Sir Richard C. Jebb Commentary on Sophocles: Antigone 376

Commentary on Sophocles: Antigone. Sir Richard C. Jebb. Cambridge. 1900.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Experimental

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (English) (Commentary (R. C. Jebb))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (12)
Greek (L. Benloew, 1858) (OCR draft) Experimental (Greek (L. Benloew, 1858)) — 376 focus
ἐς 1 δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ 2 οὐχ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην.
375
ὦ δύστηνος, καὶ δυστήνου
πατρὸς Οἰδιπόδα, τί ποτ᾽ ; οὐ δή που
σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις,
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες.
380
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ’ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι
405
πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι 8
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ, μὴ βάλοι, πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιῤῥόθοις
410
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔς τ᾽ ἐν αἰθέρι
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος,
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε. καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς 9
τυφὼς ἀείρας σκηπτὸν, οὐράνιον ἄχος,
415
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος 10 · ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς
420
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος 11 .
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
425
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
χοαῖσι 12 τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς δ᾽ ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην.
430
καὶ τάς τε πρόσθεν, τάς τε νῦν, ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
ἀλλ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι,
ἥδιστον· ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν,
435
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
σὲ 13 δὴ, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα·
φὴς, ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ 20 τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδὲν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ 26 .
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ’ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον, ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
500
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἂν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλείσοι φόβος.
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ,
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾷν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν 28 ἥδ᾽ Ἰσμήνη
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη.
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
525
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους, ὡς ἔχιδν᾽, ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα, κἀπαναστάσεις θρόνων,
530
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καί σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ’ξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀῤῥήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Boeckh, 1884)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε, πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην.
365
ὦ δύστηνος,
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοις ἀπάγουσι νόμοις,
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
370
Greek (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Greek (F. H. Bothe, 1806)) — 376 focus
— εἰ δαιμόνιον τέρας, ἀμφινοῶ,
τόδε. — πῶς δ᾽, εἰδὼς, ἀντιλογήσω,
370
τήνδ᾽ οὐκ, εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην ;
ὦ δύστηνος,
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις,
375
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη!
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν! ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ'. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
400
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες, ᾗ κατείχετο
νέκυς, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
καθήμεθ' ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀφ᾽ αὑτοῦ μὴ βάλοι, πεφευγότες,
405
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιῤῥόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔς τ᾽ ἐν αἰθέρι
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος,
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
410
τυφὼς ἀείρας σκηπτὸν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος · ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
415
ἡ παῖς ὁρᾶται, κᾀνακωκύει πικρῶς,
ὄρνιθος ὀξύφθογγον ὡς, ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
οὕτω δὲ χ᾽ αὕτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
420
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις·
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χ᾽ ἡμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, ξὺν δέ νιν
425
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς, οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τὰς τε πρόσθεν, τάς τε νῦν, ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο.
ἀλλ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα·
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι,
430
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν,
ἀλγεινόν· ἀλλὰ ταῦτα πάνθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
σὲ δὴ, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φὴς, ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε;
435
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδὸς, εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
465
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδὲν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ·
οὕτω δὲ καί σοι τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καί τοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
495
κατέσχον, ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τοῖσδε τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἂν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλείσοι φόβος·
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ,
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾷν λέγειν θ᾽, ἃ βούλεται.
500
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
520
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ ἱμερτὸν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
σὺ δ᾽, ἣ, κατ᾽ οἴκους, ὡς ἔχιδν᾽, ὑφειμένη,
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
525
τρέφων δύ᾽ ἄτα, κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι· καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀῤῥήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε, πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην.
ὦ δύστηνος καὶ δυστήνου
πατρὸς Οἰδιπόδα, τί ποτ'; οὐ δή που
380
σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοις *ἀπάγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη·
τήνδ' εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμʼ. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾿ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
54v
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔς τ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ' εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾿ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἀλλ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κάλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φῄς, ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ' ἀρεσθείη ποτέ,
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾿ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν *ἐγκλείσαι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾿ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυʼ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ' οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύʼ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ʼξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾿ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (A. Colonna, 1978) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Colonna, 1978)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην ;
ὦ δύστηνος καὶ δυστήνου
πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν· ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽· ὅπως γὰρ ἥκομεν
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ, 410
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔστ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος· 425
425
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκεν τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,
φῇς, ἢ καταρνῇ μὴ δεδρακέναι τάδε·
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείην ποτέ·
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄσοι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ’ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομῇ τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (A. Dain, 1955) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Dain, 1955)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ’ οὐκ εἶναι παῖδ’ Ἀντιγόνην;
ὦ δύστηνος καὶ δυστήνου
πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ’; οὐ δή που σέ γ’ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισ ιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ’ ἔστ’ ἐκείνη τοὔργον ἡ ’ξειργασμένη·
τήνδ’ εἵλομεν θάπτουσαν· ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ’· ὅπως γὰρ ἥκομεν
πρὸς σοῦ τὰ δείν’ ἐκεῖν’ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ’ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ’ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ’ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ’ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ’ ἦν τοσοῦτον, ἔστ’ ἐν αἰθέρι
415
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ’ ἔθαλπε· καὶ τότ’ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ’ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ’ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ’ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ’ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ’ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ’ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ’ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ’ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθ’ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκεν τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,
φῄς, ἢ καταρνῇ μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ γέννημ’ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ’ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ’ ἀρεσθείη ποτέ·
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ’ ἀφανδάνοντ’ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ’ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ’ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄσοι φόβος.
