Euripides, Electra, ed. Gilbert Murray, 487-698

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

Πρέσβυς

ποῦ ποῦ νεᾶνις πότνιʼ ἐμὴ δέσποινά τε,

Ἀγαμέμνονος παῖς, ὅν ποτʼ ἐξέθρεψʼ ἐγώ;

ὡς πρόσβασιν τῶνδʼ ὀρθίαν οἴκων ἔχει

ῥυσῷ γέροντι τῷδε προσβῆναι ποδί.
490

ὅμως δὲ πρός γε τοὺς φίλους ἐξελκτέον

διπλῆν ἄκανθαν καὶ παλίρροπον γόνυ.

ὦ θύγατερ — ἄρτι γάρ σε πρὸς δόμοις ὁρῶ —

ἥκω φέρων σοι τῶν ἐμῶν βοσκημάτων

ποίμνης νεογνὸν θρέμμʼ ὑποσπάσας τόδε
495

στεφάνους τε τευχέων τʼ ἐξελὼν τυρεύματα,

παλαιόν τε θησαύρισμα Διονύσου τόδε

ὀσμῇ κατῆρες, μικρόν, ἀλλʼ ἐπεσβαλεῖν

ἡδὺ σκύφον τοῦδʼ ἀσθενεστέρῳ ποτῷ.

ἴτω φέρων τις τοῖς ξένοις τάδʼ ἐς δόμους·
500

ἐγὼ δὲ τρύχει τῷδʼ ἐμῶν πέπλων κόρας

δακρύοισι τέγξας ἐξομόρξασθαι θέλω.

Ἠλέκτρα

τί δʼ, ὦ γεραιέ, διάβροχον τόδʼ ὄμμʼ ἔχεις;

μῶν τἀμὰ διὰ χρόνου σʼ ἀνέμνησεν κακά;

ἢ τὰς Ὀρέστου τλήμονας φυγὰς στένεις
505

καὶ πατέρα τὸν ἐμόν, ὅν ποτʼ ἐν χεροῖν ἔχων

ἀνόνητʼ ἔθρεψας σοί τε καὶ τοῖς σοῖς φίλοις;

Πρέσβυς

ἀνόνηθʼ· ὅμως δʼ οὖν τοῦτό γʼ οὐκ ἠνεσχόμην.

ἦλθον γὰρ αὐτοῦ πρὸς τάφον πάρεργʼ ὁδοῦ

καὶ προσπεσὼν ἔκλαυσʼ ἐρημίας τυχών,
510

σπονδάς τε, λύσας ἀσκὸν ὃν φέρω ξένοις,

ἔσπεισα, τύμβῳ δʼ ἀμφέθηκα μυρσίνας.

πυρᾶς δʼ ἐπʼ αὐτῆς οἶν μελάγχιμον πόκῳ

σφάγιον ἐσεῖδον αἷμά τʼ οὐ πάλαι χυθὲν

ξανθῆς τε χαίτης βοστρύχους κεκαρμένους.
515

κἀθαύμασʼ, ὦ παῖ, τίς ποτʼ ἀνθρώπων ἔτλη

πρὸς τύμβον ἐλθεῖν· οὐ γὰρ Ἀργείων γέ τις.

ἀλλʼ ἦλθʼ ἴσως που σὸς κασίγνητος λάθρᾳ,

μολὼν δʼ ἐθαύμασʼ ἄθλιον τύμβον πατρός.

σκέψαι δὲ χαίτην προστιθεῖσα σῇ κόμῃ,
520

εἰ χρῶμα ταὐτὸν κουρίμης ἔσται τριχός·

φιλεῖ γάρ, αἷμα ταὐτὸν οἷς ἂν ᾖ πατρός,

τὰ πόλλʼ ὅμοια σώματος πεφυκέναι.

524

Ἠλέκτρα

οὐκ ἄξιʼ ἀνδρός, ὦ γέρον, σοφοῦ λέγεις,

εἰ κρυπτὸν ἐς γῆν τήνδʼ ἂν Αἰγίσθου φόβῳ
525

δοκεῖς ἀδελφὸν τὸν ἐμὸν εὐθαρσῆ μολεῖν.

ἔπειτα χαίτης πῶς συνοίσεται πλόκος,

ὁ μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς,

ὁ δὲ κτενισμοῖς θῆλυς; ἀλλʼ ἀμήχανον.

πολλοῖς δʼ ἂν εὕροις βοστρύχους ὁμοπτέρους
530

καὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταὐτοῦ, γέρον.

Πρέσβυς

σὺ δʼ εἰς ἴχνος βᾶσʼ ἀρβύλης σκέψαι βάσιν

εἰ σύμμετρος σῷ ποδὶ γενήσεται, τέκνον.

Ἠλέκτρα

πῶς δʼ ἂν γένοιτʼ ἂν ἐν κραταιλέῳ πέδῳ

γαίας ποδῶν ἔκμακτρον; εἰ δʼ ἔστιν τόδε,
535

δυοῖν ἀδελφοῖν ποὺς ἂν οὐ γένοιτʼ ἴσος

ἀνδρός τε καὶ γυναικός, ἀλλʼ ἅρσην κρατεῖ.

Πρέσβυς

οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών,

κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς,

ἐν ᾧ ποτʼ αὐτὸν ἐξέκλεψα μὴ θανεῖν;
540

Ἠλέκτρα

οὐκ οἶσθʼ, Ὀρέστης ἡνίκʼ ἐκπίπτει χθονός,

νέαν μʼ ἔτʼ οὖσαν; εἰ δὲ κἄκρεκον πέπλους,

πῶς ἂν τότʼ ὢν παῖς ταὐτὰ νῦν ἔχοι φάρη,

εἰ μὴ ξυναύξοινθʼ οἱ πέπλοι τῷ σώματι;

ἀλλʼ ἤ τις αὐτοῦ τάφον ἐποικτίρας ξένος
545

ἐκείρατʼ, ἢ τῆσδε σκοποὺς λαβὼν χθονὸς —

547

Πρέσβυς

οἱ δὲ ξένοι ποῦ; βούλομαι γὰρ εἰσιδὼν

αὐτοὺς ἔρεσθαι σοῦ κασιγνήτου πέρι.

Ἠλέκτρα

οἵδʼ ἐκ δόμων βαίνουσι λαιψηρῷ ποδί.

Πρέσβυς

ἀλλʼ εὐγενεῖς μέν, ἐν δὲ κιβδήλῳ τόδε·
550

πολλοὶ γὰρ ὄντες εὐγενεῖς εἰσιν κακοί.

ὅμως δέ. — χαίρειν τοὺς ξένους προσεννέπω.

Ὀρέστης

χαῖρʼ, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτʼ, Ἠλέκτρα, τόδε

παλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;

Ἠλέκτρα

οὗτος τὸν ἁμὸν πατέρʼ ἔθρεψεν, ὦ ξένε.
555

Ὀρέστης

τί φῄς; ὅδʼ ὃς σὸν ἐξέκλεψε σύγγονον;

Ἠλέκτρα

ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας κεῖνον, εἴπερ ἔστʼ ἔτι.

Ὀρέστης

ἔα·

τί μʼ ἐσδέδορκεν ὥσπερ ἀργύρου σκοπῶν

λαμπρὸν χαρακτῆρʼ; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;

Ἠλέκτρα

ἴσως Ὀρέστου σʼ ἥλιχʼ ἥδεται βλέπων.
560

Ὀρέστης

φίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;

Ἠλέκτρα

καὐτὴ τόδʼ εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.

Πρέσβυς

ὦ πότνιʼ, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.

Ἠλέκτρα

τί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;

Πρέσβυς

λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.
565

Ἠλέκτρα

ἰδού· καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;

Πρέσβυς

βλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.

Ἠλέκτρα

πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.

Πρέσβυς

οὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;

Ἠλέκτρα

πῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον;
570

Πρέσβυς

ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.

Ἠλέκτρα

ποῖον χαρακτῆρʼ εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;

Πρέσβυς

οὐλὴν παρʼ ὀφρύν, ἥν ποτʼ ἐν πατρὸς δόμοις

νεβρὸν διώκων σοῦ μέθʼ ᾑμάχθη πεσών.

