Q. Horatius Flaccus Satires 2.2

Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley

View: By Poem

Satires. Q. Horatius Flaccus. Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley. New York. 1863.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by Fund for the Improvement of Postsecondary Education.

Current edition Perseus

Satires (English) (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, translator. Buckley, Theodoore Alois, editor. New York: Harper and Brothers, 1862.)

Editions (1)
Satyrarum libri Perseus (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, editor. Philadelphia: J. Whetham, 1836.) — 2.2.1 focus
Quae virtus et quanta, boni, sit vivere parvo
1
— nec meus hic sermo est, sed quae praecepit Ofellus
rusticus, abnormis sapiens crassaque Minerva;
discite non inter lances mensasque nitentis,
cum stupet insanis acies fulgoribus et cum
5
adclinis falsis animus meliora recusat,
verum hic inpransi mecum disquirite. cur hoc?
dicam, si potero. male verum examinat omnis
corruptus iudex. leporem sectatus equove
lassus ab indomito vel, si Romana fatigat
10
militia adsuetum Graecari — seu pila velox
molliter austerum studio fallente laborem,
seu te discus agit, pete cedentem aera disco:
cum labor extuderit fastidia, siccus, inanis
sperne cibum vilem; nisi Hymettia mella Falerno
15
ne biberis diluta. foris est promus, et atrum
defendens piscis hiemat mare: cum sale panis
latrantem stomachum bene leniet. unde putas aut
qui partum? non in caro nidore voluptas
summa, sed in te ipso est. tu pulmentaria quaere
20
sudando: pinguem vitiis albumque neque ostrea
nec scarus aut poterit peregrina iuvare lagois.
vix tamen eripiam, posito pavone velis quin
hoc potius quam gallina tergere palatum,
corruptus vanis rerum, quia veneat auro
25
rara avis et picta pandat spectacula cauda:
tamquam ad rem attineat quidquam. num vesceris ista,
quam laudas, pluma? cocto num adest honor idem?
carne tamen quamvis distat nil, hac magis illam
inparibus formis deceptum te petere esto:
30
unde datum sentis, lupus hic Tiberinus an alto
captus hiet? pontisne inter iactatus an amnis
Ostia sub Tusci? laudas, insane, trilibrem
mullum, in singula quem minuas pulmenta necesse est.
ducit te species, video: quo pertinet ergo
35
proceros odisse lupos? quia scilicet illis
maiorem natura modum dedit, his breve pondus:
ieiunus raro stomachus volgaria temnit.
‘porrectum magno magnum spectare catino
vellem’ ait Harpyiis gula digna rapacibus. at vos
40
praesentes, Austri, coquite horum obsonia. quamquam
putet aper rhombusque recens, mala copia quando
aegrum sollicitat stomachum, cum rapula plenus
atque acidas mavolt inulas. necdum omnis abacta
pauperies epulis regum: nam vilibus ovis
45
nigrisque est oleis hodie locus. haud ita pridem
Galloni praeconis erat acipensere mensa
infamis. quid? tunc rhombos minus aequor alebat?
tutus erat rhombus tutoque ciconia nido,
donec vos auctor docuit praetorius. ergo
50
siquis nunc mergos suavis edixerit assos,
parebit pravi docilis Romana iuventus.
sordidus a tenui victu distabit Ofello
iudice: nam frustra vitium vitaveris illud,
si te alio pravum detorseris. Avidienus,
55
cui ‘Canis’ ex vero dictum cognomen adhaeret,
quinquennis oleas est et silvestria corna
ac nisi mutatum parcit defundere vinum et
cuius odorem olei nequeas perferre, (licebit
ille repotia, natalis aliosve dierum
60
festos albatus celebret), cornu ipse bilibri