505
ἀλλ’ ἡ τυραννὶς πολλά τ’ ἄλλ’ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ’ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ’ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ’ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ’ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ’, ἣ κατ’ οἴκους ὡς ἔχιδν’ ὑφειμένη
λήθουσά μ’ ἐξέπινες, οὐδ’ ἐμάνθανον
τρέφων δύ’ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ’, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ’ξομῇ τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ’ οὐκ ἐπ’ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (R. D. Dawe, 1979) (OCR draft) Experimental (Greek (R. D. Dawe, 1979)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
375
τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην;
ὦ δύστηνος καὶ δυστήνου
πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοις ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνηι καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν· ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽· ὅπως γὰρ ἥκομεν
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ μὴ βάληι πεφευγότες.
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀκηδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔστ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσωι κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴργομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνωι μακρῶι,
ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρά,
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψηι λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾶι νέκυν,
γόοισιν ἐξώιμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὖργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον· ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φήις, ἢ καταρνῆι μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ μὲν λῆμ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός, εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ·
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφωι
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλήιοι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῆι δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽ εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομῆι τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (G. Hermann, 1830) (OCR draft) Experimental (Greek (G. Hermann, 1830)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε, πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην.
ὦ δύστηνος,
375
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις,
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾽ξειργασμένη.
380
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸν
405
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιῤῥόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
410
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔς τ᾽ ἐν αἰθέρι
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος,
καὶ καῦμ' ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
415
ὕλης πεδιάδος· ἒν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
420
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
425
ἔκ τ' εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην·
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
430
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
ἀλλ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι,
ἥδιστον· ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν,
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
435
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φῇς; ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδὲ;
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
495
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείην ποτέ·
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καί τοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον, ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
500
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλείσοι φόβος.
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ,
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽, ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
525
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους, ὡς ἔχιδν᾽ , ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
530
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀῤῥήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (R. C. Jebb, 1906) (OCR draft) Experimental (Greek (R. C. Jebb, 1906)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην;
ὦ δύστηνος
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες ;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀκηδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔστ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὕτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἡμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην·
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον· ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φής, ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν· σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ·
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ,
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Greek (A. C. Pearson, 1924) (OCR draft) Experimental (Greek (A. C. Pearson, 1924)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ,
τὸ δὲ πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
μὴ οὐ τήνδ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην.
ὦ δύστηνος
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾿ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾿ αὐτοῦ μὴ βάλῃ πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀκηδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔστ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἡ παῖς ὁρᾶται κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὕτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,
γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἡμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν. ἀλλὰ τἄλλα πάνθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν ἐς πέδον κάρα,
φής, ἢ καταρνῇ μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ γοῦν λῆμ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ,
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ᾿ξομῇ τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Antigone (OCR draft) Experimental (Antigone) — 376 focus
Greek (K. Reinhardt, 1949) (OCR draft) Experimental (Greek (K. Reinhardt, 1949)) — 376 focus
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ
τόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
τήνδ᾽ οὐκ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην;
ὦ δύστηνος
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
380
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνηι καθελόντες;
ἥδ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνη τοὔργον ἡ ᾽ξειργασμένη·
τήνδ᾽ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;
385
τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ᾽. ὅπως γὰρ ἥκομεν,
πρὸς σοῦ τὰ δείν᾽ ἐκεῖν᾽ ἐπηπειλημένοι,
πᾶσαν κόνιν σήραντες ἣ κατεῖχε τὸν
νέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,
410
καθήμεθ᾽ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,
ὀσμὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ μὴ βάληι πεφευγότες,
ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ᾽ ἀνὴρ ἐπιρρόθοις
κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ᾽ ἀφειδήσοι πόνου.