Ἠλέκτρα

πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον.
575

Πρέσβυς

ἔπειτα μέλλεις προσπίτνειν τοῖς φιλτάτοις;

Ἠλέκτρα

ἀλλʼ οὐκέτʼ, ὦ γεραιέ· συμβόλοισι γὰρ

τοῖς σοῖς πέπεισμαι θυμόν. — ὦ χρόνῳ φανείς,

ἔχω σʼ ἀέλπτως —

Ὀρέστης

κἀξ ἐμοῦ γʼ ἔχῃ χρόνῳ.

Ἠλέκτρα

οὐδέποτε δόξασα.
580

Ὀρέστης

οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ἤλπισα.

Ἠλέκτρα

ἐκεῖνος εἶ σύ;

Ὀρέστης

σύμμαχός γέ σοι μόνος.

ἢν δʼ ἀνσπάσωμαί γʼ ὃν μετέρχομαι βόλον —

πέποιθα δʼ· ἢ χρὴ μηκέθʼ ἡγεῖσθαι θεούς,

εἰ τἄδικʼ ἔσται τῆς δίκης ὑπέρτερα.

585

Χορός

ἔμολες ἔμολες, ὤ, χρόνιος ἁμέρα,
585

κατέλαμψας, ἔδειξας ἐμφανῆ

πόλει πυρσόν, ὃς παλαιᾷ φυγᾷ

πατρίων ἀπὸ δωμάτων τάλας

ἀλαίνων ἔβα.

θεὸς αὖ θεὸς ἁμετέραν τις ἄγει
590

νίκαν, ὦ φίλα.

ἄνεχε χέρας, ἄνεχε λόγον, ἵει λιτὰς

ἐς θεούς, τύχᾳ σοι τύχᾳ

κασίγνητον ἐμβατεῦσαι πόλιν.
595

596

Ὀρέστης

εἶἑν· φίλας μὲν ἡδονὰς ἀσπασμάτων

ἔχω, χρόνῳ δὲ καὖθις αὐτὰ δώσομεν.

σὺ δʼ, ὦ γεραιέ — καίριος γὰρ ἤλυθες —

λέξον, τί δρῶν ἂν φονέα τεισαίμην πατρός;

μητέρα τε κοινωνὸν ἀνοσίων γάμων;
600

ἔστιν τί μοι κατʼ Ἄργος εὐμενὲς φίλων;

ἢ πάντʼ ἀνεσκευάσμεθʼ, ὥσπερ αἱ τύχαι;

τῷ ξυγγένωμαι; νύχιος ἢ καθʼ ἡμέραν;

ποίαν ὁδὸν τραπώμεθʼ εἰς ἐχθροὺς ἐμούς;

Πρέσβυς

ὦ τέκνον, οὐδεὶς δυστυχοῦντί σοι φίλος.
605

εὕρημα γάρ τοι χρῆμα γίγνεται τόδε,

κοινῇ μετασχεῖν τἀγαθοῦ καὶ τοῦ κακοῦ.

σὺ δʼ — ἐκ βάθρων γὰρ πᾶς ἀνῄρησαι φίλοις

οὐδʼ ἐλλέλοιπας ἐλπίδʼ — ἴσθι μου κλύων,

ἐν χειρὶ τῇ σῇ πάντʼ ἔχεις καὶ τῇ τύχῃ,
610

πατρῷον οἶκον καὶ πόλιν λαβεῖν σέθεν.

Ὀρέστης

τί δῆτα δρῶντες τοῦδʼ ἂν ἐξικοίμεθα;

Πρέσβυς

κτανὼν Θυέστου παῖδα σήν τε μητέρα.

Ὀρέστης

ἥκω ʼπὶ τόνδε στέφανον· ἀλλὰ πῶς λάβω;

Πρέσβυς

τειχέων μὲν ἐλθὼν ἐντὸς οὐδʼ ἂν εἰ θέλοις.
615

Ὀρέστης

φρουραῖς κέκασται δεξιαῖς τε δορυφόρων;

Πρέσβυς

ἔγνως· φοβεῖται γάρ σε κοὐχ εὕδει σαφῶς.

Ὀρέστης

εἶἑν· σὺ δὴ τοὐνθένδε βούλευσον, γέρον.

Πρέσβυς

κἀμοῦ γʼ ἄκουσον· ἄρτι γάρ μʼ ἐσῆλθέ τι.

Ὀρέστης

ἐσθλόν τι μηνύσειας, αἰσθοίμην δʼ ἐγώ.
620

Πρέσβυς

Αἴγισθον εἶδον, ἡνίχʼ εἷρπον ἐνθάδε.

Ὀρέστης

προσηκάμην τὸ ῥηθέν. ἐν ποίοις τόποις;

Πρέσβυς

ἀγρῶν πέλας τῶνδʼ ἱπποφορβίων ἔπι.

Ὀρέστης

τί δρῶνθʼ; ὁρῶ γὰρ ἐλπίδʼ ἐξ ἀμηχάνων.

Πρέσβυς

Νύμφαις ἐπόρσυνʼ ἔροτιν, ὡς ἔδοξέ μοι.
625

Ὀρέστης

τροφεῖα παίδων ἢ πρὸ μέλλοντος τόκου;

Πρέσβυς

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· βουσφαγεῖν ὡπλίζετο.

Ὀρέστης

πόσων μετʼ ἀνδρῶν; ἢ μόνος δμώων μέτα;

Πρέσβυς

οὐδεὶς παρῆν Ἀργεῖος, οἰκεία δὲ χείρ.

Ὀρέστης

οὔ πού τις ὅστις γνωριεῖ μʼ ἰδών, γέρον;
630

Πρέσβυς

δμῶες μέν εἰσιν, οἳ σέ γʼ οὐκ εἶδόν ποτε.

Ὀρέστης

ἡμῖν ἂν εἶεν, εἰ κρατοῖμεν, εὐμενεῖς;

Πρέσβυς

δούλων γὰρ ἴδιον τοῦτο, σοὶ δὲ σύμφορον.

Ὀρέστης

πῶς οὖν ἂν αὐτῷ πλησιασθείην ποτέ;

Πρέσβυς

στείχων ὅθεν σε βουθυτῶν ἐσόψεται.
635

Ὀρέστης

ὁδὸν παρʼ αὐτήν, ὡς ἔοικʼ, ἀγροὺς ἔχει;

Πρέσβυς

ὅθεν γʼ ἰδών σε δαιτὶ κοινωνὸν καλεῖ.

Ὀρέστης

πικρόν γε συνθοινάτορʼ, ἢν θεὸς θέλῃ.

Πρέσβυς

τοὐνθένδε πρὸς τὸ πῖπτον αὐτὸς ἐννόει.

Ὀρέστης

καλῶς ἔλεξας. — ἡ τεκοῦσα δʼ ἐστὶ ποῦ;
640

Πρέσβυς

Ἄργει· παρέσται δʼ οὖν πόσει θοίνην ἔπι.

Ὀρέστης

τί δʼ οὐχ ἅμʼ ἐξωρμᾶτʼ ἐμὴ μήτηρ πόσει;

Πρέσβυς

ψόγον τρέμουσα δημοτῶν ἐλείπετο.

Ὀρέστης

ξυνῆχʼ· ὕποπτος οὖσα γιγνώσκει πόλει.

Πρέσβυς

τοιαῦτα· μισεῖται γὰρ ἀνόσιος γυνή.
645

646

Ὀρέστης

πῶς οὖν ἐκείνην τόνδε τʼ ἐν ταὐτῷ κτενῶ;

Ἠλέκτρα

ἐγὼ φόνον γε μητρὸς ἐξαρτύσομαι.

Ὀρέστης

καὶ μὴν ἐκεῖνά γʼ ἡ τύχη θήσει καλῶς.

Ἠλέκτρα

ὑπηρετείτω μὲν δυοῖν ὄντοιν ὅδε.

Πρέσβυς

ἔσται τάδʼ· εὑρίσκεις δὲ μητρὶ πῶς φόνον;
650

Ἠλέκτρα

λέγʼ, ὦ γεραιέ, τάδε Κλυταιμήστρᾳ μολών·

λεχώ μʼ ἀπάγγελλʼ οὖσαν ἄρσενος τόκῳ.

Πρέσβυς

πότερα πάλαι τεκοῦσαν ἢ νεωστὶ δή;

Ἠλέκτρα

δέχʼ ἡλίους, ἐν οἷσιν ἁγνεύει λεχώ.

Πρέσβυς

καὶ δὴ τί τοῦτο μητρὶ προσβάλλει φόνον;
655

Ἠλέκτρα

ἥξει κλύουσα λόχιά μου νοσήματα.

