Euripides, Cyclops, ed. Gilbert Murray, 519-709

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous

Ὀδυσσεύς

Κύκλωψ, ἄκουσον· ὡς ἐγὼ τοῦ Βακχίου

τούτου τρίβων εἴμ’, ὃν πιεῖν ἔδωκά σοι.
520

Κύκλωψ

ὁ Βάκχιος δὲ τίς θεὸς νομίζεται;

Ὀδυσσεύς

μέγιστος ἀνθρώποισιν ἐς τέρψιν βίου.

Κύκλωψ

ἐρυγγάνω γοῦν αὐτὸν ἡδέως ἐγώ.

Ὀδυσσεύς

τοιόσδ’ ὁ δαίμων· οὐδένα βλάπτει βροτῶν.

Κύκλωψ

θεὸς δ’ ἐν ἀσκῷ πῶς γέγηθ’ οἴκους ἔχων;
525

Ὀδυσσεύς

ὅπου τιθῇ τις, ἐνθάδ’ ἐστὶν εὐπετής.

Κύκλωψ

οὐ τοὺς θεοὺς χρὴ σῶμ’ ἔχειν ἐν δέρμασιν.

Ὀδυσσεύς

τί δ’, εἴ σε τέρπει γ’; ἢ τὸ δέρμα σοι πικρόν;

Κύκλωψ

μισῶ τὸν ἀσκόν· τὸ δὲ ποτὸν φιλῶ τόδε.

Ὀδυσσεύς

μένων νυν αὐτοῦ πῖνε κεὐθύμει, Κύκλωψ.
530

Κύκλωψ

οὐ χρή μ’ ἀδελφοῖς τοῦδε προσδοῦναι ποτοῦ;

Ὀδυσσεύς

ἔχων γὰρ αὐτὸς τιμιώτερος φανῇ.

Κύκλωψ

διδοὺς δὲ τοῖς φίλοισι χρησιμώτερος.

Ὀδυσσεύς

πυγμὰς ὁ κῶμος λοίδορόν τ’ ἔριν φιλεῖ.

Κύκλωψ

μεθύω μέν, ἔμπας δ’ οὔτις ἂν ψαύσειέ μου.
535

Ὀδυσσεύς

ὦ τᾶν, πεπωκότ’ ἐν δόμοισι χρὴ μένειν.

Κύκλωψ

ἠλίθιος ὅστις μὴ πιὼν κῶμον φιλεῖ.

Ὀδυσσεύς

ὃς δ’ ἂν μεθυσθείς γ’ ἐν δόμοις μείνῃ, σοφός.

Κύκλωψ

τί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ;

Σιληνός

δοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ;
540

Κύκλωψ

καὶ μὴν λαχνῶδές τ’ οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης . . . .

Σιληνός

καὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν.

κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.

Κύκλωψ

ἰδού.

τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ ὄπισθέ μου τίθης;
545

Σιληνός

ὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.

Κύκλωψ

πίνειν μὲν οὖν

κλέπτων σὺ βούλῃ· κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον.

σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν.

Ὀδυσσεύς

Οὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω;

Κύκλωψ

πάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι.
550

Σιληνός

καλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ.

Κύκλωψ

οὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;

Σιληνός

οὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω.

Κύκλωψ

κλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.

Σιληνός

ναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ ἐρᾶν ὄντος καλοῦ.
555

Κύκλωψ

ἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον.

Σιληνός

πῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα.

Κύκλωψ

ἀπολεῖς· δὸς οὕτως.

Σιληνός

ναὶ μὰ Δί’ οὐ πρὶν ἄν γέ σε

στέφανον ἴδω λαβόντα γεύσωμαί τ’ ἔτι . . .

Κύκλωψ

ὦ οἰνοχόος ἄδικος.
560

Σιληνός

οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὦ οἶνος γλυκύς.

ἀπομυκτέον δέ σοί ἐστιν ὡς λήψῃ πιεῖν.

Κύκλωψ

ἰδού, καθαρὸν τὸ χεῖλος αἱ τρίχες τέ μου.

Σιληνός

θές νυν τὸν ἀγκῶν’ εὐρύθμως, κᾆτ’ ἔκπιε,

ὥσπερ μ’ ὁρᾷς πίνοντα—χὥσπερ οὐκ ἐμέ.

Κύκλωψ

ἆ ἆ, τί δράσεις;
565

Σιληνός

ἡδέως ἠμύστισα.

566

Κύκλωψ

λάβ’, ὦ ξέν’, αὐτὸς οἰνοχόος τέ μοι γενοῦ.

Ὀδυσσεύς

γιγνώσκεται γοῦν ἡ ἄμπελος τἠμῇ χερί.

Κύκλωψ

φέρ’ ἔγχεόν νυν.

Ὀδυσσεύς

ἐγχέω, σίγα μόνον.

Κύκλωψ

χαλεπὸν τόδ’ εἶπας, ὅστις ἂν πίνῃ πολύν.

Ὀδυσσεύς

ἰδοὺ λαβὼν ἔκπιθι καὶ μηδὲν λίπῃς.
570

συνεκθανεῖν δὲ σπῶντα χρὴ τῷ πώματι.

Κύκλωψ

παπαῖ, σοφόν γε τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου.

Ὀδυσσεύς

κἂν μὲν σπάσῃς γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν,

τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖ,

ἢν δ’ ἐλλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ’ ὁ Βάκχιος.
575

Κύκλωψ

ἰοὺ ἰού,

ὡς ἐξένευσα μόγις· ἄκρατος ἡ χάρις.

ὁ δ’ οὐρανός μοι συμμεμιγμένος δοκεῖ

τῇ γῇ φέρεσθαι, τοῦ Διός τε τὸν θρόνον

λεύσσω, τὸ πᾶν τε δαιμόνων ἁγνὸν σέβας.
580

—οὐκ ἂν φιλήσαιμ’·—αἱ Χάριτες πειρῶσί με.—

ἅλις Γανυμήδην τόνδ’ ἔχων ἀναπαύσομαι.

κάλλιστα, νὴ τὰς Χάριτας. —ἥδομαι δέ πως

τοῖς παιδικοῖσι μᾶλλον ἢ τοῖς θήλεσιν.

Σιληνός

ἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ;
585

Κύκλωψ

ναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ ἐγὼ ’κ τοῦ Δαρδάνου.

Σιληνός

ἀπόλωλα, παῖδες· σχέτλια πείσομαι κακά.

Κύκλωψ

μέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι;

Σιληνός

οἴμοι· πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα.

Ὀδυσσεύς

ἄγε δή, Διονύσου παῖδες, εὐγενῆ τέκνα,
590

ἔνδον μὲν ἁνήρ· τῷ δ’ ὕπνῳ παρειμένος

τάχ’ ἐξ ἀναιδοῦς φάρυγος ὠθήσει κρέα.

δαλὸς δ’ ἔσωθεν αὐλίων ὠθεῖ καπνὸν

παρευτρέπισται· κοὐδὲν ἄλλο πλὴν πυροῦν

Κύκλωπος ὄψιν· ἀλλ’ ὅπως ἀνὴρ ἔσῃ.
595

Χορός

πέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν.

χώρει δ’ ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν

ἀπάλαμνον· ὥς σοι τἀνθάδ’ ἐστὶν εὐτρεπῆ.