χρόνον τάδ᾽ ἦν τοσοῦτον, ἔστ᾽ ἐν αἰθέρι
415
μέσωι κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος
καὶ καῦμ᾽ ἔθαλπε· καὶ τότ᾽ ἐξαίφνης χθονὸς
τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, οὐράνιον ἄχος,
πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην
ὕλης πεδιάδος, ἐν δ᾽ ἐμεστώθη μέγας
420
αἰθήρ· μύσαντες δ᾽ εἴχομεν θείαν νόσον.
καὶ τοῦδ᾽ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνωι μακρῶι
ἡ παῖς ὁρᾶται κἀνακωκύει πικρᾶς
ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς
εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψηι λέχος·
425
οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾶι νέκυν,
γόοισιν ἐξώιμωξεν, ἐκ δ᾽ ἀρὰς κακὰς
ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.
καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,
ἔκ τ᾽ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου
430
χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.
χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν
θηρώμεθ᾽ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,
καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομεν
πράξεις· ἄπαρνος δ᾽ οὐδενὸς καθίστατο,
435
ἅμ᾽ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.
τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι
ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν
ἀλγεινόν. ἀλλὰ πάντα ταῦθ᾽ ἥσσω λαβεῖν
ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.
440
σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,
φὴς ἢ καταρνῆι μὴ δεδρακέναι τάδε;
δηλοῖ τὸ γέννημ᾽ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς
τῆς παιδός· εἴκειν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ·
500
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφωι
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλήιοι φόβος.
505
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ,
κἄξεστιν αὐτῆι δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ᾽ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυ᾽ εἰβομένη·
νεφέλη δ᾽ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσ᾽ εὐῶπα παρειάν.
530
σὺ δ᾽, ἣ κατ᾽ οἴκους ὡς ἔχιδν᾽ ὑφειμένη
λήθουσά μ᾽ ἐξέπινες, οὐδ᾽ ἐμάνθανον
τρέφων δύ᾽ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρ᾽ εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ 'ξομῆι τὸ μὴ εἰδέναι;
535
ἀλλ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
Translations (11)
German (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (German (A. Boeckh, 1884)) — 376 focus
Spanish (J. A. Bolufer, 1921) (OCR draft) Experimental (Spanish (J. A. Bolufer, 1921)) — 376 focus
Ante el admirable prodigio que se me presenta a la vista, estoy dudando. ¿Cómo, si la estoy viendo, podré negar que no sea ésta la niña Antígona? ¡Oh hija infeliz de Edipo, infeliz padre! ¿Qué es esto? ¿Es que, por desobedecer los mandatos del rey, te traen éstos habiéndote sorprendido en tal imprudencia?
Ésta es la que el crimen ha per- petrado; la sorprendimos cuando estaba sepultándolo. ¿Pero dónde está Creonte?
La cosa ocurrió de esta manera: cuando yo llegué asustado por las terribles amenazas tuyas, después de quitar todo el polvo que cubría al cadáver y dejar bien al desnudo el cuerpo, que estaba ya en putrefacción, nos apostamos en lo alto de un otero, resguardados del aire y bastante lejos para que no nos diera el mal olor de aquél, excitando a la vigilancia cada uno a su compañero con eficaces reproches, si es que alguien se descuidaba de su tarea. Esto duró hasta la hora en que en medio del cielo se coloca el brillante astro del día y abrasa el calor. Entonces, de repente, un tifón levantando de tierra terrible tempestad con un rayo que parecia parecía grito del cielo, invadió la campiña, devastando el follaje de la campestre selva. Se llenó de polvo todo el aire; y nosotros, con los ojos cerrados, aguantábamos el castigo que el cielo nos enviaba. Cuando se apaciguó la tempestad, después de mucho tiempo, vimos a la muchacha que se quejaba dando agudos lamentos, como el ave dolorida cuando advierte vacío el lecho de su nido por haberle arrebatado los . polluelos. Así también ésta, cuando vió vio el cadáver al desnudo, rompió en amargo llanto y lanzó horribles maldiciones contra los que le habian habían inferido el ultraje. Recogió en seguida con las manos polvo seco; y vertiendo de un vaso de bronce bien forjado tres libaciones sobre el cadáver, lo cubrió. Nosotros que la vimos, nos abalanzamos y la cogimos en seguida, sin que ella se asustara de nada: la acusamos del hecho anterior y del presente, y no negó nada, con gusto mio y con pena a la vez; porque el quedar uno libre del castigo es muy dulce; pero implicar a un amigo en la desgracia, es doloroso. No obstante, natural es que esto último tenga para mi menos importancia que mi propia salvación.
