοια scribendum. AHnttmann proposuit τὰ οθτωϲ κείμενα. HSchneider καὶ ἔτι τὰ προκείμενα intmaprstatur: κxὶ ἄλλα προκείμενα, et aha quae ln proπu sunt 4 tc. εὐθείαϲ ng, sed cr Adn cr. ad 410, 7 huius ed. Γ προθέϲεων] προϲώπων B ἀναδέχεϲθαι H β 5 κἆν pervereum est: nam quae sequuntur exempla poterant adiuvare potius, non labefactare erroremm, quem Ap. refutat. videtur aut ἐὰν legendum esse, aut ante κἆν interaidisse ἄλλωϲ τε: prαesertm si τὰ om CB τάξεωϲ C | γένηται] post η in A. videtur ϲε erasum β 6 Τρύφωνα CB ( κατά τι b cum 7 ἐπιλόϲαϲθαι C. cfr de adv. 185, 11: οὐκ ἀπελύθη τὸ ζητούμενον οὕτωϲ post ἔϲτιν ponit B 8 τὰ om CB αἰτίῳ AB, ϲῳ ἐϲτ τῷ b cum 9 ἐπακουομένψ CB οὅτω CBb λέγει B 10 παρ’ ὁποίαν B post ἔχει rasura duorum el trium ΒMittersrum in A

119. 312 s

120. Aaovκ. β 24, Βed qnod modo demonsravimns, παρὰ τί esse accusativum et praepositionem parathesi adiunctsm, id rursus cum elia ratione pmmere vide- bitur. expϲsuimns enim antea, arfieuum ante nomen, sed post praepoeitionem elocari, ubi apposita illa est, collocari autem ante praeposifionem et nomen, ubi composita est. atqui dicere licet τὸ παρὰ τί. quod permissum non esset, uini παρὰ et τί ayntbeεi in unam vocem coaluissent.

121. Aaovκ. β 2ξ. ~nibns haec opponenda sunt. 1. articulos non ad vοeem. fnterrogativsm pertinet. nam hae voces erficulos respuunt. 2. articulus ad to- tam construcfonem perfdnet et ad actionem, quae exrinsecns mente sopplenda est, sicut arficulns neutrius generis infnitivo praefxus ad actionem refermi de- bet, quae verbo sigmifcatur. atque stiam, ubi pleno enuntiato praemoissns est

122. xseκ. xv μns. exso. 44 γὰρ dici poteret, qua subsequentoa conferυnt sd probmmdsm sententiam antecedentem: ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ἔπὶ ἁπ. τ. τ. - παρὰ τί λείπει ὁ λόγοϲ hic quoque παρὰ τί causalem im habδet: interogatu3, quagroptex (i.e. qua voce absente) manca sit oratio. - 8 ἔφαμεν: 310, 27 - -311, 15. - 14 ἄπροϲδεεϲ. hoc adiectivο subinde apud Ap. non sigmifcatux aliquid, quod non eget aliare,sedres,quaealiam respuit. vide 234,28. 246,17. - 15 ἐπεδείχθη. 53, 11. - 1 - 16 ἡ προκ. ϲύνταξιϲ τὰ τῆϲ ϲυντόξεωϲ ἐποιήϲατο. cfr quae pleo- nasmi exempla congesta sunt inAdn.crit.ad 26,8 huius ed. - οὐχ ὡϲ-πύϲματοϲ. nem quera Hic mfeεrogαftο inest.

123. Ans. emr., masos. scs. im A ϹBb. 1-2 καὶ -μικρὸν om A ’B, in ng add A 1 1 τὸ om Ϲbo γὰρ om A in ng, post ἐλεόϲεται ponit C β 2 τοῦ om B ψ 3 νοϲθαι hlig, νοeν A Bb, sed in A. posterius ν ab A scriptum. in ras 1 6 εὐθείᾳ] ἴϲ. εὐθείαϲ ng, sed vide Adn. crit. ad 410, 7 holus ed. τίϲ Βb, τ A 7 τνα CBb, τι A , νᾷ add A oὅτω CBb καθεϲτϲ omnes codd., καθεϲτὸϲ b 8 τήν παραΕεον] fol ξ4ν A. | πρόθεϲιν CB 9 ἀντικeϲθαι CB ( προκειμενοιϲ A, προειρημένοιϲ CBh β 10 τῆϲ προθέϲεωϲ B 11 ἐν δὲ ϲυνθεϲει πρὸ οὕτων τίθεϲθαι om A. ,add in ng A δέ γε] δὴ γε CB τὸ Ab, τῷ B ψ 12 προϲγενομένου CB 13 ἀπαντϲαι B 14 απροϲδεειϲ τῶν ὄρθρων αἱ πευϲειϲ A ng 1 1ὲ ἀπεδείχθη B ϲύνταξιϲ] ϲύνθεϲιϲ B 16 in A. πυϲματοϲ vocis litterae υϲ et prima linea litterae μ ab A2

124. 318 b

125. Utrum in διότι et καθότι praepositio cum ὅτι composita sit an apposita, atque quid sit δτι.

126. c. V. 313 s

127. e.g si dicimus τὸ μὴ παρὰ τοῦτο ποιηϲώμεθα), attinet ad actionem verbo no- tatam. ergo acticnlo, qui ante παρὰ τί accedit, haudquaquam demonstrator praepoditionem cum τί compoditam esse.

128. Aauvκ. β 36, item dubitationem movent et deliberationem poscunt διότι et καθότι voces. quaeritur autem, 1. utrum διά et κατά apposita sint an com- posita, 2. itne coniunctio ὅτι, - an neutrllis forma nominis ὅτιϲ, ut vox sit

129. rssrrm. sτ Ans. exso. 2 - -4 cfr 32, 20 - 28 et ad πρᾶγμα nominis vim 228, 20-28. de adv. 129, 16: παν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐϲτι πράγματοϲ, et de adv 131, 24. 11 ἐπιϲτάϲεωϲ ἔχεται, sicut de adv.179, 18 et 29. eft ἐπίϲταϲιν ἔχειν de adv. 178. 25. ἐπιϲτάϲεωϲ τυχεῖν synt. 341, 7. ἐπιϲτάϲεωϲ δεϲθαι 16, 22 158.19. 226, 5. ἐuιϲτάϲεωϲ ὄξια 288.17. - 12 ϲυντfξεωϲ nomen generalem vim habet, complectitur et παράθεϲιν et ϲύνεϲιν. vide 321,18 - 1ξ-p 4B7, 9 cfr de coni. 235, 5 - 236, 13: τὸ προκείμενον μόριον (scil ὅτι) διαφορὰϲ ἔχει τέϲϲαραϲ, δύο ϲυνδεϲμικὰϲ καὶ δύο πτωτικάϲ . . . Ϲύνδεϲμοϲ μὲν οὖν ἐϲτιν αἰτο- λογικόϲ . ..Ἕει δὲ ἑτέραν ἔχει ϲημαϲίαν, λέγω δὲ ⟨διαβεβαι)ωτϲικὴν⟩ . ..Κα αἰ μὲν ϲυνδεϲμικαὶ διαφοραὶ αὐταί εἰϲιν· αἰ δὲ πτωτικαὶ δύο, ῆ τε ἐν ὲνὶ μέρει λόγου καὶ ἡ ἐν δυϲί . . . τῷ οὖν τίϲ παράκειται τὸ ὅτιϲ . .. ὃ ποιήϲεται οὐδέτερον ὅτι, ὡϲ ὁποῖον καὶ ὁπόϲον. ἔϲτι δὲ ἕτερόν τι τὸ 5 τι ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου . . . καθότι κrὶ τὸ ὅϲ τιϲ καὶ τὸ ῆ τιϲ. et de coni. 242, 1: Διότι. ἐπὶ τούτου ἔπέϲτηϲάν τινεϲ, εἰ μετὰ τῆϲ διά προθέϲεωϲ ϲύγκειται ὁ ὅτι ϲύνδεϲμοϲ 5 τὸ ὅτι πτωτικόν, καὶ δῆλον ὅτι 5 ἁπλοῦν 5 ἐν παραθέϲει τοῦ 5. et Hpim. Hom. A0 1 328, 29

130. Ans. mr., mscs. scs. im A Bb. 1 τὸ om B β 2 τὸ om A. 1 4 δὲ om B 6 ϲυντάξεωϲλόγου A b, τῆϲ τοῦ λόγου ϲυντάξεωϲ CB τὸ hic spurium, n. Β tantum aptum censet hlig τοῦτο] A post prius τ haboet rasuram qus οἱ deletum esse videtur ποιϲομεθα A , corz A, ποιηϲόμεθα B β 7 ἐξ ηϲ ϲυνταξεωϲ παρυφίϲταται τι πόλιν πραγμα A fn ras habet ab A et abo eadem. manu in dextro ng ου γίνεται εἰ ante versiculum snbseqnentem τὸ ἄρθρον παρυφίϲτατ B | πάλιν om CB q 8 τοῦτo]parva ras in A post prius τ, ide ad lin.6 |ποιηϲόμεθα A Β β 8 προγεγενημένον C β I1 mle αυτηϲ para rasαa in A:erame τοιαυτηϲ7 επιταϲεωϲ A. , corz A καὶ om A. 1 1ξ λόγψ] λέγω A. 5 Ab, ῷ B 14 τφ ὅτιϲ b, τοοτιϲ A , post τὸ add υ A, ὸ ὅτ CB καθεϲτόϲ Βb

131. 319 b

132. 314 s

133. ma eandemque fgtαam baboeat atqne ὀποον, ὁπόϲον, - an denique neutrum masculini ὅϲ τιϲ et feminini ῆ τιϲ, quae ex duabus voculis similis notionis con - etant. nec ignoro, etiam coniunctionis ὅτι dues εignifcationes diverses esse, sfΒrmativam εἰ causalem, quod discrimmn alibi digenter explanavi. nunc eam tantam difΒenltatem explicabo, quae posita est in praeposiionibδus.

134. Aaοvκ. 27. Atque appositas esse διά et κατά praepositiones elteri parti in διότι st καθότι nec syntheta haec esse, inde verisimile est, quod sliss quoque ft, ut praeposifiones casui appositae vim coaienctionum habeant, quocirca a

135. (Βerodin. D 305, 7 Lix): τὸ ὅτι πῇ μὲν ϲύνδεϲμοϲ αἰτιολογικόϲ, π δὲ ὄνομα. καὶ τοῦτο διάφορον· τοι γὰρ ἕν μέροϲ λόγου νοούμενον ἐν δύο λέξεϲι λαμβα- νόμενον. π μὲν γὰρ ἀκόλουθον τῷ ὅϲ τιϲ, ἐξ οὖ καὶ θηλυκὸν γίνεται ῆ τιϲ καὶ οὐδέτερον 5 τι· καὶ ὡϲ ἐν τῷ ὅϲ τιϲ δύο λέξειϲ οὕτω καὶ τὸ ὅ τι. ποτὲ δὲ ἕν μέροϲ λόγου· τοϲ γὰρ πύϲμαϲιν εἴωθεν προϲέρχεϲθαι ἀναφορικὸν μόριον τὸ ὃ, ποῖοϲ ὀπαοϲ, πόϲοϲ ὁπόϲοϲ. τοῦτον τὸν τρόπον τὸ τίϲ γίνεται κατὰ ἀναφορὰν ὅτιϲ ἐν μιᾷ λέξει καὶ ἀνεδόθη ὁ τόνοϲ.

136. rssxε. er Ans. exso. 3 κατὰ παραλληλότητα. παράλληλοι vel παραλλήλωϲ τιθέμεναι vel ἐν παραλληλότητι κείμεναι dicuntur voces similis sigifcationis quae simol ponuntur, ut pleonasmus evadet. vide 321, 2. 247, 18 (μᾶλον τάχιον). de coni. 240, B4: πολλοὶ ϲύνδεϲμοι ἰϲοδυναμοῦντεϲ παράλληλοι τίθενται καὶ οὐ μόνοι ϲύνδεϲμοι. de adv. 140, 13: πλεϲτά ἐϲτιν ἐν παραλληλότητι κείμενα, ὡϲ τὸ εἔποϲ τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν1 . . . μιν αὐτόνα . . . εκαί τε5 . . . εἀμφὶ περῶ. ὅϲ et τιϲ vocibus autem simiem nonem, scilicet νim indefniti, tribuisse Apolloniam patet ex 109, 1. - 3 ἠκριβώϲαμεν: de coni. 235, 7 εἰ 26. - 18 λέλεκται: fortasse in ea parte libri de coniunctionibus, quae post prooemium intercidit.

137. Ans. mr., cscs. scs. is AϹBb. 1 5 om B ἔπὶ A quoque habet, quem Hεkker iniuria καὶ exhibere dicit 8 4 πάλιν -λόγου om B 3 posterius ῷ] ου A. β τῷ] τὸ A. ( ἤν] η A, ῇ C β 6 7 ox πλείονα ϲου αναγινωϲκω A in ng inferiore habet ab A 1 7 διαφορουϲηϲ A, sed post φ ab A νοουμενηϲ] fol 85r A. | αἰτιολογικὴν] τιολογικην A in res habet, sed a prima menn αἰολικν B 8 ϲυνετώτεροϲ] ωτε A hebet in ras ab A β 8 καθεϲτκα A, corr A καὶ om B | ϲυνδεϲμω A , ν add A 11 παραθεϲειϲ videtur scripsisse Ac , ππροθεϲειϲ restitdit A ψ 12 κατά τιναϲ hlig, κατὰ τὸϲ codd. et edd.

138. 320 b

139. Stoicis προθετικοὶ ϲύνδεϲμοι appellsntnr: velut διὰ τί λυπῇ idem vilet ac si ἕνεκα coniunctionem usurpantes dieimns ἕνεκα τίνοϲ λυπῇ.

140. Aaαvκ. β ξ8. Htiam ex spiritu aspero, quo vοcεlis pronunfiatux, apparet διότι non unam vocem esse, quia in medis vocibus aspex non sudituz, qusm- οborem notata sunt nonnulla ut sbnormia aut ex Lacedaemoniorum dialecto in ceteras fllats. quamquam hoc argumento non satis probatur, διότι non unam vocem esse, quomam nibil impedit, quominus in abnormium vocum numerum sscriboantur διότι et καθότι.

141. rssrm. sτ Ans. exso. 1 παρὰ τωῖκοϲ. cfr 305, 23. de coni. 214, seqq. et adn. crit. ibidem ad 214, 3. Prsc. I § 17 54, 20 L: prmposiecnem qκoqκe orci comuncεemi copulantes pramposttieαx comsnctionem eocαbαnt. εἰ TT β 18 34, 23B. 2 ἕνεκα in numerum coniunctionum causalium, non praepoditionum iam ab Dionysio Thrace refertur. vide eius artem 23, 2 D. et adnot. - 9 ακωvικῆϲ διολέκτου. ex EM 391,15: ἔθοϲ ἔχουϲι Δωριέων τινέϲ, ὡϲ γὰρ] Ἀργeοι καὶ dκωνεϲ καὶ Παμφόλιοι κ Ἐρετριεϲ καὶ ~ρξπιοι· ἔνδειαν τοῦ ποιοῦντεϲ δαϲεῖαν χαράττουϲι (ἐγχαράττουϲιἴalcken.) τοῖϲ ἔπιφερομένοιϲ φωνήεϲν, ὡϲ ἔr τοῦ ποιῆϲαι ποιήσι κxὶ Βουϲόα Βουὅα καὶ μουϲικά μωίκd. Ahrens ds is. Dor. § 9. - 16-11 ad αὔταρκεϲ διότ vide Adn. erit. -12 εcῖ εἔν. ad intersspirationem cfr de coni. 242, 23 de διότ: μέϲη δαϲα, ὑπαγορεύωυϲα τὴν διά πρόθεϲιν ἔν τῇ παραθέϲει. οὐ γὰρ δή γε καὶ αὐτὸ μόριόν ἐϲτι τῶν πμαρ- τημένων, ὁμοίωϲ τῷ εέν, εὐὰν, εὐοῖ (nbi εὲν εθὰν pro codicis scriptura ευαδεν legendum esse probavit ὕhlig 36. c Lehre Aret s23). Theognοst.AO

142. μs. οmr., masos. scs. 1s A Bb 1 om Bb ( post aαρὰ add τctϲ CB ϲτοικοιϲ A. 1 2 ἐν ϲῳ ἐϲτί post διὰ τί lωπῇ exhibet B receperuntque et b, omittunt A (de quo Βekkertacet) et Ϲ.ergo coniectorae deberi identux. ac dnbδi- tare licet an sliasupplenda sint, velut δύναμινἰϲηνἔχει,ἰϲοδυναμε β 4ἀαεμφϲνον] ἀποφαίνειν B et huic voci εnbicit εἰ. A in ng adscr. 8 β B ἐπέχει CB , 6 κακ] καὶ C | post διότι desideratur κω καθότι. B καθότι exhibδet pro εub- sequmti καθὸ B 8 ἐνίων add Lhlig 1 θ παρειϲδεδυκὸϲ B β Β ϲλαϲ om A . add in ng E 1 11 διότ] ϲ. τὸ δι’ ὅτι κxmὶ καθ’ ὅτι ng, ae nec srticudo facile ce eas, neo καὶ καθότι verbis, cum sequantur αὐτὰ ὅμοια. ssd videtur pϲst αὔταρκεϲ non solum τὸ intercidisse, sed ante τὸ eliam τεκμήριον τοῦ (αὔταρεϲ τεκμήριον τοῦ τὸ διότι). HΒchneider comm. 244 iobet inter αὔταρκεϲ et διότι inseri ἐϲ τὸ β 11 -p 458, ἐπεὶ-παρεπόμενα om CB 19 ente τω in A. paene erasum verδδum, quod videtur fuisse λέγω 1 εὐοῖ ειεν A, εὐϲ εἰεν bo. vide Testim.

143. Aaovκ. β 28. Sed etiam sa quae διότι (et καθότι) coninnctioni aecidnnt, demonstrant non compositm esse vocem. nam διά (εἰ κατά) numquam ubi componitur cauealem hsbδet vim, velut in διἀδρομοϲ εἰ διατρέχω, sed ibi tentum, uboi apponitur accusativo, velot in διὰ Τρύφωνα. unde hoc quoque apparet, ὅτι in διότι non esse coninmctionmm, sed vocem casualem aecuestivi casus. etenim ne pro nominstivο quidem heberi potest, cum numquam nominstivο apponsmtuc praepositiones nec umquam causam sigmifcet διά praepositSo eum nominativo copulata (ut in διάδρομϲ).

144. II 158.14(Herodisn.l503,8Lts): αὐτὸϲ (scil Ἡρωδιανὸϲὲν τῇ καθόλου) φηϲίν, ὡϲ οὐ δὲ τὰ ϲχετλιαϲτικὰ τῶν ἐπιρρημάτων εὐκτικά, οἱονεὶ βακχικὰ ὄντα, ὑπὸ τὴν ἔντεχνον ἀκολουθίαν ἄγειν (Βekker in indice Anecd. 1433 εἰ Lεhrs Arist. l. l. ente εὐκτικά inserunt καὶ et Lehre pro οἰονεὶ βακχικὰ ὄντα scripsit οἶον οὐδὲ τὰ βακχικά hlig l 37 adn. 6 demonstare conatus est legendum esse ἔnπρρη- μάτων, οἶον τὰ βακχευτικά, ὑπὸ), ἴγε οὐδὲ μέρη λόγου τινὲϲεἰναι ταῦτα ἔνόμιϲαν· παϲχούϲηϲ γὰρ ψυχῆϲ ἢ διακόρου ὑπὸ οἴνου οὕὔϲηϲ, dλογοι δῆλον ὅτι κdὶ αxἰ ἔκφω- νήϲειϲ αὐτῆϲ· διὸ καὶ ἐπ’ αὐτῶν ἔϲ6’ ὅτε τὸ δαϲὺ πνεῦμα ἀλόγωϲ ἐν τῇ ληγούϲq ϲυλλαβῇ ὁρᾶται, ὡϲ ἔχει τὸ εὐο, εὐᾶν ege εὕὰν conl. loann. Alex. τὸν. παρ. 37, 27) εὐtν (lege εὐα). εἰεν interiectionem autem Atficis usitatissimam non debere adaeribi optativo εἶναι verbοi, sed ipsam quoqne pronuntiatam esse comm interaspiratione demonsravit ὕhig I 34 -37 ex Βachmsnni Anecd. l 208,10 (εἰεν ξγε δή. ϲυγκατάεϲιϲ μὲν τῶν εἰρημένων, υναφὴ δὲ πρὸϲ τὰ μέλλοντα. δαϲύνεται δὲ τὸ ἔν) et ex BM 296. 44 deinde in Pleϲkeiseni Anm. 1880 95- 797 ex loco Theodoreti περὶ πνευμάτων in cod. Haniensi etex scholio Monacensi in Gregcμrium Naxinnx. in cohlectionis Mignianae volumine XXXV1 914, ubi de hac vοcnla legitur: τοῦ πρώτου ἕῖ ψιλουμένου καὶ περιϲπωμένου, τοῦ δὲ δευτέρου (ε enim εἰ nominabatur) δαϲυνομένου· οὕτωϲ γὰρ οἴ τεχνικοὶ προϲάγουϲι (an προϲτάττουϲιῖ) καὶ τὰ ἀκριβῆ δείκνυϲι τῶν ἀντιγράφων ad accentum εὐοΤ vocis e stiam de adv. 177, 4 et comm. HSchneideri p 189.

145. rssrκ. er μns. exso. 1 τῷ παρ’ Ἀττικὸϲ ταkϲ. cr Athen. lL 397*: ταὦϲ λέγουϲιν Ἀθηναῖοι, ϲ φηϲιν Τρύφων, τὴν τελευταίαν ϲυlλαβὴν περιϲπῶντεϲ καὶ δαϲύνοντεϲ, et 398. έλευκοϲ ἐν τῷ πέμπτῳ περὶ Ἑλληνιϲμοῦ εταὦϲ· παρα-- λόγωϲ δὲ οἴ Ἀττικοὶ καὶ δαϲύνουϲι καὶ περιϲπῶϲι3. ac vide Lebrsii Arist. ξ28seq. - 2 ad πρῶτον - ὅτι vide Adn. cmii. 4 -p 466, B cfz de coni. 242, 9: ἡ διά πρόθεϲιϲ, αἰτιώδηϲ παραλαμβανομένη, ἔπ’ αἰτιατικὴν φέρεται, λ’ Ἀπολλώνιον, διὰ ϲέ .. . ὁ δὲ ὅτι ϲύνδεϲμοϲ πτῶον οὐκ ἀναδέχεται.