Πρέσβυς

πόθεν; τί δʼ αὐτῇ σοῦ μέλειν δοκεῖς, τέκνον;

Ἠλέκτρα

ναί· καὶ δακρύσει γʼ ἀξίωμʼ ἐμῶν τόκων.

Πρέσβυς

ἴσως· πάλιν τοι μῦθον ἐς καμπὴν ἄγε.

Ἠλέκτρα

ἐλθοῦσα μέντοι δῆλον ὡς ἀπόλλυται.
660

Πρέσβυς

καὶ μὴν ἐπʼ αὐτάς γʼ εἶσι σῶν δόμων πύλας.

Ἠλέκτρα

οὐκοῦν τραπέσθαι σμικρὸν εἰς Ἅιδου τόδε;

Πρέσβυς

εἰ γὰρ θάνοιμι τοῦτʼ ἰδὼν ἐγώ ποτε.

Ἠλέκτρα

πρώτιστα μέν νυν τῷδʼ ὑφήγησαι, γέρον —

Πρέσβυς

Αἴγισθος ἔνθα νῦν θυηπολεῖ θεοῖς;
665

Ἠλέκτρα

ἔπειτʼ ἀπαντῶν μητρὶ τἀπʼ ἐμοῦ φράσον.

Πρέσβυς

ὥστʼ αὐτά γʼ ἐκ σοῦ στόματος εἰρῆσθαι δοκεῖν.

Ἠλέκτρα

σὸν ἔργον ἤδη· πρόσθεν εἴληχας φόνου.

Ὀρέστης

στείχοιμʼ ἄν, εἴ τις ἡγεμὼν γίγνοιθʼ ὁδοῦ.

Πρέσβυς

καὶ μὴν ἐγὼ πέμποιμʼ ἂν οὐκ ἀκουσίως.
670

671

Ὀρέστης

ὦ Ζεῦ Πατρῷε, καὶ Τροπαῖʼ ἐχθρῶν γενοῦ —

Ἠλέκτρα

οἴκτιρέ θʼ ἡμᾶς· οἰκτρὰ γὰρ πεπόνθαμεν —

Πρέσβυς

οἴκτιρε δῆτα σούς γε φύντας ἐκγόνους.

Ἠλέκτρα

Ἥρα τε, βωμῶν ἣ Μυκηναίων κρατεῖς —

Ὀρέστης

νίκην δὸς ἡμῖν, εἰ δίκαιʼ αἰτούμεθα.
675

Πρέσβυς

δὸς δῆτα πατρὸς τοῖσδε τιμωρὸν δίκην.

Ὀρέστης

σύ τʼ, ὦ κάτω γῆς ἀνοσίως οἰκῶν πάτερ —

Ἠλέκτρα

καὶ Γαῖʼ ἄνασσα, χεῖρας ᾗ δίδωμʼ ἐμὰς —

Πρέσβυς

ἄμυνʼ ἄμυνε τοῖσδε φιλτάτοις τέκνοις.

Ὀρέστης

νῦν πάντα νεκρὸν ἐλθὲ σύμμαχον λαβών.
680

Ἠλέκτρα

οἵπερ γε σὺν σοὶ Φρύγας ἀνήλωσαν δορὶ —

Πρέσβυς

χὥσοι στυγοῦσιν ἀνοσίους μιάστορας.

Ἠλέκτρα

ἤκουσας, ὦ δείνʼ ἐξ ἐμῆς μητρὸς παθών;

Πρέσβυς

πάντʼ, οἶδʼ, ἀκούει τάδε πατήρ· στείχειν δʼ ἀκμή.

Ἠλέκτρα

καί σοι προφωνῶ πρὸς τάδʼ Αἴγισθον θανεῖν·
685

ὡς εἰ παλαισθεὶς πτῶμα θανάσιμον πεσῇ,

τέθνηκα κἀγώ, μηδέ με ζῶσαν λέγε·

παίσω γὰρ ἧπαρ τοὐμὸν ἀμφήκει ξίφει.

δόμων ἔσω βᾶσʼ εὐτρεπὲς ποήσομαι.

ὡς ἢν μὲν ἔλθῃ πύστις εὐτυχὴς σέθεν,
690

ὀλολύξεται πᾶν δῶμα· θνῄσκοντος δέ σου

τἀναντίʼ ἔσται τῶνδε· ταῦτά σοι λέγω.

Ὀρέστης

πάντʼ οἶδα.

Ἠλέκτρα

πρὸς τάδʼ ἄνδρα γίγνεσθαί σε χρή.

ὑμεῖς δέ μοι, γυναῖκες, εὖ πυρσεύετε

κραυγὴν ἀγῶνος τοῦδε· φρουρήσω δʼ ἐγὼ
695

πρόχειρον ἔγχος χειρὶ βαστάζουσʼ ἐμῇ.

οὐ γάρ ποτʼ ἐχθροῖς τοῖς ἐμοῖς νικωμένη

δίκην ὑφέξω, σῶμʼ ἐμὸν καθυβρίσαι.

Electra. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1913.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Perseus

Ἠλέκτρα (Greek) (Euripides. Euripidis Fabulae, Vol. II. Murray, Gilbert, editor. Oxford: Clarendon Press, 1913. (Reprinted 1921-1962))

Translations (3)

Electra Perseus (Euripides. The Plays of Euripides, Vol. II. Coleridge, Edward P., translator. London: George Bell and Sons, 1891. (Modernized by Perseus.)) — 487-695 focus

Old man

Where, where is my young queen and mistress, Agamemnon’s child, whom I once brought up? How steep is the approach to her house,

for a wrinkled old man to ascend with this foot! Still, for these friends, I must drag along my back bent double and sinking knees. Oh, daughter—for I see you now before the house—I have come, bringing you from my own sheep
490

this newborn nursling of the flock, having drawn it away from its mother, and garlands, and cheeses I have taken from the press, and this old treasure of Dionysus, furnished with fragrance, small, but sweet to pour a cup of it into a weaker drink.
495

Let some one carry these gifts into the house for the guests. I have moistened my eyes with tears, and wish to wipe them off on this shred of my robe.
500

Electra

Why are your eyes wet, old man? Have my troubles stirred your memory, after an interval of time?

Or are you groaning over the sad exile of Orestes, and over my father, whom you once held in your arms and brought up, in vain for you and for your friends?
505

Old man

In vain; but still I could not endure this: for I came to his grave, an addition to my journey,

and falling on it I wept for its desolation; then I opened the wine-skin which I am bringing to the guests, and poured a libation, and set myrtle-sprigs round the tomb. On the alter itself I saw a black-fleeced ram as an offering, and there was blood, not long poured out,
510

and severed locks of yellow hair. And I wondered, child, who ever dared come to the the tomb; for it was no Argive at least. But perhaps your brother has somehow come secretly and on his return has done honor to his father’s wretched grave.
515

Go look to see if the color of the cut lock is the same as yours, putting it to your own hair; it is usual for those who have the same paternal blood to have a close bodily resemblance in most points.
520

524

Electra

Old man, your words are unworthy of a wise man,

if you think my own brave brother would come to this land secretly for fear of Aegisthus. Then, how will a lock of hair correspond, the one made to grow in the wrestling schools of a well-bred man, the other, a woman’s lock, by combing? No, it is impossible.
525

But you could find in many people hair very similar, although they are not of the same blood, old man.
530

Old man

Then stand in the footprint and see if the tread of the boot will measure with your own foot, child.

Electra

How could there be an imprint of feet on a stony plot of ground?

And if there is, the foot of brother and sister would not be the same in size, for the male conquers.
535

Old man

There is not, even if your brother, coming to this land . . . by which you might know your loom’s weaving,

in which I once stole him away from death?
540

Electra

Don’t you know that I was still young when Orestes was driven out of the land? And even if I had woven him a robe, how could he, a child then, have the same one now, unless his clothes grew together with his body?

But either a stranger, taking pity on his grave. . .
545

547

Old man

Where are the guests? I want to see them and question them about your brother.

Electra

There they are, coming quickly out of the house.

Old man

They are well-born, but that may ring false; for many of the well-born are base. However; I give the guests welcome.
550

Orestes

Welcome, old man! To which of your friends, Electra, does this ancient remnant of a man belong?

Electra

This is the one who brought up my father, stranger.
555

Orestes

What are you saying? Is this the one who stole away your brother?

Electra

This is the one who saved him, if indeed he is still alive.