Tú, tú que inclinas la cara hacia el suelo, ¿afirmas o niegas haber hecho eso?
Demuestra esa indole índole tenaz que es hija de padre tenaz; no sabe rendirse a la desgracia.
¿Pues qué esperas ya? A mi, tus razonamientos ni me gustan ni me podrán gustar; y lo mismo a ti, los mios nunca te han agradado. Y a la verdad, ¿cómo hubiera yo podido alcanzar gloria más célebre que dando sepultura a mi propio hermano? Todos éstos dirían que lo que he hecho es de su agrado, si el miedo no les trabase la lengua. Pero los tiranos tienen ésta y muchas otras ventajas, y les es permitido hacer y decir cuanto quieran.
Ya en la puerta tienes a Ismena derramando lágrimas de amor por su hermana; la nube de dolor que le oprime los ojos ensombrece su encendida cara, bañándole las hermosas mejillas.
¡Tú, la que deslizándote por palacio como una vibora víbora, sin advertirlo yo, me chupabas la sangre! No sabia sabía yo que alimentara a dos furias que se revolvian contra mi trono. ¡Ea!, dime ya: tú en este sepelio, ¿confiesas haber tenido parte, o juras que no lo sabias?
Pero mis razones no quedaron sin decir.
Latin (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Latin (F. H. Bothe, 1806)) — 376 focus
At dubito, an hoc esse dicam deorum ostentum. — Quanquam infitias ire qui potero, hanc, quam video puellam, esse Antigonam ?
O misera, et misero patre Oedipode mata, quidnam istud est? Anne te isti adducunt regis imperio immorigeram, et in amenti deprehensam auso?
Haec est illa, quae facinus patravit!
ipsam hanc deprehendimus sepelientem? Sed ubi est Creon?
Sic acta res est.
Postquam enim eo venimus, tuis illis minis atrocibus perterriti, primum terram omnem, qua contectum erat cadaver, everrimus, putreque corpus nudavimus plane, tum editis in tumulis consedimus aversi ab aura, ne nobis teter odor ex illo adflaret, caventes; ubi vigilantes nos excitabamus conviciis, si quis vellet huic labori parcere. Tantisper in eo res fuit; donec aethere in medio constitit lucidus Solis orbis, aestusque flagravit : atque tum derepente vehemens flatus e terra coortus, turbinem in altum tollens, aeream pestem, implet campum, omnem deturpans comam campestris silvae : immensusque repletur aër: nos vero clausis oculis divinitus missum tolerabamus malum. Quo post longum tempus tandem sedato, puella conspicitur, et acerbe quidem lamentans, in modum acuta voce questaeaviculae, cum vacuum midi cubile pullis orbatum videt. Sic et illa; nudum ut cernit cadaver, lamentis eiulavit , dirasque [acti auctoribus poenas imprecata est. Nec mora, collectum manibus aridum affert pulverem , et ex aereo affabre facto gutto, triplici fuso libamine, mortuo inferias facit. Nos vero conspicati irruimus, eamque comprehendimus illico nullo perculsam metu, et utriusque facti, tum illius prioris, tum huius recentis , convincimus: nihil enim negavit. Quod quidem mihi gratum et friste simul auditu fuit: ipsum enim me ex malis evasisse, gratissimum: sed in malum amicos ducere, id triste est; at omnia ista prae mea salute parvi me pendere par est.
Heus tu, quae in terram jdemittis caput, te rogo:
faterisne an denegas haec fecisse?
Durum ingenium ex duro patre ortum apparet puellae;
malis enim nescit cedere.
Quid igitur moraris?
nam mihi tuis ex sermonibus nihil placet; neque placiturum sit umquam: parique modo mea tibi non probantur. Atqui undenam celebriorem gloriam consequi possem, quam, quod germanum humo cendidi? his quoque omnibus, qui adsunt, idem placere diceretur, si non linguam praecluderet metus: at cum alia ob multa felix est qui regnat, tum quia licet ei facere dicereque, quae lubet.
Sed ecce pro foribus Ismena, sororis ob desiderium fundens lacrimas, nube vero frontem obducta, amabilem deformat vultum, venustas irrigans genas.
Heus tu, quae, domi furtim subrepens, ceu vipera, clam me exsugis;
atque adeo inscius geminas pascebam furias, regnique mei pestes; age, dic mihi tandem , ecqui fateberis huius humationis sociam te quoque esse, an iurabis te huius rei ignaram esse?
At minime tu non praemonita meis dictis.
English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 376 focus
How can I gainsay what I see?