146. Ans. mr., misem. sem. m ACBb. 1 τῷ] τὸ A. ταωϲ A, ταώϲ b. vide Testim. *υνομολογε om CB 1 2 πρῶτον-ὅτι καὶ fortasse spuria sunt. πρῶτον- ὅτι in ng ascripta ab aliquo cum in verbδa Apcllonisna insererentur, additum est καὶ ascripta autem erant, nt καὶ τὰ παρεπόμενα ϲυνομολογ verba illusra- rentnr: pεaum ex eocibus gpst8 αparu6, quod Ap. demensrare momafur l αὐταὶ αἰ] αἰ τοιαῦται R ~, ex quibue verbis radendo fecit αυται εἰ post αυται mpra add αἱ A, αὕται xἰ CB τὸ] τφ B 1 B κω om CB

147. 315 s

148. Asαvκ. β ξ8. lam restat, ut ostendamus, utrum ab ὅϲ τιϲ sn ab ὅτιϲ neutrum dneendum sit. atηue ratio magis ad priorem derivationem ducitur, ut ὅ γι dues voces esse statuemus. nam respondentδ in masculino εἰ feminino genere δ’ ὅν τινα, δι’ ν τινα, δι’ οθϲ τιναϲ, δι’ ϲ τιναϲ, unde elucet ὅ et τι diseemenda.

149. τssτκ. ar μns. sxmo. H ἐδείχθη: 310, θseqq. - Β ϲυνδεϲμικὴν οὐκ ἐπ.ϲύντ. em nm4est cco couu snetonts cαusaHs engί. v. S 27. 6 7 ῷ - ὑπάγεται. vide Adn. crit. - 7 11 e de coni. 243, 1: ἀπόδειξιϲ ἡ τῶν ἑτερογενῶν (l. eum PϲSehneidero in comm. ἑτέρων γενῶν) παρείϲδυϲιϲ δι’ ὅν τινα, δι’ fῆν τινα, κὶ ἐπὶ πληθυντικῶν δι’ οὕϲ τιναϲ, δι’ ἄϲ τιναϲ. τὸ γὰρ ἐπ’ οὸδετέρου ἐλελήει ἡμᾶϲ, καθὸ ἐν ὁμοφωνίᾳ παραλαμβάνεται 8λίϲεωϲ ἐπί τε εὐθείαϲ καὶ αrἰτιατικῆϲ καὶ ἐπὶ κλητικῆϲ. - 11 -p 461, Β cfr de coni. 242, 26: πτωτικὸν καθεϲτηκὸϲ τὸ διότι τρία μέρη λόγου δηλοῖ ἐν παραθέϲει, τήν τε πρόθεον, ἣν ἔφαμεν πάντοτε ἐν πα ραθέϲει εἶναι αἰτιωδῶϲ παραλαμβανομένην, καὶ τὸ 5 καὶ τὸ τί, καὶ ἐν πτώϲεϲι δὲ αἰτιατικαῖϲ, ἐφ’ ἅϲ καὶ φέρεται ἡ πρόθεϲιϲ. - 11 ad τὸ δι’ 5 τι subandiendum τεύξεται.

150. μns. cxrr, msϲa. sm. 1s. Α) Bb. I ξ αλλα πτωτκον μορίον τηϲ ππτωϲεωϲ αιτιeτικηϲ εἴγε ἐδείχθη ὅτι ουδε ἐν παραθεϲει ἐϲτιν om A , add A in nmg 2 εὐθείᾳ] ϲυνθέϲει Lehre et Schoemsnn. ide Argum. | ἐyει CB ente ει- πόμενον inserenda esse censet Ϲhlig,quaepag.seq.l.4 -12 leguntur. nam non ad id demonsrsndum conferunt fila, cuius demonstrationem etiam nunc restere Ap. dicit, sed eo pertinent, quod antecedentibδus probere studet, ὅτι in διότι accusa- tivum esse κἀκεῖνο B 4 εἰ in ras A πρόκιται] in A. videtur ϲ ante κ erasum β B 5] ἡ in ras A·, κατα A δυον Bb ὄντοιν] ὄντων A. , corr A 6 μετελιπτο A. , corr A | ῷ] o c. ὕhlig et expressit in Argum. HSehneider ῷ-ὑπάγεται interpretatur: cui deeatieni ratio suectur,se submt3mt B 7 λέγω] ol 85v A Β post θηλυκοῦ add τὸ τοιοῦτόν ἐϲτιν B ante κατ’ αἰrατικὴν edd εἰ μὲ ϹΒb, quibus verbis A codicem carere non indicsεit Βekker, quo .factum est, ut elii in restituendo loco putarent ab hae lectione profciscendum esse, velat 0Schneider 2eifschr. f Alt. 1843 653 proposuit scribendum esse: γοῦ θηλυκοῦ (ἂ δή, εἰ μὲν κατ’ αἰτιατικὴν, οὐδέποτε ϲυνεμπίπτει) τὰ τῆϲ κτλ. αιτιατιατικην A. ϲυνεμπίπτει οὐδέποτε Βb, virgυlae signo interposito |ϲυν- πίπτει A’ cum parve rasura post ν, A ν in μ mutavit 1 8 pro πτώϲεωϲ legm- dum esse ϲυντdξεωϲ ei. Ιhlig, quo nomine genuali complectitur Ap. ϲύνΕεαν et παράΕξεϲιν. ide Argum. et Lehrsii adnot. ad Βerod. π. μον.λέξ. 25, 9 || 11 post προφανὲϲ add oῦν Bb Γγενήϲεται] γεγένηται ?

151. 321 b

152. 316 s

153. c. VI.

154. De praepositionum cum verbis copulatione.

155. esse. Eιgο manifestum est, διότι constare ex tribus voculis non compositis, ex διά praepositione, quae causam sigmifcat cum accusativo coniuncta, et ex dnsbδus vοcibδus casuslibδus accusativi casus. idem autem proberi potest de καθότι.

156. Aaαvκ. ὲ ξ1. item in huiusmodi consructionibus, διὰ τὸ ἡμέραν εἶναι, arSculus, qu pendet ex διά praepositione, non potest non accusativi casus esse. - deniqne accusativum inesse διότι voci masμfestum est ex enuntiatis respondenti- bδus. nam διότι ἡμέρα ἐϲτί verbis respondent διὰ τοῦτο φῶϲ ἐϲτι, sicut inter se respondent δι’ ὅντινα λόγον ταῦτα ἐγένετο et διὰ τοῦτον καὶ ταῦτα ϲυμβήϲεται.

157. Aaovκ. β ξ2. lam disseramus de praepositionum cum vειbis coniunctione, quae semper synthetica est. mamm in καταγράφω hsbδemus synthesim nec minus in ἐξυπανέϲτη et παρακατατίθεμαι aliisque verbis, quibus plures praepositiones

158. rssrm. xv Ans. xxza. 2 παραλλήλων. cfr Adn. ex. ad 457, 2 huius ed. -- 4 καθότι. cfr de coni. 243, 5: τοϲ αὐτϲϲ ἐπιχειρήμαϲι προϲχρηϲτέον ϲκαεῃ τοῦ διότι καὶ ἔτι τοῦ καθότι. καὶ γὰρ ἡ κατά ἐϲν ϲῳ παρα)λαμβάνεται τῇ διf. - 4—12 ~μολόγωϲ-πτῶϲιν. vide Adn. criticam ad initium § 30. - 4 - 6 de coni. 242, 11 : ἔνθεν (scil quia διά cum acensativο cansam signicat) φαμὲν αἰτιατικῆϲ τὸ τ5 εἶναι ἐν τῷ διὰ τὸ ἡμέραν εἰναι φῶϲ ἐϲτιν. 15 ἐν γὰρ τῷ κατα- γράφω. snbaodiendum: ἡ πρόθεϲιϲ κατὰ ϲύνθεϲιν ϲυντάϲϲεται τῷ ῥήματι. vide HSchneideri comm 12 de verborum omissionibδus apud Ap.

159. Ans. cmx., ceca scs. 1m A CΒb. 1 τοῦ λόγου A. | προθεϲιϲ A. , corr A , 2 παραλλήλων A b, ἐπ’ λῶν CB 3 αιτιατιατικηϲ A. 4 ϲόνεϲτι] ἔϲτι B δεήϲοι A. , cor A Θ post φῶϲ εἶνmι add διὰ B tertiam τὸ om b quartum τό add hlig 1 6 5 τῆϲ προειρημένηϲ] τοι B β 8 ἀνταποδίδοται bd, et praetermisit Hekkerms adnotare, in codd. et superiofibοus edd. legi προϲαντα- ποδίδοται. reiecit πρὸϲ praeponitionem etiam HSchneider I 6. fortasse πρὸϲ collocsmdum ante τὸ δι’ ὅν τινα τοῦτον] τοῦτο AC β θ prins καὶ om Bb, ante διὰ add τὸ A: ponenduene hic articulus est ante δι’ ν τινα 7 β 1θ τὰ praebuit A , induxit A, om CBb 11 ἀνταποδεδομένου C νοουμένου om B 1ξ προτιθεμένων A. β 1 ϲυντάϲϲονται Aλ b, ϲυντάξεωϲ sed ascriptum ϲυντάξειϲ C, ϲυντακτικὴ B πάντοτε A Bb, α praeminit A~. eft 138, 2. 150, 6. de adv. 180, 5 ( τὴν om B pro τῷ A τὸ, corz A2

160. Ques ob rationes praepositiones non componi cum verbis, sed eis apponi videri poseint.

161. 322 b

162. praefxae sunt. fortasse autem de hac re dubitatur et ratio grobatioque pos3tur. dici enim possit, praepositiones apponi pofins verbis quam componi, atque iίa. haec sententia defendatur.

163. μaovκ. β ξξ. εPraepositiones videntur verbis apponi, quia compositae voces numquam sunt muabiles in confnio partium. res apparet in eis compo- sitis, quarum prior pars esti non integra vox, cuius generis est λεοντόφωνοϲ, sed aῥparet etiam, ubi uαaque vox in compositione mnsit intera, quale Ἀϲτυάναξ est, cuius unitas demonsratur et accentu simplici et prioris partis immobiHitaε.»

164. rssrιε. er Ans. exso. 1 2 ε τινα ὄλλα τοιαῦτά ἐϲτιν referenda identur ad alterum εἰ tertium exemplum, quibδus verba cum pluribδus praepositionibus composita erhibentur. 7 Β διάφορον τὴν ποράθεϲιν ποιεται de fexione prioris partis. - 1I τὰ τῆϲ ϲυναφείαϲ τῶν λ. eongaism pακm nom mstatκr, quemdo εocεs conπgostfae eefuntur. - I2 μετὰ τῆϲ ϲυνούϲηϲ τάϲεωϲ cem acentκε sμo de Adn. crit.

165. Ans. cur., neca sca. im A CBb. 1 prius τῷ] A τὸ, corr A | παρακατατι- θεμεθα A. , παρακατατίθεμαι A CB5 εἰ om A , add A 2 τοιοῦτον CB 4 παράκειται CB Β ϲυνήνωται CB (non A, quod Βekker putabat) β 6 - 7 κα6’-- ἤνωται om B 7 διάφορον Sophianns b, ἀδιάφορον A Ϲ, εἰ διάφορον B , 8 ἀπολειπούϲηϲ B 8 λεοντοφόνοϲ ng, cum traditum vocabδulnm diunde non sit notum. accemt quod λεοντοφόνοϲ etiem in l. de pron. 77, 21 exemplum nominis compositi est. at nec fguratio λεοντόφωνοϲ vocis nec notio dubitationem movet μηνόδωροϲ b, sed ubicumque legitur, propium nomen est |κακό- δηκτοϲ CB 10 διαφόρουϲ b, διαλεκτουϲφορουϲ A, ex qus coruptela in ῦB factum legimus διαλέκτουϲ διαφόρουϲ 1 11 ποτε om B 12 ante τελείων add τῶν C post ϲυντεΕειμένα addi voluit 5 OSehneider 1. f A. 1843 644 et ad antecedentia cogitando suppleri: οὐ τὰ τῆϲ ϲυναφείαϲ τ.λ. μετατίθηϲι. nihil mu- tandum: dieunturnomina ex integris vοcibδus composita synthEsim prodere accentuα εtimmobilitatepriorispartis 1 ϲυνούϲηϲ] Schneider l.l. ϲυνενούϲηϲ(abδ ϲυνενόω) sed sufθcit ϲύνειμι verbum, ad onius usum er 271, 4 et 26. 333,13. |de adv.] 20e,1 1 ϲτακεωϲ A., corz A 13 μετὰ Τhlig, τα A. , induxit A , om C8b τῆϲ om CΒb μὴ om A , add A ἔχει 0B ϲόνΕεϲιν] ϲόνταξιν B

166. 317 s

167. Aaαvκ. β B4. sE contrario si parathesi coniunctae duae voces sunt, ex earum confnio non excluditur mutatio, velut dicitur Ἀρείου πάγου et inter- ponere licet inter παρὰ εἰ νόμου articulum.»

168. rωsrm. x A s. exso. 1 ἑωϲφόροϲ. efrr EM 245. 7 (Βerod. I 848, 14 Lix): τὰ ἐκ δύο τελείων ϲυγείμενα ὀνόματα ἀπὸ εὐθείαϲ ϲυντίθεται, οἶον ἕωϲ εωϲφόροϲ, ἢ ἀπὸ γενικῆϲ κτλ. - τεραϲκόποϲ. ide Adn. crit. - 2 Διόϲκοροϲ. eὴEM 28.25 (Βerod. D 847,28 Liz): τὸ ἀιόϲκοροϲ οἴ μὲν ἐν παραθέϲει λέγουϲιν, ὅτι ἡ Διὸϲ γενικὴ ἐν τῇ ωυνθέϲει ἀποβάλλnι τὸ δ . ..οἴ δὲ ἐν ϲυνθέϲει λέγουϲν, de quo loco vide praeter Lentzium LobecRϲii Elem. psth. l 552. - 8 νέα πόμιϲ -δαίμονοϲ. cfr de pron. 60, 14: πολλάκιϲ καὶ ἔπ’ ὀνομάτων κθ’ ἔνὸϲ ὑποκειμένου δύο κλίϲειϲ γίνονται, Χέα πόλιϲ Nἐαϲ πόλεωϲ, ἀγαθὸϲ δαίμων ἀγαθοῦ δαίμονοϲ· οἰϲ ἔξ ἀνάγκηϲ παρέπεται καὶ τὸ διτονεῖν, ὅτι καὶ δύο κλίϲειϲ. -- 4 ϲυνεπιϲχύοντοϲ -τόνου. praeter dupίεcem ~exionem simul dεylicutqs acemts affirmat parafhesn. ἐδιδάχθημεν: B11, 10. - 8 ξ ἡνωμένηϲ-ἄρθρου. vide Adn.crit.

169. Ans. qmr., manca. scs. 1s A CBb. 1 ἈϲτυfνezP] fol 86r A | τεραϲκόποϲ OSehneider, τερατοϲκόποϲ codd. et edd, de qua voce Sylburg: Mnals httera gεmetiei pεrust, ut natis ldtfra praepositiemts in προϲχών et προϲτάϲ α fem. προϲέχω e προϲίϲταμαι. unde cemsecert αlquts, Apollemium sriyssse τερατοϲκόοϲ se τεραϲκόοϲ, u4 posterior ϲompoetionis pars st non ϲκοπεῖν, sed κοεῖν: ea feεmα, qκa θυοϲκόοϲ, ὅξυκόοϲ sie] et smιa. quibos ineptiis refutatis Scbneidex l. l. 643 adicit: αKquanto praestare putαeerim τεραϲκόποϲ uel τεραϲκόποϲ [typothetae errore legitur τεραρϲκόποϲ), rarius et psuem εocabmlum, αdnofαtuum famen et emεm simiHδεs ~Hustratn ab Lobecxo parerg. in Pryn. 7 3. at τεραϲκόποϲ sαi- pturae exemplumnec Lobeckins nec slins.quod sciamns,protulit ullum τεραϲκόποϲ ymo, quod apud tragicos Pindarumque invenitur, poterat sane Apolonins inter compositiones vocum integrarum nferre, si ex pluxsli τέρα et ϲκοππόϲ derivabat 5 ἔr] ἔνι B | post ἡνίκα add κε B παράνομον B β 6 περίκλυτον A B, sed in A rssnra deletus interior ductus ν litterae, ut quod restat nimile sit υ litterae |προϲωδω .. μὲν in A deesse iniuria putabδat Βekkex ἰ ὁμολογεῖν Βylbrg, όμολογε codd. et edd. β 7 ἐφιϲταμένηϲ Ϲ, ἱϲταμένηϲ B 7 - . πρὸ-- προϲγινομένου τοῦ ἄρθρου om B 1ἐπεντιθεμένου ἄρθρου ἔξωθεν προϲγενομένηϲ τῆϲ προθέϲεωϲ οὕτωϲἔχει ῦ 8 8 εἰ ἡνωμένου τοῦ ξρθρου,ἔξωθεν προϲγινομένηϲ τῆϲ προθέϲεωϲ Abs. emendavit locum Ska ID ε. ad corruptelam eft Adn. crit. ad 65, 6 huius sd. HΙebode coniecerat: εἰ ἔξωθεν προϲγενομένου ἄρθρου πρὸ τῆϲ ἡνωμένηϲ προθέϲεωϲ. Portus nulla verbοorum mutatione indicata converteret: si annexo pruepoeitione artieμlus exfrnsecus αecesserit. ΙSehneider l. l. 645 prm- posuerst: ἡνωμένου τοῦ τόνου, ἔξωθεν προϲγινομένηϲ τῆϲ τοῦ ἄρθρου προϲθέϲεωϲ ) 8-p 464,2 οὕτωϲ -προθέϲεωϲ om A. , add in ng A maltis compendiis usa 9 παρανόμου] περὶ μὲν C

170. 323 b

171. c.VII

172. 318s

173. Aaovκ. β 6B. elta etiam καταγράφω si revera comopositum est, nuHlam patietu internam mutationem si verotsles voces interiorem fmionem recipiunt, patet praepositionem non syntbesi sed parathesi adiunctam esse. et sicut prse- ponitio, quae enm nomine copulata est, articmo inter ipeam et nomen admisso appositam se esse prodidit, ita idem ostendet praepositio admissis post ipsam augmento verbi et reduplicatione.»

174. Asαvs. β Bθ. eMec dicere licet, praepositiones componitas quidem esse, ssd feiodem externam recipere non posse, qua nstttra sua praepositio non· possit quicquam ante se haboere. quae argumentatio primam idcirco reicienda est, quia eorum compages, quae revera composita emat, moveri omnino nequit et hac ipsa re abo parathetis disfinguuntux syntheta, quod horum compages

175. rssτιε. ar Ans exso. Β - 4 enbiectum ἀναδέχεται et καθειϲτήκει verborum non est τὰ τῆϲ προθέϲεωϲ, sed snbandi verba qnibδus praepositiones praefguntur. — 5 ἁπαραδεξαμένητὸ ἄρθρονἐντοῖϲπτωτικοῖϲ, scil interpraepositionem et casuais. — 7 ἔϲωθεν ad γινομένην pertinet, qualem verborum collocationem Ap. amet. ex 97. 9 99, 21 293. 24. HSchneideri comm. 69. - θ καθό φηϲιν Τρύφων: non videtur negasse Trypho ἐκένο πιθανὸν esse, sed quae sequuntur ad defen - dendam praepositionum synthesim protulisse, ut rectius aut ὅ pro καθό ApoHo- nios divisset aut καθό φηϲιν Τρ post αὐτῶν τι ἔχειν posuisset. - 12 προθέϲειϲ οὖϲαι-ἔχειν. crrApollonius apud Ϲhoerob. ad Theodosium ll 52.11 Β. s22,20 G. — 14 ἀπεδείχθη: 321, 27. - ἔφαμεν: § 34.

176. Ann. mr., msca. scs. 1κ A Βb. 1 oὕν om C8 2 ἀμετάβλητα Βbδ, ἀμετα- βλήτου A Ϲ 1 Β εχη A. 1posterius δὲ] οὐδὲ B post τὴν add oὁ C 4 καθι- ϲτηκει A. post ὅτι add κα C 1 6 oτω CBb γενομένην Β β 7 ταδτὸ B ι ἐuιδείξεται bo cum ng s, ἐπιδέξεται codd. vide Argum. |ὅπου] ουπου A διπλαϲιαϲμοὺϲ] πλαγιαϲμοὺϲ C β 8 καταγέγραφα Abbδ, κατέγραφον CB κατα- λελάληκα Ab, κατελάλουν CB 9 οὐ γὰρ Ab, οὁδ’ B |ente Τρύφων add ὁ Bb 12 αὐτῶν] οὕτων A, ἑαυτῶν CB5 1 1ξ τὸ τα A sed cum res unias litterae post ο, τοῦ τὰ , τὰ B 14 oὁ add Schneider 2. f. A. 1843 644 εἰ Sva HI 5. cἄr de pron. 77, 24: τί γὰρ ϲού) μαλλὸν κτλ. Lehrr locum ita sanari voluit, ut καὶ po τί scmiberetur delereturque simum interrogmndi, idem- que iam Hlebode coniecerat

177. 324 b

178. immoilis est. deinde ita argumentari non licere hinc quoque apparet, quod in nonnulis quidem verbis videmus siquid praepositioni praefxum esse, id quod factum est (ut de formis vdgaribus recentioris aetatds taceamus) e.g. in ἠναν- τιούμην, ubδi augmentum temporale ad praepositionem accessit».

179. Axevκ. β 87, sAc siqοis telis ut abnormia omittere vehit (qnae revera non carent namrsli snslogia), hoc restat ad refeendam illam argumentafionem: praepositio ubi eum elia voce composita est nec iam, εἰ reete loquimur, prae- positio nuncpari debδet, sed pers vocabuωi.ibi etiam proprietatibus praepoifdonis necessario privata erit, ex quibus uns est, quod nibil ente se pafitur.»