Orestes

Oh! Why does he look at me, as if he were examining the clear mark impressed on a silver coin? Is he comparing me to someone?

Electra

Perhaps he is glad to see in you a companion of Orestes.
560

Orestes

A beloved man, yes. But why is he circling all around me?

Electra

I too am amazed, looking at this, stranger.

Old man

O mistress, daughter Electra, pray to the gods.

Electra

For what thing, present or absent?

Old man

To have a beloved treasure, which the god is revealing.
565

Electra

See: I call on the gods. Or whatever do you mean, old man?

Old man

Look now at this man, my child, your dearest one.

Electra

I have been looking for a long time, to see whether you have lost your mind.

Old man

Lost my mind, because I see your brother?

Electra

What do you mean, old man, by this word, unhoped for?
570

Old man

That I see Orestes here, Agamemnon’s son.

Electra

What mark do you see, by which I shall be persuaded?

Old man

A scar along his brow, where he fell and drew blood one day in his father’s home when chasing a fawn with you.

Electra

What are you saying? I see the sign of the fall.
575

Old man

Then do you hesitate to embrace your dearest one?

Electra

Not any longer, old man; for my heart is persuaded by your tokens. O you who have appeared at last, I hold you, beyond all hope.

Orestes

And you are held by me at last.

Electra

I never expected it.
580

Orestes

Nor did I hope.

Electra

Are you that one?

Orestes

Yes, your one ally. If I draw back the cast of the net I am aiming for—but I have confidence; or else we must no longer believe in gods, if wrong is to be victorious over right.

585

Chorus

You have come, you have come, oh, long-delayed day, you have lighted up, you have made visible a beacon to the city, who in long ago exile went forth from his father’s house, unhappily wandering.
585

A god, now, a god brings our victory, my dear. Lift up your hands, lift up your words, send prayers to the gods for your brother with fortune, with fortune,
590

to enter the city.
595

596

Orestes

Well; I have the loving pleasures of your greeting and later I will give them back in turn. You, old man, for you have come at the right time, tell me, what should I do to avenge myself on my father’s murderer

and on my mother,the partner in his unholy marriage? Do I still have any well-disposed friends in Argos ? Or am I wholly bankrupt, just as my fortunes are? With whom shall I ally myself? By night or day? What course shall I take against my enemies?
600

Old man

Child, you have no friend in your misfortune. For this thing is a godsend indeed, to share in common, both good and bad. But you—for you have been destroyed from the foundations, in the eyes of your friends, and you have left them no hope—hear it from me and know:
605

all that you have is in your own arm and fortune, to win your father’s home and your city.
610

Orestes

What must I do then to accomplish this?

Old man

Kill Thyestes’ son and your mother.

Orestes

I have come for that victor’s crown; but how shall I grasp it?

Old man

Not by going within the walls, even if you wanted to.
615

Orestes

Is he well furnished with garrisons and body-guards?

Old man

You have understood; for, clearly, he is afraid of you, and does not sleep.

Orestes

Well; it is for you to plan the next step, old man.

Old man

Hear me then; for something has just come to me.

Orestes

May you reveal something good, and may I understand it.
620

Old man

I saw Aegisthus, when I was on my way here.

Orestes

I approve what you have said. Where was he?

Old man

Near these fields, at his stables.

Orestes

What was he doing? I see some hope, out of difficulties.

Old man

He was preparing a feast for the Nymphs, I thought.
625

Orestes

In return for the bringing up of children or for a coming birth?

Old man

I only know this: he was preparing to sacrifice an ox.

Orestes

With how many men? Or alone with his slaves?

Old man

No Argive was there, but a band of his own servants.

Orestes

Surely there isn’t anyone who will know me if he sees me, old man?
630

Old man

There are slaves, who have never even seen you.

Orestes

Would they be well disposed to me, if I should prevail?

Old man

Yes, for that is the way of slaves, luckily for you.

Orestes

However might I approach him then?

Old man

By going where he will see you as he sacrifices.
635

Orestes

He has fields by the road, it seems?

Old man

Yes, and when he sees you there, he will invite you to the feast.

Orestes

I shall be a bitter companion in the feast, if the god wishes it.

Old man

After that, you yourself invent something, as it falls out.

Orestes

Well said. But my mother, where is she?
640

Old man

At Argos ; but she will join her husband for the feast.

Orestes

Why didn’t my mother set out with her husband?

Old man

From fear of the citizens’ reproach she stayed behind.

Orestes

I understand; she knows that the city suspects her.

Old man

Something like that; for an unholy woman is an object of hatred.
645

646

Orestes

How then shall I kill her and him at once?

Electra

I shall prepare my mother’s slaughter!

Orestes

And as for the other matter, fortune will ordain well.

Electra

Let this man here help us with both.

Old man

I will; but how will you find a way to kill your mother?
650

Electra

Go to Clytemnestra, old man, and say this: report that I have given birth to a male child.

Old man

That you have given birth some time ago, or quite recently?

Electra

Ten days ago, in which a woman who has given birth stays pure.

Old man

And how does this grant us the slaughter of your mother?
655

Electra

She will come, when she hears of my childbirth pangs.

Old man

How is that? Do you think she cares for you, child?

Electra

Yes; and she will weep, surely, over my child’s low rank.

Old man

Perhaps; bring your story back again to the turning-point.

Electra

Well then, if she comes, it is clear that she will die.
660

Old man

Yes, she will come right up to the door of your house.

Electra

Won’t it then be a little thing for her to turn aside to Hades?

Old man

May I die, once I have seen this!

Electra

First of all, old man, guide my brother—

Old man

To the place where Aegisthus is now sacrificing to the gods?
665

Electra

Then, going to meet my mother, give her my message.

Old man

So that the very words will seem to have been said by you.

Electra
To Orestes

Your work begins at once; you have drawn the first lot in the slaughter.

Orestes

I would go, if some one would show me the way.

Old man

Yes, I can escort you myself, not against my will.
670

671

Orestes

O Zeus, god of my fathers, be also the vanquisher of my enemies—

Electra

And have pity on us; for we have suffered pitiably—

Old man

Yes, indeed, have pity on your own descendants.

Electra

And Hera, you who rule Mycenae ’s altars—

Orestes

Give us victory, if we are asking for what is right.
675

Old man

Yes, indeed, give them the right of vengeance for their father.

Orestes

You too, father, living below the earth through an unholy deed—

Electra

And Lady Earth, to whom I give my hands—

Old man

Defend, defend these, your dearest children.

Orestes

Now come and bring with you all the dead as allies.
680

Electra

Those who destroyed the Trojans in war with you—

Old man

And all who hate the unholy and polluted.

Electra

Do you hear me, you who suffered dreadful things from my mother?

Old man

Your father hears everything, I know; but it is time to be on our way.

Electra

And I tell you therefore that Aegisthus is to die; if you fall dead in the struggle, I am also dead, do not count me as alive; for I will strike my heart with a two-edged sword. I will go indoors and make things ready there.
685

So that if a good report comes from you, the whole house will cry aloud in triumph; but, if you die, it will be the opposite of that. These are my words to you.
690

Orestes

I know it all.

Electra

Therefore you must be a man. Exeunt Orestes, Pylades, and Old Man. And you, women, please take care to give

a shout in signal of this contest. I will keep a sword ready, holding it in my hand, for I will not ever, if defeated, submit to my enemies the right to insult my body. Exit Electra.
695

Electra (OCR draft) Experimental (Electra. Robert Potter's English verse translation, first published in 1781–1783; text from the 1808 Oxford printing.)

No corresponding passage available

German (J. J. C. Donner, 1852; OCR review) (OCR draft) Experimental (Euripides. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Volume 3, Heidelberg: C. F. Winter, 1852. Harvard OCR compared with an independent BSB copy. Native Donner verse citations, Murray reference cards, explicitly located notes and page facsimiles. Unresolved OCR, verse divisions, unlocated notes and printed errata are documented in the source review.) — 487 focus

Wo weilt die Jungfrau, meine hohe Gebieterin,

Die Tochter Agamemnons, den ich einst erzog?¹

Welch steilen Ausgang hat man doch zu diesem Haus,
480

Wie schwer zu klimmen für des Greises matten Fuß!

Doch muß ich wohl zu Freunden ohne Weigerung

Den krummen Rücken schleppen und das måde Knie.

