Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

631-780

Third

ἐπεισόδιον

. Haemon vainly intercedes with his father. They quarrel, and the son abruptly leaves the scene (765). Creon then commands that Antigone shall at once be immured in a rocky vault.

μάντεων ὑπέρτερον = βέλτιον ἢ μάντεις ἴσασιν (better, therefore, than they could tell <*> Schol.

ὁ λόγος παροιμιακῶς, ὁπότε μὴ <*>σμῷ χρώμεθα, ἀλλ’ αὐτόπται τῶν πρ<*> γινόμεθα

. H. F. 911

ΑΓ. <*> δόμοισι.—ΧΟ. μάντιν οὐχ ἕτερον <*>

. ‘I will not bring a seer, other than <*>self’ (cp. O. T. 6 ), i.e. ‘I need no <*> tell me that’:— imitated by the <*> of the Rhesus 949

σοφιστὴν δ’ ἄλλον <*>τάξομαι

, who also has 952

ᾔδη <*>δὲν μάντεως ἔδει φράσαι

. Cp. O. < *> <*>.

τελείαν He announces that he will not yield.

ψῆφο<*> 60.

ἆρα μή , like

μῶν

, ‘can it be <*>’ El. 446 .

τῆς μελλονύμφου : for <*> gen., cp. Thuc. 1.140

τὸ Μεγαρέων <*>ισυα

, and n. on 11.

λυσσαίνων , the <*>ing of the MSS., is a word not extant e<*>where, but as correctly formed as

<*> χαλεπαίνω

, etc. At first sight it <*> strong:

λύσσα

is ‘raving.’ But <*>ain vehemence of language characte<*> Creon ( cp. 280 ff.). Instead of saying <*>, ‘have you come here in displeas<*> he says, ‘have you come here to sto<*> me?’ As σοὶ μέν shows, there is a <*> contrast with the sisters: he had des<*> Ismene as

λυσσῶσαν

(492). I therefore think

λυσσαίνων

genuine, and a finer reading than the variant noted in L, θυμαίνων . The latter word is used by Hesiod, and in Attic comedy. Some recent edd. place it in the text.

σοὶ μέν : cp. 498 .

πανταχῇ δρῶντες , ‘however I may act.’ Ai. 1369

ὡς ἂν ποιήσῃς, πανταχῇ χρηστός γ’ ἔσει

. Her. 9.27

πάντῃ γὰρ τεταγμένοι

(wherever we may be posted)

πειρησόμεθα εἶναι χρηστοί

: id. 8. 110

πάντως ἕτοιμοι ἦσαν λέγοντι πείθεσθαι

(‘ready in every case’).

σός : cp. O. C. 1323 .

γνώμας ἔχων χρηστάς , having good counsels, ἀπορθοῖς (

αὐτάς

) μοι , thou settest them before me as rules.

ἀπορθόω

(a rare word) means, like

ἀπευθύνω

, (1) ‘to straighten out.’ and then (2) ‘to guide in a straight course.’ Plat. Legg. 757E (praying the gods)

ἀπορθοῦν τὸν κλῆρον πρὸς τὸ δικαιότατον

, ‘to direct the lot (for magistracies) in the best interests of justice.’ Here the

γνῶμαι

are the

κανόνες

, regulae, which are to guide the youth's course: cp. fr. 430

ὥστε τέκτονος | παρὰ στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται κανών

. Eur. El. 52

γνώμης πονηροῖς κανόσιν ἀναμετρούμενος | τὸ σῶφρον

.—Others understand: (1)

ἀπορ<*> γνώμας μοι

, thou guidest my views,

<*>στὰς ἔχων

, having good views (of thine own). Or (2) ‘Having good views, thou guidest me,’ supplying

με

with

ἀπορθοῖς

(like O. T. 104

ἀπευθύνειν πόλιν

). But

μοι

would then be awkward. Cp. Plaut. Trin. 304

¹ sarta tecta tua praecepta usque habui mea modestia.

ἀξιώσεται , pass.; cp. 210 , O. C. 581

δηλώσεται

, O. T. 672

στυγήσεται

(n.). ἀξ. μείζων φέρεσθαι , will be esteemed more important to win ( cp. 439

ἥσσω λαβεῖν

): so Plat. Theaet. 161 D

ὥστε καὶ ἄλλων διδάσκαλος ἀξιοῦσθαι δικαίως

, ‘to be justly ranked as a teacher.’ The same use is implied in Legg. 917 D

ὁπόσης ἂν τιμῆς ἀξιώσῃ τὸ πωλούμενον

(at whatever price he may value...).—L's reading, ἀξίως ἔσται , though tenable, seems slightly less probable, when we observe that this adv. is regularly used either ( a) with gen.,

ἀξίως ἑαυτῶν

, etc., or ( b) absol., in such phrases as Thuc. 3.40

κολάσατε...ἀξίως τούτους

, ‘according to their deserts.’ (So O. T. 133

ἀξίως

=‘as the case required.’) Thus we could say,

οὗτος ὁ γάμος ἀξίως ἔσται μείζων φ

., ‘will deservedly (=on its merits) be a greater prize.’ But it is less natural to say,

οὐδεὶς γάμος ἀξίως ἔσται μ. φ.

, ‘no marriage will rightly be preferred,’ etc., where

ἀξίως

becomes a mere equiv. for

δικαίως

προσηκόντως

. The change of

ἀξιώσεται

into

ἀξίως ἔσται

would have been the easier, since the ordinary fut. was

ἀξιωθήσομαι.

σοῦ καλῶς ἡγουμ. , (with μείζων ), than thy good guiding: cp. Her. 1.34

μετὰ δὲ Σόλωνα οἰχόμενον

. —It is a mistake (I think) to detect a mental reserve in the participle (‘than thy guiding, if, or when, it is good’). Haemon knows that his one chance of saving Antigone is first to mollify his father, and then to urge the argument from public opinion (688 ff.). His deference is unqualified.

γάρ in assent ( O. T. 1117 ).

διὰ στέρνων ἔχειν , lit., ‘to be disposed in one's breast,’=

φρονεῖν

, or

διακεῖσθαι

. The phrase differs in two points from others which seem like it. (1) The gen. with διά in such phrases regularly denotes a state or act of the mind, whereas

στέρνων

represents the mind itself. (2) ἔχειν in such phrases is always trans., the intrans. verb being

εἶναι

. Thus

ἔχω τινά

(or

τι

)

δῑ αἰσχύνης, αἰτίας, ὀργῆς, φυλακῆς

, etc. But

εἰμὶ δῑ ἡσυχίης

( Her. 1.206 ),

διὰ φόβου

( Thuc. 6.59 ),

δῑ ὄχλου

( Aristoph. Eccl. 888 ). Here οὕτω , going with ἔχειν , shows that the verb is intrans.,—not trans., with

ταῦτα

understood.

(One ought to think thus),—that is, ὄπισθεν ἑστάναι πατρ. γνώμης , one ought to place oneself under the guidance of a father's counsel, πάντα , in all things (adv. neut. pl., O. T. 1197 etc.). Thus

ἑστάναι

depends on

χρή

,—the indefinite subject of

ἔχειν

(

τινά

) being continued with it; and the whole clause explains

οὕτω

. The image from a soldier posted behind his leader suits the military tone in which Creon presently enforces the value of discipline (670). Cp. Plat. Rep. 471D

εἴτε καὶ ἐν τῇ αὐτῇ τάξει εἴτε καὶ ὄπισθεν ἐπιτεταγμένον

. The phrase

ὄπισθεν ἑστάναι γνώμης

is a poetical equiv. for

ἀκολουθεῖν τῇ γνώμῃ

( Thuc. 3.38 ).—We could also render,—‘that all things rank second to a father's will’: when ἑστάναι would depend on

διὰ στέρνων ἔχειν

as=

νομίζειν

. But

ἑστάναι

applies to the

τάξις

of persons more naturally than to the estimation of things: cp. Her. 9.27

ἵνα δοκέει ἐπιτηδεότατον ἡμέας εἶναι ἑστάναι

(in battle): and the constr. is also less simple.

ἱστάναι

(which Musgrave proposed) would suit that view better.

ὡς without

ἄν

, as 760, O. T. 359 , and oft.

ἀνταμύνωνται , a neutral word: thus Thuc. 2.67

τοῖς αὐτοῖς ἀμύνεσθαι

, to retaliate; but 1. 42

τοῖς ὁμοίοις ἡμᾶς ἀμύνεσθαι

, to reward: here κακοῖς defines it.—

ἐξ ἴσου πατρί = ὥσπερ ὁ πατήρ

( cp. 516 ): O. C. 171

ἀστοῖς ἴσα χρὴ μελετᾶν

.—The son's part is

τοὺς αὐτοὺς ἐχθροὺς καὶ φίλους νομίζειν

,—the definition of a

ξυμμαχία

as dist. from a merely defensive

ἐπιμαχία

, Thuc. 1.44 . Cp. 523 n.: Pind. P. 2. 83

φίλον εἴη φιλεῖν· | ποτὶ δ’ ἐχθρὸν ἅτ’ ἐχθρὸς ἐὼν λύκοιο δίκαν ὑποθεύσομαι

ἄλλο is most simply taken as governed by φῦσαι , though, if we had

ἤ

instead of πλήν , Greek idiom would rather lead us to supply

ποιῆσαι

: , and cp. Ai. 125

οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν | εἵδωλ

'. This is better than to make ἄλλο object to εἴποις (‘what could one say of him,’ etc.).

πόνους : cp. 533 .—

γέλων : cp. El. 1153

γελῶσι δ’ ἔχθροι

: Ai. 79

οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν

; 961

οἱ δ’ οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖς

τὰς φρένας γ’ . Recent edd. have usually scorned the simple insertion of γε , by which Triclinius healed the metre. But it should be noticed that

γε

may emphasise

τὰς φρένας ἐκβάλης

, and not merely

τὰς φρένας

: cp. 747 : O.C. 1278

τοῦ θεοῦ γε προστάτην

, where

γε

emphasises the whole phrase, not merely the word

θεοῦ

. The deprecatory force of

γε

, as seen in

μὴ σύ γε

( O. C. 1441 n.), also recommends it, even when we have not

σύ

. Cp. Eur. Hipp. 503

καὶ μή γε πρὸς θεῶν, εὖ λέγεις γάρ, αἰσχρὰ δέ, | πέρα προβῇς τῶνδ’

. Without, then, thinking

φρένας γ’

certain, I think it far more probable than the next best remedy, φρένας σύ γ’ ἡδονῇ . As to a third conjecture,

σύ γ’ ἡδονῆς

, the phrase

οὕνεκα ἡδονῆς γυναικός

(pleasure in her) would be very awkward. Some strange emendations have been proposed: see Appendix.

φρένας … ἐκβάλῃς , cast off the restraint of reason, as O. T. 611

φίλον... ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν

, O. C. 631

εὐμένειαν ἐκβάλοι

(reject friendship). The first idea is that of casting out of house or land, banishing. Somewhat similar is Plat. Crito 46B

τοὺς δὲ λόγους, οὓς ἐν τῷ ἔμπροσθεν ἔλεγον, οὐ δύναμαι νῦν ἐκβαλεῖν

(reject). Cp. 683 .

ὑφ’ ἡδονῆς : Ai. 382

ἦ που πολὺν γέλωθ’ ὑφ’ ἡδονῆς ἄγεις

. Here the word denotes sensuous impulse: cp. Eur. Phoen. 21

ἡδονῇ δούς

: Thuc. 3.38

ἀκοῆς ἡδονῇ ἡσσώμενοι

ψυχρόν , frigid, joyless: Eur. Alc. 353

ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν.

παραγκάλισμα : so Tr. 540

ὑπαγκάλισμα

(of a wife); and so

ἀγκάλισμα, ἐναγκάλισμα

. The neuter gives a contemptuous tone. Cp. 320

λάλημα

, 756

δούλευμα

. Eur. Or. 928

τἄνδον οἰκουρήματα

(of women), Aesch. Ag. 1439

Χρυσηΐδων μείλιγμα

(Agamemnon).

δόμοις . For the full stop after the 5th foot cp. O. T. 800 .

ἕλκος , esp. an ulcer; said in Il. 2.723 of a serpent's venomous bite; hence fitting here in ref. to the false friend, the

ἔχιδνα

in the house (531). So civil strife (

στάσις ἔμφυλος

) is described by Solon as

πάσῃ πόλει...ἕλκος ἄφυκτον

(4. 17).

φίλος is any one near and dear to us; the masc. is used, though the reference is to a wife, because the thought of domestic treason is put in the most general way: so (though with ref. to a woman) 464

κατθανών

, 496

ἁλούς

. Cp. Eur. Alc. 355

ἡδὺ γὰρ φίλους | κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντιν’ ἂν παρῇ χρόνον

(Admetus speaking of his wife: we might read

φίλος

πτύσας , with loathing: Aesch. PV 1069 (speaking of treason)

κοὐκ ἔστι vόσος | τῆσδ’ ἥντιν’ ἀπέπτυσα μᾶλλον.

ὠσεί τε δυσμενῆ (

οὖσαν

), and as if she were a foe. For

πτύσας

connected by τε with an adj. in a different case, see n. on 381

σέ γ’ ἀπιστοῦσαν...ἄγουσι...καὶ...καθελόντες

. In El. 234 we have

μάτηρ ὡσεί τις πιστά

: but nowhere in Attic poetry do we find the epic and lyric use of

ὡσεί τε

as merely=

ὡσεί

( Il. 2.780 , Pind. 1. 44 , etc.). And, as we have seen, it is needless to assume it here. Yet supposed difficulties about

φίλος

and

ὡσεί τε

have led Nauck to propose that vv. 652—654 should be made into two, thus:

γένοιτ’ ἂν ἕλκος μεῖζον; ἀλλ’ ἀποπτύσας | τὴν παῖδ’ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν μέθες

νυμφεύειν here=

γαμεῖσθαι

, nubere, as 816. But it also=

γαμεῖν

, uxorem ducere: Eur. I.A. 461

Ἅιδης νιν, ὡς ἔοικε, νυμφεύσει τάχα

ἀπιστήσασαν : cp. 219 .— ψευδῆ : referring to his solemn and public declaration, 184—210.

κτενῶ . For the emphatic pause, cp. 72

θάψω

, and n. on 46.

πρὸς ταῦτ ', after an announcement of resolve, and before a defiant imperative, as O. T. 426 , O. C. 455 , El. 820 , Aesch. PV 992 , Aristoph. Ach. 959 etc. Similarly

πρὸς οὖν τάδε

, Aristoph. Nub. 1030 .

ἐφυμνείτω , repeatedly invoke (a scornful word): cp. 1305 , O. T. 1275 n.

Δία ξύναιμον : .

τά γ’ ἐγγ. φύσει , those who, by birth, are relatives: for the place of the adverbial

φύσει

, cp. El. 792

τοῦ θανόντος ἀρτίως

, Aesch. PV 216

τῶν παρεστώτων τότε

. For the neut., instead of

τοὺς ἐγγενεῖς

, cp. Ph. 448

τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆ...τὰ δὲ | δίκαια καὶ τὰ χρήστ’.

ἄκοσμα , unruly: so of Thersites, Il. 2.213

ὅς ῥ’ ἔπεα φρεσὶν ᾗσιν ἄκοσμά τε πολλά τε ᾔδη, | μάψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον, ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν

. Cp. 730 .

θρέψω with predicative adj., as 1080, O. T. 98 , etc.

κάρτα τοὺς ἔξω γ. , sc.

ἀκόσμους θρέψω

. It is needless to supply a more general verb, like

ποιήσω

: the ruler's relation to his people justifies

θρέψω

: cp. O. T. 1

ὦ τέκνα

. ‘If I allow my own kindred to be unruly, I shall be obliged to tolerate unruliness in the citizens at large. For my authority as a ruler will be gone.’

661-671

Seidler transposes vv. 663—667, placing them after 671. The object is to bring vv. 668—671 into immediate connection with 662. In this there is one slight grammatical gain; since, as the vv. stand in the MSS.,

τοῦτον ...τὸν ἄνδρα

(668) means, ‘the man who acts thus’ (viz., as described in vv. 666 f.). But the order given in the MSS. is right. The transposition obliterates one of the finest touches in the speech. Creon demands that the obedience of the citizens to the ruler shall be absolute (666 f.). And then he supplements this demand with a remark on the dignity of such obedience. The man who so obeys gives the best proof that he could also rule (668 ff.). Seidler destroys the point of vv. 668 ff. by placing them after 662.

The connection of thought in the whole passage—which is slightly obscured by compression—may be most clearly shown by taking the verses in small consecutive groups. (1) 659 f. If I tolerate disloyalty

in my own relatives, I shall encourage it in other citizens. (2) 661 f. For (

γάρ

) only a man who is firm (

χρηστός

) where his own relatives are concerned will be found to uphold justice in the State (i.e. will have the authority necessary for doing so). (3) 663 f. Now, I recognise disloyalty in any one who breaks the law and defies the government, as Antigone has done. (4) 666 f. Instead of so doing, the citizen is bound to obey the government in everything. (5) 668—671. There is nothing slavish in that; on the contrary, it shows that the citizen is not only a good subject, but would, if required, be a good ruler;—as he would also be a good soldier.—Then comes the general censure on unruliness (672—676). And then the conclusion:—I must vindicate my authority, and punish Antigone (677 —680).

ὑπερβάς , absol., having transgressed: Il. 9.501

ὅτε κέν τις ὑπερβήῃ καὶ ἁμάρτῃ

: so Plat. Rep. 366A

ὑπερβαίνοντες καὶ ἁμαρτάνοντες.

τοὐπιτάσσειν , prop. said of a master giving orders to slaves ( O. C. 839 ): so

ἐπιτάγματα

are a despot's commands ( Arist. Pol. 4.4 . 28). For the art., cp. 78 .

νοεῖ , as 44.—Antigone ‘did violence to the laws’ by her deed: she seemed ‘to dictate to her rulers’ when she proclaimed a law superior to theirs (450 ff.). Cp. 482 ff.

στήσειε : the optat. (instead of

ὃν ἂν στήσῃ

) puts the case in the most general way: any one whom she might conceivably appoint. Hence this optat. suits

γνῶμαι

: cp. 1032 : Tr. 92

τό γ’ εὖ | πράσσειν, ἐπεὶπύθόιτο, κέρδοσἐμπολᾷ

: O.T. 315 (n.), ib. 979.

καὶ τἀναντία , i.e.

καὶ μεγάλα καὶ ἄδικα

. So oft. in euphemisms, Thuc. 4.62

ἀγαθὸν ἢ...τὰ ἐναντία

: Plat. Rep. 472C

εὐδαιμονίας τε πέρι καὶ τοῦ ἐναντίου

. Cp. Leutsch Paroem. App. 1. 100

κρεισσόνων γὰρ καὶ δίκαια κἄδικ’ ἔστ’ ἀκούειν

: and the verse cited by schol. on Aesch. PV 75

δοῦλε, δεσποτῶν ἄκουε καὶ δίκαια κἄδικα

τοῦτον … τὸν ἄνδρα refers to the indefinite subject of

κλύειν

in 666:—the man who thus obeys. The looseness of grammatical connection would hardly be felt when the sense was so clear. Cp. 1035 (

τῶν δ’

). So in O. C. 942

αὐτούς

refers to

τὴν πόλιν

in 939.

καλῶς...εὖ : for the change of word in the epanaphora cp. O. C. 1501

σαφὴς μὲν ἀστῶν ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου

(n.).

ἄν with ἄρχειν (=

ὅτι ἄρχοι ἄν

) as well as θέλειν .

δορὸς … χειμῶνι . Eur. Suppl. 474

πολὺς κλύδων | ἡμῖν τε καὶ σοὶ ξυμμάχοις τ’ ἔσται δορός.

προστεταγμένον , the regular term for placing soldiers at their posts: Thuc. 2.87

ἕπεσθε, χώραν μὴ προλείποντες ᾗ ἄν τις προσταχθῇ.

παραστάτην , one who stands beside one in the ranks (as

προστάτης

in front and

ἐπιστάτης

behind): Xen. Cyr. 3.3.21 (the gods are invoked as)

παραστάτας ἀγαθοὺς καὶ συμμάχους

. The Attic

ἔφηβος

, on beginning, at eighteen, his term of service as a

περίπολος

, took an oath,

οὐ καταισχυνῶ ὅπλα τὰ ἱερὰ

[the arms given to him by the State],

οὐδ’ ἐγκαταλείψω τὸν παραστάτην ὅτῳ ἂν στοιχήσω

(by whose side he should be placed): Serm. 43. 48. Thus for an Athenian audience this verse would be effective, and would seem peculiarly appropriate when addressed to the youthful Haemon.

πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ’ is far better and more spirited than

πόλεις τ’ ὄλλυσιν ἠδ’

: it is also strongly confirmed by the similar passage, 296 ff., where we have

τοῦτο—τόδ’—τόδ’

, just as here

αὕτη...ἥδ’... ἥδ’

. When

πόλεις

had become, as in L,

πόλις

,—a corruption found also in Aesch. Pers. 489 ,—

τ’

may have been added for metre's sake. To

ἠδέ

itself there is no objection: it was certainly used in iambics by Soph. (fr. 253, fr. 503), no less than by Aesch. ( Aesch. Cho. 1025 , Aesch. Eum. 414 ), and by Eur. ( Eur. Hec. 323 , H. F. 30).— Campb. reads πόλεις τ’ … ἥδ’ , and regards the anacoluthon as making the lines ‘more expressive.’

συμμάχου is a certain correction of L's συμμάχηι . The meaning is, ‘Disobedience causes allied forces (

σύμμαχον δόρυ

) to break up in flight.’ It turns union into disunion,—the hope of victory into defeat. With σὺν μάχῃ the sense would be, ‘Disobedience, aiding the spear (of the foe), causes rout.’ But this would represent disobedience as merely one cause of defeat,—an incident that turns the scale. It is evidently more forcible to represent it as breaking up an army which might otherwise have stood united and firm.

τροπὰς καταρρήγνυσι , lit., causes rout to break forth, i.e. breaks up the army in rout. Cp. Athen. 130 C

ὁ γελωτοποιὸς εἰσῆλθε...καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν ἡμῶν γέλωτας

, ‘and caused shouts of laughter to break forth among us’: (not, ‘wreaked many witticisms upon us,’—as Casaubon took it.) The only peculiarity in the use of the verb is that it is here equiv. to

ποιεῖ καταρρήγνυσθαι

. We cannot compare Theocr. 22. 172

νεῖκος ἀναρρήξαντας

, ‘having broken into strife’ (said of the parties to it), which is merely like

ῥῆξαι φωνήν

, etc.

τῶν δ’ ὀρθουμένων (masc.), of those who have a prosperous course: Thuc. 2.60

πόλιν...ὀρθουμένην

, opp. to

σφαλλομένην

: 8. 64

ξυνέβη...τὴν πόλιν ἀκινδύνως ὀρθοῦσθαι

. Cp. 163 , 167.— τὰ πολλὰ σώματα , ‘the greater number of lives,’ differing from

τοὺς πολλούς

only by bringing out the notion of personal safety more vividly. Cp. Ai. 758 where the masc.

ὅστις

follows

τὰ...σώματα.

ἡ πειθαρχία : called

τῆς εὐπραξίας | μήτηρ

by Aesch. Th. 225. The schol. quotes Il. 5.531

αἰδομένων δ’ ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται

ἀμυντέ’ , the impers. neut. plur., as Her. 9.58

ἐκείνοισι ταῦτα ποιεῦσι οὐκ ἐπιτρεπτέα ἐστί, ἀλλὰ διωκτέοι εἰσί

: I. Thuc. 86

τιμωρητέα

, Thuc. 88

πολεμητέα

, Thuc. 118

ἐπιχειρητέα

, etc.: so O. C. 495

ὁδωτά

. Cp. 447 , 576. Eur. Or. 523

ἀμυνῶ δ’, ὅσονπερ δυνατός εἰμι, τῷ νόμῳ

. Thuc. 1.140

τοῖς κοινῇ δόξασι βοηθεῖν.

τοῖς κοσμουμένοις (neut.), the regulations made by

οἱ κοσμοῦντες

, the rulers: meaning here, his own edicts. For the act.

κοσμεῖν

, cp. Her. 1.59 (Peisistratus)

ἔνεμε τὴν πόλιν κοσμέων καλῶς τε καὶ εὖ

. And for the pass. thus used, ib. 100

ταῦτα μὲν κατὰ τὰς δίκας ἐποίεε ², τάδε δὲ ἄλλα ἐκεκοσμέατό οἱ

: ‘and the following regulations had also been made by him.’— Another view (also noticed by the Schol.) makes τοῖς κ. dat. of

οἱ κοσμούμενοι

, ‘the rulers.’ But ( a) the only place which might seem to favour this use of the midd. is Thuc. 8.24 (the Chians, the more they prospered)

τόσῳ καὶ ἐκοσμοῦντο ἐχυρώτερον

: but there the verb may well be pass., ‘the more securely was their government organised.’ ( b) As Creon is himself at once

ὁ ἀμύνων

and

ὁ κοσμῶν

, it is more natural that he should speak of his own edicts than of ‘the rulers.’—

κόσμος

was said of a constitution, esp. oligarchical ( Thuc. 4.76

μεταστῆσαι τὸν κόσμον καὶ ἐς δημοκρατίαν...τρέψαι

: 8. 72

μένειν ἐν τῷ ὀλιγαρχικῷ κόσμῳ

). The Cretan

κόσμοι

were oligarchical magistrates, with military as well as civil powers ( Arist. Pol. 2.10 ).