180. Aaevκ. β ξ8. εProbosri haec sententia potest stiam ex eis, quae de nomi- nibus composifis exposuimus. ἀνά in ἀνοίκτηϲ pars nominis est: ergo nitx οb-

181. rssrκ. ex μns. exse. 8 5 hoerob. in Theod. I 54, 3. 524,25 Θ. ApoHonii rhematico usus: ἄτρεπτοϲ τηρεται ἡ πρόθεϲιϲ, χωρὶϲ εἰ μὴ ἔν πλεοναϲμῷ εἶη, ὡϲ ἐπὶ τοῦ καθέζομαι ἐκαθεζόμην, καθεύδω ἔκάθευδον,καμμύω ἑκάμμυον, ἐνέπω νεπον· ἐνταῦθα γὰρ οὐδὲν πλέον ϲημαίνουϲιν αἰ προθέϲειϲ . . . ἔξωθεν δὲ ἐποιήϲαντο τὴν κλίϲιν . . . , ὡϲ ϲχεδὸν ἁπλῶν οὐϲῶν τῶν λέξεων, ὡϲπερ τύπτω ἔτυπτον. Pree. V I5 Ε 83 436,14Β.: εerἅs mompeeieis est quando Graeci eetriasecus sciunt deeinαtionem ad emm htμdiaem simpdcinm, m4 est ἐνέπω νεπον, καμμύω ἐκάμμυον,κάθημαι ἔκαθήμην,ἔνοχλῶ ἠνώχλουν ίege ἠνόχλουν). ad fνεπε er etiam supra 5, 2 et inre 326, 8. 327, 9. apud Pindarum haec forma legitur Men. X 79 in cod. Vet. Β receptumque ibi est a Hergkio, προϲήνεπε apud eundem Pyth. ~V 97 paene omnes boni codd. exhibent, Pyth.lL29 omnino omnes. retinui- tque uroque loco OSSchroeder, deniqne προϲἡνεεν praebδet pap. Hacchylidis ]V Bl. - ΒB κεκάμμυκα aliunde non sfertur, κεκάθικα etiam ex Diodoro Βc. XVD cap.115, p231.19 ed.Heλ. (κεκαθικόταϲ),Epict. diss H e, 23(ππαρα- κεκαθικέναι), Aesopo 100M ed. Hslm. (κεκάθικαϲ) 7 ἐδιδάξαμεν: in libro περὶ ϲυνθέτων 7 - 12 ἐκ τῶν προκατειλεγμένων referenda sunt ad 310, 8 seqq.

182. Ans. cmx., mscs. scs. vm AΒb. 1 ϲυντεθειμέναιϲ CB β 2 oὁδ’ Bβb 3 παρηνόχληϲθε A b, παρηνοχλεῖϲθαι Ϲ, παρηνωχλeϲθαι B α2 326, 11 et 12 et roenerti Memoria Βerculanensis 208 | 4 ἠναντιούμην ἶνα] ουμηνιν in ras A κxὶ om B ΒB κεκαθηκα A παραπεμψοιτο A ~ μήν om A. , add A hSb, ὅτι A ) 10 ente μεροϲ rasmra 2- 3 ΒMittererum in A. | γινομένη 1P ὀνόματοϲ] ϲ om A~, suppra add A ) 12 ἐκ τῶν προκατειλεγμένων om A , add in ng A | ὅταν omnes codd., quod in ὅτε cum b mutere noluimus, quia saepius κSν coniemctio cum indicstivο apud Ap. occmrit, ride Adn. cxii. ad 97, 10 hmus editionis. ceterum abo ὅταν inc. fol 86v A

183. 319 s

184. stabat, quominus praepositioni etiam elia vox praefgeretur in θυρανοίκτηϲ. item. κατά in κατάδρομοϲ pars vοcabοnli est: idcirco articulum smte se recipit, quia si parathesi praepositio praemittitur nomini, non amplius concemit articulo locum. priorem, sed hunc ipse occupat, velut in κατὰ τοῦ Κτηϲιφῶντοϲ.»

185. Aaαvκ. β ξ8. dra stiam si in καταγράφω praepositio cum vειbοο in umam. vocem copulata esset, nihil impediret, quominus vox exrinsecus fecteretur. sin autem repudiat hanc fexionem, hac ipsa re apparet appostam, non compositam. esse praepodtionem. - accedit denique, quod idem ex accentu εucet, qu in. προῆλθον εἰ similibus servatur eo loco, ubi in simplici verbo (ἧλον) eret, nec retrahitur in praepositionem, id quod feret, si πρό cum ῆλΕhον fn unam vocem. cosuisset.»

186. rsrκ. er Anm. xxso. 1 2 ἀνοίκτηϲ -θυρανοίκτηϲ. eft ἔπανοίκτηϲ -θυρε- πανοίκτηϲ in verbis ex Βerodiano excerptis apud Ϲhoerob. ia Theod. B 53, 7 B 523, 21 ~. - B ἐδείκνυτο: 310, 27 - -311, 10 γοῦν hic sdversstivum est. -- 8 ἀδιάφορον εἶχε. er 71,17. 19, 26. 9 ἔφαμεν: pag sntec.l. 10. - οὐ in enuntietis condicionalibδus, quae rem certam inθcsnt, e.g. etiam 129, 13 et 14. 216, 3. de pron. 24, 5. προϲδιδόναι 86, 1 et 124, 8 adiciendi vin habet, 162, 5 et 208, 4 tribuendi, hoc loco concedendi, largiendi. Lehrt comparat προϲχαρίϲαϲθαι 115, 18. I1 ἀπεμφαίνοντά ἐϲτιν rεpugαat sentemftae uodo deμmsae. alibi ἀπεμφαῖνον idem velet ac discrpans a cero, α norma. vide Adn. exeg. ad 64, 5 huius ed.

187. Ans. eur, nsϲa. scs. im ACBb. 2 ϲυντεθειμένη C ἴϲ. ὡϲ ὅτε ng, u asyndeton tollatur, id quod melius et facilius fieret addita τε coninncfone post ὅτε. st dubitere licet, an asyndeton in argumentorum enumeratione tuendum. sit, quod saepe invenitur in exemplis enumerais 1 ξ b perperam comma po- scit non post χωρήϲαϲα, sed post κατάδρομοϲ β 4 post οὐκέτι add ἐν A , ssd induxit A, δὲ ibidem add B γενομένη] γενονενη A , A non secundum ν in μ, sed primum ν in γ mutavit, ut nunc legatur γεγονενη γινομένη Β β B post δὲ add ἐϲτι B β 8 n δὲ] εἰ in rasura 1 - 2 litterarum A, item subsequens ε in ras (προϲδίδωϲι] δίδωϲι om A , add εupτa A β 1θ pro rλϲει Leh . κλήϲει. sed tradita lectio plme sens: cus χraepomto n κατxγράφω fexoni non concedat excriasεcms eri 1 ἐγγίνεϲθαι Β 1 post ὅτι add κα CB 11 παράθεϲιν b cum Porto, πρὸ cum supra scripto θ A, πρόεϲιν B οὐδὲ τὰ om B 1 ἀποφαίνοντα B B 12 εἰϲιν B

188. At aliunde apparet revera compositas esse praepositiones cum verbis.

189. 325 b

190. 20 s

191. Aaαv,. ψ 4θ. At his argumentis, quibus quis accuratissime probδere sibi videatur praepositiones cum verbis non componi, sed apponi, opponenda sunt quae sequuntux. componuntu prsepofifiones, sed non ita, ut ab composito praesenti derientnr cetera tempore composita, sedita, ut singula tempora verbi simplicis recipiant per se ipse praeponitionem, id quod facere potermnt, qna omnia eandem afectionem [actionem ee pam onem] signifcant.

192. Aavκ. ψ 41. Βoc optime inde appareat, quod habemas etiam praeterita composita, quae praesentibus cevent, εἰ futura vel praesentia, quibδus praeterita

193. serm. ex Ans. sxxe. 6 7 e Apoll. apud Choerob. in Theod. 52.14B. 522, 24 .: τὸ δὲ ἐληθέϲτερον· κατὰ χρόνον γίνεται ἡ ϲόνθεϲιϲ . . . ϲύνΕεϲιϲ γίνεται κλίϲεωϲ, τουτέϲτι κατὰ χρόνον γίνεται ἡ ϲύνθεϲιϲ, καὶ ὡϲ ὄν τιϲ εἴποι, πρῶτον κλίνονται καὶ οὕτω ϲυντίενται, οἶον ἀπὸ τοῦ γράφω γίνεται καταγράφω καὶ ἀπὸ τοῦ ἔγραφον κατέγραφον, καὶ ἀπὸ τοῦ γέγραφα γίνεται καταγέγραφα, καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγεγράφειν γίνεται κατεγεγράφειν, καὶ ἀπὸ τοῦ ἔγραψα τὸ κατέγραψα καὶ ἀπὸ τοῦ γράψω τὸ καταγράψω. quam sententiam contra Herodianum defendit Ϲhoerob. D 53, 9 B. 523, 24 ~. 2 10 ἐπαγγελόμενοϲ -διάθεϲιν. sigmcans praeter χρόνον etam electionem actieαs eei pasevam. nam πρᾶγμα vοeem Ap. bic et 11 et μibi (vide Shαzecskam lV 2) ita usurpat, ut et activam et passivam vim. verbοi donotet. ἑππαγγέλλεϲθαι ubique medii generis est apud Ap. cEr 10, 3. 20, 23. 31, 28.58, 7. 75, s.98, 26.117,13.162,17. de adv. 205,25. de pron.15, 3. et ubique signifcmdi vim haboet. vide Adn. crit.

194. An cmv., mscs. sca m ABb. 1 καθῆψα] καθῆκαν CB 1 4 περ] ἡ A. , περ supra add A | post περ add καὶ B β BB προειρημένων C | ἀπαντῆϲαι B 6 κεκλειϲθαι A , εἰ in ι corr A, κεκλίνθαι CB 8 τοῦτο 0 καὶ om CB 9 ἕκαϲτοϲ Lebrs qu. ep. 9, ὁ αὐτὸϲ codd. et edd. post χρόνων inseri voluit Portus λόγοϲ (ante ἔπαγγελλόμενοϲ rasura duarum litterarum (ἐν7) in A. || 10 κε hlig, κατὰ codd. et edd., vide Aαn. ex. ἰδιάθεϲιν] ad δία, quod in. exitu lineae A scripserat, θεϲιν A addidit et supra primae manus θεϲιν, a quo smbsequens versus incipit, priori syllabδae adiecit acutum | παραθεϲεων A , A3 in ras pro αρα exaravit ρο ϲχέϲιν hlig et Lehre coll. 812, 26. 829, 11 θεοῖν Bb, nihil inter προθέϲεων et παρεδέχετο haboet A. β 12 εo6γo C || ἀπόδειξιϲ ίκανωτάτη] ξιϲι in ras A | noli fagitere γένοιτ’ ν. vide Adn. ex. ad 64,4 huius ed. τὸ om A , add A ( post κ add τοδϲ B

195. 326 b

196. desunt. nam si compositio omnis incipereta praesenti et transiret in praeerita, aullum praeteritum componitum exstaret, nisi antea compositum esset praesens. exempla sunt κατέφαγον,quod dicimus quamquam numquam audivimus καταφάγω, et κατοίϲω, cuine nec praesenti nee praeterito utimu, st ἄπειμι, cuius praeterita οbscnra sunt. ergo unumquodque tempus compositdonem pe se rscHρft, nse cetera tempora opperiunturpraessnfis smhesin.ut inde suam fugant formam.

197. azsrκ. er μns. exso. 1 ὅπερ hic eam im habet, de qus egit HSohneider in Heckeisemι Anm. 1883 45 seqq. et in comm. 126: signifcat dmihil aiod nisi subsequentia dici ratione habita antecedentium, intercedere conexum logicum inter sequens εἰ antegressum emnntiatum. poi eemexms euiuemodi sit, ubδiqne ex ccllstione enunfiatorum intellegi debet. hic quae sequuntu ,argumentum aierunt, quo anecedentia conθrmsntur - 4 οὐδεμιᾶϲ οὕϲηϲ ὑπομνήϲεωϲ. cr desdε.143,7: εἶπερ τὸ ἀκέων μετοχή (quod Ap. neget), ϲαφὲϲ ὅτι κxὶ ῥῆμα προῦποϲτήϲεται τὸ ἀκέω. ἀλλ’ οὐδεμία ὑπόμνηϲιϲ τοῦ ῥήματοϲ. ceterum nec ἀκέω nec καταφάγω ec usu tentum svsnnisse putat Ap. ut aeno iam sorum memor ut, ssd numquα8m ea exstitisse. - 6 κατοίϲω. PM 619, 7: ἰϲτέον ὅτι τοῦ φέρω μέλλων οὐκ ἔϲτ. τοῦ δὲ οἴϲω ἐνεϲτὼϲ οὐκ ἔϲτ. - 8 ὰ ede Adn. criticam ad 9.

198. μns. mr., aascs. scs. vm A ζBb. 1 οὐκ] forsiten poscatmr μὴ, prseserfim cum Apolonius in protime smtecsdentihus μὴ ὄντων ἔνεϲτὦτων conenemdinem scriptorum Aficorum sequatur. at cr Adn. crit. ad 28, 7 hοins sd. et quae mira veriationis exempla ex Apollonio eongεssit HSchneider comm. 14 | ὅπερ] αϲπερ vel ὅτι περ Lehrs~. vide Adn. exeg. Γ ξ τὸ] τω A | ϲυντεθιϲα B. 4 κατεφαγον in ng repetivit A mle κατέφαγον HSehneider deεiderst con- inmctionem adversativam ἀλὰ 1 φαμεν] mle φ add ε A, ἔφαγον ΟB β B so6 -χρήϲεωϲ om B καὶ omitti in A 1miuria opinetur Βekker, legitur in eiitn lneae compendio scriptum 1 κατοίϲω in ng repet. A 1 4 B τὸν ἔνεατῶτα] ον εἰ ἐϲ fn res A β 7 ante αuειψzι in A tres litterae erasae, qua ragnra factum est, ut ulterius paginae htterae nemullae hic apparesmt απειμι in ng repet. A ψ 7 - 8 ίδᾳ -κα6ὸ in ras A 1 8 οἰητέον] εη τὸν CB ἀναδεδέχθm] ἀναδέχεϲθαι B ἕκαϲτοϲ] fol 87r A β θ ουχ’A, ἴϲωϲ περιττὸν τὸ οὐκ Dudith., atque etiem Sebneider ~. 4 A. 1843 646 negstionsm deleri iussit, οὐκ ἔν ὅπαντι διαφόρψ χρόνῳ eiecit Portus assentente AHottmsnno Lεhrt adscripsit hanc interpretsfonem: oἔgeeh εiht aHem εesehsedeam Eeiea sa dir 3gpraλe geἔrἄueElicλ. ac revera hamc videmr commisisse negegentiam Ap., ut dicrεt umumquοdqu5 tempus ῥητὸν ἕναι οὐκ ἐν Sπαντι διαφόρῳ χρόνψ, pro hds quae dicere volebat: οὐ π5ν ῥῆμα ῥητὸν εἰναι ἔν ἀπόντι διαφόρψ χρόνψ.cεrte hssc dius smmtentSa est: cum acm emmiα εrὸα 4a ommibss fempoεubms, em- Amdzem ee m fempms cum praeposftomβbss comρemi ( χράνψ] τύπῳ scribi rut OSehnεider l. l. 646 vel simile quid, quod formam sigmifcet

199. De eis verbis cum praepositine compositis, que non internam, sed externam augmentstionem babent.

200. 321 s

201. Asevκ. ψ 42, Τerumtammn iHlss formes non reiecerim, in qnibδus prae- pomitions mutationem sam recipinmt, qua distnguuntur praeterita a praesenti- bus, velut ex ἐνέπω nalem est νεπον eodem modo, quo ex ἐλαύνω λαυνον, et e καμμύω ἑκάμμυον ite, ut e κάμπτω ἔκαμπτον.

202. Aaαvκ. ὲ 4ξ. uia verborum ita fexorum numerus eiguus est( nam longe nnmἀo sa verba prsevslent, quae cum εingus temporibδus praepositiones com- ponunt intusque augmentum 4nsermxt), formae illae ratone cerere idebsntur. sed conta eos, qui hoc putant, dici potest non postulat ratione eandem augmmm-

203. rxsrε. xx Ans. exso. ξ 8 Ἐκείνοιϲ -παρηνόχλουν, ide 323, 20 -25. - B ϲυγκατατιθείμην probαeerim. vide Adn crit - ὃ κατὰ τοὺϲ παρψχημένουϲ pendet ex γενομένην. vide Argum.εtcfr ad verborum collocationem e.g.162,10sq. 222, 21. 240, 12. 293, 24. - 8 ἡ τοιαύτη παράθεϲιϲ τῶν κεκλιμένων ~ή παράθεϲιϲ τῶν οὕτωϲ κελιμένων. παράθεϲιϲ de exemplis sHstis vel sferendis saepius, e.g.161, 9. 202, 27. de adv. 122, 83. 176,15. - 10 ν τῇ ἐπικρατείᾳ inter- pretati mus in rgumento. eft ad nominis usum 191, 27. 256, 26. Βext. Emp. Hypooop. I s0 p19,17 B.

204. μAns. cur., mscs. sca. m A Bh 1 ἐξ om A. , add A Γante εἰϲ add xm B β 2 τοιοῦτον CB β Β ϲυγκατατιθείμην bd, ϲυνκατατιθειμην A, ϲυνκατατε- θειμένοι Ϲ, κατατιθέμενοι B verbum depravatum censet OSchneiderl. l. 647 quia nihil signiίeetnisi elicui smtentiaecslculumadicere vεletismprobareformam εliquam, quo nibil hic minus aptum sit. immo peraptum probδandi verbum, vide Agum. et supra 323, 25.quod autem OSSehneider proponit ϲυγκαθιείμην, id cum ἐκείνοιϲ τ. ϲχ. sigmifcare haudquaquam potest. quod ilΙe vult: ad eemrara potiκs exemya ranseam λ παρεδέξαντο αἰ προθέϲειϲ. Schneider l. l. voluit scribi παραδεξάμενα τὸ ὲ προθεϲαν. vide Argum. β 6 τὸ om B β 7 γὰρ om Ο8 ( posterius τὸ om B ) 8 ἡπνόχλουν Ab, ἠνώχλουν B, vide ad 828, 21 | καὶ -παρηνόχλουν om (μετὰ] κατά B ἡ om B παρηνόχλουν bd, παρηνώχλουν A B 1 8 ἐπε] εἰ A b, επει A~, om CB. μὴ in enuntiatis causa- libus saepius apud Ap., e. g. de pron. 70, 24 ἡ om A, add A ψ 10 b vir - gulam habet post ἐϲτιν, Lebrv reete traiecit post κεκλμιμένων. Βka Ι 5* Hekeri interpemctione probδsta vοlnit inter τῶν et κειλιμένων inseri πλείϲτων χρονων A. I1 inter ϲυντεθειμένων et προθέεων intercidisse videtur τῶν. OSehneider l. l. 648 προΕέϲεϲι popoecit, quis pro subiecto ϲυντεθειμένων parti- cipii habεbδat τῶν κεκhιμένων πρὸϲ οθϲ] πρὸϲ οἶϲ praeterea Sehneidex 48. at sequuntur, quae contαs sos aci posse Ap. putat, quibοus ἐδόκει τὰ τοιαῦτα ἄλογα esse

205. 327 b

206. ϲυλλαβαὶ προϲκείμεναι τοῖϲ ῥήμαϲιν, τὴν τούτων ἀπηνέγκαντο κλίϲιν. tationem in his compositionibous. nam si interrogabitu , cur praepositiones in his verbis non repudient extemum augmentum permttentes ut loquamur καθιζόμην καθϲα (nimirum ι vocali producta), quae intona mutatio ibi prorsus necessaria εεt, ubi praepositio a verbo coniunctione separatur (feri enim ibi nequit ut praeteritum interno augmento desistat), - εἰ igitnristud interrogabitur,respon- dεbimua horum verborum compositionem in praesenti factam deinde τraneire in praeterita nec cum unoquoque tempore praepρositionem compodi.

207. Aaovx. β 44. Mibi autem etiam alia causa extemae augmentationis horum

208. rssnκ.sr μAns. exso. 2 ἔEωθεν cum ἐγγινομένην iungendum eet, nec pumat ἐν praepositio cum ilo adverbio. nam ἐγγίνεϲθαι verbum saepe vim intemi exuit, nec signifcatnisi fMerτ, iocum habere. cfr143,17. 148.7. 180,25.deadv.185,12. - ἀποδιδόναι cum infnitivο ex ὤϲτε pendente idem valet quod permitcere. eft 75, 26 et Aristot. Pot. V (V) 7, 3. 1841 b 30. τὴν ἀκριβολογίαν ἀποδώϲομεν ζητεῖν τοϲ βουλομένοιϲ. - ξ de καθιζόμην et καθϲα formis ut omnino inusitatis lo- quitur ApoHonins. - Β προείπομεν referendum videtur ad proxime antecedentia in § 40. - 10 -p 471, 8 cfr locon Ϲhoerobosci quem ia Testim. ad 465, 8-5 hnins ed. exscripsimus. - 11 ἐν παρολκύ. cfr 4, 21. 248, 1. - 12 τν τούτων ἀπηνέγκαντο κλίϲιν 1. e. augmentationem.

209. Ans. eur., musca. sca is ABb. 1 ob Βlebodε, εἰ A CBh ante ταϲ addi vult ἐν ESehneider comm. 244. sed dativum commodi, qui vocatur, habemus 2 τί Ab, ὅει CB. fort. scribendum τί δ’ οὐχ’ οἴ παραιτούμενοι B post κλίϲιν aliquid intercidisse complures eenenerunt: Sylbδorg cum Porto τἡν addidit, ἔϲωθεν Sva II 5, BSchneider l. l. τὴν ἔϲωθεν. OSehneider l.l. p 648 inre nibil desiderat, ἔξωθεν ex ἐγγινομένην pendere ratus et ἀποδιδοῦϲιν ϲτε φάναι sic intepretatus: permittunt ut dieatμr. HSchneider ἀποδιδοῦον inter- pretatur: ίn eofscibus memorae prodent. vide Adn. exeg. Β καθιζόμην] ην in rasura quattuor litterarum A, A videtur καθιζομένην scripsisse, quod ex- hibent CB καθίϲτα A , ϲτ in ϲ corr A , καeπϲαι CB 1 5 δ’ cἐν] δ’ μένεν A. codices Βomeri δ’ εϲ’ ἐν, vide Lodsichium Γ 6 ὁμόλογον ci. Ska l.l. | ἔϲωθεν Ab, ἔεωθεν B 3ε hlig, τὸ codd. et edd. Sλa l.l.: τὸ γενέϲθαι ἔξωθεν vernt ῶe icλ iahia, da6 ι das Augment rhaltem λat |γενέϲθαι] γίνεται B 7 dδυνατε add Ιhlig b iniuria simum interrogandi non ante ἀδύνατον poenit, sed post versum Homericam ἔϲωεν ῦChlig, ἔξωθεν ACBb 8 προϲώποιϲ. γινομένηϲ CΒb τὴν om CB 8 μετίει A. 11 prius καὶ om CB προ- θέϲειϲ] ϲυνθέϲειϲ Bb τὸ om B | 12 προϲκείμεναι b eum s, προκείμεναιAB τούτου B

210. 322 s

211. c. VIII.