caulibus instillat, veteris non parcus aceti.
quali igitur victu sapiens utetur et horum
utrum imitabitur? hac urget lupus, hac canis, aiunt.
mundus erit, qua non offendat sordibus atque
65
in neutram partem cultus miser. hic neque servis,
Albuti senis exemplo, dum munia didit,
saevus erit, nec sic ut simplex Naevius unctam
convivis praebebit aquam: vitium hoc quoque magnum.
accipe nunc, victus tenuis quae quantaque secum
70
adferat. in primis valeas bene; nam variae res
ut noceant homini credas, memor illius escae,
quae simplex olim tibi sederit. at simul assis
miscueris elixa, simul conchylia turdis,
dulcia se in bilem vertent stomachoque tumultum
75
lenta feret pitvita. vides, ut pallidus omnis
cena desurgat dubia? quin corpus onustum
hesternis vitiis animum quoque praegravat una
atque adfigit humo divinae particulam aurae.
alter ubi dicto citius curata sopori
80
membra dedit, vegetus praescripta ad munia surgit.
hic tamen ad melius poterit transcurrere quondam,
sive diem festum rediens advexerit annus,
seu recreare volet tenuatum corpus, ubique
accedent anni, tractari mollius aetas
85
imbecilla volet: tibi quidnam accedet ad istam
quam puer et validus praesumis mollitiem, seu
dura valetudo inciderit seu tarda senectus?
rancidum aprum antiqui laudabant, non quia nasus
illis nullus erat, sed, credo, hac mente, quod hospes
90
tardius adveniens vitiatum commodius quam
integrum edax dominus consumeret. hos utinam inter
heroas natum tellus me prima tulisset.
das aliquid famae, quae carmine gratior aurem
occupet humanam? grandes rhombi patinaeque
95
grande ferunt una cum damno dedecus. adde
iratum patruum, vicinos, te tibi iniquum
et frustra mortis cupidum, cum deerit egenti
as, laquei pretium. ‘iure’ inquit ‘Trausius istis
iurgatur verbis: ego vectigalia magna
100
divitiasque habeo tribus amplas regibus.’ ergo,
quod superat non est melius quo insumere possis?
cur eget indignus quisquam te divite? quare
templa ruunt antiqua Deum? cur, inprobe, carae
non aliquid patriae tanto emetiris acervo?
105
uni nimirum recte tibi semper erunt res,
o magnus posthac inimicis risus. uterne
ad casus dubios fidet sibi certius? hic qui
pluribus adsuerit mentem corpusque superbum,
an qui contentus parvo metuensque futuri
110
in pace, ut sapiens, aptarit idonea bello?
quo magis his credas, puer hunc ego parvus Ofellum
integris opibus novi non latius usum
quam nunc accisis. videas metato in agello
cum pecore et gnatis fortem mercede colonum
115
‘non ego’ narrantem ‘temere edi luce profesta
quicquam praeter holus fumosae cum pede pernae.
ac mihi seu longum post tempus venerat hospes
sive operum vacuo gratus conviva per imbrem
vicinus, bene erat non piscibus urbe petitis,
120
sed pullo atque haedo; tum pensilis uva secundas
et nux ornabat mensas cum duplice ficu.
post hoc ludus erat culpa potare magistra
ac venerata Ceres, ita culmo surgeret alto,
explicuit vino contractae seria frontis.
125
saeviat atque novos moveat fortuna tumultus:
quantum hinc inminuet? quanto aut ego parcius aut vos,
o pueri, nituistis, ut huc novus incola venit?
nam propriae telluris erum natura nec illum
nec me nec quemquam statuit: nos expulit ille,
130
illum aut nequities aut vafri inscitia iuris,
postremum expellet certe vivacior heres.
nunc ager Umbreni sub nomine, nuper Ofelli
dictus, erit nulli proprius, sed cedet in usum
nunc mihi, nunc alii. quocirca vivite fortes
135
fortiaque adversis opponite pectora rebus.’