κοὔτοι … ἡσσητέα : Aristoph. Lys. 450

ἀτὰρ οὐ γυναικῶν οὐδέποτ’ ἔσθ’ ἡττητέα | ἡμῖν

. (Cp. Milton, Samson 562 ‘Effeminately vanquished.’) Since

ἡσσᾶσθαι

is only pass., its verbal in

τέος

can be only pass.: as

ἁλωτέον

could mean only, ‘one must be taken.’ But even in other cases the verbal in

τέος

sometimes answers to the pass., not to the act., sense of the verb: as Xen. Oec. 7 § 38

ὅταν ἐκείνη

(the queen-bee)

ἐκλίπῃ, οὐδεμία οἴεται τῶν μελιττῶν ἀπολειπτέον εἶναι, ἀλλ’ ἕπονται πᾶσαι

: i.e.

ὅτι δεῖ ἀπολείπεσθαι

(pass.), ‘to be left behind’: (for the stationary bees could not be said

ἀπολείπειν

the emigrant.)

δεῖ : for the pause, cp. 555 .— ἐκπεσεῖν : here absol., to be displaced,

thrust out: oft. of dethronement (

ἐκπ. τυραννίδος, ἀρχῆς, κράτους

, Aesch. ), or of exile (

χθονός

, O. C. 766 ).

κοὐκ ἂν...καλοίμεθ’ ἄν : the doubled

ἄν

, as oft. in emphatic or excited utterances ( O. T. 339 n.). —These two verses (like so many others) have been suspected merely because they are not indispensable. A defence is perhaps hardly needed. It is enough to remark that Creon's irritation under a woman's defiance (484, 525, 579) naturally prompts this further comment on the word

γυναικός

in 678. And the phrase

γυναικῶν ἥσσονες

(680) has a peculiar force as spoken to Haemon,— whom Creon afterwards taunts as

γυναικὸς ὕστερον

(746).

μέν : 498, 634.

τῷ χρόνῳ , by our age: cp. 729

τὸν χρόνον

, ‘my years’: O. T. 963 .

κεκλέμμεθα , are deceived: so 1218: Tr. 243

εἰ μὴ ξυμφοραὶ κλέπτουσί με

δοκεῖς λέγειν φρονούντως περὶ (

τούτων περὶ

)

ὧν λέγεις

. At first sight it is natural to wish, with Herm. , for

δοκεῖς... ὧν λέγεις λέγειν πέρι

. Cp. 1057

ἃν λέγῃς λέγων

. But here it is fitting that

λέγειν

should have the prominence of the first place. And the undoubted harshness of the order may be partly excused by observing that

ὧν λέγεις

is practically equiv. to

τούτων

θεοί . Creon had urged that filial piety demands the submission of the son's judgment to the

γνώμη πατρῴα

(640); and had warned Haemon against disregarding the voice of reason (648). Haemon replies: ‘Reason is the gift of the gods. I dare not suggest that your reasonings are wrong; but other men, too, may sometimes reason soundly. Now, I know what the Thebans are saying of your action; and, as a son devoted to your welfare, I ought to tell you.’—The tact and deference which mark this speech place Creon's

αὐθάδεια

in a stronger light.

κτημάτων : cp. 1050 : O. T. 549 : Her. 5.24

κτημάτων πάντων ἐστὶ τιμιώτατον ἀνὴρ φίλος ξυνετός τε καὶ εὔνοος

ἐγὼ δ’ ὅπως : lit., ‘I should not be able to say (and may I never be capable of saying!) in what respect (

ὅπως

) thou dost not say these things rightly.’ He could not, if he would—and would not, if he could—impugn his father's reasonings. He only suggests that the case may have also another aspect, which Creon has not considered.

μὴ after ὅπως is generic, as after

ὅς, ὅστις

(691, 696): I could not say what point in thy argument is such as not to be true:—just as we could have,

οὐκ οἶδα ὃ

(or

ὅ τι

)

μὴ ἀληθεύεις

. The μή might be taken with ὀρθῶς (‘how thou sayest otherwise than rightly’), but the order of words is against this. [It cannot be explained as substituted for

οὐ

through the influence of the optatives.]

μήτ’ ἐπισταίμην . For this verb as=‘to be capable of,’ cp. 472 , Tr. 543

ἐγὼ δὲ θυμοῦσθαι μὲν οὐκ ἐπίσταμαι | νοσοῦντι κείνῳ

. For the wish co-ordinated with the statement of fact, cp. 500 : Tr. 582

κακὰς δὲ τόλμας μήτ’ ἐπισταίμην ἐγὼ | μήτ’ ἐκμάθοιμι, τάς τε τολμώσας στυγῶ

: and ib. 143.

καλῶς ἔχον ( sc.

τι

: cp. O. T. 517

εἰς βλάβην φέρον

), something good, some true thought, γένοιτο ἂν καὶ ἑτέρῳ , might come to (accrue to) another also. For

γένοιτο

cp. Plat. Symp. 211D

εἴ τῳ γένοιτο αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν

. (The phrase

γένοιτο μέντἂν

occurs also Ai. 86 .)—Not: ‘Yet it might be found well for another’ (to say that you were wrong). Haemon seeks to propitiate his father; but that purpose would scarcely be served by such a speech as this—‘Being your son, I do not contradict you myself, though I think that other people might very reasonably do so.’

σοῦ δ’ οὖν : ‘but in any case (i.e., whatever may be the worth of opinions different from yours) it is my natural part to watch on your behalf,’ etc. For

δ’ οὖν

cp. 722 , 769: O. C. 1205

ἔστω δ’ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον

.—The gen. σοῦ is supported by the use of the gen. with

προκήδομαι

(741),

προταρβῶ

(83),

προνοῶ

, etc., and expresses the idea, ‘in thy defence,’ better than σοί would do. Cp. Eur. Med. 459

τὸ σὸν...προσκοπούμενος

.— Herm. adopted the v.l. of the schol. in L, σὺ δ’ οὐ πέφυκας , which Ellendt approves: but ( a)

πέφυκας

is then less fitting, and ( b)

δ’ οὖν

commends the vulgate as genuine.—For the repeated τις , cp. Aesch. Eum. 889 μῆνίν τιν’ ἢ κότον τιν '. Thuc. 4.62

εἴ τῴ τι ἔστιν ἀγαθὸν ἢ εἴ τῳ τὰ ἐναντία

. (Distinguish Eur. Or. 1218

ἤν τις,... | ἢ σύμμαχός τις ἢ κασίγνητος

,— anyone,—be he ally or brother: and Andr. 733

ἔστι γάρ τις οὐ πρόσω | Σπάρτης πόλις τις

, which, if sound, is a mere pleonasm.)

τὸ γὰρ σόν , not

τὸ σὸν γάρ

: so O. T. 671

τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδ’

: ib. 1024

ἡ γὰρ πρὶν...ἀπαιδία

. In the case of

σόν

, at least, this order seems to strengthen, rather than diminish, the emphasis. ὄμμα : cp. O. T. 447

οὐ τὸ σὸν | δείσας πρόσωπον

. Jeremiah i. 8 ‘Be not afraid of their faces.’

δημότῃ , the ordinary Theban citizen: cp. O. C. 78 n.

λόγοις τοιούτοις , causal dat.: thy face is terrible to the citizen on account of such words as shall displease thee: i.e. the citizen imagines the stern king's face growing darker at the sound of frank speech, and restrains his lips. ( Cp. 509 .) Doubts as to the dat.

λόγοις τ

. led Dindorf to suppose the loss of one verse (or more) after 690. Herwerden has suggested something like

κοὐδείς ποτ’ ἀστῶν ἐμφανῶς χρῆται, πάτερ, | λόγοις τοιούτοις κ.τ.λ.

Nauck thinks that either v. 691 is wholly spurious, or that the words

λόγοις τοιούτοις

are corrupt. But, while the dat. is certainly bold—esp. with

ἀνδρὶ δ.

preceding it—it is (I think) quite within the possibilities of classical idiom. We should remember that Athenians were accustomed to use a simple dat. (of ‘time’ or ‘occasion’) in speaking of festivals,—as

τραγῳδοῖς καινοῖς

: cp. (e.g.) Plat. Symp. 174A

χθὲς γὰρ αὐτὸν διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις

, ‘I eluded him yesterday when he was holding his sacrifice for victory.’ So, here, the dat. λόγοις τοιούτοις , though properly causal, might sound to a Greek ear like, ‘ at such words,’ i.e. ‘when such words are spoken.’ The causal dat. in 391,

ταῖς σαῖς ἀπειλαῖς

, is similar. Cp. also Thuc. I. 84

εὐπραγίαις...οὐκ ἐξυβρίζομεν

, where the notion, ‘by reason of successes,’ is similarly blended with the notion, ‘in seasons of success.’

οἷς with τέρψει (cp. O. C. 1140 , Ph. 460 ), κλύων epexegetic. If, however, the order had been

κλύων τέρψει

, then

οἷς

might have been for

οὕς

, by attraction. The μή is generic (‘such that not...’), cp. 696 . For the fut. midd.

τέρψομαι

(with pass. sense) cp. fr. 612

ὅπου γε μὴ δίκαια τέρψεται

, and [Eur.] Rhes. 194 . For the fut. ind. after a relative with

μή

, cp. O. T. 1412 n. —Nauck reads τέρψῃ (aor. midd.). This rare aor.

ἐτερψ)άμην

is epic, as Od. 12.188

τερψάμενος

(‘having had delight’). It is not Attic, the Attic aor. in that sense being

ἐτέρφθην

( O. C. 1140 ).

ὑπὸ σκότον goes with ἀκούειν more naturally than, with ὀδύρεται , and the sense is the same: i.e., he is in the

σκότος

where the things are said: for the gen., cp. 65 n., and Tr. 539

μίμνομεν μιᾶς ὑπὸ | χλαίνης

, which shows that we need not here conceive the sounds as ‘coming from under’ the darkness. Cp. Xen. Cyr. 4.6.4

κατέσχεν ὑπὸ σκότου τὸν φθόνον

. Eur. Or. 1457

ὑπὸ σκότου | ξίφη σπάσαντες

. But

ὑπὸ σκότῳ

also occurs ( Aesch. Ag. 1030 , Eur. Phoen. 1214 ).

κάκιστ’ … εὐκλεεστάτων : cp. O. T. 1433

ἄριστος ἐλθὼν πρὸς κάκιστον

. Plat. Apol. 30 A

τὰ πλείστου ἄξια περὶ ἐλαχίστου ποιεῖται.

ἀπ’ ἔργων , as their result: Ai. 1078

πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ

ἥτις with causal force ( O. C. 962 ); hence, too, the generic μήθ’ … μήθ’ which belong to εἴασε (understood with the second

μήθ’

), not to ὀλέσθαι : ‘being one who did not allow’ ( quae non permiserit).

αὐτάδελφον : cp. 1 .

ἐνφοναῖς : cp. 1314 . The phrases

ἐν φονῇσιν

and

ἀμφὶ φονῇσιν

are Homeric, and Her.uses the former (with art., Her. 9. 76

ἐν τῇσι φονῇσι ἐόντας

). The phrase

ἐν φοναῖς

is used by Pindar, Aesch. , Eur. , and (in parody) by But Ar. v. 1003 of this play— the only play of Soph. which contains the word—seems a solitary Attic instance of

φοναῖς

without

ἐν

χρυσῆς , a general epithet for what is brilliant or precious: thus Pind. P. 3. 73

ὑγίειαν...χρυσέαν

, and even ( Pind. O. 10. 13 )

στεφάνῳ χρυσέας ἐλαίας

(the wreath of natural olive), as Olympia is

μάτηρ χρυσοστεφάνων ἀέθλων

( Pind. O. 8. 1 ) in a like sense. Cp. O. T. 157 (‘golden’ hope), O. C. 1052 (the ‘golden’ bliss of initiation).—There is no allusion to a

χρυσοῦς στέφανος.

λαχεῖν can take either gen. or acc., the latter being more freq. ( O. C. 450 n.). But here the inf. is rather epexegetic ( cp. 1098

λαβεῖν

), the gen. depending on ἀξία .

ἐπέρχεται , spreads over (the town). Cp. Od. 1.299

οἷον κλέος ἔλλαβε... | πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους

. Cp.

ὑφέρπειν

, of secret rumour, O. T. 786 n.

θάλλοντος , prospering, as Ph. 419

μέγα | θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ.

μεῖζον εὐκλείας = μεῖζον ἢ εὔκλεια.

πρὸς παίδων , on their part, from their side: cp. Tr. 738

τί δ’ ἔστιν, ὦ παῖ, πρός γ’ ἐμοῦ στυγούμενον

; We understand

μεῖζον ἄγαλμά ἐστι τῆς ἐκείνων εὐκλείας

. —The conjecture εὐκλεία is attractive, ( a) because

θάλλω

so oft. takes a dat. of respect, as Hes. Op. 234 (

ἀγαθοῖσι

), Pind. O. 9. 16 (

ἀρεταῖσιν

), etc.: ( b) because the strong sigmatism of the verse is thus modified. But the words

πρὸς παίδων

confirm

εὐκλείας

, since with

εὐκλείᾳ

we should have expected

παίδων

alone. It is true that

πατὴρ θάλλων εὐκλείᾳ

could mean ‘a father's fame’ ( cp. 638 ); but one could not havé,

πρὸς παίδων τί μεῖζον ἄγαλμα παίδων εὐκλείᾳ θαλλόντων

;— Triclinius wrongly joined

εὐκλείας ἄγαλμα

, thinking of

εὐκλείας γέρας

( Ph. 478 ) and

στέφανον εὐκλείας μέγαν

( Ai. 465 ).

νυν : cp. 524 .

φόρει : Aristoph. Eq. 757

λῆμα θούριον φορεῖν

: Eur. Hipp. 118

σπλάγχνον ἔντονον φέρων

. So Shaksp. Cymb. 3. 4. 146

‘if you could wear a mind | Dark as your fortune is’

: Caes. 5. 1. 113

‘He bears too great a mind.’

ἦθος =a way of thinking: the inf. depends on it, as on ‘do not think.’ ὡς φὴς σύ , your way of speaking,=

ὃ σὺ φής

: cp. O. C. 1124 (n.)

καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω.

κοὐδέν , not

καὶ μηδέν

: it is merely oratio obliqua for

ὅτι τοῦτο καὶ οὐδὲν ἄλλο ὀρθῶς ἔχει

. The imperative

μὴ...φόρει

does not affect this: cp. Ai. 1085

καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθα | οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἃν λυπώμεθα

. But

καὶ μηδέν

could also have stood here, since v. 705 could be regarded as equiv. to, ‘do not feel confident that...’: see n. on O. T. 1455 .

τοῦτο , antecedent to

ὡς φης

, emphatically placed: cp. O. T. 385 .

μόνος with φρονεῖν only.— ψυχήν : cp. 176 . Theognis 221

ὅστις τοι δοκέει τὸν πλησίον ἴδμεναι οὐδέν, | ἀλλ’

αὐτὸς μοῦνος ποικίλα δήνε’

(devices)

ἔχειν, | κεῖνός γ’ ἄφρων ἐστί, νόου βεβλαμμένος ἐσθλοῦ, | ἴσως γὰρ πάντες ποικίλ’ ἐπιστάμεθα

. Isocr. or. 3 § 43 joins Theognis, Hesiod and Phocylides as

ἀρίστους...συμβούλους τῷ βίῳ τῷ τῶν ἀνθρώπων

. They were read in schools.

οὗτοι after the collective

ὅστις

: Xen. Oec. 7. 37

ὃς ἂν κάμνῃ τῶν οἰκετῶν, τούτων σοι ἐπιμελητέον πάντων.

διαπτυχθέντες , when laid open. Cp. Eur. Hipp. 984

τὸ μέντοι πρᾶγμ’, ἔχον καλοὺς λόγους, | εἴ τις διαπτύξειεν, οὐ καλὸν τόδε

. Andr. 330

ἔξωθέν εἰσιν οἱ δοκοῦντες εὖ φρονεῖν | λαμπροί, τὰ δ’ ἔνδον πᾶσιν ἀνθρώποις ἴσοι

. Also

σκόλιον

no. 7 in Bergk Poet. Lyr. (from Athen. 694 C, etc.)

εἴθ’ ἐξῆν ὁποῖός τις ἦν ἕκαστος | τὸ στῆθος διελόντ’, ἔπειτα τὸν νοῦν | ἐσιδόντα, κλῄσαντα πάλιν, | ἄνδρα φίλον νομίζειν ἀδόλῳ φρενί

. The image might be suggested by various objects,— a casket, tables, fruit, or the like.—Cp. Shaks. Rom. 3. 2. 83 (of Romeo) ‘Was ever book containing such vile matter So fairly bound?’

κενοί , sc.

ὄντες

: cp. 471 .

ἄνδρα , subject to μανθάνειν , as O. T. 314

ἄνδρα δ’ ὠφελεῖν κ.τ.λ.

: for the place of τό , cp. 723 , Tr. 65

σὲ... | τὸ μὴ πυθέσθαι

instead of

τὸ σὲ μὴ πυθέσθαι.

κεἰ … ᾖ : see O. T. 198 n.

τείνειν , absol., here, like

τείνειν τόξον

τείνειν πόδα

, ‘to strain the cord too tight,’—to be overrigid in maintaining one's own views. This poet. use should be distinguished from the ordinary intrans. use of

τείνω

, like tendere, ‘to have a direction,’ or ‘take one's way’ ( Xen. Anab. 4.3.21

ἔτεινον ἄνω πρὸς τὸ ὄρος

παρὰ ῥείθρ. : for ā before initial

ῥ

, cp. O. T. 847 (

ἐμὲ ῥέπον

), O. C. 900

ἀπὸ ῥυτῆρος.

χειμάρροις , here a neut. adj., as Eur. Tro. 449

ὕδατι χειμάρρῳ

: usu.

ὁ χειμάρρους

( sc.

ποταμός

). Tozer, Geo. Gr. p. 84: ‘The numerous torrents (

χειμάῤῥοι

) are the natural result of the configuration of the country, for the steep limestone mountains have but little of a spongy surface to act as a reservoir for the rain... It is especially at the time of the autumn rains that the greatest floods take place, and the sudden swelling and violent rush of the stream has furnished Homer with some of his finest similes.’ ( Il. 4.452 ff., 16, 384 ff.: imitated by 2. 305 ff. , 12. 523. )—Antiphanes (c. 380 B.C.) parodies these verses (fr. incert. 10: Athen. 22 F).

ὑπείκει . Cp. Babrius fab. 36: an oak, torn up by the roots, is being swept down by a boiling torrent, and asks the reeds how they have managed to escape; when a reed (

κάλαμος

) answers;—

σὺ μὲν μαχομένη ταῖς πνοαῖς ἐνικήθης, | ἡμεῖς δὲ καμπτόμεσθα μαλθακῇ γνώμῃ, | κἂν βαιὸν ἡμῶν ἄνεμος ἄκρα κινήσῃ.

αὐτόπρεμνα = αὐτόρριζα, πρόρριζα; Il. 9.541

χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρὰ | αὐτῇσιν ῥίζῃσι

αὔτως , adv. from

αὐτός

(with ‘Aeolic’ acc.); see on O. T. 931 .

ναός , Doric for

νεώς

, allowed by tragedy even in iambics, as Ai. 872 , Aesch. Th. 62 , Eur. Med. 523 : though

νᾶες

(953) and

ναΐ

occur only in lyrics. So

ναός

, temple (286),

Ἀθάνα, κυναγός, ὁδαγός, ποδαγός

(1196): and even in Att.prose

λοχαγός, οὐραγός, ξεναγός.

ἐγκρατῆ , proleptic: cp. 475

περισκελῆ.

πόδα , the sheet: the

πόδες

were ropes attached to the two lower corners of the sail, whence their name. Eur. Or. 706

καὶ ναῦς γάρ, ἐνταθεῖσα πρὸς βίαν ποδί, | ἔβαψεν, ἔστη δ’ αὖθις, ἢν χαλᾷ πόδα

: a ship dips when strained too hard by the sheet (i.e. when the sheet is hauled too taut), but rights again, if one slackens.

μηδέν , generic (such an one as does not...).

κάτω στρέψας , sc.

ναῦν

, easily supplied from

ναός

: for

κάτω

, cp. 527 : for

στρέφω = ἀναστρέφω

, O. C. 1453 . Hermann's τὸ πλοῖον for τὸ λοιπόν is not only needless, but spoils the force of the phrase: ‘ thenceforth voyages,’ is an ironical way of saying that the voyage comes to an abrupt end: cp. 311 .

σέλμασιν , the rowers' benches: thus ὑπτίοις vividly suggests the moment of capsizing.

εἶκε θυμοῦ , ‘cease from wrath,’ lit., recede from it. The

θυμός

is conceived as ground from which he retires; so

θυμοῦ περᾶν

=‘to go far in wrath,’ and is contrasted with

εἴκειν

: O. T. 673

στυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς δ’, ὅταν | θυμοῦ περάσῃς

. For the gen., cp. Il. 4.509

μηδ’ εἴκετε χάρμης | Ἀργείοις

: ib. 5. 348

εἶκε, Διὸς θύγατερ, πολέμου καὶ δηϊοτῆτος

: Her. 2.80

εἴκουσι τῆς ὁδοῦ

: id. 7. 160

ὑπείξομεν τοῦ ἀρχαίου λόγου

: Aristoph. Ran. 790

ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου

. Eur. has a somewhat similar phrase, Eur. Hipp. 900

ὀργῆς δ’ ἐξανεὶς κακῆς, ἄναξ | Θησεῦ, τὸ λῷστον σοῖσι βούλευσαι δόμοις

, where the sense is, ‘having remitted thy wrath,’

ἐξανεὶς [σεαυτὸν] ὀργῆς.

καὶ μετάστασιν δίδου , ‘and concede a change’: allow our pleading to change your mood. A change in Creon's mood implies a change in the whole situation. For the notions thus blended in

μετάστασιν

here, cp. Alexis fr. incert. 46

τῶν μετρίων αἱ μείζονες | λῦπαι ποιοῦσι τῶν φρενῶν μετάστασιν

: Andoc. or. 2 § 18

οἴσειν ἔμελλεν...τοῦ τότε παρόντος κακοῦ μετάστασιν.

δίδου : a verb oft. used of concession to the remonstrance of friends: Ai. 483

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις | γνώμης κρατῆσαι

: Tr. 1117

δός μοι σεαυτόν, μὴ τοσοῦτον ὡς δάκνει | θυμῷ δύσοργος

.—Others place a comma or point at εἶκε , taking καί as= ‘also’; ‘yield, also permitting thy wrath to change’ (with

διδούς

); or ‘yield: also permit,’ etc. (an asyndeton, with

δίδου

). On this view, either

θυμῷ

θυμοῦ

is possible. But the fatal objection to it is the weakness of καί , whether the ‘also’ is explained ( a) as by Campbell (with

δίδου

) —‘if you are angry, be also placable’; or ( b) as by Wecklein (with

διδούς

)—‘it is possible not only to moderate one's passion, but also to desist from it,’ which implies that he might yield while still angry.—See Appendix.

εἴ τις γνώμη πρόσεστι καὶ ἀπ’ ἐμοῦ ν. (

ὄντος

), i.e., if I also, younger though I am, can contribute a sound opinion. Cp. O. C. 292

τἀνθυμήματα | ...τἀπὸ σοῦ

, the thoughts urged on thy part. El. 1464

τελεῖται τἀπ’ ἐμοῦ

. For the modest καί , cp. O. T. 1100

εἰ χρή τι κἀμὲ...σταθμᾶσθαι

: Ph. 192

εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ

.—If

κἀπ’

were taken as

καὶ ἐπί

, it must mean, ‘in my case also.’ Plat. Rep. 475A

ἐπ’ ἐμοῦ λέγειν

(to take me as an instance). In El. 1469 I formerly thus took

κἀπ’ ἐμοῦ θρήνων τύχῃ

, but now think that there, too, it is

καὶ ἀπό.

πρεσβεύειν = πρεσβύτατον εἶναι, to be the best thing: Eur. Her. 45

οἶσι πρεσβεύει γένος

, whose birth has precedence (=the eldest): cp. O. T. 1365 (

πρεσβύτερον

) n.

φῦναι , should be by nature: Pind. O. 9. 107

τὸ δὲ φυᾷ κράτιστον ἅπαν

(opposed to

διδακταὶ ἀρεταί

πάντ’ , adv.: Tr. 338

τούτων ἔχω γὰρ πάντ’ ἐπιστήμην ἐγώ

: O. T. 475 n.—The merit of listening to good advice is often thus extolled: Hes. Op. 291

οὗτος μὲν πανάριστος, ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃ· | ἐσθλὸς δ’ αὖ κἀκεῖνος, ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται

. Her. 7.16

ἴσον ἐκεῖνο, ὦ βασιλεῦ, παρ’ ἐμοὶ κέκριται, φρονέειν τε εὖ καὶ τῷ λέγοντι χρηστὰ ἐθέλειν πείθεσθαι

. Cp. pro Cluentio 31 : Livy 22. 29.

εἰ δ’ οὖν , sc.

μὴ ἔφυ τοιοῦτος

. This is better than to suppose that φιλεῖ γάρ has changed the form of the sentence (

εἰ δ’ οὖν τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπει

), since this elliptical

εἰ δ’ οὖν

was a familiar Attic idiom: see Plat. Apol. 34 D

εἰ δή τις ὑμῶν οὕτως ἔχει—οὐκ ἀξιῶ μὲν γὰρ ἔγωγε, εἰ δ’ οὖν

[ sc.

οὕτως ἔχει]—ἐπιεικῆ ἄν μοι δοκῶ πρὸς τοῦτον λέγειν

: ‘If any one of you is so disposed—I do not think that he ought to be so, but suppose that he is—I think that I might fairly say to him,’ etc. Eur. Hipp. 507

εἴ τοι δοκεῖ σοι, χρῆν μὲν οὔ σ’ ἁμαρτάνειν· | εἰ δ’ οὖν

[ sc.

