Didius Julianus 2

1 inferiorem rexit, post hoc curam alimentorum in Italiam meruit, tunc factus est reus per quendam Severum Clarissimum militem coniurationis cum Salvio contra Commodum, sed a Commodo, quia multos iam senatores occiderat et quidem nobiles ac potentes in causis maiestatis, ne tristius gravaretur, 2 Didius liberatus est accusatore damnato, absolutus iterum ad regendam provinciam missus est. Bithyniam deinde rexit, sed non ea fama qua ceteras. 3 Fuit consul cum Pertinace et in proconsulatu Africae eidem ¹ successit et semper ab eo collega est et successor appellatus, maxime eo die cum filiam suam Iulianus despondens adfini suo ad Pertinacem venisset idque intimasset, dixit: que debita reverentia, quia collega et successor meus est. 4 statim enim mors Pertinacis secuta est. quo inter- ² fecto eum Sulpicianus imperator in castris appellari vellet, et Iulianus cum genero ad senatum venisset, quem indictum acceperat, cumque clausas valvas invenisset 5 atque illic duos tribunos repperisset, Publium ³ Florianum et Vectium ⁴ Aprum, coeperunt cohortari tribuni, ut locum arriperet. quibus cum ⁵ diceret iam alium imperatorem appellatum, retinentes eum ad 6 praetoria castra duxerunt, sed posteaquam in castra ventum est, cum ⁶ Sulpiciano praefecto urbi, socero Pertinacis, contionante sibique imperium vindicante Iulianum e muro ingentia pollicentem nullus admitteret, primum Iulianus monuit praetorianos, ne eum facerent imperatorem, qui Pertinacem vindicaret; deinde scripsit in tabulis se Commodi memoriam 7 restituturum. atque ita est admissus et ⁷ imperator appellatus, rogantibus praetorianis ne Sulpiciano aliquid noceret, quod imperator esse voluisset.