Apollonius Dyscolus De Conjuctionibus 490

[490] Ἆρα. Οὗτοϲ κατὰ πᾶϲαν διάλεκτον, ὑπεϲταλμέ νηϲ τῆϲ κοινῆϲ καὶ Ἀττικῆϲ, ἦρα λέγεται·
ἦρ’ ἔτι π αρθενίαϲ ἐπιβάλλομαι,
Ϲαπφώ (fr. 52 Ahrens, 102 Bergk 3).
ἧρ’ ἔϲτι θ’ ὕδωρ ϲ .... (lyr. gr. III 3 p. 1358 Bergk)
ἐπὶ τοῦ τοιούτου οὐκ ἐμποδίζοντόϲ τινοϲ ϲυ ναλοιφὴν ἐκδέξαϲθαι, Τρύφων (p. 35 Velsen) φηϲὶν ἀποκοπὴν παρηκολουθηκέναι. καὶ ἔτι
ἧρά κεν ἐν δεϲμοῖϲ ἐθέλοιϲ.
παρ’ Ἀλκμᾶνι (fr. 61 Bergk 3)
ἦρα τὸν Φοῖβον ὄνειρον εἶδον.
Ἀρχίλοχοϲ (fr. 86 Bergk 3 ) μέντοι κοινότερον ἔφη
ὡϲ ἆρ’ ἀλώπηξ καἰετὸϲ ξυνωνίην.
Καί πού τινεϲ τὸν ἤ τὸν αὐτὸν ἐξεδέξαντο τῷ ἄρα, ὡϲ ἀποκοπῆϲ γεγενημένηϲ ἀπὸ τοῦ ἦρα, ὡϲεὶ καὶ εἴ τιϲ ἐκδέξαιτο τὸ δῶμα καὶ τὸ δῶ. ἀλλ’ οὐκ ἔϲτιν ὑγιέϲ, οὐ τοῦτό μου ἀποφαινομένου, ὡϲ οὐκ ἔνδεκτ ον ἀποκοπῆναι ϲύνδεϲμον· δεδείξεται γὰρ τὸ τοιοῦτον. τὸ γοῦν
ὅ μοι γέραϲ ἔρχεται ἄλλῃ (Α 120)
οὐκ ἄν ποτε ἀποδ εξαίμην, καθό τινεϲ ᾠήθηϲαν , ἄρθρον ἀντὶ ϲυνδέϲμου παρειλῆφθαι, μᾶλλον δὲ ἀποκοπὴν εἶναι τοῦ ὅτι. ἀλλ’ οὐχ, ὥϲ τινεϲ, ὁ ἤ ἐν ἀποκοπῇ γενόμενοϲ τοῦ ἦρα. ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν. πᾶϲα λέξιϲ ὁτιδήποτε παθοῦϲα ἔχει καὶ τὸ ἴδιον δηλούμενον, καὶ εἴ τινοϲ τάξεωϲ τύχοι, ταύτηϲ πάλιν οὐ μετατίθεται. φαμὲν δῶ· . . . . . . . . . . . ἀλλὰ πάλιν δηλοῦται τὸ δῶμα . . . . . . τὰ πάθη οὐ τῶν δηλουμένων . . . . . . καὶ ἡ παρά λέγεται πάρ, πὰρ Ζηνί, παρφολω . . . δηλοῖ ἐντελοῦϲ τῆϲ πάρα. ἀλλὰ μὴν . πιϲο . . . οὐ παρὰ τὸ πάθοϲ ἐναλλαγὴν τῆϲ . . . . . ἐν.