ἥμαρτες], πιθοῦ μοι

(‘you ought not to have erred,—but if you have’). So, without ellipse, Aesch. Ag. 1042

εἰ δ’ οὖν ἀνάγκη τῆσδ’ ἐπιρρέποι τύχης

, ‘but if one should be doomed to slavery’ (then worthy masters are best). Eur. fr. 463

λύπη μὲν ἄτῃ περιπεσεῖν...| εἰ δ’ οὖν γένοιτο, κ.τ.λ.

Cp.

δ’ οὖν

in 688 (n.).

τοῦτο … ταύτῃ : cp. Ai. 950

τάδ’ ἔστη τῇδε

: Aesch. PV 511

οὐ ταῦτα ταύτῃ. μή

is generic, going with ταύτῃ : in a way other than this.

ῥέπειν to incline (as the scale of a balance does): so Plat. Legg. 862D

τῇδε ῥέπειν

, Tim. 79 E

ἐκείνῃ ῥέπον

(to incline, or tend, in that direction).

καὶ τὸ τῶν εὖ λεγόντων μανθάνειν καλόν (

ἐστι

): for the place of

εὖ

, cp. 659 : for that of

τό

, 710. The simple gen., as O. T. 545 , etc.

σέ τ’ doubled: cp. 1340 , O. T. 637 .—L's διπλᾶι really favours διπλᾶ rather than Hermann's διπλῇ : for

subscript is oft. wrongly added or omitted ( cp. 726 cr. n.); whereas

ῆι

was not likely to become

ᾶι

here. Either word is admissible; but I slightly prefer

διπλᾶ

, for this reason. It is true that the plur. of

διπλοῦς

in poetry usu.=simply ‘two’ (51, 1232, 1320, O. T. 20 , 1135). But Soph. has at least one instance of the distributive sense (‘two sets’), viz., O. T. 1249 , where

διπλοῦς

=a twofold brood, i.e. Oed., and his children. (I do not add O. T. 288

διπλοῦς | πομπούς

, taking it to mean merely ‘two,’ not ‘two sets.’) And in Attic prose the distributive use is not rare: thus in Plat. Legg. 722E

διπλοῖ... νόμοι

are not ‘two laws,’ but ‘two sets of laws.’ We have, then, good warrant for διπλᾶ here as=‘two sets of arguments.’

On the other hand, διπλῇ is strange (though possible) as=‘in two ways,’ i.e. ‘on both sides.’ It usu. means, ‘doubly’ ( Eur. Ion 760

κεἰ θανεῖν μέλλω διπλῇ

); or ‘twice as much’ ( Plat. Rep. 330C

διπλῇ ἢ οἱ ἄλλοι

). So, here, it would more naturally mean, ‘twice over.’

καὶ with διδαξ. , shall we indeed be taught: El. 385

ἦ ταῦτα δή με καὶ βεβούλευνται ποιεῖν

; O. T. 772 n. For

διδαξ

. as pass., cp. 637 .

δή , an indignant ‘then’: the word ends a verse also in 923, Tr. 460 , Ph. 1065 , Eur. Suppl. 521 , Hipp. 1093.

τὴν φύσιν , birth, and so age; O. C. 1295

ὢν φύσει νεώτερος

μηδέν , sc.

διδάσκου

: τὸ μὴ δίκ. = ὃ μὴ δίκαιόν ἐστι:

οὐδὲν...τὸ μέλλον.

τὸν χρόνον , my years: cp. 681 .— The change of τἄργα into

τοὔργον

(adopted by Nauck) is no gain. The sing. is taken as ‘the cause’ (which he defends). But he means, ‘you should consider, not my age, but my conduct,—my merits’: and this is expressed by

τἄργα

, just as in O. C. 265

ὄνομα μόνον δείσαντες· οὐ γὰρ δὴ τό γε | σῶμ’ οὐδὲ τἄργα τἀμά

. Cp. Menander fr. incert. 91

μὴ τοῦτο βλέψῃς, εἰ νεώτερος λέγω, | ἀλλ’ εἰ φρονούντων τοὺς λόγους ἀνδρῶν λέγω

( v.l.

φρονοῦντος...ἀνδρός

: Bentley,

φέρω

ἔργον . Haemon has asked that his

ἔργα

may be considered. Creon asks scornfully, ‘Do you consider it an

ἔργον

— something which you can urge in your favour—to be the champion of a rebel?’

ἔργον

would not have been thus used alone, but for the desire to give

τἄργα

a derisive echo. The Attic associations of the word help, however, to explain this use. Thus

ἔργον

meant ( a) a thing worth doing, as Aristoph. Lys. 424

οὐδὲν ἔργον ἑστάναι

, it is no use...(cp. Ai. 852 ); so

οὐδὲν προὔργου ἐστί

, non operae pretium est: or ( b), one's allotted task, as Aristoph. Av. 862 ,

ἱερεῦ, σὸν ἔργον, θῦε

. So here, without meaning so much as ‘achievement’ ( El. 689 ), it could mean, ‘useful act,’ ‘worthy task.’

τοὺς ἀκοσμοῦντας : so Ph. 387 : cp. above 660, Ph. 677.

σέβειν , as 511.

οὐδ’ , not even: O. C. 1429 (n.)

οὐδ’ ἀγγελοῦμεν φλαῦρα

. So far am I from showing honour to evil-doers, that I would not even wish others to do so. Without directly denying that Antigone can be described as

ἀκοσμοῦσα

, he denies that she is

κακή

. This involves the whole question between the divine and the human law.

τοιᾷδε … νοσῳ , that of being

κακή

. Others understand,

τῷ εἰς τοὺς κακοὺς εὐσεβεῖν

. But the sense of the dialogue runs thus:—‘ C. Do you approve of honouring law-breakers?— H. I should not dream of honouring wrong-doers.— C. Is not she<*> then, a wrong-doer?’ Doubtless, Creon could also say,—‘Does not she, then, honour wrong-doers (Polyneices)?’ Here, however, his point is that she is a rebel,— not, that her brother was a traitor.—For the fig. use of

νόσος

, cp. 1052 , and n. on 653.

ἐπείληπται , attacked, as by a disease: so the act., Thuc. 2.51 (

ἡ νόσος

)

δὶς...τὸν αὐτὸν...οὐκ ἐπελάμβανε

. (Distinguish the sense of

ἐπίληπτος

in 406.)

Θήβης , possessive gen., not gen. with ὁμόπτολις , which=‘of the same city’: the sense is, ‘the united folk of Thebes,’=the whole city,

πάνδημος πόλις

(7). Cp. 693 . The epic

πτόλις

is used both in lyr. and in dial. by Aesch. and Eur. , but in neither by

ἡμῖν , plur. (instead of

ἐμοί

), combined with the sing. ἐμέ : cp. 1194 : Ai. 1400

εἰ δὲ μή ’στι σοὶ φίλον | πράσσειν τάδ’ ἡμᾶς, εἶμ’, ἐπαινέσας τὸ σόν

: Ph. 1394

εἰ σέ γ’ ἐν λόγοις | πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὦν λέγω

(and ib. 1219 ff. ): H. F. 858

ἥλιον μαρτυρόμεσθα δρῶσ’ ἃ δρἆν οὐ βούλομαι

: Ion 391

κωλυόμεσθα μὴ μαθεῖν ἃ βούλομαι

ὡς ἄγαν νέος —despite the difference between your age and mine (726).

Dobree's με for γε is clearly right;

γε

would throw a false emphasis on χρή (‘Now, ought I to rule...?’): the sense requires the stress to fall on ἄλλῳ ἢ ’μοί . This dat. ‘of interest’ does not mean, ‘for my own advantage’ (or gain), but, ‘to my own satisfaction,’ i.e. ‘according to my own views.’ Haemon has made light of Creon's protest against dictation from Thebes. Creon rejoins, ‘What, am I to rule Thebes in dependence on any other judgment than my own?’ In Eur. Suppl. 410 Creon's herald says,

πόλις γὰρ ἧς ἐγὼ πάρειμ’ ἄπο | ἑνὸς πρὸς ἀνδρός, οὐκ ὄχλῳ, κρατύνεται

.—For ἐμοί instead of

ἐμαυτῷ

, cp. Plat. Gorg. 474B

ἐγὼ γὰρ δὴ οἶμαι καὶ ἐμὲ καὶ σὲ...ἡγεῖσθαι

.—Though χρή γε is untenable, the dat. is no argument against it:

χρή

could be absolute, the dat. being still a dat. of interest. There is no certain Attic instance of

χρή

with dat. In Ión 1317

τοῖσι δ’ ἐνδίκοις | ἱερὰ καθίζειν, ὅστις ἠδικεῖτ’, ἐχρῆν

, Dobree's

τοὺς δέ γ’ ἐνδίκους

is needless: the sense is, ‘in the interest of the just, it was right,’ etc. In Lys. or. 28 § 10

τοῖς ἄρχουσι τοῖς ὑμετέροις ἐπιδείξετε πότερον χρὴ δικαίοις εἶναι

, we should read

δικαίους

, and just afterwards

ὑφελομένους

. Xenophon has

δεῖ

with dat. and infin., if the text is sound in Xen. An. 3. 4. 35.

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ’ . Cp. Arist. Pol. 3.16

περὶ δὲ τῆς παμβασιλείας καλουμένης,—αὔτη δ’ ἐστὶ καθ’ ἣν ἄρχει πάντων κατὰ την ἑαυτοῦ βούλησιν ὁ βασιλεύς,— δοκεῖ δέ τισιν οὐδὲ κατὰ φύσιν εἶναι τὸ κύριον ἕνα πάντων εἶναι τῶν πολιτῶν, ὅπου συνέστηκεν ἐξ ὁμοίων ἡ πόλις

. For Plato, the

τυραννίς

ἔσχατον πόλεως νόσημα

, Rep. 544 C. de Rep. 3. 31

ubi tyrannus est, ibi...dicendum est nullam esse rempublicam.

νομίζεται with gen., as O. C. 38 (n.).—In a different sense (and rather with an allusion to demagogues) it is said in Ph. 386

πόλις γὰρ ἔστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων

(like

ἔστι τοῦ λέγοντος

, O. T. 917 ).

καλῶς ἐρήμης γ’ (L) is much better than

καλῶς γ’ ἐρήμης

(Blaydes and Nauck): Soph. often thus adds

γε

to the emphatic adj., as El. 365

οὐδ’ ἂν σύ, σώφρων γ’ οὖσα

: ib. 518

θυραίαν γ’ οὖσαν

: Ph. 811

οὐ μήν σ’ ἔνορκόν γ’ ἀξιῶ θέσθαι

Though at least one late MS. (Paris E) has

συμμαχεῖν

, it is needless to assume here the same mixed constr. as Tr. 1238

ἁνὴρ δ’ ὅδ’, ὡς ἔοικεν, οὐ νεμεῖν ἐμοὶ | φθίνοντι μοῖραν

οὖν , indeed, in fact: cp. 489 .— προκήδομαι : cp. on

προσκοπεῖν

, 688.

ὦ παγκάκιστε : so Heracles to his son Hyllus, Tr. 1124 . Cp. O. C. 743

πλεῖστον...κάκιστος.

διὰ δίκης ἰὼν πατρί , engaging in controversy with him, bandying arguments with him. Thuc. 6.60

ἀρνηθέντι διὰ δίκης ἐλθεῖν

, to deny the charge, and stand a trial. Xen. Anab. 3.2.8

πάλιν αὐτοῖς διὰ φιλίας ἰέναι...διὰ παντὸς πολέμου αὐτοῖς ἰέναι

. So

διὰ μάχης

( Her. 6.9 ),

δῑ ἔχθρας

( Eur. Phoen. 479 ).— Cp. Plut. Mor. 483 C (a brother, in a brother's defence, ought to brave the displeasure of parents):

αἱ δὲ ὑπὲρ ἀδελφοῦ παρ’ ἀξίαν κακῶς ἀκούοντος ἢ πάσχοντος ἀντιδικίαι καὶ δικαιολογίαι πρὸς αὐτοὺς

(the parents)

ἄμεμπτοι καὶ καλαί· καὶ οὐ φοβητέον ἀκοῦσαι

(to have said to one)

τὸ Σοφόκλειον· ὦ παῖ κάκιστε

(quoting this v.)...

καὶ γὰρ αὐτοῖς ἡ τοιαύτη δίκη

(controversy)

τοῖς ἐλεγχομένοις ποιεῖ τὴν ἧτταν ἡδίω τῆς νίκης

ἀρχάς , the king's powers or prerogatives, like

κράτη

(60, 166, 173): cp. 177 , 797. Cp. Aesch. Ch. 864

ἀρχάς τε πολισσονόμους | πατέρων θ’ ἕξει μέγαν ὄλβον

(Orestes). Eur. I. A. 343

ἐπεὶ κατέσχες ἀρχάς

(Agamemnon).

οὐ γὰρ σέβεις : ‘(that plea is void), for,’ etc.: i.e. ‘ nay, but thou dost not...’ Creon has asked, ‘Do I wrong, when I reverence my royal office?’ Haemon answers, ‘Nay, there can be no such reverence, when you dishonour the gods.’ A king rules by the divine grace. He sins against his own office when he uses his power to infringe the majesty of the gods.

τιμάς , esp. sacrifices (as in this case the offerings to the

νέρτεροι

): cp. O. T. 909 n.

ὦ μιαρόν . In Haemon's last words Creon hears an echo of Antigone's doctrine—that the

θεῶν νόμιμα

rank above the human king's edict (453). Hence γυναικὸς ὕστερον , ‘inferior to her,’ ranking after her; so Ai. 1366 , Ph. 181. Not, ‘unable to resist her influence’ (through love), as though it were

γυναικὸς ἧσσον

: a meaning which

ὕστερος

could not have. The general sense is, however, the same, —viz., that he ranks behind a woman, who leads him.

‘I may be inferior to a woman, but at least you will never find me yielding to base temptations.’ It would have been

αἰσχρόν

if he had allowed fear or self-interest to deter him from pleading this cause. ( Cp. 509 .) Cp. Tr. 489

ἔρωτος...ἥσσων

: fr. 844

ἥσσων...ὀργῆς.

οὔ τἄν is a certain correction of

οὐκ ἄν

(cp. O. T. 1445 , 1469: O. C. 1351 : Tr. 279 : Ai. 456 , 534, etc.). Against the weak conjecture

οὐκ ἄν γ’

is the repetition of

γε

: cp. on O. C. 387 . Where

τἄν

has been corrupted in our MSS., it has most often become

τ’ ἄν

, sometimes

γ’ ἄν

δ’ ἄν

. But a change of

οὔ τἄν

into

οὐκ ἄν

would also be easy in writing where, as in that of L, the

οὐκ

was often attached to the next word (see cr. n.).

γε emphasises the whole phrase,

ἥσσω τῶν αἰσχρῶν

, not

ἥσσω

alone: cp. 648 n.

γοῦν : cp. O. C. 24 n. To plead her cause is to be

ἥσσων τῶν αἰσχρῶν

καὶ σοῦ γε . Creon is concerned, not merely as a king whose city will be punished by the gods, but as a man who is to be saved from incurring guilt.

750-757

Objections have been made to the traditional order of these verses, chiefly in two respects. (1) 755

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ’

is—it is argued—the strongest thing said by Haemon, and ought therefore to come immediately before Creon's final outburst,

ἄληθες

; (758). How could it be followed by merely so mild a phrase as

μὴ κώτιλλέ με

?—We may reply:— Haemon says that, if Creon were not his father, he would have thought him mad. It is to this that

μὴ κώτιλλέ με

refers, meaning, ‘Do not seek to deceive me by an affectation of filial deference.’ (2) 757

βούλει λέγειν τι

is too mild a remark—it is said—to form the climax of provocation to Creon's anger. We may reply:—It is in substance, if not in form, such a climax, —for a father who holds that unquestioning obedience (640) is a son's first duty. It asserts Haemon's right to maintain his own views against his father's,—

διὰ δίκης ἰέναι

, as Creon put it (742). The traditional order seems, therefore, to be right.

Three modes of transposition have been proposed. (1) Enger puts 756 and 757 after 749. Then

κώτιλλε

(756) refers to Haemon's plea that he has his father's cause, and that of religion, at heart. We lose nothing by such a transposition; but neither do we gain.

(2) Donner (in his transl., ed. 1863) simply transposed verses 755 and 757, leaving the rest as they stand. For this it may fairly be said that 757 comes very fitly after 754. On the other hand it seems to me that 756 does not aptly follow 757.

(3) Pallis arranges thus:—749, 756, 755, 754, 757, 750—753. Thus

κενὰς γνώμας

(753) becomes the last sting.— The fact is that, in a stormy altercation, we do not look for a closely logical texture and a delicately graduated crescendo. The MS. order is (to my mind) the best; but other arrangements are possible, and would be nearly as good.

Creon, instead of replying to v. 749, abruptly repeats his resolve.

οὐκ ἔστιν ὡς ταύτην ἔτι ζῶσαν γαμεῖς

(fut.)

ποτέ

, it cannot be that you shall ever wed her while she yet lives; i.e. she is to die at once, and can become your bride, if ever, only

ἐν Ἅιδου

(654). Cp. 1240 .— ὡς for the more usual

ὅπως

: so Ph. 196

οὐκ ἔσθ’ ὡς οὐ

.—The strange place of ποτέ is explained by the strong emphasis on ταύτην (‘ her, at any time, it is impossible that thou shouldest wed’). Soph. often admits bold arrangements of words (cp. O. T. 1245 , 1251: O. C. 1428 ).

ἥδ’ referring to

ταύτην

( cp. 296 f.). At first sight

ἡ δ’

is attractive; but that phrase is properly used with the imperat., and has a defiant or scornful tone ( O. T. 669

ὁ δ’ οὖν ἴτω

: Ai. 961

οἱ δ’ οὖν γελώντων

: Aristoph. Ach. 186

οἱ δ’ οὖν βοώντων

). The quiet

ἥδ’

is more impressive here.— ὀλεῖ τινά , i.e.

ἐμέ

: Creon understands him to mean

σέ

. As vv. 763 f. show, Haemon is resolved not to survive Antigone. But he has no thought of threatening his father's life: his frantic action at v. 1231 was a sudden impulse, instantly followed by remorse (1245). For the sinister

τις

, cp. Ai. 1138

τοῦτ’ εἰς ἀνίαν τοὔπος ἔρχεταί τινι

. Aristoph. Ran. 552 ff.

κακὸν ἥκει τινί...δώσει τις δίκην

. Thuc. 4.68

εἰ...μὴ πείσεταί τις, αὐτοῦ τὴν μάχην ἔσεσθαι

ἦ ἐπεξέρχει και ἐπαπειλῶν ὧδε θρασύς; Dost thou go the length of e'en threatening so boldly? The participial clause defines the manner of

ἐπεξέρχει

, and so is practically equiv. to

ὥστε καὶ ἐπαπειλεῖν

etc. The καί here belongs to the partic. (distinguish the composite

ἦ καί

in question, O. T. 368 ). Eur. Bacch. 1346

ἀλλ’ ἐπεξέρχει λίαν

, (we have erred,) but thou goest too far (in vengeance). Cp. O. C. 438

τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοι | μείζω κολαστήν

κλαίων , as O. T. 401 , 1152.

φρενώσεις , a poet. word, used by Xen. Mem. 4.1.5

τοὺς ἐπὶ πλούτῳ μέγα φρονοῦντας...ἐφρένου λέγων

οὐκ εὖ φρονεῖν , as angrily refusing (754) to hear reason.

δούλευμα : cp. on 650.

μὴ κωτιλλέ με , ‘do not seek to cajole me,’— referring to

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ’

, as expressive of filial respect. Creon means, ‘do not pretend that you have any of the feelings with which a son ought to regard a father.’

Cp. Theognis 363

εὖ κώτιλλε τὸν ἐχθρόν

(cajole)'

ὅταν δ’ ὑποχείριος ἔλθῃ, | τῖσαί νιν, πρόφασιν μηδεμίαν θέμενος

: id. 851

Ζεὺς ἄνδρ’ ἐξολέσειεν Ὀλύμπιος, ὃς τὸν ἑταῖρον | μαλθακὰ κωτίλλων ἐξαπατᾶν ἐθέλει

λέγειν … κλύειν; do you wish to speak, and yet not to hear? λέγειν τι has a euphemistic tone (‘to say something strong, or harsh’), like

δρᾶν τι

( El. 336 ), but the

τι

could hardly be represented in translation without exaggerating it.

λέγειν καὶ ἀκούειν

was a familiar phrase for fair discussion ( Thuc. 4.22

λέγοντες καὶ ἀκούοντες περὶ ἑκάστου ξυμβήσονται

: cp. O. C. 189 ). El. 628

πρὸς ὀργὴν ἐκφέρει, μεθεῖσά μοι | λέγειν ἃ χρῄζοιμ’, οὐδ’ ἐπίστασαι κλύειν

: ib. 990

ἡ προμηθία | καὶ τῷ λέγοντι καὶ κλύοντι σύμμαχος

. The words imply a claim of equality, and are also full of scorn: hence Creon's outburst. —Not: ‘do you wish to taunt and not to be taunted in return?’—as if

κλύειν

=‘to have things said to one’ ( Ai. 1322

κλύοντι φλαῦρα συμβαλεῖν ἔπη κακά

: El. 523

κακῶς δέ σε | λέγω κακῶς κλύουσα πρὸς σέθεν θαμά

ἄληθες; the word which marks that Teiresias can no longer restrain his wrath against Oedipus ( O. T. 350 ).

οὐ τόνδ’ Ὄλ. , without

μά

: O. T. 660 , 1088. Cp. Ai. 1389

Ὀλύμπου τοῦδ’ ὁ πρεσβεύων πατήρ

: O. C. 1655 .

ἴσθ’ ὅτι , adverbial: cp. 276 n.

χαίρων , impune, as O. T. 363 , Ph. 1299.

ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις , lit., revile me with (continual) censures:

ψόγος

is merely censure, fault-finding, not necessarily implying offensive speech ( cp. 689 ).

δεννάζω

, to reproach or revile: Ai. 243

κακὰ δεννάζων ῥήμαθ’

: [Eur.] Rhes. 925 (the Muse speaking of Thamyris)

ὃς ἡμῶν πόλλ’ ἐδέννασεν τέχνην

. So Theogn. 1211 (if the verse be his, and not Anacreon's)

μή μ’ ἀφελῶς [ἀφίλως?] παίζουσα φίλους δένναζε τοκῆας

, alluding to her saying that they had been slaves. Her. 9.107

παρὰ δὲ τοῖσι Πέρσῃσι γυναικὸς κακίω ἀκοῦσαι δέννος μέγιστός ἐστι

. This ἐπί with dat. is not merely ‘with,’ but implies a continuing strain of utterance: El. 108

ἐπὶ κωκυτῷ τῶνδε πατρῴων | πρὸ θυρῶν ἠχὼ πᾶσι προφωνεῖν

: Eur. Tro. 315

ἐπὶ δάκρυσι καὶ | γόοισι τὸν θανόντα πατέρα... καταστένουσ’ ἔχεις

(thou art ever lamenting).—Others explain

ἐπί

as ( a) ‘in addition to,’ which implies too sharp a contrast with

δεννάσεις

, esp. without

καί

: ( b) ‘with a view to,’ i.e. ‘in order to blame me.’ Cp. Eur. Phoen. 1555

οὐκ ἐπ’ ὀνείδεσιν οὐδ’ ἐπὶ χάρμασιν | ἀλλ’ ὀδύναισι λέγω

(‘not for insult or spiteful joy, but in pain’). Here, however, that sense would be weak. —For Dobree's ἔτι , cp. Plut. 64

οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι

. It is plausible, and may be right. But I prefer

ἐπὶ ψόγοισι

, because (in the sense explained above) it is so fitting when an impatient man breaks off a dialogue which has irritated him throughout.

ἄγετε . The plur. is addressed to the two

πρόσπολοι

who had ushered the sisters into the house (578,

κομίζετ’ εἴσω, δμῶες

). So at 491 the plur. is used,

καλεῖτ’

. And, in general, such orders are usu. given in the plur., or by

τις

with 3rd pers. (as O. T. 1069 ). Cp. 931

τοῖσιν ἄγουσιν

. This is against Wecklein's ἄγ’ ἄγε . The objection to L's ἄγαγε is not only the sing. number, but also the fact that the 2nd aor. imperat. act. (and midd.) of

ἄγω

does not seem to have been used in

τὸ μῖσος : Ph. 991

ὦ μῖσος

(Odysseus): so

μίσημα, στύγος, στύγημα.

κατ’ ὄμματ’ : Xen. Hier. 1. 14

οὐδεὶς... ἐθέλει τυράννου κατ’ ὀφθαλμοὺς κατηγορεῖν

(‘to his face’).

παρόντι … πλησία . The accumulation of words for ‘presence’ marks his vehement anger: cp. Haemon's pleonasm in 764, and O. T. 430 .

ἔμοιγε is placed as if it were to be common to both the clauses (

οὔτε... τε

), but the constr. changes: cp. El. 913

ἀλλ’ οὐδὲ μὲν δὴ μητρὸς οὔθ’ ὁ νοῦς φιλεῖ | τοιαῦτα πράσσειν οὔτε δρῶσ’ ἐλάνθανεν

.— For οὔτε followed by τε cp. O. C. 1397 (n.).

οὐδαμά , neut. plur. adv.: this form is required by metre in 830, as

οὐδαμᾷ

(Doric) in 874: L always gives

οὐδαμᾶι

: see on O. C. 1104 .

ἐν ὀφθαλμοῖς , with them (the instrumental

ἐν

, 962, 1003, 1201): an epic phrase, Il. 1.587

ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι

, etc.: so oft.

ἐν ὄμμασιν

( Tr. 241 ).

ὡς : cp. 643 .