212. Sequnatur etiam quinque argumenta quibus demonstratur praepositiones cum verbis componi, non apponi.

213. verborum (καθίζω, καΕεύδω, ἐνέπω) esse videttr, in so fla quidem posita, quod praepositiones in eis abondsmt et tamquam syllabbse verbo simplici praefguntur. neque enim difert καθίζω ab ζω, ut καταγράφω abo γράφω difξert, sed vim hebet simplicis verbi.

214. Asevκ. ψ 4. 1. Htiam ex pssticipiis demonsrere licet, praeposifiones cum veαbis componi, non apponi. si καταγράφων una est vox (quod negari nequit, quoniam nominaἕivus est nec artictlum post praepoεifSonem recipit, sed mEe praepositionem), etam καταγράφω vox erit uns. nam pstieipium et verbδum semper eiusdem fgurae sunt. (fla ἀνατλάϲ vox psrficipinm est, cum exstet ver- bum ἀνέτλην, πολύτλαϲ vero nec nomen psωcticipii nec naturam hebet, quia hic sd τλάϲ accessit vox, quae cum verbδo τλῆναι synthesi non componitur.)

215. rzsrκ. xx Ans. sxsο. 3- μεταλαμβάνεται εἰϲ τ comErti poέes4 ἐn eίᾳm. voce, λεius λabet eim, ut 107, 2 143, 9. 144, 1. de coni. 240, . -ἐν ἑτέροιϲ. e 323, 26. - B B e2 iura β 50. 6 utrumque enuntiaum causele καθό coniencfions inductum sd καταγράφων ἕν ἐϲτι referendum est. ad asyndeton cfr εἴγε - εἴγε 31, 24 et 26, πηνίκα -ἡνίκα 5, 15. B, 22 et 23. κατ’ εὐθαν ἡ πτῶοιϲ. vide Adn. crit. - 8 ἔν τῷ αὐτῷ ϲχήματι. distinguebantux emm ϲχῆμα ἁπλοῦν, ϲύνθετον, παραϲύνθετον (Dion. Thr. 29.5. 50.3 D ). - θ-p 472, 2 quae parentheticis signis inclusa sunt, nibil faeinnt sd demonstrandam verbormm et praepositionum synthesim: excurrit Ap., ut saepias. vide Argum. - 1θ πολύτλαϲ. cr Ϲhoerob. in Theod. I 300, 44 B. 817, 344 Θ.: αἰ μετοχαὶ ϲυντιθέμεναι οὐκ ἀνα- βιβάζουϲι τοὺϲ τόνουϲ ...ἐὰν γὰρ ἀναβιβάζωϲι τοὺϲ τόνουϲ, οὐκέτι μένουϲι μετοχαί, ἀλλὰ γίνονται ὀνόματα, οἶον .. . τλάϲ Ἄτλαϲ πολύτλαϲ. - 1θ-p 472,1 ϲχέϲιϲ hic signifcat fxemam, aem δrmationem cecis, ut de adv.145, 9. 180, 24. opram eoos eemμοεmαfonem αeeeptt τλάϲ pxεticpivm in πολύτλαϲ, sb ἀνατλάϲ diferentem, quia ἀνατλνάϲ decompositum (παραϲύνθετον) est e verbo compositonatum, πολύτλαϲ

216. Ans. mr, c4scs. sca im ABb. 1 oὅτω CBb tertium τὸ om B 2 ente καθίζω quoque C hebet τὸ | ὅπου] οὕτω B καὶ post γε om CB ῃ 3 παρα- λαμβάνεται B δὲ A in res; quid A scripserit, non liquet: delese tres fere lttteraε, quarum ultima videtur ω fuisse 1 Β prius καὶ om Bb Γ post ἔϲτι add δὲ Cb θ καταγράφω A. ἰ καθὸ post ἐϲτι om CBb | κατ’ εὐθεαν ἡ πτῶϲιϲ A (nisi quod praeposifionem om A), ἐν εὐθείᾳ πτώϲει Β, κατ’ εὐθαν πτῶϲιν b cum s. ne intolerabile censeas κατ’ εὐθεαν ἡ πτῶϲιϲ, cfr de adv. 200,6 δοκ5 τὰ τῆϲ τάϲεωϲ ϲυμμεμενηκέναι κατ’ δξεαν τάϲιν 1 7 ππαράΕεϲιϲ] Εθεϲιϲ in ras hebet A, sed a pr. m. καὶ τὸ om Β β 8 ἐν γαρ] fol s7ε A μετοχή in res A B 9 τοῦ] A. scripserat τω, sed in του corr ipsa pr. m. 10 τὸ om B pro μετοχὴ noli fugitare λέξιϲ: nem ή μετοχὴ est τλάϲ καὶ μὴ] μήτε B

217. 328 b

218. 323 s

219. μsαvκ. β 4θ. 2. Hoc quoque argumento nti licet ad probsndsm aymthemmn verborrmm εἰ prseposifonuφ: nominstii nominum, quia in enuntiatis eiusdem personne stque verbδa eunt, semper componuntur cum ρagpositiomibus, parafhedn nen psfinntor. iam psmmirum esset, si erbδum, cuine cum nomnativο conseneus iΙe obstat, quominus nominstdvus umquam parhesi cum praeposifione copde- tur, ipsum psrathesin acciperet. ita etiem vocativus, utpote qui ipse quoque eiusdem atque verbδum afunctum personne uit, praepositionum parathesin repu- diat, nec nisi genetivns, dativus, accusativus eam admittunt, quippe qui stas aque veαbδa personas denotent [om eux pεrsema5 stgmfcen4, quae εerδi sμδ- iectem est].

220. Aaαvκ. β 4~. 3. Etiam sa ratio, quam ex aceentiibus peti licet, demonstat componi cum verbispraepoditionss,non apponi. etenim aeemtus serventur in appo- sifione et compositione: παρὰ τοῦ ϲοφοῦ loquimar, ssd etiem nonnumquam com- positanominaaccentumnimplicfum retinent, velut περικλυτόϲ. atretractio accentus non invenitur nili in symthesi. ergo καθῆψα quidem arum compositio an appo-

221. composium e nomine adsetivο εἰ participio. μετέχουϲα difit ApcHlonius, quίa μετοχὴ ἔϲτ λέξιϲ μετέχουϲα τῆϲ τῶν ῥημάτων καὶ τῆϲ τῶν ὀνομάτων ἰδιότητοϲ (Dien. Thr. e0,3 U).

222. rssrmκ. ar Ans. exzo. I debebat dicere καὶ τὸ εἶναι μετοχή. - B 6 ψὸ οἶτον τοῦ μὴ ϲυνεῖναι τὴν παράθεϲιν τῶν προθέϲεων est verbδum, quod quoniam ad eandem personam pertinet atque nominativus eiusdem enυntiati, εfΒξθeit ut praepositio numquam παραθέϲει iungatur cum nomdinstivο. 7 ἡ κλητικ. cic 312, 10. - 8 ἐν τοϲ προειρημένοιϲ: 314, 20seqq.

223. Ans. mr., uasϲs. scs. m AΒb. 1 τὸ] xo6 CB 1 2 ἐντελέϲτερον ἐξεθέμεθα C8b post περὶ add vδν C ψ 3 xἰ om B | ϲυμπεριφερόμεναι CB θ μn om B αὐτὸ Ab, τὸ αὐτὸ B, τῷ αὐτῷ Ϲ | ante ἐπιδέξαϲθαι add μὲ B 7 διὸ] κατα Bb 1 Β γε μν] μὲν γὰρ B τρεϲ om 8 προκεμένοιϲ CB 11 λέγω B i 18 ϲυναγαγhν ἐγγενομένην] ἐγκλινομένην B 1ξ ειϲφυ- λαττεϲθαι A, sed εἰϲ repetitio est emius antecedentis vocis 1 14 ante υνθέϲεωϲ add oo B λθεν] ἤκε B β 1 ϲοφὸν] οφον in res A, sed pr. m. Γ ante μονὴ add B et ἑνὸϲ ante τόνου, quae additamenta Porus quoque poposcit

224. 329 b

225. sitdo sit, ex accentu non cognoscitur eae vero voces, qοae sceentum retqactum habδent, non possunt non synthesi ortae esse, odins generis sunt κάθητοι, ξύνιϲαν, pmmllta sliag nient etiam nomina compoeita aHia accentum retrahunt, amia servzmt s4 serentur ι αpponfeme ub9 αεtes εefrdhtur, 5i nom nequ6t nem compο- poMtum esse].

226. Aaαvκ. β 48. 4. Atque etiam magis inde elucet synhesni praepositionum et verborum, quod imperativi omnes, qui in activo verborum genere biayllabi sunt, simustque cum praepositione iunguntur, in heac aceemtum 22sgabuntt: γράφε

227. rasrκ. er Ans. exso. 1 τὸ ἀναβιβάζειν τὸν τόνον κτλ. er 303, 8seqq. et 310,15-20. 4 τὸ ἐξαίρετον. eft 258, 9. 305, 21. 306,1. - 6 9 eᾶe Berod. pros. D. ad Γ 426 (ΙI 41, 4 Lix): εὲνθα καθιΛ’ Ἑλένηx ϲυϲτέλλειν δὲ τὸ καὶ προπαροξύνειν τὸ κάθιζε. ὅϲα γὰρ παρψχημένου ῥήματα βραχυκατάληκτα ἐνέλειψε χρόνῳ κατὰ τὸ ἄρχον, ταθτα ϲυντθέμενα ἀναδίδωϲι τὸν τόνον· εἶχον ϲυνεῖχον ἀλλ’ ἐπεὶ ἐγένετο ἔχε, ἀνεδόθη ὁ τόνοϲ· ενδξ δὲ μάλα ϲτυγερὴ κάτεχ’ οὐρανόνα. οὕτωϲ ζε κdθιζε εΚέϲτωρ τ’ αὐτὸϲ ἔφιζεα. idem ad ζ 244 (Ι 55, 24 Liz): κἔνεϲανα ὡϲ ἔλεξαν. οὕτωϲ καὶ Ἀρίϲταρχοϲ ἀληθὲϲ γάρ ἐϲτιν ὡϲ πᾶϲ παρψχημένοϲ διϲύλλαβοϲ παθὼν κατὰ τὴν ἀρχὴν καὶ βραχεῖαν ἀνα- δεξάμενοϲ ἀναδίδωϲι τὸν τόνον· κατεχε κάτεχε. - 16 ἐκθηϲόμεθα: in libro περὶ προϲψδιῶν vel in scripto περὶ ϲχημάτων.

228. Ans. ur., nscs. scs. m A Bb. 1 Παναχάιοί Βylb. in adn. q Ap. fernam tem- tum vocabuli respiciebst,non sensum. cfr exempla 286,5. 299.10. 302.1 1 2 ϲυν- θέϲεωϲ] cυ in ras A ἐν τω om A , add A | καθῆψαν B 3 ϲὐνξξεϲιν ἢ παράΕεϲν C 1 BB κε om Bb κατακειται Ἄι, παρακειται A , ἀνακειται CBb. antecedunt duo media eum κατά composita, sequunturtriacum ϲύν praepositione ante retium τὸadd καὶ A, ante quintum CB 7 f έϲτωρ-λαλητῷ om B 7 δ᾿] δὲ A. vide Ludsichii editionem ( αυτοϲt A, αὕτιϲ bd. codice Homeri, quibus Lnἀsichins usne est, omnes αῦ τότ’ praeter Hareianum, qui οὐ τότ’ a pr. m. et αὐτὸϲ abo altera habet 1 1θ τὰϲ] τῆϲ Sοpb. probabiliter: nam revera una tantum causa mat reracti aeesntus, quam Herodianus in pros. ll. (vide eεtim.) attulit et c2 316.12 ὅπερ ὡν τῆϲ διαφορᾶϲ ἐκθήϲομεν CB γε] τε Ϲ, περ λ β 11 ϲυν- τεθειμένα Ϲ ( ἀναβιβάζειν Βb, ἀναβιβάζει A. (non, ut Βekker sit, αναβιβαϲει) 12 τήρει A, cυντηρε CB, τηρεῖν b stque iam cum Porto posuit inθnitivum 13 ενεργητι A. voce breiata in exitm lineae Γ ουϲα διϲυλλαβωϲ A , ωϲ in ων muίa- εt A,οὕϲαν διϲύλλαβον CB 1 14 πεαιγραψ A in efitu lineae et ψpaene deletum

229. 324 s

230. Praepositiones cum participiis quoque componuntur, sed etiam apponuntur.

231. περίγραφε. quodsi hic de synthesi dobitari nequit, indicativοs quoque conce- detur compositos esse. nam eiusdem geneis (sciet activi) atque imperativi sunt, eodemque modo ad indicativοs atqne ad imperafivοs praepositio ad- iungitur.

232. Asαvκ. β 4ξ. 5. Denique animadvertendum est coniunctiones vel adverbia, quae coniunttivο, optativo, imperativo adici solent, praeposifionibδns verborum praemitti, non subici: ἐὰν κατολάβω,εἰθε κατολάβοιμι, ἄγε κατάλαβε. quod ipsum. quoque synthesim prodit.

233. Aauvκ. β Β0. Deinde patet participia, utpote quae ex verbis oriantm, eadem ratione qua verba cum praeponitionibοua iungi: παραϲτάϲ nt παρέϲτη. item παραφεροντοϲ uma vox erit, si a παραφέρω verbo natum est, sin antem a φέρu, duae voces, et erticnlns post praepositionem collocsboitur: παρὰ τοῦ φέροντοϲ.

234. rssrm. sτ Ans. exso. Β- 4 μία ϲχέϲιϲ ἡ κατὰ τοῦ ῥήματοϲ. ϲχέϲιϲ quod alibi formam vοcissigniἅcat (v.Adn.ex.ad 471,1θseqq.hnius ed.) aut habitum personne reive signifcatae (velut in τοπικὴ ϲχέϲιϲ, ϲχέϲιϲ εἰϲ τόπον), hic rationem indicat quae inter praepositionem et verbum intercedit: τῆϲ προθέϲεωϲ enim ad ϲχέϲιϲ supplendum est. hinc intellegitur κατὰ τοῦ ῥήματοϲ. k ἐπιζευκτικοὶ ϲύνδεϲμοι ab Apollonio appellantur ἐάν, νᾷ, similes, quae διϲταγμὸν τῶν ὡϲ ἐϲομένων πραγμάτων παριϲτᾶϲι. vide 272, ξ seqq. -8 ἔθε et ὅγε in adverbiorum numero habentur etiam ab Dion. Thr. 76, 4. 82, 1 . - 11 μετολαμβανόμεναι. eft 272, 2 et μετάληψιϲ 15, 25. - 12 ϲχέϲιϲ hic rmrsus eandem vim habδet stque 471,10 et 472, 1 huiue ed.

235. Ans. εmr., mscs. scs. am ABb. 1 καί εἰ] fol 88r A. Β διdθεοιϲ Ohlig probante Eaysero (ide Argum.), ἔγιλιϲιϲ codd. εἰ edd., quod AHntmaen ita defendere conatur, ut dicat μία bic idem valere quod πρώτη et indicativum Apollonio esse πρωτεύουϲαν ἔγκλιϲιν, primum modorum. at longe diatmt ab hoc loco ei, ubi videtur εἰϲ vox ordinslis numeri vice fungi: vide Schaeferum ad Dionys. de comp. verb. 174 et LDindorfum in Thes. Steph. snb ἐϲ εἰ δεύτεροϲ. οrigο coruptelae in antecedenti ἐγκλίϲεωϲ invenitur. Lehre ad μία adseripεit ἡ αὐτὴ ( 4 κατὰ deleri malit iniuria Eayse8 | posterius ἡ om B 1 7 rων ἀρκτικῶν A, sed αρ in ras A 8 προϲγενόμενα CB β 8 κατολάβοιμι] μι in. ras A 11 καὶ om CB 18 περιφύϲ περιέφυν om CB οὕτω CBb

236. 330 b

237. Aaovκ. ψ ΒI. Alibi diximus participia cum praepositionibus copulata. numquam ϲύνθετα appellari debere, sed παραϲύνθετα (ab compositis derivata), quoniam omnis vox, quae ex synthetica fgura nescitur, desinit composita eene, ft decomposita. (distant accentibus quoque compositae et decompositae voces. nam quae videntnrtantum compositae esse, sed revera decompoltae sunt, eodem tenore ntuntux atque simplices, cum vere compositae accentum retrehent, veut πάνϲοφοϲ. decompositaαum ex verbοo composito netarum, quae non reiciunt accen - tum, exempla sunt ἐπακουόϲ et μεϲψδόϲ. quae decompositae hanc regulam non sequantu1, nunc praetereo.)

238. rssnm. er Ans. exse. 1 καθhϲ προείπομεν, quae ad sequentia referende sunt, respiciunt ad 311.12. 4 ϲχήματα: videAdnotationem exegsficam ad 471,8 huiοs sd. 7 δοκούντων quae specem fαum exferαm symes Hαbemf. -- 9 ν τῷ περὶ ϲχημάτων. idem liber eitatnr de pron. 63, 4 de coni. 229, 12 et 236, 23. - 16 γοῦν causalem hic vim habet, non adversativam, pertinet autem non tam sd subsequntia, quam ad 1I παραϲύνθετον δὲ κτλ. 12 παρέκειτο: παρακεϲθαι saepe de derivatis usmpatux cum dativo primitivorum, e. g. de pron. 5, 12. de adv. 134, 31. de coni. 232, 15. sic etiam lin. 5 pag. subsequentis.

239. Ans. emr., msca. sos. 1m ACBb. 1 ἀφ’ οὖ φέρων καὶ φέροντοϲ om CB ante καθὼϲ add ὡϲ τὸ B 3 μετοχῆϲ καὶ τῆϲ add Lhaig et Eayser 3 - 4 Ε- πομεν-ἐϲτι Ab, καὶ ἔϲτιν ἀληθὲϲ C B 4 τὰ ϲχήματα αὐτῶν Abo, τὰ τοιαῦτα ϲχήματα B β B περ] περ om C καθhϲ B 6 μεταπεπτωκωϲ A, μετα- πτωτικὸν CB β 7 καὶ post οὖν om B αἰ τάϲειϲ τῶν] αυταϲ εἰ ϲτων A, corr A ente δοκούντων add τῶν B5 β 8 τόνον] τόπον maluere Poftus et Lehr. sed cr Adn. crit. ad 26, 8 huius ed. ante παραϲύνθετα add γὰ B 10 γοῦν] oὕν CB. vide Adn. exeg. ὀξυτόνων B ψ 11 νεόοιδοϲ om CB, νεαοιδόϲ A cum oxytonesi, quae pqmat et cum antecedentibus et com Herodiani regula, qui docuit (Arcad. 99,15 Schm. Pros. cath. I 229, 25 Liz) nomina in αοιδοϲ desinentia quattuor syllabarum προπαροξύνεϲθαι et attulit haec exempla: ὑμνά- οιδοϲ, ἔπάοιδοϲ, λυράοιδοϲ β 12 τὸν om C | ϲυνετέθnιτο bo, ϲυντεθειτο A. , sed post ν inseruit ε et ex τὸ fecit τῶι A·, ϲυνετέθη τῷ CB παράκειται B

240. c. IX.[325

241. 331 b

242. Praepositiones cum pronominibus parathesi iunguntur.

243. ναν ἐ θ2. Etiam ἔξόν εἰ παρόν psricipis, quae ab εϲτ et afρεϲτι erbis orta sunt, non parsthesi prsepostionem ρraemssam habδent, sed synήhεεi, sicut quae antea attulimus (παραϲτάϲ, περιφύϲ). habδent autem neutralem efSum, quia cum infnitiτia consruontur, ut verbδa ex quibus originem ducunt.

244. Aaαvκ β ξ. Cnm pronominibδus praepositiones syntheεi non iumgunur, at (parathesi) cum οbδliquis sorum casibous, idque ita ut pronomina recto tenore proferentur. cuius rei causam aibδi exposuimus. eum nominativis igitux prono- minum praepositio nec psratheni imgitur nee synthesi, quia, ut modo diximus, syntheds praepositionum εἰ pronominum exclusa est. una t8mmm huiusmodi vοϲ admiεss. etenim recedentes abo ea rsffone, quae ceteroqdin in copusfieme pronominum observata est, ausi sunt dicere ἔπέκεινα (sicut etiam ἔπειτα dieitur, a im aguicat ac μετὰ ταῦτα).

245. rβsrικ. er Anx exzo. 3 τούτων non ad exceptiones reffermndum est, ssd ad vοees in οϲ desinentes, quae legitimo accentu pronuntiantur. - 7 ῥηματικῆϲ. nem pasticipia ex veterum docxina non sunt verba - 8 e2 Schol. Dion. Thr. 92, 32 Β. 925, 24 BB.: ταϲ ἀντωνυμίαιϲ dεὶ κατὰ παρόθεϲίν εἰϲι κατὰ τὰϲ πλαγίουϲ (scil αἰ προθέϲειϲ)· κατὰ γὰρ τὰϲεὐθείαϲ οὐδὲ ἐν ϲυνθέϲει. - 11 ἐν τοϲ προεκδο- θεϲιν εἶρηται: 127, 7seqq. de προεκδιδόναι verbi sensu vide Adn ex. ad 1,1—3 huius ed.

246. μns. emr, moses. sos. 1m A CBb. 1 B τῷ-διαλαβεν om B 1 λυραοιδόϲ pmst cum Herodisninorma ad l.11 pag.antsc.sllata concinerεtλυρψδόϲcum eis, quae ilIo prosodiae cath.lοcο post λυράοιδοϲ sequnntur: τὰ δὲ ἐξ αὐτῶν δξύετατ ὑμνψδόϲ, ἔπψδόϲ, λυρψδόϲ. sed tamen dubitandum est, num iωρψδῶ τὸ λυρψδόϲ νεl λυραοιδῶ τὸ lωρψδόϲ scribi debeat l μεϲωοιδοϲ A, ssd pius o abd ipsa pr. m. inductum β 2 τὸ νῦν huc ex sequenti enuntiato traiectum esse iniuria putet AHuttmsnn: arρtissimum hic est et ad διαλαβεῖν facile cogitando supβletar. vide A gum. οὐ in ree A β 4 ϲχέϲιν] fol 88v A |ἀναδέδεικται B | B ante παρακείμενα add κ A B, ssd induxit A Γ prius τῷ om Β, alterum. τῷ om CB β 6 7 ἔπε -φέρεται βlane idem sigmifcat atqne ἐκ ϲυντάξεωϲ-- ἀπαρέμφατα, 8 apud Apollonium haec tautologiatolersnda videtur B 7 vθϲ Βb, τῶν A τὸ iure om b contra omnium codd. testimoninm B Β ante φιλολογν add τό cB εξεϲτη Ἐϲ , η in ι corr A ἔξεϲτι καθ.ἐξὸν καΕεύδειν om CB. pro priore καθεόδειν A. praebet κακαευδειν β 8 αἰ προθέϲειϲ ecllooεnt mle ἐν ωνθέϲει B 1 11 διό ε Bb μετὰ Bb 12 ὀμολόγαϲ οῦν] ὁμολογῶ δ oῦν Ϲ, ὁμόλογον δ’ ὡϲ Β, in A ante ουν add γ A 1 1B oὅτε κατὰ ϲύνεαν edd b cum Sopbino

247. Item articults praepositiones apponuntur.

248. Secum ipsis praepositiones et synthesi et parathesi et parathesi copulantur.

249. 326 s

250. Aaαvκ. β B4, Axticulis antem, qui apponuntur tantum aliia casuslibns pariter fei neque umquam cum eis componuntur, praepoaόtiones quoque appῦ- nnntur tantum.