O Tochter - eben seh' ich ja vor'm Hause dich! -

Ich komm' aus meiner Heerde dir ein junges Lamm
485

Zu bringen, das ich seiner Mutter Brust entzog,

Und Kuchen, Kås auch, den ich aus den Körben nahm,²

Und diesen alten langbewahrten Bacchosschaz,

Der lieblich duftet; wenig nur; doch mundet wohl

Davon ein Becher, beigemischt dem schwächern Trank.³
490

Geh' Einer, bringe den Fremden dies in's Haus hinein!

Ich will indeß mit meines Rockes Zipfel hier

Mein Auge trocknen, welches feucht von Thränen ist.

Elektra.

Was preßt dir, Alter, Thränen aus? Wohl mahnte dich's

An meine Leiden wiederum nach langer Zeit?
495

Wohl jammert dich Orestes' unglucksel'ge Flucht,

Wohl auch mein Vater, den du einst im Arme trugst

Und dir und deinen Freunden fruchtlos auferzogst?

Der Greis.

Fruchtlos, ja wohl! Doch nicht versagen konnt' ich's mir:

Ich ging, vom Weg' ablenkend, seinem Grabe zu,
500

Und kniete hin und weinte, weil Niemand mich sah;

Und aus geldstem Schlauche, den ich bringe hier,

Wein spendend, legt' ich um die Gruft der Myrte Zweig.⁴

Doch nun gewahrt' ich auf der Brandstatt selbst ein Schaf,

Von Wolle schwarz, als Opfer, frisch vergoßnes Blut,
505

Und abgeschor'ne Locken auch von blondem Haar,

Und staunte, Tochter, welcher Mensch den Muth gehabt,

Zu nah'n dem Grabe. Sicher kein Argeier war's;

Wohl aber kam dein Bruder ingeheim vielleicht,

Und ehrte seines Vaters unglückselig Grab.
510

Sieh diese Locken, lege sie zu deinem Haar,

Ob dies dem abgeschor'nen gleich an Farbe sei.

Denn, die von Eines Vaters Blut entsprossen sind,

Sind meist in Allem an Gestalt und Art sich gleich.

Elektra.

Du redest nicht, wie's klugen Männern ziemt, o Greis:
515

Du meinst, Aegisthos fürchtend, sei mein muthiger

Orestes heimlich angelangt in diesem Land?

Und dann sein Haar, wie glich' es meinem Haare wohl?

Er wuchs im Ringplak, edler Våter Kind, heran;

So ward es rauher: meines blieb vom Kamme zart.
520

Auch findest du bei Vielen gleiches Haar, o Greis,

Die doch von Einem Blute nicht entsprossen sind.

Der Greis.

So tritt in seiner Sohle Spur und prufe, Kind,

Ob sie mit deines Fußes Maß zusammenstimmt.

Elektra.

Wie könnte hartem Steinesgrund der Füße Spur
525

Wohl eingedrückt sein? Aber war' es möglich auch :

Nie könnten doch des Bruders und der Schwester Fuß

Einander gleich sein: großer ist der månnliche.

Der Greis.

Doch wenn Orestes heimgekehrt hier stunde, hast

Du Nichts, woran du dein Geweb' erkennen magst,
530

In das ich ihn einhullend einst dem Tod entriß?

Elektra.

So weißt du nicht mehr, daß ich, als Orestes floh,

Noch Kind war? Aber hatt' ich auch ein Kleid gewebt:

Wie trüg' er, damals Knabe, jezt dasselbe noch,

Wenn mit dem Leibe nicht zugleich die Kleidung wächst?
535

Nein, wohl im Dunkel nahte mitleidvoll dem Grab

Ein Fremdling oder Bürger und beschor sein Haupt.⁵

Der Greis.

Wo sind die fremden Männer? Denn ich will sie sehn,

Und deines Bruders wegen mich erkundigen.

Elektra.

Dort aus dem Hause kommen sie mit raschem Schritt.
540
Orestes. Pylades. Elektra. Der Greis.

Der Greis.

Sie scheinen edel: aber das ist trügerisch.

Denn Mancher hohen Standes ist doch båsgesinnt.

Indessen rus ich grüßend: Heil euch, Fremdlinge!

Orestes.

Heil dir auch, Alter! Welchem Freund aus alter Zeit

Gehört, Elektra, dieses alt verblichne Bild?
545

Elektra.

Der ist es, Freund, der meinen Vater auferzog.

Drestes.

Wie? Der Oresten ingeheim dem Tod entrückt?

Elektra.

Der ihn gerettet, wenn er noch am Leben ist.

Ha!

Orestes.

Was průst mich doch der Alte, wie des Silberstucks

Glanzhellen Stempel? Seh' ich sonst Jemanden gleich?
550

Elektra.

Ihn freut's, Orestes' Jugendfreund in dir zu sehn.

Orestes.

Des lieben Junglings! Sieh', er hupst um mich herum!

Elektra.

Cuch ich, o Fremdling, wundre mich, ihn so zu sehn.

Der Greis.

Elektra, Herrin, sage, Kind, den Göttern Dank

Elektra.

Für etwas Fernes oder was uns nahe liegt?
555

Der Greis.

Des theuren Schazes wegen, den ein Gott dir zeigt.

Elektra.

Wohlan, ich bete! - Willst du noch Etwas, o Greis?

Der Greis.

So blicke, Tochter, diesen an, den Theuersten!

Elektra.

Schon lange fürcht' ich, daß du nicht bei Sinnen seist.

Der Greis.

Von Sinnen ich und sehe deinen Bruder hier?
560

Elektra.

Was sprichst du doch ein Überraschend Wort, o Greis!

Der Greis.

Ich seh' Oresten, Agamemnons Sohn, vor dir.

Elektra.

Und welches Merkmal hast du, dem ich trauen darf?

Der Greis.

Die Narb' an seiner Braue: noch daheim, mit dir

Ein Reh verfolgend, fiel er und verlezte sich.
565

Elektra.

Wie, Greis? Das Zeichen dieses Falls bemerk' ich wohl.

Der Greis.

Und såumst zu stürzen an das Herz des Theuersten?

Elektra.

Nicht langer; denn dein Zeichen überzeugte mich,

Mein Alter!

(Dresten umarmend.)

Endlich kamst du mir, ich halte dich

Im Arme wider Hoffen!
570

Orestes.

Und ich endlich dich!
570

Elektra.

Ich ahnte dieses niemals.

Orestes.

Auch ich hofft' es nicht.

Elektra.

Du bist Orestes?

Orestes.

Und allein Erretter dir,

Gelingt der Raub mir, welchen ich erjagen will.

Vertrauend hoff' ich's; oder, wenn Gerechtigkeit

Erliegt dem Unrecht, glaub' ich nicht an Götter mehr.
575

Der Chor.

Du kamst endlich, Tag, kamest in spåter Zeit!

Du strahltest herauf, du zeigst dem Volk

Ein glanzhelles Licht, ihn, der in langer Flucht,

Fern vom Hause des Vaters, ach!

Umherirrend, wiederkam!
580

Ein Gott, ja, ein Gott bringt unseren Sieg,

O Freundin, zurück!

Hebe die Hånde, hebe das Wort,

Sende Gebete himmelan, daß mit Glück,

Mit Glück der Bruder einzieh' in der Våter Stadt!
585

Orestes.

Wohlan! Des Grußes holde Lust ward mir zu Theil,

Und spåt hernach noch wollen wir die Lust erneu'n.

Nun aber, Alter, der so ganz gelegen kam,

Sprich, wie des Vaters Mörder ich bestrafen mag,

Und wie die Mutter, die des Frevlers Lager theilt?
590

Sind wohl in Argos Freunde mir noch zugethan?

Ach, oder schwand mir Alles, wie mein Gluck, dahin?

Wem zugesellen darf ich mich? Nachts oder Tags?

Auf welchem Pfade stürzen wir auf meinen Feind ?

Der Greis.

Mein Sohn, du bist unglucklich, hoff' auf keinen Freund!
595

Ein unverhoffter, seltner Fund ist solcher Schaz,

Daß Einer so das Bose, wie das Gute, theilt.

Doch du, von Grund aus bist du für die Freunde todt,

Und keine Hoffnung blüht dir mehr: so hore mich.

In deiner Hand ruht und im Glück all deine Macht,
600

Womit du Stadt und Vaterhaus gewinnen mußt.

Orestes.

Doch was beginnend, kommen wir an dieses Ziel ?

Der Greis.

Thyestes' Sohn und deine Mutter todtest du.

Orestes.

Nach diesem Kranz verlangt mich: doch wie wird er mir?

Der Greis.