τοῖς θέλουσι , i.e. any who can endure it. Cp. the words of Teiresias, 1087.—Haemon now finally quits the scene. The deuteragonist is thus set free for the parts of the

Ἄγγελος

and the

Ἐξάγγελος

ἐξ ὀργῆς ταχύς , in haste caused by wrath: cp. Il. 7.111

μηδ’ ἔθελ’ ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείμονι φωτὶ/ μάχεσθαι

, out of mere rivalry.

βαρύς , resentful: cp. O. T. 673

βαρὺς δ’, ὅταν | θυμοῦ περάσῃς

; so as epith. of

μῆνις

( O. C. 1328 ) and

ὀργή

( Ph. 368 ). The sense of

βαρύ

in 1251 is different.

μεῖζον ἢ κατ’ ἄνδρα is said in answer to their hint of fear:—let his passion touch the human limit, aye, or overpass it. O. C. 598

τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατ’ ἄνθρωπον νοσεῖς

; For

ἀνήρ = ἄνθρωπος

, ib. 567 .

ἰών : Ph. 351

εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμ’

αἱρήσοιμ’ ἰών

: Ai. 304

ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών

. So here it scornfully suggests some daring enterprise.

For δ’ οὖν cp. 688 , 722.

τὼ … τώδε : cp. 561 (

τώ

), O. T. 1472 (

τοῖν

), O. C. 1600 (

τώ

), El. 977 (

τώδε τώ

)—all fem.—Attic inscriptions of c. 450— 320 B.C. present numerous instances of fem. dual

τώ, τοῖν, τούτοιν, οἶν

, but no instance of fem. dual

τά, ταῖν, ταύταιν

, or

αἷν

. (Meisterhans p. 50.) Hitherto the gen. and dat.

ταῖν, ταῖνδε, ταύταιν

have been retained even by those edd. who give

τώ, τώδε

, etc. (cp. O. T. 1462 , 1504: O. C. 445 , 859, 1149, 1290, etc.). But, so far as epigraphic evidence goes, the distinction is arbitrary.

καί with the whole phrase κατακτ. νοεῖς rather than with κατακτ . alone (for no minor penalty is in view): cp. 726 .

θιγοῦσαν : cp. 546 .

γὰρ οὖν : cp. 489 , 741.

καί with βουλεύει ; (her doom having been fixed,) by what fate do you purpose to slay her? For

καί

thus following the interrog., cp. 1314 . Aesch. Ag. 278

ποίου χρόνου δὲ καὶ πεπόρθηται πόλις

; Eur. Hec. 515

πῶς καί νιν ἐξεπράξατ’;

σφε = αὐτήν, Antigone: cp. 44 n.

ἔνθα = ἐκεῖσε ἔνθα, as O. T. 796 : so O. C. 188

ἄγε...με... | ἵν’ ἄν

etc. Cp. Ph. 486

μή μ’ ἀφῇς | ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου

πετρώδει … ἐν κατώρυχι , ‘in a rocky cavern’; schol.,

ἐν ὑπογείῳ σπηλαίῳ

. Verse 773 shows that Creon is not yet thinking of any particular spot. And

κατῶρυξ

shows that he is not thinking of some merely natural grotto or cavern. This word, usu. an adj., here a subst., means a cavern, or chamber, excavated by man's hand: cp. Eur. Hec. 1002

χρυσοῦ παλαιαὶ Πριαμιδῶν κατώρυχες

. So the place is described by

κατασκαφής

(891). The

κατῶρυξ

actually used was near the furthest and highest part of the plain, where Polyneices lay (1197). What, then, was the poet's conception? He seems to suppose the existence of tombs artificially constructed in the rocky

πάγοι

(411) which bordered on the Theban plain. In one of these tombs— chosen for the remoteness of its situation (773)—Antigone is to be immured. The general type of sepulchral chamber supposed here can be illustrated from actual remains which have been discovered in Greece: see below on vv. 1216 ff.

ὡς ἄγος μόνον , sc.

εἶναι

, so much as to be barely an expiation; only just enough to avoid the

μίασμα

. The conjectural change of ὡς into ὅσον (adopted by several edd.) would be necessary if the indic.

ἐστί

had to be supplied, since we could not say

τοσοῦτον ὡς

(instead of

ὅσον

)

ἄγος ἐστί

. That change is unnecessary, because it is the inf.

εἶναι

that is understood. Cp. Xen. An. 7. 3 § 22

ὅσον μόνον γεύσασθαι

, and see n. on O. C. 790 for other instances where the inf. is expressed. The inf. is understood, as here, in Xen. An. 7. 8 § 19

ἔχοντες πρόβατα ὅσον θύματα

( sc.

εἶναι

): so ib. 7. 3 § 20

ἔχων...ὅσον ἐφόδιον.

ἄγος was used by Soph. in his lost Phaedra to denote

ἅγνισμα θυσίας

(Hesych. 1. 63), i.e. ‘an expiatory sacrifice’ (cp. Aesch. Eum. 325

ἅγνισμα φόνου

). In Aesch. Cho. 154 also

ἄγος

has been taken as=‘expiation,’ but there it seems rather to be ‘pollution.’ Cp. the schol. here:

ἔθος παλαιόν, ὥστε τὸν βουλόμενον καθειργνύναι τινὰ ἀφοσιοῦσθαι βραχὺ τιθέντα τροφῆς, καὶ ὑπενόουν κάθαρσιν τὸ τοιοῦτο, ἵνα μὴ δοκῶσι λιμῷ ἀναιρεῖν· τοῦτο γὰρ ἀσεβές

.—Curtius, Etym. 5th ed., § 118, would write

ἅγος

here. He distinguishes two roots. (1)

ἀγ‐, ἄγος

, ‘guilt,’

ἐναγής

, ‘accursed’; Sanskr. Aa/g-as, ‘vexation,’ etc. (2)

ἁγ‐, ἅγος

, ‘consecration, sacrifice,’

ἅγιος

, etc.: Sanskr. jag-. On the other hand the analogy of piaculum suggests that

ἄγος

might combine the sense of ‘expiation’ with that of ‘pollution.’

Creon's edict had announced that the transgressor would be publicly stoned to death (36). It is to this that the anxious question of the Chorus alludes (772). Creon had already said that Antigone's doom was to be

κάκιστος

(489). But now, at least, he feels that he cannot inflict such a death on the maiden, his kinswoman. She shall die, not by stoning, but by starvation. The choice is not prompted by cruelty, but simply by the desire to avoid physical violence.

The danger of a

μίασμα

—to be avoided by a dole of food—has no relation to the special circumstances,—Antigone's royal birth, and the nature of her offence. In the ancient belief, that danger existed whenever a person was put to death by starvation. Two notions were probably blended; ( a) that, if a little food was given, the death was nature's work, not man's; ( b) that the

νέρτεροι

claimed an indemnity for the usual

ἐναγίσματα

. So the Greeks put Philoctetes ashore on desolate Lemnos, —

ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς | ἐπωφέλημα σμικρόν

( Ph. 274 ). So, too, when a Vestal was to be buried alive, the small vault in the Campus Sceleratus was furnished with a couch, a burning lamp, and a small table, on which the dole was placed,—bread, olives, milk, and a jug of water ( Plut. Num. 10 ).

πᾶσ’ : cp. on 178. The sense is, ‘in order that the whole city may not be defiled’ (as it otherwise would be):

μίασμ’ ὑπεκφύγῃ = μὴ μιανθῇ

ὃν μόνον σέβει . Polyneices had come to destroy the shrines of the

θεοὶ

ἐγγενεῖς

(199). By honouring him, and Hades (519), she has dishonoured those other gods.

τὸ μὴ θανεῖν in acc. with τεύξεται : cp. Aesch. Ch. 711

τυγχάνειν τὰ πρόσφορα

: O. C. 1106 (n.): fr. 824

καὶ τὰ καὶ τὰ τυγχάνων

. This comparatively rare constr. has here been influenced by

αἰτουμένη

: though it is unnecessary to refer the acc. to the partic. only, or to understand, ‘will successfully ask.’ See, however, Her. 5.23

τὴν παρὰ Δαρείου αἰτήσας ἔτυχε...δωρεήν

: 9. 109

πάντα γὰρ τεύξεσθαι αἰτήσασαν

: where, in both instances, the acc. depends on the partic. only.—We could not well take

τὸ μὴ θανεῖν

here as=

ὥστε μὴ θανεῖν

(like

κωλύω τὸ μὴ ποιεῖν τι

ἀλλὰ τηνικαῦτα : cp. 552 .— τἀν , instead of

τοὺς ἐν, Ἅιδου

: 659.

Commentary on Sophocles: Antigone. Sir Richard C. Jebb. Cambridge. 1900.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Experimental

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (English) (Commentary (R. C. Jebb))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (12)

Greek (L. Benloew, 1858) (OCR draft) Experimental (Greek (L. Benloew, 1858)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, ¹ τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει;
630

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.
635

Κρέων

οὕτω γὰρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,
640

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων ;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς,
645

γυναικὸς οὕνεκ᾽, ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ, πτύσας ὡσείτε δυσμενῆ, μέθες
650

τὴν παῖδ᾽ ἐν ᾍδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῇ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία
655

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει²

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστὸς, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ
665

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,
660

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν,

καὶ σμικρὰ, καὶ δίκαια, καὶ τἀναντία ³.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν· ἥδ᾽ ἀναστάτους
670

οἴκους τίθησιν· ἥδε σὺν μάχῃ δορὸς ⁴

τροπὰς καταῤῥήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων

σώζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔ τοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.
675

κρεῖσσον γὰρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν·

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.

Χορός

ἡμῖν μὲν, εἰ μὴ ⁵ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας
680

πάντων, ὅσ᾽ ἐστὶ, χρημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην, μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντ᾽ ἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν, ὅσα
685

λέγει τις, ἢ πράσσει τις, ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ,

λόγοις ⁶ τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,
690

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον, μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι, μήθ᾽ ὑπ’ οἰωνῶν τινός.
695

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.

ἐμοὶ δὲ, σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις
700

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί ⁷;

μὴ νῦν ἕν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

ὡς φὴς σὺ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν ⁸.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,
705

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί ⁹.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κἤν τις ᾖ σοφὸς, τὸ μανθάνειν

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν, καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάῤῥοις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώζεται·
710

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα ¹⁰

τείνας, ὑπείκει μηδὲν, ὑπτίοις, κάτω

στρέψας, τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ ¹¹ εἶκε θυμοῦ καὶ μετάστασιν δίδου.
715

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ ¹² δ᾽ οὖν (φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν)

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.
720

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκὸς, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν ;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,
725

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.
730

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας, ὡς ἄγαν νέος ¹³ ;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ’μοὶ χρή ¹⁴ γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;
735

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ ¹⁵ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.
740

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὐκ ἂν γ᾽ ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.
745

Αἵμων

καὶ σοῦ γε, κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται· καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά ¹⁶.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς·

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ, πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν ¹⁷;
750

Κρέων

κλαίων ¹⁸ φρενώσεις, ὧν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἂν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽, ὅτι
755

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτὲ,

οὔθ᾽ ¹⁹ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμᾶ
760

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι ²⁰ τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.

Χορός

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς.

νοῦς δ᾽ ἔστι τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω ²¹ φρονείτω μεῖζον, ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽, ἰών·
765

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν ;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,
770

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ²², ὡς ἄγος μόνον, προθεὶς,

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν ᾍδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,
775

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽, ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν ᾍδου σέβειν.

Χορός

a

Greek (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Boeckh, 1884)) — 631 focus

Κρέων

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;
610

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.
615

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,
620

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πέδας

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς
625

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες
630

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύσειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία
635

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν·

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,
640

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν,

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια, καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ
645

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ’ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις τ᾽ ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους
650

οἴκους τίθησιν, ἥδε σὺν μάχῃ δορὸς

τροπὰς καταῤῥήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων

σώζει τὰ πολλὰ σώμαθ' ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.
655

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν·

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ' ἄν.

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,
660

πάντων ὅσ᾽ ἐστι χρημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μεντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σὺ δ᾽ οὐ πέφυκας πάντα προσκοπεῖν, ὅσα
665

λέγει τις, ἢ πράσσει τις, ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,
670

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ’ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον, μήθ' ὑπ’ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ' ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος·
675

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις
680

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μὴ νῦν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν.
685

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδέν, καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάῤῥοις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώζεται·
690

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τολοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμοῦ, καὶ μετάστασιν δίδου.
695

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολύ.

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.
700

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,
705

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.
710

Κρέων

πόλις γὰρ ἧμιν, ἁμὲ χρὴ τάσσειν, ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾽μοὶ χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ' ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;
715

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽ ὡς ἔοικε τῇ γυναικὶ συμμαχεῖν.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.
720

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ, μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὐτὰν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.
725

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;
730

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ', εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ' ὅτι
735

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ
740

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·
745

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξαι μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,
750

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι.

φορβῆς τοσοῦτον, ὡς ἄγος μόνον, προθείς,

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,
755

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ' ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.

8. ΣΤΑΣΙΜΟΝ ΤΡΙΤΟΝ.

Χορός

1

Greek (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Greek (F. H. Bothe, 1806)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μαντέων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει,

ἢ σοὶ ᾿σμὲν ἡμεῖς, πανταχῆ δρῶντες, φίλοι;
625

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι, γνώμας ἔχων

χρηστὰς, ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι·

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μεῖζον φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γὰρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,
630

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί·
635

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πέδας

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς,

γυναικὸς οὕνεκ᾽, ἐκβάλῃς, εἰδὼς, ὅτι
640

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον, ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ, μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεῦσαι τινί·
645

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον! εἰ γὰρ δῆτα τἀγγενῆ φύσει
650

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τούς γ᾽ ἔξω γένους.

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστὸς, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν·

ὅστις δ᾽, ὑπερβὰς, ἢ καὶ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,
655

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

τὰ σμικρὰ, καὶ δίκαια, καὶ τἀναντία·

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,
660

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας γὰρ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν·

αὕτη πόλεις τ᾽ ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς
665

τροπὰς καταῤῥήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων

σώζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔ τοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα·

κρεῖσσον γὰρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν·
670

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.

Χορός

ἡμῖν μὲν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων, ὅσ᾽ ἐστὶ, χρημάτων ὑπέρτατον.
675

ἐγὼ δ᾽, ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην, μήτ᾽ ἐπισταίμην, λέγειν·

γένοιτο μέν τ᾿ ἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σὺ δ᾽ οὐ πέφυκας πάντα προσκοπεῖν, ὅσα

λέγει τις, ἢ πράσσει τις, ἢ ψέγειν ἔχει·
680

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν. ὡς ἀναξιωτάτη
685

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει,

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον, ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽, ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾿ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι, μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος.

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;
690

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.

ἐμοὶ δὲ, σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον ·

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείᾳ τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;
695

μὴ νῦν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

ὃ φὴς σὺ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν ·

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι, διαπτυχθέντες, ὤφιθησαν κενοί·
700

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κἤν τις ᾖ σοφὸς, τὸ μανθάνειν

πόλλ᾽, αἰσχρὸν οὐδὲν, καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάῤῥοις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώζεται,

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽, αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται·
705

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς, πόδα

τείνας, ὑπείκει μηδὲν, ὑπτίοις, κάτω

στρέψας, τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμοῦ, καὶ μετάστασιν δίδου·

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου
710

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ,

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν (φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν),

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκὸς, εἴ τι καίριον λέγει,
715

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.
720

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν ;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν, ἁμὲ χρὴ τάσσειν, ἐρεῖ;
725

Αἵμων

ὁρᾷς, τάδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ, ἢ ᾽μοὶ, χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽, ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.
730

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ ξυμμαχεῖ.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παῖ κάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί!

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ;

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ, τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;
735

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος, καὶ γυναικὸς ὕστερον!

Αἵμων

οὐκ ἂν δ᾽ ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε, κᾀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.
740

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά.

Κρέων

ἦ κᾀπ᾽ ἀπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύ;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ, πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.
745

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν.

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι

χαίρων ἐπιψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.
750

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ' ὄμματ᾽ αὐτίκα

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ!

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε (τοῦτο μὴ δόξης ποτέ!)

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμᾶ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,
755

ὡς τοῖς θέλουσι τὠφελεῖν μαίνει ξυνών.

Χορός

ὡνὴρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς τηλικούτοις δ᾽ ἔστιν ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον, ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽, ἰών·

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.
760

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν ;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,
765

φορβῆς τοσοῦτον, ὡς ἄκος μόρου, προθεὶς,

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που, τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽, ὅτι
770

πόνος περισσός ἐστι, τἀν Ἅιδου σέβειν.

Χορός

1

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾿ ὄπισθεν ἑστάναι.
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ', ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

57r

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί·

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις τ᾿ ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε σὺν μάχῃ δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σώζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ' ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷʼ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾿ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει,
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾿ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασʼ ὀλέσθαι μήθ' ὑπ᾿ οἰωνῶν τινός·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ' ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

57v

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φῂς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώζεται,

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ' αὐτόπρεμν' ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε· θυμοῦ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾿ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σε τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σε τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ᾿ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμʼ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλον γὰρ ἢ ᾿μὲ χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ *τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

58r

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ', εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾿ ὄμματ᾿ αὐτίκα
760

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς πότε,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν·

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾿ ἄνδρ᾿ ἰών·

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

Greek (A. Colonna, 1978) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Colonna, 1978)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι·
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους·
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν·

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

προπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα·

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ χρημάτων ὑπέρτατον·

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μεντἂν χἀτέρως καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει·

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις οἷς σὺ μὴ τέρψῃ κλύων.

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ’ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ’ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ' ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον·

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν ἣν οὐκ ἄλλος ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ’ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε, θυμῷ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ᾽ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν ;
730

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ 'μοὶ χρή με τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήσομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις. τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχῃ θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγαγε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα
760

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμᾷ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύῃ κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις·

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός
1

Greek (A. Dain, 1955) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Dain, 1955)) — 631 focus

τάχ’ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ’ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ’ ὄπισθεν ἑστάναι·
640

τούτου γὰρ οὕνεκ’ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ’ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ’ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ’, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ’ ὑφ’ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ’ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις; τί γὰρ

γένοιτ’ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ’ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ’ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ’ ἐφυμνείτω Δία

Ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ’ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους·
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ’ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ’ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,

οὐκ ἔστ’ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ’ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ’ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ’ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν·

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ’ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ’ ὀρθουμένων
675

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθ’ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ’ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα·

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ’ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας

πάντων ὅσ’ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον·

ἐγὼ δ’ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ’ ἂν δυναίμην μήτ’ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μεντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δ’ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει·

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις οἷς σὺ μὴ τέρψῃ κλύων.

ἐμοὶ δ’ ἀκούειν ἔσθ’ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ’ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ’ ἀπ’ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει,
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ’ ἄθαπτον μήθ’ ὑπ’ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ’ ὀλέσθαι μήθ’ ὑπ’ οἰωνῶν τινος·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ’ ἐρεμνὴ σῖγ’ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον·

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φῂς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ’ ὀρθῶς ἔχειν·

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν ἣν οὐκ ἄλλος ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ’ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ’ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

τὰ δ’ ἀντιτείνοντ’ αὐτόπρεμν’ ἀπόλλυται.

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ’ εἶκε, θυμῷ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ’ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ’ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ’ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ’ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ’ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ’ αὖ τοῦδ’· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ’ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ’ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδ’ ἂν κελεύσαιμ’ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ’ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ’ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ’ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ’μοὶ χρή με τῆσδ’ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ’ ἥτις ἀνδρός ἐσθ’ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ’ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ’, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ’ ἐξαμαρτάνονθ’ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ’ οὐκ ἔσθ’ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ’ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ’ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ’ ἐπεξέρχῃ θρασύς;

Αἵμων

τίς δ’ ἔστ’ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ’, εἶπον ἄν σ’ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ’ οὐ τόνδ’ Ὄλυμπον, ἴσθ’ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγαγε τὸ μῖσος, ὡς κατ’ ὄμματ’ αὐτίκα
760

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ’ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ’ ἥδ’ ὀλεῖται πλησία, σύ τ’ οὐδαμᾷ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ’ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.
765

Χορός

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ’ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ’ ἄνδρ’ ἰών·

τὰ δ’ οὖν κόρα τάδ’ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύῃ κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ’ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ’ ὑπεκφύγῃ πόλις·

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ’ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

Greek (R. D. Dawe, 1979) (OCR draft) Experimental (Greek (R. D. Dawe, 1979)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆι δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ που γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρώιας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι·
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῶι πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάληις, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν·

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σώιζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία·

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα·

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῶι χρόνωι κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντἂν χἀτέρως καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότηι
690

λόγοις τοιούτοις οἷς σὺ μὴ τέρψηι κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ' ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος.

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῶι φόρει,
705

ὡς φὴις σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ

ἢ γλῶσσαν ἣν οὐκ ἄλλος ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ἦι σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾶις παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώιζεται·

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμοῦ, καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναί τιν᾽ ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτηι ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽ · εὖ γὰρ εἴρηται διπλῆι.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὔ τἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾶιδ᾽ ἐπείληπται νόσωι;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾶις τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλωι γὰρ ἢ 'μοὶ χρή με τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽, ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῆι γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ', εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γάρ, τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχηι θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν.

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἔτι ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα
760

παρόντι θνήισκηι πλησία τῶι νυμφίωι.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξηις ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνηι ξυνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών.

τὼ δ᾽ οὖν κόρα τώδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρωι δὲ ποίωι καί σφε βουλεύηι κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ἦι βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγηι πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

Greek (G. Hermann, 1830) (OCR draft) Experimental (Greek (G. Hermann, 1830)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μαντέων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;
630

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,
635

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.
640

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽ , ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι
645

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύσειν τινί.
650

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει
655

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατοῦσιν ἐννοεῖ,
660

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν,

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν·
665

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις τ᾽ ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν· ἥδε σὺν μάχῃ δορὸς
670

τροπὰς καταῤῥήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων

σώζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν·
675

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ' ἄν.

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον,
680

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην, μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μεντἂν χἀτέρως καλῶς ἔχον.

σὺ δ᾽ οὐ πέφυκας πάντα προσκοπεῖν, ὅσα

λέγει τις, ἢ πράσσει τις, ἢ ψέγειν ἔχει.
685

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη
690

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι, μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινός·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;
695

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.

ἐμοὶ δέ, σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;
700

μὴ νῦν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

ὡς φῂς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.
705

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν

πόλλ᾽, αἰσχρὸν οὐδέν, καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάῤῥοις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώζεται·

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽, αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.
710

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ πλοῖον σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε, θυμῷ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου
715

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολύ,

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ, καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον, λέγει,
720

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε, καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.
725

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἧμιν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;
730

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾿μοὶ χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽, ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.
735

Κρέων

ὅδ᾽ ὡς ἔοικε τῇ γυναικὶ συμμαχεῖν.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων ;
740

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος, καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὐτἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε, κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.
745

Κρέων

ταύτην πότ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλή, πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.
750

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἂν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.
755

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,
760

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνει ξυνών.

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἔστι τηλικοῦτος ἀλγήσας, βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.
765

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος,

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,
770

φορβῆς τοσοῦτον, ὡς ἄγος, μόνον προθείς,

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη ποὺ τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ', ὅτι
775

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.

Χορός

1

Greek (R. C. Jebb, 1906) (OCR draft) Experimental (Greek (R. C. Jebb, 1906)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν·

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία·

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν· ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντἂν χἁτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινός·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται·

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμοῦ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ᾽ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾽μοὶ χρή με τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός ;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα
760

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ' οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ' ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ ξυνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·

τὼ δ᾽ οὖν κόρα τώδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν ;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

1

Greek (A. C. Pearson, 1924) (OCR draft) Experimental (Greek (A. C. Pearson, 1924)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς,

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται,

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις τ᾽ ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν· ἥδε τ᾽ ἐν μάχῃ δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ χρημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντἂν χἁτέρως καλῶς ἔχον.

σὺ δ᾽ οὐ πέφυκας πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις οἷς σὺ μὴ τέρψῃ κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾿ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ὑπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὔτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμοῦ καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναί τιν᾽ ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽. εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾿μοὶ χρή με τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ,
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἣ δ᾽ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχῃ θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλῃ λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα
760

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψῃ κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ συνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·

τὼ δ᾽ οὖν κόρα τώδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύῃ κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἐρῆμος ἔνθ᾽ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

Antigone (OCR draft) Experimental (Antigone) — 631 focus

Κρέων

τάχʼ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ, δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγʼ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντʼ ὄπισθεν ἑστάναι.
640

τούτου γὰρ οὕνεκʼ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δʼ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδʼ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτʼ, ὦ παῖ, τὰς φρένας ὑφʼ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκʼ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτʼ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδʼ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γʼ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτʼ ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γʼ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστʼ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δʼ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστʼ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλʼ ὃν πόλις στήσειε τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δʼ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τʼ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδʼ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δʼ ὀρθουμένων
675

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθʼ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέʼ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθʼ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσʼ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δʼ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτʼ ἂν δυναίμην μήτʼ ἐπισταίμην λέγειν.

γένοιτο μέντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δʼ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότῃ
690

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·

ἐμοὶ δʼ ἀκούειν ἔσθʼ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷʼ, ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστʼ ἀπʼ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει.
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτʼ ἄθαπτον μήθʼ ὑπʼ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασʼ ὀλέσθαι μήθʼ ὑπʼ οἰωνῶν τινος.

