Apollonius Dyscolus De Conjuctionibus 489

[489] ὡϲεὶ ἐπικριτικὴ γενομένη τῆϲ διαζεύξεωϲ. ἐκκείϲθωϲαν γὰρ αἱ διαφοραί. ἐπαγγέλλεται γὰρ τὸ διαζευκτικόν , ἐὰν τοῦτο, οὐ τοῦτο· εἰ τοῦτο μή, τοῦτο. καὶ ἔτι, ἢ τοῦτο ἢ καὶ τὸ ϲυνὸν ἢ τὰ ϲυνόντα . . . ὅπερ καλεῖται παραδιαζευκτικόν. τὸ δὲ λειπόμενον , τοῦτο, οὐ τοῦτο. τέθειται γὰρ τὸ πλουτεῖν βούλομαι ἀνῃρημένου τοῦ πένεϲθαι. καί μοι δοκεῖ ἕνεκα τούτου ϲύνδεϲμον ἔξωθεν μηκέτι παραδεδέχθαι ὁ τοιοῦτοϲ λόγοϲ, εἰϲ δὲ ἐπίταϲιν τὸ ἐπιτατικὸν ἐπίρρημα, λέγω τὸ μᾶλλον. ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν ἐν ἀρχῇ τού λόγου ἀναδεξάμενον τὸν ἤ ἢ τὸν ἤτοι ἀναμφίλεκτόν ἐϲτιν ἢ διαζευκτικὸν ἢ παραδιαζευκτικόν, τὸ δὲ μὴ οὕτωϲ ἔχον ἤτοι πάλιν διαζευκτικόν ἐϲτιν ἢ καὶ διαϲαφητικόν , φαίνεται ὅτι διὰ τὸ τοιοῦτον ἀμφίβολον . . . τοῦ τε διαϲαφητικοῦ καὶ τοῦ διαζευo κτικοῦ. ἐπὶ μὲν τοῦ
βούλομ’ ἐγὼ λαὸν ϲάον ἔμμεναι ἢ ἀπολέϲθαι (Α 117)
οὐ διϲτάζομεν , ὅτι ὁ ἤ νῦν διαϲαφητικόϲ, εἴγε ἐν διαζεύξει γινόμενον γέλοιον· ἐπὶ μ έντοι τοῦ
πάντεϲ κ’ ἀρηϲαίατ’ ἐλαφρότεροι πόδαϲ εἶναι
ἢ ἀφνειότεροι χρυϲοῖό τε ἐϲθῆτόϲ τε (α 164)
ὅ . . . . τὸν ἕτερον νῦν παραδέξαϲθαι. τὸν δὲ ἕτερον . . . . . δύναται γὰρ διαζευκτικὸϲ εἰρῆϲθαι τοῦ . . . πληροῦντοϲ. εὔξονται ταχεῖϲ γενέϲθαι, ἵνα ἀποφύγωϲιν Ὀδυϲϲέα , ἢ ἄγαν πλούϲιοι, ἵνα πείϲωϲι . . . εἴη παραπληρωματικὸϲ ὁ κέ. φαίνεται ὅ τι διαϲαφητικόϲ ἐϲτι. μᾶλλον γὰρ εὔξονται ταχεῖϲ γενέϲθαι ἤπερ ἄγαν πλούϲιοι. ὅπερ καὶ μᾶλλον , καὶ καθόλου . . . . ϲύνδεϲμοϲ καὶ καθὸ ὑποβάλλει ὁ λόγοϲ . . . . που
Εὐρύμαχ᾽, οὐδ’ εἰ μοι πατρώια πάντ’ ἀποδοῖτε (χ 61).

Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ τῶν διαπορητικῶν.