M. Tullius Cicero Pro Cn. Plancio 66

[66] sed ea res, iudices, haud scio an plus mihi profuerit quam ¹ si mihi tum essent omnes gratulati ² . nam postea quam sensi populi Romani ³ auris hebetiores, oculos autem esse ⁴ acris atque acutos ⁵ , destiti quid de me audituri essent homines cogitare; feci ut postea cotidie praesentem me viderent, habitavi in oculis, pressi forum ⁶ ; neminem a congressu meo neque ianitor meus neque somnus absterruit. ecquid ⁷ ego dicam de occupatis meis temporibus, cui fuerit ne otium quidem umquam ⁸ otiosum? nam quas tu commemoras, Cassi, legere te solere orationes, cum otiosus sis, has ego scripsi ludis ⁹ et feriis ¹⁰ , ne omnino umquam essem otiosus. etenim M. Catonis illud quod in principio scripsit Originum suarum ¹¹ semper magnificum et praeclarum putavi, clarorum virorum ¹² atque magnorum non minus oti quam negoti rationem exstare oportere. itaque ¹³ si quam habeo laudem, quae quanta sit nescio, parta Romae est, quaesita in foro; meaque privata consilia publici quoque casus comprobaverunt, ut etiam summa res publica mihi domi fuerit gerenda et urbs in urbe servanda.