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδʼ ἐρεμνὴ σῖγʼ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον,

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,
705

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτʼ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλʼ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλʼ, αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

τὰ δʼ ἀντιτείνοντʼ αὐτόπρεμνʼ ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλʼ εἶκε καὶ θυμῷ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπʼ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμʼ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντʼ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δʼ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τʼ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τʼ αὖ τοῦδʼ· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπʼ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δʼ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδʼ ἂν κελεύσαιμʼ, εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδʼ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδʼ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδʼ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;
735

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ʼμοὶ χρή με τῆσδʼ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθʼ ἥτις ἀνδρός ἐσθʼ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς γʼ ἐρήμης ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδʼ, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ. σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σʼ ἐξαμαρτάνονθʼ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτʼ οὐκ ἔσθʼ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἣ δʼ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσʼ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδʼ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δʼ ἔστʼ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθʼ, εἶπον ἄν σʼ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλʼ οὐ τόνδʼ Ὄλυμπον, ἴσθʼ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγαγε τὸ μῖσος ὡς κατʼ ὄμματʼ αὐτίκα
760

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Αἵμων

οὐ δῆτʼ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθʼ ἥδʼ ὀλεῖται πλησία, σύ τʼ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτʼ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ συνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δʼ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω· φρονείτω μεῖζον ἢ κατʼ ἄνδρʼ ἰών·

τὼ δʼ οὖν κόρα τώδʼ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθʼ ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσʼ ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθʼ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Greek (K. Reinhardt, 1949) (OCR draft) Experimental (Greek (K. Reinhardt, 1949)) — 631 focus

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆι δρῶντες φίλοι;

Αἵμων

πάτερ, σός εἰμι· καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων
635

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ᾽ ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

Κρέων

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρώιας πάντ᾽ ὄπισθεν ἑστάναι.
640

τούτου γὰρ οὕνεκ᾽ ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ᾽ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,
645

τί τόνδ᾽ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῶι πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ᾽, ὦ παῖ, τὰς φρένας γ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ᾽ ἐκβάληις, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,
650

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ᾽ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ᾽ ἐν Ἅιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ
655

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ᾽ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ᾽ ἐφυμνείτω. Δία

ξύναιμον· εἰ γὰρ δὴ τά γ᾽ ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα, τοὺς ἔξω γένους.
660

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ᾽ ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ᾽ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ᾽ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.
665

ἀλλ᾽ ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ᾽ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορός τ᾽ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον
670

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ᾽ ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δ᾽ ὀρθουμένων
675

σώιζει τὰ πολλὰ σώμαθ᾽ ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ᾽ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ᾽ ἄν.
680

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῶι χρόνωι κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Αἵμων

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας

πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ᾽, ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,
685

οὔτ᾽ ἂν δυναίμην μήτ᾽ ἐπισταίμην λέγειν·

γένοιτο μέντἂν χἀτέρωι καλῶς ἔχον.

σοῦ δ᾽ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν ἀνδρὶ δημότηι
690

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψηι κλύων·

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει·
695

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ' ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος·

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις.
700

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον.

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῶι φόρει,
705

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ᾽ ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν. κενοί.

ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ἦι σοφός, τὸ μανθάνειν
710

πόλλ᾽ αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾶις παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσώιζεται,

τὰ δ᾽ ἀντιτείνοντ᾽ αὐτόπρεμν᾽ ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατὴς πόδα
715

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ᾽ εἶκε θυμῶι καὶ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ᾽ ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ᾽ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ
720

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ᾽ ἐπιστήμης πλέων·

εἰ δ᾽ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτηι ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῆι.
725

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ᾽ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;
730

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾶιδ᾽ ἐπείληπται νόσωι;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾶις τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος.
735

Κρέων

ἄλλωι γὰρ ἢ ᾿μοὶ χρή με τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῆι γυναικὶ συμμαχεῖ.
740

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.
745

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.
750

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχηι θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.
755

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽ ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγαγε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα
760

παρόντι θνήισκηι πλησία τῶι νυμφίωι.

Αἵμων

οὐ δῆτ᾽ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξηις ποτέ,

οὔθ᾽ ἥδ᾽ ὀλεῖται πλησία, σύ τ᾽ οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνηι ξυνών.
765

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·

τὼ δ᾽ οὖν κόρα τώδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;
770

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρωι δὲ ποίωι καί σφε βουλεύηι κτανεῖν;

Κρέων

ἄγων ἔρημος ἔνθ᾽ ἂν ἦι βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,
775

ὅπως μίασμα πᾶσ᾽ ὑπεκφύγηι πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ᾽ ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
780

Χορός

Translations (11)

German (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (German (A. Boeckh, 1884)) — 631 focus

KREON.

Bald wissen wir es besser als der Seher weifs.

Mein Sohn, zum Vater kommst du doch nicht rasend her,

weil du der Braut entschiednes Endurtheil vernahmst?
610

Nicht wahr, wie wir auch handeln, bleiben dir wir lieb?

HÄMON.

Dein bin ich, Vater; deine Klugheit spendet stets

mir gute Lehren, die ich treu befolgen will.

Denn wahrlich mir wird billig nimmer ein Gemahl

ein höher Gut als deine weise Führung seyn.
615

KREON.

So recht, o Sohn, so muſs die Brust bestellet seyn,

des Vaters Meinung über alles Andre gehn.

Denn darum flehn die Männer ein folgsam Geschlecht

der Kinder sich erzeugt zu haben in dem Haus,

daſs sie dem Feinde Böses für das Böse thun,
620

und dafs den Freund sie ehren ihrem Vater gleich.

Wer aber schlechter Kinder Saat erzeuget hat,

was hätte der wol andres als nur Fesseln sich

gezeugt, und seinen Feinden Hohngelächters Stoff?

Niemals, o Sohn, wirf rechten Sinn, aus schnöder Lust,
625

des Weibes wegen von dir, wohl erkennend, dafs

ein schales Liebchen du mit deinem Arm umfängst,

ist dir ein schlechtes Weib im Haus. Denn welch Geschwür

greift tiefer fressend um sich, als ein schlechter Freund?

Nein, wirf mit Abscheu diese Maid, gleich einem Feind,
630

weg von dir, und im Hades laſs sie Einen frei'n.

Denn weil allein nur diese von der ganzen Stadt

auf Ungehorsam ich ergriffen offenbar;

so werd' ich nicht als Lügner vor der Stadt bestehn.

Ich tödte sie: dawider flehe sie zu Zeus,
635

dem Gott der Sippschaft. Halt' ich die vom eignen Stamm

zuchtlos, wie viel mehr jene, die mir nicht verwandt!

Denn wer im eignen Hause tüchtig sich erweist,

wird auch im Staat erscheinen als gerechter Mann;

und wer Gewalt übt am Gesetz und bricht das Recht,
640

wer denen, die gebieten, vorzuschreiben denkt,

wird keines Lobspruchs je von mir theilhaftig seyn.

Nein, wen der Staat bestellte, dem gehorche man,

im Kleinen und Gerechten, und im Gegentheil.

Und wer ein solcher Mann ist, der, vertrau' ich, wird
645

gut herrschen, und gut folgen auch dem Herrschenden,

und in dem Sturm der Schlachten in die Reih'n gestellt,

ein tapfrer Kämpfer treulich dir zur Seite stehn.

Der Übel gröfstes ist Gehorsamlosigkeit.

Sie untergräbt die Staaten, sie bewirkt den Sturz
650

der edlen Häuser; in dem Kampf der Speere bricht

sie Flucht in unsre Reihen: stehn geordnet sie,

bewahrt Gehorsam viele vor dem Untergang.

So mufs man Zucht erhalten und Gesetzes Kraft,

und nimmer weichen eines Weibes Übermuth.
655

Denn besser, muſs es seyn, besiegt uns Mannes Hand:

nicht soll man sagen, daſs wir Weiberknechte sind.

CHOR.

Wofern uns Alter nicht den Sinn befangen hält,

sprichst du verständig, dünkt es uns, wovon du sprichst.

HÄMON.

O Vater, Weisheit pflanzen Götter Menschen ein,
660

der Güter aller, die es giebt, vortrefflichstes.

Dafs dieses, was du eben sprachst, nicht richtig sei,

vermöcht' ich nicht zu sagen, und nie wollt' ich's gern:

doch auch ein andrer könnte wohl vernünftig seyn.

In deiner Stellung kannst du nicht erspähen, was
665

der spricht und der thut, oder der zu tadeln hat.

Denn schreckend wirkt dein Auge dem gemeinen Mann

für solche Reden, die du nicht gern hören magst;

ich aber kann's vernehmen im Verborgenen,

wie diese Jungfrau von der Stadt bejammert wird,
670

daſs unter allen Frauen aufs unwürdigste

mit schlimmstem Tod sie büfsen soll die schönste That:

„Sie, die den eignen Bruder, der im Kampfe fiel,

nicht unbestattet, Frafs Fraſs den Hunden, liegen liefs,

nicht Beute werden für des Vogels Raubbegier,
675

ist diese denn nicht wahrlich goldner Ehre werth?"

Ja solche Rede geht im Dunkel leis' umher.

Mir ist, o Vater, deiner Tage Wohlergehn

weit über Alles aller Güter theuerstes.

Denn was ist Kindern gröfsre Lust als blühend Glück
680

des Vaters, was dem Vater als der Kinder Wohl?

Nur den Gedanken hege nicht, und den allein,

nur so wie du sprichst, sei es recht, und anders nicht.

Denn wer nur selber und allein sich weise dünkt,

mit Rede wie kein andrer, oder Geist begabt -
685

die werden, sich enthüllend, oft als leer erkannt.

Nein, sei er noch so weise, keinen schändet es

zu lernen vieles, und nicht allzustramm zu ziehn.

Am wilden Waldstrom, siehst du, wie die Bäume sich

nachgebend ihre Zweige retten unversehrt;
690

doch die sich stemmen, gehn von Wurzel aus zu Grund.

So, wenn des Fahrzeugs Lenker straff das Segeltau

anspannend nicht nachlässet, wirft er um und schifft

dann druńten drunten auf abwärts gekehrtem Rudersitz.

Lafs von des Sinnes Heftigkeit, und nimm zurück!
695

Denn wohnet Einsicht auch in mir dem jüngeren,

sag' ich, das Höchste sei bei weitem, wenn der Mann

aus eignem Geist ganz selber voll Erkenntnifs ist;

wenn anders, - denn nicht immer fügt es also sich -

so ziemt von dem zu lernen, der verständig spricht.
700

CHOR.

Du, König, lernest billig, sagt er Treffendes,

von ihm, und du von jenem; beide spracht ihr wohl.

KREON.

In solchem Alter sollen also wir von dem

uns lehren lassen, der in solcher Jugend steht?

HÄMON.

Nicht irgend Ungerechtes; bin ich aber jung,
705

Muſs nicht die Jahre mehr man als die Sachen schaun.

KREON.

Ist das die Sache, daſs man ehrt die Frevelnden?

HÄMON.

Nicht möcht' ich Ehre fordern für die Schlechten je.

KREON.

Ist diese denn nicht solches Übels überführt?

HÄMON.

Nicht also meint es dieser Thebe Stadt und Volk.
710

KREON.

So wird die Stadt uns sagen, was ich ordnen soll?

HÄMON.

Sieh doch, wie dies du sprachest allzujugendlich!

KREON.

Gebühret sonst wem aufser mir des Landes Macht?

HÄMON.

Der Staat, der Einem eigen, nicht mehr ist er Staat.

KREON.

Gilt denn der Staat nicht für Besitz des Herrschenden?
715

HÄMON.

Schön magst allein du herrschen über ödes Land.

KREON.

Er steht dem Weib bei, seh' ich wohl, ein Kampfgenoſs.

HÄMON.

Wenn du das Weib bist; sorg' ich doch für dich allein!

KREON.

Verruchter, und doch rechtest mit dem Vater du?

HÄMON.

Ja, weil ich sehe, daſs vom Recht du abgeirrt.
720

KREON.

Und irr' ich, weil mein Herrscherthum mir heilig gilt?

HÄMON.

Nicht heilig gilt dir's, trittst du nieder Göttliches.

KREON.

O schnöde Denkart, unterwürfig einem Weib!

HÄMON.

Mich triffst du niemals unterthan dem Schändlichen.

KREON.

Kämpft deine ganze Rede doch für jene nur!
725

HÄMON.

Für dich und mich auch und der Untergötter Recht.

KREON.

Nie wirst du diese noch bei ihrem Leben frei'n.

HÄMON.

So stirbt sie denn, und tödtet noch im Sterben wen.

KREON.

Auch noch mit Drohung gehst du kühn entgegen mir?

HÄMON.

Was ist's für Drohung, wenn zu leerem Sinn man spricht?
730

KREON.

Zu deinem Leid lehrst Sinn du mich, selbst ohne Sinn.

HÄMON.

Wahnwitzig nennt' ich, wärst du nicht mein Vater, dich.

KREON.

Knecht eines Weibes, fern von mir dein fein Geschwätz!

HÄMON.

So willst du reden, aber hören willst du nichts?

KREON.

Wahrhaftig? Nimmer, beim Olympos, wisse dies,
735

soll dir es Freude bringen, dafs du mich verhöhnst.

Führt her das Scheusal, dafs vor seinen Augen hier

alsbald sie sterbe, ganz zunächst dem Bräutigam.

HÄMON.

Nie, wahrlich, wird sie, glaube das nur nimmermehr,

in meiner Nähe sterben, und nie wieder sollst
740

du dieses Haupt vor Augen sehen; rase dann

vor denen deiner Freunde, welchen dies geliebt.

(ab.)

CHOR.

Der Mann, o König, ging von hinnen rasch im Zorn;

so junger Sinn droht schweres Leid in seinem Schmerz.

KREON.

So thu' er's, so vermess' er übermenschlich sich;
745

doch diese Mädchen wird er nicht vom Tod befrein.

CHOR.

So hast du beiden also gar den Tod bestimmt?

KREON.

Der nicht, die ohne Schuld ist; wohl erinnerst du.

CHOR.

Und welchen Tod gedenkst du jener anzuthun?

KREON.

In öder Wildniſs, fern dem Pfad der Sterblichen,
750

berg' ich im dichten Felsengrab lebendig sie,

so viel nur Speise reichend als der Sühne gnügt,

dafs Schuldbefleckung diese Stadt nicht treffen mag.

Und dort zum Hades flehend, den allein sie ehrt

der Götter, wird Erlösung etwa sie vom Tod
755

empfahen, oder endlich doch erkennen, daſs

umsonst sich mühe, wer des Hades Reich verehrt.

(ab.)

VIII. DRITTES STASIMON.

Spanish (J. A. Bolufer, 1921) (OCR draft) Experimental (Spanish (J. A. Bolufer, 1921)) — 631 focus

Pronto lo sabremos de él, mejor que de cualquier adivino. ¡Hijo!, ¿acaso, al enterarte del irrevocable decreto acerca de tu futura esposa, vienes rabioso contra tu padre, o soy de ti siempre querido de cualquier modo que proceda?

HEMÓN

Padre, tuyo soy, y tú me diriges con buenos consejos, que yo debo obedecer; pues para mi ningún casamiento será digno de más aprecio que el dejarme llevar de ti, bien dirigido.

CREONTE

Así, hijo mío, conviene que lo tomes a pechos para posponerlo todo a la opinión de tu padre. Por esto, pues, desean los hombres engendrar y tener en casa hijos obedientes, para que rechacen con ofensa a los enemigos y honren al amigo lo mismo que a su padre. Quien cria cría hijos que no le reporten ningún provecho, ¿qué podrás decir de él sino que engendró molestias para si sí y risa abundante para sus enemigos? Nunca jamás, ¡oh hijo!, te rinda el placer de manera que abdiques de tu razón por culpa de una mujer, sabiendo qué frío resulta el abrazo cuando tienes en casa por esposa a una mujer mala. ¿Pues què qué plaga puede resultar mayor que una mala compañera? Despreciándola, pues, como a una perversa, deja que esa muchacha se case con otro en el infierno. Porque cuando a ella cogi cogí yo públicamente, a ella sola entre todos los ciudadanos, desobedeciendo mis órdenes, no he de quedar como un farsante ante la ciudad, sino que la mataré, aunque implore a Júpiter, protector de la familia; porque si a los deudos, por el parentesco, les he de tolerar sus rebeldías, con mayor razón a los que no sean de la familia; porque el hombre que sea cuidadoso en los asuntos domésticos, será también justo en los asuntos de la ciudad; pero quien atropellándolo todo, o quebranta las leyes o piensa mandar de los que gobiernan, ése no es posible que obtenga mi alabanza; porque a quien la ciudad coloca en el trono, a ése hay que obedecer en las cosas pequeñas, en las justas y en las que no sean ni pequeñas ni justas. Y un hombre tal no puedo dudar yo que es el que gobierna bien y quiere ser bien gobernado; ése, en el tumulto de la batalla, permanecerá firme en su lugar, como fiel y valiente defensor. No hay mayor mal que la anarquia anarquía: ella arruina las ciudades, ella introduce la discordia en las familias, ella rompe y pone en fuga al ejército del aliado; pero la obediencia salva las más veces la vida de los que cumplen con su deber. Así hay que defender el orden y la disciplina, y no dejarse nunca dominar por una mujer. Mejor es, si es preciso, caer ante un hombre; que así nunca podrán decir que somos inferiores a una hembra.

CORO

A mi, si no es que por la edad chocheo, me parece razonable lo que has dicho.

HEMÓN

Padre, los dioses han dado a los hombres la razón como el mayor bien de todos los que existen, y yo ni podría ni sabría decir que no hayas hablado con rectitud. Pero la cosa, sin embargo, puede que parezca bien vista de otra manera; y yo, que soy tu hijo, debo considerar todo lo que pueda alguien decir, tratar o murmurar de ti; pues tu aspecto infunde tanto terror- terror al ciudadano, que no se atreve a decirte aquello que tú no gustes oir oír. Pero a mi me es fácil oir oír lo que en secreto se dice; cómo llora la ciudad por esta muchacha, que, entre todas las mujeres, no merece de ninguna manera morir ignominiosamente por su gloriosisima gloriosísima hazaña. La que a su propio hermano, muerto en la pelea, no quiso dejar insepulto para que fuese pasto de los voraces perros ni de ninguna de las aves, ésa, ¿no es digna de obtener una gloriosa recompensa? Tal es el rumor que silenciosa y secretamente corre. Para mí, padre, no hay ninguna cosa que me sea más estimada que el que tú vivas feliz. ¿Pues qué mayor dechado de gloria para los hijos que la prosperidad del padre, o para el padre que la de los hijos? No te obstines, pues, en mantener en ti, como única, la opinión de que lo que tú dices es lo razonable, y no lo que diga otro; porque los que creen que solamente ellos poseen la sabiduria sabiduría, la elocuencia y el valor que no tienen los demás, ésos, al ser examinados, se encuentran vacios vacíos. Porque al hombre, por sabio que uno sea, no le es vergonzoso el aprender muchas veces, ni tampoco el no resistir más allá de lo razonable. Tú ves en los torrentes invernales que cuantos árboles ceden, conservan sus ramas; pero los que resisten, son arrancados con sus mismas raíces. Asimismo, el que atesando firmemente la bolina no quiere ceder, hace que zozobre la nave y navega en adelante en las tablas. Cede, pues, y da largas a tu enojo. Pues si algún consejo, a pesar de ser tan joven, me asiste, afirmo yo que seria lo mejor que todo hombre naciera henchido de sabiduria sabiduría; pero que como esto no suele suceder así, bueno es aprender de los que bien te aconsejan.

CORO

Rey, conviene que si algo oportuno dice éste, lo atiendas; y también éste a ti, pues los dos habéis hablado bien..

CREONTE

Llegados a esta edad, ¿tendremos que aprender prudencia de un jovencito imberbe como éste?

HEMÓN

No en lo que no sea justo; que aunque sea más joven, no se debe mirar a la edad, sino al consejo.

CREONTE

¿Y tu consejo es que honremos a los sediciosos?

HEMÓN

Nunca aconsejarẻ aconsejaré yo honrar a los malvados.

CREONTE

Pues ésta, ¿no ha sido sorprendida en tal malicia?

HEMÓN

No dice eso ningún ciudadano de Tebas.

CREONTE

¡Qué!, ¿la ciudad es la que me ha de decir lo que debo disponer?

HEMÓN

¿Ves cómo eso que has dicho es propio de un imberbe?

CREONTE

¿Pero es que yo he de gobernar esta tierra por el consejo de otro y no por el mío?

HEMÓN

No hay ciudad que se halle constituída constituida por un solo hombre.

CREONTE

¿No se dice que la ciudad es del que manda?

HEMÓN

Y muy bien, si reinases tú solo en tierra despoblada.

CREONTE

Éste, a lo que parece, contiende por la muchacha.

HEMÓN

Como si tú fueras la muchacha; pues por ti, en verdad, me preocupo.

CREONTE

¡Ah malvado! ¿En pleitos vienes contra tu padre?

HEMÓN

Porque te veo faltar a la justicia.

CREONTE

¿Falto, pues, manteniendo el respeto a mi autoridad?

HEMÓN

No la respetas, cuando conculcas las leyes.

CREONTE

¡Oh asquerosa ralea, y vencido por una mujer!

HEMÓN

Pero nunca me cogerás vencido por bajas pasiones.

CREONTE

Todo lo que estás diciendo, ¿lo dices por aquélla?

HEMÓN

Y por ti y por mi y por los dioses infernales.

CREONTE

Puesto que eres esclavó esclavo de una mujer, not me fatigues con tu charla.

HEMÓN

¿Quieres inculpar y que no se defienda uno de tus inculpaciones?

CREONTE

A ésa ya no es posible que la desposes viva.

HEMÓN

Ella morirá, y muriendo matará a alguien.

CREONTE

¿Es que hasta amenazarme llega tu audacia?

HEMÓN

¿Qué amenaza es combatir fútiles razones?

CREONTE

Llorando vendrás en razón, ya que vacio vacío de ella estás.

HEMÓN

Si no fueras mi padre, diria diría que no estás en tu juicio.

CREONTE

¿Si? Pues, por el Olimpo, sabe que no te alegrarás de haberme injuriado con tanto insulto. Traed a esa odiosa, para que ante su vista, al punto, muera cerca y en presencia del novio.

HEMÓN

No; de ninguna manera; eso no lo creas nunca; ella no morirá delante de mí, ni tú tampoco verás ya mi cara ante tus ojos; para que te enfurezcas con los amigos que te quieran aguantar.

CORO

Ese hombre, ¡oh rey!, se ha ido apresuradamente, tomado de la cólera; y en su edad, la mente perturbada por la pasión, es cosa grave.

CREONTE

Ido ya, que haga lo que le plazca y se enorgullezca más de lo que debe el hombre; que a estas dos muchachas no las librará de la muerte.

CORO

¿Pues a las dos piensas matar?

CREONTE

A la que no ha tocado el cadáver, no; bien me lo adviertes.

CORO

¿Y con qué clase de suplicio piensas que muera?

CREONTE

Llevándola a sitio donde no se vea huella humana, haré que la encierren viva en una pétrea caverna, con el alimento preciso para evitar el sacrilegio, a fin de que la ciudad se libre del crimen de homicidio. Y una vez allí, si implora a Plutón, que es el único a quien adora entre los dioses, tal vez alcance el que la libre de la muerte; o mejor, conocerá, pero ya tarde, que es trabajo superfluo rendir culto a los manes.

CORO

Latin (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Latin (F. H. Bothe, 1806)) — 631 focus

Statim sciemus, quovis augure certius. O nate, num, auditis quae in sponsam decreta sunt, patri infensus ades,, an vero, quidquid egerimus, sumus tibi cari?

Haemon

Pater, tua sum in potestate, tuque, rectis quidem utens consiliis, me regas, quibus equidem obsequar: mihi enim nullae tanti esse possunt nuptiae, ut esas iustis tuis imperiis praeferam.

Creon

Scilicet hoc animo te esse par est, cedant ut omnia patris voluntati. Propterea enim cupit vir quiviscumque liberos suscipere sibi subditos et educere domi, ut et paternos inimicos ulciscantur male, amicosque eodem, quo pater, prosequantur honore; qui vero cumque liberos genuit inutiles, quid illum dicas aliud, quam sibi compedes, genuisse, multumque inimicis risum? Ne nunc ergo, nate, voluptate victus, mulierisque cupidine, sanam mentem abiicias, et hoc tene, frigere amplexum pravae mulieris, quam quis domi consortem tori habeat. Quod enim peius esse possit ulcus, quam malus amicus? Quare tamquam malivolam despuens, puellam illam sine apud Orcum, cui voluerit, nubere: ego enim, postquam illam manifesto deprehendi unam ex omni civitate edicto meo parere recusantem, haud sane committam,ut me falsi arguant cives, sed illam occidam. Proinde Iovem imploret cognationis praesidem! nam qui mihi genere coniuncti sunt, si eos mihi immorigeros esse patiar, similes profecto habebo extrarios. Quicumque enim familiam probe regit, is et in administranda civitate iustus videbitur: quicumque vero inobediens vel leges violat, vel imperare magistratibus cogitat, non est ut is laudem a me consequatur. Scilicet quem Civitas summae rerum praefecerit , ei parere oportet tenues, pariter in iustis iniustisque rebus, et qui sic animatus sit, hunc virum nullus dubiiem, quin recte imperare possit, aliusque subiectus imperio iussa rite exsequi velit, et belli in procella, jussus, mansurus sit, iustum se praebens fortemque adiutorem. Licentia enim maius haud aliud est malum: haec quippe civitates perdit, haec subvertit domos, haec socios in fugam coniicit: atque iis, qui recti in acie steterunt, saluti plerumque fuit obedientia. Sic vindicare oportet reges, neque omnino feminae cedendum: satius est enim, siquidem de statu deiici necesse est, a viro vinci, nec mulieribus ignaviores esse dicamur.

Chorus

Nobis quidem, nisi mens senio labefacta decipitur, dicere sapienter, quae dicis, videris.