Ὀδυσσεύς

Ἥφαιστ’, ἄναξ Αἰτναῖε, γείτονος κακοῦ

λαμπρὸν πυρώσας ὄμμ’ ἀπαλλάχθηθ’ ἅπαξ,
600

σύ τ’, ὦ μελαίνης Νυκτὸς ἐκπαίδευμ’, Ὕπνε,

ἄκρατος ἐλθὲ θηρὶ τῷ θεοστυγεῖ,

καὶ μὴ ’πὶ καλλίστοισι Τρωικοῖς πόνοις

αὐτόν τε ναύ τας τ’ ἀπολέσητ’ Ὀδυσσέα

ὑπ’ ἀνδρός, ᾧ θεῶν οὐδὲν ἢ βροτῶν μέλει.
605

ἢ τὴν τύχην μὲν δαίμον’ ἡγεῖσθαι χρεών,

τὰ δαιμόνων δὲ τῆς τύχης ἐλάσσονα.

608

Χορός

λήψεται τὸν τράχηλον

ἐντόνως ὁ καρκίνος

τοῦ ξενοδαιτυμόνος· πυρὶ γὰρ τάχα
610

φωσφόρους ὀλεῖ κόρας.

ἤδη

δαλὸς ἠνθρακωμένος

κρύπτεται ἐς σποδιάν, δρυὸς ἄσπετον
615

ἔρνος· ἀλλ’ ἴτω Μάρων·

πρασσέτω·

μαινομένου ’ξελέτω βλέφαρον Κύ-

κλωπος, ὡς πίῃ κακῶς.

κἀγὼ

τὸν φιλοκισσοφόρον Βρόμιον πο-
620

θεινὸν εἰσιδεῖν θέλω,

Κύκλω-

πος λιπὼν ἐρημίαν·

ἆρ’ ἐς τοσόνδ’ ἀφίξομαι;

624

Ὀδυσσεύς

σιγᾶτε πρὸς θεῶν, θῆρες, ἡσυχάζετε,

συνθέντες ἄρθρα στόματος· οὐδὲ πνεῖν ἐῶ,
625

οὐ σκαρδαμύσσειν οὐδὲ χρέμπτεσθαί τινα,

ὡς μὴ ’ξεγερθῇ τὸ κακόν, ἔστ’ ἂν ὄμματος

ὄψις Κύκλωπος ἐξαμιλληθῇ πυρί.

Χορός

σιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις.

Ὀδυσσεύς

ἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν
630

ἔσω μολόντες· διάπυρος δ’ ἐστὶν καλῶς.

Χορός

οὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν

καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς

Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα;

Χορὸς α

ἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν
635

ἑστῶτες ὠθεῖν ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ.

Χορὸς β

ἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ ἀρτίως γεγενήμεθα.

Χορὸς γ

ταὐτὸν πεπόνθατ’ ἆρ’ ἐμοί· τοὺς γὰρ πόδας

ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ ἐξ ὅτου.

Ὀδυσσεύς

ἑστῶτες ἐσπάσθητε;
640

Χορὸς δ

καὶ τά γ’ ὄμματα

μέστ’ ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν.

Ὀδυσσεύς

ἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι.

Χορός

ὁτιὴ τὸ νῶτον τὴν ῥάχιν τ’ οἰκτίρομεν

καὶ τοὺς ὀδόντας ἐκβαλεῖν οὐ βούλομαι

τυπτόμενος, αὕτη γίγνεται πονηρία;
645

ἀλλ’ οἶδ’ ἐπῳδὴν Ὀρφέως ἀγαθὴν πάνυ,

ὡς αὐτόματον τὸν δαλὸν ἐς τὸ κρανίον

στείχονθ’ ὑφάπτειν τὸν μονῶπα παῖδα γῆς.

Ὀδυσσεύς

πάλαι μὲν ᾔδη σ’ ὄντα τοιοῦτον φύσει,

νῦν δ’ οἶδ’ ἄμεινον. τοῖσι δ’ οἰκείοις φίλοις
650

χρῆσθαί μ’ ἀνάγκη. χειρὶ δ’ εἰ μηδὲν σθένεις,

ἀλλ’ οὖν ἐπεγκέλευέ γ’, ὡς εὐψυχίαν

φίλων κελευσμοῖς τοῖσι σοῖς κτησώμεθα.

Χορός

δράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν.

κελευσμάτων δ’ ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ.
655

656

Χορός

ἰὼ ἰώ· γενναιότατ’ ὠ-

θεῖτε σπεύδετ’. ἐκκαίετε τὰν ὀφρὺν

θηρὸς τοῦ ξενοδαίτα

τυφέτω, καιέτω

τὸν Αἴτνας μηλονόμον.
660

τόρνευ’, ἕλκε, μή σ’ ἐξοδυνηθεὶς

δράσῃ τι μάταιον.

663

Κύκλωψ

ὤμοι, κατηνθρακώμεθ’ ὀφθαλμοῦ σέλας.

Χορός

καλός γ’ ὁ παιάν· μέλπε μοι τόνδ’, ὦ Κύκλωψ.

Κύκλωψ

ὤμοι μάλ’, ὡς ὑβρίσμεθ’, ὡς ὀλώλαμεν.
665

ἀλλ’ οὔτι μὴ φύγητε τῆσδ’ ἔξω πέτρας

χαίροντες, οὐδὲν ὄντες· ἐν πύλαισι γὰρ

σταθεὶς φάραγγος τάσδ’ ἐναρμόσω χέρας.

Χορός

τί χρῆμ’ ἀυτεῖς, ὦ Κύκλωψ;

Κύκλωψ

ἀπωλόμην.

Χορός

αἰσχρός γε φαίνῃ.
670

Κύκλωψ

κἀπὶ τοῖσδέ γ’ ἄθλιος.

Χορός

μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας;

Κύκλωψ

Οὖτίς μ’ ἀπώλεσ’.

Χορός

οὐκ ἄρ’ οὐδεὶς ἠδίκει.

Κύκλωψ

Οὖτίς με τυφλοῖ βλέφαρον.

Χορός

οὐκ ἄρ’ εἶ τυφλός.

Κύκλωψ

ὡς δὴ σύ—

Χορός

καὶ πῶς σ’ οὔτις ἂν θείη τυφλόν;

Κύκλωψ

σκώπτεις. ὁ δ’ Οὖτις ποῦ ’στιν;
675

Χορός

οὐδαμοῦ, Κύκλωψ.

Κύκλωψ

ὁ ξένος, ἵν’ ὀρθῶς ἐκμάθῃς, μ’ ἀπώλεσεν,

ὁ μιαρός, ὅς μοι δοὺς τὸ πῶμα κατέκλυσεν.

Χορός

δεινὸς γὰρ οἷνος καὶ παλαίεσθαι βαρύς.

Κύκλωψ

πρὸς θεῶν, πεφεύγασ’ ἢ μένουσ’ ἔσω δόμων;

Χορός

οὗτοι σιωπῇ τὴν πέτραν ἐπήλυγα
680

λαβόντες ἑστήκασι.

Κύκλωψ

ποτέρας τῆς χερός;

Χορός

ἐν δεξιᾷ σου.

Κύκλωψ

ποῦ;

Χορός

πρὸς αὐτῇ τῇ πέτρᾳ.

ἔχεις;

Κύκλωψ

κακόν γε πρὸς κακῷ· τὸ κρανίον

παίσας κατέαγα.

Χορός

καί σε διαφεύγουσί γε.

