M. Tullius Cicero Pro M. Caelio 54

[54] sed haec quae sunt oratoris propria, quae mihi non propter ingenium meum sed propter hanc exercitationem usumque dicendi fructum aliquem ferre potuissent, cum a me ipso elaborata ¹ proferri viderentur, brevitatis causa relinquo omnia. habeo enim, iudices, quem vos socium vestrae religionis iurisque iurandi facile esse patiamini, L. L ucium Lucceium ² , sanctissimum hominem et gravissimum testem, qui tantum facinus in famam atque in ³ fortunas suas neque non ⁴ audisset inlatum a M. M arco Caelio ⁵ neque neglexisset neque tulisset. an ille vir illa humanitate praeditus, illis studiis, illis artibus ⁶ atque doctrina illius ipsius periculum quem propter haec ipsa studia diligebat, neglegere potuisset et, quod facinus in ⁷ alienum hominem intentum ⁸ severe acciperet, id omisisset curare in hospitem ⁹ ? quod per ignotos actum si comperisset ¹⁰ doleret, id a suis servis ¹¹ temptatum esse neglegeret? quod in agris locisve ¹² publicis factum reprehenderet, id in urbe ac domi suae ¹³ coeptum esse leniter ferret? quod in alicuius agrestis periculo non praetermitteret ¹⁴ , id homo eruditus in ¹⁵ insidiis doctissimi hominis dissimulandum putaret?