Haemon

Pater, dii hominibus ingenerant rationem, omnium, quotquot sunt, rerum praestantissimam. Quae autem modo dixi, vera esse, neque audeam negare, nec, qui negare possim, scio: est tamen ut alius etiam vera dicere queat. Enimvero tu non es talis, qui omnia prospicere queas, quae in te vel dicit quis, vel facit, aut si quid tibi vertatur vitio: iuus enim vultus plebeio cuique timorem incutit circa sermones tales, quos lubens non audias: at mihi clam haec mussantium excipere licet: quantopere huius puellae vicem civitas doleat, quia ob facta maximis digna laudibus pessime pereat mulierum omnium immeritissima , quae suum ipsius fratrem in proelio caesum, insepultum haud passa sit crudivoris canibus alitibusque perdi. Nonne haec aureo digna honore? Tales obscuri clam manant rumores. Mihi vero, pater, nihil aliud optabilius esse potest, quam ut omnia tibi laeta eveniant. Quid enim liberis decori sit magis, quam gloria florens pater? quidve patri cum liberis comparandum? Ne nunc ergo unicum mente hunc habitum indue, ut, quod tudicis , aliudque praeterea nihil, rectum esse putes: quicumque enim vel ipse solus sapere videtur sibi, vel lingua aut animo pollere, ut nemo alius, tales si explices, saepius inanes esse comperias; sed virum, quamvis ille sit sapiens, discere multa haud indecorum est, et non nimis contra tendere. Vides hibernis imbribus tumida ad fluenta quotquot cedunt arbores, ut servant ramos; at stirpitus intereunt, quaecumque obnituntur: similiter quoque navis gubernator, si adductum pedem laxare praefracte renuit, supinis, eversa rate, in posterum navigat tabulis. Verum age, remitte iram, et poenitentiae da locum: iudicium enim si quod et mihi iuniori inest, dico equidem longe optimum esse, si suapte indole vir quisque scientia gaudeat; sin minus (haud enim ita solet evenire) et a bene consulentibus praeclarum est discere.

Chorus

Rex, si quid hic opportunum dicit, aequum est te animum advertere ; teque vicissim illi auscultare:

recte enim dictum est utrinque.

Creon

Nos ergo istuc aetatis sapere docebimur ab adolescente ?

Haemon

Nihil quidem doceare, quod iniustum sit : etsi vero iuvenis sum, non aetatem magis decet, quam opera, spectare.

Creon

Ergone opus est, legibus liaud parentes honore adficere?

Haemon

Haud same tibi auctor sim, ut malis honorem habeas.

Creon

At haecce non tali correpta est morbo ?

Haemon

Utique hoc negat universus Thebanus populus.

Creon

Scilicet, quae imperare debeam, civitas mihi praescribet ?

Haemon

Viden', ut nimis iuvenilis iste tuus est sermo?

Creon

Nimirum alius imperio, non meo, terra haec subiecta erit?

Haemon

Quippe non est civitas, quae unius tantum est viri.

Creon

Non imperantis censetur esse civitas?

Haemon

Pulchre deserta urbe tu regnares solus.

Creon

Hic, ut videtur, pro muliere propugnat.

Haemon

Si tu quidem mulier es: pro te enim propugno.

Creon

O filli pessime, qui cum patre litigas!

Haemon

Nonne enim a iusto te aberrare video?

Creon

Scilicet aberro, colens mei iura imperii ?

Haemon

Haud sane colis, dum diis debitum honorem conculcas.

Creon

O scelestum ingenium et a femina devictum!

Haemon

Atnumqnam me a turpibus devictum' argues.

Creon

Tamen omnis tuus hic sermo illi patrocinatur.

Haemon

Tibique etiam, et mihi, et diis inferis.

Creon

Hanc mon erit umquam, ut vivam amplius ducas.

Haemon

Ergo morietur, et mortua aliquem perdet.

Creon

An in minarum etiam sic erumpis audaciam ?

Haemon

Quae sunt minae autem, contra futiles dicere sententias?

Creon

Plorans me castigabis, ipse mentis inops quum sis.

Haemon

Nisi pater esses, dicerem te desipere.

Creon

Mulieris mancipium, ne me adulare.

Haemon

Vis quidlibet loqui, et nihil vicissim audire.

Creon

Itane vero?

at haud impune, coelum attestor, me reprehensione dignis verbis abs te impetitum iri scias. Adducite odium, ut ob oculos illico praesenti moriatur proximá sponso.

Haemon

Haud sane me prope adstante (ne tu hoc umquam in animum inducas) neque haec coram peribit, neque tu umquam me oculis tuis obversari vivum videbis, quoniam in eos , qui te iuvare cupiunt, insanis.

Chorus

Hic vir abiit, o rex, ira concitatus: atqui talibus ingenium dolore ardens ad atrocia facta comparare se solet.

Creon

Age abeat; faciat, cogitet supra humanam sortem: hasce tamen puellas morte sic mom liberabit.

Chorus

Ergone utramque morte multare destinas?

Creon

Haud quidem illam, quae cadaver non adtigit: recte enim mones.

Chorus

Quonam autem eam supplicio statuis occidere?

Creon

Abductam in locum, ubi nulla sint hominum vestigia, saxeo in specu vivam recondam, tantillo cibi, quantum arcendae morti sufficiat, apposito, ut piaculum tota effugiat civitas: ibique Orcum, quem solum colit deorum, rogando forte impetrabit, ut ne mortem obeat; aut tunc tandem discet, supervacaneum esse laborem, si quis inferos colat.

Chorus

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 631 focus

We shall know soon, better than seers could teach us.

Can it be so, my son, that thou art brought

By mad distemperature against thy sire,

On hearing of the irrevocable doom

Passed on thy promised bride? Or is thy love

Thy father’s, be his actions what they may?

HAEMON

I am thine, father, and will follow still
635

Thy good directions; nor would I prefer

The fairest bride to thy wise government.

CR

That, O my son! should be thy constant mind,

In all to bend thee to thy father’s will.
640

Therefore men pray to have around their hearths

Obedient offspring, to requite their foes

With harm, and honour whom their father loves;

But he whose issue proves unprofitable,

Begets what else but sorrow to himself
645

And store of laughter to his enemies?

Make not, my son, a shipwreck of thy wit

For a woman. Thine own heart may teach thee this;—

There’s but cold comfort in a wicked wife

Yoked to the home inseparably. What wound
650

Can be more deadly than a harmful friend?

Then spurn her like an enemy, and send her

To wed some shadow in the world below!

For since of all the city I have found

Her only recusant, caught in the act,
655

I will not break my word before the State.

I will take her life. At this let her invoke

The god of kindred blood! For if at home

I foster rebels, how much more abroad?

Whoso is just in ruling his own house,
660

Lives rightly in the commonwealth no less:

But he that wantonly defies the law,

Or thinks to dictate to authority,

Shall have no praise from me. What power soe’er

The city hath ordained, must be obeyed
665

In little things and great things, right or wrong.

The man who so obeys, I have good hope

Will govern and be governed as he ought,

And in the storm of battle at my side

Will stand a faithful and a trusty comrade.
670

But what more fatal than the lapse of rule?

This ruins cities, this lays houses waste,

This joins with the assault of war to break

Full numbered armies into hopeless rout;

And in the unbroken host ’tis nought but rule
675

That keeps those many bodies from defeat,

I must be zealous to defend the law,

And not go down before a woman’s will.

Else, if I fall, ’twere best a man should strike me;

Lest one should say, ‘a woman worsted him.’
680

CH

Unless our sense is weakened by long time,

Thou speakest not unwisely.

HAEM

O my sire,

Sound wisdom is a God implanted seed,

Of all possessions highest in regard.

I cannot, and I would not learn to say
685

That thou art wrong in this; though in another,

It may be such a word were not unmeet.

But as thy son, ’tis surely mine to scan

Men’s deeds, and words, and muttered thoughts toward thee.

Fear of thy frown restrains the citizen
690

In talk that would fall harshly on thine ear.

I under shadow may o’erhear, how all

Thy people mourn this maiden, and complain

That of all women least deservedly

She perishes for a most glorious deed.
695

‘Who, when her own true brother on the earth

Lay weltering after combat in his gore,

Left him not graveless, for the carrion few

And raw devouring field dogs to consume—

Hath she not merited a golden praise?’
700

Such the dark rumour spreading silently.

Now, in my valuing, with thy prosperous life,

My father, no possession can compare.

Where can be found a richer ornament

For children, than their father’s high renown?

Or where for fathers, than their children’s fame?
705

Nurse not one changeless humour in thy breast,

That nothing can be right but as thou sayest.

Whoe’er presumes that he alone hath sense,

Or peerless eloquence, or reach of soul,

Unwrap him, and you’ll find but emptiness.
710

’Tis no disgrace even to the wise to learn

And lend an ear to reason. You may see

The plant that yields where torrent waters flow

Saves every little twig, when the stout tree

Is torn away and dies. The mariner
715

Who will not ever slack the sheet that sways

The vessel, but still tightens, oversets,

And so, keel upward, ends his voyaging.

Relent, I pray thee, and give place to change.

If any judgement hath informed my youth,
720

I grant it noblest to be always wise,

But,—for omniscience is denied to man—

Tis good to hearken to admonishment.

CH

My lord, ’twere wise, if thou wouldst learn of him

In reason; and thou, Haemon, from thy sire!

Truth lies between you.
725

CR

Shall our age, forsooth,

Be taught discretion by a peevish boy?

HAEM

Only in what is right. Respects of time

Must be outbalanced by the actual need.

CR

To cringe to rebels cannot be a need.
730

HAEM

I do not claim observance for the vile.

CR

Why, is not she so tainted? Is ’t not proved?

HAEM

All Thebes denies it.

CR

Am I ruled by Thebes?

HAEM

If youth be folly, that is youngly said.
735

CR

Shall other men prescribe my government?

HAEM

One only makes not up a city, father.

CR

Is not the city in the sovereign’s hand?

HAEM

Nobly you’d govern as the desert’s king.

CR

This youngster is the woman’s champion.
740

HAEM

You are the woman, then—for you I care.

CR

Villain, to bandy reasons with your sire!

HAEM

I plead against the unreason of your fault.

CR

What fault is there in reverencing my power?

HAEM

There is no reverence when you spurn the Gods.
745

CR

Abominable spirit, woman-led!

HAEM

You will not find me following a base guide.

CR

Why, all your speech this day is spent for her.

HAEM

For you and me too, and the Gods below.

CR

She will not live to be your wife on earth.
750

HAEM

I know, then, whom she will ruin by her death.

CR

What, wilt thou threaten, too, thou audacious boy?

HAEM

It is no threat to answer empty words.

CR

Witless admonisher, thou shalt pay for this!

HAEM

Thou art my sire, else would I call thee senseless.
755

CR

Thou woman’s minion! mince not terms with me,

HAEM

Wouldst thou have all the speaking on thy side?

CR

Is ’t possible? By yon heaven! thou’lt not escape,

For adding contumely to words of blame.

Bring out the hated thing, that she may die
760

Immediately, before her lover’s face!

HAEM

Nay, dream not she shall suffer in my sight

Nor shalt thou ever see my face again

Let those stay with you that can brook your rage!

CH

My lord, he is parted swiftly in deep wrath!

The youthful spirit offended makes wild work.

CR

Ay, let him do his worst. Let him give scope

To pride beyond the compass of a man!

He shall not free these maidens from their doom.

CH

Is death thy destination for them both?
770

CR

Only for her who acted. Thou art right.

CH

And what hast thou determined for her death?

CH
CHORUS. LEADER OF CHORUS.

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 631 focus

Bald werden wir es klarer als die Seher schau'n.
625

Mein Sohn, dem Vater nahst du doch nicht wuthentbrannt,

Weil du den Spruch vernahmest, der die Braut verdammt?

Nein, was ich thun mag, bleib' ich dir doch immer lieb?

Hämon.

Dein bin ich, Vater; du ja lenkst des Sohnes Sinn

Mit klugem Rathe, dem ich gern gehorchen will.
630

Denn höher acht' ich billig wohl kein Eheband,

Als deine Leitung, wenn du stets mich weise führſt.

Kreon.

Ja, so bestellt sein muß es, Sohn, in deiner Brust,

Dir muß des Vaters Wille mehr denn Alles sein.

Denn darum fleh'n die Väter, daß ein folgsames
635

Geschlecht von Kindern mög' erblüh'n in ihrem Haus,

Damit sie, Böses rächend, hier dem Feinde steh'n,

Und dort den Freund hoch ehren, wie der Vater selbst.

Wer eine Saat mißrath'ner Kinder auferzieht,

Was zieht er anders als sich selbst die Sorge groß,
640

Und seinem Feinde reichen Stoff zu bitterm Hohn?

Drum werde weisem Sinne nicht aus arger Lust

Des Weibes wegen ungetreu, bedenke, Sohn,

Welch kaltes Liebumfangen dir bereitet ist

In eines schnöden Weibes Arm! Denn welcher Schmerz
645

Kann tiefer uns verwunden als ein böser Freund?

Nein, fleuch mit Abscheu dieses Weib als deinen Feind,

Daß ihr im Hades Gatte werd' ein Anderer!

Denn weil ich sie betroffen, wie sie meinem Spruch,

Allein von Allen, offnen Troz geboten hat;
650

So will ich nicht als Lügner vor dem Volke steh'n,

Nein, will sie tödten! Ruse sie dann nur zu Zeus,

Dem Gott der Sippschaft! Heg' ich bei dem eignen Stamm¹

Den Ungehorsam, wie bezähm' ich Fremde dann?

Denn wer im eignen Hause sich als rechten Herrn
655

Bewährte, wohl erscheint er auch im Staat gerecht.

Und zuversichtlich glaub' ich, daß ein solcher Mann

Gut herrschen und dem Herrscher willig folgen wird,

Und daß im Lanzensturme vorn' im Schlachtgewühl

Er tapfer aushält, ein bewährter Kampfgenoß.
660

Doch wer gewaltsam übertritt Gesez und Recht,

Wer denen, die gebieten, vorzuschreiben denkt,

Den acht' ich keines Lobes werth aus meinem Mund.

Nein, wen das Volk einsezte, dem gehorche man

In Kleinem und Gerechtem und im Gegentheil.
665

Der Uebel größtes ist die Zügellosigkeit:

Sie rottet aus die Städte, wandelt Wohnungen

In Wüsteneien, bricht zu jäher Flucht hinaus

Im Lanzenkampfe: wo die Reih'n geordnet steh'n,

Bewahrt Gehorsam tausend Leben vor Gefahr.
670

So müssen wir beschirmen, was gesezlich ist,

Und einem Weibe werde nie der Sieg gegönnt.

Denn gilt es, besser fallen wir durch Manneshand,

Und nimmer soll man sagen, daß uns Frau'n besiegt.

Der Chor.

Uns dünkt, wofern uns Alter nicht den Sinn berückt,
675

Mit viel Verstand gesprochen, was du sprichst, o Herr.

Hämon.

Die Götter pflanzen weisen Sinn den Menschen ein,

Von allen Gütern, welche sind, das trefflichste.

Daß ohne Grund sei, Vater, was du eben sprachst,

Versteh' ich nicht zu sagen, will's auch nie verstehn;
680

Doch auch ein Andrer fände wohl das Richtige.

Dir kann es nie gelingen, Alles auszuspäh'n,

Wie Jeder spricht und handelt, was er tadeln mag.

Dein Auge schreckt die Männer aus dem Volk zurück,

Ein Wort zu sagen, welches dir mißfällig klingt.
685

Ich aber kann's wohl hören im Verborgenen,

Wie um die Jungfrau Klag' erhebt die ganze Stadt,

Daß sie, so schuldlos, wie der Frauen keine sonst,

Des schlimmsten Todes sterbe für die schönste That:

„Sie, die den eignen Bruder, der in blut'gem Kampf
690

Gefallen, unbestattet nicht der rohen Gier

Der Hunde, nicht den Vögeln ihn zum Raube ließ,

Wie sollte sie nicht goldner Ehren würdig sein?"

Solch dunkle Rede wandelt still im Volk umher.

Doch ist von allen Gütern mir das theuerste,
695

Wenn dir, o Vater, ungetrübt die Freude lacht.

Was ist den Kindern höh're Lust, als Ruhm und Glück

Des Vaters, was dem Vater mehr, als Kindeswohl?

Nur den Gedanken hege nicht allein in dir,

Daß deine Meinung, keine sonst, die rechte sei.
700

Denn Mancher, der sich selbst allein der Weise dünkt,

Mit Sprache, wie kein Andrer, und mit Geist begabt,

Hat, sich enthüllend, seine Leerheit offenbart.

Nein, selbst dem weisen Manne bringt es keine Schmach,

Manchmal zu lernen und nicht allzustarr zu sein.
705

Du siehst's am hochgeschwollnen Strom: die Bäume, die

Sich schmiegen, steh'n an ihren Zweigen unversehrt,

Und, die sich sträuben, kommen samt der Wurzel um.

So, wer im Fahrzeug allzustraff das Segeltau

Spannt, ohne nachzulassen, der wirst um und treibt
710

Fortan dahin auf umgekehrtem Rudersiz.

Gib also nach, laß ab von deinem Ungestüm.²

Denn wenn Erkenntniß irgend auch mir Jüngeren

Inwohnt, eracht' ich jenen als den besten Mann,

Der von Natur in aller Einsicht Fülle blüht:
715

Fehlt diese, dorthin neigt es sich nicht immer gern

So ziemt es, den zu hören, der verständig spricht.

Der Chor.

Ihn hörst du billig, wenn er treffend spricht, o Herr,

Und du den Vater; sprachet ihr doch beide gut.

Kreon.

So soll ich gar in meinem Alter noch Verstand
720

Von Einem lernen, der so jung an Sahren ist?

Hämon.

Nichts, was verwerflich wäre! Wenn ich Jüngling bin,

So muß man auf die Sache, nicht auf's Alter sehn.

Kreon.

Die Sache? Daß ich Ungehorsam ehren soll?

Hämon.

Ich spreche niemals Ehre für die Schlechten an.
725

Kreon.

Ist diese denn nicht solchen Frevels überführt?

Hämon.

Das widerspricht dir alles Volk in Thebe's Stadt.

Kreon.

Soll denn die Stadt mir sagen, was ich ordnen soll?

Hämon.

Sieh da, du sprachst doch eben allzu jugendlich!

Kreon.

Für wen gebiet' ich, als für mich, in diesem Land?³
730

Hämon.

Das ist ja kein Staat, welcher Einem Mann gehört.

Kreon.

Nennt nicht der Staat sich dessen, der in ihm gebeut?

Hämon.

Schön herrschtest du denn ganz allein im öden Land.

Kreon.

Er kämpft im Bunde mit dem Weib, ich seh' es wohl.

Hämon.

Wenn du das Weib bist: sorg' ich doch allein für dich.
735

Kreon.

Und rechtest mit dem Vater, du Nichtswürdiger?

Hämon.

Weil ich vom rechten Pfade dich abirren sah.

Kreon.

Ich irre, wenn mein Herrscherrecht mir heilig gilt?

Hämon.

Nicht heilig gilt dir's, wenn du Götterrecht verhöhnst.

Kreon.

Schmachvolle Denkart, die dem Weib sich unterwirst!
740

Hämon.

Mich sollst du niemals unterthan der Schande seh'n!

Kreon.

Doch deine ganze Nede kämpft für jene nur.

Hämon.

Für dich und mich auch und die Todesgötter dort.⁴

Kreon.

Sie wird dir nie mehr angetraut als Lebende.

So stirbt sie denn und tödtet sterbend Andere.
745

Tollkühner, auch noch drohend trittst du mir daher?

Hämon.

Das wäre Drohung, red' ich gegen leeren Wahn?

Kreon.

Zu deinem Unheil lehrst du mich, selbst leer an Sinn!

Hämon.

So willst du reden, aber hören willst du Nichts?

Kreon.

Knecht eines Weibes, spare dir dein glatt Geschwäz!
750

Hämon.

Dich nennt' ich thöricht, wenn du nicht mein Vater wärst.

Kreon.

Wahrhaftig? Bei'm Olympos, nicht zur Freude dir,

Das sei versichert, höhnst du mich mit frechem Wort.

(zu den Begleitern:)

Führt her das Scheusal, daß sie gleich im Angesicht

Des Bräutigams an seiner Seite sterbe hier!.
755

Hämon.

Nie soll sie wahrlich, wähne das doch nimmermehr,

An meiner Seite sterben, noch wirst du hinfort

Mich je mit Augen wiederseh'n: dann rase nur

Vor deinen Freunden, welchen dies gefallen mag!⁵

Kreon. Der Chor.

Der Chor.

Der Mann, o König, eilte rasch im Zorne fort:
760

Wohl Schweres brütet schmerzempört so junger Sinn.

(ab.)

Kreon.

Er geh' und thue, sinne mehr als Menschliches;

Doch diese Jungfrau'n soll er nicht dem Tod entziehn.

Der Chor.

Den Beiden also hast du gar den Tod bestimmt?

Kreon.

Der nicht, die Nichts verbrochen. Wohl ermahnst du mich.
765

Der Chor.

Und welche Todesstrafe denkst du jener zu?

Kreon.

Wo keines Menschen Tritte geh'n, am öden Ort,

Berg' ich in tiefem Felsengrab die Lebende,⁶

An Speise nur darreichend, was die Sühne heischt,

Daß vor Befleckung sicher sei die ganze Stadt.
770

Und dort zum Gotte, welchen sie allein verehrt,

Zum Hades flehend, mag sie wohl dem Tod entgeh'n;

Wo nicht, erkennt sie endlich doch, daß unbelohnt

Sich mühe, wer verehre, was im Hades ist.

(ab in den Palast. Der Chor bleibt allein zurück.) Erste Strophe.

Der Chor.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 631 focus

He comes, and better than a prophet, soon

Shall we divine his inmost thoughts. My son,

Com'st thou, well knowing our decree, to mourn

Thy promised bride, and angry to dispute

Haemon

A father's will ; or, whatsoe'er we do
635

Still to hold best, and pay obedience to us ]
635

H^. My father, I am thine. Do thou command,

And I in all things shall obey. 'Tis fit

My promised nuptial rites give place to thee.

Creon

It will become thee with obedience thus

To bear thee ever, and in every act

To yield submissive to a father's will :

'Tis therefore, O my son ! that men do pray
640

For children who with kind officious duty
640

May guard their helpless age, resist their foes,

And like their parents love their parents' friend ;

But he who gets a disobedient child.

What doth he get but misery and woe ?

His enemies will laugh the wretch to scorn.

Take heed, my son, thou yield not up thy reason,

In hopes of pleasure from a worthless woman ;

For cold is the embrace of impious love,

And deep tlie wounds of false dissembled friendship.

Hate then thy bitterest foe, despise her arts,
645

And leave her to be wedded to the tomb.
645

Of all the city her alone I found

Rebellious ; but I have her, nor shall Thebes

Say I'm a liar : I pronounced her fate.

And she must perish. Let her call on Jove,

Who guards the rights of kindred and the ties

Of nature ; for if those b}; blood united

Transgress the laws, I hold myself more near

E'en to a stranger. Who in private Ufe

Is just and good, will to his country too

Be faithful ever ; but the man who, proud
650

And fierce of soul, contemns authority,
650

Despiseth justice, and o'er those who rule

Would have dominion, such shall never gain

Th' applauding voice of Creon. He alone,

Whom the consenting citizens approve

Th' acknowledged sovereign, should in all command.

Just or unjust his laws, in things of great

Or little import, whatsoe'er he bids :

A subject is not to dispute his will ;

He knows alike to rule and to obey ;

And in the day of battle will maintain
655

The foremost rank, his country's best defence.
655

Kebellion is the worst of human ills ;

This ruins kingdoms, this destroys the peace

Of noblest families, this wages war,

And puts the bmve to flight ; whilst fair obedience

Keeps all in safety. To preserve it ever

Should be a king's first care. We will not yield

To a weak woman ; if we must submit,

At least we will be conquered by a man,

Nor by a female arm thus fall inglorious.^J^
660

H^. Wisdom, my father, is the noblest giffcl
660

The gods bestow on man, and better far
660

Than all his treasures. Why thy judgment deems*

Most fit, I cannot, would not repreheitd.

Others perhaps might call it Avrong. For me,

My duty only bids me to inform you

If aught be done or said that casts reproach

Or blame on you. Such terror would thy looks

Strike on the low plebeian, that he dare not

Say aught unpleasing to thee ; be it mine

To tell thee then what I of late have heard
665

In secret whispered. Your afflicted people
665

United mourn th' unhappy virgin's fate
665

Unmerited, most wretched of her sex,

To die for deeds of such distinguished virtue,

For that she would not let a brother lie

Unburied, to the dogs and birds a prey ;

Was it not rather, say the murmuring crowd.

Worthy of golden honours and fair praise ?

Such are their dark and secret discontents.

Thy welfare and thy happiness alone

Are all my wish ; what can a child desire
670

More than a father's honour, or a father
670

More than his child's ? Oh ! do not then retain
670

Thy will, and still believe no sense but thine _

Can judge aright ! The man who proudly thinks 7

None but himself or eloquent, or wise, ^

By time betrayed, is branded for an idiot ; \

True wisdom will be ever glad to learn,

And not too fond of power. Observe the trees

That bend to wintry torrents, how their boughs

Unhurt remain, whilst those that brave the storm,

Uprooted torn, shall wither and decay ;
675

The pilot, whose unslackened sail defies
675

Contending winds, with shattered bark pursues
675

His dangerous course. Then mitigate thy wrath

My father, and give way to sweet repentance.

If to my youth be aught of judgment given,

He, who by knov/ledge and true wisdom's rules

F

ANTIGO.VE.

Guides every action, is the first of men ;

But since to few that happiness is given,

The next is he, who, not too proud to learn,
680

Follows the counsels of the wise and good,
680

Chorus

O king ! if right the youth advise, 'tis fit

Haemon

Thtit thou shouldst listen to him ; so to thee

Chorus

Should he attend, as best may profit both.