Κύκλωψ

οὐ τῇδ’· ἐπεὶ τῇδ’ εἶπας;
685

Χορός

οὔ· ταύτῃ λέγω.

Κύκλωψ

πῇ γάρ;

Χορός

περιάγου, κεῖσε, πρὸς τἀριστερά.

Κύκλωψ

οἴμοι γελῶμαι· κερτομεῖτέ μ’ ἐν κακοῖς.

Χορός

ἀλλ’ οὐκέτ’, ἀλλὰ πρόσθεν οὗτός ἐστί σου.

Κύκλωψ

ὦ παγκάκιστε, ποῦ ποτ’ εἶ;

Ὀδυσσεύς

τηλοῦ σέθεν

φυλακαῖσι φρουρῶ σῶμ’ Ὀδυσσέως τόδε.
690

Κύκλωψ

πῶς εἶπας; ὄνομα μεταβαλὼν καινὸν λέγεις.

Ὀδυσσεύς

ὅπερ γ’ ὁ φύσας ὠνόμαζ’ Ὀδυσσέα.

δώσειν δ’ ἔμελλες ἀνοσίου δαιτὸς δίκας·

κακῶς γὰρ ἂν Τροίαν γε διεπυρωσάμην

εἰ μή σ’ ἑταίρων φόνον ἐτιμωρησάμην.
695

Κύκλωψ

αἰαῖ· παλαιὸς χρησμὸς ἐκπεραίνεται.

τυφλὴν γὰρ ὄψιν ἐκ σέθεν σχήσειν μ’ ἔφη

Τροίας ἀφορμηθέντος. ἀλλὰ καὶ σέ τοι

δίκας ὑφέξειν ἀντὶ τῶνδ’ ἐθέσπισεν,

πολὺν θαλάσσῃ χρόνον ἐναιωρούμενον.
700

Ὀδυσσεύς

κλαίειν σ’ ἄνωγα· καὶ δέδραχ’ ὅπερ λέγεις.

ἐγὼ δ’ ἐπ’ ἀκτὰς εἶμι καὶ νεὼς σκάφος

ἥσω ’πὶ πόντον Σικελὸν ἔς τ’ ἐμὴν πάτραν.

Κύκλωψ

οὐ δῆτ’, ἐπεί σε τῆσδ’ ἀπορρήξας πέτρας

αὐτοῖσι συνναύταισι συντρίψω βαλών.
705

ἄνω δ’ ἐπ’ ὄχθον εἶμι, καίπερ ὢν τυφλός,

δι’ ἀμφιτρῆτος τῆσδε προσβαίνων ποδί.

Χορός

ἡμεῖς δὲ συνναῦταί γε τοῦδ’ Ὀδυσσέως

ὄντες τὸ λοιπὸν Βακχίῳ δουλεύσομεν.

Cyclops. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1902.

Funding provided by Tufts University.

Current edition Perseus

Κύκλωψ (Greek) (Euripides. Euripidis Fabulae, Vol. I. Murray, Gilbert, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.)

Translations (2)

The Cyclops Perseus (Euripides. The Plays of Euripides, Vol. II. Coleridge, Edward P., translator. London: George Bell and Sons, 1891.) — 519-708 focus

Odysseus

(Returning with the wineskin.) Hearken, Cyclops; for I am well versed in the ways of Bacchus,

whom I have given thee to drink.
520

Cyclops

And who is Bacchus? some reputed god?

Odysseus

The greatest god men know to cheer their life.

Cyclops

I like his after-taste at any rate.

Odysseus

This is the kind of god he is; he harmeth no man.

Cyclops

But how does a god like being housed in a wine-skin?
525

Odysseus

Put him where one may, he is content there.

Cyclops

It is not right that gods should be clad in leather.

Odysseus

What of that, provided he please thee? does the leather hurt thee?

Cyclops

I hate the wine-skin, but the liquor we have here I love.

Odysseus

Stay, then, Cyclops; drink and be merry.
530

Cyclops

Must I not give my brethren a share in this liquor?

Odysseus

No, keep it thyself and thou wilt appear of more honour.

Cyclops

Give it my friends and I shall appear of more use.

Odysseus

Revelling is apt to end in blows, abuse, and strife.

Cyclops

I may be drunk, but no man will lay hands on me for all that.
535

Odysseus

Better stay at home, my friend, after a carouse.

Cyclops

Who loves not revelling then is but a simpleton.

Odysseus

But whoso stays at home, when drunk, is wise.

Cyclops

What shall we do, Silenus? art minded to stay?

Silenus

That I am; for what need have we of others to share our drink, Cyclops?
540

Cyclops

Well, truly the turf is soft as down with its fresh flowering plants.

Silenus

(seating himself.) Aye, and ’tis pleasant drinking in the warm sunshine.

Cyclops

¹

Silenus

Come, let me see thee stretch thy carcase on the ground.

Cyclops

(sitting dawn.) There then!

Why art thou putting the mixing-bowl behind me?
545

Silenus

That no one passing by may come upon it.²

Cyclops

Nay, but thy purpose is to drink upon the sly; set it between us. (To Odysseus.) Now tell me, stranger, by what name to call thee.

Odysseus

Noman. What boon shall I receive of thee to earn my thanks?

Cyclops

I will feast on thee last, after all thy comrades.
550

Odysseus

Fair indeed the honour thou bestowest on thy guest, sir Cyclops!

Cyclops

(turning suddenly to Silenus.) Ho, sirrah! what art thou about? taking a stealthy pull at the wine?

Silenus

No, but it kissed me for my good looks.

Cyclops

Thou shalt smart, if thou kiss the wine when it kisses not thee.

Silenus

Oh! but it did, for it says it is in love with my handsome face.
555

Cyclops

(holding out his cup.) Pour in; only give me my cup full.

Silenus

H’m! how is it mixed? just let me make sure. (Takes another pull.)

Cyclops

Perdition! give it me at once.

Silenus

Oh, no! I really cannot, till I see thee with a crown on, and have another taste myself.

Cyclops

My cup-bearer is a cheat.
560

Silenus

No really, but the wine is so luscious. Thou must wipe thy lips, though, to get a draught.

Cyclops

There! my lips and beard are clean now.

Silenus

Bend thine elbow gracefully, and then quaff thy cup, as thou seest me do, and as now thou seest me not. (Burying his face in his cup.)

Cyclops

Aha! what next?
565

Silenus

I drank it off at a draught with much pleasure.

566

Cyclops

Stranger, take the skin thyself and be my cup-bearer.

Odysseus

Well, at any rate the grape is no stranger to my hand.

Cyclops

Come, pour it in.

Odysseus

In it goes! keep silence, that is all.

Cyclops

A difficult task when a man is deep in his cups.

Odysseus

Here, take and drink it off; leave none.
570

Cyclops

³

Odysseus

Thou must be silent⁴ and only give in when the liquor does.

Cyclops

God wot! it is a clever stock that bears the grape.

Odysseus

Aye, and if thou but swallow plenty of it after a plentiful meal, moistening thy belly till its thirst is gone, it will throw thee into slumber;

but if thou leave aught behind, the Bacchic god will parch thee for it.
575

Cyclops

Ha! ha! what a trouble it was getting out! This is pleasure unalloyed; earth and sky seem whirling round together; I see the throne of Zeus

and all the godhead’s majesty. Kiss thee! no! There are the Graces trying to tempt me. I shall rest well enough with my Ganymede here; yea, by the Graces, right fairly.
580

Silenus

What! Cyclops, am I Ganymede, Zeus’s minion?
585

Cyclops

(attempting to carry him into the cave.) To be sure, Ganymede whom I am carrying off from the halls of Dardanus.