Notes on the current edition

Satires

1.
Abnormis.
"A philosopher without rules." Ofellus was an Epicurean without knowing it, but his morality was in a medium between the very rigid and very dissolute followers of that sect.
2.
Minerva presides over spinning, hence this proverbial expression for "of a thick thread," i. e. of a coarse texture. Thus Cic. Ep. Fam. ix. 12,
Crasso filo
.
3.
Diluta.
This mixture was called mulsum, mead. Ofella says: Don't drink any thing but mead made of the best honey and the best wine. Diluere is applied to those things which are melted by the addition of fluid. Thus Virg. Geor. i. 341,
Cui tu lacte favos et miti dilue Baccho.
And Sat. ii. 3, 214,
aceto | Diluit insignem baccam.
4.
Lagois.
We do not find this word in any other author. It was probably a foreign bird, whose flesh tasted and looked like that of a hare; a favorite dish among the Romans. Ostrea is of two syllables, as in Virgil ,
Bis patriae cecidere manus: quin protenus omnia.
(Aen. 6.33)
5.
Quintus Hortensius was the first who gave the Romans a taste for peacocks, and it soon became so fashionable a dish, that all the people of fortune had it at their tables. Cicero very pleasantly says, he had the boldness to invite Hirtius to sup with him, even without a peacock.
Sed vide audaciam, etiam Hirtio coenam dedi sine pavone.
(Fam. 9.20)
M. Aufidius Latro made a prodigious fortune by fattening them for sale.
6.
Olives, intended for the table, were gathered when they began to ripen and turn black.
7.
The fanciful, fashionable taste is but of short continuance; that of nature is unalterable. You are now as fond of turbot as Gallonius was of sturgeon. But were there no turbots in his time ? Certainly there were; but no coxcomb had made them fashionable, and the praetor decided in favor of sturgeon. Another glutton brought turbots and storks into vogue, and perhaps we only wait for a third man of taste to assure us, that a roasted cormorant is infinitely more delicious than sturgeons, turbots, or storks.
8.
The storks built their nests in safety until the time of Augustus, when your praetor taught you to eat them. Asinius Sempronius, or, according to others, Rutilius Rufus, when candidate for the praetorship, entertained the people with a dish of storks. But the people, according to an ancient epigram, revenged the death of the poor birds by refusing the praetorship to their murderer. From this refusal the poet pleasantly calls him praetor.
9.
Repotia
was a festival the day after the nuptials, when they drank and ate whatever remained of yesterday's entertainment, quia iterum potaretur. The construction is remarkable,
alios dierum festos
, for alios qui ex diebus festi sunt.
Albatus
, white, was usually the color of the Roman robe even at funeral feasts.
Ipse
is a circumstance that strongly marks the avarice of Avidienus. Afraid that his guests or his servants should be too profuse of his oil, he pours it himself. The poet tells us, his bottle was of two pounds weight, as if it were his whole store, although he was extremely rich; and the vessel was of horn, that it might last a long time. All these particulars are in character.
10.
Divinae particulam aurae.
To raise the nobleness of the mind, Horace has borrowed the language of Plato; who says, that it is a portion of the universal soul of the world, that is, of the divinity himself.
11.
Metato in agello.
Ofellus was involved in the same disgrace and ruin as Virgil , Tibullus, and Propertius. Their estates were given by Octavius to the veterans who had served against Brutus and Cassius in the battle of Philippi . That of Ofellus was given to Umbrenus, who hired its former master to till the ground for him,
mercede colonum
. As each soldier had a certain number of acres, the land was measured,
metato agello
, before it was divided.
12.
Duplice
, a kind of large fig, called Marisca; or bifida; or figs were split into two parts, and when dried, served up mensis secundis. The last is proved to be the correct interpretation from Pallad. R. R. iv. 10, 36:
Subinde ficus, sicut est divisa, vertatur, ut ficorum coria siccentur et pulpae tunc duplicate in cistellis serventur aut loculis.
13.
It was customary with the Romans to appoint some person magister bibendi, who directed the number of cups to be taken, and the toasts, etc. Ofella says there was no such person appointed, but that the only president that they had at their table was culpa, i. e. "excess." Each person took as much as he pleased, restricted only by the feeling that excess was culpable. The ancients had a ludus, which was intended to prevent the intoxication that might arise from being obliged to obey the magister bibendi in taking the number of cups which he directed. The person who ( aliqua in re peccarat) violated any of the convivial laws or customs, was punished by being obliged to drink a cupful, poculo multabatur, so that as no one drank but those who committed some breach of the laws, bibere poenae et dedecoris esset, non invitationis aut magisterii. Thus culpa was magistra bibendi.