Creon

And have we lived so long then to be taught

At last our duty by a boy like thee ?

Haemon

H.i<:. Young though I am, I still may judge aright ;

Wisdom^in action lies, and not in years,

Creon

Call you it wisdom then'^o honour those
730

Who disobey the laws?
730

Haemon

HiE. I would not have thee

Protect the wicked.

Creon

Is she not most guilty

Haemon

H^. Thebes doth not think her so.

Creon

Shall Thebes prescrioe

To Creon's will ?

Haemon

H^. How weakly dost thou talk !
735

Creon

Am I king here, or shall another reign ?

Haemon

H^. 'Tis not a city where but one man rules.

Creon

The city is the king's.

HiE. Go by thyself then.

Haemon

And rule henceforth o'er a deserted land.

Creon

[to the Chorus]. He pleads the woman's
740

cause.
740

Haemon

H^. If thou art she,

I do ; for, oh ! I speak but for thy sake —

My care is all for thee.

Creon

Abandoned wretch !

Dispute a father's will !

Haemon

H^. I see thee err,

And therefore do it.

Creon

Is it then a crime

To guard my throne and rights from violation ?

Haemon

H^ He cannot guard them who contemns the gods
745

And violates their laws.
745

Creon

Oh ! thou are worse,

More impious e'en than her thou hast defended.

H^. Naught have I done to merit this reproof.

Haemon

Oreon. Hast thou not pleaded for hei- ?

H^. No, for thee,

And for myself — for the infernal gods.

Creon

But know, she shall not live to be thy wife.

Haemon

H^. Then she must die ; another too may fall.

Creon

Ha ! dost thou threaten me, audacious traitor?
750

H.E. What are my threats ? Alas ! thou heedst them
750

Haemon

not.

Creon

That thou shalt see; thy insolent instruction

Shall cost thee dear.

Haemon

H/E. But for thou art my father

Now would I say thy senses were impaired.

Creon

Think not to make me thus thy scorn and

laughter,

Thou woman's slave.

Haemon

Hjb. Still wouldst thou speak thyself^
755

And never listen to the voice of truth ;
755

Such is thy will.
755

Creon

Now, by Olympus here !

I swear thy vile reproaches shall not pass

Unpunished. Call her forth !

Before her bridegroom

Haemon

She shall be brought, and peiish in his sight.

Hje. These eyes shall never see it. Let the slaves

Who fear thy rage submit to it; but know,

'Tis the last time thou shalt behold thy son.

Creon
\To one of the Attendants. \^Exit H.E3I0N. Scene II.

Chorus.

Chorus

Sudden in anger fled the youth. O king !

A mind oppressed like his is desperate.

Creon

Why, let him go ! and henceforth better

learn

Than to oppose me. Be it as it may.

Death is their portion, and he shall not save them.

Chorus

Must they both die then?
770

No ; 'tis well advised,
770

but for Antigoue-
770

Ismene lives
770

Chorus

O king 1 what death is she decreed to suffer

CiiEON. Far from the haunts of men I'll have her led,

And in a rocky cave, beneath the earth,

Buried alive ; with her a little food.

Enough to save the city from pollution.

There let her pray the only god she worships

To save her from this death : perhaps he will.

Or, if he doth not, let her learn how vain

It is to reverence the powers below. [^Exit Creon.

Mighty power, all powers above,

Great unconquerable love !

Thou, who liest in dimple sleek

On the tender virgin's cheek,

Thee the rich and great obey,

Every creature owns thy sway.

O'er the wide earth and o'er the main

Extends thy universal reign ;

All thy maddening influence know,

Gods above and men below ;

All thy powers resistless prove,

Great unconquerable love !

Thou canst lead the just astray

From wisdom and from virtue's way ;

The ties of nature cea^e to bind.

When thou disturbst the captive mind

Behold, enslaved by fond desire,

The youth condemns his aged sire

Enamoured of his beauteous maid,

Nor laws nor parents are obeyed ;

Thus Venus wills it from above,

And great unconquerable love.

Chorus
Scene III. Strophe I. Aniistrophe i.

Spanish (A. G. Garbin, 1889) (OCR draft) Experimental (Spanish (A. G. Garbin, 1889)) — 631 focus

Al punto lo sabremos con más certeza que si fuéramos adivinos.

Supongo, hijo mío, que no vendrás enfurecido contra tu padre por la sentencia definitiva que acaba de recaer contra tu futura esposa; y que cualquiera que haya sido mi modo de obrar, seré siempre querido para ti...

HEMÓN

Padre mío, sometido estoy á tus mandatos: tus prudentes consejos son los que me guían, y dispuesto me encuentro á seguirlos. No hay himeneo que deba yo preferir á tí, que con tanto acierto me diriges.

CREONTE

Si, hijo mio; todo debe sacrificarse á la voluntad de los padres: esos son los sentimientos que deben inculcarse en tu corazón. Por esto se afanan los padres: por tener hijos dóciles que sepan vengar con cllos ofensas de sus enemigos, y para que honren, á la par que ellos, á los que hayan sido sus amigos. ¡Ay! el que ha dado el sérá un hijo perverso, ¿qué ha hecho sino engendrar un martirio para él y un objeto de júbilo para sus contrarios? Que jamás, hijo mio, el aliciente del amor de una mujer turbe tu razón; ni olvides nunca que son de hielo las caricias de una esposa cuando ésta es una mujer depravada ¿Qué calamidad más grande que un indigno amigo? Desticerra, hijo, de tu corazón á esa mujer Como cruel enemiga y déjala que vaya á buscar marido á los infiernos. ' Y puesto que está convicta de haber sido la única entre los thebanos, que ha infringido insolentemente mis deerctos, no he de ponerme yo en contradicción ante los ojos de los ciudadanos. Morirá: asi implore á Júpiter protector de los derechos de la sangre. Si yo aliento la rebeldía en mis parientes, ¿qué será de los extraños? El hombre que sabe dirigir con energía sus asuntos de familia, ese sabrá del propio modo gobernar en el Estado con justicia; un hombre tal hay que confesarlo sabrá en toda ocasión mandar y obedecer; en los peligros de la guerra permanecerá siempre en su puesto, siendo de sus camaradas un dotensor fiel y valeroso. Pero el que insensata- mente infringe las leyes, el que pretende mandar en los que gobiernan ¿cómo ha de merecer nuestros elogios? Aquél que la República ha clegido porjefe, en todo, así en lo grande como en lo pequeño, en lo justo como en lo que no lo parezca, debe ser obedecido. No hay calamidad más tremenda que la anarquía, como que ella es la que arruina los pueblos, la que lleva la desolación á las familias, y en los combates produce la confusión en los guerreros y ocasiona las deserciones. En cambio en la obediencia está la salvación y la seguridad de todos. Sepamos, pues, mantener el orden en el Estado y no toleremos que una mujer se nos imponga. Nos dejaremos vencer, en caso necesario, por un hombre; pero que se diga que somos más débiles que mujeres... ¡jamás!

EL CORO

Si la edad no hace que nos engañemos, parécenos muy puesto en razón tu discurso.

HEMÓN

Los dioses, padre mío, han dotado á los hombres de la razón, el más precioso sin duda de todos los bienes. Si ella acaba de hablar por tus labios, no soy yo quien puede ni quiere negarlo. Pero como algún otro pudiera también pensar con no menos prudencia, deber mio es expiar en interés tuyo euanto con relación á tí se hace ó se dice ó se murmura. Los eiudadanos atérranse ante tu presencia y no se atreven á pronunciar palabra temerosos de irritarte; pero á mí me es fácil recoger sus secretas conversaciones y sé euanto llora Thebas la suerte de esa joven ¹. ¡Una doneella, la más inoeente del mundo, por una aceión que merece toda alabanza, ha de ser castigada eon muerte tan horrible! Pues qué, ¿no es digna de admiración una joyen que no consiente que quede insepulto, y para ser presa de los perros y de los buitres, el cadáver de un hermano, que sucumbió en el combate? Tal es el secreto sordo rumor, que circula por el pueblo. En cuanto ¿4 mi, no encuentro bien más precioso que tu prosperidad: pues ¿qué honor más grande para un hijo que la gloria de su padre, ni para un padre que la de sus hijos? Por esto, pues, te ruego que no te ciegues, ereyendo solo bueno tu modo de sentir y no otro alguno: los que pretenden poseer solos la prudencia, la elocuencia y la razón, puestos en evideneia, se ve muy frecuentemente que no las tienen. El hombre, por sabio que sea, jamás debe ruborizarse de aprender, y no debe llevar la contra más allá de lo razonable. El árbol flexible, azotado por el engrosado torrente, se conserva con su ramaje; pero ¡ay! aquel que resiste, se ve arrancado de cuajo hasta la raíz: tal el que se obstina en navegar á vela desplegada contra viento y marea, encuóntrase después, mísero náufrago, obligado á bogar sobre los pedazos del esquife destrozado. Calma tu cólera, padre mío, y revoca tu deereto, A pesar de mi juventud erco poseer alguna reflexión, y opino que el primero de los mortales es aquel en el que abunda la sabiduría; pero también juzgo que en los casos en que nuestra razón se halla ofuscada (como acontece frecuentemente) bueno y honroso es el aprender de los que hablan con prudencia.

EL CORO

¡Oh rey! te conviene no desoir lo que hay «de justo en ese discurso; —y tú, escucha á tu padre también, que los dos os expresais con «suma rectitud.

CREONTE

¿Con que á mis años he de recibir yo lecciones de un mozo de esta edad? THEMÓN Me parece que nada he dicho fuera de razón. Soy joven ciertamente; pero no es mi edad lo que eonviene examinar, sino mi consejo.

CREONTE

Y todo tu consejo se reduce á que miremos con consideración á los que desobedecen las leyes.

HEMÓN

Jamás he pretendido que mires eon respeto la maldad.

CREONTE

¿Y mo es esa la enfermedad de nuestra prisionera?

HEMÓN

No lo creen así los ciudadanos de Thebas.

CREONTE

¡Los thebanos! ¿Y son'los thebanos los que han de imponerme á mi las órdenes que yo debo dictar?

HEMÓN

¿Lo ves padre mío? Acabas de hablar como un mancebo.

CREONTE

¿Pues quién si no yo tiene derecho á gobernar en este pais?

HEMÓN

Una ciudad no es ciudad desde que se la mira como propiedad de uno solo.

CREONTE

¿Pues no se tiene como dueño de una ciudad al que la gobierna?

HEMÓN

En buen hora; pero en ese caso reinarás en un pais desierto.

CREONTE

Este se ve que aboga por la mujer.

HEMÓN

En verdad, si tú eres una mujer; pues ante todo yo no me intereso más que por tí.

CREONTE

¡Oh, el más vil de los hombres! ¡Tú has venido á acusar á tu padre!

HEMÓN

Porque te veo pecar con injusto motivo.

CREONTE

¡Cómo! ¿Es una cosa injusta el que yo mantenga mis derechos?

HEMÓN

No los sostienos al conculcar el respeto debido á los dioses.

CREONTE

¡Misecrable corazón subyugado por una mujer!... .

HEMÓN

Jamás, nunca me verás ceder á pasiones Vergonzosas.

CREONTE

¿Pues todo tu discurso no se reduce á hablar en pro de ella?

HEMÓN

Y también por ti, y por mi, y por los dioses infernales,

CREONTE

Pues á esta te prometo que no la gozarás viva por esposa.

HEMÓN

Morirá, sea; pero alguien perecerá también con ella.

CREONTE

¡Cómo! ¿Llevas tu insolencia hasta amenazarmo?

HEMÓN

¿Qué amenaza hay en rebatir tus fútiles sentencias?

CREONTE

¡Insensato! ¡Cuántas lágrimas te han de costar tus lecciones de sabiduría!

HEMÓN

Si no fueras mi padre, diría que habías perdido el juicio.

CREONTE

¡Vil eselayo de una mujer, no me importunes más eon tus garrulerias!

HEMÓN

Tú dices lo que se te antoja; y, después que hablas, no quieres á tu vez oir.

CREONTE

¿De veras?... Pues acuérdate, y lo juro por el Olimpo, que no me has de haber ultrajado impunemente. ¡Ola! Que se lleven al punto á esa mujer aborreeible, y que inmediatamente sucumba ante los ojos y en presencia de su amante.

HEMÓN

No; ante mis ojos, en mi presencia no morirá, ni tampoco tú me volverás á ver; te dejo ejereer tus furores en medio de los cobardes amigos que los sufren.—(Vuse con airada preci pilación.)

EL CORO Y CREONTE

EL CORO

¡Oh, Rey! Se ha marchado transportado de cólera. De un corazón como el suyo, hay que temer algo grave en la vehemencia de su dolor.

CREONTE

Váyase en buen hora y que obre y piense de modo superior al de todos, el hombre; pero á estas dos mujeres no las librará de la muerte.

EL CORO

¿A las dos, á las dos las vas á hacer perecer?

CREONTE

A la que no ha tocado al muerto, no; tienes razón.

EL CORO

¿Y qué suplicio le tienes preparado á la otra?

CREONTE

Conducida á un lugar desierto, donde no se encuentre huella humana, la haré encerrar viva en la profundidad subterránea de una roca, con el alimento preciso² gue exige la expiación, y para evitar á la ciudad entera el crimen de su muerte. Una vez allí que implore á Plutón, único de los dioses á quien ella venera, y tal vez obtenga el no morir; pero se convencerá, probablemente, que es trabajo in- útil rendir cultojá los manes.— Métese' en palacio.

Coro

Estrofa 1.a

LOS COREUTAS
solos

German (F. Hölderlin, 1804) (OCR draft) Experimental (German (F. Hölderlin, 1804)) — 631 focus

KREON

Bald haben wohl, o Sohn, melır, als die Seher
655

Wir endliche Entscheidung. Schliefsest du dein

Ohr mir,

Der jungen Frau zu lieb und kommst mit Wuth zum Vater?

Sag’ oder bleibst du mir in allem meinem Handeln?

HAEMON

Vater, dein bin ich. Milde Denkart hast du,
660

Richtest mir recht. Da mag ich gern dir folgen.

Denn so viel schäz’ ich keine Hochzeit nicht,

Dafs sie mir lieber, als dein Glük im Herrschen.

KREON

Wohl Sohn. So auch muss in der Brust es seyn,

Dafs väterlicher Meinung alles nachgeht.
665

Darum auch wünschete zuerst der Mann

Ein fromm Geschlecht, und häuslich zu gewohnen,

Dals es mit Schaden fern hält einen Feind,

Den Freund hingegen ehrt, so wie den Vater.

Wenn aber untaugliche Kinder einer zeugt,
670

Von dem sprichst du auch wohl nichts anderes,

Als dass er Mühe nur sich selbst, und viel

Gelächter Für die Feinde sich gezeuget.

Wirf darum jezt, o Sohn, des Weibes wegen nicht

Aus Lust die Sinne weg, und denke, dass
675

Das eine frostige Umarmung wird,

Ein böses Weib beiwohnend in den Häufsern.

Auf Erden was schlägt mifslichere Beulen,

Als schlimme Freund’? Acht’ aber du das gleich

Gottlosen'! lafs das Mädchen einen frei’n
680

Beim Höllengott! denn offenbar hab’ ich

Getroffen sie, dass von der ganzen Stadt

Sieuntreu war allein; und darf jeztnichtals Lügner

Bestehen vor der Stadt, und mus sie tödten.

Mag dann sie das wegsingen bey dem Bruder.
685

Verdirbt dasEingeborne, nähr’ ich fremd Geschlecht.

Denn wer im Angehörigen nur gut ist,

Erscheint auch in der Stadt als ein Gerechter.

Wer aber übertretend den Gesezen

Gewalt will anthun, oder Herrscher meistern,
690

Von mir kann dem nicht wohl ein Lob zufallen.

Wen aber eine Stadt hat eingesezt,

Dem soll man kleines, rechtes, ungereimtes hören.

Und dieser Mann, ich glaube das, er wird

Wohl herrschen, wird auch gute Herrschaft wollen,
695

Und in der Speere Stürmen angestellt,

Wird ein gerechter Helfer der und treflich bleiben.

Denn herrnlos seyn, kein gröfser Uebel giebt es.

Denn das verderbet Städte, das empört

Die Häufser, das reifst Lüken im Speergefecht.
700

Die aber recht gerichtet sind, bei denen

Erhält die Obrigkeit die vielen Körper.

So sichre du, die eine Welt dir bilden,

Und weiche nie dem Weib’, in keinem Dinge.

Denn mehr gilt’s, wmufs es seyn, mit einem Mann zu fallen,
705

Dafs nimmer 'wir genannt seyn hinter Weibern!

CHOR

Uns, wenn uns nicht im Finstern hält die Zeit,

Scheint das mit Sinn gesagt, wovon du redest.

HAEMON

Als wie von Gott, himmlisch kommt dieBesinnung,

Mein Vater, die auch ist von allem Gut das beste.
710

Mein eigen Leben aber kann es nicht,

Weifs auch nicht, ob du recht geredt, zu sagen.

Mag andern zu das Schöne ziehn, von nun an,

Für dich war ich am Leben, zu beschauen,

Was einer sagt und thut und tadelt, alles.
715

Von dir das Auge wäre für das Volk,

Für Worte, die du gern nicht hörst, zu furchtbar?

Mir aber ward, zu hören das Vertrauen,

Und wie die Stadt voll ist von Trauer um die Jungfrau.

„Die soll, die unschuldigste von den Weibern,
720

„So schlecht vergehn ob dem, was sehr ruhmvoll gethan war.

„Die ihren Bruder, der in Mord gefallen,

„Vom unbarmherzgen Hunde grablos wollte

„Nicht fressen lassen, noch der Vögel einem,

„Soll eine solche goldnen Ruhmsnicht werth seyn?“
725

So finster ingeheim kommt das Gerücht uns.

Wenn dir es aber wohl von statten geht,

Mein Vater, drüber geht kein Eigentum mir.

Wenn ja der Vater blüht, was steht dann Kindern

Von gutem Rufe gottesähnlicher,
730

Als kindliches Betragen vor dem Vater?

Und hege nur in dir jezt keine eigne Sitte,

Und sage nicht, du habest Recht, kein andrer.

Denn wer allein hält von sich selbst, er habe

Gedanken nicht und Sprach’ und Seele, wie ein andrer,
735

Wenn aufgeschlossen würd’ ein solcher Mensch,

Erschien er leer. An einem Manne aber,

Wenn irgendwo ein Weiser ist, ists keineSchande,

Viellernen , und nichts gar zu weit zu treiben.

Sieh, wieam Regenbache, der vorbeistürzt,
740

Die Bäume all’ ausweichen; alle denen

Erwärmet ihr Gezweig; die aber gegenstreben,

Sind gleich hin; sonst auch, wenn ein habhaft Schiff

Sich breit macht, und nicht weichen will in etwas,

Rüklings hinunter von den Ruderbänken muss das zulezt den Weg und gehet scheitern.
745

Gieb nach, da wo der Geist ist, schenk’ uns Aendrung,

Und wenn im Wort hier aus mir selber auch

Dabei ist eine jugendliche Meinung,

Ist alten Geists ein Mann, voll in vollkommnem Wissen;

Ist dieser nicht dabei, denn selten will es so gehn,
750

So ist von Worten auch, die gut sind, gut zu lernen.

CHOR

Mein König, billig ist es, wenn er an der Zeit spricht,

Zu lernen, aber du von dem auch. Denn

Mit zweien Stimmen wurde recht gesprochen.

KREON

Da ich so alt bin, will ich meinetwegen
755

Auch lernen denken in der Art von denn hier.

HAEMON

Niemals beleidigen. Bin ich ein junger Mensch, muss man nicht auf die Zeit mehr, als die That sehn.

KREON

Ists That, dem huldigen, was gegen eine Welt ist?

HAEMON

Mein Rath ists nicht, an Bösen Frömmigkeit zu üben.

KREON

Ist nicht die hier in solcher Krankheit troffen?
760

HAEMON

So nicht spricht diess genachbarte Volk Thebes.

KREON

Der Ort sagt mir wohl, was ich ordnen muss.

HAEMON

O sieh nun auf, allda, wie das verwegen jungklingt.

KREON

Und wohlein anderer soll Herr seynin dem Lande.

HAEMON

Es ist kein rechter Ort nicht auch, der eines
765

Manns ist.

KREON

Wird nicht gesagt, es sey die Stadt desHerrschers?

HAEMON

Ein rechter Herrscher wär’st allein du in der Wildnißs.

KREON

Der, scheint’s, ist von dem Weib ein Waffenbruder.

HAEMON

Wenn du das Weib bist. Deinetwillen sorg’ ich.
770

KREON

O schlecht! schlecht! ins Gericht gehn mit dem Vater.

HAEMON

Weilich nicht seh, wie du das Recht anlügest.

KREON

Wenn meinem Uranfang’ ich treu beistehe, lüg’ ich?

HAEMON

Das bist du nicht, hältst du nicht heilig Gottes Nahmen.

KREON

O schaamlos Wesen, schlechter, als das Weib.
775

HAEMON

Nicht wirst du wohl mich finden hinter Schlechtem,

KREON

Und so bis hieher sezest du dich ihr zu Lieb’ aus?

HAEMON

Ihr, dir und mir zu Lieb’, und Todesgöttern,

KREON

Schon ist es nicht mehr Zeit, dass du sie nehmest, lebend,

HAEMON

So sterbe sie, verderbe sterbend einen,
780

KREON

Ist es heraus? wie frech noch nach der Zornlust !

HAEMON

Das ist für einen leeren Sinn sie freilich,

KREON

Wein’ und besinne dich; leersinnig kannst auch du seyn.

HAEMON

Wärst du es selbst nicht, hielt ich dich Für treulos.

KREON

Schönthun, des Weibes Werk, bethöre mich nicht!
785

HAEMON

Du möchtest etwas sagen, hören nichts.

KREON

So istes. Doch beim Himmel meiner Väter!

So nach Gelust sollst du nicht kränken mich mit Tadel.

Schafft weg die Brut, vor Augen soll sie, zleich,

In Gegenwart, hart an dem Bräutigam ‚ sterben.
790

HAEMON

Nicht warlich mir. Das lasse nie dir dünken.

Nicht untergehn wird diese, nahe mir.

Und nimmer sollst du sehn mein Haupt vor Augen,

Damit du ungestört mit denen bleibst, die dein sind.

(Himon geht ab.)

CHOR

Der Mann, mein König, gieng im Zorne schnell,
795

Ein solch Gemüth ist aber schwer im Leiden.

KREON

Er tlıu’ es! denke grölser, als ein Mann!

Doch rettet er vom Tode nicht die Mädchen.

CHOR

Denkst du sogar zu tödten diese beiden ?

KREON

Nicht die, die’s nicht berührt; da hast du Recht.
800

CHOR

Und denkst du über jenenach ; wie willst dutödten?

KREON

Sie führen, wo einsam der Menschen Spur ist,

Lebendig in dem Felsengrunde wahren,

So viele Nahrung reichen, als sich schikt,

Dafs nicht die Stadt zu Schanden werde, vollends.
805

Dort wird sie wohl zum Todesgotte beten,

Den sie allein von allen Göttern chrt,

Und werden kann ihr’s, dass sie nimmer stirbt.

So wird sie einsehn, aber geisterweise;

Es sey doch Ueberflufs nur, Todtes ehren.
810
(Kreon gehet hinein.) Zweite Scene DER CHOR Hemach ANTIGONAT.

English (Sir Richard Jebb1, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb1, 1904)) — 631 focus

We shall know soon, better than seers could tell us—My son, hearing the fixed doom of thy betrothed, art thou come in rage against thy father? Or have I thy good will, act how I may?

Haemon

Father, Iam thine; and thou, in thy wisdom, tracest for me—rules which I shall follow. No marriage shall be deemed by me a-greater gain than thy good guidance.

Creon

Yea, this, my son, should be thy heart’s fixed 640 law,—in_all things to obey thy father’s will, 'Tis for this that men pray to see dutiful children grow up around them in their homes,—that such may requite their father’s foe with evil, and honour, as their father doth, his friend. But he who begets unprofitable children—what shall we say that he hath sown, but — troubles for himself, and much triumph for his foes? Then do not thou, my son, at pleasure’s beck, dethrone thy reason for a woman’s sake; knowing that this is 650 a joy that soon grows cold in clasping arms,—an evil woman to share thy bed and thy home. For what wound could strike deeper than a false friend? Nay, with loathing, and as if she were thine enemy, let this girl go to find a husband in the house of Hades. For since I have taken her, alone of all the city, in open disobedience, I will not make myself a liar to my people—I will slay her. So let her appeal as she will to the majesty of kindred blood. If I am to nurture mine own kindred in 660 naughtiness, needs must I bear with it in aliens. He who does his duty in his own household will be found righteous in the State also. But if any one transgresses, and does violence to the laws, or thinks to dictate to his rulers, such an one can win no praise from me. No, whomsoever the city may appoint, that man must be obeyed, in little things and great, in just things and unjust; and I should feel sure that one who thus obeys would be a good ruler no less than a good subject, and 670 in the storm of spears would stand his ground where he was set, loyal and dauntless at his comrade’s side.

But disobedience is the worst of evils. This it is that ruins cities; this makes homes desolate; by this, the ranks of allies are broken into headlong rout; but, of the lives whose course is fair, the greater part owes safety to obedience. Therefore we must support the cause of order, and in no wise suffer a woman to worst us. Better to fall from power, if must, by a man’s 680 hand; then we should not be called weaker than a woman.

Chorus

To us, unless our years have stolen our wit, thou seemest to say wisely what thou sayest.