Silenus

I am undone, my children; outrageous treatment waits me.

Chorus

Dost find fault with thy lover? dost scorn him in his cups?

Silenus

Woe is me! most bitter shall I find the wine ere long. [Exit Silenus, dragged away by Cyclops.

Odysseus

Up now, children of Dionysus, sons of a noble sire, soon will yon creature in the cave, relaxed in slumber as ye see him, spew from his shameless maw the meat. Already the brand inside his lair is vomiting a cloud of smoke; and the only reason we prepared it was to burn
590

the Cyclops’ eye; so mind thou quit thee like a man.
595

Chorus

I will have a spirit as of rock or adamant; but go inside, before my father suffers any shameful treatment; for here thou hast things ready.

Odysseus

O Hephaestus, lord of Aetna, rid thyself for once and all of a troublesome neighbour

by burning his bright eye out. Come, Sleep, as well, offspring of sable Night, come with all thy power on the monster god-detested; and never after Troy’s most glorious toils destroy Odysseus and his crew
600

by the hands of one who recketh naught of God or man; else must we reckon Chance a goddess, and Heaven’s wall inferior to hers. [Odysseus re-enters the cave.
605

608

Chorus

Tightly the pincers shall grip the neck

of him who feasts upon his guest; for soon will he lose the light of his eye by fire; already the brand, a tree’s huge limb,
610

lurks amid the embers charred.
615

Oh! come ye then and work his doom, pluck out the maddened Cyclops’ eye, that he may rue his drinking.

And I too fain would leave the Cyclops’ lonely land and see king Bromius, ivy-crowned, the god I sorely miss. Ah! shall I ever come to that?
620

624

Odysseus

(leaving the cave cautiously.) Silence, ye cattle! I adjure you;

close your lips; make not a sound! I’ll not let a man of you so much as breathe or wink or clear his throat, that yon pest awake not, until the sight in the Cyclops’ eye has passed through the fiery ordeal.
625

Chorus

Silent we stand with ’bated breath.

Odysseus

In then, and mind your fingers grip the brand, for it is splendidly red-hot.
630

Chorus

Thyself ordain who first must seize the blazing bar and burn the Cyclops’ eye out, that we may share alike whate’er betides.

First Half-Chorus

Standing where I am before the door, I am too far off to thrust the fire into his eye.
635

Second Half-Chorus

I have just gone lame.

First Half-Chorus

Why, then, thou art in the same plight as I; for somehow or other I sprained my ankle, standing still.

Odysseus

Sprained thy ankle, standing still?
640

Second Half-Chorus

Yes, and my eyes are full of dust or ashes from somewhere or other.

Odysseus

These are sorry fellows, worthless as allies.

Chorus

Because I feel for my back and spine, and express no wish to have my teeth

knocked out, I am a coward, am I? Well, but I know a spell of Orpheus, a most excellent one, to make the brand enter his skull of its own accord, and set alight the one-eyed son of Earth.
645

Odysseus

Long since I knew thou wert by nature such an one,

and now I know it better; I must employ my own friends; but, though thou bring no active aid, cheer us on at any rate, that I may find my friends emboldened by thy encouragement. [Exit Odysseus.
650

Chorus

That will I do; the Carian⁵ shall run the risk for us;

and as far as encouragement goes, let the Cyclops smoulder.
655

656

Chorus

What ho! my gallants, thrust away, make haste and burn his eye-brow off, the monster’s guest-devouring. Oh! singe and scorch

the shepherd of Aetna; twirl the brand and drag it round and be careful lest in his agony he treat thee to some wantonness.
660

663

Cyclops

(Bellowing in the cave.) Oh! oh! my once bright eye is burnt to cinders now.

Chorus

Sweet indeed the triumph-song; pray sing it to us, Cyclops.

Cyclops

(from within.) Oh! oh! once more; what outrage on me and what ruin! But never shall ye escape this rocky cave unpunished, ye worthless creatures; for I will stand in the entrance of the cleft and fit my hands into it thus. [Staggering to the entrance.
665

Chorus

Why dost thou cry out, Cyclops?

Cyclops

I am undone.

Chorus

Thou art indeed a sorry sight.
670

Cyclops

Aye, and a sad one, too.

Chorus

Didst fall among the coals in a drunken fit?

Cyclops

Noman has undone me.

Chorus

Then there is no one hurting thee after all.

Cyclops

Noman is blinding me.

Chorus

Then art thou not blind.

Cyclops

As blind as thou, forsooth.⁶

Chorus

How, pray, could no man have made thee blind?

Cyclops

Thou mockest me; but where is this Noman.
675

Chorus

Nowhere, Cyclops.

Cyclops

It was the stranger, vile wretch! who proved my ruin, that thou mayst understand rightly, by swilling me with the liquor he gave me.

Chorus

Ah! wine is a terrible foe, hard to wrestle with.

Cyclops

Tell me, I adjure thee, have they escaped or are they still within?

Chorus

Here they are ranged in silence, taking the rock to screen them.
680

Cyclops

On which side?

Chorus

On thy right.

Cyclops

Where?

Chorus

Close against the rock. Hast caught them?

Cyclops

Trouble on trouble! I have run my skull against the rock and cracked it.

Chorus

Aye, and they are escaping thee.

Cyclops

This way, was it not? ’Twas this way thou saidst.
685

Chorus

No, not this way.

Cyclops

Which then?

Chorus

They are getting round thee on the left.

Cyclops

Alas! I am being mocked; ye jeer me in my evil plight.

Chorus

They are no longer there; but facing thee that stranger stands.

Cyclops

Master of villainy, where, oh! where art thou?

Odysseus

Some way from thee

I am keeping careful guard over the person of Odysseus.
690

Cyclops

What, a new name! hast changed thine?

Odysseus

Yes, Odysseus the name my father gave me. But thou wert doomed to pay for thy unholy feast; for I should have seen Troy burned to but sorry purpose,

unless I had avenged on thee the slaughter of my comrades.
695

Cyclops

Woe is me! ’tis an old oracle coming true; yes, it said I should have my eye put out by thee on thy way home from Troy; but it likewise foretold that thou wouldst surely pay for this,

tossing on the sea for many a day.
700

Odysseus

Go hang! E’en as I say,⁷ so have I done. And now will I get me to the beach and start my hollow ship across the sea of Sicily to the land of my fathers.

Cyclops

Thou shalt not; I will break a boulder off this rock

and crush thee, crew and all, beneath my throw. Blind though I be, I will climb the hill, mounting through yonder tunnel.
705

Chorus

As for us, henceforth will we be the servants of Bacchus, sharing the voyage of this hero Odysseus.

German (J. J. C. Donner, 1845; OCR review) (OCR draft) Experimental (Euripides. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Volume 2, Heidelberg: C. F. Winter, 1845. Harvard OCR compared with an independent BSB copy. Native Donner verse citations, Murray reference cards, explicitly located notes and page facsimiles. Unresolved OCR, verse divisions, unlocated notes and printed errata are documented in the source review.) — 519 focus

Kyklop, vernimm nun; denn genau bin ich bekannt

Mit diesem Bacchos, den ich dir zu trinken gab.

Der Kyklop.

Der Bacchios - fur welche Gottheit hålt man ihn?

Odysseus.