Nicht innerhalb der Mauern, ob du wolltest auch.
605

Orestes.

Von Wachen, Lanzenträgern ist die Stadt umringt?

Der Greis.

Gewiß! Vor dir sich fürchtend, schläft er wenig nur.

Orestes.

Wohlan, so gib du deinen Nath uns jezt, o Greis!

Der Greis.

Und höre du mich; eben fiel mir Etwas ein.

Orestes.

D mögst du Heil verkunden, und verstånd' ich es!
610

Der Greis.

Ich sah Vegisthos, als ich herkam diesen Pfad -

Orestes.

Ich hör' es gerne, dieses Wort. Wo sahst du ihn?

Der Greis.

Nicht weit vom Feld hier, wo die Nosse weidend gehn.

Orestes.

Was thut er? Hoffnung seh' ich blüh'n aus herbem Leid.

Der Greis.

Ein Fest der Nymphen ordnet er, so schien es mir.
615

Orestes.

Für schon geborne Kinder oder kunstige?

Der Greis.

Nur Eines weiß ich: Stieresopfer rüstet' er.

Orestes.

Mit was für Männern? War er nur mit Knechten da?

Der Greis.

Bloß sein Gesinde, kein Argeier war mit ihm.

Orestes.

Nicht einer, der mich, såh' er mich, erkennte, Greis?
620

Der Greis.

Nur Knechte sind es, welche dich niemals gesehn.

Orestes.

Sie würden, wenn wir siegten, übergehn zu mir?

Der Greis.

Das ist so Sklavensitte, vortheilhaft für dich.

Orestes.

Wie mag es mir gelingen, ihm zu nah'n, o Greis?

Der Greis.

Geh' hin, wo Stiere schlachtend er dich sehen muß -
625

Orestes.

Wohl hat er dicht am Wege seinen Meierhof?

Der Greis.

Dich dort erblickend, ruft er dich zum Opfermahl.

Orestes.

Den schlimmsten Tischgenossen, wenn ein Gott es will!

Der Greis.

Wie's dann sich weiter findet, sieh am Orte selbst.

Orestes.

Ganz wohl! Doch meine Mutter, wo verweilt sie jezt?
630

Der Greis.

In Argos: später wohnt sie noch dem Mahle bei.

Orestes.

Was folgte sie dem Gatten nicht sogleich dahin?

Der Greis.

Den Hohn der Bürger fürchtet sie und blieb daheim.

Orestes.

Das Volk, sie weiß es, nimmt an ihr wohl Aergerniß.

Der Greis.

So ist es: Alle hassen sie, die Frevlerin.
635

Orestes.

Wie geb' ich nun auf Einmal ihr und ihm den Tod?

Elektra.

Zum Mord der Mutter schaff' ich selbst Gelegenheit. .

Orestes.

Und jenen andern wird das Glück vollziehn mit uns.

Elektra.

Nur soll der Greis uns beiden seine Hülfe leihn.

Der Greis.

So sei es: wie vollstreckst du dann der Mutter Mord?
640

Elektra.

Geh', Alter, Klytamnestren anzukundigen,

Geboren hab' ich einen Sohn, sei Wichnerin.

Der Greis.

Von lange her schon, oder erst in jungster Zeit?

Elektra.

Seit zehen Sonnen: heute sei die Reinigung.⁶

Der Greis.

Wohl; aber wie führt dieses ihren Tod herbei?
645

Elektra.

Sie kommt sogleich, vernimmt sie, daß ich Mutter bin.

Der Greis.

Wie so? Du meinst wohl, sie bekümmre sich um dich?

Elektra.

Gewiß; sie weint um meiner Kinder edles Loos.

Der Greis.

Vielleicht: doch lenke wieder um auf's Vorige.

Elektra.

Nun, kommt die Mutter, ist es, traun, um sie geschehn!
650

Der Greis.

Sie muß hinein, zum Hausesthore selbst hinein!

Elektra.

So steigt sie leicht in Hades' distres Haus hinab!

Der Greis.

O daß ich stürbe, wenn ich das nur noch gesehn!

Elektra.

Vor Allem weise diesem nun den Weg, o Greis

Der Greis.

Wo jezt Aegisthos Opfer bringt den Himmlischen.
655

Elektra.

Dann geh zur Mutter, melde, was ich dir gesagt.⁷

Der Greis.

So daß sie meint, aus deinem Munde höre sie's.

(zu Orestes.)

Elektra

Du mußt voran nun, du vollziehn den ersten Mord.

Orestes.

Ich möchte gehen, wiese mir Iemand den Weg.

Der Greis.

Und ich geleite wahrlich nicht ungerne dich.
660

Orestes.

Zeus, meiner Ahnen Gott,

Der über meine Feinde mir den Sieg verleiht,

Erbarm dich unser: jammervoll fiel unser Loos!

Elektra.

Erbarme dich: aus deinem Stamme sproßen wir!

Orestes.

Und Hera, die du waltest auf mykenischen

Altären, gib uns, wenn gerecht wir flehn, den Sieg,
665

Und Gåa, Herrin, deren Grund mein Arm berührt!

Elektra.

O laß sie Rache nehmen für des Vaters Tod!

Orestes.

Du, der so schmachvoll hingewürgt im Grabe wohnt,

Hilf, Vater, hilf den Kindern, die du so geliebt!

Komm, nimm zu Bundsgenossen all die Todten dir,
670

Die, dir vereinigt, Troas einst eroberten,

Und die dem Frevler zürnen, den ein Mord befleckt!

Hörst du's, an dem so Grauses meine Mutter that?

Elektra.

Ich weiß, er hört dies Alles. Doch zum Werke nun,

Und triff Aegisthos tuchtig! Das empfehl' ich dir.⁸
675

Wenn du, besiegt im Kampfe, sinkst in Todesnacht,

So bin auch ich todt: nenne mich nicht lebend mehr!

Ich stoß' ein doppelschneidig Schwert in meine Brust.

Hinein zum Hause gehend, mach' ich mir's zurecht,

Und wenn von dir uns frohe Kunde kam, so wird
680

Das ganze Haus frohlocken: doch, erleidest du

Den Tod, geschieht ganz Andres: das erklär' ich dir.

Orestes.

Nun weiß ich Alles.

Elektra.

Darum zeige dich als Mann!

Doch ihr, o Frauen, gebet mir durch lauten Ruf

Von diesem Kampf ein Zeichen! Ich will Wache stehn,
685

Das Schwert in meiner Rechten, wohlbereit zum Kampf.

Denn meinen Widersachern geb' ich nimmerdar,

Besiegt, zum Hohn, zur Nache meinen Leib dahin.

(Orestes geht mit dem Greise, Elektra in's Haus zurück.) Erste Strophe.

Der Chor.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Πρέσβυς σὺ δʼ εἰς ἴχνος βᾶσʼ ἀρβύλης σκέψαι βάσιν εἰ σύμμετρος σῷ ποδὶ γενήσεται, τέκνον.

Πρέσβυς οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών, κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς, ἐν ᾧ ποτʼ αὐτὸν ἐξέκλεψα μὴ θανεῖν; 540

Πρέσβυς οἱ δὲ ξένοι ποῦ; βούλομαι γὰρ εἰσιδὼν αὐτοὺς ἔρεσθαι σοῦ κασιγνήτου πέρι.

Ἠλέκτρα οἵδʼ ἐκ δόμων βαίνουσι λαιψηρῷ ποδί.

Πρέσβυς ἀλλʼ εὐγενεῖς μέν, ἐν δὲ κιβδήλῳ τόδε· 550 πολλοὶ γὰρ ὄντες εὐγενεῖς εἰσιν κακοί. ὅμως δέ. — χαίρειν τοὺς ξένους προσεννέπω.

Ὀρέστης χαῖρʼ, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτʼ, Ἠλέκτρα, τόδε παλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;

Ἠλέκτρα οὗτος τὸν ἁμὸν πατέρʼ ἔθρεψεν, ὦ ξένε. 555

Ὀρέστης τί φῄς; ὅδʼ ὃς σὸν ἐξέκλεψε σύγγονον;

Ἠλέκτρα ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας κεῖνον, εἴπερ ἔστʼ ἔτι.

Ὀρέστης ἔα· τί μʼ ἐσδέδορκεν ὥσπερ ἀργύρου σκοπῶν λαμπρὸν χαρακτῆρʼ; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;

Ἠλέκτρα ἴσως Ὀρέστου σʼ ἥλιχʼ ἥδεται βλέπων. 560

Ὀρέστης φίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;

Ἠλέκτρα καὐτὴ τόδʼ εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.