I know the girl Antigone,
O hapless child of hapless sire!
Didst thou, then, recklessly aspire
380
To brave kings’ laws, and now art brought
In madness of transgression caught?
Here is the doer of the deed—this maid
We found her burying him. Where is the King?
385
It fell in this wise. We were come to the spot,
Bearing the dreadful burden of thy threats;
And first with care we swept the dust away
From round the corse, and laid the dank limbs bare:
410
Then sate below the hill-top, out o’ the wind,
Where no bad odour from the dead might strike us,
Stirring each other on with interchange
Of loud revilings on the negligent
In ’tendance on this duty. So we stayed
415
Till in mid heaven the sun’s resplendent orb
Stood high, and the heat strengthened. Suddenly,
The Storm-god raised a whirlwind from the ground,
Vexing heaven’s concave, and filled all the plain,
Rending the locks of all the orchard groves,
420
Till the great sky was choked withal. We closed
Our lips and eyes, and bore the God-sent evil.
When after a long while this ceased, the maid
Was seen, and wailed in high and bitter key,
Like some despairing bird that hath espied
425
Her nest all desolate, the nestlings gone.
So, when she saw the body bare, she mourned
Loudly, and cursed the authors of this deed.
Then nimbly with her hands she brought dry dust,
And holding high a shapely brazen cruse,
430
Poured three libations, honouring the dead.
We, when we saw, ran in, and straightway seized
Our quarry, nought dismayed, and charged her with
The former crime and this. And she denied
Nothing;—to my delight, and to my grief.
435
One’s self to escape disaster is great joy;
Yet to have drawn a friend into distress
Is painful. But mine own security
To me is of more value than aught else.
Thou, with thine eyes down-fastened to the earth!
Dost thou confess to have done this, or deny it?
Fierce shows the maiden’s vein from her fierce sire;
Calamity doth not subdue her will.
Why then delay? No talk of thine can charm me,
Forbid it Heaven! And my discourse no less
500
Must evermore sound noisome to thine ear.
Yet where could I have found a fairer fame
Than giving burial to my own true brother?
All here would tell thee they approve my deed,
Were they not tongue-tied to authority.
505
But kingship hath much profit; this in chief,
That it may do and say whate’er it will.
Now comes Ismenè forth. Ah, see,
From clouds above her brow
The sister-loving tear
Is falling wet on her fair cheek,
Distaining all her passion-crimson’d face!
530
And thou, that like a serpent coiled i’ the house
Hast secretly been draining my life-blood,—
Little aware that I was cherishing
Two curses and subverters of my throne,—
Tell us, wilt thou avouch thy share in this
Entombment, or forswear all knowledge of it?
535
I warned thee—
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 376 focus
Was seh' ich? Erscheint, von den Göttern gesandt,
Dies Wunder? Ich weiß, wie läugnet' ich's noch,
375
Daß die Jungfrau dort Antigone sei?
Unglückliches Kind
Von dem Unglücksvater, dem Dedipus, ach!
Was ahnt mir? Wie? Dich führen sie her,
Weil kühn du verlezt die Gebote des Herrn,
380
Und ergriffen dich über der Thorheit?
Der Wächter. Antigone. Der Chor. Bald darauf Kreon.
Hier ist des Frevels Thäterin: sie griffen wir
Das Grab bestellend. Aber sagt, wo Kreon ist.
Dies war der Hergang. Als ich hingekommen war,
405
Von deinen harten Reden hier so schwer bedroht,
Und wir vom Leichnam allen Staub hinweggekehrt,
Bis ganz in seiner Blöße lag der modernde:
Da sezten wir am Hügel uns, dem Winde fern,
Daß uns der Dunst nicht treffe, der vom Todten kam,
410
Und wachsam regte Mann den Mann mit drohenden
Scheltworten auf, wenn Einer lässig war im Dienst.
Das währte fort so lange, bis im Mittelraum
Des Aethers hoch die lichte Sonnenscheibe stand
Und glühend brannte: plözlich hebt sich da vom Grund
415
Sturmwirbelwind mit Sausen, ungeheures Grau'n,
Und füllt das Blachfeld, und zerstiebt weitum das Laub
Vom Wald der Ebne; Staubgewölk erfüllt die Luft;
Wir trugen blinzend diese gottverhängte Noth.
Doch als die Windsbraut endlich schwieg nach langer Zeit,
420
Erscheint die Jungfrau: bitter scholl ihr Jammerruf,
Wie banger Laut des Vogels, wann er, heimgekehrt,
Die leere Lagerstätte sieht der Brut beraubt.