Der Freuden größte spendet er den Sterblichen.

Der Kyklop.

Ach ja! So lieblich kommt er mir den Schlund herauf.¹
520

Odysseus.

Ein solcher Gott ist's; keinem Menschen thut er weh.

Der Kyklop.

Wie mag der Gott denn gern' in einem Schlauche sein?

Odysseus.

Du magst ihn hinthun, wo du willst, da wohnt er gern.

Der Kyklop.

Dem Gotte ziemt nicht, daß er wohn' in einem Fell.

Odysseus.

Wie? Wenn's Genuß bringt, ist das Fell dir unbequem?
525

Der Kyklop.

Die Schlauche hass ich; doch den Trank da lieb' ich wohl.

Odysseus.

So bleibe hier, und trinke wohlgemuth, Kyklop.

Der Kyklop.

Und meinen Brüdern spend' ich nicht von diesem Trank?

Odysseus.

Mehr Ehre hast du, wenn du ihn für dich behåltst.

Der Kyklop.

und mehr Gemeinsinn, theil' ich ihn den Freunden mit.
530

Odysseus.

Schmachworte, Schläge, Zankerein gebiert der Schmaus.

Der Kyklop.

Ich zeche, dennoch legt an mich kein Mensch die Hand.

Odysseus.

Wer wohl gezecht hat, muß im Hause bleiben, Freund.

Der Kyklop.

Ein blinder Thor ist, wer bezecht nicht lustig wird.

Odysseus.

Und weise, wer im Rausche fein zu Hause bleibt.
535

Der Kyklop.

Was thun, Seilenos? Råthst du mir zu bleiben, Freund?²

Seilenos.

Gewiß; wozu bedarf es andrer Gåste noch?

Der Kyklop.

Wohl bluht, von jungem Rasen rings umgrünt, die Flur.

Seilenos.

Und bei der Sonnenwärme trinkt es sich so schon:

Drum auf den Boden strecke dich und ruhe mir.
540

Gut!

Der Kyklop.

Was stellst du doch den Becher hinter mich, o Freund?

Seilenos.

Daß Keiner ihn wegnehme.

Der Kyklop.

Nein, du selber willst

Ihn heimlich trinken; sez' ihn nur in die Mitte da.

Du, Fremder, sage, wie man dich bei Namen nennt.

Odysseus.

„Niemand." Doch spåter
545

welche Gunst erzeigst du mir?

Der Kyklop.

Von deinen Freunden allen schmaus ich dich zulezt.

Odysseus.

Du bietest mir ein schönes Gastgeschenk, Kyklop.

(zu Seilenos.)

Der Kyklop

Du, was beginnst du? Heimlich trinkst du den Wein mir

Seilenos.

aus.

Nein; weil ich freundlich blickte, hat er mich geküßt.

Der Kyklop.

Daß dich -! Den Wein wohl kußtest du, nicht dieser dich.
550

Seilenos.

Bei Zeus, er sagt, er liebe mich, ich sei so schon.

Der Kyklop.

Schenk' ein; und gib den Becher mir nur tüchtig voll.

Seilenos.

Wie soll ich ihn denn mischen? Ueberlegen wir's!

Der Kyklop.

Du Schwazer! Gib so!³

Seilenos.

Nein, fürwahr, nicht eher, als

Du dir das Haupt bekränztest und ich kostete.
555

Der Kyklop.

Verwunschter Mundschenk!

Seilenos.

Wahrlich, süß ist dieser Wein!

Nur erst den Mund gesäubert, eh du den Becher nimmst!

Der Kyklop.

Sieh! Sauber sind die Lippen, auch mein Bart ist rein.

Seilenos.

Nun lege zierlich deinen Arm, und trinke dann,

Sowie du mich siehst trinken und
560

(Er deutet auf einen Satyr, der auch heimlich von dem Wein kostet) nicht mich.

Der Kyklop.

Aha!

Was machst du?

Seilenos.

Weidlich trank ich aus, es schmeckte mir.

Der Kyklop.

Da nimm, o Fremdling, schenke du mir selber ein.

Odysseus.

Die Rebe, traun, ist meinen Hånden wohlbekannt.

Auf, eingeschenkt!

Ich thu' es; aber schweige nur.

Der Kyklop.

Ein schweres Ding das, wenn man viel getrunken hat.
565

Odysseus.

Da hast du, nimm und trinke, laß nichts übrig drin.

Fortziehen muß man, bis man stirbt, an solchem Trank.

Der Kyklop.

Juchhei! Gescheit doch ist das Holz des Rebenbaums.

Odysseus.

Und wenn du reichlich zogest auf ein reichlich Mahl,

Auch durstlos dich befeuchtend, schlässt du selig ein;
570

Doch, låssest du was übrig, dörrt dich Bacchios.

Hoho! Lalah!

Der Kyklop.

Kaum schwamm ich durch; das nenn' ich lautre Seligkeit!

Mir ist, als ob der Himmel sich in Einem Kreis

Verbunden drehte mit der Erd'; ich sehe Zeus'

Lichtthron und aller Götter reine Glorie.
575

Nicht küssen mag ich; lasset mich, ihr Chariten!

Mir gnügt an dem Ganymedes, bei den Chariten,

Das schönste Kerlchen! Mehr gefällt ein hübsches Kind

Mit einem Bart mir, als ein Mädchenangesicht.

Seilenos.

Ich bin des Zeus Ganymedes, meinst du wohl, Kyklop?
580

Der Kyklop.

Den ich dem Hause Dardanos' entführen muß.

Seilenos.

Helst, meine Kinder! Schmählich wird mir mitgespielt!

Chor.

Du schiltst und höhnst den Liebling, weil er sich bezecht?

Seilenos.

Weh! Bald empfind' ich dieses Trankes Bitterkeit!

(Der Kyklop schleppt ihn taumelnd in die Höhle.)

Odysseus.

Wohlan, ihr Söhne des Bacchos, edle Junglinge!
585

Nun ist er innen; bald vom Schlaf gebunden wird

Er Menschenfleisch aus grausenvollem Schlunde spein.

Der Stamm im Felsgewölbe dampft Rauchwirbel auf;

Und weiter Nichts ist übrig, als des Auges Stern

Dem Kyklopen auszubrennen; drum sei nur ein Mann.
590

Chor.

Diamantensinn und Felsenstärke haben wir.

Doch geh' hinein jezt, ehe Schmach den Vater trifft;⁴

Wir sind zu jedem Dienste dir nach Wunsch bereit.

Odysseus.

Hephastos, Aetna's Herrscher, nun entaußre dich

Des bösen Nachbars, brenn' ihm aus des Auges Stern!
595

Du, Gott des Schlummers, Ausgeburt der düstern Nacht,

Fall' auf das gottverhaßte Thier mit ganzer Macht,

Und laßt Odysseus, der mit Ruhm den Troërkrieg

Durchkämpft, und seine Schiffer doch nicht untergehn

Durch Einen, dem Nichts Götter, Nichts die Menschen sind!
600

Sonst gilt der Zufall uns allein als achter Gott,

Und Göttermacht ist schwacher, als das Ungefähr.

(Er geht in die Höhle.)

Fassen wird ohne Rast

Chor.

Das Eisen nun des Mannes Hals, der die Gastfreunde verschlingt:

In der Flamm' erlischt ihm des Auges lichter Stern.
605

Schon zur Kohle ward der Stamm; versteckt

Liegt in der Asche bereits der gewaltige. Baumast.

Komm denn, Maron, komm!

Wuthentbrannt schaffe dein Werk!

Blende den Stern im Kyklopenauge,
610

Daß der Trank ihm schlecht bekomme!

Auch ich michte den epheutragenden Gott,

Den holden Bromios, wiedersehn,

Und aus der Wüste des Kyklopen fliehn.

Ach, wird mir je dies Glück zu Theil?
615
(kommt eilig aus der Höhle hervor).

Odysseus

Um aller Götter willen schweigt, ihr Bestien,

Seid ruhig, beißt in die Lippen! Nicht laut athmen mir,

Nicht blinzeln, euch nicht rauspern dürft ihr mehr, damit

Das Ungeheuer nicht erwacht, bevor wir ihm

Den Strahl des Auges ausgeloscht in unsrer Glut.
620

Chor.

Wir schweigen, schlucken durch den Mund die Luft hinab.⁵

Odysseus.

Auf nun, hinein geht eilig, faßt des Baumes Stamm

Mit beiden Hånden; wacker ist er durchgegluht.

Chor.

Bestelle du nun, wer den angebrannten Kloz

Zuerst ergreifen und das Aug' ausbrennen soll
625

Dem Ungeheuer, daß auch ich theilnehm' am Werk.

Erster Halbchor.

Wir stehn ein wenig allzuweit von der Thüre fern;

Den Brand in's Auge stoßen wir ihm nimmermehr.

Zweiter Halbchor.

Und wir, wir wurden plozlich lahm im Augenblick.

Erster Halbchor.

Dann geht es euch gerade sowie mir: im Stehn
630

Verrenkten wir die Füße, wissen nicht wovon.

Odysseus.

Im Stehen habt ihr euch verrenkt?

Erster Halbchor.

Und die Augen sind

Uns voll von Staub und Asche, wissen nicht woher.

Odysseus.

Ihr feigen Kerle seid zu gar nichts nůze mir!

Der ganze Chor.

Herr, unser Rückgrad, unser Buckel dauert uns;
635

Wir möchten unsre Zähne nicht mit Stoßen uns

Einschlagen lassen: dieses nennst du feigen Sinn?

Doch ist von Orpheus mir bekannt ein Zauberlied,

Bei dessen Tönen ihm der Pfahl von selbst in's Hirn

Einfährt, und diesen Erdensohn in Flammen sezt.⁶
640

Odysseus.

Schon lange wußt' ich, daß du so geartet bist;

Nun weiß ich's besser. Meine Freunde muß ich denn

Zu Hülfe rufen. Wenn du nichts mit deiner Hand

Vermagst, so brauche deine Zunge doch, damit

Durch deinen Zuruf meine Schaar ermuthigt wird.
645
(Er geht in die Höhle.)

Chor.

Ganz wohl! Ich will der König, ihr die Bauern sein!

Durch meinen Zuruf werde blind das Ungethum!

Wohlan, wohlan, stoßt wacker auf ihn, zögert nicht,

Brennet des Auges Licht ihm aus, dem gåsteverschlingenden

Räuchert ihn, brennet ihn,
650

Unthier!

Den Aetnaſchäfer; in's Auge bohrt,

Schleift ihn, daß er, wuthend von Schmerz, euch nicht schmåhlich bezahle!

Odysseus (mit den Seinigen aus der Höhle stürzend). Der

Kyklop. Der Chor. (noch in der Höhle).

Der Kyklop

Weh, weh! Der Strahl des Auges ist uns ausgebrannt!

Chor.

Ein schöner Påan! Singe so mir fort, Kyklop!

Der Kyklop.

Weh! Wie bin ich mißhandelt! Ich Verlorener!
655

Doch sollt ihr lachend nicht entfliehn aus dieser Klust,

Ihr Laugenichtse! Denn ich stehe hier am Thor

Des Schlundes, beide Hånde streck' ich aus nach euch!

(Er tritt vollends aus der Höhle heraus.)

Chor.

Weßwegen schreist du denn, Kyklop?

Ich bin dahin!

Elend ja siehst du!
660

Der Kyklop.

Und ich bin's auch obendrein.

Chor.

Betrunken fielst du mitten in die Kohlenglut?

„Niemand" erschlug mich.

Also that dir Keiner weh.

Der Kyklop.

Mich blendet „Niemand."

Chor.

Also blind, Herr, bist du nicht.

O wårest du's!

Wie kann dich Niemand blenden?

Der Kyklop.

Du spottest? Wo ist „Niemand"?
665

Pah!

Nirgendwo, Kyklop.

Der Fremde, daß du mich recht verstehst, hat mir's gethan,

Der Schurke, der mit seinem Tranke mich verdarb.

Chor.

Ja, machtig, schwerbezwingbar ist des Weins Gewalt.

Der Kyklop.

Sprich, flohn sie? Oder sind sie noch im Felsenhaus?

Chor.

Sie stehen schweigend hinter jener schattigen
670

Felswand verborgen.

Der Kyklop.

Sage, Freund: zu welcher Hand?

Chor.

Zu deiner Rechten.

Der Kyklop.

Wo?

Chor.

Gerad' am Felsen hier.

Vorwärts!

Der Kyklop.

O weh! Schmerz über Schmerz! Den Kopf zerstieß

Ich mir an den Steinen.

Chor.

Und sie fliehn vor dir davon.

Der Kyklop.

Doch hier nicht? Denn du sagtest hier.
675

Hier denn?

Chor.

Dort sag' ich nicht.

Weh!

Sie schleichen jezt um dich zur linken Hand.

Der Kyklop.

Du spottest meiner, du verlachst im Jammer mich.

Chor.

Ich spotte nicht mehr; doch der „Niemand" steht vor dir.

(umhertappend)

Der Kyklop.

Nichtswürdiger, wo, wo bist du?

Odysseus.

Weit von dir entfernt

Steht hier Odysseus, und von Wachen wohlgeschirmt.
680

Der Kyklop.

Wie sagtest du? Welch neuen Namen nennst du da?

Odysseus.

Ich heiß' Odysseus, wie mein Vater mich genannt.

Du solltest heut' abbůßen dein verruchtes Mahl!

Denn, traun, mit Schande brannt' ich Troja's Burg in

Schutt,

Hatt' ich an dir nicht meiner Freunde Mord gericht.
685

Der Kyklop.

Ach, ach! Ein alter Gottesspruch erfüllt sich nun.

Durch dich geblendet würden wir, verkundet' er,

Wenn du von Troja kehrtest. Doch auch dir verhieß

Der Spruch, du würdest büßen einst für diese That,

Und lange Zeit umtreiben auf der hohen See.
690

Odysseus.

Verdirb, du Scheusal! Doch bewirkt' ich dieses schon.

Ich gehe nun an's Ufer, und Sikelia's

Meerwogen theilend, schiffs' ich heim in's Vaterland.

Der Kyklop.

Nein, wahrlich! Denn ich breche diesen Felsen ab,

Und schmettre dich samt deiner Schiffsmannschaft in Grund.
695

Empor die Berghohn steig' ich, ob erblindet auch,

Und klettre hier den durchgehdhlten Fels hinauf.

Chor.

Und wir, Odysseus zugesellt auf dieser Fahrt,

Wir zollen fortan Preis und Dank dem Bacchios.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Ὀδυσσεύς Κύκλωψ, ἄκουσον· ὡς ἐγὼ τοῦ Βακχίου τούτου τρίβων εἴμ’, ὃν πιεῖν ἔδωκά σοι. 520

Κύκλωψ ὁ Βάκχιος δὲ τίς θεὸς νομίζεται;

Ὀδυσσεύς μέγιστος ἀνθρώποισιν ἐς τέρψιν βίου.

Κύκλωψ ἐρυγγάνω γοῦν αὐτὸν ἡδέως ἐγώ.

Ὀδυσσεύς τοιόσδ’ ὁ δαίμων· οὐδένα βλάπτει βροτῶν.

Κύκλωψ θεὸς δ’ ἐν ἀσκῷ πῶς γέγηθ’ οἴκους ἔχων; 525

Ὀδυσσεύς ὅπου τιθῇ τις, ἐνθάδ’ ἐστὶν εὐπετής.

Κύκλωψ οὐ τοὺς θεοὺς χρὴ σῶμ’ ἔχειν ἐν δέρμασιν.

Ὀδυσσεύς τί δ’, εἴ σε τέρπει γ’; ἢ τὸ δέρμα σοι πικρόν;

Κύκλωψ μισῶ τὸν ἀσκόν· τὸ δὲ ποτὸν φιλῶ τόδε.

Ὀδυσσεύς μένων νυν αὐτοῦ πῖνε κεὐθύμει, Κύκλωψ. 530

Κύκλωψ οὐ χρή μ’ ἀδελφοῖς τοῦδε προσδοῦναι ποτοῦ;

Ὀδυσσεύς ἔχων γὰρ αὐτὸς τιμιώτερος φανῇ.

Κύκλωψ διδοὺς δὲ τοῖς φίλοισι χρησιμώτερος.

Ὀδυσσεύς πυγμὰς ὁ κῶμος λοίδορόν τ’ ἔριν φιλεῖ.

Κύκλωψ μεθύω μέν, ἔμπας δ’ οὔτις ἂν ψαύσειέ μου. 535

Ὀδυσσεύς ὦ τᾶν, πεπωκότ’ ἐν δόμοισι χρὴ μένειν.

Κύκλωψ ἠλίθιος ὅστις μὴ πιὼν κῶμον φιλεῖ.

Ὀδυσσεύς ὃς δ’ ἂν μεθυσθείς γ’ ἐν δόμοις μείνῃ, σοφός.

Κύκλωψ τί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ;

Σιληνός δοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ; 540

Κύκλωψ καὶ μὴν λαχνῶδές τ’ οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης . . . .

Σιληνός καὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν. κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.

Κύκλωψ ἰδού. τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ ὄπισθέ μου τίθης; 545

Σιληνός ὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.

Κύκλωψ πίνειν μὲν οὖν κλέπτων σὺ βούλῃ· κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον. σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν.

Ὀδυσσεύς Οὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω;

Κύκλωψ πάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι. 550

Σιληνός καλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ.

Κύκλωψ οὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;

Σιληνός οὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω.

Κύκλωψ κλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.

Σιληνός ναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ ἐρᾶν ὄντος καλοῦ. 555

Κύκλωψ ἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον.

Σιληνός πῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα.

Κύκλωψ ἀπολεῖς· δὸς οὕτως.

Σιληνός ναὶ μὰ Δί’ οὐ πρὶν ἄν γέ σε στέφανον ἴδω λαβόντα γεύσωμαί τ’ ἔτι . . .

Κύκλωψ ὦ οἰνοχόος ἄδικος. 560

Σιληνός οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὦ οἶνος γλυκύς. ἀπομυκτέον δέ σοί ἐστιν ὡς λήψῃ πιεῖν.

Κύκλωψ ἰδού, καθαρὸν τὸ χεῖλος αἱ τρίχες τέ μου.

Σιληνός θές νυν τὸν ἀγκῶν’ εὐρύθμως, κᾆτ’ ἔκπιε, ὥσπερ μ’ ὁρᾷς πίνοντα—χὥσπερ οὐκ ἐμέ.

Κύκλωψ ἆ ἆ, τί δράσεις; 565

Σιληνός ἡδέως ἠμύστισα.

Κύκλωψ λάβ’, ὦ ξέν’, αὐτὸς οἰνοχόος τέ μοι γενοῦ.

Ὀδυσσεύς γιγνώσκεται γοῦν ἡ ἄμπελος τἠμῇ χερί.

Κύκλωψ φέρ’ ἔγχεόν νυν.

Ὀδυσσεύς ἐγχέω, σίγα μόνον.

Κύκλωψ χαλεπὸν τόδ’ εἶπας, ὅστις ἂν πίνῃ πολύν.

Ὀδυσσεύς ἰδοὺ λαβὼν ἔκπιθι καὶ μηδὲν λίπῃς. 570 συνεκθανεῖν δὲ σπῶντα χρὴ τῷ πώματι.

Κύκλωψ παπαῖ, σοφόν γε τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου.

Ὀδυσσεύς κἂν μὲν σπάσῃς γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν, τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖ, ἢν δ’ ἐλλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ’ ὁ Βάκχιος. 575

Σιληνός ἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ; 585

Κύκλωψ ναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ ἐγὼ ’κ τοῦ Δαρδάνου.

Σιληνός ἀπόλωλα, παῖδες· σχέτλια πείσομαι κακά.

Κύκλωψ μέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι;

Σιληνός οἴμοι· πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα.

Χορός πέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν. χώρει δ’ ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν ἀπάλαμνον· ὥς σοι τἀνθάδ’ ἐστὶν εὐτρεπῆ.

Χορός σιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις.

Ὀδυσσεύς ἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν 630 ἔσω μολόντες· διάπυρος δ’ ἐστὶν καλῶς.

Χορός οὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα;

Χορὸς α ἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν 635 ἑστῶτες ὠθεῖν ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ.

Χορὸς β ἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ ἀρτίως γεγενήμεθα.

Χορὸς γ ταὐτὸν πεπόνθατ’ ἆρ’ ἐμοί· τοὺς γὰρ πόδας ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ ἐξ ὅτου.

Ὀδυσσεύς ἑστῶτες ἐσπάσθητε; 640

Χορὸς δ καὶ τά γ’ ὄμματα μέστ’ ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν.

Ὀδυσσεύς ἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι.

Χορός δράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν. κελευσμάτων δ’ ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ. 655

Κύκλωψ ὤμοι, κατηνθρακώμεθ’ ὀφθαλμοῦ σέλας.

Χορός καλός γ’ ὁ παιάν· μέλπε μοι τόνδ’, ὦ Κύκλωψ.

Χορός τί χρῆμ’ ἀυτεῖς, ὦ Κύκλωψ;

Κύκλωψ ἀπωλόμην.

Χορός αἰσχρός γε φαίνῃ. 670

Κύκλωψ κἀπὶ τοῖσδέ γ’ ἄθλιος.

Χορός μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας;

Κύκλωψ Οὖτίς μ’ ἀπώλεσ’.

Χορός οὐκ ἄρ’ οὐδεὶς ἠδίκει.

Κύκλωψ Οὖτίς με τυφλοῖ βλέφαρον.

Χορός οὐκ ἄρ’ εἶ τυφλός.

Ὀδυσσεύς

Κύκλωψ, ἄκουσον· ὡς ἐγὼ τοῦ Βακχίου

τούτου τρίβων εἴμ’, ὃν πιεῖν ἔδωκά σοι.
520

Κύκλωψ

ὁ Βάκχιος δὲ τίς θεὸς νομίζεται;

Ὀδυσσεύς

μέγιστος ἀνθρώποισιν ἐς τέρψιν βίου.

Κύκλωψ

ἐρυγγάνω γοῦν αὐτὸν ἡδέως ἐγώ.

Ὀδυσσεύς

τοιόσδ’ ὁ δαίμων· οὐδένα βλάπτει βροτῶν.

Κύκλωψ

θεὸς δ’ ἐν ἀσκῷ πῶς γέγηθ’ οἴκους ἔχων;
525

Ὀδυσσεύς

ὅπου τιθῇ τις, ἐνθάδ’ ἐστὶν εὐπετής.

Κύκλωψ

οὐ τοὺς θεοὺς χρὴ σῶμ’ ἔχειν ἐν δέρμασιν.

Ὀδυσσεύς

τί δ’, εἴ σε τέρπει γ’; ἢ τὸ δέρμα σοι πικρόν;

Κύκλωψ

μισῶ τὸν ἀσκόν· τὸ δὲ ποτὸν φιλῶ τόδε.

Ὀδυσσεύς

μένων νυν αὐτοῦ πῖνε κεὐθύμει, Κύκλωψ.
530

Κύκλωψ

οὐ χρή μ’ ἀδελφοῖς τοῦδε προσδοῦναι ποτοῦ;

Ὀδυσσεύς

ἔχων γὰρ αὐτὸς τιμιώτερος φανῇ.

Κύκλωψ

διδοὺς δὲ τοῖς φίλοισι χρησιμώτερος.

Ὀδυσσεύς

πυγμὰς ὁ κῶμος λοίδορόν τ’ ἔριν φιλεῖ.

Κύκλωψ

μεθύω μέν, ἔμπας δ’ οὔτις ἂν ψαύσειέ μου.
535

Ὀδυσσεύς

ὦ τᾶν, πεπωκότ’ ἐν δόμοισι χρὴ μένειν.

Κύκλωψ

ἠλίθιος ὅστις μὴ πιὼν κῶμον φιλεῖ.

Ὀδυσσεύς

ὃς δ’ ἂν μεθυσθείς γ’ ἐν δόμοις μείνῃ, σοφός.

Κύκλωψ

τί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ;

Σιληνός

δοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ;
540

Κύκλωψ

καὶ μὴν λαχνῶδές τ’ οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης . . . .

Σιληνός

καὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν.

κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.

Κύκλωψ

ἰδού.

τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ ὄπισθέ μου τίθης;
545

Σιληνός

ὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.

Κύκλωψ

πίνειν μὲν οὖν

κλέπτων σὺ βούλῃ· κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον.

σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν.

Ὀδυσσεύς

Οὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω;

Κύκλωψ

πάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι.
550

Σιληνός

καλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ.

Κύκλωψ

οὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;

Σιληνός

οὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω.

Κύκλωψ

κλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.

Σιληνός

ναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ ἐρᾶν ὄντος καλοῦ.
555

Κύκλωψ

ἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον.

Σιληνός

πῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα.

Κύκλωψ

ἀπολεῖς· δὸς οὕτως.

Σιληνός

ναὶ μὰ Δί’ οὐ πρὶν ἄν γέ σε

στέφανον ἴδω λαβόντα γεύσωμαί τ’ ἔτι . . .

Κύκλωψ

ὦ οἰνοχόος ἄδικος.
560

Σιληνός

οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὦ οἶνος γλυκύς.

ἀπομυκτέον δέ σοί ἐστιν ὡς λήψῃ πιεῖν.

Κύκλωψ

ἰδού, καθαρὸν τὸ χεῖλος αἱ τρίχες τέ μου.

Σιληνός

θές νυν τὸν ἀγκῶν’ εὐρύθμως, κᾆτ’ ἔκπιε,

ὥσπερ μ’ ὁρᾷς πίνοντα—χὥσπερ οὐκ ἐμέ.

Κύκλωψ

ἆ ἆ, τί δράσεις;
565

Σιληνός

ἡδέως ἠμύστισα.

Κύκλωψ

λάβ’, ὦ ξέν’, αὐτὸς οἰνοχόος τέ μοι γενοῦ.

Ὀδυσσεύς

γιγνώσκεται γοῦν ἡ ἄμπελος τἠμῇ χερί.

Κύκλωψ

φέρ’ ἔγχεόν νυν.

Ὀδυσσεύς

ἐγχέω, σίγα μόνον.

Κύκλωψ

χαλεπὸν τόδ’ εἶπας, ὅστις ἂν πίνῃ πολύν.

Ὀδυσσεύς

ἰδοὺ λαβὼν ἔκπιθι καὶ μηδὲν λίπῃς.
570

συνεκθανεῖν δὲ σπῶντα χρὴ τῷ πώματι.

Κύκλωψ

παπαῖ, σοφόν γε τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου.

Ὀδυσσεύς

κἂν μὲν σπάσῃς γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν,

τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖ,

ἢν δ’ ἐλλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ’ ὁ Βάκχιος.
575

Σιληνός

ἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ;
585

Κύκλωψ

ναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ ἐγὼ ’κ τοῦ Δαρδάνου.

Σιληνός

ἀπόλωλα, παῖδες· σχέτλια πείσομαι κακά.

Κύκλωψ

μέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι;

Σιληνός

οἴμοι· πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα.

Χορός

πέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν.

χώρει δ’ ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν

ἀπάλαμνον· ὥς σοι τἀνθάδ’ ἐστὶν εὐτρεπῆ.

Χορός

σιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις.

Ὀδυσσεύς

ἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν
630

ἔσω μολόντες· διάπυρος δ’ ἐστὶν καλῶς.

Χορός

οὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν

καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς

Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα;

Χορὸς α

ἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν
635

ἑστῶτες ὠθεῖν ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ.

Χορὸς β

ἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ ἀρτίως γεγενήμεθα.

Χορὸς γ

ταὐτὸν πεπόνθατ’ ἆρ’ ἐμοί· τοὺς γὰρ πόδας

ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ ἐξ ὅτου.

Ὀδυσσεύς

ἑστῶτες ἐσπάσθητε;
640

Χορὸς δ

καὶ τά γ’ ὄμματα

μέστ’ ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν.

Ὀδυσσεύς

ἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι.

Χορός

δράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν.

κελευσμάτων δ’ ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ.
655

Κύκλωψ

ὤμοι, κατηνθρακώμεθ’ ὀφθαλμοῦ σέλας.

Χορός

καλός γ’ ὁ παιάν· μέλπε μοι τόνδ’, ὦ Κύκλωψ.

Χορός

τί χρῆμ’ ἀυτεῖς, ὦ Κύκλωψ;

Κύκλωψ

ἀπωλόμην.

Χορός

αἰσχρός γε φαίνῃ.
670

Κύκλωψ

κἀπὶ τοῖσδέ γ’ ἄθλιος.

Χορός

μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας;

Κύκλωψ

Οὖτίς μ’ ἀπώλεσ’.

Χορός

οὐκ ἄρ’ οὐδεὶς ἠδίκει.

Κύκλωψ

Οὖτίς με τυφλοῖ βλέφαρον.

Χορός

οὐκ ἄρ’ εἶ τυφλός.

Κύκλωψ

ὡς δὴ σύ—

Χορός

καὶ πῶς σ’ οὔτις ἂν θείη τυφλόν;