Πρέσβυς ὦ πότνιʼ, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.

Ἠλέκτρα τί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;

Πρέσβυς λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός. 565

Ἠλέκτρα ἰδού· καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;

Πρέσβυς βλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.

Ἠλέκτρα πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.

Πρέσβυς οὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;

Ἠλέκτρα πῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον; 570

Πρέσβυς ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.

Ἠλέκτρα ποῖον χαρακτῆρʼ εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;

Πρέσβυς οὐλὴν παρʼ ὀφρύν, ἥν ποτʼ ἐν πατρὸς δόμοις νεβρὸν διώκων σοῦ μέθʼ ᾑμάχθη πεσών.

Ἠλέκτρα πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον. 575

Πρέσβυς ἔπειτα μέλλεις προσπίτνειν τοῖς φιλτάτοις;

Ἠλέκτρα ἀλλʼ οὐκέτʼ, ὦ γεραιέ· συμβόλοισι γὰρ τοῖς σοῖς πέπεισμαι θυμόν. — ὦ χρόνῳ φανείς, ἔχω σʼ ἀέλπτως —

Ὀρέστης κἀξ ἐμοῦ γʼ ἔχῃ χρόνῳ.

Ἠλέκτρα οὐδέποτε δόξασα. 580

Ὀρέστης οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ἤλπισα.

Ἠλέκτρα ἐκεῖνος εἶ σύ;

Ὀρέστης σύμμαχός γέ σοι μόνος. ἢν δʼ ἀνσπάσωμαί γʼ ὃν μετέρχομαι βόλον — πέποιθα δʼ· ἢ χρὴ μηκέθʼ ἡγεῖσθαι θεούς, εἰ τἄδικʼ ἔσται τῆς δίκης ὑπέρτερα.

Ὀρέστης τί δῆτα δρῶντες τοῦδʼ ἂν ἐξικοίμεθα;

Πρέσβυς κτανὼν Θυέστου παῖδα σήν τε μητέρα.

Ὀρέστης ἥκω ʼπὶ τόνδε στέφανον· ἀλλὰ πῶς λάβω;

Πρέσβυς τειχέων μὲν ἐλθὼν ἐντὸς οὐδʼ ἂν εἰ θέλοις. 615

Ὀρέστης φρουραῖς κέκασται δεξιαῖς τε δορυφόρων;

Πρέσβυς ἔγνως· φοβεῖται γάρ σε κοὐχ εὕδει σαφῶς.

Ὀρέστης εἶἑν· σὺ δὴ τοὐνθένδε βούλευσον, γέρον.

Πρέσβυς κἀμοῦ γʼ ἄκουσον· ἄρτι γάρ μʼ ἐσῆλθέ τι.

Ὀρέστης ἐσθλόν τι μηνύσειας, αἰσθοίμην δʼ ἐγώ. 620

Πρέσβυς Αἴγισθον εἶδον, ἡνίχʼ εἷρπον ἐνθάδε.

Ὀρέστης προσηκάμην τὸ ῥηθέν. ἐν ποίοις τόποις;

Πρέσβυς ἀγρῶν πέλας τῶνδʼ ἱπποφορβίων ἔπι.

Ὀρέστης τί δρῶνθʼ; ὁρῶ γὰρ ἐλπίδʼ ἐξ ἀμηχάνων.

Πρέσβυς Νύμφαις ἐπόρσυνʼ ἔροτιν, ὡς ἔδοξέ μοι. 625

Ὀρέστης τροφεῖα παίδων ἢ πρὸ μέλλοντος τόκου;

Πρέσβυς οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· βουσφαγεῖν ὡπλίζετο.

Ὀρέστης πόσων μετʼ ἀνδρῶν; ἢ μόνος δμώων μέτα;

Πρέσβυς οὐδεὶς παρῆν Ἀργεῖος, οἰκεία δὲ χείρ.

Ὀρέστης οὔ πού τις ὅστις γνωριεῖ μʼ ἰδών, γέρον; 630

Πρέσβυς δμῶες μέν εἰσιν, οἳ σέ γʼ οὐκ εἶδόν ποτε.

Ὀρέστης ἡμῖν ἂν εἶεν, εἰ κρατοῖμεν, εὐμενεῖς;

Πρέσβυς δούλων γὰρ ἴδιον τοῦτο, σοὶ δὲ σύμφορον.

Ὀρέστης πῶς οὖν ἂν αὐτῷ πλησιασθείην ποτέ;

Πρέσβυς στείχων ὅθεν σε βουθυτῶν ἐσόψεται. 635

Ὀρέστης ὁδὸν παρʼ αὐτήν, ὡς ἔοικʼ, ἀγροὺς ἔχει;

Πρέσβυς ὅθεν γʼ ἰδών σε δαιτὶ κοινωνὸν καλεῖ.

Ὀρέστης πικρόν γε συνθοινάτορʼ, ἢν θεὸς θέλῃ.

Πρέσβυς τοὐνθένδε πρὸς τὸ πῖπτον αὐτὸς ἐννόει.

Ὀρέστης καλῶς ἔλεξας. — ἡ τεκοῦσα δʼ ἐστὶ ποῦ; 640

Πρέσβυς Ἄργει· παρέσται δʼ οὖν πόσει θοίνην ἔπι.

Ὀρέστης τί δʼ οὐχ ἅμʼ ἐξωρμᾶτʼ ἐμὴ μήτηρ πόσει;

Πρέσβυς ψόγον τρέμουσα δημοτῶν ἐλείπετο.

Ὀρέστης ξυνῆχʼ· ὕποπτος οὖσα γιγνώσκει πόλει.

Πρέσβυς τοιαῦτα· μισεῖται γὰρ ἀνόσιος γυνή. 645

Ὀρέστης πῶς οὖν ἐκείνην τόνδε τʼ ἐν ταὐτῷ κτενῶ;

Ἠλέκτρα ἐγὼ φόνον γε μητρὸς ἐξαρτύσομαι.

Ὀρέστης καὶ μὴν ἐκεῖνά γʼ ἡ τύχη θήσει καλῶς.

Ἠλέκτρα ὑπηρετείτω μὲν δυοῖν ὄντοιν ὅδε.

Πρέσβυς ἔσται τάδʼ· εὑρίσκεις δὲ μητρὶ πῶς φόνον; 650

Ἠλέκτρα λέγʼ, ὦ γεραιέ, τάδε Κλυταιμήστρᾳ μολών· λεχώ μʼ ἀπάγγελλʼ οὖσαν ἄρσενος τόκῳ.

Πρέσβυς πότερα πάλαι τεκοῦσαν ἢ νεωστὶ δή;

Ἠλέκτρα δέχʼ ἡλίους, ἐν οἷσιν ἁγνεύει λεχώ.

Πρέσβυς καὶ δὴ τί τοῦτο μητρὶ προσβάλλει φόνον; 655

Ἠλέκτρα ἥξει κλύουσα λόχιά μου νοσήματα.

Πρέσβυς πόθεν; τί δʼ αὐτῇ σοῦ μέλειν δοκεῖς, τέκνον;

Ἠλέκτρα ναί· καὶ δακρύσει γʼ ἀξίωμʼ ἐμῶν τόκων.

Πρέσβυς

σὺ δʼ εἰς ἴχνος βᾶσʼ ἀρβύλης σκέψαι βάσιν

εἰ σύμμετρος σῷ ποδὶ γενήσεται, τέκνον.

Πρέσβυς

οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών,

κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς,

ἐν ᾧ ποτʼ αὐτὸν ἐξέκλεψα μὴ θανεῖν;
540

Πρέσβυς

οἱ δὲ ξένοι ποῦ; βούλομαι γὰρ εἰσιδὼν

αὐτοὺς ἔρεσθαι σοῦ κασιγνήτου πέρι.

Ἠλέκτρα

οἵδʼ ἐκ δόμων βαίνουσι λαιψηρῷ ποδί.

Πρέσβυς

ἀλλʼ εὐγενεῖς μέν, ἐν δὲ κιβδήλῳ τόδε·
550

πολλοὶ γὰρ ὄντες εὐγενεῖς εἰσιν κακοί.

ὅμως δέ. — χαίρειν τοὺς ξένους προσεννέπω.

