LACHES
Pro Deum atque hominum fidem, quod hoc genus est, quae haec est coniuratio.
Utine omnes mulieres eadem aeque studeant, nolintque omnia;
Neque declinatam quicquam ab aliarum ingenio ullam reperias?
200
Itaque adeo uno animo omnes socrus oderunt nurus:
Viris esse adversas aeque studium est; similis pertinacia est;
In eodemque omnes mihi videntur ludo doctae ad malitiam.
Ei ludo, si ullus est, magistram hanc esse satis certo scio.
SOSTRATA
Me miseram, quae nunc quamobrem accuser nescio.
205
LACHES
Hem,
Tu nescis?
SOSTRATA
Non, ita me Di bene ament, mi Lache.
Itaque una inter nos agere aetatem liceat.
LACHES
Di mala prohibeant.
SOSTRATA
Meque abs te immerito esse accusatam postmodum rescisces.
LACHES
Scio.
Te immerito? an quicquam pro istis factis dignum te dici potest,
Quae me et te et familiam dedecoras, filio luctum paras?
210
Tum autem ex amicis inimici ut sint nobis affines facis;
Qui illum decrerunt dignum suos cui liberos committerent.
Tu sola exorere quae perturbes haec tua impudentia.
SOSTRATA
Egone?
LACHES
Tu, inquam, mulier, quae me omnino lapidem non hominem putas.
An, quia ruri crebro esse soleo, nescire arbitramini
215
Quo quisque pacto hic vitam vestrarum exigat?
Multo melius hic quae fiunt quam illic ubi sum assidue scio:
Ideo, quia, ut vos mihi domi eritis, proinde ego ero fama foris.
Iampridem equidem audivi cepisse odium tui Philumenam;
Minimeque adeo mirum; et ni id fecisset magis mirum foret.
220
Sed non credidi adeo ut etiam totam hanc odisset domum:
Quod si scissem, illa hic maneret potius, tu hinc isses foras.
At vide quam immerito aegritudo haec oritur mihi abs te, Sostrata.
Rus habitatum abii, concedens vobis et rei serviens;
Sumtus vestros otiumque ut nostra res posset pati,
225
Meo labori haud parcens, praeter aequum atque aetatem meam.
Non te pro his curasse rebus ne quid aegre esset mihi?
SOSTRATA
Non mea opera neque pol culpa evenit.
LACHES
Immo maxime.
Sola hic fuisti; in te omnis haeret culpa sola Sostrata.
Quae hic erant curares, quum ego vos solvi curis caeteris.
230
Cum puella anum suscepisse inimicitias non pudet?
Illius dices culpa factum.
SOSTRATA
Haud equidem dico, mi Lache.
LACHES
Gaudeo, ita me Di ament, gnati causa; nam de te quidem
Satis scio peccando detrimenti nihil fieri potest.
SOSTRATA
Qui scis an ea causa, mi vir, me odisse assimulaverit
235
Ut cum matre plus una esset?
LACHES
Quid ais? non signi hoc sat est,
Quod heri nemo voluit visentem ad eam te intro admittere?
SOSTRATA
Enim lassam oppido tum esse aibant: eo ad eam non admissa sum.
LACHES
Tuos esse ego illi mores morbum magis quam ullam aliam rem arbitror;
Et merito adeo; nam vestrarum nulla est quin gnatum velit
240
Ducere uxorem; et quae vobis placita est conditio datur.
Ubi duxere impulsu vestro, vestro impulsu easdem exigunt.
Hecyra. Publius Terentius Afer (Terence). ed. Edward St. John Parry. London. 1857.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by NSF, NEH: Digital Libraries Initiative, Phase 2.