251. Aaovκ. β ΒΒ,, Secum ipsis praepositiones et synthesi et parathesi copu- lantux. παρά cum καταθήκῃ compositam esse in παρακαταθήκη omnes concedent, qua aepodifiones cum nominstiviscomponunturtantummodo,item ἔξet ὑπό cum. ἀνέϲτη compositas esse loco Homerico, quoniam verba et praepositiones synhesi

252. xssrκ. xv AAnz. Mxxo. οὐκ ἐν ἀντωνυμικῇ ϲυντfξει interpretatur R gu- msntum. ad ϲύνταξιϲ nominis vim, qua ϲύνθεϲιν et παράθεϲιν comprehendit, vide Lehrsium ad Βrod. π. μον.λέξεωϲ 25, 9. sliam loci innιpretationem praefert HSeMmeider: n eaa-r Eueammensefssng, die niλt ἀντωνυμικὴ st, d. λ. fΒe preno- minde Eediemfng nsλ3 λαί, verἔorεn hat und Adeor5 geeordema ml. - ἐπέκεινα. Sehϲl. Dion. Thr. 430,19 IL: ποά εἰϲι τὰ τοπικά (scil ἐπρρήματα); τὰ τόπον δδπηλοθντα, οἶον ἄνω κάτω . . . ἔνθεν ἐνένδε ὅΕεν ἐπέκεινα μακράν. in Herodieni fagmentis nihil invenitur de vocis accentu, cuius retractio synthesim prodit. - 2 - 4 ad ἐν ἔπιρρηματικῇῇ τὸ ἔπειτα minime licet supψlere τετόλμηται. nam com- positio praepositionum et adverbiorum ne Apollonio quidem abnormis videbδatur. mde inre 336, 22seqq quod autem iuxta ἐπέκεινα hic ἔπειτα vocis menionem inerit, id factm idetur propter extense speciei similtudinem et quia converti potest hoc adverbδium in praepositonem et pronomen. - ἔφ’ οὖ καὶ τὰ τῆϲ μετα- λήψεωϲ εἰϲ τὸ μεταλαμβανόμενον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ μεταφράζεται nihil eliud signi- fcst quam: quod inεrpεetemdicαuesa coneerf4 potes4 tπ prmoxem. - ὃ οὐ ῥητοῖϲ οὖϲι κατ’ ἰδίαν. nam ubδi aϛrticulus nomine cerel et pronominis demonstαativi im habet, ab Ap. tribδuitur pronominibδus. - 7 ἐν τοϲ προειρημένοιϲ. vide ὲ 13. - 9 Ἐν αὐταϲ. vide Adn. crit -θ - 478, 2 ex Schol. Dion. Thr. 93, 2 Β. 925, 27 E.: καὶ ἑαυτῶν ἔϲ6’ ὅτε προτίθενται κατὰ ϲύνθεϲιν ἐμφάϲεωϲ ἕνεκεν πλείονοϲ, oἶον παρακαταθήκη, ἐξυπανέϲτη, ὑπερκατέβηϲαν.

253. Ans. mr., masϲs. scs. im ABb. 1 οὐκ] οὖν B. negationem deleri vοlnit Lehre5 ac iam Sophianns vel EIebode, sed vidεtnn defendi posse, ide Argum. et Adn exeg. |B τϲϲ] τοι A, ϲ add A 1 7 τοότοιϲ Hb, τοότων A 8 κριβωμένου A (de quo Hekkerr erravit) et Βb, κριβωϲαμένου | 9 ~ν αὐταϲ εναυταιϲ A, ἐν αὐτϲ CB, ἐαυτMϲ b cum Soph. sed subinde apud Ap. ἐν pro nudo dstivο iuxta vαbδa copulandi occurrit. vide 233, 7 et HSehneideri comm. Β4 ad 16, 10 παρατίθενται] ϲυνπαρατιθενται A, sed ϲυν, quod ex antecedeni verbo εepettum est, erasum υμπαρατίθενται CB β 11 διδομένου B τοῦ om CB

254. 332 b

255. De praspositionsim eum articulo postpositivo sopulationibus, quao videntur adverbia esse, 1. de οὐσὂ.

256. c. X.

257. tantum copddlantux. ad obliquum antem casum parficipii cum prseposiione compositi altera praepositio duplici ratione accedαe potest: aut parathesi, a. g. παρὰ ἀναγιτνώϲκοντα et cum a ticnlo παρὰ τὸν ἀναγινώϲκοντα, ant synthesi, παρ- αναγινιώϲκοντα et cum articulo τὸν παρανογινώϲκοντα.

258. Aaαvε. β 6ἂθ. Deinde de syntaxi adverbiorum dicendum est ac primum de eis quae videntur esse adverbia, cum revαs praepositio inoncta sit cum anti- culo postponitivο. Heraclides Milesius qumidem eo libri de prosodia catholica

259. τssnε.sr Anm.sxao. δοθείη sine ν. vide Adn. ex. ad 64, 4 huis ed. -- 4- Bὰ οὐ ϲυνούϲηϲ -ῥήματα, quae Ap. debebat ponere post εἰρήϲεται, opposita eunt sequentibus ἡ δὲ ϲυνοῦϲα τῷ θήματι ~ prαepostto quae ιαm cum serbo copulata est. ne postddes μὴ pro οὐ, cr Adn. crit. ad 28, 7 hnins ed. - 8 Φϲ videtur hic idem velere quod quasi. cfr Adn. ex. ad 89, 11 huius ed. --
- 486,1 Herschdi EElesio Leopoldus Cohn in fragmentrum colectione 37 trbnit exposifionem usque ad ἀναδεξαμένων 48θ, 1 nobis ea tantum viden- tmx Miesii esse, quae leguntur usque ad ὅξπα 479, 8.

260. Ans. qmr., mscs. sca. m ABb (usque ad 8, nam sequentia desont in CB) 1 πάντοτε CB 1 2 ν ϲυνθέϲεωϲλόγῳ hlig (probante EEfaysero) conl. 304,7. 218, 22. 311, 24. ἐν ϲυνθέϲει λόγου codd. et edd. ad depravationis genus vide Adn.crit.ad65,6 huiused. 2 ἔτι A , εἰ ΟBb et in ras A posterius τὸ A habet rasurafactum exτα B Βὲνom CB ἀναγινώϲκονται Β εnteκαὶδῆλον Sehαneiden Z f A. 1843 649 comma poni vult, ut sequentia sint apodons ad εἰ ἕν κτλ. (nam εἰ pro ἔτι ipse quoque legebat) P 4 ante ϲυντfξεωϲ add τ5ϲ CB προϲγεγονυα Hb, προγεγονυα Aῦ εἴρηται Β B 6 παρὰ ἀναγινώϲκοντα 0Schneider l. l., παρ’ ἀναγινώϲκοντα Lronko 599, παραναγινώϲκοντα CB, παραγιγνώϲκοντα A. cum duplici γ, παραγινώϲκοντα bo β 7 αναγιγνωϲκοντα A. 8 καὶ ὡϲ] ωϲ καί A. ὡϲ deleri vμlt HSchneider 10 nte Ἑξῆϲ praeter sliaa expositiones quae ad praepositiones pεtinebant, videntur ese intercidisse, ad quas relegat supra 28ὲ, 2. (309,1) 15,8. 816,12 β 18 ηρακλειδηϲ] fol 89r A. ταϲ om R , add A β 14 τὸ ειϲο A, sed post τὸ et ϲο reεura nnius litterae quae videtux foisse urubique ν. εἰϲό non εἰϲ ὃ scripsimus, quis HracHidea ita. loquitur, quasi sit uns vox adverbialis

261. 327 s

262. 333 b

263. loco, ubi voces, quae oxytonesin accipere nequeunt, singulis orationis partibas disEζibδutss enumerat, εἰϲό adverbium dicit iniuria acui, quia voces in desi- nentes epufient oxytonesin exceptis ἀπό et ὑπό, quae inre acuantur. quoniam omnibδus praepositionibus hic tenor peculiaris sit. apparet autem etiam αὐτὸ premominis οxytonesin excusationem habere: nam eodem accentu pronuntiari debet atqne forme masculine. nihil est igitur quo defendi possit εἰϲὸ vocis oxytoneeis. etenim ne hoc quidem probabile est, ex ἕωϲ ortam esse vocem ita, ut omnia in conreria verterentuα, prior syllsbοa produceretm, altera corriperetur, ϲ littera ex fne in mediam partem mgraret, acutus tenor cum spiritu aspero ex initio in finem.

264. asevκ. β Βλ7. lam neHus est putare, εἰϲ 5 ita otum esse, ut praepositione articdo apposita et articulo cum praepositione constructo evaderet consructio

265. assnε. zv Ans. sxao. 6 de ads. 198, 20 ἌΙγι πρωτότυπόν ἐϲτι τῶν εἰϲ ὕϲ ληγόντων τὸ ἕωϲ, δῆλον, οὐ μὴν τὸ ἰϲοδυναμοῦν εἰϲ5, καθὸ καὶ ἐν τόνῳ καὶ ἐν πεύματι ἐπιϲτάϲεωϲ ἐδέετο. ἐν πνεύματι μὲν οὖν, ὡϲ ἀδύνατόν ἐϲτι τὴν ἔν φωνήεντι δαϲεαν ἔπὶ τέλουϲ εὑρέϲθαι· ἐν τόνῳ δέ, καθὸ οὐδεμία λέξιϲ εἰϲ δ λήγουϲα τόνου ἔχεται τοῦ ὅξέοϲ, καὶ ἕνεκά γε τούτου τὸ αὐτό ἐϲημειοῦτο, περὶ οὖ εἴρηται ϲἐν τῷ)πεαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν. de pron. 73,6: ὅπερ( scil ήκατάληξιϲ εἰϲ o κατ’ ὁξδν τόνον) ἐν μέρει λόγου οὐκ ἔνὸν εὑρέϲθαι, τῆϲ ἀπό καὶ ὑπό ὑφαιρουμένων, καθότι ἀδύνατον πρόθεϲιν βαρύνεϲθαι, χωρίϲ εἰ μὴ ἀναϲτρέφοιτο . . .ὑπολείπεται οὖν ϲημειούμενον τὸ αὐτό, καὶ εἰ ἕν ἐϲτι, τὸ εἰϲ5. Herodian. pros. cath I479,30Ltz ο. Alex. 25, 34): ἡ ἀπ5 καὶ ὑπό, μηδεμιᾶϲ ληγούϲηϲ λέξεωϲ εἰϲ o ὀξυνομένηϲ, διὰ τὸ εἰναι προθέϲειϲ ὠξύνθηϲαν. διὸ ϲημειούμεθα τὴν αὐτό ἀντωνυμίαν, ὅτι ὠξύνθη διὰ τὴν αὐτόϲ ἀρϲενικὴν. - 4 ὑποπαραίτηϲιν. ctrr 145. 27. - B ἀφορμὴ, fe qua voce vide HSchneideri comm. 27, hic ratio est, a qua quis profectna accentum εἰϲό vocis excusare possit - 11seqq. cfr Βerodian. cathol. l 507, 10Liz (Theognost. A0 160, 31): τὰ εἰϲ o λήγοντα ἐπιρρήματα ὑπὲρ μίαν ϲυlλαβὴν οὐκ ἔϲιν ὅτι μὴ τὸ δεῦρο βαρυνόμενον· τὸ γὰρ εἰϲ ὅ δύο μέρη λόγου ἐϲτίν.

266. Ans. er., eqsοm. som. m Ab. 4 ante τόνου add τοῦ b cum 1 θ ειϲον A, sed ν adrasum πειθανον A. vide Adnot. crit. ad 426, 10 huius ed. 8 ἐπ] περὶ m τοῦ τέλουϲ HSchneider IΙ 596, τὸ τέλοϲ Axζ b ψ θ μετίει A. | b cum Soph, ι Ax5 ψ 1θ μετετίετο bd cum Soph., ϲυνετίθετο Am′, cuine cfruptelae causa posita est in antecedenti ϲυνόντοϲ β 11 post ἄμεινον inseruit οὖν cum Porto

267. temporeis, in qua uticulus εἰ aeeentum suum εἰ spiritam sevsbδat, prioris autem vocis acutus tenor in gravem mutabatur, id quod omni praepoitioni aeeidit ommdibusque omnino oa tonis, quibδus eubicitur altera vox.

268. Aaevε. β 5Β. Mee εitex se habent ἐξ εὖ, ἐν ῷ, ἀφ’ οὖ. atque efism in

269. rsrε. xv μAns. exso. 1 ἐνεκλίνετο hic non de ea inclinatione dicitur, qua accentus vocis fn smtecedentem vocem reicitur, ssd de accentu oxytono fn maen mutato. r de pron. 35, 26: ὅν τρόπον (i.e. quomodo ὑδποτακτικὸν διαφέρει ὑποταϲϲομένου) κxὶ ἐγrλινόμενον ἐγκλιτικοῦ. τὸ μὲν γὰρ ἐγκλινόμενον αὐτὸ μόνον κοιμίζει τὴν ὸξεαν, εαὑτὰρ ἑγὡ κα Τυδείδηϲα (δ 290),τὸ δ’ἐγιλιτικὸν μετά τοῦ τὸν τόνον ἀποϲβεννύειν καὶ τὴν πρὸ) ἑαυτοῦ βαρέαν ὀξόνει, Ἀλπολλώνιόϲ μοι, ἐτίμηϲάϲ με. qui locas non eiciendus cum Padio Mass (ochenschr. f. Mdsss. Phlϲl. 1903 No.3 61). et Herodian. BA ID 1142 (Ι 551,3 Lv): ξγκλινόμενόν ἐϲτ μόριον λέΒhιϲ κατὰ τὸ τέλοϲ ὀξυνομένη, τρέπουϲα δὲ εἰϲ βαραν κατὰ τὴν τοῦ λόγου ϲύνταξιν, καθάπερ ἔχει εεt μὴ μητρυιὴ περικαλλππϲ Ἡερίβοιαα. Ἐγτλι- τικὸν δὲ ἐϲτι μόριον, 5 τπν ἰδίαν ὅξeαν κοιμίζον τπν προκειμένην βαρέαν εἰϲ ὁξeαν μεθίϲτηϲιν. paullo aliter losnnes Ϲhsrax BA ID 1150: ἰϲτέον ὅτι διαφέρει ἐγrλιτικὸν ἐγτλινομένου . . . τῷ καθόλου καὶ τῷ μερικῷ. πᾶν μὲν γὰρ ἔγrλτκὸν καὶ ἐγιλινόμενόν ἐϲτν, οὐ πν δὲ ἐγιλινόμενον καί ἐγκλιτκόν ἐϲτιν. xἰ μὲν γὰρ λέξειϲ αἰ ὀξύτονοι ἔν τῇ ϲυνεχείᾳ κοιμίζουϲαι τοὺϲ τόνουϲ ἐγ9λινόμεναι καλοῦνται, οἰον ἕει μὴ μητρυιὴ περικαλλἡϲ Ἡερίβοια3. ἰδοὺ αὕται κοιμίζουϲαι ἐν τ ϲυνεχείᾳ τὸν τόνον ἐγκλινόμεναι καλοῦνται καὶ οὐχὶ ἐγκλιτκαί. ἀλλὰ πᾶν ἐγκμιτκὸν ἐγκλινόμενον. vide Lehrsii qu. ep. 10Β. - 4 παρ’ αώτ. iexta se ~ pe se. omni oxyfomo, cu4 nem sμectur εox atera. 7 hie versus, qω quattnοx οxytonain bartona conversa continet, usitatum exemplum acuti tenois fn gravem mutati est. vide Testim. ad lin. 1. - 8 - 481, 8 e de adv. 180, 17: κω τὸ ἐξ οἴκου ἔχει τὴν ἐκ τόπου ϲημαϲίαν, οὐ μὴν ἐϲτιν ἔπίρρημα, μέρη δὲ δύο λόγου.

270. Ans. cmv., mscs. scs. 1m Ab. παράθεοιν in ras A 1 αὐτMϲ b, αὐτόϲ Soph., αυτοιϲ A sed rasura factum ex αυταιϲ, αὐτῆϲ m B 4 εχουϲη A’, post η add ϲ A . deinde erasae 13 fre litterae, quarum legi possunt hae: ουκ ἔχου. dittogεphia igitux deleta est β 4 παρ’ αὐτῇ hlig, πρὸ αὐτῆϲ b, προαυτηϲ A, sed omnia praeter τη exsrait in res A~. poterat etiam scribi μεθ’ ἄτην, quod Soph. aut EΙebode coniecit mllinsque indicat quod cogitat Apollonius, sed παρά praepo- sitio propius accedit ad traditam scripturam atque consenit cum embseqnentibυm ἔν παραθέϲει οὕὕϲαι. Lebrε ci. προτακτικῶϲ ἑτέραϲ λέξεωϲ |7 εἰ] accentus, quem Hyxmmtii demum grammatici coniunctioni ademerunt, hic adᾶtus est, ut haec quoque vox exemplum praebeat acui tenoris vn gravem mutati Β ἀφ’oὲ eicit AHnttmsnn, quia lin. 1 pag. seq. εἰ B34, 25 hae tres tantum praeponitionea sfermntnx: εἰϲ, ἐν, ἐξ, et quia supervacaneum sit ἀφ’ οὖ iuxta ξ οὕ. ssd tmi- madveere ἀφ’ οὖ quoque τlme consentre cum eis, quae inὰa q 59 de temptrli vi trum pρraeponitionis et scticuli copulsfionum dicuntur

271. 328 s334 b

272. nominibus idem observare licet. ἐν οἼκῳ enim et ἐκ Λέϲβου et εἰϲ οἶκον in unam locsem notionem coslescnnt, quas non discrepat ab sensu adverbiorum ex his nominibus derivatorum. sicut οἶκον δέ quoqne et Οόλυμπον δέ μlibi exposuimus dnae qudem voces esse sed in unam notionem copulatas, quae vim hebet ad- verbiiq nec mirum esse, quod coniunctio δέ hic praepositionis ico fungitur, cum eliam praepositiones nonnumquam pro coSiunctionibδus usupentur.

273. Aaαvκ. ψ θξ. Boc tantum quaeret qdispiam, qui fat, ut hae nomSnum cum praepositionibos copulationes localem habeant nofionem, temporalem illae, quibus articuli cum praepositionibus copulati sunt. colus rei causa haec est, quod οἶκοϲ nomine et simihbus iam locus signifcatux,articlo autem inest ana- phorica vis, quae temporalis est: nam ubi refertur aliquid (quae est artien proprietas), 1educitur in memoriam illod tempus, quo factum est quod refertur.

274. rasmm. r Ans. sxxo. παρεϲτήϲαμεν καὶ ἀλλαχόθι ὡϲ τὸ Sκον δὲ, ὔλυμ- πον δέ κτλ.: in Hbδro de adverbδio 180, 13-183, 4 demonsαat haec et umilia esse dues voces psrathesi coninnctas, quae aderbiormm constuctionem neque amen formam habegmt, et literam vocem esse cofmiumctionem δέ. vide Lehrsii qn. ep. 40 -44. - 8 8 e2r de adv.181,32: πῶϲ τοπικὴ ϲχέαϲἐϲτὶν ἐκ ϲυνδέϲμου τοῦ δὲ; ὅτι κὶ προθετικῇ παραθέϲει ϲυνδεϲμικὴ δύναμιϲ ἐγγίνεται. διὰ τὸ ἡμέραν εἰναι φῶϲ ἑϲτι,διὰΔιονύϲιον παρεγένετο Ἀλπολλώνιοϲ,ἐκ τῆϲ δᾳθυμίαϲ αἰ κακίαι γίνονται, ὡδϲ εἰ ἕνεκα τῆϲ ῥᾳΕυμίαϲ. stenfm ἕνεκα ab teehnicia omnibns in nnmerum coniunctionum causεHfum referebatur. cfϲ 312, 2- 16. - 10-p 482, 8 e2 Schol. sd D.Γ409 n Ba rec. man. V 382.24Dind) et in L- xἰ προθέϲειϲ παρατιθέμεναι τοϲ ὀνόμαϲιν ἔννοιαν ἔχουϲαι τοπικὴν, ποιοῦνται τὰϲ ὑποϲχέϲειϲ ege τοπικὰϲ ϲχέϲειϲ), οἶον οἴκου ἐξ οἱκου, οἰκον -εἰϲ οἱκον. τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὰ ὄρθρα τὰ ϲημαίνοντα τν ἀναφοράν. ἡ δὲ ἀναφορὰ ἐν τῷ χρόνῳ οὖϲα καὶ λαβοῦϲα τὴν παράθεϲιν τῆϲ προθέϲεωϲ aποιε ϲχέϲιν χρονικὴν, οὖ - ἐξ ο5, ῷ ἐν ῷ. 11 αὐτὰ, scil τὰ ὀνόματα. - 12 μόνον. cfr Letrs ad Herod. p 83.

275. Ans. cmv., mscm. som. m Ab. B οκοθι]fnsls ι in ras A, A videtur οικοθεν seripnisse. cetermm noliofenderεin ordineexemplorum sbο smtecedenti diecrepante 4 δὲ om A , add A |6 κακενο b cum |ὡϲ εἰ hlig, ὡϲ αἰ Ax b, ὡϲ εἰ αἰ Soph st Sva I 17, ὅτι ὡϲ αἱ AHutmann et Lehr5 7 ante οὐ pmnctum habet bo cum et Porto, qui post βίαιον addit οὖν 1 τὸ] τὸν b cum ϲυνδεϲμων A. προέϲεωϲ mavult Hilgard 1θ εχοντοϲ] fol 89v A ( 12 ante τοιοῦτον add τὸ A

276. Asovκ. θ6. noli autem putare, ideirco quia εἰϲ 5 et similia paratheεi, non aynthesi copulantur, separanda ea inter se esse, si muntia, nbi inemium- tur, in singddlss partes dividimus. sunt sane duae voces et εἰϲ 5 et ἔν ῷ, sed quasi in unam conexae, sicut οἶκον δὲ, ἀγρὸν δέ.