Ὀρέστης

χαῖρʼ, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτʼ, Ἠλέκτρα, τόδε

παλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;

Ἠλέκτρα

οὗτος τὸν ἁμὸν πατέρʼ ἔθρεψεν, ὦ ξένε.
555

Ὀρέστης

τί φῄς; ὅδʼ ὃς σὸν ἐξέκλεψε σύγγονον;

Ἠλέκτρα

ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας κεῖνον, εἴπερ ἔστʼ ἔτι.

Ὀρέστης

ἔα·

τί μʼ ἐσδέδορκεν ὥσπερ ἀργύρου σκοπῶν

λαμπρὸν χαρακτῆρʼ; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;

Ἠλέκτρα

ἴσως Ὀρέστου σʼ ἥλιχʼ ἥδεται βλέπων.
560

Ὀρέστης

φίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;

Ἠλέκτρα

καὐτὴ τόδʼ εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.

Πρέσβυς

ὦ πότνιʼ, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.

Ἠλέκτρα

τί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;

Πρέσβυς

λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.
565

Ἠλέκτρα

ἰδού· καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;

Πρέσβυς

βλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.

Ἠλέκτρα

πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.

Πρέσβυς

οὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;

Ἠλέκτρα

πῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον;
570

Πρέσβυς

ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.

Ἠλέκτρα

ποῖον χαρακτῆρʼ εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;

Πρέσβυς

οὐλὴν παρʼ ὀφρύν, ἥν ποτʼ ἐν πατρὸς δόμοις

νεβρὸν διώκων σοῦ μέθʼ ᾑμάχθη πεσών.

Ἠλέκτρα

πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον.
575

Πρέσβυς

ἔπειτα μέλλεις προσπίτνειν τοῖς φιλτάτοις;

Ἠλέκτρα

ἀλλʼ οὐκέτʼ, ὦ γεραιέ· συμβόλοισι γὰρ

τοῖς σοῖς πέπεισμαι θυμόν. — ὦ χρόνῳ φανείς,

ἔχω σʼ ἀέλπτως —

Ὀρέστης

κἀξ ἐμοῦ γʼ ἔχῃ χρόνῳ.

Ἠλέκτρα

οὐδέποτε δόξασα.
580

Ὀρέστης

οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ἤλπισα.

Ἠλέκτρα

ἐκεῖνος εἶ σύ;

Ὀρέστης

σύμμαχός γέ σοι μόνος.

ἢν δʼ ἀνσπάσωμαί γʼ ὃν μετέρχομαι βόλον —

πέποιθα δʼ· ἢ χρὴ μηκέθʼ ἡγεῖσθαι θεούς,

εἰ τἄδικʼ ἔσται τῆς δίκης ὑπέρτερα.

Ὀρέστης

τί δῆτα δρῶντες τοῦδʼ ἂν ἐξικοίμεθα;

Πρέσβυς

κτανὼν Θυέστου παῖδα σήν τε μητέρα.

Ὀρέστης

ἥκω ʼπὶ τόνδε στέφανον· ἀλλὰ πῶς λάβω;

Πρέσβυς

τειχέων μὲν ἐλθὼν ἐντὸς οὐδʼ ἂν εἰ θέλοις.
615

Ὀρέστης

φρουραῖς κέκασται δεξιαῖς τε δορυφόρων;

Πρέσβυς

ἔγνως· φοβεῖται γάρ σε κοὐχ εὕδει σαφῶς.

Ὀρέστης

εἶἑν· σὺ δὴ τοὐνθένδε βούλευσον, γέρον.

Πρέσβυς

κἀμοῦ γʼ ἄκουσον· ἄρτι γάρ μʼ ἐσῆλθέ τι.

Ὀρέστης

ἐσθλόν τι μηνύσειας, αἰσθοίμην δʼ ἐγώ.
620

Πρέσβυς

Αἴγισθον εἶδον, ἡνίχʼ εἷρπον ἐνθάδε.

Ὀρέστης

προσηκάμην τὸ ῥηθέν. ἐν ποίοις τόποις;

Πρέσβυς

ἀγρῶν πέλας τῶνδʼ ἱπποφορβίων ἔπι.

Ὀρέστης

τί δρῶνθʼ; ὁρῶ γὰρ ἐλπίδʼ ἐξ ἀμηχάνων.

Πρέσβυς

Νύμφαις ἐπόρσυνʼ ἔροτιν, ὡς ἔδοξέ μοι.
625

Ὀρέστης

τροφεῖα παίδων ἢ πρὸ μέλλοντος τόκου;

Πρέσβυς

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· βουσφαγεῖν ὡπλίζετο.

Ὀρέστης

πόσων μετʼ ἀνδρῶν; ἢ μόνος δμώων μέτα;

Πρέσβυς

οὐδεὶς παρῆν Ἀργεῖος, οἰκεία δὲ χείρ.

Ὀρέστης

οὔ πού τις ὅστις γνωριεῖ μʼ ἰδών, γέρον;
630

Πρέσβυς

δμῶες μέν εἰσιν, οἳ σέ γʼ οὐκ εἶδόν ποτε.

Ὀρέστης

ἡμῖν ἂν εἶεν, εἰ κρατοῖμεν, εὐμενεῖς;

Πρέσβυς

δούλων γὰρ ἴδιον τοῦτο, σοὶ δὲ σύμφορον.

Ὀρέστης

πῶς οὖν ἂν αὐτῷ πλησιασθείην ποτέ;

Πρέσβυς

στείχων ὅθεν σε βουθυτῶν ἐσόψεται.
635

Ὀρέστης

ὁδὸν παρʼ αὐτήν, ὡς ἔοικʼ, ἀγροὺς ἔχει;

Πρέσβυς

ὅθεν γʼ ἰδών σε δαιτὶ κοινωνὸν καλεῖ.

Ὀρέστης

πικρόν γε συνθοινάτορʼ, ἢν θεὸς θέλῃ.

Πρέσβυς

τοὐνθένδε πρὸς τὸ πῖπτον αὐτὸς ἐννόει.

Ὀρέστης

καλῶς ἔλεξας. — ἡ τεκοῦσα δʼ ἐστὶ ποῦ;
640

Πρέσβυς

Ἄργει· παρέσται δʼ οὖν πόσει θοίνην ἔπι.

Ὀρέστης

τί δʼ οὐχ ἅμʼ ἐξωρμᾶτʼ ἐμὴ μήτηρ πόσει;

Πρέσβυς

ψόγον τρέμουσα δημοτῶν ἐλείπετο.

Ὀρέστης

ξυνῆχʼ· ὕποπτος οὖσα γιγνώσκει πόλει.

Πρέσβυς

τοιαῦτα· μισεῖται γὰρ ἀνόσιος γυνή.
645

Ὀρέστης

πῶς οὖν ἐκείνην τόνδε τʼ ἐν ταὐτῷ κτενῶ;

Ἠλέκτρα

ἐγὼ φόνον γε μητρὸς ἐξαρτύσομαι.

Ὀρέστης

καὶ μὴν ἐκεῖνά γʼ ἡ τύχη θήσει καλῶς.

Ἠλέκτρα

ὑπηρετείτω μὲν δυοῖν ὄντοιν ὅδε.

Πρέσβυς

ἔσται τάδʼ· εὑρίσκεις δὲ μητρὶ πῶς φόνον;
650

Ἠλέκτρα

λέγʼ, ὦ γεραιέ, τάδε Κλυταιμήστρᾳ μολών·

λεχώ μʼ ἀπάγγελλʼ οὖσαν ἄρσενος τόκῳ.

Πρέσβυς

πότερα πάλαι τεκοῦσαν ἢ νεωστὶ δή;

Ἠλέκτρα

δέχʼ ἡλίους, ἐν οἷσιν ἁγνεύει λεχώ.

Πρέσβυς

καὶ δὴ τί τοῦτο μητρὶ προσβάλλει φόνον;
655

Ἠλέκτρα

ἥξει κλύουσα λόχιά μου νοσήματα.

Πρέσβυς

πόθεν; τί δʼ αὐτῇ σοῦ μέλειν δοκεῖς, τέκνον;

Ἠλέκτρα

ναί· καὶ δακρύσει γʼ ἀξίωμʼ ἐμῶν τόκων.

Πρέσβυς

ἴσως· πάλιν τοι μῦθον ἐς καμπὴν ἄγε.

Ἠλέκτρα

ἐλθοῦσα μέντοι δῆλον ὡς ἀπόλλυται.
660