Haemon

Father, the gods implant reason in men, the highest of all things that we call our own. Not mine the skill—far from me be the quest!—to.say wherein thou speakest not aright; and yet another man, too, might have some useful thought. At least, it is my natural office to watch, on thy behalf, all that men say, 690 or do, or find to blame. For the dread of thy frown forbids the citizen to speak such words as would offend thine ear; but I can hear these murmurs in the dark, these moanings of the city for this maiden; ‘no woman,’ they say, ‘ever merited her doom less—none ever was to die so shamelully Tor deedsclorious as hers; who, ds_so glorious as hers; who, when her own brother had fallen in bloody strife, would not leave him unburied, to be devoured by carrion dogs, or by any bird:—deserves not she the meed of golden honour ?”

700

Such is the darkling rumour that spreads in secret. For me, my father, no treasure is so precious as thy welfare. What, indeed, is a nobler ornament for children than a prospering sire’s fair fame, or for sire than son’s? Wear not, then, one mood only in thyself; think not that thy word, and thine alone, must be right. For if any man thinks that he alone is wise,—that in speech, or in mind, he hath no peer,—such a soul, when Taid open, is ever found empty. 710 No, though a man be wise, ’tis no shame for him to learn many things, and to bend in season. Seest thou, beside the wintry torrent’s course, how the trees that yield to it save every twig, while the stiff-necked perish root and branch? And even thus he who keeps the sheet of his sail taut, and never slackens it, upsets his boat, and finishes his voyage with keel uppermost. Nay, forego thy wrath; permit thyself to change. For if I, a younger man, may offer my thought, it were 720 far best, I ween, that men should be all-wise. by nature ; but, otherwise—and oft the scale inclines not so—'tis good also to learn from those who speak aright.

Chorus

Sire, ’tis meet that thou shouldest profit by his words, if he speaks aught in season, and thou, Haemon, by thy father’s ; for on both parts there hath been wise speech.

Creon

Men of my age—are we indeed to be-schooled, then, by-men-of his ?

Haemon

In nothing that is not right; but if I am young, thou shouldest look to my merits, not to my years. 730

Creon

Is it a merit to honour the unruly?

Haemon

I could wish no one to show respect for evildoers. Tre Furl.

Creon

Then is not she tainted with that malady? “> Ji

Haemon

Our Theban folk, with one voice, denies it~

Creon

Shall Thebes prescribe to me how I must rule?

Haemon

See, there thou hast spoken like a youth indeed.

Creon

Am Ito rule this land by other judgment than mine own?

Haemon

That is no city, which belongs to one man.

Creon

Is not the city held to be the ruler’s?

Haemon

Thou wouldst make a good monarch of a desert. 740

Creon

This boy, it seems, is the woman’s champion.

Haemon

If thou art a woman; indeed, my care is for thee.

Creon

Shameless, at open feud with thy father !

Haemon

Nay, I see thee offending against justice.

Creon

Do I offend, when I respect mine own prerogatives ?

Haemon

Thou dost not respect them, when thou tramplest on the gods’ honours.

Creon

O dastard nature, yielding place to womanit

Haemon

Thou wilt never find me yield to baseness.

Creon

All thy words, at least, plead for that girl,

Haemon

And for thee, and for me, and for the gods below. 750

Creon

Thou canst never marry her, on this side the grave.

Haemon

Then she must die, and in death destroy another,

Creon

How! doth thy boldness run to open threats?

Haemon

What threat is it, to combat vain resolyes?

Creon

Thou shalt rue thy witless teaching of wisdom.

Haemon

Wert thou not my father, I would have called thee unwise.

Creon

Thou woman’s slave, use not wheedling speech with me. Hare, Thou wouldest speak, and then hear no reply?

Creon

Sayest thou so? Now, by the heaven above us—be sure of it—thou shalt smart for taunting me in 760 this opprobrious strain. Bring forth that hated thing, that she may die forthwith in his presence—before his eyes—at her bridegroom’s side!

Haemon

No, not at my side—never think it—shall she perish; nor shalt thou ever set eyes more upon my face :—rave, then, with such friends as can endure thee. Exit HAEMON.

Chorus

The man is gone, O king, in angry haste; a youthful man, when stung, is fierce.

Creon

Let him do, or dream, more than man—good speed to him!—But he shall not save these two girls from their doom. 770

Chorus

Dost thou indeed purpose to slay both?

Creon

Not her whose hands are pure: thou sayest well.

Chorus

And by what doom mean’st thou to slay the other?

Creon

I will take her where the path is loneliest, and hide her, living, in a rocky vault, with so much food set forth as piety prescribes, that the city may avoid a public stain. And there, praying to Hades, the only god whom she worships, perchance she will obtain release from death; or else will learn, at last, though late, 780 that it is lost labour to revere the dead. [zit CREON.

Chorus

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 631 focus

Be left to range at large; for e'en the bold

Haemon

Will fly, when death approaching near they see.

Chorus
ANTIS. 1.

Shall man's presumptuous pride control

Thy pow'r, O sovereign ruler of the skies?

Enfeebling sleep ne'er closed thy eyes :
640

The months of gods of toil unconscious roll;

And time, that leads old age along

Withering the vigour of the strong,

Beholds thee, glorious in immortal might,

High-throned in heav'n's resplendent light.

But this firm law, ordain'd through ages past,
645

Is now, and will for ever last;

No state to mortals shall remain

From wasting ills secure, and sorrow's sickly train.

Yet Hope oft waves her wanton wings

And flattering dreams of distant joy inspires;

Oft o'er man's gay and light desires
650

The dreary gloom of blank illusion flings;
650

Forward with eager pace he goes;

He hath no sense of latent woes,

Till on the treacherous fires he treads aghast.

Well said the Sage in ages past,

Ills they misdeem as good, whose darkling mind

The god to misery hath assigned;...
655

Heedless awhile through life they stray,

But ruin couches close to spring upon its prey.

See Hæmon comes, the youngest of thy sons,

Oppress'd with sorrow for the virgin's fate,

And grieving of his bride to be deprived.

We soon shall know more certain than the Seers.
660

style its elevation, are represented as three persons cutting down this last

branch of the imperial stem.

Vid. Valckanaer. in Eurip. Phœniss.

Hearing the sentence we have firmly pass'd

On her that should have been thy bride, my son,

Enraged against thy father art thou come,
665

Or doing this am I still dear to thee?
665

My father, [ am thine: be thou my guide

Where honour calls; to follow shall be mine.

With me no nuptials ever shall be deem'd

Of higher import than thy just commands.

Thus it behoves thee from thy heart, my son,

A father more than all things to revere.
670

This is the pride, the glory of a man,

To train obedient children in his house,

Prompt on his enemies t' avenge his wrongs,

And with the father's zeal in honour high

To hold his friends. But he, who nurtures sons

That in the hour of trial from his aid
675

Shrink spiritless and weak, hath to himself

Engender'd grief, and slaughter to his foes.

Then do not for a woman now, my son,

Debase thy noble mind; be not a slave

To pleasure: cold is the embrace of her

Who shares thy nuptial bed, if baseness taint
680

Creon

Her mind; no ulcer rankles with such rage

As a false friend. Cast then this virgin off

As one of hostile thought, and let her wed

Haemon

Some other in the dreary realms below.

For since of all the city her alone

Creon

The laws contemning I have clearly found,
730

My faith, my honour to the state is pledged,
730

Haemon

And she shall die. To Jove, who guards the rights

Creon

Of kindred lineage let her make appeal:

Haemon

If those, whom nature hath allied to me,

In deeds unseemly I protect, like claim

Creon

They, who are strangers to my blood, might urge

Haemon

With added reason. For in private life
735

Creon

Whoever to the honour of his house

Haemon

Is faithful found, that man will be approv’d 3

Just to the state: but he, who scorns, or dares)

Creon

To violate the laws, or forms a thought

Haemon

To lord it o'er his rulers, shall from me T

Creon

No praise obtain. He, whom the state appoints
740

Haemon

Its sovereign, should in all things be obey'd,

Their justice, their injustice, or their weight!..

Creon

Unquestion'd. In that man, who promptly pays

Haemon

Obedience to his Chief, would I confide, id

Creon

Assured that he with honour will command,

Or be commanded; in the storm of war.

Haemon

Assured that he his station will maintain,
745

Creon

A brave associate. Than wild Anarchy.

Haemon

There is no greater ill: beneath its rage

Creon

Cities are sunk, and houses are o'erturn'd;

And in the contest of the spear it breaks. W

Haemon

The battle's bleeding ranks; whilst Order saves

Creon

Those who obey command: by those that jule)
750

Haemon

This with firm hand should always be sustain'd

Creon

And never for a woman be o'erturnida ons vol

Better, if we must fall, to fallibymen,

Haemon

And not beneath a woman's spirit sink.

Chorus
HÆMON, CREON, CHORUS.

We judge, if not by age of sense bereft,

What thou hast said, with wisdom thou hast said.

Haemon

HEM. Reason, my father, by the gods is giv'n

To men, the noblest treasure we can boast.

That without reason thou hast framed thy speech

I can not say, I know not how to say,
685

This with more grace some other may pronounce.

Me nature bids with deep attention mark

Respecting thee how each may speak, how act,

How blame in words that would offend thy ears.

Thy presence on the people strikes an awe;
690

Their secret murmurs it is mine to hear;

For Thebes laments this virgin, as her fate

Of all her sex the least deserving, doom'd

Most wretchedly for glorious deeds to die :....

"That she her brother's corse, in battle slain,

"Disdains to leave unburied, to be torn
695

" By hungry dogs and ravenous beasts of prey,

"Deserves she not for this the brightest meed

" Of golden honour?" Such the general voice,

Which in dark murmurs whispers discontent.

The world hath not a treasure which I prize

High as thy prosperous honours; to a son...
700

There is no ornament to grace his name

Bright as his father's glory; and on him.

Again th' illustrious son fresh glory beams.

Far be this temper from thy mind, to think

What thou may'st say, and nothing else, is right.
705

Whoe'er imagines prudence all his own,

Or deems that he hath pow'rs to speak and judge,

Such as none other hath, when they are known

They are found shallow. There are many things

Which e'en the wise without disgrace may learn,

And yield convinc'd. Beneath the wintry storms
710

Thou seest the trees, that bend their heads, preserve

Their branching honours; those which boldly dare

The tyrannous blasts, uprooted fall and die.

The pilot thus, who proudly swells his sails

With vigour unrelax'd, o'ersets his bark,
715

Then on the shatter'd planks at random floats.!
715

Abate thy anger then, and let thy thoughts

Yield to cool reason: if my younger years

Have aught of judgment, I

I esteem that man...

Of most exalted merit, whose large mind
720

Contains all knowledge: but since nature deigns

This ample grace to few, from those who speak

And counsel well our glory is to learn.

Chorus

If well what prudence dictates he hath urged,

Thee it behoves, O king, to hear: and thou

To him attend. The words of both are wise.
725

Shall I then, at my age shall I be taught
725

Creon

Wisdom by him, by one so green in years?

HEM. Nothing that is not just: though few my years,

Not what my age, but what is right regard.

Is it then just to favour those, who dare

To disobey?

I wish no favour.

To those, whose deeds are ill,

Hath not she been found

Deep-tainted with this ill ?

Not such the voice

Of Thebes through all its state.

Haemon

Shall then the state
755

Prescribe to me my laws?
755

These are the words
755

Of inexperienced youth.
755

Who then, but I,
755

Hath right to rule the state?
755

That is no state,
755

Where one man lords it with despotic sway.
755

Is not the king lord of the state?
755

Alone
755

Thus o'er a desert kingdom might'st thou reign.
755

Creon
HEM. HEM. HEM. HEM. HEM.

Mark him; he pleads a woman's cause.

If thou

A woman art: for thee my zeal is warm.

Thou basest of mankind, wilt thou oppose

Thy father's will?

I see my father err

Wide from the laws of justice..

Do I err

Strengthening my sovereign pow'r?

That gains no strength

From insult to the gods.

Degenerate mind,

Beneath a woman's sunk!

To baseness sunk.

Me never shalt thou see.

For her thy tongue

Haemon

Now argues.

And for thee, and for myself,

And for th' infernal gods.

She shall not live

To be thy bride.

And if she dies, alone

She shall not die.

What, is thy daring pride

Ris'n to this height, to threats ?

What threats, to plead."

Against a rash decree ?

Of wisdom void

Thou shalt be taught by sorrow to be wise....

HEM. I will not say my father is unwise.

Thou woman's slave, forbear; urge me no more.

HEM. Is it thy will to speak, and nothing hear?

Creon
HEM. HFM. HEM. HEM.

It is. But by the heights of heav'n I swear,

Thou shalt not in thy insults long rejoice.

Bring forth that hated wretch; before his face
760

Now in her bridegroom's presence let her die.

Haemon

HEM. Not in my presence: no; before my face.

She shall not die; admit not such a thought;

Nor shalt thou ever see my face again.

Associate with thy friends, and spend thy rage

'Mongst those, who tamely will thy frenzy bear.
765

Chorus
CREON, CHORUS.

In rage with hurried step the youth is gone:

To deeds of fierceness grief such spirits works.

Creon

Let him then go, and dare beyond his might:

These virgins from their doom he shall not save.

Chorus

Is it thy purpose then that both should die?
770

Creon

No; not the guiltless. I approve thy words

Chorus

What death to the offender is decreed?

Creon

Deep in a yawning cave beneath a rock

English (Sir Richard Jebb2, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb2, 1904)) — 631-780 focus

Creon

We will soon know better than seers could tell us.—My son, can it be that after hearing the final judgment concerning your betrothed, you have come in rage against your father? Or do I have your loyalty, act how I may?

Haemon

Father, I am yours, and you keep me upright with precepts good for me—precepts I shall follow. No marriage will be deemed by me more important than your good guidance.
635

Creon

Yes, my son, this is the spirit you should maintain in your heart—to stand behind your father’s will in all things. It is for this that men pray: to sire and raise in their homes children who are obedient, that they may requite their father’s enemy with evil and honor his friend, just as their father does.
640

But the man who begets unhelpful children—what would you say that he has sown except miseries for himself and abundant exultation for his enemies? Never, then, my son, banish your reason for pleasure on account of a woman,
645

knowing that this embrace soon becomes cold and brittle—an evil woman to share your bed and home. For what wound could strike deeper than a false friend? No, spit her out as if she were an enemy, let her go find a husband in Hades.
650

For since I caught her alone of all the city in open defiance, I will not make myself a liar to my city. I will kill her. So let her call on Zeus who protects kindred blood. If I am to foster my own kin to spurn order,
655

surely I will do the same for outsiders. For whoever shows his excellence in the case of his own household will be found righteous in his city as well. But if anyone oversteps and does violence to the laws, or thinks to dictate to those in power,
660

such a one will never win praise from me. No, whomever the city may appoint, that man must be obeyed in matters small and great and in matters just and unjust. And I would feel confident that such a man would be a fine ruler no less than a good and willing subject,
665

and that beneath a hail of spears he would stand his ground where posted, a loyal and brave comrade in the battle line. But there is no evil worse than disobedience. This destroys cities; this overturns homes; this breaks
670

the ranks of allied spears into headlong rout. But the lives of men who prosper upright, of these obedience has saved the greatest part. Therefore we must defend those who respect order, and in no way can we let a woman defeat us. It is better to fall from power, if it is fated, by a man’s hand,
675

than that we be called weaker than women.
680

681

Chorus

To us, unless our years have stolen our wit, you seem to say what you say wisely.

Haemon

Father, the gods implant reason in men, the highest of all things that we call our own.

For my part, to state how you are wrong to say those things is beyond my power and my desire, although another man, too, might have a useful thought. In any case, it is my natural duty to watch on your behalf all that men say, or do, or find to blame.
685

For dread of your glance forbids the ordinary citizen to speak such words as would offend your ear. But I can hear these murmurs in the dark, how the city moans for this girl, saying: No woman ever merited death less—
690

none ever died so shamefully for deeds so glorious as hers, who, when her own brother had fallen in bloody battle, would not leave him unburied to be devoured by savage dogs, or by any bird. Does she not deserve to receive golden honor?
695

Such is the rumor shrouded in darkness that silently spreads. For me, father, no treasure is more precious than your prosperity. What, indeed, is a nobler ornament for children than the fair fame of a thriving father, or for a father than that of his children?
700

Do not, then, bear one mood only in yourself: do not think that your word and no other, must be right. For if any man thinks that he alone is wise—that in speech or in mind he has no peer—such a soul, when laid open, is always found empty.
705

No, even when a man is wise, it brings him no shame to learn many things, and not to be too rigid. You see how the trees that stand beside the torrential streams created by a winter storm yield to it and save their branches, while the stiff and rigid perish root and all?
710

And in the same way the pilot who keeps the sheet of his sail taut and never slackens it, upsets his boat, and voyages thereafter with his decking underwater. Father, give way and allow a change from your rage. For if even from me, a younger man, a worthy thought may be supplied,
715

by far the best thing, I believe, would be for men to be all-wise by nature. Otherwise—since most often it does not turn out that way—it is good to learn in addition from those who advise you well.
720

724

Chorus

My king, it is right, if he speaks something appropriate, that you should learn from him

and that you, in turn, Haemon, should learn from your father. On both sides there have been wise words.
725

Creon

Men of my age—are we, then, to be schooled in wisdom by men of his?

Haemon

Not in anything that is not right. But if I am young, you should look to my conduct, not to my years.

Creon

Is it worthy conduct to honor disrupters?
730

Haemon

I could not urge anyone to show respect for the wicked.

Creon

And is she not in the grasp of that disease?

Haemon

All the people of this city of Thebes deny it.

Creon

Shall Thebes prescribe to me how I must rule?

Haemon

See, there, how you have spoken so much like a child.
735

Creon

Am I to rule this land by the will of another than myself?

Haemon

That is no city, which belongs to one man.

Creon

Does not the city by tradition belong to the man in power?

Haemon

You would make a fine monarch in a desert.

Creon

This boy seems to be fighting on the side of the woman.
740

Haemon

If you are a woman, for, to be sure, my concern is for you.

Creon

You traitor, attacking your father, accusing him!

Haemon

Because I see you making a mistake and committing injustice.

Creon

Am I making a mistake when I respect my own prerogatives?

Haemon

Yes. You do not respect them, when you trample on the gods’ honors.
745

Creon

Polluted creature, submitting to a woman!

Haemon

You will never catch me submitting to shamelessness.

Creon

You do. Your every word, after all, pleads her case.

Haemon

And yours, and mine, and that of gods below.

Creon

You can never marry her, not while she is still alive.
750

Haemon

Then she will die, and in death destroy another.

Creon

What! Does your audacity run to open threats?

Haemon

How is it a threat to speak against empty plans?

Creon

You will regret your unwise instructions in wisdom.

Haemon

If you were not my father, I would have called you insane.
755

Creon

You woman’s slave, do not try to cajole me.

Haemon

Do you want to have your say and then have done without a reply?

758

Creon

Is that so? By Olympus above—know this well—you will have no joy for taunting me over and above your censures.

Bring out that hated thing, so that with him looking on she may die right now in her bridegroom’s presence and at his side!
760

Haemon

No, not at my side will she die—do not ever imagine it. Nor shall you ever look at me and set eyes on my face again.

Indulge in your madness now with whomever of your friends can endure it. Exit Haemon.
765

Chorus

The man is gone, King Creon, in anger and haste. A young mind is fierce when stung.

Creon

Let him do—no!—let him plan something more immense than befits a man. Farewell to him! Still he will not save these two girls from death.

Chorus

Then the pair of them, you really intend to kill them both?
770

Creon

Not the one who did not put her hands to the burial. You are right.

Chorus

And by what mode of death do you mean to kill the other?

Creon

I will take her where the path is deserted, unvisited by men, and entomb her alive in a rocky vault,

setting out a ration of food, but only as much as piety requires so that all the city may escape defilement. And praying there to Hades, the only god she worships, perhaps she will obtain immunity from death, or else will learn, at last, even this late,
775

that it is fruitless labor to revere the dead. Exit Creon.
780

Notes on the current edition

Antigone

1. (a son to his father)

2. (deïoces)

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

631-780

661-671

750-757

Current edition Experimental

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον. ὦ παῖ, 1 τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει; 630 ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

Χορός

ἡμῖν μὲν, εἰ μὴ 5 τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα, λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκὸς, εἴ τι καίριον λέγει, μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.

Κρέων οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν ;

Αἵμων μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος, 725 οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς. 730

Κρέων πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας, ὡς ἄγαν νέος 13 ;

Κρέων ἄλλῳ γὰρ ἢ ’μοὶ χρή 14 γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται; 735

Αἵμων καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.

Αἵμων εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων οὐ γὰρ 15 δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ. 740

Κρέων ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων οὐκ ἂν γ᾽ ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε. 745

Αἵμων καὶ σοῦ γε, κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων ἥδ᾽ οὖν θανεῖται· καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά 16 .

Κρέων ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς·

Αἵμων τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ, πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν 17 ; 750

Κρέων κλαίων 18 φρενώσεις, ὧν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἂν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Κρέων

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽, ὅτι 755 χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ. ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Χορός ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς. νοῦς δ᾽ ἔστι τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων δράτω 21 φρονείτω μεῖζον, ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽, ἰών· 765 τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν ;

Χορός a

Κρέων τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον. ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει; 610 ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆ δρῶντες φίλοι;

Χορός ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα, λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Χορός ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει, μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

Κρέων οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος, 705 οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς. 710

Κρέων πόλις γὰρ ἧμιν, ἁμὲ χρὴ τάσσειν, ἐρεῖ;

Αἵμων ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

Κρέων ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾽μοὶ χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ' ἑνός.

Κρέων οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται; 715

Αἵμων καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων ὅδ᾽ ὡς ἔοικε τῇ γυναικὶ συμμαχεῖν.

Αἵμων εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ. 720

Κρέων ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων ὦ, μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων οὐτὰν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε. 725

Αἵμων καὶ σοῦ γε κἀμοῦ καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν; 730

Κρέων κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ', εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, ¹ τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει;
630

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ δρῶντες φίλοι;

ἡμῖν μὲν, εἰ μὴ ⁵ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκὸς, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλᾶ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν ;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,
725

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.
730

Κρέων

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας, ὡς ἄγαν νέος ¹³ ;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ’μοὶ χρή ¹⁴ γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ᾽ ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;
735

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί.

Αἵμων

οὐ γὰρ ¹⁵ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.
740

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὐκ ἂν γ᾽ ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.
745

Αἵμων

καὶ σοῦ γε, κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται· καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινά ¹⁶.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς·

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ, πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν ¹⁷;
750

Κρέων

κλαίων ¹⁸ φρενώσεις, ὧν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ᾽, εἶπον ἂν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα, μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι, καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

ἄληθες; ἀλλ᾽ οὐ, τόνδ᾽ Ὄλυμπον, ἴσθ᾽, ὅτι
755

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγετε τὸ μῖσος, ὡς κατ᾽ ὄμματ᾽ αὐτίκα

παρόντι θνήσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

Χορός

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς.

νοῦς δ᾽ ἔστι τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω ²¹ φρονείτω μεῖζον, ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽, ἰών·
765

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν ;

Χορός

a

Χορός

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

Χορός

ἄναξ, σέ τ᾽ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέ τ᾽ αὖ τοῦδ᾽· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

Κρέων

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν πρὸς ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

Αἵμων

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δ᾽ ἐγὼ νέος,
705

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

Κρέων

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

Αἵμων

οὐδ᾽ ἂν κελεύσαιμ᾽ εὐσεβεῖν ἐς τοὺς κακούς.

Κρέων

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ᾽ ἐπείληπται νόσῳ;

Αἵμων

οὔ φησι Θήβης τῆσδ᾽ ὁμόπτολις λεώς.
710

Κρέων

πόλις γὰρ ἧμιν, ἁμὲ χρὴ τάσσειν, ἐρεῖ;

Αἵμων

ὁρᾷς τόδ᾽ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

Κρέων

ἄλλῳ γὰρ ἢ ᾽μοὶ χρή γε τῆσδ᾽ ἄρχειν χθονός;

Αἵμων

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ᾽ ἥτις ἀνδρός ἐσθ' ἑνός.

Κρέων

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;
715

Αἵμων

καλῶς ἐρήμης γ᾽ ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

Κρέων

ὅδ᾽ ὡς ἔοικε τῇ γυναικὶ συμμαχεῖν.

Αἵμων

εἴπερ γυνὴ σύ· σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

Κρέων

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

Αἵμων

οὐ γὰρ δίκαιά σ᾽ ἐξαμαρτάνονθ᾽ ὁρῶ.
720

Κρέων

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

Αἵμων

οὐ γὰρ σέβεις, τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

Κρέων

ὦ, μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

Αἵμων

οὐτὰν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

Κρέων

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.
725

Αἵμων

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

Κρέων

ταύτην ποτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

Αἵμων

ἥδ᾽ οὖν θανεῖται, καὶ θανοῦσ᾽ ὀλεῖ τινα.

Κρέων

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ᾽ ἐπεξέρχει θρασύς;

Αἵμων

τίς δ᾽ ἔστ᾽ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;
730

Κρέων

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

Αἵμων

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ', εἶπον ἄν σ᾽ οὐκ εὖ φρονεῖν.

Κρέων

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

Αἵμων

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·

νοῦς δ᾽ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

Κρέων

δράτω, φρονείτω μεῖζον ἢ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἰών·
745

τὰ δ᾽ οὖν κόρα τάδ᾽ οὐκ ἀπαλλάξαι μόρου.

Χορός

ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

Κρέων

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

Χορός

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

Χορός

1

τάχ᾽ εἰσόμεσθα μαντέων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου, πατρὶ λυσσαίνων πάρει,

ἢ σοὶ ᾿σμὲν ἡμεῖς, πανταχῆ δρῶντες, φίλοι;
625

ἡμῖν μὲν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.