Psevdolvs
Si umquám quemquam di immórtales voluére esse auxilio ádiutum,
905
tum me ét Calidorum sérvatum volunt ésse et lenonem éxtinctum,
quom te ádiutorem génuerunt mihi tám doctum hominem atque ástutum.
sed ubi íllic est? sumne ego homo ínsipiens, qui haec mécum egomet loquar sólus?
dedit vérba mihi hercle, ut opínor:
malus cúm malo stulte cávi.
tum pól ego interii, homo si ílle abiit, neque hoc ópus quod volui hodie éfficiam.
910
sed eccúm video verberéam statuam: ut it, út magnifice infert sese.
ehem, te hércle ego circumspéctabam, nimis métuebam male, ne ábiisses.
Simia
Fuit meum ófficium ut facerém, fateor.
Psevdolvs
Vbi réstiteras?
Simo
Vbi míhi libitum est.
Psevdolvs
Istúc
ego sátis scio.
Simo
Quor érgo quod scis mé rogas?
Psevdolvs
At hóc volo monére te.
915
Simo
Monéndus ne me moneas.
Psevdolvs
Nimis tándem ego aps te contémnor.
Simo
Quippe égo te ni contémnam,
stratióticus homo qui clúear?
Psevdolvs
Iam hoc vólo quod occeptúmst agi.
Simo
Numquíd agere aliud mé vides?
Psevdolvs
ámbula ergó cito.
920
Simo
Immo ótiosé volo.
Psevdolvs
Haéc ea occásiost: dum ílle dormít, volo
tú prior ut óccupes adire.
Simo
Quid próperas? placide, né time.
ita ílle faxit Iúppiter,
ut ílle palam ibidem ádsiet,
quisquís illest, qui adest a mílite.
numquam édepol erit illé potior
925
Harpáx quam ego. habe animúm bonum:
púlchre ego hanc éxplicatám tibi rém dabo.
síc ego illúm dolis átque mendáciis
ín timorém dabo mílitarem ádvenam,
ípsus sese út neget ésse eum quí siet
méque ut esse aútumet qui ípsus est.
930
Psevdolvs
Quí potest?
Simo
Occídis me, cum istúc rogitas.
Psevdolvs
O hóminem lepidum.
Simo
Té quoque etiám dolis átque mendáciis,
quí magistér mihi es, ántidibo, út scias.
Psevdolvs
Iúppiter té mihi sérvet.
Simo
Immó mihi.
séd vide, ornátus hic me satin cóndecet?
935
Psevdolvs
Optúme habet.
Simo
Esto.
Psevdolvs
Tantúm tibi boni di immórtales duint quántum tu tibi óptes;
nam si éxoptem, quantúm dignu
’
s es tantúm dent, minus nihiló sit.
néque ego hoc homine quémquam vidi mágis malum et máleficum.
Simo
Tun íd mihi?
Psevdolvs
Taceo.
sed egó quae tibi bona dábo et faciam, si hanc sóbrie rem accurássis.
Simo
Potin út taceas? memorem ímmemorem facit quí monet quod memor méminit.
940
teneo, ómnia in pectore cóndita sunt, meditáti sunt mihi dóli docte.
Psevdolvs
Probus ést hic homo.
Simo
Neque hic ést neque ego.
Psevdolvs
At vide né titubes.
Simo
Potin út taceas?
Psevdolvs
Ita mé di ament—
Simo
Ita nón facient: mera iám mendacia fúndes.
Psevdolvs
Vt ego ób tuam, Simia, pérfidiam te amo et métuo et magni fácio.
Simo
Ego istúc aliis dare cóndidici: mi optrúdere non potes pálpum.
945
Psevdolvs
Vt ego áccipiam te hodié lepide, ubi efféceris hoc opus,
Simo
Há ha hae.
Psevdolvs
Lepidó victu, vino, únguentis et intér pocula pulpámentis;
ibidem úna aderit muliér lepida, tibi sávia super savía quae det.
Simo
Lepide áccipis me.
Psevdolvs
Immo si éfficies, tum fáxo magis
id dícas.
Simo
Nisi effécero, cruciabíliter cárnifex me accipito.
950
séd propera mihi mónstrare, ubi sit ós lenonis aédium.
Psevdolvs
Tertium hoc est.
Simo
St, tace, aedes hiscunt.
Psevdolvs
Credo, animo malest
aedibus.
Simo
Quid iam?
Psevdolvs
Quia edepol ipsum lenonem evomunt.
Simo
Illicinest?
Psevdolvs
Illic ést.
Simo
Mala mercist
Psevdolvs
Illuc sis vide,
ut transversus, non proversus cedit, quasi cancer solet.
955
Pseudolus. T. Maccius Plautus. ed. Friedrich Leo. Berlin. 1895.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The National Endowment for the Humanities.