So klagt die Jungfrau, da sie nackt den Todten sieht,
In lautem Wehruf, und verflucht mit gräßlicher
425
Verwünschung jene, welche dieses Werk verübt.
Schnell auf den Händen trägt sie trocknen Staub herbei,
Und krönt mit dreifach heil'gem Guß aus ehernem, 1
Kunstreich getrieb'nem Kruge dann den todten Leib.
Und wir, gewahrend Alles, eilten flugs heran,
430
Alsbald der nicht Erschrocknen uns bemächtigend,
Und klagten jener ersten, wie der lezten That,
Sie an, und nichts abläugnend, stand sie ruhig da;
Das ist für mich erfreulich und schmerzhaft zugleich.
Denn selber glücklich aus der Noth entronnen sein,
435
Ist höchst erfreulich; doch in Noth die Freunde zieh'n,
Das schmerzt. Indeß dies Alles acht' ich weniger,
As meine Wohlfahrt, also liegt's in meiner Art.
Dich frag' ich denn, dich, die zur Erde senkt das Haupt:
Bekennst du, oder läugnest du die Missethat?
440
Wild tritt des wilden Vaters Art am Kind hervor:
Dem Mißgeschick sich fügen hat sie nicht gelernt.
470
Was also säumst du? Wie von deinen Worten mir
Gefällig keins ist und gefalle mir es nie!
So müssen auch die meinen dir mißfällig sein.
Und doch, wodurch wohl konnt' ich ehrenvollern Ruhm
500
Erringen, als indem ich meines Bruders Grab
Bestellte? Diese würden all' es wohlgethan
Erklären, fesselt' ihnen Furcht die Zunge nicht.
Doch wie dem Herrscher andres Glück in Menge ward,
So darf er reden, darf er thun, was ihm beliebt.
505
Dort tritt vor das Thor Ismene heraus,
Die Thränen der Lieb' um die Schwester vergießt:
525
Ein Gewölk um die Brauen entstellt ihr Gesicht,
Rothglühend im Schmerz,
Und bethaut liebreizende Wangen.
Ismene (die von Dienern Kreons herbeigeführt wird). Die Vorigen.
Du, die im Hause, gleich der Natter angeschmiegt,
Mich heimlich ausgesogen, der ich unbewußt
530
Zwei Gräuel mir zum Sturze meines Throns erzog:
Auf, sage mir, bekennst du, Theil an dieser That
Zu haben, oder schwörst du dich der Sünde rein?
Nicht ohne daß ich meine Gründe dir enthült.
Dir dünkte jenes, aber mir schien dieses gut.
555
Doch tragen wir ja beide gleich der Sünde Schuld.
English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 384 focus
Behold tho woman who hath done the deed !
I' th' very act of burial we surprised her.
Where is the king ?
385
E'en now he comes this way.
Antigone, Guard, Chorus.
But say, how discovered ?
Than, mindful of thy wrath, with careful hands
From off the putrid carcase we removed
The scattered dust ; then, to avoid the stench,
ExhaHng noisome, to a hill retired ;
There watched at distance, till the mid-day sun
Scorched o'er our heads. Sudden a storm arose,
vShook every leaf, and rattled through the grove,
Filling the troubled element. We closed
Our eyes, and patient bore the wrath of heaven.
At length the tempest ceased, when we beheld
This virgin issuing forth, and heard her cries
Distressful, like the plaintive bird who views
The plundered nest, and mourns her ravished young.
E'en thus the maid, when on the naked corse
She cast her eyes, loud shrieked, and cursed the hand
That did the impious deed, then sprinkled o'er
The crumbled earth, and from a brazen urn,
Of lichest work, to the levied relics thrice
Her due libations poured. We saw, and straight
Pursued her. XJnappalled she seemed, and still
As we did question her, confessed it all.
It pleased, and yet methought it grieved me too.
To find ourselves released from woe is bliss
Supreme, but thus to see our friends unhappy
Embitters all. I must be thankful still
For my own safety, which I hold most dear.
Speak thou, who bendst to earth thy droopiiig
head;
Dost thou deny the fact 1
Sprung from a sire perverse and obstinate,
Like him she cannot bend beneath misfortune ;
But know, the proudest hearts may be subdued ;
475
Hast thou not marked the hardest steel by fire
Made soft and flexible ? Myself have seen
By a slight rein the fiery courser held.
"Ks not for slaves to be so haughty ; yet
This proud offender, not content, it seems,
480
To violate my laws, adds crime to crime,
Smiles at my threats, and glories in her guilt ;
If I should suffer her to 'scape my vengeance,
She were the man, not I ; but though she sprang
485
E'en from my sister, were I bound to her
By ties more dear than is Hercsean Jove,
She should not 'scape. Her sister too I find
Accomplice in the deed — go, call her forth !