277. rasruε. xv Ans. exso 2 παρεμφάϲεωϲ παρεμφατκά. vide Adn. crit. -- 3 οὐκ ἐπεὶ δὲ. err de pron. 51, 25 et 87, 9. - t -Β κατὰ τὸν μεριϲμὸν κτλ. Lshra Herod. 423 dobitat sn Apollonius boc loco (ina der schicerigem PPo) ds ea partitione loquetur, qua singdlae orationis voces diversis classibus aacribanur. quam interpretationem si amplectemuα, ϲυντάξεωϲ hic et in subsequenti mmuntiato de vi syntacfica dictum putabimus et priore loco supplebimus ἔπιρρηματικῆϲ (cfr 48, 4: μενούϲηϲ τῆϲ ἐννοίαϲ μένει ἡ ταυτότηϲ τοῦ μεριϲμοῦ). at cogitari hoc quoque potest, μεριϲμόϲ nomine signifcari eam psrttionem,qua singulae enontisti alicuius partes inter se separantur (cogtando scilicet, non ita ut spatium vacuum relinquetur inter singulas voces), de quo μεριϲμῷ disputat idem Lehrsius l. l 424. hanc intepretationem secuti sumus in AA gumento. etiam ϲυντfξεωϲ sutem nomini ita aliam vim inesse patet: quod paratheta εἰϲ ὅ esse infelleximus, hoc non oδetabit, quomnus n αedesds emuntiαti peεtbus ea comungαmus. - 6 τῷ παρολόγῳ τ.εἰρ. φωνῶν. vide Adn. crit.

278. Ans. out., ess. scs. m A bo. B παρεμφάϲεωϲ] Sylb : μorfaeeeεectissἐμφάϲεωϲ, κtpακo ante (Ι.1Β pag. antec.). Eayser P~μr παρεμφάϲεωϲ ma6 eleas ιeeἐννοίαϲ aagreten. ne in pleonaemo παρεμφάϲεωϲ παρέμφατικά ofendas, cxv 317,25: ϲύν- τοξιϲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐποιήϲατο, de pron. 53, 1: αἰ πτώϲειϲ τῆϲ αὐτῆϲ ἔχονται. πτώϲεωϲ, de ads.200,6: δοκε τὰ τῆϲ τάϲεωϲ υμμεμενηκέναι κατ’ ὁξαν τάαν 3 επειδε A . tertium ε mutavit in η A ~, ἐπειδqq b | 4 HΙlεb. ef. τϲ traiciendum. esse ante κατὰ τὸν μεριϲμὸν 1ἂ inter αποϲτηϲεται et καθάπερ γε A haec hsbδet: κοί καθάπερ καί τα α αλλα μερη τηϲ ϲυνταξεωϲ του λόγου αποϲτηϲεται. sed Hnεae obliquae ab A vel A ductae sunt per καί, καθάπερ, καί, λόγου, item inter α et αλα, inter μερη εἰ τηϲ | γε om A , add A οὐ add Lehre qu. ep. 40 | 6 ϲυνταξεωϲ αποϲτηϲεται om A. , add in ng A . HSehneider D 7 haee verba eici vult εἰ pοεt τοῦ λόγου punctum poni, ex antecedentibous autem hsso mene supβleti: κατὰ τὸν μεριϲμὸν τῶν μερῶν τοῦ λόγου τῆϲ ϲυντfξεωϲ οὐκ ἀποϲτήϲεται τῷ παρολόγψ] τω γαρ λογω A , A γαρ in παρα mutavit, quod recepere δ et s. HSehneider l l. cum Luditbio primae manus scripturam amplexus puncto ante τῷ γὰρ λόγῳ posito, post φωνῶν deleto sic locum inerpretatms est: ratio em. vocem εἰϲ ὅ, οἶκον δέ ea e5, s4 duae paεfes oratiemss ent. ΙbBg censet legen- dum esse: οὐ ϲυντfξεωϲ ἀποϲτήϲεται τῷ παραθέτῳ τῶν εἰρημένων φωνῶν. Lebrs Herod. 42B παραλόγῳ servat, sed pro εἰρημένων duδitst an scribendum sit ἐγκειμένων S 7 ante λόγου habet τοῦ A conxa Apollonii consuetudinem, cdd solet sticnlum hmc genetivο non aᾶlere, si additus non εεt eruiculus μέρη nomini. ude Egenolfum ~atrbδ. f λlass. Phiol. 1879 p 695 seqq.

279. Num ἐπεί adverbium similiter ortum sit.

280. 335 b

281. 329 s

282. Axavκ β 61. Heraclides etiam adverbium temporlle ἐπεί eodem modo ortum esse opinatus est, quo εἰϲ ὁ, ἔν ῷ,ἐξ o5. sEx loesli adverbio οὖ - inquit - immutsio Dorica fecit ε (ut nπε ex ποῦ, αὐτὲ ex αὐτοῦ), qua cum foma iunca est ἔπί praepositio, quae hic eandem vim haboet atque ἀπό. ad quem opinionem deξmmdemdsm dicere icet, ne hoc quidem εἰ obstare, qnod ἐπί et εἶ iza eosuεunt, ut servzxetnr a neque mutaretur in φ nam persaepe fn Dο- ria disscto sic funt synsHiphae, ut consonsmtes tenues prioris vοcfs serventur, ubi concmrunt cum spiritu aspero atterius.

283. assruκ. er Aaz. exzo. 1 ad ὡϲ ~ quasi ef 27, 6. 126, 15 2664,14. - 4 τὸ ἔαεί χροικὸν ἐππίρρημα. Ap. ἔπεί quando causalem habet vim, coniunctioni- bus sscripft, quando temporulem, adverbiis. vide de con. 245, 15. διόν τι παρηκολούθηϲε τἀϲ ϲυνεμπεϲοϲι (υνδέϲμοιϲ αἰτιώδεαν ἔπρρήμαϲ χρονικοῖϲ τοπικὸϲ. 6 μετάληψπιϲ de mutatione dialectica etiam de adv. 153,13 et 14. - ὰ ἐuιμηνίϲαϲ. Schol. Tomnl. ad Κ 280: ἀπομηνίϲαϲ Ἀρίϲταρχοϲ ἔπιμηνίϲαϲ. -- ϲυνολιφῆϲ. hac voce Ap. εtism de εhsiene vocalis spostrοpho indicata utituϲ et de sa, quae fn mediis vοcibδus compositis ft. vide 140, 21 et 55, 22. - 10 ψλδν ἀντιϲτοχων. e Dion. Thr. p 13, 3 L.: ἀνπτιιϲτοιχε τὰ δαϲέα τοϲ ψιλοῖϲ, τῷ μὲν Θ τὸ ῷ .. . τῷ δὲ k τὸ ~ . ..τὸ δὲ θ τὸδ t. Hitterae enuεs, medias, aspiratae efΒeiunt tres ϲτοίχουϲ παραλλἡλουϲ itaqne ψιλά et δαϲέα sunt ἀλλήλοιϲ ἀντίϲτοιχα (ide schol. in Hen. 407, 20 et 34. 408, 5 hig.) et possunt intex se pemutadi.

284. ns. emrr, msϲm. scm. 1m Ab. 1 εἰϲ 5] ιϲο A. , ειϲο A β 4 Φϲ καί-χρε vπικὸν Abq καὶ ὡϲ τὸ ἔπιεὶ κατὰ ϲυναλοιφὴν ἔπχρονικὸν m~, ubi ia ng Βllebδode posterius ἔπι corr in ἔπεί, ethsec cum correetnra Hebodii hsbδεt 1Bλ ου B. 6 η εἰ A , ἡ ι A β 6 5μοίωϲ τόπου x, corn θθophianus β 7 υνῇει b, A. habet in exio imeae ϲυνει cum perra rasuαa post ι et sb initio smbδssquentis Haeae ηι, sed fllnd εἰ in res. duarum vel trium Hitterarum scriptum est ab A, εἰ sb eadem menn exaratum ι quod post η legitur. 25 habδet ϲυνείη 1 pro ἀπὸ A et exhibent πρὸ, corr. llebode καθὸ κxὶ ἔν] καθότι ἐν A , A v in κα mu- aεit 1 8 in ng A η απο | ἐπ] επει , cor A ἐϲτὶν] , A, om b 8- ν ϲῳ τῷ ἔπμηίϲαϲ om m, Βophisnus: λείπει τι, EIebode: ϲωϲ λείπει ντ τοῦ ἐπιμηνίϲαϲ 1 t Είϲ δὲ] ειδε A , add ϲ post ι A ϲυναλιφηϲ A, ϲυναλοιφῆϲ b cum s. vide Adn. ext. ad 194, 14 huios ed. 1 1θ ψηλων A. 11 ϲυνολοιφὰϲ sb

285. μAsevκ ὲ θ. At accentus εἰ sensus ἕει adverbii obstant originstioxi Heerachdis. nam circomfθectuntur omnia adverbia in deeinentia apud Dores, dicut quae in ου diphthongum exeunt in communi dialecto ἐπεί vero acuitur. nec snεus vocabulorum mutetur, sed forme tentum, qusmdο in aHiem disecum. txsnsent ἔπεί autem tempus indicat. εἰ locum. quocirca putamus ἐπεί adverbium

286. rasrκ. ex Anm. exso. 1 - B HLAhrnsii opinio, qui in Mus. fhengm. V 234 Alemani vindicavit hos vasus, nnnc confrmatur nomine poetae ab A V in ng adscripto, quod Βekker praetermisit - 8 κοινὸϲ non masculini est gmeris, ut AHutmacn putat. sed neutrius εombμsfideeticommunιs. ϲὰ e g.Herodigm. I 504, 3 Liz. - 18 ε-χοιραγχᾶν.haec verba ab Ap. eiam in l. deadv.132, 28. 207,17. 210,1 citantur, item ab Βerodianoapud lo. AΑex. 32.14 ( 494,13 Lx), nbi Βophronis nomen adiectum est.

287. μns. m x., nasce. scs. m Ab H αλκμανοϲ Ae ng 1 3 καζο’ A, κmλιϲθ’ cs υπαυλεν A, θπαυλεν cab, in oxytonon mutait Ahrns Mu. rhensn. 234 εἰ de dμν Dor. 88 B καμεγαϲθενηϲαϲαναια A , A indurit primum. ϲ εἰ ex 6 fecit π, κὰ μέγ’ ἀπενήϲαϲα ναὶ ἁ b cum s, κὰ μεγαϲθενϲ Ἀϲαναία Ahrens l.l. et Hergλϲ 4 μελαμποδαταρπολυκοντε A, Μελάμnοδά τ’ Ἄρπόωκόν τε b cum s, cmi haec verba cum smtecedmtSbδns fn unum versum codiumgnmἰ seperaverunt ut aiud exemplum Ahrens et hergk, qui Ἀρπώωκον sexbδi vuμt et Βtedichori fragmmmtum esse hunc versum putet ΒB κοθραϲιων A, κθραϲίων b Ahrens Hergh, qui in editione tertia adicit: pens cocere ἄρχοι μὲν γὰρ κb βράϲϲων, sed in quarta: erρα resεψss oἔscmr6, aeseiass uἅrMm proεaa eom m appellativum lateat, sed nsmεus eersms logαeedici nege aereas, dteqκe re- trαdto, quo4 omect egκe θραϲίων i ε. θραϲύτεροϲ eεrieimie, qsemtαm ema asctoεtate · 18 ϲυνολοιφὴν sb β 8 τα εἰϲ ι δηλαδή δωριᾶ RE ng 9-16 τὸ πε] τω ὲῖ A. β 11 τηϲ om A , add A β 1ξ ε τὰ τῶν]ετατον A, sed u in ras ab Ac vν A χοιραγχον , ον in αν mutait A β 14 pοεt διοκαι. senipfit παρεμφαίνει A relapsus ad antecedentis, tum spatium reliquit, quod A cic explεtit: ωϲπερεχει τὸ ειτα τὸν χοιραγχᾶν, deinde A~ pergit διὸ καί παρα- δεξαμεθα, quod A mutavi in παρεδεξαιμεθα (sic) παρεδεξάμεθα b inhcativna εἰ praeferretur, ὄν delendum. in xl, ubi παρεδεξάμεθα ἅν legitur, suber ἂν pmcta podia sunt, sed in ng ascsiptum: Iδrt. παραδεξαίμεθα ἂν

288. 336 b

289. 4. εὶς δ ἐνᾡ ἐξ οὐ etiam localem habent vim.

290. 330 s

291. eemdεm vοeem esse stque ἔπεί coniunctionem, ut ὄφρα, ὅπωϲ, ἶνα quoque aies adverbδii, sies coninmctSonis vice funguntur.

292. Axαvκ. β 6ξ. Hoc quoqne adiciamus, illa, de quibus supra di3imus, εἰϲ
ἐν ῷ, ἐξ οὲ, quamquam articuli notio. i. e. temporalis vis, in iis praevalet, tamen posse efismm localem habitum sigmifcare. quod si ft, prtrsus poscunt, ut nomen locale adiungatur, e g.ὲν ῷ τόπῳ, ἐξ οὖ τόπου, εἰϲ 5 χωρίον, ubi praepositiones

293. rssreε. xv As. xxzo. l ϲυνωνυμεῖν hic non de vocum diversarum sensu peri vel simili dicitur, sed de earundem vocum signifcationibns diversis e22 iura lin. 8 et de ἐπεί vocis vera οriginstione 3337, 24. Herod. l 516,10 Liz. - 2-a de coni. 244, 6: φρᾶ. Πόϲιν τὸ προκείμενον μόριον, ϲὐνδεϲμοϲκαθεϲτηκόϲ, ἰϲοδυναμε τῷ Ἴνα κxὶ ὅπωϲ, οὐκέτι μέντοι ἔnπίρρημα 5ν, ὅμοιον χρονικῷ τῷ) ἔϲωϲ) παρολαμβανόμενον. ac sequuntur ibi eadem exempla stqne supra. - 6-7 de coni. 243.11: νᾷ. Διαφορὰϲ ἔχει τὸ μόριον τρεϲ, ϲυνδεϲμικὰϲ μὲν δύο καὶ ἔπιρρηματικὴν μίαν, τόπου δηλωτικὴν. et 243, 26 πωϲ. Καὶ τόδε τὸ μόριον ϲύνδεϲμοϲ καθέϲτηκε, ταὐτὰ δηλῶν τῷ ἶνα . . . οὐκέτι μέντοι,ἔπίρρημα ὅν, τὸ αὐτὸ δηλ4· τὸ μὲν γὰρ Ἴνα τοπικόν, τὸ δὲ ὅπωϲ ἐν ἀναφορᾷ τοῦ πῶϲ. - de πρὸϲ το- πκὸν ἔπρρημα verbis vide Adn. crit. - 8 ϲυνωυμεῖ. vide ad lin. 1 -
ἀρθρικῆϲ ἐννοίαϲ. ide 334, 10-16 de temporali articulorum vi. - 12 ὁμοίωϲ τοϲ ππτωτικαϲ. nam dfngudi casus quoque diversas ϲχέϲειϲ τοπκάϲ εigmifcsnt. c2 schol. Londin. in Dion. Thr. 549, 22 HL.: αἰ ϲχέϲειϲ αἰ τοπκαὶ τρεϲ εἰϲιν, ἡ ἐκ τόπου, ἡ ἐν τόπῳ, ἡ εἰϲ τόπον· καὶ ἡ μὲν ἐκ τόπου τῆϲ γενικῆϲ ἰδία, ἡ δ’ ἐν τόπῳ τῆϲ δοτικῆϲ, ἡ 5’ εἰϲ τόπον τῆϲ αἰτιατικῆϲ.

294. μns. mr., masεm. sos. im Ab. ἐϲτι] . A, om b β 2 καί επι A, sed ιε in ras ab A vel A β 2 3 τὸ ὄφρα ὄφρα πεποίθηϲ A , ab altero ὄφρα inc 2ol ir, prius om b B θ-7 πρὸϲ τοπικὸν ἐπίρρημα] πρὸϲ τοπκὴν ϲημαSίαν Lehre qu. ep ξ2: ~Βd smmsgrαsst ex χroxime precediemtiδss. sed ne sic quidem locus vere ssmsri videtur. fortasse πρ οϲϲημαίοντ)οϲ τοπκὸν ἐπίρρημα sexibendum, ut de adv. 200, 1 in codice legitur: τῇ διά ἀεὶ ϲημαινούϲῃ καὶ αἰτιο- λογικὸν ϲόνδεϲμον. HΒcMmeider πρὸϲ ϲτὸ) τonπκὸν ἐπίρρημα legi vult: gege- d5r dem Adeεrδim Ees rτs νᾷ β Β παριϲθω A ( 8 dρθρικῆϲ] AHuttmann fugitat χρονικῆϲ. at ide Argum. et Adn. ex. 10 επζευξιν vocis ξ Httera. in A detrita ἔνέμειναϲ b cum β 11 εἰϲ 5 ἐπορευόμην] 5 ὲ in ras A , A videtοr ειϲαπορέυομην acipsisse

295. Cum adverbits praepositiones synthesi tantum copulantur.

296. c. XI.

297. 337 b

298. sicut alibi, usu psntux ad signifcsndum localem habitum aeque atque cssuslia, quibous praemittuntmr. etenim ὃ χωρίον in εἰϲ 5 χωρίον ἐπορευόμην verbis accu- sativus casus est, id cuod dobitari non potest, quia praepositio nominstivο nequit apponi, atque eliam masculino nomine τόποϲ proditur, εἰ hoc poniur pro χωρίον: εἰϲ ὅν ἐπορευόμην τόπον

299. μAaαvκ. ὲ 64, Dεnde dieondum est de praepositionum et adverbiorum coniunctione. in ἐπάνω, ὑποκάτω, ἀποψέ, similibδns adverbia cum praeposifioni- bus synthesi copolata esse suspicati tantum sunt ei, a quibas ente nos de hia vocibus deputatum est, neo accurate rem demonstravermnt, quamquam dobitsre licet, utrum ἀποψέ duae voces sint (ἀπ’ ὀψέ), an uns. iam suppleri debet quae deest demonstratio.

300. τssrm. er Ans. exso. 7 Β ἐπάνω cfr 339, 14 26. ὑποκάτω αxϲ 389.15. 26. ἀποδίϲ cf2 285, 25. 304,16. 339,14. ἀποψέ cfrln. 11 et 304,16 περικυκλῶ Apol- lonio adverbium compositum videbatur, quia κύιλῳ in adverbiorum numero habebat. vide de adv. 165, 20: τὰ εἰϲ ω λήγοντα βαρύνεται, ἔϲω κύκλῳ τόνῳ κτλ. dieitmr ὁμόφωνον dativo esse κύκλψadverbium deadv.165, ξὺ εtἐϲχηματιϲμένον ab

301. Ans. mr., masos. scs. m A bo. 4 παραθεϲεων R, ν in ϲ mat. A 1 Β γενο- μένων Ae, γινομένων Ab β B post αποψε in A res unius litterae 8 8 προϲθε- ϲειϲ A. 1 11 οὐ addendum esse censuerunt EIebode, OSchneidex X. f. A. 1843 644, Βka L 16. nec permnssit nobis traditam loci scripturam omnino sanam esse LobsckElem.path l 619, ubi postquam Apoonium mc reapse se δύϲκολον praebere divit, sic pergit: Adsφpsdafur eorum semtemtae qu4 prepostones cum αdεerὸ8s comρεm9 dxissem4, sed euπ αccurete demoMrααπ esse nega4; d aufem nεeessarium fisse ad crcmserpttoem τῶν διϲταζομένων Soc exemylo proὸαt: τί γὰρ μὸλλόν ἐϲτι τὸ ἀπὸ ὀψέ τά τε ὅμοια δύο μέρη περ ἕν uomodo eri docti [aeil OSehneider et Scrzecxkal λaec eerbα corrigenda putaεer5t, supra dixi equeιdem ommaα sαrα ε3 fecta conservo smέeΜαmoue ln hαzc parfem accpto, ezm quasdam emἅaguα velut ἀποψέ, quod si aιhl αmplsus quam simplex ὀψέ εgmdcet sym smrmmdum esse, conbα vero st pruepoettto 5el uerἔmm re nomem ex se religaέum habeat zd λuaac modum ἀγὼν γὰρ ἀπ’ ὀψὲ τελέϲθη ve Βοώτεω ἀn’ ὀψὲ δύνοντοϲ, u4 Aratus dix t 585 ἐπ’ ὀψὲ δύοντι Βοώτῃ. testem quodem heus tmes nsHua αfere possum, sed quin tarum eque dlsquid siusmoβι ffcerut, ecmε dμῥμm αἔeo, e hmc ApoHomum an4mum retέul4sse αrὸtror, cem fcεet parftcm- lαma etam pro contextu verborua dieese ecrτb2 αποοψε A, ἀπὸ ὀψέ 5q stδ haec dici nequeunt sut duae voces aut uns esse περ bd, ειπερ A. et m, sed abo Soph. vel Eebodio suγra scriptum ἤ

302. 331 s

303. μααvκ. β θξ. Dt ostndimus supra, praepositiones ita tantum separatim et fn appositioneusurpantur.si οbδliqnis casibouseispraemittuntur.quibnsattributae sυnt nam non omnes cum omnibns οbliqnis iungmntur), βum eis vero vοcibδus, quae csεibδus carent, semper componuntur. quocirca etiam cum nominativοcomponuntux tentum, utpote qui nondum fenionem casus em pssεus sit. esndemqne ob cansam synthesim solam cum adverbiis accipiunt, quippe quae ipsa οbliqnos casus non habeant. nec obstat hnic argumentationi δι’ὅτι, quod demonstravimos ex accu- safSvο neursli ὅϲ τιϲ vocum et διά praepositione constare, non ex hac praepo- sitione et indeclinabδili coniunctione ὅτι. quae si vera eius origo esset, non posset non esse syntheton, sicut ἐπεί coniunctio, quae ex condicionsli coniomctione εἰ et ἔπί praepositione constat.

304. nomine κόλοϲ de adv. 67, 15q st verus dativus non est, ssd eidem elasεi vocum. ascribitur atque ἔϲω κάτω ἰδίᾳ ῆδιϲτα: vide 109,13. 343, 3. nec aliter sentiunt posteriores. EE 544, 12: κύκλῳ ἐnπίρρημα τοπκόν. ἔχει δὲ τὸ ῖ προϲγεγραμμένον ὡϲ ἀπὸ δοτικῆϲ, quae verba LLentxius Herodiano tribuit I 540,1.

