Τρυγαῖος
ἀλλʼ ὅ τι σιωπᾷς ὦ πότνια κάτειπέ μοι.
Ἑρμῆς
ἀλλʼ οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους·
ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει.
Τρυγαῖος
ἡ δʼ ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον.
660
Ἑρμῆς
εἴφʼ ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμʼ ὦ φιλτάτη.
ἴθʼ ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη.
εἶεν, ἀκούω. ταῦτʼ ἐπικαλεῖς; μανθάνω.
ἀκούσαθʼ ὑμεῖς ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει.
ἐλθοῦσά φησιν αὐτομάτη μετὰ τἀν Πύλῳ
665
σπονδῶν φέρουσα τῇ πόλει κίστην πλέαν
ἀποχειροτονηθῆναι τρὶς ἐν τἠκκλησίᾳ.
Τρυγαῖος
ἡμάρτομεν ταῦτʼ· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε·
ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότʼ ἐν τοῖς σκύτεσιν.
Ἑρμῆς
ἴθι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο,
670
ὅστις κακόνους αὐτῇ μάλιστʼ ἦν ἐνθάδε,
χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας.
Τρυγαῖος
εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος.
Ἑρμῆς
ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ
ὁ Κλεώνυμος;
675
Τρυγαῖος
ψυχήν γʼ ἄριστος πλήν γʼ ὅτι
οὐκ ἦν ἄρʼ οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός.
εἰ γάρ ποτʼ ἐξέλθοι στρατιώτης, εὐθέως
ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο.
Ἑρμῆς
ἔτι νῦν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο,
ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ʼν τῇ πυκνί.
680
Τρυγαῖος
Ὑπέρβολος νῦν τοῦτʼ ἔχει τὸ χωρίον.
αὕτη τί ποιεῖς; τὴν κεφαλὴν ποῖ περιάγεις;
Ἑρμῆς
ἀποστρέφεται τὸν δῆμον ἀχθεσθεῖσʼ ὅτι
αὑτῷ πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο.
Τρυγαῖος
ἀλλʼ οὐκέτʼ αὐτῷ χρησόμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ νῦν
685
ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν
τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο.
Ἑρμῆς
πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτʼ ἐρωτᾷ τῇ πόλει.
Τρυγαῖος
εὐβουλότεροι γενησόμεθα.
Ἑρμῆς
τρόπῳ τίνι;
Τρυγαῖος
ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. πρὸ τοῦ μὲν οὖν
690
ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα,
νυνὶ δʼ ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν.
Ἑρμῆς
ὢ ὤ,
οἷά μʼ ἐκέλευσεν ἀναπυθέσθαι σου.
Τρυγαῖος
τὰ τί;
Ἑρμῆς
πάμπολλα καὶ τἀρχαῖʼ ἃ κατέλιπεν τότε·
πρῶτον δʼ ὅ τι πράττει Σοφοκλέης ἀνήρετο.
695
Τρυγαῖος
εὐδαιμονεῖ, πάσχει δὲ θαυμαστόν.
Ἑρμῆς
τὸ τί;
Τρυγαῖος
ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης.
Ἑρμῆς
Σιμωνίδης; πῶς;
Τρυγαῖος
ὅτι γέρων ὢν καὶ σαπρὸς
κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι.
700
Ἑρμῆς
τί δαί; Κρατῖνος ὁ σοφὸς ἔστιν;
700
Τρυγαῖος
ἀπέθανεν
ὅθʼ οἱ Λάκωνες ἐνέβαλον.
Ἑρμῆς
τί παθών;
Τρυγαῖος
ὅ τι;
ὼρακιάσας· οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο
ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων.
χἄτερα πόσʼ ἄττʼ οἴει γεγενῆσθʼ ἐν τῇ πόλει;
ὥστʼ οὐδέποτʼ ὦ δέσποινʼ ἀφησόμεσθά σου.
705
Ἑρμῆς
ἴθι νυν ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε
γυναῖκα σαυτῷ τήνδε· κᾆτʼ ἐν τοῖς ἀγροῖς
ταύτῃ ξυνοικῶν ἐκποιοῦ σαυτῷ βότρυς.
Τρυγαῖος
ὦ φιλτάτη δεῦρʼ ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι.
ἆρʼ ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ
710
ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ τῆς Ὀπώρας κατελάσας;
Ἑρμῆς
οὐκ εἴ γε κυκεῶνʼ ἐπιπίοις βληχωνίαν.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν
ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτʼ ἦν.
Τρυγαῖος
ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας,
715
ὅσον ῥοφήσει ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν,
ὅσας δὲ κατέδει ξόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα.
ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ χαῖρε πολλά.
Ἑρμῆς
καὶ σύ γε
ὦνθρωπε χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου.
Τρυγαῖος
ὦ κάνθαρʼ οἴκαδʼ οἴκαδʼ ἀποπετώμεθα.
720
Ἑρμῆς
οὐκ ἐνθάδʼ ὦ τᾶν ἔστι.
Τρυγαῖος
ποῖ γὰρ οἴχεται;
Ἑρμῆς
ὑφʼ ἅρματʼ ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ.
Τρυγαῖος
πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδʼ ἕξει σιτία;
Ἑρμῆς
τὴν τοῦ Γανυμήδους ἀμβροσίαν σιτήσεται.
Τρυγαῖος
πῶς δῆτʼ ἐγὼ καταβήσομαι;
725
Ἑρμῆς
θάρρει, καλῶς·
τῃδὶ παρʼ αὐτὴν τὴν θεόν.
Τρυγαῖος
δεῦρʼ ὦ κόραι
ἕπεσθον ἅμʼ ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ
ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένουσʼ ἐστυκότες.
Peace. Aristophanes. ed. F. W. Hall, ed. William M. Geldart. Oxford. 1906.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Annenberg CPB/Project.