She is within, I saw her ra\dng there,
490
Her senses lost, the common fate of those
Who practise dark and deadly wickedness.
I cannot bear to see the guilty stand
Convicted of their crimes, and yet pretend
To gloss them o'er with specious names of virtue.
Why this delay then, when thou knowst my
To thee as hateful are as thine to me? \ [words
500
Therefore dispatch ; I cannot live to do
A deed more glorious ; and so these would all
Confess, were not their tongues restrained by fear ;
It is the tyrant's privilege, we know.
505
To speak and act whate'er he please, uncensured.
No woman rules in Thebes whilst Creon lives.
Lo ! At the portal stands the fair Ismene,
Tears in her lovely eyes, a cloud of grief
Sits on her brow, wetting her beauteous cheek
With pious sorrow for a sister's fate.
Antigone, Creon, Chorus.
Creon Come forth, thou serpent ! Little did I think
That I had nourished two such deadly foes
To suck my blood, and cast me from my throne.
"What sayst thou? Wert thou accomplice in the deed,
Or wilt thou swear that thou ait innocent ?
T told thee oft
It would be so.
Spanish (A. G. Garbin, 1889) (OCR draft) Experimental (Spanish (A. G. Garbin, 1889)) — 376 focus
Pero ¿qué es lo que veo? No me cabe duda: ¿Cómo he de decir que no es esta la joven Antígona, si la estoy mirando con mis propios ojos? ¡Hija infortunada del desdichado Edipo! ¿Qué es esto? A ti no te traerán aquí como infractora de la orden del Rey; en ti no cabe semejante locura...
Pues ella es la que ha cometido el crimen. La hemos sorprendido dándole sepultura. Pero ¿dónde está Creonte?
El hecho ha ocurrido así. Bajo el terror de tus tremendas conminaciones, llegamos allá y barrimos la tierra que cubría el cadáver. Después que dejamos enteramente descubierto aquel cuerpo ya en corrupción, subimos á sentarnos en lo alto de las colinas, al abrigo del viento, y huyendo de los fétidos miasmas. Excitámonos unos á otros á la vigilancia, conminando á todo el que pudiera descuidar la faena. En tal estado permanecimos hasta el momento en que el disco brillante del Sol llegaba al promedio de su carrera, despidiendo fuego abrasador. Súbitamente un furioso huracán levanta en remolino una polvareda que llegaba hasta las nubes, é invadiendo la llanura, arrancaba las hojas á los árboles, extendiéndose la tormenta por el anchuroso Cielo. Nosotros, con los ojos cerrados, soportábamos aquel divino castigo. Pasado el temporal, al cabo de largas horas, percibimos á esa joven, dando gritos agudos y lamentables, cual pájaro que no encuentra á su tierna cría en el desierto nido. De tal modo, al mirar al difunto despojado de la tierra que le cubriera, prorrumpió en gemidos y lanzaba imprecaciones contra los autores de tamaño ultraje. Seguidamente coge con sus propias manos árida tierra con la que cubre el cadáver, honrándole hasta tres veces con fúnebres libaciones, que vierte del fondo de una preciosa copa de bronce. Tan luego como vimos esto, nos arrojamos sobre ella y la prendimos. Y en verdad, ella permaneció impávida. Interrogámosla sobre sus actos anteriores y por el que acababa de consumar, y nada negó absolutamente: confesión que fué para mí grata y dolorosa á la par; gratísima, porque me libertaba del castigo; dolorosa, porque siempre causa tormento exponer á los amigos. Pero ante todo, es lo natural que miremos cada cual por nuestra salvación.
Oh tú, la que inclinas la frente hacia la tierra, ¿declaras haber ejecutado esa acción, ó lo niegas?
En ese carácter indomable bien se conoce la hija del inflexible Edipo; jamás se dejará abatir por las desgracias.
¿Necesitas tú algo más que quitarme la vida?
Ved ahí á Ismena en el dintel del Palacio: viene llorando de compasión por su hermana; una nube cubre su frente y desfigura su rostro ruborizado, regando de lágrimas sus hermosas mejillas.
¡Oh! la que oculta en la sombra de ese palacio, te proponías, á la manera de una víbora, saciarte en secreto de mi sangre: no sabía yo que estaba alimentando estas dos furias, calamidad de mi reino; habla, respóndeme al punto, si has tomado parte en esa inhumación; ó dí, bajo juramento, si lo ignorabas todo.
Pero no porque te faltaran mis consejos.