305. ssrκ. xv Ans. exso. B ἐν ταῖϲ προκειμ. ϲυντ.: inde ab 310, 7. - 4 ad αὐτὸ μόνον et ἰδίᾳ καὶ κατὰ παράθεϲιν et perticipium vide Arg.etAdn. crit. -6 ἐν τῇ ὑπηγορευμένῃ εἰϲαγωγ. de ὑπαγορεύω verbi usa Apolloniano vide Adn. exeg ad Βnem libr lI. hoc quoque loco videtur praecipiendi, docendi vim habere et Apollonius dicere introductionem praeceptam, quia illic elementa aliqua intro- dneendis discipulis praecepta erent. ceterum ad hanc patris isagogen Herodia- nus commentarium scripsit teste P 143, 3. - 7 καθ’ ἔνα ϲχηματιϲμόν, quod signifcare idem solet ac sne uRa μαmae mutatone (vide Adn. ex. ad 451, 13"/> huios ed.), hic dicitur de copulatione synthetica. ἔνθεν κατὰ τοῦτο. cum pleonasmo cr 410, 6 hoins ed. 1θ -11 δι’ ὦν -προθέϲειϲ: pibus εἰ, ut co- goscamus pprposutiemes αpposttαs esse. - I1 ἐδείξαμεν: B18, 14 seqq.

306. Ans. οmrr., mscs. sos. m Ab. Β prius πότε] τοτεA. , cotrA λόγου om b cum Xa ( 6 προκειμεναιϲ A, προειρημέναιϲ b cum ms απεδεινυτο A, κ add A, ἀπεδείχθη bd cum xa ( 4 anteἰδίᾳHSchneider eomm.p 19E5 οὐκ inserit el. 9.15. 17.20, sed ἰδίᾳ bic idem valet quod κατὰ παράθεϲιν (cfr κατ’ ἰδίαν 332, 16), atque αὐτὸ μόνον referendum est ad ἀναμεμεριϲμέναι τ. πλ. πτ., non ad αἰ προθέϲειϲ. vide Aαgum καὶ iubet deleri Schneider l. l. 650, qua tamen coniunctione optime copulari possunt diverses eiusdem rei signifcationes |θ υπαγορευμενη A 8 παρετθεντο poscit Schneider l. l. propter antecedentia αἰ προθέϲειϲ παρε- λαμβάνοντο. at snbδaudiri potest ἡ πρόθεϲιϲ. vίde exempla variationis nometi apud ApoHlonium in HSehneideri commentario 14 β 16 εχονται A. , αἱ in ων motait A2

307. Refutantur el, 10 qui paepositiones eum adverbiis sola synthesi copulari ideo negant, quia loqui licet απὸ τοῦ τῦν, ἀπὸ τῆς αἠμιρον, similis.

308. μaovν. ψ 6θ. Atone hoc quoque addendum est. εἰ adverbia ad vειba pertinent verbaque semper uno eodemque modo cum praeposifionibδus copddlantur, apparet adverbia quoqne hono modum acceptura esse. etqui veιbοa eum praepo- sitionibus sola synthesi iunguntur. ἀgo idem accidet adverbiis, quae praepo- sitionem artissime sibi adnexam secum ad verbδum ducat.

309. AAaανκ. β 67. Verisimile est dicturum esse quempiam, utilitatem sorum. quae modo difimus inde apparere, quod inter nonnuha adverbia et praepo- sitiones aruiculus interponi possit. εεi enim praepositio cum adverboio - inquiet - synthesitantum coniuncta esset, prohiberetur ila interpositio, sicut prohibδeux in παρανόμου st similibδus, quando has syntheticse, non parathefcae copuationes sunt ubi si interponiturarticulus,exclusa estdobitatio utrum παρανομου symtheis

310. τssrκ xv Ans exso 4 Ποϲειδώνιοϲ procul dubio idem est, cuine Hibrum περὶ ϲυνδέϲμων citat Ap. de coni. 214, 4, fortasse is qui ὁ ἀναγνωϲτϲ Ἀριϲτάρχου appellabstor. vide ΒSchneideri comm 217 ad 214, 4. 12 - 13 τἡν ἔν τ. ὁ. ἀμφιβολίαν περιέγραφε. ct 311, 10-12 περιγράφειν, nt saepe apud Apollo- nium, habet eximendi, excludendi vim: vide HSchneideri comm 141 ad 121, 19 et synt. 120,10.121, 5.162, 4 et 11. 337,2. de adv.121,20.

311. μns. ouτ., mscs. sos. 1x Ab. 2 καθιϲτηκει A β Β παρα ente ϲυναπτκὸϲ om A b cennmerunt addmmdum esse iam Sοpb. vel ΒBebode atque Lersch Sprsch- phil. d. A. ll 40: nam Apollonio ut Lionysio Thraci ϲυναπτικοὶ ϲύνδεϲμοι sunt coniunctiones condicionsles (ide 132, 10 εἰ 18 et Lion. 91, 2 .), ἐπεί ἐπειδή vero ab utroqne appehsmtur ϲύνδ. παραϲυναπτικοί (de coni. 234, 14 et 15 et Dion 22. 2) ἐκ του] fol90vA β ὃ prius καὶ ortum censemus exastecedenti ταί 6 τῷ] τὸ A, corr Soph. Β an ἀναδέξεται 7 pro ἐπ AHumann fugitat ὡϲ. vide A gum. 12 τήν ἐν om A. in contextu, sed supra add ipse pr. m. 1ξ περιέγραφε τῷ bo, περιεγραφετο τὸ A , A posterius τὸ mutait in τϲυ. stque περιεγράφετο τοῦ exhibet ms, περιέγραφε τοῦ vοlmt HS8chneider comm.
ae elo nobis locum per litteras interpretatus est: ubi articude aa3rpomtto fκὅ- tatioem quae ln nom mibss es semeg64 a5 ea re, quod azetedlzs apere nam cma- luιt das Eaeesdλmtreem des Artieels sλledt edem Xe el age een dr Tat- 3mehe, da6 die Rτἄpoe ton rαumliλ srλt mit dem andem ἶΓχct εεena est. nobis πidetnr ant Hekkeri scriptαa probenda esse aut musndum esse τὸ τοῦ in ὑπὸ τοῦ. ide Argum.

312. 332 s

313. 339 b

314. an parathesis sit, qnoniam interiecto a ticullo praepositio cum nomine aperte non coslnit hnins autem generis smnt etiam ἀπὸ τοῦ νῦν, ἀπὸ τῆϲ ϲήμερον.»

315. Aaαvκ. β θΒ. Cuibus opponenda haec sunt. ln nonnulis adverbiis notio nominalis inest, ad quam pertinet illa articuli adiunetio, velut in ϲήμερονadverbio inest ἡμέρα nomen. neque ero in ἡμέρα nomine inest ϲήμερον adverbium, cum. non omnia ϲήμερον fsnt, de quiibδus ἡμέρα nomine utimur: nam etiam in αὔριον et ἐχθέϲ adverbiis est ἡμέρα nominis notio. eadem ratio νῦν adverbii est, quod. gεnerslem temporis notionem in se continet.

316. Asevκ. θ8. lam praepositio ϲήμερον adverbοio praemissa in ἀπὸ τῆϲ ϲήμερον verbis si ad ἡμέρα nominis notionem spectat, quam adverbium in se con-

317. rxsrm. er Ans. exso. ἁ ἀναϲτροφήν. cfr 245, 15 et ἀναϲτρέφειν 116, Β. - 1θ χρόνου τοῦ γενικωτάτου. cvr de adv. 123. 16: τὰ χρονικὰ ἐπιρρήματα ϲυμφω νοθϲαν τοῖϲ τοῦ ῥήματοϲ χρόνοιϲ ποιεται ϲύνταξιν, οἶον τὸ ἐχθέϲ παρψχημένῳ ϲυντετξεται . . . τὰ μέντοι οὐ διορίζοντα τὸν χρόνον, κοινὴν δὲ παράταϲιν δη- λοῦνπτα τοῦ παντὸϲ χρόνου, ϲυμπαραλαμβάνεται κατὰ πάντα χρόνον, ὡϲ ἔχει τὸ νθν ἐφρόνηϲα, νῦν φρονῶ, νῦν φρονήϲω. Schol. Heliodori ad Dion. Thr. 96, 33 B. 936. 22 B. εἼ 5 δὲ χρόνου δηλωτικά, οον νῦν τότε αὕθιϲα. προϲτιθέναι δὲ τὸ γενικοῦ, ν’ ἤη ὁ λόγοϲ οὕτωϲ· τὰ δὲ γενικοῦ χρ. ϲημαντικά, οἶον νῦν τότε αὔθιϲ. ταῦτα γὰρ γενικὴν παράταϲιν χρόνου δηλοῦοι τὰ ἔπιρρὴ- ματα, οὐκ εἰδικήν τινα καὶ ὡριϲμένην. 12 ad ὡϲ πρὸϲ cfr Adn exeg. ad 40,12 haina ed. - 18 4 πᾶϲα ἀνάγκη -φέρεται. praepositiones emim semper παρα- θέϲει, non ϲυνθέϲει, adionctae semi obliquis, nisi obliqui fexiones sunt nomina- fvormm compoditorum.

318. μAns. e r, mscs. scs. is Ab. 4 ἐφ’ ἤϲ] Sylb.: μortasse comgruεntius ἐφ’ ν ut mox ϲυντείνει ἐπὶ τὸ αὔριον, quam mutationem iam in ng ascripserat Hllebode ac probatEayser. at vide ϲυντείνειν ἐπὶ c gen. supra 152, 19 et de adv. 123,24: ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ϲυντεινέτω ἐπὶ πάντων τῶν τοιοότων β B ἐν γὰρ τῷ ϲήμερον Soph. vel Hllebode et b, ὲν γαρ τὸ ϲήμαινον (sic) A, ἕν γὰρ τὸ ϲημαινόμενον ms αναϲτροφην etiam A, sed ϲτροφ ab A~ in ras, emb ϲτρ erat ϲο vel ϲα, sub οφ quid foerit non iam licet cognoscere 6 ἡμέρα] an ἡμέραϲ, scil γίνεται f 7 ultorum καὶ om A. χθέϲ] an ἐχθέϲ ut infra 8 et de adv. 123.187 ibidem p147, 7-23 probatur χθέϲ factum esse ex ἐχθέϲ β Β εχθεϲ A, χθέϲ b Β κατ’ b 14 πλαγίαϲ] πλαγίου Ellebode

319. finer, non potest non apposita esse, quia ad obliquum casum speetst, ac debet articdlus addi, ut cogitetux simul nomen. nam articuli proprium est, casoslibus vocibus addi, ϲἡμερον voci vero et similibus nulle communio est cum articuo, quippe qni feminini generis, genetiτi casas, singularis numeri sit (si ἀπὸ τῆϲ ϲήμερον dicimus), quae omnia adverbiis numquam denotentur. (semi quidem ad- verbia, quae nullum hoinsmodi casuale in se continentideoqnstεlisconstrnetionis, qualis est ἀπὸ τῆϲ ϲήμερον, expertia sunt, velut ἀποδίϲ, ἀποτρίϲ).

320. μaovκ. β 76. nec magis, quam articulum, appositionem praepofitionis noir ϲἡμερον adverbδium, nisi prius articlus appositus est. nam is ad nomm, quod sobauditur, pertinet, si loquimux ex. gr. ἐν τῇ αὕριον, ἐν τῇ ἐχθέϲ. quae nemo audeat sine ariculo profειre, quia praepositiones, ut vidimus, casuslibns tentum apponi possnmt, sdverbiia nequeunt. nam ἔν ϲήμερον dicere non licet.

321. ssrκ. er Ans. exse. I ὑπακούεϲθαι et l. Β ϲυνυπακούεϲθαι de vocibus quae ἔξωθεν i.e.cogitando supplentur, v Adn.ex.ad Β4,1 huius ed. 2 πῶϲ γινώϲκει nuHα necemtmdo, auΒα eommueto ntercedst inter ϲἡμερον et articulum. clx 144,25. 224, 22 ac mox Hin. 7 saepias ita ab Apollonio εἰδέναι usmpatur, de cuius usu vide Adn. eseg. ad 89. 3 huius ed. et indicem graecum. - θ ad ἀποδίϲ vide Adn ex ad 834, 9 hoins ed de ἀποδίϲ et ἀποτρίϲ Lobeck Elem. psthol. I 621: ἀποδίϲ et qnod Apodlωius sφctim modo aftig~0t ἀποτρίϲ quo loco reperanfur tgmο- ramus, sed legimus sane εἰϲ δίϲ . ..εἰϲ τρίϲ . . . ἐπὶ τρίϲ. - 7 κzὶ ἀνάπαλιν δὲ κτλ.artissime cohaerent cum eis quae antepsrenttbesin leguntur. - οὐ γινώϲκει. Ex adeerδa ahena sen4 α5 apeposttee peruepoettιenπts, ιnen admittunt παράΕεϲν. Β B, scil τὰ ἄρθρα: pronommm relativum referendum est ad antecedentem singdlarem τοῦ ἄρθρου. vide de numeri vεciatione HSchneideri comm. 14. - 1θ uae nemo cogtαeert (audeat) stne arfiμhis dicere. 11 ἐφέροντο εἰ ἡδύναντο praeterita posita sunt, quia haec antea Ap. demonstraverat.

322. Ans. cur., mem. scs. 1s Ab. αρθον A. νοειται . β Β ἄρθρον bia scriptum in A, semel lineis οbliqnis inductum ab A 5ν post θηλωκὸν add DΙhlig 4 ενικων A | τοιούτων Ἐϲ , corr A εϲτινουν A , prius ν in γ mutavit Α ψ 4 6 ἔϲτι -ἀποτρίϲ, quae ps enthesis signis inclusimus, aptius legerentur fn pag. seq. l. 12 post ϲήμερον B τοιοῦτον b (τηϲ τοιαυτηϲ] fol uIr A 6 ἐπάνω ὑποκάτω delenda esse quia cum § 1 pumant, iam. RSctneiderr vidit comm. 193 ψ 8 5] c mg:Pδrt.5 β 10 χθέϲ b cum εἰ m*

323. 340 b

324. Aaαvν. β 71. Mec elia loquendi ratio est, si dicimus ἐν τῷ ὑποκάτω, ἔν τῷ ἐπάνω, nbi articulus et apposita praepositio ad nomen locale, quod subδandi- tur, referuntur. quocirca si singulae partes enuntiati, in quo ἐν τῷ ὑποκάτω vel ἐν τῷ ἐπάνω occurrit, inter se dividuntur et distribuantur, intellegendam est priorem praepositionem nna cum arfieulo appositam esse et pertinere ad dativum nominis, qui mente supβlendus est, alteram (ὑπό, ἔπί) compositam esse cum adverbio locali (κάτω, ἄνω).

325. Aaαvκ. β 72, Patet igitur ex sis, quae modo de ἐχθέϲ adverbio coniuncto cum praepositione articuloqne diximus, in medis ἀπεχθέϲ voce quidem addi articulum non posse, quia hic praepositio ad adverbium temporale pertinet, quocum in unam vocem coaluit, sed ἀπὸ τϲ ἐχθέϲ dici posse, quia in his verbis praepositio ad nomen quod subaudimus refertur, nient in ἐκ τῆϲ ϲήμερον, quod articolo interponito carere nequit. - Hac mopositione opus erat, nequis dubitaret, quin in ἐπάνω, ὑποκάτω, similibοus praepositio cum adverbio synthesi, non para- theεi comuncta esset.

326. aser. xx μns. exso. Β παρόθεϲιϲ priore loco adlectio est, altero opponitux compositioni. 4 μεριϲμοῖϲ. de hoc μεριϲμόϲ et ἔπιμεριϲμόϲ nominum usa egit Lehre Herod. 424seq. - 7 ἀπεχθέϲ. exemplum huius vocis attuHit Lobecϲ* Elem path l 630 ex Anthologia XI 35,4, sed in dues voces divisum: ἀπ’ἑχθέϲ. 8 ὅτι-φέρεται. haec verbδa inteHegi nequeunt nisi ex entecedentibus (lin. 4 et 6) cogitendo suppletur ἡ πρόθεϲιϲ. 10 ἔπφερόμενον. exspectatur ὑπακουό- μενον, nec umquam sias sb Ap. ἔπιφέρεϲθαι usurpatur de eis verbοis, quae non dicendo, sed cogitando adiciantur. -12 ἔφαμεν: 386, 27.

327. Ans. cvr, usϲs scs. 1m Ab 1 ἐP etiam A exbibet (de quo Βekker ora- vit), sed cs pro ἐξ habent ἐν | B εϲτιτ om A. . add A 4 πρόθεϲν Βllebodε et Lehre Mus.rhen.nov. 127 (Βerod. 424) et Schneider 2. f A. 1843 p650, παράθεϲιν Abo 1 Β - -θ fortasse ente ἐrί τὸ intercidit ὅτι et καθίϲταϲθαι ex καθίϲταται oftum est 1 7 αρα in ras A, quid A scripserit cerni nequit ἀπεχθέϲ vocis 5 ultimas litteras scr. A in ras, quid A scripserit non liquet , ξeur τοῦqnodA praeboεt,bοretinet,delendnm sit.docetAdn.cr ad482, 7huinsed 10 καθεϲτὼϲ] καθεϲτὸϲ b. videAdn.crit.ad 290, 7 huius ed. | 10-13 καθεϲτωϲ-- πιθανωτερον em A ,add Ain ng 1 11 οὐ expunxit Dhlig, HSchneider servatita. interpretatus: εeelcἔe Pergsndungἔeinesteegs eret durch die Eosscἔiebung desArtἔes emtstandem ist: dens ein ἐκ ϲήμερον ga5 es mseht in ng m’ pao οὐ conicitux δὴ

328. De ἰξαίψνης adverbil origine.

329. c.XII. 334s

330. 341 b

331. Aaαvκ. β 7ξ. Deinde disserendum est de ἐξαίφνηϲ voce, urum uma vox eit formae adverbislis sn sensum tantum adverbilem habδeat, sed revera it con- sructio praepositionalis, ut innumerae huiusmodi eonstroctiones inveniantur, iuzta ques usm1psntur adverbia eundem indicantia habitum: εἰϲ οκον-οἴκαδε, ἐξ οἴκου -ὁκόθεν (eademque ratio intercedit inter οχονδέet οκαδε). ommia sia huius gmeris exempla aulam dnbitstionem habent, sed parum appsrεt, quomodo ea vox, de qua nunc sermo est, (ἐξαίφνηϲ) constructa nit.

332. Asvκ. β ~4. estautem ἐξαίφνηϲhoc modo ortum. aboἀφανήϲnominederivata. sunt ἀφανία et ἀφάνεια (duplex enim forma denominativorum ex nominibδus in ηϲ desinentibus fagi solet). ab ἀφανία autem exoriebatur praemissa ἔξ praεpo-

333. rssrm. er μns. exzo. 7 ἔφαμεν: 333. 25. - 11 post τῶν memte sopβlmn - dum est ἅλων. - 14-p 498, 6 eft Arcad. p 220, 23 Schn. (Βerod.I 5s1.23Lts): Τὸ ἀπὸ τῶν εἰϲ ηϲ ὀξυτόνων διὰ τοῦ ἐϲ παροξύτονα (Lix recte προπαροξύτονα) ϲυϲτέλλει τὸ α, προπαροξύτονα (Liz παροξύτονα) δὲ ἐκτείνει εὐϲέβεια καὶ εὐϲεβία, ἀμέλεια καὶ ἀμελία, ϲυνήθεια καὶ ϲυνηθία. Choerob. orthogx. (qui ipse quoque Herodianum exscripsit) Aῦ D 182.10: τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ἧϲ βαρυ- τόνων εἰϲ oῦζ ἐχόντων τὴν γενικὴν γιτνόμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ ῖ γράφεται καὶ διὰ τῆϲ ἕῖ διφθόγγου· διὰ τοῦ ῖ μὲν παροξυνόμενα, διὰ δὲ τῆϲ διφθόγγου προπαροξυνό- μενα· οἶον αὐθάδηϲ αὐθάδουϲ αὐθαδία καὶ αὐθάδεια, κακοήθηϲ κακοή- θουϲ - κακοηθία καί κακοήθεια, ϲυνήθηϲ (υνήθουϲ - ϲυνηθία καὶ ϲυνή- θεια. Theognost Aῦ ll 105,1 -. ac Περὶ ποϲότητοϲ A IΙ 298, 22: τὰ περὶ lege παρὰ) τὸ παθοῖν καὶ μαθεῖν διφοροῦνται ii. e. desinunt et in ϲῖx et in ία), καὶ προπαροξύνονται ϲκαὶ παροξύνονται). ὁ δὲ πολιτικὸϲ διὰ τοῦ ῖ· οἶον ἀπάθεια ἀαα- θία, εὐπάθεια εὐπαθία, εὐμάθεια εμαθία, ἀναίδεια ἀναιδία.

334. Ans. mir, naam. som. x A b. 1 xo6 A~, τῶν A εξεφνηϲ ἄ, αἱ supra ε scripsit A 2 επιρρηματικοϲ A b, ϲ in ν mutavit A 3 ἔννοιαν] ἐν A, νοιαν supra add Ao 5 οκαδε ἀπέρχομαι om A, add b cum Porto | 6 οικοθι A, οἴκοι ~εb. err 333, 25. de adv.192,16 et |206, 5 6 9 oῖκοθί (ε -δύο] οΓκοι ϲε μένω ἀπεδείξαμεν ὡϲ δόo 1 12 ἐπιτάϲεωϲ Am s, corr Sophinnns καθάπερ] κα in res A vel A 13 δητο in raa A, A videtur τοδη scripsisse αφανηϲA, ἀφανέϲ b cum αποτελειτο ’,prusοcorrinε A κατὸ] fol 91v A

335. 335s

336. 342 b

337. ditione ἐξ ἀφανίαϲ, hinc deniqne ἐξαίφνηϲ eiecta e medio nomine α vοcsli, riecta in antecedentem syhabam ι vocali, α fnsli in η mutata, quia discesserat ex fne id, quo α vοcslis fagitabatur.

