Χορός
— ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν
πῶς πᾷ πόρος κακῶν
γένοιτο καὶ λύσις τύχας
ἃ πάρεστι κοιράνοις;
—αἰαῖ· εἶσί τις; ἢ τέμω τρίχα,
215
καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων
ἀμφιβαλώμεθ’ ἤδη;
—δῆλα μέν, φίλοι, δῆλά γʼ, ἀλλ’ ὅμως
θεοῖσιν εὐχώμεσθα· θεῶν
γὰρ δύναμις μεγίστα.
—ὦναξ Παιάν,
220
ἔξευρε μηχανάν τιν’ Ἀδμήτῳ κακῶν.
—πόριζε δὴ πόριζε· καὶ πάρος γὰρ
τοῦδ’ ἐφεῦρες, καὶ νῦν
λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ,
φόνιον δ’ ἀπόπαυσον Ἅιδαν.
225
Χορός
— παπαῖ
ὦ παῖ Φέρητος, οἷ’ ἔπρα-
ξας δάμαρτος σᾶς στερείς.
—αἰαῖ· ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε,
καὶ πλέον ἢ βρόχῳ δέρην
οὐρανίῳ πελάσσαι;
230
τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν
γυναῖκα κατθανοῦσαν ἐν
ἄματι τῷδ’ ἐπόψῃ.
—ἰδοὺ ἰδού,
ἥδ’ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται.
—βόασον ὦ, στέναξον, ὦ Φεραία
235
χθών, τὰν ἀρίσταν
γυναῖκα μαραινομέναν νόσῳ
κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’ Ἅιδαν.
Χορός
οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν
πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν
τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας
240
λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης
ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ ἀβίωτον
τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.
Ἄλκηστις
Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας,
οὐράνιαί τε δῖναι νεφέλας δρομαίου.
245
246
Ἄδμητος
ὁρᾷ σὲ κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας,
οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ ὅτου θανῇ.
Ἄλκηστις
γαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι
νυμφίδιοί τε κοῖται πατρίας Ἰωλκοῦ.
250
Ἄδμητος
ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῷς·
250
λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.
Ἄλκηστις
ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν λίμνᾳ·
νεκύων δὲ πορθμεὺς
ἔχων χέρ’ ἐπὶ κοντῷ Χάρων
μ’ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις;
255
ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με
σπερχόμενος ταχύνει.
257
Ἄδμητος
οἴμοι, πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν
ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.
Ἄλκηστις
ἄγει μ’ ἄγει τις· ἄγει μέ τις—οὐχ ὁρᾷς;—
νεκύων ἐς αὐλάν,
260
ὑπ’ ὀφρύσι κυαναυγέσι
βλέπων πτερωτός—
αἵδας.
μέθες με· τί ῥέξεις; ἄφες.—οἵαν ὅδον ἁ δει-
λαιότατα προβαίνω.
264
Ἄδμητος
οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ ἐμοὶ
καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε.
265
Ἄλκηστις
μέθετε μέθετέ μ’ ἤδη.
κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν·
πλησίον Ἅιδας.
σκοτία δ’ ἐπ’ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.
τέκνα, τέκνʼ, οὐκέτι δὴ
270
οὐκέτι μάτηρ σφῷν ἔστιν.
χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῷτον.
Ἄδμητος
οἴμοι· τόδ’ ἔπος λυπρὸν ἀκούω
καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον.
μὴ πρός
σε θεῶν τλῇς με προδοῦναι,
275
μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς,
ἀλλ’ ἄνα, τόλμα·
σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτ’ ἂν εἴην·
ἐν σοὶ δ’ ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή·
σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα.
Alcestis. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1902.
Funding provided by Tufts University.