German (F. Hölderlin, 1804) (OCR draft) Experimental (German (F. Hölderlin, 1804)) — 376 focus
Wie Gottesversuchung aber stehet es vor mir,
Dafs ich sie seh’ und sagen doch soll,
Das Kind seys nicht, Antigonä.
O Unglükliche, vom unglüklichen
395
Vater Oedipus, was führt über dir und wohin,
Als ungehorsam dich
Den königlichen Gesezen,
In Unvernunft dich ergreifend?
Erste Scene DER BOTE. DER CHOR. KREON.
English (Sir Richard Jebb1, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb1, 1904)) — 376 focus
What portent from the gods is this?—my soul is amazed. I know her—how can I deny that yon maiden is Antigone? 380 O hapless, and child of hapless sire,—of Oedipus ! What means this? Thou brought a prisoner?—thou, disloyal to the king’s laws, and taken in folly?
Here she is, the doer of the deed :—we caught this girl burying him :—but where is Creon?
It befell on this wise. When we had come to the place,—with those dread menaces of thine upon 410 us,—we swept away all the dust that covered the corpse, and bared the dank body well; and then sat us down on the brow of the hill, to windward, heedful that the smell from him should not strike us; every man was wide awake, and kept his neighbour alert with torrents of threats, if any one should be careless of this task, So went it, until the sun’s bright orb stood in mid heaven, and the heat began to burn: and then suddenly a whirlwind lifted from the earth a storm of dust, a trouble in the sky, and filled the plain, marring all the 420 leafage of its woods; and the wide air was choked therewith: we closed our eyes, and bore the plague from the gods. And when, after a long while, this storm had passed, the maid was seen; and she cried aloud with the sharp cry of a bird in its bitterness,—even as when, within the empty nest, it sees the bed stripped of its nestlings. So she also, when she saw the corpse bare, lifted up a voice of wailing, and called down curses on the doers of that deed. And straightway she brought thirsty 430 dust in her hands; and from a shapely ewer of bronze, held high, with thrice-poured drink-offering she crowned the dead. We rushed forward when we saw it, and at once closed upon our quarry, who was in no wise dismayed. Then we taxed her with her past and present doings; and she stood not on denial of aught,—at once to my joy and to my pain. To have escaped from ills one’s self is a great joy; but ‘tis painful to bring friends to 440 ill. Howbeit, all such things are of less account to me than mine own safety.
Thou—thou whose face is bent to earth—dost thou avow, or disavow, this deed ?
The maid shows herself passionate child of passionate sire, and knows not how to bend before troubles.
Why then dost thou delay? In thy discourse 500 there is nought that pleases me,—never may there be and so my words must needs be unpleasing to thee. And yet, for glory—whence could I have won a nobler, than by giving burial to mine own brother? All here would own that they thought it well, were not their lips sealed by fear. But royalty, blest in so much besides, hath the power to do and say what it will.
Lo, yonder Ismene comes forth, shedding such tears as fond sisters weep; a cloud upon her brow casts 530 its shadow over her darkly-flushing face, and breaks in rain on her fair cheek.
And thou, who, lurking like a viper in my house, wast secretly draining my life-blood, while I knew not that I was nurturing two pests, to rise against my throne—come, tell me now, wilt thou also confess thy part in this burial, or wilt thou forswear all knowledge of it?
But, now that ills beset thee, I am not ashamed to sail the sea of trouble at thy side.
English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 376 focus
With high device and quick invention fraught:
And now to ill it downward leads;
Generous in virtue now delights,
And prompt to guard its country's rights
Glory d'er all the empire spreads;
380
To baseness when its wild design descends,
Destruction on the state it draws.
N'er be the man, who spurns the laws,
Placed at my hearth, or rank'd among my friends!
385
Her hands interr'd the dead. Thou hast the whole,
Hast thou clear proof? From knowledge dost thou speak ?
This daring spirit from her daring sire
Why then delay, since nothing in thy words
To me is pleasing, or will ever please ;
500
Nor will my words be pleasing to thy ear?
A brighter glory whence could I obtain
Than from this deed, a brother’s honour’d corse
Entombing? All here present would aloud
Applaud the deed, but fear hath chain’d their tongues.
505
Amidst their envied greatness kings enjoy
This. pow’r, to do and speak whate’er they please.
Thou, like a viper creeping through my house
Why dost thou give me grief,
Bringing no good?
How blest their state, whose gladsome hours
English (Sir Richard Jebb2, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb2, 1904)) — 384-580 focus

Notes on the current edition

Antigone

1. (the epileptic)
2. (a terrified wolf)
3. (taking on himself)