338. μααvκ. β 7Β. Msc mirum est quod α vocalis ex medio ἐξ ἀφανίαϲ eiecta est, cum idem passe sint ϲπάργανον, ἕδνον, τέκνον, δάκνω, Ἐριχθονίδαι nec

339. rzerrε. zv Ans sxxe. H sentmmtia horum verborum, quae Hecket, Hαgh, Oξehneider CεlHimacho xibuerunt, concinit cum Theogmidis1141seq. - Β post ἐμέ εεquunturapud ϹεlL.:ϹμοϲὸλίκκουΤeϲΜούϲαιϲ. - 6 videAdn.erit. - ξἐξαύτῆϲ. cfr Antiattic. BA I 94, 7: ἔξ αὐτῆϲ νr τοῦ παραχρῆμα. Κρατνοϲ Δηλιάϲν, et Hesycbδ. ἔξαυτῆϲ παραυτίκα, et Philo de mutatione nominum § 141, III 180,21 endgmd: τὸ ὲξ αὐτῆϲ (Θen. 17, 16) μηνυτέον. μὲν οὖν τὸ ἔξω γινόμενον αὐτῆϲ ἐδέξαντο . . . οἱ δὲ τὸ παραυτίκα, τάχοϲ. ῖϲον γὰρ ἕναι τὸ 4ξ αὐτῆϲ τῷ παραχρῆμα, εὐθύϲ, ἀπυπερθέτωϲ, ἄνευ μελλήϲεωϲ. vide LobδeeHdii Phryn. p 47**. in Elem.path. 400 adn. 28 idem emmset Apohonio ὲξ αὐτῆϲ unam vocem fuisse: nem eomofertmr cuz ἐξαίφνηϲ, quod e partεr cum cass patrico compostfum diet κατ’ ἐπιρρηματικὴν ϲύνταξιν. at revera non cum ἐξαίφνηϲ confertur ἔξ αὐτῆϲ, sed cum ἐξ ἀφανίαϲ, neque e κατ’ ἐnπιρρηματκὴν ϲύνταξιν verbis colligi potest, ἐξαυτῆϲ exApolonii sententia sexibendum esse. -144 μεταλαμβάνει. vide Adn. crit.

340. AAnz. mr, mscm. sem. im Ab. 1 ευϲεβη A , ι add A β 3 ητειτο A ~, post η add ι A 1 6 αδρανη A~, ι add A τόδε πολλόν b, τοδεπολλον A, τὸ δὲ πολιὸν πm, τόδε πολιόν s, qui conicit sobaudiemdum esse ἔλαβε δέμαϲ vel simile quid, πόδε πολλ5ν OSehneidex (7 post δὴ add οὕν bd. quod enim in adnota- fSone Βekkeri legimus: οὖν acceseit ex A, id dicere debebat non de hoc loco, sed de lin 10 β 8 αφαuπιηϲ] A, sedιηϲ in ras A | αὐτοϲ hlig, αυτηϲ A. ubi η ex ι factum ab 1pes pr. m., αὐτῆϲ b cum β 16 Διονύοον] ῦ A in ras, A. videtur scripsisse ν pro υ οὖν om b, quod in A a pr m. supra scriptum εεt 11 ὄι5 deleri iussit HSchneider lD 59e 12 τὸ] in b typothetae εrore τὰ om ἄϲ , add A ψ 13 μόριον ιον in ras A | μιγον A. , cogr A ~ 14 μετα- λαμβάνει in μεταλαμβάνεται corrigendum est, nisi fote sobandiendum τὸ μόριον ut εobiectum 14 λεξεωϲ Am, corr Soph. 1 1Β εξεφνηϲ A , A supra scr. α

341. magis mirum, quod ι vοesis ex paenultima syllaba in emtepaenddltimsm migravit. simile enim migrationis exemplum est ἀπερείϲια ex ἀπειρέϲια facum. atque fortasse etiam δουρόϲ et γουνόϲ ex δόρυοϲ et γόνυοϲ nata, nisi haec ex δούρατοϲ potius et γούνατοϲ ota sunt syncope.

342. rxsrκ. er Ans sxze. I ϲπάργανον. Et. r. 14θ, 4: ϲπργανον· ϲπαράϲϲω ϲπαράγενον (Ι. ϲπαράγανον) κdὶ ϲυγκοπῇ ϲπάργανον. E 508,18. PM 22, 36. - ἕδνον. Et. r. 57, 2: ἕδνον· παρὰ τὸ ἥϲω l. ἤθω) ἡδανόν ἐϲτ καὶ ἀποβολ τὸ0 S ἡδνόν καὶ ἕδνον. ffδονται γὰρ τούτοιϲ αἰ γαμούμεναι. ἢ παρὰ τὸ ἔζω ἔδω ἔδομαι, ἐδανόν καὶ ἕδνον, παρὰ τὸ σιτίον εἰναι τοῦ παρέζεϲθαι καὶ παραμένειν τὴν νύμφην τῷ νυμφίψ. cfr Et. Plor. 98 EEiHler. E6 1e0, 43. EM s1ε, 40. -2 τέκνον. Ht. Or. 151, 5: τέκνον τέκω τέκανον τέκνον. e2 E6 524, 21. EM 750, 21. -- δάκνω. Arcad. 184, 20 Schm. (Βerod. I 451, 6 Lix): τὸ δfκνω βαρύτονον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δαγκάνω γέγονε κατὰ ϲυγκοπὴν. Ht. r. 49, 14: δάκνω παρὰ τὸ καίνω, ἐν ϲυγκοπῇ κνῶ καὶ ἐν ϲυνθέϲει δάκνω· τὸ ϲφόδρα καίνω. PE 245.2: παρὰ τὸ δᾶ ἐπτατικὸν μόριον καὶ τὸ καίνω, τὸ κόπτω, γίνεται δακαίνω ἔξ οὖ καὶ τὸ δαγκάνω ἀποβολῇ τοῦ ῖ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ γ εἰτα πάλιν ἀποβολῇ τοῦ ῖ καὶ. ϲυγκοπq δάκνω. Ἐριχθονίδαι. Herod. περὶ παθῶν, Epim. Hom. A I 422, 20 ΙI 239.18 Liz): τὰ ἀπὸ τῶν εἰϲ ὅϲ διὰ τοῦ ιδηϲ ποιὲ τὰ πατρωnυμικά, ηϲονίδηϲ Τανταλίδηϲ (inserenda hic: τὰ δὲ εἰϲ ιοϲ διὰ τοῦ ιαδᾳϲ ) ἐχρῆν ὄρα παρὰ τὸ Ἐριχθόνιοϲ Ἐριχθονιάδηϲ, ἀλλὰ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν Ἐριχθονίδηϲ. EM 210, 11: ot ποιηταὶ πολλάκιϲ ἀποβάλλουϲι τὸ ᾶ, οον Ἐριχθονιάδηϲ, Ἐριχθονίδηϲ. - ad οὕτε μὴν ὑπερβιβάζεϲθαι, supplendum ex antecedentibus ξένον. Β ἀπειρέϲια ἀπερείϲια. Herod. de cthor., Epim. Hom. AΟ I 22.26 (Ι 477.18 Lix): ἐκ τοῦ πέραϲ ὄπειροϲ ἀπειρέϲιοϲ, καὶ ἐν ὑπερβιβαϲμῷ τοῦ ἰῶτα ἀπερείϲιοϲ. 3 - 5 Choerob. in Theod. I 846,5 Β. 37e. 5 ~. (ex Herod. π.παθῶν, D 2e2, 4 Lte): δόναται τὸ γουνόϲ καὶ. δουρόϲ μὴ μόνον κοθ’ ὁπέρθεϲιν τοῦ ῦ γενέϲθαι ἀπὸ τοῦ γόνυοϲ καὶ δόρυοϲ, ἀλλᾶ καὶ ἀπὸ τοῦ γοῦναϲ γούνατοϲ καὶ δοῦραϲ δούρατοϲ κατὰ ϲυγκοπὴν γουνόϲ καὶ δουρόϲ. καὶ ἰϲτέον ὅτι κρeττόν ἐϲτι κατὰ ϲυγκοπὴν αὐτὰ λέγειν ἤπερ, ὦοπερ λέγει ὁ τεχνικόϲ (Theodosius), κο6’ ὁπέρθεϲιν τοῦ υ.

343. Ans.omτ., mscs. scs. m Ab. I εδανον ἕδνον ϲπαργανον εκϲυγκοπηϲ ng. Lobeck ΒIl path.I 224 vult ϲπάργνον: Ee ϲπάργανον nugetεr Βeet rioκ 146, ἐ: ϲπαράϲϲω ϲπαράγανον καὶ ϲυγκοπῇ ϲπάργανον, ApoRonism cero dedecet. qmemad- mofum a φρύγω oerivafεm es4 φρύγανον, stc α ϲπἀργω οπάργανον. ro qao iE ϲπάργνον αlscuὸi inemtsse εidetμr 2 δάκνω Lobeck Erolegg. psth. 240, δfκνον Ab, δόκνυον ~m sed in ng ἴϲωϲ δάκνον, δάκνυον s, δάκρυον Porms. vide entim. 3 sm τὸ ϲτοιχεον 2 |post ϲτοιχεῖα add m ἐν διϲταγμῷ, sed expmmit hΙle- bodeq vero et b recepermnt ϲωϲ Βllebode et Lehre ad Herod. 112, Φϲ Aeεb. Sylbδnrg coniscit: ὧϲ δὲ καὶ παρὰ τὸ δόρυ ἡ δουρόϲ γενική, ὅτε φαμὲν δόρυοϲ δουρόϲ, ὡϲ γόvυοϲ γουνόϲ β 4 ὅγγκ A b, γε A γοθνοϲ aperto errore b BB γονατοϲ isio| καί δουρατοϲ A, δόρατοϲ καὶ γόνατοϲ b cum s

344. Comparantur ἄψνω adverbii origo et vis cum ἴξαίψνης vocis orta sensuque.

345. 343 b

346. Aaevκ. β 76. uam protulimus de ἐξαίφνηϲ voce senientiam, conf mere possumus efiiam comperata ἄφνω adverbii origine. ex ἀφανήϲ nomine natum* est ἀφανῶϲ adverbδium, quod eodem accentu atqοe ἀφανῶν genetivus profertur hoc autem smcope mutatum in ἀφνῶϲ, deinde in ἄφνωϲ et ἄφνω nem cum syncopen passa vox genetivi fHins (ἀφανῶν) similitudinem deseruisset, etiam accentum suum amisit et cum accentu litteram fnslem, ad analogiam adverbio- rum in ω desinentium, quae non ex nominmibδus trium generum derivata sunt.

347. τssruκ. ex Ans. exso. 1-p 486,2 de adv.169,12. τὸ ἄφνω ἔν πόθει γενό- μενον καὶ οὐ προφανῶϲ ἐπιδεξάμενον τὴν προκειμένην ὀνοματικὴν τριγένειαν, υνεξfλθε τοϲ εἰϲ ω λήγουϲιν ἔπιρρήμαϲιν. ἔϲτι μὲν γὰρ αὖ τούτου προκείμενον ὄνομα ἀφανήϲ, καὶ ἔτι τὸ ἀφανῶϲ, ἡ δὲ ϲυγκοπὴ ἄφνω, πάλιν καὶ τοῦ τόνου εὐλόγωϲ ἀναβιβαϲθέντοϲ, ῇ ἀπεδείχθη τὰ εἰϲ ῦ λήγοντα ἐπρρήματα, μοναδικὰ ὄντα λέγω, κατὰ βαρεῖαν τάϲιν. ad quae verbδa v. comm. HSchneideri ubi ἐπιδειξά- μενον et μὴ μοναδικὰ scribi inboet. - 4 et 7 ἔφαμεν: deadv.169,29. τὰ προκείμενα τῶν ἐπιρρημάτων (scil τὰ εἰϲ ὕϲ), ἰδίαϲ παραγωγῆϲ οὐ τυχόντα, οὐδὲ τὸν διὸν τόνον ἔχει, ἀναμένει δὲ τὸν πτωτικὸν τόνον, ὅϲ ἐϲτιν ἀπὸ γενικῆϲ πληθυντικῆϲ. καὶ ἕνεκα τούτου ἢ περιϲπᾶται βαρύνεται, καθὸ πᾶϲα γενικὴ πληθυντικὴ τοι περιϲπᾶται ἢ βαρύνεται...ἢ περιϲπᾶται ἢ βαρύνεται( scil τὰ εἰϲ ῶϲ),διὰ τὸν παρεπό- μενον τόνον τῇ γεικῇ πληθυντικῇ· καὶ ϲυνυπάρχειν γὰρ θέλει τῇ γενικῇ πληθυντικῇ - k τὸ προκείμενον πάθοϲ f. e. ἡ ϲυγκοπή. 6 οὐκέτι ϲυνείχετο ὁπὸ κτλ. non iοm αomseeαδαtur ἀφανῶϲ vox gmmetieo nommts, ende orta ee, qula syncope eam a5 o abstraxerat. cr ϲυνεῖχε pag. seq. l. 3. - 8 ἔ 6’ ὅτε, ide Adn. crit. - 10 πfλιν e contrario. - ἡ τοιαύτη κατάληξιϲ, ferminatio adserbiorεem quae gene- fics plurαls ntmeri αdiectieorum respondent. - τοῦ προκειμένου τόνου, αccenfus gnetiei fSurdlis adiecieorum. - 12 τῶν εἰϲ ῦῶ ληγόντων ἐπιρρημάτων τὴν τάϲιν μετελάμβανεν. accεp6t pρro gensto αcceεέu eum quo αderbiα ia ῦ desinentia promuntantr.

348. Anx oαr., nem. scs. m Ab. 1 Παρὸν] in A ex ω rssnra factum 2 ἐπδeξαι] αἱ in ras A ( ἀφανὴϲ Ϲhlig, ἀφανέϲ A b. vide 341, 8 et Testm. 3 ἀφανῶν] postenus ν in res ab A vel A seriptum erat ϲ pro ν β 9 Pc8’ ὅτε] fagitari videtur ἄλλοτε: aas e comtrerio huiesmοdi αdserδiα cum aeeentu gemεtiεi glsεalis adieccεorum habent ex ne ϲ Efteram 11 ενδεκτον A, εὔδεκτον b et ng s. sed er ad raditam scripturam 84, 9. 148, 4. 181,10. de adv. 134, 1

349. 334 s

350. μAxovε. ψ 77. ac Hicet in pemultis vocibus accentus mntstionem οbser- vzre eum Hitterae abcdins iactura coniunctam. velut ὑπόδρα ex ὑποδρξ οftum, χῶρι ex χωρίϲ, δεϲπότηϲ et ἐργάτηϲ ex δεϲποϲτήϲ εἰ ἐργαϲτήϲ, quod ita factum est, ut voces consonanti Mitt ra una orbatae iem slisrum vocum snslogiam * aceentο emo sequerentur.

351. rzsnκ. zv Ans. exse. l quae o pαrter, u4 εὐϲεβῶϲ κακῶϲ simfHιa, respoat- debant nominibus odiectiεis riam ymerum. de τριγενήϲ nominis usa Apollonisno vide Adn. ex. ad 47.1 hnins ed. ἀνθυπάγεϲθαι cum dativo inactum etiam 19, 25. de pron 5, 21. 14, 8 17.15. de coni 214, 22 slibiq ad οὐκέτι nen tem cx e.g. ds pron. 14, 6 15, 5 17, 14. 1 - 2 ἐϲω-τόνῳ. dativοs adverbiales in ῳ exeun- tes uno ordine habebat Ap cum adverbiis in ω desinentibus. cr 336, 24. de adv. 165, 20. - 2 ἔφαμεν ἐν ἑτέροιϲ: cr de adv.138, 8-24, ubi conta Tryphonem disputat, qui dixerat ὑπόδρα iniuria barytonum esse, utpote ortum ex oxytono δποδρdξ. ceterum ibid 139, 7 dobitat Ap., decmrtatumne sit ὑπόδρα ex ὑποδράξ, sm ex ὑπό et ὅρα natum, an ex ὑπό et eo δρῶ verbo, quod idem velet stque ὀρῶ. stque alteram et tertiam originationem solas Apollonio πxibuunt Epim. Hom. A0 I 420, 8 et Schol. B ad Α 148 (ubi Apollonii nomen in Apohodorum cor- ruptum e5t), primam velo solam probasse nscrsnt Herodianum, accentum rerac- tum excusantem ut hic excusat Apollonius: τὸ ὑποδράξ ἀποβαλὸν τὸ ϲύμφωνον ἀνεβίβαϲε τὸν τόνον, ϲπερ ἀνυϲτήϲ ἀνύτηϲ, δεϲποϲτήϲ δεϲπότηϲ. ceterum ilud ἐν ἑτέροιϲ ad librum ApoHonii relegare videtur,ubοi etiam uberius quam in epirmhe- matco de huc accentus retractione disputaverat, quem erisimile est fniese hbδrum περὶ τόνων.cfrl.4pag.seq. - θ- 7 ὁμοίωϲ καὶ τὸ ϲἐν τοῖϲ εἰϲιϲλἡγουϲι. supplen- dum ex lin.Β ϲυνεῖχε τὴν ὅξeαν. 8 - 9 e~ de adv.138.11: τὸ πολλάmϲ δεκάϲ ἢ τὰ τοιαῦτα ἐν ἀποβολῇ τοῦ ϲ οὐ κωλύεται μένειν κατὰ τὸν αὐτὸν τόνον, εἴγε ἄπειρα τὰ εἰϲ λήγοντα ἔπρρήματα κατὰ βαρεῖαν τάϲιν. 8- 10 de adv. 138, 15: τὸ χωρίϲ, ἀποβαλὸν τὸ ϲ,οὐκ ἐφύλαξε τὴν ἐπὶ τοῦ τλουϲ ὀξeαν, ἀνεβίβϲε δέ, οὐχ ὑπotπτον τῇ ὀξύτητι τῶν εἰϲ ῖ ληγόντων ἐπιρρημάτων, ἐν τῷ εχῶρι διατμήγουαν (Celim. rr. 48 Schneid.). 10-p 497, 3 de adv. 138, 23: τὸ ϲυνεληλαϲμένοι,

352. Ans. οxr, sam. scs. im Ab 1 οὐκέτι Lhlig, οὐκ ἐπὶ Ab 2 κ om A. , add A 4 τό 5 ol 92r A, qui post ξ add τήν β B αλλα scripserat A. , sed alterum α erasum ελλειψειμεντουποδρα A, ΕSοph. in ng m’ corr in ἔλλεψαν μὲν ἐν τῷ ὑπ,quam emendationem b recepit sine μὲν coniunctione, stque SSophia- nus ipse vel EHebode iHlud μὲν induxit β 7 cc A, τ A β Β αμυβαδιϲ A. , posterius α fn η mat. A~. ἀμοιβαδίϲ notum est usurpari a poetis lexsndrinis, sed correpta paenudtima, ut repugnet haec forma anteesdenbbus μετὰ μακρρᾶϲ-- παρεδρεῦον ψ 8 πολλάιϲ καὶ δεκάκιϲ b cum 1 16 καΕεϲτοϲ Ab. vide Adn. crit. ad 59o. 7 huius ed. τῷ] τὸ A

353. 344 b

354. Aaovν. β 78. Hatio autem, quae inter ἔξαίφνηϲ et ὄφνω intercedit, plane eadem est atque ea, quae inter alia adverbois et constructones eiusdem sensus praepositionsles. ut ἐξ αὐτῆϲ et αὐτόθεν vel αὐτόδιον eandem haboent vim, sic idem valent ἔξαίφνηϲ et ἄφνω.

355. ἐνδεῆϲαν τοῦ ϲ, ἀναγκαίωϲ ἀνεβίβαζε τὸν τόνον, τὸ δεϲπότηϲ, τὸ ἔργάτηϲ. de coni. 233, 29: ἔνδεια ποlλάκιϲ τοῦ ϲ ἀνοβιβαϲμὸν τοῦ τόνου ἀποτελεῖ, οὐταϲμένοι οὐτά- μενοι, ϲυνεληλαϲμένοι υνεληλάμενοι, δεϲποϲτήϲ δεϲπότηϲ, ἐργαϲτήϲ ἐργάτηϲ. Lobδeclϲ Paralip. 481 adn 48: non prorsus para sunt ἐληλάμενοϲ, δεϲπότηϲ, ἐργάτηϲ, quae Ap. componit: nam δεϲποϲτήϲ inuefαtum es, ἐργαϲτήϲ delur quidem sed alto nteHlecfu.

356. rasrκ zv Ans. sxao. 7 ὲξ αὐτῆϲ. vide ad 493, 9 huius ed - 16 Schϲl. E ad dysseae locum: αὐτόδιον. ἐξ αὐτῆϲ ἐκείνηϲ τῆϲ ὀδοῦ, οὐκ ἀλλαχοῦ που παρα- χωρηθέντα 5 αὐτοδίωϲ, πρὶν ἀλλαχοῦ πορευθῆναι μετὰ τὸ δῆϲαι τὸ κιβώτιον. B et ~: παραχρῆμα, ἐξ αὐτῆϲ ϲτῆϲ) ὀδοῦ 5 αὐτοδίωϲ, πρὶν ἀλόχου χωριϲθῆναι ἁπὸ τοῦ δεϲμοῦ τῆϲ βωτοῦ. T. ἐπ’ αὐτῆϲ τῆϲ ὀδοῦ, πρὶν ἀλλαχοῦ που ἀπελθεν. Ans. οmr., msca. scs. A b. 1 δεcποτηϲ A’, ϲ post add A εραϲτηϲ A, A post ρ add γ st ϲτ litteras raama in τ mntait, Aru sus add ϲ ante τ 2 ἐγένετο δ cum β 2 B αροτηϲ καί δία τουτο δεϲποτηϲ καί ἐργάτηϲ κατα A, sed ente καί et post ἐργάτηϲ hamulos add A, quae eadem memus fn ng scr.οὐ,ergοvοluitκαι-εργάτηϲ deleriq bἐργαϲτήϲ | 7 ττA. τὸbοeum efrr287,9 208, 22. 243,16. 286.18 8 post αυτηϲ repetivit A απελθωμεν 1 10 αυτῆϲ A , αυτιϲ A 1 παρακλίναντα A, A λin α et paenultimse syllabae α in mutasit, ut παρακαινοντα legatur b παρακλίνοντα 1 11priosἐξαίφνηϲ] αἱ in res ab A vel Α ante ἄφνω add τὸ ἄφνω b cum s, quo additamento non opas: vide Adn. erit. ad 446, 1 huius ed δίνα A , corr A sub ultima linea pictum est γ. deinde sequitur in medio fo1 92r initium libri περὶ ϲυνδέϲμων. quae libro de syntai custo Apollonius praeterea exposuerat (cvr 288,3. 405,12. 435,1ξ. 442, 7. 453, 1ὲ), perierunt excepta explicatione adverbiorum localium: nam quae de his in θne libri περὶ ἔπρρημάτων 201 - 210 leguntur, particolam ultimi de con- strucfione libri esse demonstravit OSehneiderin Museo rhenano novo II 446- 459. ude HSchneideri editionem et commentarium 209-215.

Apollonius Dyscolus De constructione 4

Search the Perseus Catalog for:

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Δ

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers