Ambrosius Mediolanensis De Bono Mortis 1.4

Sed dicet aliquis scriptum esse quia deus mortem non fecit. uita erat in paradiso, ubi lignum uitae, et uita erat lux hominum. mors igitur mala, quae accidit et subintrauit. sed quomodo mors mala, si aut secundum gentiles sensu caret aut secundum apostolum lucrum Christus est, cum quo esse multo melius? quomodo igitur nobis mors malum; si nullus post mortem sensus est? ubi enim nullus sensus, nullus utique iniuriae dolor, quia dolor sensus est. aut quia est post mortem sensus, est utique uita post mortem et superstesmortis est anima, quae sensu utitur et uita fungitur. cum autem manet post mortem uita atque anima, manet bonum nec morte amittitur, sed augetur, nec ullo inpedimento mortis retardatur anima, sed operatur ea magis, quia operatur quae sua sunt sine ulla corporis societate, quod animae maiori oneri quam usui est. quid igitur est mali animae, quae puritatem suam custodierit et uirtutum disciplinam seruauerit? aut si non seruauit, non mors malum, sed uita, quia uita non fuit: quae est enim uita uitiis peccatisque obsita? quid igitur accusamus mortem, quae aut uitae pretium luit aut abolet eius dolorem atque cruciatum? itaque mors aut suae quietis bono utitur aut malo alieno laborat.

Nunc illud specta: si uita oneri, mors absolutioni, si uita supplicio, mors remedio, aut si iudicium post mortem, etiam uita post mortem. uita igitur haec non est bona, aut si hic bona uita, quomodo illic mors non est bona, cum illic nullus supersit terribilis iudicii metus? sed ipsa hic uita si bona est, quibus rebus bona est? uirtute utique et bonis moribus. non ergo secundum animae et corporis copulam bona est, sed quia per uirtutem quod malum est suum repellit, quodautem bonum est mortis adipiscitur. ut quod animae est magis quam id quod contubernii et coniunctionis operetur. quodsi uita bona. quae animae se a corpore separantis est speculum, et si anima bona, quae se eleuat atque abducit a corporis contubernio, et mors utique est bonum, quae animam a societate huius carnis absoluit et liberat.

omnifariam igitur mors bonum est, et quia conpugnantia diuidit. ne se inuicem inpugnent, et quia portus quidam est eorum qui magno uitae istius iactati salo fidae quietis stationem requirunt et quia deteriorem statum non efficit, sed qualem inuenerit in singulis talem iudicio futuro reseruat et quiete ipsa fouet et praesentium inuidiae subducit et futurorum expectatione conponit. accedit eo quod frustra homines mortem timent quasi finem naturae. nam si recolamus quod deus mortem non fecerit, sed postquam homo lapsus in flagitium est praeuaricationia et fraudis, sententia conprehenderit, ut in terram suam terra remearet, inueniemus mortem finem esse peccati, ne quo esset uita diuturnior eo fieret culpa numerosior. passus est igitur dominus subintrare mortem, ut culpa cessaret: sed ne iterum naturae finis esset in morte, data est resurrectio mortuorum, ut per mortem culpa deficeret, per resurrectionem autem perpetuaretur natura. ideoque mors haec transitus uniuersorum est.opus est ut constanter transeas: transitus autem a corruptione ad incorruptionem, a mortalitate ad inmortalitatem, a perturbationibus ad tranquillitatem. non igitur te nomen mortis offendat, sed boni transitus beneficia delectent. quid est enim mors nisi sepultura uitiorum, uirtutum suscitatio? unde et ille ait: moriatur anima mea in animis iustorum, id est consepeliatur, ut sua uitia deponat, iustorum adsumat gratiam, qui mortificationem Christi in corpore suo atque anima circumferunt. mortificatio autem Christi remissio peccatorum, abolitio criminum, erroris obliuio, adsumptio gratiarum est. quid autem de bono mortis plenius possumus dicere quam quod mors est, quae mundum redemit?