Search the Perseus Catalog for:

EΙΣ ΑΙΑΝΤΑ.

πάρεστιν Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τὴν σκηνὴν ἀγωνιῶν καὶ ¹ πολυπραγμονῶν μή τι ἀπὸ ἐχθροῦ πάθῃ· πάντα δὲ τὰ τῆς ὑποθέσεως συνεκτικῶς ἐδήλωσεν ἐν τῷ προοιμίῳ,
πρὸς τίνα ὁ λόγος καὶ ποῦ ἡ σκηνὴ καὶ τί πράττει Ὀδυσσεύς, ἐν δὲ τῷ πεῖράν τινα ἤδη ἴχνος τι κατέθετο τῆς ὑποθέσεως ὡς περὶ ἐχθρὸν ἥκει· δεῖ δὲ τὰ τῆς ὑποθέσεως συνεκτικὰ εἶναι ἐν ἀρχῇ.

[1] 1 ἀεὶ ὁρῶ σε, Ὀδυσσεῦ, πείρᾳ καὶ δόλῳ μετιόντα
τοὺς ἐχθρούς· πεῖρα γὰρ ἡ βλάβη ὡς καὶ ἐν Δανάῃ

οὐκ οἶδα τὴν σὴν πεῖραν· ἓν δʼ ἐπίσταμαι,

τοῦ παιδὸς ὄντος τοῦδʼ ἐγὼ διόλλυμαῖ·

τὸ δὲ ἀεὶ εἶπεν ἀναφέρουσα εἰς ἐκεῖνο, ὅτι καὶ μετὰ Διομήδους κατάσκοπος γενόμενος ἐπὶ τοὺς Τρῶας οὐκ
ἔλαθεν αὐτὴν ὡς αὐτὸς μαρτυρῶν φησι

κλῦθί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἥ τέ μοι αἰεὶ

ἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι οὐδέ σε λήθω·

δυσχεραίνει δὲ ἡ Ἀθηνᾶ τῷ Αἴαντι ὅτι ἀπώσατο τὴν συμμαχίαν αὐτῆς. εἰς τὸ αὐτό: ἀεὶ ὁρῶ σε, Ὀδυσσεῦ, ² τὴν παρὰ τῶν ἐχθρῶν σοι γινομένην βλάβην ζητοῦντα προυφαρπάσαι οἷον εἰ ἐπιβουλεύει σοί τις σπουδάζεις τὴν ἐπιβουλὴν τὴν κατὰ σοῦ γινομένην αὐτῷ τῷ ἐπιβουλεύσαντι βλαβερὰν γενέσθαι· ἐκ μεταφορᾶς τῶν κυνηγῶν οἳ τὰ μικρὰ θηρία φονεύουσι προφυλαττόμενοι
τὴν ἐξ αὐτῶν ἐσομένην βλάβην· πεῖρα δὲ Ἀττικῶς δόλος καὶ τέχνη ὅθεν καὶ πειραταὶ οἱ κατὰ θάλατταν κακοῦργοι.

Λαρτίου κτητικὸν ἀντὶ κυρίου.

[2] 2 πεῖραν δόλον.

ἐχθρῶν λείπει ἡ κατά.

τὸ θηρώμενον ἐπήνεγκεν καὶ τὰ ἄλλα μεταφορικῶς καὶ τὸ νεοχάρακτα εὐφυῶς· ὁπόταν γὰρ νεωστὶ αἱ ἀποχαράξεις τῶν ζῴων γένωνται μᾶλλον ἐπακολουθοῦσιν οἱ κυνηγέται πρὶν ὑπὸ ἀνέμου ἀφανισθῇ ἡ ὀδμή.

[5] 5 μετρούμενον ἴχνη ἀνιχνεύοντα.

ἀριθμοῦντα, ζητοῦντα.

ἀκολουθοῦντα τὰ ἴχνη τὰ ἐκείνου νεοχάρακτα, νεωστὶ κεχαραγμένα· προσοχὴν δὲ ἐργάζεται τῷ ἀκροατῇ περὶ τῶν δηλωθησομένων.

[7] 7 εὖ δέ σ᾿ ἐκφέρει: ἐπάγεταί σε ἡ βάδισις Αἴαντος δίκην κυνὸς εὐοσφρήτου ἀπὸ τοῦ ἴχνους ζητοῦντα εἰ ἔνδον γέγονεν ὁ Αἴας· προέλκονται γὰρ τοὺς κυνηγέτας αἱ κύνες ἐπὶ τὰ ἐπαγόμενα παρʼ ὃ καὶ ἐπακτῆρας ἔνιοι θέλουσιν αὐτοὺς καλεῖσθαι ὡς ἐπαγομένους ὑπὸ τῶν
κυνῶν· Ὅμηρος

οἱ δʼ ἐς βῆσσαν ἵκανον ἐπακτῆρες. πρὸ δʼ ἄρ᾿ αὐτῶν

ἴχνιʼ ἐρευνῶντες κύνες ἤισαν.

[11] 11 οὐκ ἀναγκαῖον τὸ πολυπραγμονεῖν ἔτι εἰ ἔνδον ἐστὶν Αἴας (ἔγνω γὰρ) ἀλλὰ λέγειν διὰ τί τὴν σπουδὴν ταύτην ἔθου ἴνα παρʼ ἐμοῦ μάθῃς τὰ ἀγνοούμενά σοι.

[14] 14 καὶ τοῦτο ἄριστα πεποίηται· φθέγμα γὰρ εἶπεν ὡς μὴ θεασάμενος αὐτήν (δῆλον γὰρ ὡς οὐκ εἶδεν αὐτὴν ἐκ τοῦ

ἂν ἄποπτος ᾖς ὅμως

τουτέστιν ἀόρατος), τῆς δὲ φωνῆς μόνης αἰσθάνεται
ὡς ἐθάδος αὐτῷ οὔσης· ἔστι μέντοι ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἡ Ἀθηνᾶ· δεῖ γὰρ τοῦτο χαρίζεσθαι τῷ θεατῇ· προθεραπεύει δὲ τὴν θεὸν ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ οὕτω λέγει τὰ κατὰ τὸν Αἴαντα.

[15] 15 ἄποπτος ἀόρατος.

[16] 16 φώνημα: ἀντὶ τοῦ φωνήν.

ξυναρπάζω ὀξέως συνίημι καὶ ἀντιλαμβάνομαι.

φρενί: ἀντὶ ἀπὸ τῆς φρενός.

[17] 17 ἡ κώδων θηλυκῶς Ἀττικῶς.

κώδων καλεῖται τὸ πλατὺ τῆς σάλπιγγος, ἀπὸ
μέρούς δὲ τὴν σάλπιγγά φησι· πολλὰ δὲ εἴδη σαλπίγγων· εἰσὶ γὰρ Λιβυστικαὶ σάλπιγγες, εἰσὶν Αἰγύπτιαι, εἰσὶ Τυρσηνικαί· πρῶτος δὲ Ἀρχώνδας συμμαχῶν τοῖς Ἡρακλείδαις ἥγαγεν εἰς Ἑλληνας τὴν Τυρσηνικὴν σάλπιγγα.

[19] 19 σακεσφόρῳ οὐχ ἀπλῶς ὁπλο φόρῳ ἀλλὰ κατʼ ἐξοχήν· Ὅμηρος ⁴

Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠύτε πύργον·

οἰκεῖον δὲ τοῖς πρώτοις τὸ ὄνο μα.

[23] 23 τρανές: σαφές· καλῶς δὲ τοῦτο ἐποίησεν ἵ να συνέχηται ἔτι ἡ ὑπόθεσις καὶ τὸ ἄπιστον εἰς ἀμφίγνοιαν ἄ γῃ αὐτούς· διὸ θελοντὴς τοῦτον ὑπέστην
τὸν κίνδυνον ἵνα γνῶ τἀληθὲς πάντων τὴν αἰτίαν τοῦ γεγον ότος εἰς αὐτὸν ἀναγόντων.

ἀληθές.

ἀλώμεθα τῷ νῷ ἀλώμεθα.

[26] 26 λείας ἁπάσας: τὰ ποίμνια, τὰ βοσκήματα
λείας φησὶν (ἔνθεν καὶ λῃστὴς) κατὰ τὸ κύριον. Ὅμηρος

ληίδα δʼ ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν·

τὸ δὲ κατηναρισμένας ἄκυρον· τὸ γὰρ σκυλεύειν ἐναρίζειν ὅτι τὰ ἔναρα σκῦλα παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ
ἐντὸς αὐτῶν εἶναι ἡμᾶς. καὶ τὸ παρʼ Ὁμήρῳ τοιοῦτόν ἐστιν

ἡ τοι βέλτερόν ἐστι κατʼ οὔρεα θῆρας ἐναίρειν·

πῶς γὰρ οἷόν τέ ἐστι σκυλεύειν τοὺς λέοντας εἰ μὴ εἴη καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων τὸ σκυλεύειν; Καλλίμαχος
ἐπὶ τῆς λεοντείας δορᾶς

τὸ δὲ σκύλος ἀνδρὶ καλύπτρη

γιγνόμενον, νιφετοῦ καὶ βελέων ἔρυμα.

⁵

[27] 27 ἐπιστάταις: τοῖς ποιμέσι· καλῶς δὲ τοῦτο ἴνα μὴ παραγένοιτό τις ἀπαγγέλλων τὸ σαφές· πόθεν οὖν αὕτη ἡ ὑπόνοια; ὅτι εἶδέν τις αὐτὸν ἐν τῷ πεδίῳ πηδῶντα μετὰ τοῦ ξίφους νεορράντου ἀπὸ τοῦ αἵματος.

τοῖς κυσίν· οὐκ εἴασε γὰρ ἡ Ἀθ ηνᾶ ἄνθρω πον ἀνελεῖν.

[32] 32 καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι: οἷον σημεῖα ἐμαυτῷ τινα συντίθημι ἀπὸ τοῦ ἴχνους τὰ δὲ ἀπορῶ· τοιοῦτον γὰρ συμβαίνει περὶ τοὺς ἰχνευτὰς ἐπιταραττομένων
τῶν ἰχνῶν, διὰ δὲ τὴν μανίαν δυσίχνευτος καὶ ἐπιτεταραγμένη ἡ βάσις γέγονε τοῦ Αἴαντος.

σηματίζομαι, δι ὰ σημείων γινώσκω.

καλῶς Ὀδυσσεὺς ἀναμένει τὸ ἀκριβὲς γνῶναι ἴνα μὴ δοκοίη κατʼ ἐχθροῦ προπετές τι πράσσειν.

[33] 33 οὐκ ἔχω ὅπως μάθω ἢ ποῦ ἐστιν.

[34] 34 καιρὸν δʼ ἐφήκεις ἐ πὶ καιρῷ ἥκεις· εὐφυῶς δὲ ἄρχεται τῆς ὑποθέσεως ὁ ποιητὴς ὥστε τρανῶσαι τὸ πᾶν διὰ τῆς Ἀθηνᾶς· θεραπεύει δὲ δυσσεὺς τὴν Ἀθηνᾶν ἴνα καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς ἕξῃ αὐτὴν εὐμενῆ.

[36] 36 ταῦτα πρὸς τὰ ἐξ ἀρχῆς ἵνα μὴ δόξῃ ἀγνοεῖν ἡ θεὰ τὸ πρᾶγμα.

[38] 38 ἐν τοῖς ἀμοιβαίοις κατὰ βραχὺ δηλοῦται ἡ ὑπόθεσις, πυνθάνεται δὲ πρῶτον εἰ ἄρα πρὸς καιρὸν κονῶ· εἰ γὰρ αὐτός ἐστιν ὁ τὸν φόνον δράσας πρὸς καιρὸν ἂν εἴη πονῶν ὁ Ὀδυσσεύς.

⁶⁷

[39] 39 τὸ ὡς ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς.

[40] 40 καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον: ἐπύθετο πρῶτον εἰ αὐτός ἐστιν ὁ δράσας εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν πυνθάνεται· τὸ δὲ δυσλόγιστον ὅμοιον τῷ πρᾶγος ἄσκοπον· ἀγνοεῖ γὰρ ἔτι τὴν μανίαν.

[41] 41 χόλῳ βαρυνθείς: ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς πυνθάνεται πρὸς τί αὐτῷ χρήσιμον ἡ δὲ τὴν αἰτίαν ἐπήγαγεν ὑφʼ ἦς κινηθεὶς εἰς χόλον ἤχθη· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ λεῖπον τῆς ὑποθέσεως, ἡμεῖς δὲ ὡς προεπιστάμενοι τὰ πράγματα ἀμβλύτερον κατανοοῦμεν.

ἤδή τὴν μανίαν αὐτοῦ σημαίνει ἔνθεν αὐτῷ ἡ πλάνη γεγένηται.

[44] 44 ἦ καὶ τὸ βούλημ᾿ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις: ἐρωτᾷ πῶς μόνος ὤν πρὸς πλῆθος ἐδύνατο μάχεσθαι.

[45] 45 κἂν ἐξεπράξατο. μὴ λέγε βούλευμα, φησίν· οὐ
γὰρ ἦν βούλευμα ἀλλὰ πρᾶγμα εἰ κατημέλησα ἐγώ.

[48] 48 παρέστη ἐπλησίασεν ἡμῖν.

κἀπὶ τέρμ᾿ τῆς ὁδοῦ.

[49] 49 πύλαις ταῖς τῶν σκηνῶν πύλαις.

[50] 50 μαιμῶσαν γράφεται καὶ διψῶσαν. προσκορὲς
ἦν διηγηματικῷ εἴδει τὸ πᾶν διεξελθεῖν.

λέ μαιμᾶν.

[51] 51 τὸ ἑξῆς, ἐγώ σφʼ ἀπείργω τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς.

[52] 52 τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς. χαράν φησι τὴν ἐπὶ τῷ δοκεῖν τοὺς Ἔλληνας ἀνῃρῆσθαι· ταύτης οὖν αὐτὸν
τῆς χαρᾶς ἀπεῖρξα δυσφόρους γνώμας ἐμβαλοῦσα τοῖς ⁸ ὄμμασι· καλῶς δὲ εἶπεν γνώμας· οὐ γὰρ κλέψαι φησὶ τὴν ὄψιν ὥστε μὴ ὁρᾶν ἀλλʼ ἐπʼ αὐτῇ γνώμην δύσψορον ἐπιβαλεῖν ὡς οἴεσθαι ἰδεῖν τὰ μὴ ὄντα, τοῦτο δὲ οὐ τῶν ὀφθαλμῶν ἁμάρτημα ἀλλὰ πολὺ πρότερον τῆς διανοίας.

[54] 54 ἄδαστα ἀμέριστα, ἀδιαίρετα· πιθανὸν δὲ καὶ πρὸς τὸ πλῆθος· ἐλάσσονα γὰρ εἶναι εἰκός.

[56] 56 κύκλῳ ῥαχίζων: κατὰ πάντα τόπον τῆς ἐπαύλεως σφάζων καὶ διακόπτων διὰ τὸ τὴν πρώτην καὶ μεγαλῆν
διακοπὴν κατὰ τὴν ῥάχιν γίνεσθαι· ἐκ μεταψορᾶς καὶ τοὺς μεγάλα κακουργοῦντας ῥαχιστάς φαμεν.

[57] 57 δισσοὺς Ἀτρείδας: πιθανῶς τούτων τὰ ὀνό ματα εἶπεν· κατʼ αὐτῶν γὰρ πλείων ἡ ἀ γανάκτησις ὡς τῆς ἀδικίας προκαταρξαμένων· τὸ δὲ τοῦ
Ὀδυσσέως ἐταμιεύσατο τῷ Αἴαντι ἵνα καὶ μεῖζον εἴη τὸ πάθος αὐτοῦ φανερῶς παραπαίοντος κἀπειδὴ γελοῖον κροελθόντα τὸν Αἴαντα λέγειν καὶ παρενοχλεῖν τοῖς θεαταῖς εἰ προειρήκει πάντα ἡ Ἀθηνᾶ.

ἔχων γράφε παρών.

[58] 58 ἐμπίπτων γράφε ἐμπεσών.

[59] 59 ἐγὼ δὲ φοιτῶντα. ἤτοι μαινόμενον φοῖτος γὰρ ἡ μανία) ἢ περιερχόμενον ἐν τοῖς ποιμνίοις διὰ τὴν μανίαν (λέγει γὰρ μανιάσι νόσοις) ἢ ἀναστρ εφόμενον ἐν τῇ μανίᾳ.

μεθʹ ὁρμῆς μεμηνότα.

[60] 60 εἰς ἕρκη κακὰ γράφε εἰς ἐρινῦν κακήν.

⁹

[61] 61 ἐλώφησεν ἐπαύσατο· ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων ὅθεν καὶ τὸ εὐλόφως φέρειν.

[62] 62 τοὺς ζῶντας: τοὺς ζῶντας τῶν βοῶν δήσας ὡς αἰχμαλώτους ἄνδρας ἄγει καὶ τὰ λοιπὰ ποίμνια· πιθανὸν δὲ καὶ τοῦτο προειρῆσθαι ἴνα ὅταν εἴπῃ ἡ
Τέκμησσα περὶ τοῦ κριοῦ προεπιστάμεθα τοῦτο.

[66] 66 δείξω δὲ καὶ σοί: πιθανὴ ἡ παρείσοδος τοῦ Αἴαντος· οὕτω γὰρ μεῖζον γίνεται τὸ πάθος τῆς τραγῳδίας τῶν θεατῶν νῦν μὲν παραφρονοῦντα ὀλίγῳ δʼ ὕστερον ἔμφρονα θεωμένων καὶ ἵνα ἰδὼν ὁ Ὀδυσσεὺς
ἐξείπῃ τοἵς ἄλλοις Ἐλλησιν, οὕτω δὲ καὶ ἡ εὔνοια τῆς Ἀθηνᾶς ἐνδείκνυται εἰς τὸν Ὀδύσέα.

[72] 72 ἀπευθύνοντα. τιμωρίαν ἀπαιτοῦντα.

προσμολεῖν; τουτέστιν ἐξελθεῖν.

[75] 75 ἐπιστρέφει ἡ Ἀθηνᾶ ὡς οὐδενὸς έσομένου κακοῦ.

[76] 76 μὴ πρὸς θεῶν παραιτεῖται Ὀδυσσεὺς οὐχ ὡς κωμῳδοῦντος τοῦ ποιητοῦ δειλίαν τοῦ ἥρωος (οὕτω γὰρ ἀφαιρεθείη τῆς τραγῳδίας τὸ ἀξίωμα) ἀλλὰ τὸ εὐλαβὲς ἐνδείκνυται· ἔμφρονος γὰρ ἦν τὸ τῷ μεμηνότι παραχωρεῖν· ὅρα γὰρ οἷον ἦν προσελθόντα ἐκεῖνον
θεάσασθαι τὸν ἐχθρόν.

¹⁰

[77] 77 τί μὴ γένηται;. μὴ τί γένηται φοβῇ; οὐχ ὁ αὐτὸς ἦν καὶ προτέρου ἄνθρωπος ἀλλʼ οὐδὲν ὑμᾶς εἰργάσατο κακὸν ἡμῶν ἐπιμελουμένων;

[78] 78 τῷδε τἀνδρὶ δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοί, τῷ
Ὀδυσσεῖ.

¹¹

[79] 79 οὐκοῦν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθρούς: σκληρὸν μὲν τὸ λέγειν ἐπεγγελᾶν τοῖς ἐχθροῖς ἀλλὰ θεός ἐστιν οὐκ εὐλαβουμένη τὸ νεμεσητόν· ἄλλως τε καὶ παροξύνουσα τὸν Ὀδυσσέα φησίν.

[80] 80 ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ: μέτριον διεφυλάχθη τὸ τοῦ Ὀδυσσέως ἦθος διὰ τὸ μὴ ἐντρυφᾶν τοῖς κακοῖς.

[81] 81 μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς: ὀκνεῖς ἀντὶ φοβῇ· πυκνῶς γὰρ τίθησι τὸ ὀκνεῖν ἐπὶ τοῦ φοβεῖσθαι. ὀκνεῖς φοβῇ.

τρίβραχυς.

[82] 82 φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην: ἑκατέρῳ τὸ οἰκεῖον παράκειται καὶ οὐ χρὴ τὰ τοῦ Ὀδυσσέως ψρονιμώτερα οἴεσθαι τῶν τῆς Ἀθηνᾶς ἀλλʼ ἐκεῖνο σκοπεῖν, ὅτι ἡ μὲν μετὰ παρρησίας διαλέγεται ὡς θεὸς
ὁ δὲ ὑπεσταλμένως ὡς θνητὸς τὸν καιρὸν ὁρᾷ ὅτι ὁμόσε χωρῆσαι τῇ μανίᾳ τοῦ ἐχθροῦ οὐχ ἁρμόζει. φρονοῦντα γὰρ αὐτὸν οὐκ ἂν ἐξέστην δι᾿ εὐλάβειαν, τὸ δὲ νῦν ἐκστῆναι οὐ τῷ Αἴαντι ἀλλὰ τῇ μανίᾳ.

[85] 85 ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καίπερ δεδορκότα ἢ
καὶ βλέποντα τὰ βλέφαρα αὐτοῦ ποιήσω μὴ δεδορκότα.

[89] 89 ὦ οὗτος: διὰ τοῦ οὗτος καὶ τοῦ Αἴας δισσὴ ἡ κλῆσις, ἢ ὅτι καὶ πρότερον ἐκάλεσεν αὐτὸν (ὅτε καὶ Ὀδυσσεύς φησι, τί δρᾷς Ἀθάνα;) ἢ ὡς καὶ πρότερον ὁπότε ἐδόκει συλλαμβάνειν αὐτῷ πρὸς τὴν ἀναίρεσιν.

[90] 90 τί βαιόν: ὀλίγον ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ὅλως· σύμμαχον δὲ αὐτὴν νομίζει ὡς καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς φησιν, ὡς εὖ παρέστης.

¹²

[91] 91 χαῖρʼ Ἀθάνα: ἐπέγνω μὲν τὴν Ἀθηνᾶν τὰ δὲ ἑξῆς τοῦ παραπαίοντος· οὕτω γὰρ ἂν προκόψειεν ἡ ὑπόθεσις· οὐ παντελῶς δὲ ἀπώλετο αὐτοῦ τὸ ἡγεμονικὸν ἀλλʼ ἡ μανία γέγονε περὶ τὸ λογιστικόν· ἐμέμνητο μὲν γὰρ ὡς ἐχθροὺς ἀνελὼν περὶ τὸ πρόσωπον
δ ὲ ἐκπφάλλετο ὅτι ποίμνια ἀνεῖλεν καὶ έλογίζετο ἄνδρας ἀνῃρηκέναι.

[96] 96 τὸ μὴ οὐχὶ βάψαι τὸ ξίφος εἰς τὸν στρατόν.

[98] 98 ἐὰν δασυνθῇ τὸ οι ἔσται ἐπὶ τῶν Ἀτρειδ ῶν, ἑὰν δὲ ψιλὸν τὸ οἶδα ἀντὶ τοῦ ἐπίσταμαι.

[100] 100 καλῶς τὰ ἐμὰ ἔφη, οὐχ ἃ δεῖ με λαβεῖν, ὡς ἰδίων ἀπεστερημένος.

[102] 102 ἢ πέφευγέ σε; οὐχ ὡς διαστέλλουσά φησιν, ὡς ἂν εἴποι τις ἔθαν εν ἢ πέφευγέν σε, ἀλλὰ παροξύνουσα· φησὶ γὰρ πέφευγεν δή σε ὁ Ὀδυσσεύς.

[103] 103 τὸ ἐξῶλες θηρίον· κίναδος γὰρ ἡ ἀλώπηξ· πάνυ δὲ κατατρέχει τοῦ Ὀδύσέως ὡς ἐχθίστου.

[104] 104 τὸν σὸν ἐνστάτην: ἤτοι κατὰ πάντα ἐνιστάμενόν σοι ἢ ἰδικῶς ἐπὶ τῆς κρίσεως μόνον οἷον τὸν ἀντίδικον· κυρίως δὲ ἐνστάτης ὁ ἐν τῇ ὁδῷ ἀντιστήκων
τινὶ ὡς εἰ λέγοι τις τὸν Οἰδίποδα τοῦ Λαΐου ἐνστάτην γεγενημένον.

[105] 105 ἥδιστος, δέσποινα: καθʼ ἡδονήν μοι· δεσμώτης δὲ λέγεται καὶ αὐτὸς ὁ δέσμιος, ἐς ὁ δεσμώτης Προμηθεύς, καὶ ὁ δεσμῶν ὡς Κρατῖνος ἐν Πυτίνῃ
ἐπὶ τῶν δεσμοφυλάκων ¹³

ὄψει γὰρ αὐτὴν ἐντὸς οὐ πολλοῦ χρόνου

παρὰ τοῖσι δεσμώταισι καταπιττουμένην.

[108] 108 ἑρκίου στέγης: τοῦ περιφράγματος τῆς αὐλῆς ἢ τῆς τοῦ δώματος στέγης· ἑρκίον γὰρ τὸ δῶμα.

[111] 111 μάστιγι πρῶτον: ἐντεῦθεν ἡ ἐπιγραφὴ τοῦ δράματος. οὐ πρότερον φονεύσω αὐτὸν πρὶν ἂν μαστίξω.

[112] 112 χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλα: τὸ ἦθος τῆς ἀπαγγελίας ἀρχαῖον· ἔστι δὲ νῦν τὸ χαίρειν ἀντὶ χαρτῶς ἐμοὶ λέγειν· φησὶ δὲ ὡς κατὰ τὰ ἄλλα μὲν εἴκων
τῇ θεῷ τοῦτο δὲ ἀντιβαίνων· ὑπεροπτικὸν δὲ τὸ ἦθος αὐτοῦ ἐντεῦθεν ἐνδείκνυται ὁ ποιητὴς (ἐπεὶ πάνυ πρόσκειται ὁ ἀκροατὴς τῷ Αἴαντι διὰ τὴν συμφορὰν καὶ μονονουχὶ χαλεπαίνει τῷ ποιητῇ) ἵνα δόξῃ ἀξιοπαθεῖν ὁ Αἴας μὴ ὑποτεταγμένος τῇ δαίμονι.

ἔγωγέ σ᾿ ἐφίεμαι: ἐφίεμαί σε εἰς τὰ ἄλλα κελεύειν μοι καὶ χαίρειν ὡς πειθομένου μου, εἰς τοῦτο δὲ μόνον οὐκ ἀκούσομαί σου.

[115] 115 ἐννοεῖς γράφε ἐννέπεις.

[118] 118 ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ; παιδευτικὸς ὁ λόγος καὶ ἀποτρεπτικὸς ¹⁴
ἁμαρτημάτων καὶ διὰ τοῦτο ἐπίτηδες καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ καὶ τῷ θεατῇ ὑπέδειξε τὸν Αἴαντα δηλῶν ὡς ὁ πρότερον φρόνιμος καὶ πρακτικὸς νῦν ἐξέστη διὰ τὸ θεομαχῆσαι· καὶ τοῦτο δὲ μηροῦ παίδευμα, ὅτι ἐφʼ οἷς αὐχοῦσί τινες τούτων στεροῦνται παρὰ θεῶν ὡς
καὶ Θάμυρις τὴν μουσικὴν καὶ Νιόβη τῶν τέκνων.

¹⁵

[121] 121 ἐποικτείρω ἐλεῶ.

[122] 122 Ἴωνες ἔμπης φασίν, Ἀττικοὶ δὲ ἔμπας καὶ ἔμπα.

[124] 124 οἷον ἀφορῶν εἰς τὰ ἀνθρώπινα τὰ πάντων κοινά.

[125] 125 ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς. πρὸς τὸ Πινδαρικὸν

τί δέ τις; τί δʼ οὔ τις; σκιᾶς ὄναρ

ἄνθρωποι

ἀντὶ ἀνυπάρκτου τὸ ἀνυπαρκτότερον· ἐνταῦθα μέντοι ἐστὶν ὁ λόγος ἐγγυτέρω τῆς ἀληθείας ἤπερ τὸ Πινδαρικόν· ὁ μὲν γὰρ Πίνδαρος ἐν τοῖς ἀσυστάτοις πεποίηται τὴν ὑποβολὴν ὁ δὲ ἐν τοἵς φαινομένοις καὶ
δοκοῦσιν οὐχ ὑπάρχουσι δὲ κατὰ ἀλήθειαν· ὁ δὲ Ὅμηρος διʼ ἑνὸς αὐταρκῶς τοῦτο δεδήλωκεν

οὐδὲν ἀκιδνότερον γαἵα τρέφει ἀνθρώποιο.

[126] 126 εἴδωλʼ ἀπεικάσματα.

[127] 127 ὑπέρκοπον: φασὶ τὸν Αἴαντα τρίτον ἠσεβηκέναι περὶ τοὺς θεούς, πρῶτον μὲν ἐκβαλεῖν τοῦ δίφρου τὴν Ἀθηνᾶν βουλομένην αὐτῷ συμμαχεῖν, δεύτερον ἀπαλεῖψαι τὴν γλαῦκα τὴν ἐγγεγραμμένην τῷ ὅπλῳ αὐτοῦ ἐξ ἔθους πατρῴου, τρίτον ὅτι οὐκ ἐπείσθη τῷ πατρὶ συμβουλεύοντι πείθεσθαι τοῖς θεοῖς.

ἀντὶ ὑπέρκομπα.

[130] 130 χειρὶ δυνάμει.

[131] 131 ἡμέρα γὰρ μία ἐλαττοῖ καὶ πάλιν αὔξει.

[132] 132 τὸ συναγόμενον τοῦτό ἐστιν, ὅτι δεῖ θεοφιλεῖς μόνον εἶναι τοὺς σώφρονας καὶ ἐπὶ ἄλλῳ μὴ
ἀλαζονεύεσθαι.

[134] 134 Τελαμώνιε παῖ πιθανῶς αὐτῷ ὁ χορὸς ¹⁶ ἐσκεύασται ἀπὸ Σαλαμινίων ἀνδρῶν τοῦτο μὲν παρρησιαζομένων ὡς ἐλευθέρων τοῦτο δὲ συμπαθῶς ἐχόντων ὡς πολιτῶν καὶ αἰδημόνως λαλούντων ὡς ὑπηκόων· οὐ γὰρ πιθανὸν ἐξ Ἀχαιῶν εἰσάγειν καὶ διὰ τὸ
μὴ συνάχθεσθαι καὶ διὰ τὸ μὴ προσκρούειν τῷ βασιλεῖ, τὸ δὲ τῶν αἰχμαλώτων κηδεμονικὸν μέν, ὡς Αἰσχύλος ἐν Θρῄσσαις, οὐ μὴν εὐπρόσωπον· ὅρα γὰρ οἷον αἰχμαλώτους ἐπιτιμᾶν τῷ Μενελάῳ· πιθανὴ δὲ καὶ ἡ εἴσοδος· ἀκούσας γὰρ ὁ Ὀδυσσεὺς παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον

ὡς πᾶσιν ἀνθρώποισιν εἰσι δὼν θροῇς

καὶ μαθὼν τὸ σαφὲς δεδήλωκε τοῖς Ἀχαιοῖς· ταύτης οὖν τῆς φήμης ἀκούσαντες οἱ Σα λαμίνιοι παραγεγόνασι μηδέπω ὑπὸ τῆς εὐνοίας πεπει σμένοι ὡς
αὐτὸς εἴη ὁ πράξας ἀλλʼ ἀπιπτοῦντες ὡς ὑπὸ ἐχθροῦ πεπλάσθαι οἰόμενοι· ὁ δὲ νοῦς, σοῦ μὲν εὖ πράσσοντος ἐν χαρᾷ ἐσμεν καὶ τὸ ἀνάπαλιν, τὸ δὲ ὅλον ο ἷον ἐν σοί ἐσμεν· τὰ δὲ πράγματα νῦν τοῦ Αἴαντος φαῦλά ἐστι καὶ οὐκ ἐνεχώρει αὐ τῷ
διηγήσασθαι τὰ ἀνδραγα θήματα.

[135] 135 βάθρον ἀγχιάλου: τὸ θεμέλιον, τὸ ἕ δρασμα ἀντὶ τοῦ δἰ ὃν ἵσταται ἡ Σα λαμίς· οὐ πάντως δὲ αἱ ἀγχίαλοι καὶ ἀμφίαλοί εἰσιν οἴα ἐστὶ καὶ ἡ Ἀλεξάνδρεια, ἀγχίαλος μέν ἐστιν οὐ κ ἀμφίαλος δέ,
αἰ δὲ νῆσοι καὶ ἀγχίαλοι καὶ ἀμφίαλοί εἰσιν.

¹⁷

[136] 136 σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἀντὶ τοῦ σοῦ μὲν εὖ πράσσοντος· ἢ οὕτως, εἰς σὲ μὲν εὖ πράττοντα ἐπιχαίρω ἴνα λείπῃ ἡ εἰς.

ἐπιχαίρω ἀντὶ συγχαίρω.

[137] 137 σὲ δʼ ὅταν ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἐπιβῇ, εἰς σὲ δὲ
ὅταν νόσος ἐπιβῇ· κακόθρους δὲ οἷόν ἐστι καὶ τὸ ἑξῆς

οιούσδε λόγους ψιθύρους

ἀντὶ τοῦ διάβολος.

ζαμενὴς δυσμενής.

[140] 140 ἐπεὶ περιδεὲς τὸ ζῷον· ὄμμα δὲ πελείας περιφραστικῶς
ἡ πέλεια.

[141] 141 ὡς καὶ τῆς παρελθούσης νυκτὸς ἐν φόβῳ γεγόναμεν ἐπὶ τῇ σῇ δυσκλείᾳ· πιθανῶς δὲ οὐκ ἐλέγχει τὸν βασιλέα ὡς ἡμαρτηκότα ἀλλὰ τὴν δυσπραξίαν προσέλαβεν ὡς ἀπὸ τῆς εἱμαρμένης· πάνυ δὲ εὖνοι
ὄντες ἀπιστοῦσι καὶ ὑπολαμβάνουσιν αὐτὸν ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ συκοφαντεῖσθαι· ἐν δέει οὖν καθέστηκα ὅταν ᾖ τι τοιοῦτο περὶ σέ.

[143] 143 ἱππομανῆ: τινὲς τὸν μεγάλως μαινόμενον ἐξεδέξαντο· ἀλλʼ οὐκ ἐπίστευεν ὁ χορὸς ὅτι ἐμαίνετο
ὁ Αἴας· ἢ σὲ τὸν ἐπὶ ἵπποις μαινό μένον καὶ ἱππικόν· ἀλλʼ οἱ νησιῶται οὐχ ἱππομανοῦσιν οὐδὲ ίππήλατοί εἰσιν αἱ νῆσοι· τὸ ἱππομανῆ τοίνυν πρὸς τὸν λει μῶνα ἐκληπτέον. ἄλλως ἱππομανῆ ἢ αὐτὸν λέγει τὸν Αἴαντα ὡς μεγάλως μαινόμενον ἀπὸ μεταφορᾶς·
¹⁸ ἡ γὰρ τῶν ἵππων μανία χαλεπτωτέρα ἐστίν ἢ ἐπὶ ἵπποις μαινόμενον· τὸ γὰρ ἵππος ἐπὶ μεγάλου τάσσεται ὡς ἱπποσέλινον καὶ ἱππογνώμονα τὸν μεγα λογνώμονα. ἢ ἐπὶ τοῦ λειμῶνος οἷον τὸν εὐανθῆ,
ἐφʹ ἵπποι μαίνονται ἢ τὸν ἄγαν μεμηνότα καὶ ἀνθοῦντα καὶ ἐνυβρί ζοντα τῇ χλόῃ διὰ τὸ πλῆθος.

μεγαλομανῆ.

[147] 147 αἴθωνι λαμπρῷ.

[148] 148 τοιοόσδε λόγους: ὁ νοῦς, οὐδὲν ἐνέχυ ρον
εἰδὼς ὁ Ὀδυσσεὺς πλάττεται ψευδεῖς λόγους ἀκούσας μόνον ὡς εἴης ὀφθεὶς σὺν νεορράντῳ ξίφει· κα λῶς δὲ καὶ τὸ ψιθύρους λόγους ὡς διὰ πανουργίαν ἀδεῶς οὐ λέγον τος ἀλλὰ πρὸς ἕνʼ ἕκαστον ἐ ξαπτατῶντος λάθρᾳ.

[150] 150 σφόδρα πείθει ὅτι ἐν ἀτυχίᾳ καθέστηκας τῆς ἥττης χάριν· ἢ ἐπεὶ μέγας εἶ ἔχει τὸν φθόνον θμπράττοντα.

[154] 154 τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱείς: τροπικῶς ὡς ἐπὶ τῶν τοξευόντων κατὰ μεγάλου σώμα τος οἳ οὐχ
ἁμαρτάνουσιν· πιστὰ οὖν τοῖς ἀκούουσι τὰ κατὰ τῶν λεγάλων διὰ τὸν φθόνον· Πίνδαρος

ὄψον δὲ λόγοι φθονεροῖσιν·

ἅπτεται δʼ ἐσλῶν ἀεί, χειρόνεσσι δʼ οὐκ ἐρίζει. ἱείς: ἀφιείς, τοξεύων· ἀπὸ κοινοῦ δὲ τὸ τις, κατὰ ¹⁹ μὲν τῶν μεγάλων ψυχῶν ἱείς τις οὐκ ἂν ἁμάρτοι κατʼ ἐμοῦ δὲ ἱείς τις οὐ πείθει τὸν ἀκούοντα.

²⁰

[155] 155 κατὰ δʼ ἄν τις ἐμοῦ; κατʼ ἐμοῦ τοῦ δημοτικοῦ καὶ εὐτελοῦς.

[157] 157 τὸν ἔχονθʹ λείπει τὸ εὖ, πρὸς τὸν εὖ ἔχοντα.

[158] 158 καίτοι σμικροὶ μεγάλων: πάνυ αἰδημόνως ὁ χορὸς ἐξελέγχων τὴν ἀδικίαν τῶν Ἑλλήνων οὐ τοῦτο ἄντικρυς ποιεῖ ἀλλὰ ψιλῶς γνωμολογεῖ· βούλεται γὰρ ἐπιτιμᾶν ὅτι κακῶς πράττουσι καθαιροῦντες Αἴαντα καὶ ἑαυτοῖς ἀσυμφόρως· φησὶ γὰρ ὅτι ἀσθενὴς φυλακὴ
τοῖς μικροῖς ἄνευ τῶν μεγάλων· τοῦτο δὲ τείνει καὶ ἐπὶ τὸν Αἴαντα ὅτι δεηθήσονται αὐτοῦ.

[159] 159 σφαλερὸν — ῥῦμα ἀντὶ τοῦ ἀσθενὴς φυλακή. πύργου πόλεως.

[160] 160 ἀπὸ κοινοῦ.

[161] 161 καὶ μέγας ὀρθοῖθʼ ὑπὸ μικροτέρων: οὐκ ἔστιν ἐναντίος ὁ λόγος ἀλλὰ καὶ αὔξησιν ἔχει· εἰ γὰρ ὁ μέγας ὑπὸ τοῦ ἐλάττονος διασῴζεται πόσῳ τῶν μειζόνων ἔχεσθαι χρή. κοινωνικὸς δὲ ὁ λόγος καὶ φιλάνθρωπος· καὶ Ὅμηρος
συμφερτὴ δ᾿ ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν.

[162] 162 τοὺς ἀνοήτους τοὺς Ἕλληνας.

[164] 164 ὑπὸ τοιούτων: ἀνοήτων καὶ φθονερῶν καὶ διαθρεῖν τὰ τοιαῦτα ἀνεπιστημόνων· κἀνθάδε τὸ θορυβῇ σύμφωνόν ἐστιν τῷ
²¹

τοιούσδε λόγους ψιθύρους πλάσσων·

μέχρι γὰρ νῦν ἐν λόγοις ἐστὶν ἡ ἀδικία καὶ θορύβῳ τῷ ἀπὸ τῆς βλασφημίας.

[166] 166 ἀπαλέξασθαι ἀντὶ τοῦ ἀντιτάξασθαι.

[168] 168 ἅπερ πτηνῶν ἀγέλαι: θηλυκῷ τῷ ἀγέλαι ἐπήγαγεν ἀρσενικὴν μετοχὴν τὴν ὑποδείσαντες πρὸς τὸ νοητόν· ἐν γὰρ ταῖς ἀγέλαις εἰσὶ καὶ ἄρσενες καὶ θήλειαι· ὁ δὲ νοῦς, διὰ τοῦτο κομπάζουσι σοῦ ἀφανοῦς ὄντος ὡς πτηνῶν ἀγέλαι παταγοῦντες· καὶ τοῦτο
εἰς τὸν κενὸν ψόφον.

[172] 172 ἦ ῥά σε Ταυροπόλα: ὁ χορὸς οὐδέπω πεπιστευκὼς ὅτι Αἴας τὰ τεθρυλημένα διεπράξατο ἀλλʼ οἰόμενος ἔκ τινος ὀργῆς θεῶν ταύτην τὴν φήμην γεγενῆσθαι ποιεἴται πρὸς τὴν φήμην τὸν λόγον· Ταυροπόλα
δὲ ἢ ὅτι ἐν Ταύροις τῆς Σκυθίας τιμᾶται ἢ ἀπὸ μέρους τῶν ποιμνίων ἡ προστάτις ἢ ὅτι ἡ αὐτὴ τῇ σελήνῃ ἐστὶ καὶ ἐποχεῖται ταύροις ἥν καὶ ταυρωπὸν ὀνομάζουσιν. τὸ ἑξῆς, ἡ ῥά σε Ταυροπόλα ὥρμησεν ἐπὶ βοῦς ἀγελαίας· τοὺς πολλοὺς γὰρ τῶν μαινομένων
ἐκ σελήνης νοσεῖν ὑποτίθενται διὰ τὸ τῶν νυκτερινῶν δεσπόζειν φασμάτων. ἄλλως: τὴν μὲν ἀναίρεσιν τῶν ποιμνίων ὁ χορὸς πιστεύει ὑπὸ Αἴαντος γενέσθαι οὐκ ἐξ ἰδίας δὲ προνοίας.

[173] 173 ὦ μεγάλα φάτις διὰ μέσου ἡ ἀναφώνησις,
ὦ θαυμαστὴ φήμη ἥτις ἐγέννησάς μοι ταύτην τὴν αἰσχύνην· κακὴ γάρ, φησιν, ὑπῆρξε περὶ τοῦ Αἴαντος.

²²

[175] 175 πανδήμους ἢ τὰς παντὸς τοῦ δήμου ἢ τὰς συνηγμένας.

[176] 176 ἢ πού τινος νίκας: οἴονται ἐκ τούτων αὐτὸν ἐμμανῆ εἶναι· ἆρα οὖν, φησί, χαριζομένη σοι τὸ νικᾶν καρπὸν καὶ ἀπαρχὰς οὐκ ἐδέξατο τῆς νίκης ἢ ἀπὸ
κυνηγεσίων δῶρα οὐ λαβοῦσα ὡς καὶ Ὅμηρὸς ἐπιλελησμένους τινάς φησι καὶ δίκην παρέχοντας τῆς λήθης.

ἢ διὰ χάριν τινὸς νίκης· ἀκάρπωτον δὲ ἧς καὶ καρποὺς οὐκ ἐδέξατο.

[178] 178 εἴτʼ ἐλαφαβολίαις ἀπὸ κοινοῦ τὸ ψευσθεῖσα.

[179] 179 ἢ χαλκοθώραξ ἢ τινʼ νυάλιος: διαστέλλει τὸν Ἀρεα ἀπὸ τοῦ Ἐνυαλίου ὡς ἕτερον δαίμονα ὑπουργὸν τοῦ μείζονος θεοῦ καὶ δῆλον ἐκ τῶν συνδέσμων· δηλοῦται γὰρ ὁ Ἄρης ἐκ τοῦ χαλκοθώραξ, ἢ καὶ ὁ Ἄρης μεμφόμενός σοι ὡς ἀπαρχὰς δορὸς οὐ
λαβὼν ἐτίσατό σε τῆς λώβης, τῆς εἰς αὐτὸν γενομένης λήθης, ἐτίσατο δὲ ἐννυχίοις μηχαναῖς ἐπὶ σοῦ ταύτης τῆς νυκτός· πιθανῶς δὲ πλείονας αἰτίας τιθέασιν ἀποροῦντες· οἱ γὰρ στοχαζόμενοι οὐ καθʼ ἓν ἵστανται.

[180] 180 τοῦτο πρὸς τὸν Αἴαντα, οὐ πρὸς τὴν φήμην
λέγει.

[183] 183 οὔ ποτε γὰρ φρενόθεν: οὐ γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἄφρων εἶ ὡς ἄνευ αἰτίας θεῶν ἐμπεσεῖν τοῖς ποιμνίοις· ἀριστερὰ δὲ τὰ μωρὰ οἱ παλαιοὶ ἐκάλουν, δεξιὰ δὲ τὰ συνετά.

[186] 186 ἔοικε γὰρ εἶναι θεία νόσος, θεία δὲ ἡ ἐκ ²³ θεοῦ κατασκήψασα εἰς αὐτόν· τὴν δὲ νόσον αὐτοῦ φήμην Ἀργείων ὠνόμασεν.

[188] 188 ὑποβαλλόμενοι πειθόμενοι ἢ ὑποβλήτως λέγοντες ἢ ἰδιοποιησάμενοι· εἰ δὲ οὐκ ἔστιν ἀληθῆ
ταῦτα ἀλλὰ πεπλασμένα ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἢ Ὀδυσσέως.

[189] 189 κλέπτουσι ὑποσπείρουσι.

[190] 190 τᾶς ἀσώτου τῆς ἐξώλους καὶ σῴζεσθαι μὴ δυναμένης.

Σισυφιδᾶν: γράφε Σισυφίδα· λέγεται δὲ ἡ Ἀντίκλεια
ἀποστελλομένη ἀπὸ Ἀρκαδίας ἐπὶ Ἰθάκην πρὸς Λαέρτην ἐπὶ γάμον κατὰ τὴν ὁδὸν Σισύφῳ συνελθεῖν ἐξ οὗ ἦν φύσει Ὀδυσσεύς· ὁ δὲ Σίσυφος ορίνθου βασιλεὺς πανοῦργος ἀνὴρ περὶ οὔ φησιν Ὅμηρος

ὅ κέρδιστος γένετʼ ἀνδρῶν

ὅστις ὑπὸ τοὺς ὄνυχας καὶ τὰς ὁπλὰς τῶν ζῴων ἑαυτοῦ μονογράμματον ἔγραψεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ· Αὐτόλυκος δὲ κατʼ ἐκεῖνο καιροῦ

ἐκέκαστο

κλεπτοσύνῃ θʼ ὅρκῳ τε

καὶ αὐτὰ τὰ κλεπτόμενα παρʼ αὐτοῦ τὴν μορφὴν ἤλλασσεν· κλέψας οὖν καὶ Σισύφου θρέμματα καὶ μεταβαλὼν ὅμως οὐκ ἔλαθε τὸν Σίσυφον· ἐπέγνω γὰρ αὐτὰ διὰ τῶν μονογραμμάτων· ἐπὶ τούτοις δὲ ἐξευμενιζόμενος τὸν Σίσυφον ἐξένισεν αὐτὸν καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ
Ἀντίκλειαν συγκατέκλινεν αὐτῷ καὶ ἔγκυον ἐξ αὐτοῦ γενομένην τὴν παῖδα συνῴκισε Λαέρτῃ διʼ ὃ Σισύφου ²⁴ ὁ Οδυσσεύς· τὸν δὲ Ὀδυσσέα Σισύφου συνήθως φησὶ Σοφοκλῆς· καὶ ἐν Συνδείπνῳ

πάντα πράσσων, ὡς ὁ Σίσυφος πολὺς

ἔνδηλος ἐν σοὶ πάντα χὠ μητρὸς πατὴρ

καὶ Αἰσχύλος ἐν Ὅπλων κρίσει

ἀλλʼ Ἀντικλείας ἆσσον ἦλθε Σίσυφος,

τῆς σῆς λέγω σοι μητρὸς ἥ σ᾿ ἐγείνατο

καὶ Εὐριπίδης ἐν Κύκλωτι

Σειλ. χαῖρ᾿, ξένʼ ὅστις δʼ εἶ φράσον πάτραν

τε σήν.

Ὀδυσσ. Ἴθακος Ὀδυσσεύς, γῆς Κεφαλλήνων ἄναξ.

Σειλ. οἷδʼ ἄνδρα, κρόταλον δριμύ, Σισύφου γένος· φαίνεται δὲ τὸ κακόηθες αὐτοῦ καὶ διὰ τῆς γενέσεως.

[191] 191 μὴ μή μ᾿, ἄναξ: τὸ πλῆρες μὴ μή μοι, ὁ δὲ νοῦς, εἰ δὲ πλάσσουσι ταῦτα καὶ οὐκ ἀληθείᾳ σὺ
ἔδρασας μηκέτι κρυπτόμενος ἐν ταῖς ἐφάλοις κλισίαις κακὴν φάτιν ἄρῃς καὶ περιποιήσῃ ἀλλὰ προελθὼν δεῖξον ψευδῆ τὰ λογοποιούμενα.

τὸ πλῆρες μή μοι.

[193] 193 ἄρῃ ἐπάρῃς, αὐξήσῃς ἀπὸ σοῦ.

[194] 194 ἀλλʼ ἄνα ἐξ ἑδράνων: ἀνάστα ἐκ τῶν θρόνων ²⁵ ὅπου πολύν χρόνον σεαυτὸν ἐνεστήριξας τὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεμφθεῖσαν ἄτην αὔξων καὶ οἷον ἐμπυρούμενος ὑπὸ τοῦ πάθους καὶ ἐν ἀγωνίᾳ πολλῇ ὤν.

ὅπου μακραίωνι στηρίζῃ: ὅπου στηρίζῃ μακραίωνι
σχολῇ ὅ ἐστι πολλῷ χρόνῳ, βραδεῖ, τὸν ἀγῶνα ἐμποιοῦντί σοι· μακραίων δὲ αὐτοῖς δοκεῖ διὰ τὴν εὔνοιαν.

[196] 196 ἄταν οὐρανίαν: ἀντὶ μετέωρον, μεγάλην ²⁶ φλέγων δὲ ζωπυρῶν, ἀνεγείρων.

[197] 197 ἐχθρῶν δʼ ὕβρις: ἡ δὲ τῶν ἐχθρῶν ὕβρις
τῶν ταῦτα ἐπὶ σοὶ λεγόντων οὕτω μᾶλλον ἄφοβός ἐστι καὶ ἀδεὴς εἰς τὸ βλασφημεῖν σε διὰ τὸ μὴ φαίνεσθαί σε τοῖς Ἀχαιοῖς.

ἀτάρβητα ἀντὶ ἀταρβήτως ὅ ἐστιν ἀνειμένως.

[198] 198 ἐν εὐανέμοις βάσσαις: τουτέστιν ἐν ἐκείνοις
τοῖς τόποις ὅπου τὰ ὑπὸ σοῦ ἀνῃρημένα ποίμνια ὁρῶντες ἐπεγγελῶσιν· ἢ ἐν εὐανέμοις βήσσαις οἷον ἐν εὐδίᾳ καιρὸν ἔχοντες διαβάλλουσιν.

λείπει ὡς πῦρ, ὡς πῦρ ἐν εὐανέμοις βήσσαις.

[199] 199 καγχαζόντων γελώντων.

βαρυάλγητ᾿ βαρέα καὶ ἀλγεινά.

[201] 201 ναὸς ἀρωγοί: ἔξεισι Τέκμησσα καὶ διδάσκει τὸν χορὸν ὅτι Αἴας ἐστὶν ὁ σφάξας τὰ ποίμνια, πυνθάνεται δὲ παρὰ τοῦ χοροῦ ὅτι Ἑλληνικὰ ἦν τὰ σφαγέντα· ἑκάτερος οὖν παρʼ ἑκατέρου τὸ ἀγνοούμενον ²⁷ μανθάνει· ἡ δὲ Τέκμησσα αἰχμάλωτος γυνὴ τοῦ Αἴαντος· πιθανῶς δὲ ἔξεισιν· οὐ γὰρ ἐπὶ πολὺ δεῖ ἀπολοφύρεσθαι τὸν χορὸν ἀλλὰ προκόπτειν τὰ τῆς ὑποθέσεως· ἡ δὲ διάθεσις εὖ ἔχει τῷ ποιητῇ· ἐπεὶ γὰρ ἄπεστι Τεῦκρος καὶ Εὐρυσάκης ἔτι νήπιος Τέκμησσα κατολοφύρεται·
οὐ γὰρ ἕτερον πρόσωπον γνήσιον τῷ Αἴαντι· αἱ δὲ τοιαῦται γυναῖκες ὑποτίθενται εὔνοιαν πρὸς τοὺς δεσπότας ὡς Βρισηὶς πρὸς Ἀχιλλέα.

[202] 202 γενεᾶς χθονίων ἀπʼ Ἐρεχθειδᾶν: διὰ τὸ τὴν Σαλαμῖνα συνῆφθαι τῇ Ἀττικῇ καὶ περισπούδαστον
τοῖς Ἀθηναίοις αὐτὴν κτήσασθαι· πρὸς εὔνοιαν οὖν τῶν ἀκροωμένων τοῦτό φησιν· ἢ ἐπεὶ ἐξ Αἰγίνης ἐλθὼν ὁ Τελαμὼν ἐβασίλευσε Σαλαμῖνος, ἡ δὲ Αἴγινα τῆς Ἀττικῆς.

[204] 204 τοῦ Τελαμῶνος τηλόθεν: ἤτοι τοῦ οἴκου
τηλόθεν ὅ ἐστι τῆς μακρὰν Φρυγίας Σαλαμῖνος ἢ οἱ πρὸ πολλοῦ κηδόμενοι καὶ οὐχὶ νῦν μόνον ἢ οἱ τηλόθεν ὄντες ὅ ἐστι ξένοι κατὰ γένος καὶ ὅμως τοῦ Τελαμῶνος οἴκου κηδόμενοι εἰ καὶ μὴ προσήκομεν.

[205] 205 ὁ μέγας ὠμοκρατὴς | Αἴας: ὁ δυσπέπαντον
καὶ αἰτιώνυμον ἔχων πάθος ἢ ὁ ὠμὸς καὶ καρτερὸς ἢ ὁ ὑπὸ ὠμότητος κεκρατημένος ἢ ὁ γενναῖος, ὁ καὶ τῶν ὠμῶν κρατεῖν δυνάμενος.

[206] 206 ἐν ταραχώδει ζάλῃ κεῖται ὅ ἐστι μανίᾳ.

[208] 208 τί δʼ ἐνήλλακται: τί αὐτῷ παρὰ τὴν ἡμερινὴν
ὄχλησιν γέγονε βάρος; οἷον ἐν τίνι γέγονεν ὁ Αἴας ²⁸ βάρει ὥστε ἀλλοῖος γενέσθαι ἢ πρόσθεν κατὰ τὴν ἡμέραν; τί αὐτῷ βάρος ἐνήλλακται αὕτη ἡ .νύξ;

τῆς ἁμερίας: γράφε δὲ ἀημερίας ἀντὶ τῆς ἀηδοῦς φορᾶς καὶ ἔσται ὁ νοῦς, ποῖον βάρος ἔλαβεν αὕτη ἡ
νὺξ ἀπὸ τῆς προτέρας ἀηδίας;

[211] 211 ἐπεί σε λέχος δοριάλωτον: ἐπεί σε ἔχει ὁ Αἴας δοριάλωτον στέρξασαν τὸ λέχος σου· ἢ ἄλλως: ἐπεί σε ἀνέχει ὁ Αἴας τὸ δοριάλωτόν σου στέρξας λέχος· ἀνέχει δὲ ἀντὶ τοῦ ἔχει· παρέλκεται γὰρ ἡ ἀνά.

ἄμεινον στέρξασαν γράφειν.

[212] 212 ἀνέχει ἀντὶ ἀνυψοῖ, τιμᾷ.

[214] 214 ἄρρητον] κακόφημον μηδὲ λέγεσθαι ὀφείλοντα.

[216] 216 τὸ κεφάλαιον τοῦ κακοῦ πρῶτον ἐκτίθεται, ὅτι ἐφύβριστα εἴργασται μανίᾳ περιπεσών.

[217] 217 ἀπελωβήθη: ἀντὶ ἐφύβριστα εἴργασται· ἢ οὕτως, ἐνυβρίσθη καὶ λωβητὸς γέγονεν.

[219] 219 χειροδάικτα: θύματα ὑπὸ τῶν χειρῶν αὐτοῦ δαιχθέντα.

[220] 220 κείνου χρηστήρια: τὰ τολμήματα καὶ αἱ
πράξεις ἢ τὰ διεφθαρμένα ποίμνια παρὰ τὸ διαχρήσασθαι αὐτά· δηλοῖ δὲ ἡ λέξις καὶ τὸ μαντεῖον καὶ τὸν χρησμὸν καὶ τὸ ἱερεῖον.

ἃ διεχρήσατο ἐκεῖνος.

[222] 222 αἴθοπος: διαπύρου, θερμοῦ ἐν ταῖς μάχαις·
ἢ τὸ θερμὸν νῦν ἐπὶ τοῦ παρακεκινηκότος κείσθω.

[225] 225 κλῃζομέναν πεφημισμένην.

[226] 226 τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει: ἣν ἀγγελίαν πᾶς ²⁹ λόγος αὔξει· πρῴην μὲν γὰρ μόνοι οἱ Ἕλληνες ἔλεγον ταῦτα περ Αἴαντος, ἡμεῖς δὲ ἠπιστοῦμεν, νῦν δὲ καὶ ἡμεῖς ἔγνωμεν.

[227] 227 ὤμοι φοβοῦμαι: τὸ ἐκ τούτου, φησίν, ἀποβησόμενον· εἰκὸς γὰρ τὸν οὕτως ἐξεστηκότα μηδὲ ἑαυτοῦ
ἀνασχέσθαι· οὐ γάρ, φησί, φοβοῦμαι μὴ τιμωρηθῇ ὑπὸ τῶν βασιλέων.

[228] 228 περίφαντος φανερός ἐστιν ὅτι ταῦτα ἑαυτὸν διαθήσει.

[229] 229 θανεῖται ὑπὸ τῶν Ἑλληνῶν, οὐ θεόθεν.
παραπλήκτῳ τῇ μανικῇ· παραπλὴξ γὰρ ὁ μανικός.

[232] 232 ἱππονόμους τοὺς μεγάλως φυλάττοντας, τοὺς ποιμένας· οὗτοι γὰρ ἐνόμιζον καὶ ποιμένας αὐτὸν ἀνῃρηκέναι.

[233] 233 ὤμοι, κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν: ὡς οἰκουροῦσα
τὰ ἔξω ἡ Τέκμησσα ἠγνόει· δεῖ οὖν τὸν μὲν χορὸν τὰ ἔνδον ἀπʼ αὐτῆς γνῶναι τὴν δὲ ἀπὸ τοῦ χοροῦ τὰ ἔξω.

[235] 235 τὴν μὲν τὴν ποίμνην.

[236] 236 πλευροκοπῶν κατὰ τῶν πλευρῶν τύπτων.

[237] 237 δύο δʼ ἀργίποδας: ἴσως τὸν μὲν ἕνα ἐνόμιζεν
Ὀδυσσέα τὸν δὲ ἄλλον Νέστορα ἢ Μενέλαον. λευκόποδας.

[238] 238 τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν: ἴσως τοῦτον ἐνόμιζε Νέστορα ὡς ψευδομαρτυρήσαντα κατʼ αὐτοῦ.

³⁰

[241] 241 μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν παίει: διπλώσας
τὸν χαλινὸν παίει τὸν κριὸν ὡς λιγυρᾷ καὶ ὁξυτὸν ³¹ φώνῳ μάστιγι· ἱπποδέτην δὲ ῥυτῆρα χαλινὸν μέγαν, μέγαν δὲ πρὸς τὸ πικρότερον καθάψασθαι τοῦ ἐχθροῦ.

[243] 243 κακὰ δεννάζων: ἀντὶ βλασφημῶν· περιστέλλει δὲ καλῶς τὸν λόγον φάσκουσα τὰ ῥήματα μὴ εἶναι
τοῦ Αἴαντος ἀλλὰ θεῶν τινος ὑποβολῇ· δαίμονα δέ φησι τὴν μανίαν.

[245] 245 ὥρα τινʼ ἤδη τοι κρᾶτα: ὥρα τινὰ ἡμῶν ἀντὶ τοῦ ἕκαστον ἡμῶν προελκυσάμενον τὴν ἐσθῆτα, τοῖς καλύμμασι τὴν κεφαλὴν κρυψάμενον· ὁρῶν δὲ
ὁ χορὸς ὅτι ἐν μεγίστῳ κακῷ ἐστιν Αἴας τὸ μὲν κατὰ τὴν νόσον τὸ δὲ κατὰ τὴν ἀπειλὴν τῶν βασιλέων διαπορεῖται τί πρακτέον αὐτῷ, πότερον ἐγκαλυψαμένους φεύγειν ὅποι ποτʼ οὖν ἢ ἀποπλεῖν ἐπιβάντας ἐπὶ τῶν νεῶν· καὶ οὐκ ἔστι μὲν μικρὸν τὸ ἐάσαντας τὸν προστάτην
ἀπαλλαγῆναι ἀλλὰ σημαίνουσι διὰ τούτων ἔστιν ὅτε τὰ ἐν ποσὶ δεινά· εἰώθασι γὰρ οἱ ἀποροῦντες ἐξ ἀρχῆς τοιαῦτα προφέρεσθαι.

[250] 250 μεθεῖναι μετιέναι, φεύγειν· ἕκαστον ἡμῶν, φησί, δεῖ μεθεῖναι τουτέστι ῥῖψαι ἑαυτὸν ἐν νηὶ καὶ
φυγεῖν.

[251] 251 τοίας ἀντὶ μεγάλας.

ἐρέσσουσιν; ἀντὶ εὐτόνως κινοῦσιν. ἀπὸ τῶν ἐρεσσόντων ἀντὶ ἐλαύνουσι, κινοῦσιν.

[252] 252 δικρατεῖς οἱ δισσοί.

[253] 253 πεφόβημαι κ. ἑ. εὐλαβοῦμαι τὸ λευσθῆναι καὶ ἄλλως μετʼ αὐτοῦ ὃν δὴ μοῖρά τις κακὴ κατέχει, ³² λέγει δὲ τὴν μανίαν· λιθόλευστον δὲ Ἀρη τὸν θάνατον· καὶ Ὅμηρος

γίγνετʼ Ἄρης ἀλεγεινὸς ὀιζυροῖσι βροτοῖσιν.

[254] 254 ξυναλγεῖν ἀντὶ τοῦ συμπαθεῖν.

[256] 256 αἶσʼ ἄπλατος ἀντὶ τοῦ μεγάλη μανία.

[257] 257 οὐκέτι αὐτὸν κατέχει ἡ μανία ἀλλὰ λήγει ὡς ὀξὺς νότος ταχέως λήγει ὡς γινομένων τινῶν σημείων ἐπὶ τοῖς πνεύμασιν ὥστε παρατείνειν αὐτὰ ἢ ταχέως πεπαῦσθαι οἷόν ἐστι καὶ ἐν τῇ κωμῳδίᾳ

ἀλλʼ ἔπεσε ταχέως· δειλινὸς γὰρ ἥρξατο·

φησὶν οὖν ἡ Τέκμησσα πεπαῦσθαι αὐτὸν τῆς μανίας ἵνα προκόπτῃ τὰ τῆς ὑποθέσεως.

[259] 259 καὶ νῦν φρόνιμος. ἔμφρων γενόμενος ἥρξατο συμπαρακολουθεῖν τῇ συμφορᾷ καὶ ἀλγεῖν.

[261] 261 μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος: οἷον μηδενὸς
συμπράξαντος καὶ μετασχόντος τῶν ἁμαρτημάτων· ἡ γὰρ κοινωνία τῶν ἁμαρτημάτων φέρει τινὰ παραμυθίαν· περισσὴ δὲ ἡ παρὰ πρόθεσις.

[264] 264 φρούδου λείπει τὸ ὄντος.

μείων λόγος ἀντὶ οὐδεὶς λόγος.

[265] 265 πότερα δʼ ἂν εἰ νέμοι τις αἵρεσιν: εἰ δοίη τις αἵρεσιν ποῖον ἂν προκρίνειας, λυπῶν τοὺς φίλους αὐτὸς ἥδεσθαι ἢ λυπῶν τοὺς φίλους καὶ αὐτὸς λυπεῖσθαι; ἄριστα δὲ ἔχουσιν αἱ ἀντιθέσεις τῶν μὲν οἰομανίαν³³ μένων ἐν εὐτυχίᾳ γεγονέναι εἰ πέπαυται τὸ κακὸν τῆς δὲ βουλομένης παραστῆσαι ὅτι ἐν χείροσίν ἐστι τὰ τοῦ Αἴαντος νῦν ὁπότε καὶ παρακολουθεῖ τοῖς ἁμαρτήμασιν· εἰπόντος δὲ τοῦ χοροῦ ἐν εὐτυχίᾳ εἶναι εἰ
πέπαυται ὁ Αἴας τοῦ κακοῦ ἐπάγει ἡ Τέκμησσα ὅτι κακόν ἐστιν τῷ οὕτως πράξαντι καὶ τὸ πεπαῦσθαι τῶν δεινῶν· παρακολουθῶν γὰρ τοῖς πεπραγμένοις ἐν ὀδύνῃ πλείονι γίνεται· καὶ Εὐριπίδης

τὸ γὰρ ὀρθοῦσθαι γνώμην ὀδυνᾷ·

πρὸς δὲ τὸ ὑπʼ ἐκείνων εἰρημένον ὅτι ἐν εὐτυχίᾳ ἂν εἴημεν εἰ πέπαυται ἀντιτίθησιν οὕτω, πότερα ἂν ἕλοιο εἴ σοι δοίη τις αἵρεσιν, λυπῶν τοὺς φίλους αὐτὸς ἐν ἡδονῇ διάγειν ἢ κοινωνεῖν τοῦ παντὸς καὶ αὐτός τε λυπεῖσθαι καὶ τοὺς φίλους λυπεῖν; οἷον ὁ μὲν Αἴας
ἐν τῇ μανίᾳ ὤν ἐτέρπετο οἰόμενος τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἐγὼ δὲ ἐλυπούμην ὁρῶσα αὐτὸν νυνὶ δὲ παυσάμενος τῆς μανίας καὶ αὐτὸς λυπεῖται ἐπὶ τοῖς πεπραγ- μένοις λυπεῖ δὲ πάλιν καὶ τοὺς φίλους· νῦν οὖν δεδιπλασίασται τὸ κακόν· τοῦτο δὲ ἀναπτύσσει ὁ χορὸς
διὰ τοῦ ἐπιφερομένου

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακὸν

οἷον τὸ ἀμφοτέρους λυπεῖσθαι.

[266] 266 ὥσπερ ὁ Αἴας ἐν μανίᾳ ὤν λυπῶν ἡμᾶς αὐτὸς ἥδετο.

[269] 269 ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες: ἡμεῖς ἀντὶ τοῦ ³⁴ ὁ Αἴας νῦν μὴ νοσῶν ὀδυνᾷ ἑαυτὸν διὰ τὰ πεπραγμένα.

[273] 273 φρονοῦντας γράφε βλέποντας.

[276] 276 ἡμεῖς θʼ ὁμοίως: ἐμοί, φησί, κατʼ ἄμφω τοὺς καιροὺς συμβέβηκεν ἀνιᾶσθαι αὐτοῦ μὲν τότε ἐξεστηκότος
καὶ τερπομένου νῦν δὲ σωφρονοῦντος καὶ λυπουμένου. συλλυπησόμεθα.

[277] 277 ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʹ ἐξ ἁπλῶν: ἁπλῶν μὲν διὰ τὸ τοὺς φίλους ἀνιᾶν δὶς τόσα δὲ ὅτι καὶ
αὐτὸς συναλγεῖ.

[279] 279 πῶς γὰρ εἰ πεπαυμένος: πῶς γὰρ οὐ θεῖόν τι εἴη τὸ κατὰ τὸν Αἴαντα εἰ πεπαυμένος τοῦ κακοῦ μᾶλλον ἐν ἀνίᾳ διάγει;

πεπαυμένος ἀντὶ τοῦ σωφρονῶν.

[281] 281 ὡς δʼ ἐχόντων ὅτι κάκιον νῦν ἐκεῖνος ἔχει.

[282] 282 τίς γάρ ποτʼ ἀρχή. ἀντὶ τοῦ τίς ἡ προσβολὴ τοῦ κακοῦντος αὐτὸν θεοῦ;

³⁵

[285] 285 κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός; περὶ πρῶτον ὕπνον. πιθανῶς δὲ καὶ τὸ τοῦ χρόνου πρόσκειται· οἱ γὰρ
ἐπιβουλεύοντες τότε τὰς ἐξόδους ποιοῦνται ὥστε λαθεῖν τὰς παραφυλακάς.

ἡνίχ᾿ ἕσπεροι: ἢ ὅτε οὐκ ἔφαινον ἔτι οἱ ἕσπεροι ἀστέρες ἢ ὅτε ἐσβέσθησαν οἱ λύχνοι· συνετῶς δὲ καὶ οὐ κατὰ μαινόμενον· καὶ ἐκ τῆς τοῦ καιροῦ γὰρ
ἐννοίας ἐπιβουλεύοντος ἐπιθέσθαι περὶ πρῶτον ὕπνον· λαμπτῆρες δὲ οἱ κατὰ τὴν οἰκίαν φαίνοντες λύχνοι.

οἱ κατὰ τὴν ἑσπέραν.

[286] 286 ἦθον ἀντὶ τοῦ ᾔθοντο.

³⁶

[287] 287 ἐμαίετʼ ἐζήτει.

κενὰς τὰς οὐκ ἐπὶ χρήσιμον γινομένας.

[288] 288 ἐπιπλήσσω ἐνίσταμαι.

[290] 290 πεῖραν πορείαν, ὁδόν.
οὔτε του: ὥσπερ παρὰ Αἰολεῦσι τὸ ὅτινα κοινόν ἐστι κατὰ γένος οὕτω καὶ παρὰ Ἀττικοῖς τὸ οὔτε του ὅταν οὕτως συντάσσηται κοινῶς λέγεται.

[292] 292 ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα ἀεὶ θρυλούμενα ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων καὶ κοινὰ ἢ ἀεὶ ὑπʼ αὐτοῦ λεγόμενα
πρὸς ἐμέ· ὅμοιον δὲ τὸ ἦθος ἐκείνῳ ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σαυτῆς ἔργα κόμιζε.

[294] 294 ἴσως φοβηθεῖσα αὐτὸν οὐ διεκώλυσεν.

[295] 295 καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν. τοῦτο μὲν ἀγνοεῖ ἡ Τέκμησσα λέγειν τοῦτο δὲ προεῖπεν αὐτὰ ὁ
ποιητὴς ὡς ἐνοχλεῖν οὐ δεῖ τὸν θεατὴν ταὐτολογοῦντα.

[297] 297 κύνας βοτῆρας: τοὺς ποιμενικοὺς κύνας· οὐ γὰρ ἀναιρεῖ κατὰ τὴν σκηνὴν ἄνθρωπον ἀλλʼ ὡς ἔξω τινὰς ἀνελών.

ὑφʼ ἕν.

[298] 298 ηὐχένιζε τὸν τράχηλον ἀπέκοπτεν, ἐλαιμοτόμει.

[299] 299 ἔσφαζε κἀρράχιζε: ὅπερ Ὅμηρος αὐερύειν ψησὶν ὥστε κατὰ τοῦ λαιμοῦ γίνεσθαι τὴν σφαγήν.

[300] 300 ὥστε φῶτας δηλονότι κύνας βοτῆρας ὥστε φῶτας.

[301] 301 τέλος δʼ ἀπᾴξας: ἡ μὲν Τέκμησσα ἠγνόει τίνι ³⁷ διείλεκται ἡμεῖς δὲ μεμαθήκαμεν ἐκ τοῦ προλόγου ὅτι Ἀθηνᾶ ἦν ἡ λαλήσασα αὐτῷ· τὸ δὲ σκιᾷ τινι ὅτι οὐ συνέβαλεν τὰ περὶ τὴν θεὸν καὶ ὅτι ἴδιον τοῖς μαινομένοις τὸ τοῖς ματαίοις λαλεῖν· ἀγνοοῦσα δὲ ὅτι ἡ Ἀθηνᾶ αὐτὸν ἐκάλεσεν διά τοῦ ἀπᾴξας τὴν
ἔξοδον τῇ μανίᾳ ἀνατίθησιν.

[302] 302 λόγους ἀνέσπα τουτέστι ῥήματα καταγέλαστα λέγων κατὰ τῶν κριῶν ὡς κατὰ ἀνθρώπων ἐποιεῖτο τὴν κόλασιν.

[307] 307 οὐχ ὅτι τοῦτο ἀλγεινόν, τὸ ἀνελεῖν τὰ ποίμνια
ἀλλʼ ὅτι διήμαρτεν τῆς τιμωρίας τῶν ἐχθρῶν.

[308] 308 θώυξεν: ἐβόησεν· τὸ δὲ ἑξῆς, ἐν δὲ τοῖς ἐρειπίοις τῶν νεκρῶν τοῦ ἀρνείου φόνου. ἐν δʼ ἐρειπίοις | νεκρῶν: ἐν τοῖς πτώμασι τῶν νεκρῶν καταπεσὼν ἔκειτο· θαυμαστῶς δὲ ὑπʼ ὄψιν
ἤγαγεν τὰ πράγματα μεταξὺ τῶν πτωμάτων τὴν φαντασίαν ἐπιδεικνὺς οἷον καὶ τὸ παῤ Ὁμήρῳ περὶ τοῦ Κύκλωπος

τανυσσάμενος διὰ μήλων·

ἐρειφθεὶς δὲ ἀντὶ τοῦ καταπεσών, ἐρριμμένος· πάντα
γὰρ τὰ ἐπὶ τὴν ἔραν πίπτοντα ἐρίπια καλοῦνται καὶ αἱ ἐρίπναι ἐνταῦθα καὶ τὰ ἐρίπια· τινὲς δὲ ἐρεισθεὶς γράφουσιν οἷον ἐπερεισάμενος.

[309] 309 ἐρειφθεὶς γράφε ἐρεισθείς.

³⁸

[312] 312 οὐκ ἔχων ἐπιβολὴν τῆς αἰτίας τῶν πεπραγμένων ἐμὲ ἠρώτα τὸ συμβάν· πάνυ δὲ περιπαθὲς τὸν ἐμφρονέστατον Αἴαντα παρὰ τῆς γυναικὸς πυνθάνεσθαι τίνα ἐστὶν ἃ ἔπραξεν αὐτός.

[314] 314 κυροῖ τὸ κυρῶ περισπωμένως φησὶν ἡ συνήθεια καὶ Ἀττικοί, ἐν δὲ τοῖς εὐκτικοῖς βαρύνουσιν αὐτὸ Ἀττικοὶ μετὰ ἐκτάσεως τοῦ υ κύροι λέγοντες ἀντὶ τοῦ κυροίη· νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ κυρεῖ ὁριστικοῦ κεῖται.

[318] 318 οὐκ εἰώθει, φησίν, ὁ Αἴας ἐν τοῖς κακοῖς ἀπολοφύρεσθαι ἀλλʼ ἦν καρτερικός· ἔλεγεν οὖν, φησίν, ἀεὶ κακοῦ ἀνδρὸς τὸ ὀλοφύρεσθαι ὁποῖόν φησι καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἐν Τραχινίαις

ἀλλʼ ἀστένακτος αἰὲν εἱπόμην κακοῖς·

ὁ οὖν Αἴας πρὸ τούτου εἰ συνέβη τι αὐτῷ δεινὸν ὡς ταῦρος ἀνεβρυχᾶτο ἀνεξάκουστον, οὐδέποτε δὲ εἰς προφανῆ γόον ἐξέπιπτεν.

[325] 325 σιδηροκμῆσιν τῷ σιδήρῳ φονευθεῖσιν ὡς ἀνδροκμῆσιν.

[326] 326 καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων: προσεκτικὰ πρὸς τὸν ἀκροατὴν ἴνα προσέχῃ ἀκριβέστερον προσδοκῶν τὸ συμβησόμενον.

[328] 328 ἀλλʼ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην. ³⁹ πιθανὴν τὴν πρόφασιν τῆς ἐξόδου φησὶν ἴνα μὴ δόξῃ
τὸν Αἴαντα ἐν τοιαύτῃ συμφορᾷ καταλελοιπέναι. τοῦτο πρὸς τὸ μέγεθος τῆς συμφορᾶς.

⁴⁰

[330] 330 φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται: δηλονότι καὶ οἱ κακοπραγοῦντες ἀπονέμουσιν αἰδῶ τινα τοῖς φίλοις· ἡ οὖν Τέκμησσα ἅτε δὴ γυνὴ οὖσα καὶ αἰχμάλωτος οὐχ οἶα τε αὐτὸν παραμυθεῖσθαι ἀλλὰ τὸν χορὸν προτρέπεται εἰσιέναι, ἐπειδὴ δὲ ἄτοπον τὸν χορὸν
ἀπολιπεῖν τὴν σκηνὴν ἀναβοᾷ ἔνδοθεν ὁ Αἴας ἵνα μείνῃ ἐπὶ χώρας ὁ χορός· τοῦτο γὰρ ἐπόθει ὁ θεατής.

[332] 332 διαπεφοιβάσθαι. ἐκμεμηνέναιπαρὰ τὸν φοῖτον· ἢ ἀπὸ τῶν φοιβωμένων καὶ ἐνθουσιώντων· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μανίᾳ τινὶ ὅμοιον πάσχουσί τι.

[333] 333 ὁ Αἴας ἔνδοθεν ἀναστενάζει.

[334] 334 τάχ᾿ , ὡς ἔοικε: τάχα, ὡς φαίνεται, μᾶλλον στενάζει, ὡς νῦν αὐτοῦ μᾶλλον παρωξυμμένου ἢ πρότερον, εἶτα πρὸς τὸν χορὸν τὰ ἑξῆς

ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἴαν τήνδε θωύσσει βοήν;

ἐμφαντικῶς δὲ τὸ θωύσσει· καὶ γὰρ δεῖ τὸν ὑποκρινόμενον τὸ τοῦ Αἴαντος πρόσωπον ἀπηνεστέρῳ χρήσασθαι τῷ φθέγματι καὶ κυνικώτερον βαύζειν· διὰ τοῦτο εἶπεν θωύσσει.

βαύζει

[337] 337 ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν: ἢ ἔτι νοσῶν ἀναβοᾷ ἢ μεταγνοὺς ἐπὶ τοῖς πεπραγμένοις.

[339] 339 παρέλκει τὸ παῖ· ἡ δὲ Τέκμησσα ἐνόμισεν αὐτὸν τὸν παῖδα καλεῖν.

[340] 340 ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες: ἀπορούσης τὸ ⁴¹ θος· τὸ μὲν γὰρ ἀποιμώζει τὸ δὲ καλεῖ τὸν παῖδα εἶτα πρὸς ἑαυτὴν ἐπαπορεῖ τί ποτε μενοινᾷ καὶ πάλιν καλεῖ τὸν παῖδα καὶ ἑαυτὴν ἀπολοφύρεται· λεληθότως δὲ ἐνεφάνισεν καὶ τὸ τοῦ παιδὸς ὄνομα· ἐδεδίει δὲ μὴ
ἀνέλῃ αὐτὸν μαινόμενος.

[341] 341 ποῦ ποτʼ εἶ; ὁ παιδαγωγὸς αὐτὸν ἔξω εἶχεν.

[342] 342 Τεῦκρον καλῶ ποῦ Τεῦκρος;: μεταβαίνει ὁ Αἴας ἐπὶ πολλὰ ἴνα δὴ πλείονες αἱ ἀγωνίαι γίνωνται. ἄλλως: ἴδιον τοῦ κακῶς ἔχοντος τὸ μὴ ἐφʼ ἓν τῶν
λυπούντων ποιεῖσθαι τὴν ἀναφοράν· ἐπιζητεῖ δὲ Τεῦκρον ἵνα παράθηται αὐτῷ τὸν παῖδα ὃν ἀφίησι τῷ χορῷ μὴ εὑρὼν τὸν Τεῦκρον· τὸ δὲ ἀπεῖναι Τεῦκρον χρήσιμον τῇ οἰκονομίᾳ· παρὼν γὰρ ἐκώλυεν αὐτὸν πρᾶξαι ἃ ἐβούλετο, νῦν δὲ μόνης τῆς γυναικὸς
ἐγένετο κρείττων.

[344] 344 ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλʼ ἀνοίγετε: ἐκ τοῦ καλεῖν τὸν Τεῦκρον στοχάζονται καὶ ἀνοίγειν κελεύουσιν ἴνα αἰδεσθείη θεασάμενος· οἷον τάχ᾿ ἂν αἰδεσθείη με ἢ οἷον τάχα ἂν ἐφʼ ἡμῖν αἰδεσθείη ἀπολιπὼν ἡμᾶς
ἀνάρχους καὶ ὑποχειρίους τοῖς ἐχθροῖς.

[346] 346 προσβλέπειν δʼ ἔξεστι: ἐνταῦθα ἐκκύκλημά τι γίνεται ἴνα φανῇ ἐν μέσοις ὁ Αἴας ποιμνίοις· εἰς ἔκπληξιν γὰρ φέρει καὶ ταῦτα τὸν θεατήν, τὰ ἐν τῇ ὄψει περιπαθέστερα· δείκνυται δὲ ξιφήρης, ᾑματωμένος
μεταξὺ τῶν ποιμνίων καθήμενος.

[348] 348 ἰὼ φίλοι ναυβάται: τάχιστα τὸ πᾶν ἀπήγγειλεν ⁴² τῷ τροπικῷ, βούλεται δὲ σημᾶναι ὅτι ἐκ μεγάλου χειμῶνος ὥσπερ ὑπὸ κινήσεως ἀνέμων κῦμά τι, ὑπολειφθὲν ἀπὸ τοῦ γεγονότος χειμῶνος, κυκλεῖ αὐτόν· μετὰ γὰρ τὸν χειμῶνα εἴωθεν τὸ κῦμα ἐπὶ πλέον μένειν· λείπει δὲ τὸ ὡς ἵνʼ ἢ ὡς ἀμφίδρομον οἷον τὸ
πανταχόθεν περιτρέχον ἐξ οὗ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ κακοῦ σημαίνει ὅτι κατʼ οὐδὲν αὐτῷ ἐν εὐδίᾳ ἦν τὰ πράγματα.

[350] 350 ὀρθὸν νόμον τὸν τῆς φιλίας φησίν.

[353] 353 ἀμφίδρομον τὸ ἑλικοειδές, ὃ βαπτίζει τὰς
ναῦς.

[354] 354 οἴμ᾿ ὡς ἔοικας: ὁ χορός ἐστιν ὁ λέγων· οὐ γὰρ εὐπρεπὲς τὴν Τέκμησσαν τὸν λόγον ὑφαρπάζειν λεγόμενον πρὸς τὸν Αἴαντα· ἐν ταῖς γὰρ ἀμφιβολίαις τῶν προσώπων δεῖ τοῦ ἤθους στοχάζεσθαι καὶ διαστέλλειν
τὸ πρόσωπον· ἔοικεν οὖν, φησίν, ὅτι ἐν μεγάλῳ χειμῶνι γέγονας· τὸ γὰρ ἀφροντίστως οἷον διὰ τὸ μηδένα ἐπιμεληθῆναί σου ἐν χειμῶνι γέγονας· ἢ οὕτω πρὸς τὴν Τέκμησσαν ὁ λόγος, νομίζω σε ἀληθῆ μοι μεμαρτυρηκέναι περὶ τῆς μανίας Αἴαντος·
οὕτω γὰρ τὸ πρᾶγμα δείκνυσιν ἡμῖν ὅτι μανικῶς διετέθη.

[356] 356 ἀφροντίστως μανικῶς.

[357] 357 ναΐας τῆς ναυτικῆς ἐπεὶ ναυτικοὶ δοκοῦσιν οἱ νησιῶται.

[358] 358 ἐλίσσων κωπηλατῶν· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἀμφιελίσσας.

⁴³

[360] 360 ποιμένων: τῶν κηδομένων, τῶν βοηθῶν ὡς καὶ ποιμαίνειν τὸ φροντίζειν.

ποιμένων: τῶν ἐμὲ ποιμαινόντων καὶ θαλπόντων· τὴν αὐτὴν οὖν μοι προαίρεσιν λάβε καὶ εὔξαι με
ἀποθανεῖν ἢ σφάξον με σὺν τοῖς θρέμμασιν· οὐ διὰ τὴν ἧτταν δὲ τῶν ὅπλων πικρὸς ὢν βούλεται ἀναιρεῖσθαι ἀλλὰ τὸ ὄνειδος ὑφορώμενος τῶν ποιμνίων, ἐν τούτῳ δὲ τὸ ἦθος καὶ ἡ μεγαλοφροσύνη δείκνυται τοῦ Αἴαντος.

[362] 362 εὔφημα φώνει· μὴ κακόν: τὸ ἐξῆς, μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς ἄκος μεῖζον ποίει τῆς ἄτης τὸ πῆμα (ἄτην δὲ τὴν μανίαν, πῆμα δὲ τὸν θάνατον) ὅ ἐστι χεῖρον τῆς μανίας· τοῦτο δέ φησιν ἐπεὶ ὁ Αἴας λέγει τῷ χορῷ

ἀλλά με συνδάιξον.

ἄλλως: μὴ θεραπείαν κακοῦ ἕτερον κακὸν ἐπεισαγάγῃς οἷον μὴ τῷ θανάτῳ διαλύσῃς τὸ ὄνειδος· πῆμα δὲ ἄτης κατὰ περίφρασιν τὴν ἄτην, μὴ τὴν ἄτην πλείονα ποιήσῃς· ἀρκεῖ γὰρ ἡ παροῦσα.

[366] 366 ἀφόβοις τοῖς μὴ φόβον ἐμποιοῦσι, θηρσὶ δὲ προβάτοις.

[367] 367 οἷον ὑβρίσθην ἄρα: ὅτι οὐδὲν αὐτοῦ ἄλλο ἅπτεται ὡς τὸ τῆς ἀσχημοσύνης ὅτι κατὰ τῶν μηδενὸς ἀξίων ἠνδρίσατο.

[368] 368 μή, δέσποτʼ Αἴας: τοῦτο Τεκμήσσης ἐστὶ καὶ παρὰ μέρος γίνονται αἰ παραμυθίαι οἷα τὰ τῶν φίλων ἐστὶν ἐν ταῖς τοσαύταις συμφοραῖς παραμυθουμένων ⁴⁴ ἵνα ἐκεῖνος μὲν ἀπαράλειπτον ἔχῃ τὴν παραμυθίαν οἱ δὲ ἐν μέρει τυγχάνωσιν ἀναπαύλης· τὸ δʼ

οὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον

πρὸς τὴν Τέκμησσάν φησιν· ἐκείνοις μὲν γὰρ διαλέγεται Αἴας δεόμενος αὐτῶν ἐνταῦθα δὲ τῇ Τεκμήσσῃ
ἐπιπλήσσει (εἰώθαμεν γὰρ τοῖς ἐγγυτέρω παρρησιάζεσθαι) οὐχ ὡς αἰχμάλωτον ἐξουθενῶν.

[371] 371 πρὸς θεῶν: τοῦτο ὁ χορὸς τῆς Τεκμήσσης σιγησάσης διὰ τὴν ἐπιτίμησιν, οὐ μὴν πρὸς τοῦτο ἀποκρίνεται ὁ Αἴας ἀλλʼ ἀνοιμώζει πάλιν· ἔστι γὰρ
καὶ τοῦτο ἴδιον τῶν καμνόντων ὥστε μὴ ἀκολούθως φθέγγεσθαι.

⁴⁵

[377] 377 ἐπʼ ἐξειργασμένοις ἐπὶ τετελεσμένοις καὶ ἴασιν οὐκ ἔχουσιν κατὰ τὸ Σιμωνίδου

τὸ γὰρ γεγενημένον οὐκέτʼ ἄρεκτον ἔσται.

[378] 378 ὅπως ταῦτα μὴ οὕτως σχοίη.

[380] 380 κακῶν ὄργανον πανοῦργε καὶ περίεργε.

[381] 381 κακοπινέστατον; τὸν πίνον ποτὲ μὲν ἐπὶ τῆς ἰδέας ποτὲ δὲ ἐπὶ τοῦ ἤθους· ἐνταῦθα οὖν τὸν κακοήθη· ἀντὶ τοῦ κολάκευμα, τρίμμα. κακοπινέστατον; ῥυπαρόν·
πινῶδες γὰρ ἀδόκιμον τῇ γνώμῃ καὶ οὐ καθαρόν, ἄλλοτε ἄλλα νοῶν.

ἄλημα ἀπάτημα,

[382] 382 τοῦτο μάλιστα αὐτοῦ ἅπτεται, τὸ τῷ ἐχθρῷ καταγέλαστον εἶναι.

⁴⁶

[383] 383 ξὺν τῷ θεῷ πᾶς καὶ γελᾷ: κινδυνεύει εἰς ἐναντίον εἶναι τὸ διανόημα ἐὰν νομίζωμεν φάσκειν τὸν χορὸν ὅτι θεοῖς ἀρέσκει γελᾶν ἐκεῖνον καὶ ἐφήδεσθαί σοι· τοῦτο γὰρ προτροπὴν μᾶλλον φέρει εἰς τὸν
θάνατον Αἴαντι· ἀκουστέον οὖν οὕτως, οὐχ ὅτι θεῷ ἀρέσκει γελᾶν ἐκεῖνον ἀλλʼ ὅτι θεῶν βουλομένων καὶ τὰ κακὰ μεθίσταται εἰς τέρψιν· εἰκὸς οὖν καὶ ἡμῖν, φησί, βοηθήσειν τὸ θεῖον· ἢ οὕτω, θεὸς καὶ τὸ γελᾶν καὶ τὸ κλαίειν δίδωσιν· πῶς οὖν σοῦ ἔχει καταγελάσαι
Ὀδυσσεὺς αἴτιός σοι γεγονὼς τῆς ἀτυχίας ὅπου γε παρὰ θεῶν δίδοται;

[384] 384 τοῦ χοροῦ τὸν περὶ θεῶν λόγον ἐμβαλλομένου οὐκ ἀφίεται ὁ Αἴας ἀλλʼ ὑπὸ τῆς ἰδίας δυνάμεως ἐπαίρεται· φησὶν οὖν, ἴδοιμι αὐτὸν καίπερ οὕτω
κακούμενος· δῆλον γὰρ ὅτι ἀμύνομαι εἰ καὶ θεοὶ συλλαμβάνουσιν αὐτῷ.

ἀτώμενος ἄτης πεπληρωμένος.

[386] 386 μηδὲν μέγ᾿ εἴπῃς ὁποῖον καὶ τὸ ἐν λέκτρα

μηδὲν μέγʼ ἀύσῃς·

τοῦτο δὲ πρὸς τὸ

ἴδοιμί νιν καίπερ δʼ ἀτώμενος.

[389] 389 ἄλημα: πλάνημα καὶ παραλογιστικὸν πανούργημα ἢ περίτριμμα παρὰ τὸ λέπειν.

αἱ τοιαῦται προσφωνήσεις οὐ διαλύουσι τὴν ὑπόἵνα ⁴⁷ θεσιν παραλαμβάνουσαι τὸ μέλλον ἀλλὰ προσοχὴν ἐργάζονται τῷ θεατῇ προσδοκῶντι πῶς τὸ δεινὸν ἀπαντήσειεν.

[392] 392 ἐπειδὴ διὰ τῆς παραμυθίας οὐκ ἠδυνήθη αὐτὸν μεταθεῖναι δοκεῖ ἐκ τούτων αὐτὸν μεταθεῖναι·
κἀμοὶ οὖν εὔχου ἀποθανεῖν.

[395] 395 τουτέστιν ὡς ἐμοὶ φαεινότερον τοῦ ἡλίου, ὡς ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ· ἢ παρέλκει τὸ ὡς.

ὡς εἴ τις τὸν θάνατον σωτηρίαν νομίσειεν.

[397] 397 οὔτε γὰρ θεῶν γένος οὔτε ἀνθρώπων γένος
ὁρᾶν ἔτι ἄξιόν μοι εἰς ὠφέλειαν· ἄριστον τοίνυν ἐξιέναι τοῦ βίου· ἢ οὕτως, εἰς ὄνησιν ἀνθρώπων, ὠφέλεια οὐκ εἰσί μοι οὔτε οἱ ἄνθρωποι οὔτε οἱ θεοί· τί οὖν ζῶ;

[398] 398 τὸ ἐξ ἁμερίων ἀνθρώπων.

[400] 400 εἰς ὄνησιν εἰς ἡδονήν.

[401] 401 καὶ ταῦτα χρησίμως κατὰ τὸν χορὸν ἵνα ἐπίστανται πόθεν ἡ καταρχὴ τῆς μανίας· ἔδει οὖν οὐ παρὰ ἄλλου μαθεῖν ἢ παῤ ἐκείνου τοῦ πεπονθότος· συνίησι γὰρ πεπλανημένος ὑπὸ Ἀθηνᾶς· ἡ γὰρ Τέκμησσα
τὸ ὅλον ἀγνοεῖ.

[402] 402 ὀλέθριον μέχρι θανάτου.

[403] 403 φύγῃ: γράφε τράπῃ.

[404] 404 ποῦ ἐλθὼν παραμενῶ; πανταχοῦ γὰρ ἕπεται ἡ θεὸς αἰκιζομένη.

[405] 405 τὰ μὲν τὴν κατὰ τὴν κρίσιν τῶν ὅπλων.

⁴⁸

[407] 407 ἄγραις διὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν βοτῶν.

[408] 408 δίπαλτος: ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν οἷον περιδεξίως με φονεύοι· παντὶ σθένει ὡς Δίδυμος· ἢ ὁ στρατός με φονεύοι λαβὼν τὰ δίπαλτα δοράτια ὡς
Πῖός φησιν.

τὴν ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλὴν προβάλλεται.

[410] 410 τοιαῦτα φωνεῖν ἃ πρότερον οὐκ ἂν ἔτλη γενναιότατος ὤν.

[412] 412 πόροι: ποταμοὶ εἰς θάλασσαν ῥέοντες· οὐ
τοὺς ἐν Σαλαμῖνι δέ φησιν ἀλλὰ τοὺς ἐν Τροίᾳ. ποταμοί.

[413] 413 νέμος ἐπάκτιον τὸ ἄλσος τοῦ ὄρους τῆς Ἴδης τὸ παράλιον.

[417] 417 ἀμπνοὰς ἔχοντα ζῶντα.

⁴⁹

τοῦτο ὅτι οὐκ ἔχω ἔτι ζῆν.

[418] 418 ἰὼ Σκαμάνδριοι: οὐκ ἔστιν ἡ διαστολὴ πρὸς τοὺς Τρῶας ὡς τοῦ Σκαμάνδρου μᾶλλον τὰ τῶν Ἑλλήνων αἱρουμένου ἀλλʼ οἷον ἐμοὶ ἐχθραὶ ῥοαί, εὔφρονες δὲ τοῖς Ἀργείοις τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς· ταῦτα δὲ
πάντα ἐστὶ τοῦ ἀνακρουομένου τὸν θάατον.

[420] 420 εὔφρονες διὰ τὸ ποτόν.

[421] 421 οὐκέτʼ ἄνδρα: οὐ νεμεσητὸν Αἴαντι μεγαλαυχεῖσθαι· ὅταν μὲν γάρ τις ἐν μετρίᾳ διαγωγῇ ᾖ τότε εὔσχημον περιστέλλειν τὰ ἑαυτοῦ πλεονεκτήματα ἀπηυδηκότα ⁵⁰ δὲ ἄνδρα οὐκ ἄν τις μέμψαιτο εἰ μεγαλαυχεῖται ὁποῖα καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἐν τῷ τέλει ὢν περὶ τῆς ἀνδρείας αὐτοῦ διέξεισι· καὶ γίνεται ἐπίτασις τοῦ πάθους ὁπόταν τὸ τοιοῦτο διαφθείρηται, ἔτι δὲ αὔξεται τὸ πάθος οὐχ ὑπὸ ἄλλου λεγόμενον ἀλλʼ ὑπὸ
αὐτοῦ.

[422] 422 ἔπος ἐξερῶ μέγα κομπάσω.

[428] 428 οὔτοι σ᾿ ἀπείργειν: ὁ χορός ἐστιν ὁ λέγων· ἐνδίδωσι γὰρ τῷ Αἴαντι κάμνοντι ὅπερ ἐστὶν εἶδος παραμυθίας, ἡ δὲ Τέκμησσα τοῦτο οὐκ ἐποίει.

[429] 429 ἔχω ἀντὶ τοῦ δύναμαι.

[430] 430 αἶ αἶ· τίς ἄν ποτʼ ᾤεθ’ ὧδʼ ἐπώνυμον: ἐντεῦθεν μακρὰν ῥῆσιν μηκύνει ὁ Αἴας· ἔστι δὲ καὶ τοῦτο ἀρχαιότροπον, τὸ πρὸς τὰς ὀνομασίας ἐκφέρειν τὰς συμφοράς· καλῶς μὲν οὖν πράττων οὐκ ἂν
ἐμέμνητο τοῦ διανοήματος ἐν συμφορᾷ δὲ ὤν.

ἐπώνυμον κ. ἑ. συνῳδὸν ἔσεσθαι καὶ ἐπώνυμον τοῖς ἐμοῖς κακοῖς· ἔπλεξε δὲ τὸ ὄνομα παρὰ τὸ αἶ αἶ τὸ θρηνητικόν.

[433] 433 περιπαθῶς τὰ τοῦ πατρὸς κατορθώματα
παραλαμβάνει· οὐκ ἐλάσσονα γὰρ τοῦ πατρὸς ποιήσας ἄτιμος ἐλαύνομαι.

[434] 434 Ἰδαία τὸ πάλαι ἡ Τροία ἐκαλεῖτο.

[435] 435 εἴληφε τὴν Ἡσιόνην παρὰ τοῦ Ἡρακλέους.

[437] 437 πιθανῶς τὸ μὴ εἰπεῖν πλείονα τοῦ πατρὸς
κακοπαθῆσαι ἀλλὰ μὴ ἐλάττονα.

⁵¹

[439] 439 λείπει ἡ διὰ ἵνʼ ᾖ διʼ ἐμῆς χειρός.

ἀρκέσας δείξας, βοηθήσας, ποιήσας.

[440] 440 Ἀργείοισιν ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Ἀργείων· ἢ ἀρκέσας Ἀργείοις ἄτιμος ὢν ἀπόλλυμαι.

[441] 441 τοσοῦτον ἀντὶ τοῦτο.

[442] 442 χάριεν τὸ διανόημα.

ἐπεξιὼν τὰς ἑαυτοῦ συμφορὰς καταλέγει πρῶτα τὰ κατὰ τὴν ἀδικίαν τῆς κρίσεως· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ πρῶτον αὐτὸν λελυπηκός· εἰπὼν δὲ τὰ ἴδια κατορθώματα
διεξῆλθεν καὶ ὡς συγγενικὴ αὐτῷ ἡ παρὰ τὸ χωρίον ἀνδραγαθία.

[445] 445 παντουργῷ: πάντα πράττοντι καὶ μηδὲν ὑποστελλομένῳ, πανούργῳ καὶ ἀναιδεῖ.

[446] 446 ἀνδρὸς τοῦδʼ| δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ.

[448] 448 γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς: οἷον εἰ μὴ διὰ ἔκστασιν τοῦ δέοντος ἐξέπεσον αἱ διάνοιαί μου οὐκ ἄν ποτε ἄλλου οὕτως ἀδίκως κατεψηφίσαντο· ὡς καὶ παρʼ Ὁμήρῳ

ἦ γὰρ ἄν, Ἀτρεΐδη, νῦν ὕστατα λωβήσαιο.

[450] 450 ἀδάματος παρθένος, ἄζυγος.

[453] 453 αἱμάξαι παρὰ τὴν αἰχμὴν αἰχμάξαι.

[455] 455 οὐχ ἑκόντος γράφε οὐκ ἔχοντος, τὸ ἔγκλημα τῆς φυγῆς αὐτῶν· πάνυ δὲ γενναίως ἐμμένει τῷ λήματι· τὸ γὰρ ἐφʼ ἑαυτῷ ἀνῃρηκέναι φησὶ τοὺς
Ἕλληνας καὶ ἡττῆσθαι οὐχ ὑπʼ ἐκείνων ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπήρειαν τῆς θεοῦ.

[458] 458 ἐχθαίρομαι διὰ τὸ πεπλανῆσθαι ὑπὸ τῆς θεοῦ.

⁵²⁵³

[460] 460 ναυλόχους λιπὼν ἕδρας τὸν ναύσταθμον.

[462] 462 καὶ ποῖον ὄμμα πατρί: αἰσχύνεται ἄνευ ἀριστείων φανῆναι τῷ πατρὶ καὶ φυγὰς ἀκούειν· δαιμονίως δὲ ἀνθυπάγει αὐτῷ τὰ τῆς ἀπαλλαγῆς καὶ τοῦτο ἀναλύει νᾷ μὴ λυθῇ ἡ ὑπόθεσις.

[464] 464 γυμνὸν ἀντὶ τοῦ ἔρημον· μεγαλοφυῶς δὲ οἴεται ἑαυτὸν τὸ πᾶν εἶναι.

[467] 467 πρὸς ἔρυμα πρὸς τὸ τεῖχος.

[469] 469 ἀλλʼ ὧδέ γ᾿ Ἀτρείδας: ἀλλʼ ἐφησθήσονται οἱ Ἀτρεῖδαι ἐάν τι γενναῖον δράσας πρὸς τοὺς Τρῶας
ἀποθάνω ἀγνοοῦντες ὅτι ἑκουσίως γέγονέ μοι ὁ θάνατος· καλῶς δὲ οὐκ ἐπήνεγκεν τὴν ἀληθῆ δόξαν ἕως ἂν δράσῃ ἅπερ αὐτὸς ὑπονοεῖ.

[472] 472 φύσιν γ᾿ ἄσπλαγχνος φύσιν τουτέστιν ἀσθενῆ καὶ ἀλλοίαν παρὰ τὴν τοῦ πατρός· ἄσπλαγχνος δὲ
ἄτολμος, ταπεινός, δειλόψυχος.

[474] 474 ὅστις διαλλαγὴν οὐ δέχεται ἀλλʼ ἀεὶ ἐν κακοῖς ἐξετάζεται.

[475] 475 τί γὰρ ἡμέρα μία ἔχει προσθεῖσα τὸ ζῆν καὶ ἀναβαλομένη τοῦ θανεῖν τέρπειν τὸν ἄνθρωπον;

[478] 478 θερμαίνεται χλιαίνεται, θάλπεται· τὸ γὰρ τοιοῦτον ἐξαπατᾶν ἑαυτὸν ἐν ψευδολογίᾳ διάγοντα.

[479] 479 καλῶς φιλοσόφως τὸ καλὸν ἐν ἀμφοτέροις.

[481] 481 γνήσια τῆς διανοίας σου τὰ εἰρημένα καὶ οὐχ ὑπόβλητα· οἰκεῖα οὖν σαυτῷ εἶπας ὅμως γε μὴν
παῦσαι τὸ πᾶν ἀναθεὶς ἡμῖν.

[485] 485 ὦ δέσποτʼ Αἴας: Τεκμήσσης ὁ λόγος· οὐ γὰρ ⁵⁴ δεῖ τὸν χορὸν μηκύνειν τὸν λόγον· μικτὸς δὲ ὁ λόγος· τὸ μὲν γὰρ αὐτοῦ γεννικὸν καὶ ἐλευθέριον διὰ τὴν παρρησίαν τῆς φύσεως (δούλη γὰρ ἐπάναγκες γέγονεν) τὸ δὲ συναρμόζον τοῖς καιροῖς, διʼ ὅλου δὲ τὴν φιλοστοργίαν
ἐμφαῖνον· καὶ ὅταν τὰ ἑαυτῆς καταβάλῃ τεχνικῶς ἐπιχειρεῖ μαλθακώτερόν πως καθιστῶσα τὸν Αἴαντα· δεῖ οὖν τοιούτους λόγους λέγειν ὅτι διὰ τὴν ἐλευθερίαν παρρησιάζεται.

τῆς ἀναγκαίας τύχης. διπλῶς φασι τὸ ἀναγκαῖον,
ποτὲ μὲν ἐπὶ τῶν κατὰ φύσιν ἀκολουθίαν τινὰ ἐχόντων, ὡς ἂν εἴποιμεν ἀναγκαίως τὸ πῦρ θερμὸν καὶ τὸ γάλα λευκόν, ποτὲ δὲ ὡς ἐπὶ τοῦ ἐξ ἀνάγκης γινομένου ὡς καὶ νῦν ἀναγκαίας τύχης τῆς βίας φησί.

τῆς δυστυχίας· τεχνικὸς ὁ λόγος ἐκ προοιμίου καὶ
εἰς ἔλεον ἱκανὸς ἐπισπάσασθαι.

[488] 488 σθένοντος ἐν πλούτῳ εἴπερ τινὸς τῶν Φρυγῶν ἀντὶ ὡς οὐκ ἄλλου τινός.

[490] 490 σῇ μάλιστα χειρὶ τῇ αἰχμαλωτισάσῃ με.

[491] 491 εὖ φρονῶ τὰ σὰ εὔνους σοι καθίσταμαι.

[492] 492 καί σ᾿ ἀντιάζω: κάλλιστα ἀμφοτέροις τοῖς ὅρκοις ἐχρήσατο· μέγιστον γὰρ δικαίωμα τὸ τῆς αὐτῆς ἑστίας ἐπιτυχεῖν ὁπότε καὶ τῶν πολεμίων διὰ ταῦτα φειδόμεθα· καὶ τὸ σεμνὸν τῆς κοίτης χρήσιμον ὅπου γε καὶ τὸ σεμνότατον τῶν προσώπων περὶ δικαιωμάτων ⁵⁵ τῶν πρὸς ἄνδρα καὶ γυναῖκα διαλεγόμενον αὐτὸ τοῦτο ὄμνυσι

σή θʼ ἱερὴ κεφαλὴ καὶ νωίτερον λέχος·

ὅρα δὲ ὅτι ἑκατέρωθεν θηλείαις ὁ τοιοῦτος λόγος πρόσκειται, ἐπὶ δὲ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ ἄλλο τι οἰκειότερον
ὄνομα ἐξεῦρεν

ἀσπάσιοι λέκτροιο παλαιοῦ θεσμὸν ἵκοντο τὴν εὔνοιαν δηλῶν τῶν οὕτως συνιόντων ἐπιμονῇ παιδοποιίας.

[493] 493 συνηλλάχθης συναλλαγὰς ἔχεις, γάμῳ συνεζεύχθης.

[495] 495 τῶν σῶν ὑπʼ ἐχθρῶν, χειρίαν ἐφείς: εἰδυῖα ἀγριαίνοντα τὸν Αἴαντα πρὸς τὰς ἐπιτιμήσεις διαρρήδην μὲν οὔ φησι, μὴ διάφθειρε σαυτὸν στοχαζομένη δὲ τοῦ καιροῦ ἔξωθεν περιέρχεται τὰ ἐπακολουθοῦντα
λέγουσα ὅτι ὑποχειρίαν με τοῖς ἐχθροῖς σὺν τῷ παιδὶ καταλείψεις.

ἡ ὑπὸ πρὸς τὸ χειρίαν, ὑποχειρίαν δούς.

[497] 497 ταύτῃ: ἀντὶ τοῦ οὕτως, κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον.

[499] 499 δούλιον ἕξειν τροφήν: οὐ ψιλὸν τὸ τῆς δουλείας εἶπεν ἀλλὰ καὶ ὅσα ἔνεστιν εἰπεῖν τινα ἰδόντα αὐτὴν ἐν δουλείᾳ· καὶ ἡ τοιαύτη δὲ διδασκαλία Ὁμήρου

μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θείης χήρην τε γυναῖκα·

ἀποτρέψαι δὲ βούλεται αὐτὸν διὰ τῶν τοιούτων λόγων.

⁵⁶

[501] 501 ἰάπτων γράφε ἀτίζων, ὑβρίζων.

ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν Αἴαντος παρὰ τὸ Ὁμηρικὸν

Ἕκτορος ἥδε γυνή.

[503] 503 τρέφει αὔξει, ἔχει.

[504] 504 δαίμων νῦν ἡ δουλεία.

⁵⁷

[505] 505 σοὶ δʼ αἰσχρὰ τἄπη: καὶ διὰ τὴν εὐγένειαν καὶ διὰ τὴν ἀνδρείαν· διὰ μὲν τοῦ σοὶ τὴν ἀνδρείαν διὰ δὲ τοῦ τῷ σῷ γένει τοὺς προγόνους· θαυμαστῶς δὲ ἡ προσθήκη τοῦ γένους· αἶσχος γὰρ προστρίψῃ καὶ
τῷ υἱῷ ἐπὶ τοιούτοις αὐτὸν καταλιπών.

[506] 506 ἀλλʼ αἴδεσαι μέν: καλῶς ἐπὶ μὲν τοῦ πατρὸς ἐν γήρᾳ μακρῷ ἐπὶ δὲ τῆς μητρὸς πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον· ὁ γὰρ ἐπὶ ἀμφοτέρων ἑνὶ χρησάμενος ὀνόματι ἐπιτεμνόμενος τὸν λόγον, τὸ δὲ ἐγχρονίζειν ταῖς
διηγήσεσιν ἀνυστικώτερον· θαυμαστῶς δὲ ἐπὶ μὲν ἑαυτῆς οὐδαμοῦ τοῖς τοιούτοις ὀνόμασι χρῆται, οὔτε αἰδέσθητι οὔτε οἴκτειρε, ἐπὶ δὲ τῶν γονέων καὶ τοῦ παιδός.

[508] 508 κληροῦχον μέτοχον, κεκληρωμένην, κλῆρον
ἐσχηκυῖαν.

ἥ σε πολλάκις θεοῖς ἀρᾶται: τοῦτο οἰκείως ἐκ τῆς φύσεως στοχαζομένη παρέλαβεν.

[510] 510 εἰ τῆς νέας τροφῆς στερηθεὶς σοῦ χωρὶς διάξει καὶ βιώσεται.

[512] 512 ὑπʼ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων: ὀρφανισταί εἰσιν ⁵⁸ οἱ τοὺς ὀρφανοὺς τρέφοντες· Ἕλληνας οὖν φησιν οὐ φίλους ὀρφανιστὰς καθὸ δυσμενεῖς· ἢ ὀρφανισταὶ ἀρχὴ Ἀθήνησι τὰ τῶν ὀρφανῶν κρίνουσα· ἢ ὀρφανιστῶν τῶν τῆς ὀρφανίας ἐπιτρόπων· ὀρφανὸς δὲ ὁ ὅρον ἔχων τὸ οὐ φαίνεσθαι, ὁ ἄσημος καὶ μηκέτι ἐμφανής, ὃς
ἀμέλει καὶ ὑπὸ τῶν ἀμφιθαλῶν ὡς ἐμφανῶν ἐλαύνεται.

[514] 514 ἐμοὶ γὰρ οὐκέτʼ ἔστιν: καὶ τοῦτο Ὁμηρικὸν

οὐδέ μοί ἐστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

εἶτα ἑξῆς ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.

[516] 516 τὸν φύσαντα ὡς τούτου ἰδίῳ θανάτῳ τετελευτηκότος.

[517] 517 θανασίμους ἀντὶ νεκρούς.

[520] 520 ἀλλʼ ἴσχε κἀμοῦ: καλῶς τὸ κἀμοῦ οἷον μετὰ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν κἀμὲ ἔν τινι μοίρᾳ κατάθου·
αἴσθεται γὰρ τῆς τύχης ἐν νῦν ἐστιν· αἰδημόνως δὲ αὐτὸν ὑπομιμνήσκει τὰ τῆς εὐνῆς· διὰ τούτου γὰρ μάλιστα δοκεῖ αὐτὸν πείθειν· ὁ δέ γε Εὐριπίδης μαστροπικώτατα εἰσάγει τὴν Ἑκάβην λέγουσαν

ποῦ τὰς φίλας δῆτʼ εὐφρόνας δείξεις, ἄναξ,

ἢ τῶν ἐν εὐνῇ φιλτάτων ἀσπασμάτων

ίχάριν τίνʼ ἕξει παῖς ἐμή, κείνης δʼ ἐγώ;

[522] 522 ἡ φύουσα γὰρ τὴν χάριν χάρις ἐστὶ προϋπάρξασα.

τίκτουσ᾿ φύουσα.

⁵⁹

[523] 523 ὅτου δʼ ἀπορρεῖ μνῆστις: ὧν ἀπορρεῖ ἡ μνήμη τοῦ εὖ πεπονθέναι οὗτοι οὐκ ἂν εἶεν εὐγενεῖς· σχεδὸν δὲ διὰ τούτων τῶν ἰάμβων ἥρτηται τὸ περὶ εὐχαριστίας καὶ ἀχαριστίας.

οὗτινος.

μνῆστις μνήμη.

[525] 525 ἔχειν σʼ ἂν οἶκτον: δυσωπητικὰ τὰ τοιαῦτα· εἰ γὰρ ὁ ξένος ᾤκτειρε πόσῳ μᾶλλον ὁ Αἴας; ἔλεον.

[527] 527 καὶ κάρτʼ ἐπαίνου τεύξεται: οὐχ οἷον καθʼ ἃ εἶπεν ἀλλʼ ἐὰν πείθηται κατὰ πάντα ἐμοί· ὁ γὰρ Αἴας ἐγνωκὼς ἑαυτὸν ἀποσφάττειν ἐβούλετο πρὸ τοῦ θανάτου τὸν παῖδα ἰδεῖν· εἰκότως οὖν τοῦτο πάλιν λέγει, ὅτι ἄριστόν ἐστι τὴν γυναῖκα πειθαρχεῖν εἰς
ἅπαντα τῷ ἀνδρί· ἔοικεν γὰρ ὑφορᾶσθαι ὅτι ὀκνηρῶς ἐκδώσει τὸ παιδίον.

[531] 531 καὶ μὴν φόβοισί γ᾿ αὐτόν: τῶν φόβων χάριν ῥύσασθαι θέλουσα ἐξήγαγον· οὐκ ἄντικρυς μὲν ἀντιλέγει ἀναβολὰς δὲ πράττεται ὡς ὑποκεκινηκότι μὴ
πιδτεύουδα.

[534] 534 πρέπον γέ τἂν ἦν δαίμονος: ἦν καὶ τοῦτο πρέπον τοῦ ἐμοῦ δαίμονος, τὸ ὑπʼ ἐμοῦ τὸν παῖδα ἀναιρεθῆναι ἀντὶ τοῦ ἔπρεπε τῇ παρούσῃ μου τύχῃ τὸ καὶ αὐτόχειρά με τοῦ παιδὸς κατασκευάσαι.

[535] 535 εἰς τοῦτο ἀρκέσαι τῷ παιδί.

[537] 537 τί σε, φησίν, ἐκ τῶν παρόντων ὠφελήσαιμι καὶ τί βούλει σοι γενέσθαι;

⁶⁰

[542] 542 εὐθύνων διδάσκων, παιδεύων.

[543] 543 ἐγγὺς ὄντι ἢ ἀπολιμπανομένῳ τῆς κλήσεως;

[545] 545 αἶρʼ πρόσφερε·

μή μοι οἶνον ἄειρε.

[547] 547 εἴπερ ἔστιν ἐμὸς οὐκ εὐλαβηθήσεται τὸν
φόνον τῶν ποιμνίων.

⁶¹

[548] 548 ἀλλʼ αὐτίκʼ ὠμοῖς αὐτόν: νῦν τὸ ὠμοῖς ὡς κατὰ τῶν καρπῶν οἳ ὅτε εἰσὶν ὠμοὶ σκληρότεροί εἰσι καὶ ἰταμοί· μεγαλοφρονῶν δὲ νόμους τὴν φύσιν ὠνόμασεν καὶ τὸ ἔθος τοῦ γεγεννηκότος.

[549] 549 πωλοδαμνεῖν ὡς πῶλον γυμνάζειν.

[550] 550 παῖ, γένοιο πατρός. μέτριος ὁ λόγος, ἡ δὲ ὁμοία εὐχὴ καὶ παρʼ Ὁμήρῳ

Ζεῦ ἄλλοι τε θεοί, δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι παῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ.

[552] 552 καίτοι σε καὶ νῦν τοῦτό γε: ἐπειδὴ κατεύχεται αὐτῷ εὐτυχίαν φησὶν ὅτι καὶ νῦν σε μακαρίζω ὅτι μικρὸς ὢν οὐκ αἰσθάνῃ τῶν ἐμῶν κακῶν.

ζηλοῦν μακαρίζειν.

[554a] 554 ἐν τῷ φρονεῖν γάρ. ἐν τῷ μὴ ἀντιλαμβάνεσθαι
τῶν κακῶν ἐπεὶ ἔσται γελοιότατον δόγμα ὡς τιμῶντος τὴν ἀφροσύνην.

[554b] 554b τὸ μὴ φρονεῖν γάρ: δεῖ λαβεῖν τοῦτο ὡς ἐπὶ παιδίου· οὐ γὰρ καθόλου τὴν ἀφροσύνην προκρίνει· ὁ δὲ νοῦς, ἐν τῷ νηπίῳ κακὸν μὲν τὸ μὴ φρονεῖν
κακὸν δὲ ὅμως ἀνώδυνον· καὶ Εὐριπίδης νέα γὰρ φροντὶς οὐκ ἀλγεῖν φιλεῖ· ⁶² τάχιστα δὲ διὰ τῶν ἑξῆς ἐσήμανε τὸ συνεκτικὸν καὶ ὡσπερεὶ σύμβολον τῆς φρονήσεως· τὸ γὰρ διακριτικὸν τῶν χαρτῶν καὶ τῶν λυπηρῶν συνετοῦ ἐστιν.

[556] 556 ἀντὶ τοῦ δεῖ σε ἐκδικῆσαι τὸν πατέρα.

[558] 558 κούφοις πνεύμασιν κούφῃ καὶ ἀπαλῇ ζωῇ· τῇ δὲ μεταφορᾷ τῶν μικρῶν φυτῶν ἐχρήσατο ἅτινα οὐδὲν σφοδρὸν δύναται ὑποφέρειν, οὐ καύσωνα, οὐκ ἄνεμον.

[562] 562 διὰ τί, φησίν, ἐνταῦθα τρανῶς ἐκφέρει τὴν
ἑαυτοῦ γνώμην ὁ Αἴας ὅτι δὴ ἑαυτὸν ἐξάγει τοῦ βίου; ῥητέον οὖν ὅτι ἐν ἤθει οἷον εἰ γένοιτό τις περὶ ἐμὲ συμφορὰ μὴ δείδιθι· ἕξεις γὰρ τὸν προνοοῦντα ἀντὶ ἐμοῦ· ἢ ὅτι ἐκφέρει ταῦτα ὑπὸ τοῦ πάθους προ- αγόμενος.

[563] 563 ἔμπα ὅμως.

καὶ εἰ ἔκδημος νῦν ἐστιν.

[564] 564 τηλωπὸς οἰχνεῖ: φυλακὴν ἔχων τῶν ἐχθρῶν, λέγοι δʼ ἂν τῶν Θρᾳκῶν· περὶ γὰρ τὰ τελευταῖα τοῦ Τρωικοῦ πολέμου ἐσυμμάχουν τοῖς Τρωσὶν οἱ Θρᾷκες,
γνόντες δὲ τοῦτο οἱ Ἔλληνες φρουροὺς ἔταξαν προμηνύσοντας αὐτοῖς τὴν ἐκείνων ἔφοδον ἵνα οὕτως ἐπελθόντες κατὰ τὴν ὁδὸν συμβάλωσιν αὐτοῖς πρὶν ἐλθεῖν εἰς Ἴλιον· καὶ πρέσβεις δὲ ἀποστείλαντες οὐκ ἔπεισαν.

τηλωπὸς γράφε τηλουργός.

θήραν γράφε φρουράν.

[565] 565 προθυμοτέρους αὐτοὺς καθίστησι· κοινὴν ⁶³ γὰρ καὶ ἴσην φησὶ χάριν ὁμολογεῖν ἐκείνῳ τε τῆς ὑπουργίας καὶ τούτοις τῆς ἀπαγγελίας· περιπαθῶς δὲ εἰς ἔσχατον περιεστώσης τῆς ἐλπίδος ἐμφρόνως τὰ σπουδαιότατα τοῖς ἑταίροις ἐπισκήπτει, οὐ τῇ γυναικί.

[570] 570 ὥς σφιν γένηται γηροβοσκός: πάνυ περιπαθῶς
τὸ ἐπὶ γονεῦσι καὶ παισὶ διαθήκας ποιῆσαι· θαυμαστῶς δὲ πρὸς ἅπαντας τοὺς λόγους τῆς Τεκμήσσης τὰς ἀντιθέσεις ἐποιήσατο, οὐκ ἄντικρυς τοῦτο ὑπισχνουμένου τοῦ ποιητοῦ, τοῦ μὲν μὴ ὑβρισθῆναι τὸν παῖδα ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων τὴν ἀπὸ τοῦ
Τεύκρου φυλακὴν προβαλλόμενος τοῦ δὲ μὴ γελασθήσεσθαι ὑπʼ ἐκείνων τὴν τοῦ παιδὸς ἀρετὴν ὅν φησι καὶ ἐκδικήσειν αὐτὸν ἐν ἡλικίᾳ γενόμενον, πρὸς δὲ τὰ περὶ τῶν γονέων ὅτι ἀντʼ αὐτοῦ γηροβοσκὸς αὐτοῖς καταλείπεται ὁ Εὐρυσάκης.

[571] 571 ἕως τελευτήσωσι.

[572] 572 πιθανῶς τὸν Αἴαντα ἐπὶ τὸν περὶ τῶν ὅπλων λόγον ἰέναι συνεχῶς· ἅπτεται γὰρ αὐτοῦ μάλιστα· ἀνθρώπινον δὲ καὶ μάλα φυσικὸν τὸ συνεχέστερον μεμνῆσθαι περὶ ὧν ἐν νῷ ἔχομεν.

ἀγωνάρχαι ἀγωνοθέται.

[573] 573 ὁ λυμεὼν ἐμὸς ὁ Ὀδυσσεύς.

[574] 574 ἀλλʼ αὐτό μοι σύ, παῖ: πέπεισται ὡς οὐδὲν ἀπολειψομένου τοῦ παιδὸς τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς· τὸ μὲν σάκος διὰ τὸ ἐξαίρετον τῷ παιδὶ φυλάσσειν κελεύει
τὰ δὲ ἄλλα τεύχη συνθάψαι φησίν· ἐπίσταται γὰρ καὶ αὐτὰ περιμάχητα ἐσόμενα· οἶδεν καὶ Ὅμηρος ὅπλα δυγκαιόμενα ⁶⁴ ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν.

[579] 579 ἐπισκήνους κατὰ τῶν σκηνῶν.

[581] 581 πύκαζε ἀσφαλίζου.

οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ: οὐκ ἔστιν ἰατροῦ σοφοῦ
ἐπῳδαῖς χρῆσθαι τοῦ τραύματος ἤδη τομῆς δεομένου.

[582] 582 θρηνεῖν ἐπῳδὰς ἐπιφωνεῖν καὶ ἐπᾴδειν.

τομῶντι τομῆς δεομένῳ.

πήματι γράφε τραύματι.

[586] 586 μὴ κρῖνε νῦν τὸ μὴ περιεργεῖν· ἐν τούτῳ
γὰρ μάλιστα ἡ σωφροσύνη ταῖς γυναιξὶ διασῴζεται, εἰ μὴ περιεργάζοιντο ὅ τι πράττει ὁ ἀνήρ.

[589] 589 οὐ κάτοισθʼ ἐγὼ θεοῖς ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν: οὐκέτι, φησίν, ἐν τούτῳ εἰμὶ ὥστε ὀφείλειν τοὺς θεοὺς ἐπαρκεῖν μοι διὰ τὸ μὴ περιέχεσθαι τοῦ ζῆν· ἢ
οὕτως, ὡς οὐκέτι τοῖς θεοῖς ὀφείλω λέγειν ἐγὼ ἐπαρκεῖν ἀντὶ οὐδὲν ἐπὶ τιμῇ πράττειν τῶν θεῶν πρὸς ὃ καὶ ἡ Τέκμησσα ἐπάγει

εὔφημα φώνει.

[591] 591 τοῖς ἀκούουσιν τοῖς πειθομένοις.

⁶⁵

[593] 593 οὐ ξυνέρξεθʼ —; ἀποκλείσατε.

τοῖς θεράπουσι κελεύει αὐτὴν ἀποκλείειν.

[594] 594 μαλάσσου ἀντὶ τοῦ μεταβάλλου.

μῶρά μοι δοκεῖς εὐήθης εἶ νῦν βουλομένη με μαλάσσειν ἐξακμάσαντος τοῦ καιροῦ.

φρονεῖν γράφε λέγειν.

⁶⁶

[596] 596 κλεινὰ Σαλαμίς. συγκέκλειται ὁ Αἴας διαχρησόμενος ἑαυτόν, ἔπειτα δὲ οἱ ἀπὸ τοῦ χοροῦ λόγον περιπαθῆ διεξίασι· πρὸς μὲν γὰρ αὐτὸν λέγειν οὐκ ἦν εἰσελθόντα ἤδη γέγονε δὲ αὐτοῖς ἀπολόφυρσις ἐπὶ τὰ οἰκεῖα· καὶ ἔχει ἀκολουθίαν τὰ χορικά· ἀπεστερημένοι
γὰρ τοῦ ἄρχοντος καὶ ἄλλην ἀποστροφὴν οὐκ ἔχοντες περὶ τῆς πατρίδος τὸν λόγον ποιοῦνται ἐκτιθέμενοι ἐν οἷς εἰσι χαλεποῖς καὶ ἐν οἷς ἔσονται οἱ γονεῖς αὐτοῦ πυθόμενοι ταῦτα.

τὸ ἦθος ἐμιμήσατο τῶν ἀφεστώτων τῆς
ὁπόταν γὰρ δυσχερές τι ἀπαντᾷ μακαρίζειν εἰώθασι τὰς πατρίδας.

[601] 601 ἐκ πολλοῦ χρόνου.

[602] 602 Ἰδαίᾳ τῇ Τρωικῇ.

[604] 604 ἀνήριθμος αἰὲν εὐνόμᾳ: ἀνήριθμος ἐν οὐδενὶ
ἀριθμῷ ταττόμενος ἀλλὰ περιερριμμένος· εὐνόμᾳ δὲ ἤτοι τῷ εὐνομουμένῳ καὶ δικαίῳ ἢ εὐνόμᾳ λειμῶνι τῷ καλὰς νομὰς ἔχοντι· τὸ δὲ ἑξῆς, παλαιὸς ἀφʼ οὔ χρόνος αἰὲν εὐνόμᾳ χρόνῳ τρυχόμενος Ἰδαίᾳ μίμνω λειμωνίᾳ ποίᾳ μήλων ἀνήριθμος, κακὴν ἐλπίδα ἔχων Ἰδαίᾳ δὲ
οἷον ἐν τῷ τῆς Ἴδης χωρίῳ τῆς χλοερᾶς καὶ λειμῶνας ἐχούσης καὶ ποίμνας διάγων.

[606] 606 κακὴν ἐλπίδα ἔχων πῶς με δεῖ τὸν Ἅιδην ἀνύσειν ἀντὶ τοῦ οὐδὲν ἀγαθὸν προσδοκῶν ἀλλὰ κακῶς τελευτήσειν ἐν τῷ πολέμῳ ἐλπίζων.

κακὰν ἐλπίδ᾿ τὴν τοῦ θανάτου.

⁶⁷

[607] 607 ἀνύσειν ἐκπρᾶξαι.

λείπει τὸ δεῖ.

[609] 609 καί μοι δυσθεράπευτος Αἴας: οἷον πρὸς τοῖς πρώτοις κακοῖς ὥσπερ δεύτερόν ἐστί μοι κακὸν τὸ τοῦ
Αἴαντος ξυνεστηκός· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ ἔφεδρος· ἔφεδρος δέ ἐστιν ἐν τοῖς ἀγῶσιν ὁ μὴ πλανώμενος εἰς τὸ ἀγωνίζεσθαι τοῖς νικῶσιν· ἐνταῦθα οὖν φησιν ὅτι ἔσχατος καὶ ὡς ἔφεδρος ἐλείφθη μοι ὁ Αἴας εἰς κακόν.

[611] 611 ξύναυλος. παρὰ τὰ ἐναυλίσματα.

[612] 612 ἐξεπέμψω ἀντὶ ἔπεμψας ὧδε.

[614] 614 νῦν δʼ αὖ φρενὸς οἰοβώτας: αὐθαίρετος, ὡς ἂν εἴποι τις αὐτὸς τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν βόσκων καὶ μηδενὶ πειθόμενος ἢ μονωθεὶς ἐκ τῆς φρενὸς ἢ
μονότροπος, μεμονωμένος τῷ λογισμῷ ἢ ποιμαίνων τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν καὶ μόναρχος ὢν τῷ λογισμῷ ἢ οἷον διεσθίων αὐτοῦ τὴν φρένα παρὰ τὴν βόσιν ἢ ὁ βαίνων ἐν ἐρημίᾳ διὰ τὸ συγκεκλεικέναι ἑαυτόν· καὶ ὅμοιόν ἐστι τῷ

ὃν θυμὸν κατέδων, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων·

ἢ φρενὸς οἰοβώτας οὐ σὺν φρεσὶν ἀλλʼ ἐκτὸς φρενῶν διάγων.

[617] 617 εὕρηται γράφε γεγένηται.

⁶⁸

[618] 618 τὰ δὲ πρότερα μέγιστα τῆς ἀρετῆς τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἔργα ἐν ὀλιγωρίᾳ εἰσὶ παρὰ τοῖς Ἀτρείδαις· ἢ οὕτω, τὰ δὲ πρότερα αὐτοῦ ἀνδραγαθήματα φροῦδα παρὰ τοῖς Ἀτρείδαις.

χερσὶν μέγιστʼ λείπει γενόμενα.

[620] 620 ἄφιλα παρὰ φίλοις: παρὰ τοῖς πρῴην αὐτοῦ φίλοις, νῦν δὲ πάντων ἐπιλελησμένοις· ἢ ἄφιλα παρʼ ἀφίλοις ἐχθρὰ παρʼ ἐχθροῖς.

ἀντὶ ἀχάριστα.

[622] 622 ἡ ἐντεθραμμένη τῷ παλαιῷ χρόνῳ οἷον τῇ
ἡλικίᾳ ἀντὶ τοῦ πολυετής· ὁ δὲ νοῦς, ὄντως που ἡ τῇ παλαιᾷ ἡμέρᾳ τουτέστι τῷ παλαιῷ χρόνῳ ἔντροφος· τὸ δὲ λευκῷ γήρᾳ, κατὰ κοινοῦ τὸ ἔντροφος, ἡ μήτηρ αὐτοῦ.

[624] 624 λευκῷ τῷ λευκοποιῷ τῶν τριχῶν.

[626] 626 φρενομόρως: ἀντὶ εἰς τὴν μοῖραν τῶν φρενῶν νοσοῦντα ὅ ἐστι φρενοβλαβῶς, μανικῶς.

[627] 627 αἴλινον εἶδος θρήνου.

[628] 628 οὐδʼ οἰκτρᾶς γόον ὄρνιθος: οἷον οὐ μέτριον· ἀναστρεπτέον δέ· ἄρχει γὰρ τοῦ λόγου τὸ οὐ ἵνʼ ᾖ
οὐκ αἴλινον οὐδʼ οἰκτρᾶς γόον ἀηδοῦς ἥσει ἀλλʼ ὀξυτόνους μὲν ᾠδὰς καὶ τὰ ἑξῆς.

ἥσει γόον οὐ μέτριον κατὰ τὴν ἀηδόνα ἀλλʼ ὀξύν· ἡ ἀηδὼ δὲ κατὰ Μιτυληναίους.

⁶⁹

[634] 634 περιπαθῶς ἡ πρόσθεσις τῆς πολιᾶς.

[635] 635 κρείσσων γὰρ Ἅιδᾳ κεύθων; κρείσσων γάρ ἐστιν ὁ τεθνηκὼς ἢ ὁ ζῶν καὶ νοσῶν μάτην ὅ ἐστι ⁷⁰ μεμηνώς· μάτην γὰρ νοσεῖν τὸ ἀθεραπεύτως μαίνεσθαι· οὐ λέγει δὲ ὅτι ὅταν αὐτὸν πύθηται τετελευτηκότα. ὁ γὰρ μεμηνὼς καὶ τὰς φρένας διεφθαρμένος κρείσσων Ἄιδᾳ κεύθων οἷον ἄμεινον τῷ μεμηνότι
ἐξιέναι τοῦ βίου· οἷον ἡ μήτηρ ἡγήσεται κρείσσονα τὸν θάνατον τῆς τοῦ Αἴαντος μανίας.

[636] 636 ὃς ἄνωθεν κατὰ πατρῴας γενεᾶς ἄριστος ἥκων (λείπει γὰρ τὸ ἄριστος) ὥστε προέχειν ἀπάντων τῶν Ἑλλήνων κατὰ γένος νῦν οὐκέτι τοῖς πρώτοις
ἥθεσιν ἐμμένει.

λείπει τὸ ἄριστος.

[640] 640 ὀργαῖς τρόποις.

[641] 641 ἀπέστρεψε τὸν λόγον πρὸς τὸν Τελαμῶνα, οἴαν σε μένει πυθέσθαι, τοιαύτην ἄτην οἴαν οὐδεὶς
πέπονθεν τῶν Αἰακιδῶν· παραμυθία γάρ ἐστι τὸ μετέχειν τινὰ τῶν τοῦ γένους τῶν αὐτῶν κακῶν.

[644] 644 ἔθρεψεν ἔσχεν.

[645] 645 τοῦδε τοῦ Αἴαντος.

[646] 646 ἅπανθ᾿ ὁ μακρός: ἐξέρχεται ὁ Αἴας ὡς δὴ
κατακηληθεὶς ὑπὸ Τεκμήσσης μὴ σφάττειν ἑαυτὸν καὶ προφάσει τοῦ δεῖν εἰς ἐρημίαν ἐλθεῖν καὶ κρῦψαι τὸ ξίφος ἐπὶ τούτοις ἀναχωρεῖ καὶ διαχρῆται ἑαυτόν· παρίστησι δὲ ὁ λόγος ὅτι καὶ οἱ ἔμφρονες καὶ παρακολουθοῦντες τῇ φύσει τῶν πραγμάτων ὅμως ὑπὸ τῶν
τοιούτων παθῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀπολισθάνουσιν ὡς ἐν Τραχινίαις ἡ Δηιάνειρα περὶ τοῦ ἔρωτος διαλεγομένη ⁷¹ καὶ τοῦ ἀνδρὸς ὅτι αὐτῷ οὐκ ἀντιστήσεται οὐδὲ λυσιτελεῖ αὐτῇ ἀντιπράττειν τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ ἀνδρὸς πράττει μετὰ ταῦτα ἅπερ αὐτὴν ἀνέπεισεν ἡ ζηλοτυπία· ἤτοι δὲ σχῆμά ἐστιν ἅπαντα ὁ χρόνος φύει ἄδηλα εἶτα ἐξαλλαγῇ καὶ ταῦτα φανέντα κρύπτεται ἢ τὸ
κρύπτεται ἐπὶ τοῦ χρόνου ἀντὶ τοῦ κρύπτει· τοῦτο δέ φησιν ὡς μεταβεβλημένος ἀπὸ τῶν προτέρων νοημάτων.

ὁ μακρὸς ὁ μέγας.

[647] 647 κρύπτεται ἀντὶ τοῦ κρύπτει.

[648] 648 ἁλίσκεται ἐξελέγχεται, φωρᾶται.

[649] 649 χὠ δεινὸς ὅρκος: ὅτι καὶ ὀμόσαντές τινες ἐν μεταβολῇ γίνονται τῷ χρόνῳ.

περισκελεῖς φρένες αἱ ἄγαν σκληραὶ ψυχαί.

[650] 650 ἐκαρτέρουν τότε γράφε ἐπηπείλησʼ ἔπη· ἢ λείπει τὸ ἔπη ἵνʼ ἦ ὅστις τὰ δεινὰ ἔπη ἐκαρτέρουν
λέγειν τότε ὡσανεὶ προτοῦ.

[651] 651 βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην: ἐν τῇ βαφῇ οὐκ ἀνίεται ὁ σίδηρος ἀλλὰ μᾶλλον σκιραίνεται· οὕτως οὖν διασταλτέον, κἀγὼ γάρ, φησίν, ὃς ἠπείλουν καὶ ἔζεον καὶ ἐβόων ὡς ἐν βαφῇ σίδηρος (ὡς Ὅμηρος

εἰν ὕδατι ψυχρῷ βάπτῃ μεγάλα ἰάχοντα)

νῦν ἐθηλύνθην ὑπὸ τῶν λόγων τῆς γυναικός· ἢ ὅτι δισσῶς βάπτεται ὁ σίδηρος· εἰ μὲν γὰρ μαλθακὸν βούλονται αὐτὸν εἶναι ἐλαίῳ βάπτουσιν εἰ δὲ σκιρὸν ὕδατι.

[654] 654 πιθανὴ αὐτῷ ἡ ἔξοδος ὡς ἐπὶ καθαρμόν·
μονάσαι γὰρ βούλεται χάριν τῆς ἀναιρέσεως.

⁷²

[656] 656 ἐξαλύξωμαι φυλάξωμαι, ἐκκλίνω.

[657] 657 εὑρήσω, φησί, τόπον οὗ οὐδεὶς ἐπιβήσεται· τοῦτο δὲ πιθανὸν ἵνα μή τις αὐτῷ ἀκολουθήσῃ· πιθανὸν
δὲ καὶ τὸ λαβεῖν τὸ ξίφος ἵνα εὐπορήσῃ ἑαυτὸν διαχειρίσασθαι.

[658] 658 ἔγχος ἀντὶ τὸ ξίφος.

[665] 665 ὁ νοῦς ὅτι μηδὲ τὰ μέγιστα τῶν ἐχθρῶν ἐφίεσο ἔχειν, τῶν δὲ φίλων καὶ τὰ ἐλάχιστα. ἄδωρα κακόδωρα.

[666] 666 ἐπιφθόνως ἔφρασεν ἐν εἰρωνείᾳ ἀντιστρέψας τὴν τάξιν· ἔδει γὰρ εἰπεῖν θεοὺς μὲν σέβειν εἴκειν δὲ Ἀτρείδαις· ὡς τῶν Ἀτρειδῶν οὖν ἤδη καὶ θεομαχούντων.

[667] 667 μιμεῖται τὸν σώφρονα, κεκίνηται δὲ ὑπὸ
τοῦ πάθους.

[669] 669 εἰ γὰρ τὰ θεῖα ὑπείκει τιμῇ πόσῳ μᾶλλον προσήκει τοῖς ἀνθρώποις ταῦτα πράττειν; τὸ δὲ τιμαῖς ὑπείκει ταῖς ἀλλήλων διανεμήσεσιν· ἐκ γὰρ ἐναντιότητος τὸ πᾶν συνέστηκεν, πρεσβύτης τις ἐπεὶ καὶ νέος
ἐγένετο, καθέζεται ὅτι καὶ ἕστηκεν. τὰ δεινὰ τὰ θεῖα καὶ δέος ἐμποιοῦντα.

[672] 672 αἰανὴς κύκλος τουτέστιν ὁ σκοτεινὸς κύκλος ἢ ἀδιάλειπτος.

[674] 674 λείπει ὑπό, ὑπὸ δεινῶν πνευμάτων στένοντα
πόντον ἄημα πρᾶον ἐκοίμισεν αὐτόν.

[678] 678 ἐγὼ δ᾿, ἐπίσταμαι: ἐπειδὴ τὸ πᾶν πρὸς τοὐναντίον ⁷³ γίνεται εἰκὸς καὶ τοὺς Ἀτρείδας φίλους ἀντʼ ⁷⁴ ἐχθρῶν γενέσθαι· δεῖ οὖν, φησί, προσέχειν τοῖς ἐχθροῖς ὡς αὖθις φίλοις ἐσομένοις καὶ τοῖς φίλοις ὡς ἐχθροῖς· συμμέτρως οὖν φησι χρῆσθαι τοῖς πράγμασιν. ἀρτίως ἀντὶ τοῦ νῦν.

[681] 681 ὠφελεῖν σπουδάζειν.

[683] 683 ἑταιρείας λιμὴν φιλία.

λιμὴν ἡ φιλία ἵνʼ ᾖ ἡ τῆς ἑταιρείας φιλία.

[684] 684 ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν: ὅρα πόσον ἐπικρατεῖται ὑπὸ τοῦ πάθους ὁ λογισμός· ὁ τὰ σοφώτατα γοῦν εἰπὼν ἑαυτὸν ἀναιρεῖ.

καὶ περὶ μὲν τούτων.

[685] 685 διὰ τέλους διὰ τάχους.

[687] 687 ὑμεῖς θ᾿, ἑταῖροι: τὰ μὲν τῆς ἀναιρέσεως δῆλα τῷ θεατῇ ἀγνοεῖ δὲ ὁ χορός· πεπίστευκε γὰρ τοῖς ὑπʼ αὐτοῦ λελεγμένοις.

[688] 688 τιμᾶτε ἀντὶ τοῦ πείθεσθε.

[689] 689 ὑμῶν ἅμα γράφε ὑπέρμεγα.

[690] 690 ἐγὼ γὰρ εἶμ᾿ αἰνιγματωδῶς ὁ λόγος ἐξενήνεκται.

[691] 691 καὶ τάχ᾿ ἄν μ᾿ ἴσως: ὁ μὲν χορὸς ἀπαλλάττεσθαι
νομίζει λέγειν τῆς νόσου ὁ δὲ αἰνίττεται τῶν κακῶν τοῦ βίου.

[693] 693 ἔφριξʼ ἔρωτι: χρείας ἕνεκα τὸ χορικὸν νῦν παρείληπται· ἐξελθόντος γὰρ τοῦ Αἴαντος ἔδει βραχὺ διάλειμμα γενέσθαι ἵνα μὴ καταληφθῇ ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου
διὸ καὶ τὴν ὄρχησιν ποιοῦνται ἔνθεν καὶ βραχύ ἐστι τὸ χορικὸν ὡς πρὸς χρείαν εἰλημμένον. ἄλλως: τέρπεται ⁷⁵ ὁ χορὸς ἐπὶ τῷ παύεσθαι τῆς νόσου τὸν Αἴαντα καί φησιν, ὑφʼ ἡδονῆς ἔφριξα καὶ βούλομαι χορεῦσαι· εὐεπίφορος δὲ ὁ ποιητὴς ἐπὶ τὰς τοιαύτας μελοποι\ίας ὥστε ἐντιθέναι τι καὶ τοῦ ἡδέος.

ὠρθώθην τῇ ἡδονῇ.

ἀνεπτάμαν ἀνεπτερώθην.

[694] 694 ἰὼ ἰὼ Πὰν Πάν: ἐπικαλοῦνται τὸν Πᾶνα ὡς χορῶν πρόξενον· καὶ αὐτοὶ γὰρ τοῦτο ποιεῖν βούλονται ὡς ἐγνωκότος τοῦ Αἴαντος μηκέτι τελευτᾶν.

[695] 695 ἁλίπλαγκτε: ἐπικαλοῦνται τὸν Πᾶνα ἢ ὅτι ἐβοήθησε τοῖς Ἀθηναίοις ἐν τῇ ναυμαχίᾳ ἢ ὅτι τὸν Τυφῶνα δικτύοις ἤγρευσεν ἢ ὅτι οἱ ἁλιεῖς τιμῶσι τὸν Πᾶνα ὡς νόμιον θεόν· ἢ ἁλίπλαγκτε ἀντὶ τοῦ μεγαλόφωνε ἐν τῇ χορείᾳ ὡς ἁλίβρομε· ἢ ὅτι τῇς Ἠχοῦς
ἐρᾷ, πολύηχος δὲ ἡ θάλασσά ἐστιν.

λίπλαγκτε ἐπὶ τῆς Κυλληνίας.

[696] 696 ὅρος Ἀρκαδίας ἡ Κυλληνία.

[698] 698 ὅπως μοι Νύσια Κνώσια: ὅπως μοι συνάψῃς ὄρχησιν ποιουμένῳ παντοίαν, τὴν οὐκ ἐκ διδαχῆς σοι
γενομένην ἀλλʼ ἐκ φύσεως· οὐδεὶς γὰρ ἐδίδαξεν τὸν Πᾶνα.

[699] 699 Νύσια Κνώσια: ἐν Νυσίᾳ καὶ ἐν Κνωσῷ ἐπιμελὴς ἡ ὄρχησις· ἢ Νύσια τὰ ἐν τῇ Νύσῃ γινόμενα· ⁷⁶ ἔστι δὲ αὕτη Διονύσου ἱερὰ καὶ συνᾴδει τῷ Κνώσια· καὶ ἡ Κνωσὸς γὰρ Διονύσου. ἄλλως: τῶν ὀρχήσεων αἱ μέν εἰσι Διονυσιακαὶ αἱ δὲ Κορυβαντικαὶ καὶ ἐνόπλιοι· Νύσιαι οὖν αἱ Διονυσιακαὶ παρὰ τὴν Νύσαν, Κνώσιαι δὲ αἰ Κορυβαντικαί· Κνωσὸς γὰρ
πόλις Κρήτης, ἐν τῇ Κρήτῃ δὲ ὑπὸ τῶν Κορυβάντων ἐτράφη ὁ Ζεύς.

τὰ ἐν τῇ Νύσῃ τῷ ὄρει καὶ τὰ ἐν τῇ Κνωσῷ.

[700] 700 αὐτοδαῆ: αὐτομαθῆ, ἃ ἐκ φύσεως ἔχεις, οὐ διδακτά· τῶν δὲ ὀρχήσεων ἡ μὲν Βερεκυντιακὴ λέγεται
ἡ δὲ Κρητικὴ ἡ καὶ πυρρίχη· Νύσια οὖν αἱ Βερεκυντιακαί (τῆς γὰρ Νυσίας ἐστὶν ἡ Βερέκυντος), Κνώσια δὲ Κρητικαί.

αὐτομαθῆ, ἃ σὺ σαυτὸν ἐδίδαξας.

ἰάψῃς ἐπιβάλῃς ἢ συλλάβῃς ἡμῖν.

[701] 701 νῦν γὰρ ἐμοὶ μέλει χορεῦσαι: ἀναγκαίως καὶ τοῦτο ἡ αἰτία τῆς ὀρχήσεως ἵνα μὴ δοκῇ ἀλόγως ἐπὶ τοῦτο ἀπαντᾶν.

[702] 702 ἐν τῷ Ἰκαρίῳ πελάγει κεῖται ἡ Δῆλος.

[703] 703 μολὼν ἄναξ Ἀπόλλων: παραγένοιτο δὲ καὶ ὁ
Ἀπόλλων διὰ τοῦ καρίου πελάγους τουτέστιν ἀπὸ τῆς Δήλου καὶ συνείη μοι εὔφρων, εὔγνωστος, φανερὸς ὤν καὶ δῆλος ὅτι φιλεῖ με.

ὁ ἄναξ Ἀπόλλων.

[705] 705 εὔφρων φίλος.

⁷⁷

[706] 706 ἀπʼ ὀμμάτων Ἄρης: ὁ Αἴας ὁ Ἀρήιος· ἢ Ἄρης ὁ πόλεμος ὁ περὶ τὸν Αἴαντα ἔλυσεν ἡμῶν τὸ σκότος καὶ τὴν κατήφειαν.

ἀπὸ τῶν ὀμμάτων τοῦ Αἴαντος.

Ἄρης: ἡ λύσσα, ἡ μανία.

[708] 708 νῦν, Ζεῦ, πάρα λευκόν: νῦν πάρεστιν ἡμέρα λαμπρὰ ἡμῖν ὥστε ἐγγίσαι τῶν νεῶν· πρότερον γὰρ ἐξετρεπόμεθα ἐπιμίγνυσθαι τοῖς Ἕλλησι διὰ τὴν αἰδῶ.

[709] 709 πελάσαι ὥστε πελάσαι ἐπὶ τῶν νεῶν.

[710] 710 θοᾶν κατὰ τῶν θοῶν.

ὅτʼ Αἴας λαθίπονος: ὅτε δὴ ὁ Αἴας πάρεστιν ἐκ μετανοίας ἐπὶ τὸ σέβειν τοὺς θεοὺς καὶ κατατίθεσθαι τὴν ἔχθραν τὴν πρὸς τοὺς Ἀτρείδας.

[712] 712 πάνθυτα πάνσεπτα.

ἐξήνυσεν ἐξεπλήρωσεν.

[714] 714 τὰ ὑπὸ τοῦ Αἴαντος διὰ πολλῶν εἰρημένα διὰ βραχέων διεξῆλθεν.

φλέγει ζωπυρεῖ.

[715] 715 ἀναύδητον ἀπόρρητον, ἀνέλπιστον, ἄλεκτον.

[716] 716 εὖτέ γ᾿ ἐξ ἀέλπτων: ὁπότε ἐξ ἀνελπίστων καὶ μεγάλων νεικέων ὁ Αἴας μετεπείσθη καὶ μετεβλήθη τὴν ψυχὴν τοῖς Ἀτρείδαις ἀπὸ τῆς ἔχθρας.

[717] 717 μετανεγνώσθη μετεπείσθη, μετεβλήθη καὶ
πέπαυται τοῦ θυμοῦ.

[718] 718 Ἀτρείδαις ἐπὶ τοῖς Ἀτρείδαις.

[719] 719 ἄνδρες φίλοι: ἄγγελος ἥκει ἀπὸ τοῦ στρατοῦ ἀγγέλλων τὴν παρουσίαν τοῦ Τεύκρου· θαυμαστὴ δὲ ἡ εἴσοδος τούτου τοῦ ἀγγέλου· τοῦ Αἴαντος ἔξω ἑαυτὸν ⁷⁸ διαχειρουμένου οὐκ εἶχον οὔτε οἱ ἀπὸ τοῦ χοροῦ οὔτε ἡ Τέκμησσα γνῶναι τὸ πραχθέν· πιθανῶς οὖν ὁ ἄγγελος ἀπαγγείλας παρασκευάζει αὐτοὺς ἐξιέναι κατὰ ζήτησιν καὶ οὕτως ἐπιτεύξονται τῷ πτώματι· δεξιῶς δὲ καὶ τὸ τὸν Κάλχαντα μαθεῖν· οἰκεῖον γὰρ
τῷ μάντει· καλῶς δὲ καὶ τὰ τῆς σκηνῆς ἐσκεύασται· Αἴαντος γὰρ καταλιπόντος προῆλθεν ὁ ἄγγελος εἶτα τοῦ χοροῦ τὴν σκηνὴν ἐάσαντος διὰ τὴν ζήτησιν ἔξεισιν ὁ Αἴας ἐπὶ τὴν πρᾶξιν, τῷ δὲ θεατῇ οὐδὲν ἀργὸν περιλείπεται πεποικιλμένης διαφόρως τῆς ἐν τῇ σκηνῇ
προδωποποιίας.

[720] 720 Μυσίων ἀντὶ Θρᾳκικῶν· μέρη γὰρ τῆς Θρᾴκης πολλὰ περὶ τὴν Μυσίαν.

⁷⁹

[721] 721 κρημνῶν τῶν χωρίων.

στρατήγιον: τὸ στρατόπεδον Ἀττικῶς.

[722] 722 κυδάζεται: λοιδορεῖται, ὑβρίζεται ὑπὸ πάντων· καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Ἀμύκῳ

Ἄμυκε, μὴ κύδαζέ μοι τὸν πρεσβύτερον ἀδελφὸν

καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἰφιγενείᾳ

οὔ τοι γυναιξὶ δεῖ κυδάζεσθαι· τί γάρ;

ἀρσενικῶς δὲ ὁ κῦδος ἐπὶ τῆς ὕβρεως.

λοιδορεῖται.

[725] 725 ἤρασσον: ἔκρουον, ἔπληττον, ἐβλασφήμουν πάντες ὁμοφρονοῦντες.

⁸⁰

ἔπλησσον.

[727] 727 ἀποκαλοῦντες: Ἀττικὸν ἔθος τὸ ἐπιφέρειν ἑνικοῖς πληθυντικὰ καὶ ἀνάπαλιν ὡς καὶ νῦν οὔτις ἔπθʼ ὃς οὐχὶ ἔλεγε ξύναιμον αὐτὸν ἀποκαλοῦντες.

ὡς οὐκ ἀρκέσοι: ἐπὶ τοῦ Τεύκρου, ὡς οὐκ ἀρκέσοι ἑαυτῷ τὸ μὴ λιθόλευστος γενέσθαι, ὡς οὐ κωλύσοι αὐτὸν καταλιθωθῆναι.

κωλύσοι.

[730] 730 διεπεραιώθη διειλκύσθη, διῆλθεν.

ἐγυμνώθη· εἰ μὴ γὰρ εἰς πέρας ἑλκυσθῇ οὐκ ἐξέρχεται.

[731] 731 λήγει δʼ ἔρις δραμοῦσα: ἡ ἔρις εἰς πολὺ δραμοῦσα καὶ προκόψασα ἔστη τῇ συναντήσει τοῦ λόγου τῶν γερόντων· ἐκ τῆς Ἀχιλλέως δὲ πρὸς Ἀγαμέμνονα
ἀρχῆς παραγέγραπται καὶ ὥσπερ ὁ Νέστωρ ἐκεῖ διαλλάσσει οὕτως καὶ νῦν οἱ γέροντες· ἡ ἔρις οὖν προκόψασα προσωτάτω λήγει ἐκ συναλλαγῆς τοῦ λόγου τῶν γερόντων οἷον ἐκ τῆς ὁμιλίας.

[732] 732 ἐν ξυναλλαγῇ λόγου τῇ ἀμοιβῇ τοῦ λόγου
καὶ συμβιβάσει.

[735] 735 ἐν συντόμῳ· οὐκ ἀναγκαῖον γὰρ διλογεῖν περὶ ἐν ἤκουσεν ὁ ἀκροατής.

[736] 736 νέοισιν καινοῖς.

ἐγκαταζεύξας συνθείς, ἁρμόσας.

[737] 737 ἰοὺ ἰοὺ εἰδὼς ἀπὸ τοῦ μάντεως ὅτι κακὸν αὐτῷ γίνεται τοῦτο προαναφωνεῖ.

⁸¹

[739] 739 ἢ ἤπερ· φησὶ δὲ ὅτι οὐκ ἐβράδυνα παραγενόμενος ἀλλὰ βραδέως ἐπέμφθην.

[740] 740 τί δʼ ἐστὶ χρείας: οἷον τί σοι λείπει ὅπερ σπάνιόν ἐστι πρὸς τὴν χρείαν τὴν νῦν; ἐσπάνιζε δὲ τὸ ἄμεινον εἶναι πρὸ ὀλίγου αὐτὸν παραγεγονέναι·
καὶ ἐν Σιμωνίδῃ ἐπὶ τοῦ πρὸς Αἰγέα ἀγγέλου πεμφθέντος βιότου κέ σε μᾶλλον ὤνασα πρότερος ἐλθών.

χρείας τῆσδʼ ὑπεσπανισμένον δεόμενον τῆς τοῦ Αἴαντος παρουσίας.

[741] 741 τὸν ἄνδρʼ ἀπηύδα: ἀναγκαίως διηγεῖται ὁπότε
ἔγνωκεν ἀπόντα τὸν Αἴαντα· ἔδει γὰρ δηλωθῆναι τῷ θεάτρῳ.

[744] 744 ὡς καταλλαχθῇ χόλου: πιθανῶς ὡς πολῖται χόλον καὶ οὐ μανίαν λέγουσιν· οἴχεται οὖν τραπεὶς
πρὸς τὸ κέρδιστον τῆς γνώμης ὅπως τὴν ἔχθραν κατάθηται καὶ διαλλαχθῇ τοῖς θεοῖς ἀπὸ τοῦ χόλου.

χόλου τοῦ τῶν θεῶν χόλου.

[745] 745 ἐπίσταται γὰρ διὰ τὸ ἀκηκοέναι τὰ παρὰ τοῦ Κάλχαντος.

[746] 746 εἰς παροιμίαν ὁ στίχος παρῆκται ἣν καὶ Ἀριστοφάνης ἀναγράφει.

[748] 748 τοσοῦτον ἀντὶ μέχρι τούτου.

[750] 750 Ἀτρειδῶν δίχα: πάνυ ἀξιοπίστως ὅτι οὐκ ἀντικρὺς τῶν βασιλέων ὁ μάντις διελέγετο ἀλλʼ ἐν
ἀπορρήτῳ κατʼ εὔνοιαν τοῦ Αἴαντος.

[752] 752 κἀπέσκηψε ἐνετείλατο.

⁸²

[756] 756 ἐλᾷ γὰρ αὐτὸν τῇδε θἠμέρᾳ: πιθανῶς ὡς μάντις τὴν αἰτίαν λέγει τῆς μανίας· κατʼ ἀρχὰς γὰρ ἡ Ἀθηνᾶ οὐδὲν τούτων προεῖπεν.

[758] 758 τὰ γὰρ περισσὰ τὰ παρέλκοντα καὶ ἀχρήσιμα
καὶ πέρα τοῦ μέτρου, τὰ χωρὶς δικαίου.

[760] 760 περιίσταται ὁ νοῦς εἰς τὸ γνῶθι σαυτόν.

[762] 762 ἀπʼ οἴκων ἀπὸ τῶν οἴκων τῶν πατρικῶν.

παρατήρει κἀνθάδε τὴν προσθήκην τοῦ ποιητοῦ ὅτι προσῆψε τῷ Αἴαντι γλωσσαλγίαν μονονουχὶ θεραπεύων
τὸν θεατὴν μὴ ἄχθεσθαι τῇ συμφορᾷ τοῦ Αἴαντος· προσῳκειωμένοι γὰρ ἤδη τῇ ἀρετῇ αὐτοῦ σχεδὸν καὶ τῷ ποιητῇ ὀργίζονται.

[767] 767 τὸ ὁμοῦ ἀντὶ τῆς σύν, τὸ δὲ ἐξῆς θεοῖς ὁμοῦ.

[768] 768 κράτος νίκην.

[769] 769 κείνων τῶν θεῶν.

⁸³

[775] 775 ἵστω ἀντὶ ἵστασο.

ἡ καθ᾿ ἡμᾶς μάχη.

[776] 776 ἀστεργῆ ἀμάλακτον, ἀδιάθετον.

[778] 778 ἀλλʼ εἴπερ ἔστι τῇδε θἠμέρᾳ: εἰ παρέλθοι
ταύτην τὴν ἡμέραν σῳθείη· μέχρι γὰρ τῆς σήμερον παρατείνειν τὴν ὀργὴν τῆς θεοῦ.

[780] 780 ὁ δʼ εὐθὺς ἐξ ἕδρας: ἄμα μὲν διὰ τὸ ἀξιόπιστον τοῦ προσώπου ἅμα δὲ ἐς μὴ δοκοίη διʼ ἀπέχθειαν ταῦτα λέγειν· διὰ πάντων δὲ διδάσκει ὅτι
κρατεῖ τῶν ἀνθρωπίνων ἡ εἱμαρμένη καὶ γνῶναι μὲν τὰ ἐσόμενα διὰ τῆς μαντικῆς ἐστιν οὐ μὴν καὶ φυλάξασθαι δυνατόν.

⁸⁴

[781] 781 ἐπιστολὰς ἐντολάς.

[784] 784 ὦ δαΐα Τέκμησσα: τίνος ἕνεκεν οὐκ ἐποίησεν ἐξιοῦσαν τὴν Τέκμησσαν ἴνα μετὰ τοῦ χοροῦ ἀκούσῃ τὰ περὶ τοῦ Αἴαντος ὡς ἐν τοῖς ἄλλοις δράμασιν, ἔν τε Ἠλέκτρᾳ καὶ Οἰδίποδι ἅμα τῷ χορῷ τὰς τῶν γυναικῶν
προόδους ποιεῖ ἵνα μὴ δισσολογῶσιν οἱ ἄγγελοι; ῥητέον οὖν ὅτι ὁ Αἴαζ ἐκέλευσεν αὐτὴν κατʼ οἶκον εὔξασθαι τοῖς θεοῖς εἰπὼν

καὶ δῶμα πάκτου·

οὐδὲ μὴν αἰχμαλώτου σχῆμα ἔχουσαν ἔδει συνεχῶς
ἐξιέναι μάλιστα ἐν τοιούτῳ καιρῷ ἠγρυπνηκυῖαν καὶ παρηκολουθηκυῖαν τῇ τοῦ Αἴαντος μανίᾳ· ἔδει οὖν μέγα τι φανῆναι τὸ ἐξάγον αὐτὴν διὸ πρὸς τὸν χορὸν ἐδέησε πρῶτον εἰπεῖν οἴ ὡς ἐπὶ μεγάλῃ προφάσει ἐκκαλοῦσιν αὐτήν· ἄλλως τε οἱ ἀπὸ τοῦ χοροῦ οἰκειότεροί
εἰσιν ὡς πολῖται τοῦ Αἴαντος ὥστε καὶ ὁ ἄγγελος καλῶς οὐκ ἐζήτησε μεῖζον πρόσωπον ἀλλὰ τὸν Αἴαντα οὐ καταλαβὼν ἔνδον πρὸς τὸν χορόν φησιν· εἰς ἀνάγκην δὲ γεγονὼς ὁ ποιητὴς τοῦ διλογῆσαι οὐδαμοῦ προσκορὴς ἐγένετο ἀλλὰ τὰ δεύτερα διὰ βραχέων
ἐξήνεγκεν. ἄλλως, δαΐα: δήια πεπονθυῖα ἢ κατακεκομμένη, καταπεπολεμημένη, κεκακωμένη. δύστηνε, πεπολεμημένη καὶ ἀθλία· ἀπρεπὲς γὰρ αὐτὴν πολεμίαν ἀποκαλεῖν· καὶ Αἰσχύλος ἀντὶ τοῦ ἀθλία κέχρηται τῇ λέξει.

δάιον κοινῶς τὸ πολέμιον, Ἀττικῶς τὸ δύστηνον.

[785] 785 θροεῖ λέγει.

⁸⁵

[786] 786 ξυρεῖ γὰρ ἐν χρῷ: ἅπτεται τῶν ἀναγκαίων τοῦ χρωτός· καὶ ἔστι παροιμία ἐπὶ τῶν ἐπικινδύνων πραγμάτων ξυρεῖ ἐν χρῷ· ἐνίοτε γὰρ καὶ τοῦ σώματος ἐφάπτεται ὁ σίδηρος. ἄλλως. μέχρι βάθους ἐφικνεῖται
ὥστε μὴ χαίρειν· τὸ δὲ τινὰ παρέλκεται.

τοῦτο τοῦτο τὸ πρᾶγμα.

[787] 787 τί μ᾿ αὖ τάλαιναν: πρὸς τὸ Εὐριπίδου ἐν Δίκτυι

τί μ᾿ ἄρτι πημάτων λελησμένην

ὀρθοῖς;

[788] 788 ἀτρύτων πολυτρύτων.

ἐξ ἕδρας ἀνίστατε: οὐκοῦν διὰ τὸ κεκμηκέναι καὶ ἀναπαύσεως δέεσθαι ἔνδον διέτριβεν καὶ τὴν πρόφασιν τοῦ μὴ προἱέναι διασαφεῖ.

[790] 790 ἤλγησ᾿ ἀλγεινῶς ἤκουσα.

[791] 791 τί φής, ὦνθρωπε: περιπαθῶς ἀναβοᾷ πυθομένη ὅτι ἀγγέλλει τις νεώτερόν τι περὶ τοῦ Αἴαντος· ἴδιον δὲ τῶν φίλων τὸ τὰ χείρω ἀεὶ ὑπονοεῖν. μῶν ὀλώλαμεν;. τοιαῦτα γὰρ ἔλεγεν, ὅτι συναπολοῦμαί
σοι ἐὰν σὺ ἀποθάνῃς.

[792] 792 οὐκ οἶδα τὴν σὴν πρᾶξιν: πρὸς τὸ μῶν ὀλώλαμεν ἐπήγαγεν ὁ ἄγγελος περὶ τοῦ Αἴαντος μόνου· οὐ γὰρ τοιοῦτός ἐστιν ὁ καιρὸς ὥστε σοφίζεσθαι καὶ τὰς φωνὰς ἐξετάζειν· καλῶς δὲ τὸ θαρσῶ· οὐδὲ γὰρ ⁸⁶ αὐτὸς οἶδεν ἀλλʼ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ Κάλχαντος ἀγωνιᾶν φησιν.

[794] 794 ὥστε μ᾿ δίνειν: ἐμφαντικῶς τὸ ὠδίνειν· οἰκεῖον γὰρ γυναικί, χαλεπώτατον δὲ τῶν γυναικείων πόνων ἡ ὠδίς.

[796] 796 ὕπαυλον: ἐνδόμυχον, ὑπὸ τὴν αὐλὴν τῆς σκηνῆς.

[797] 797 κἀπὶ τῷ; ἐπὶ τίνι, διὰ τί;

[798] 798 πάρεστʼ ἐπιδημεῖ.

[799] 799 φέρειν ἀντὶ εἶναι.

[801] 801 καθ᾿ ἡμέραν τὴν νῦν: ἀμφιβόλως, ἤτοι μαθὼν
κατὰ τὴν νῦν ἡμέραν ἢ ὅτι κατὰ τὴν νῦν ἡμέραν τεθνήξεται.

[802] 802 ὅτʼ αὐτῷ θάνατον ἢ βίον: εἰ μὲν ἔνδον μένει σῳθήσεται εἰ δὲ μὴ ἀπόλλυται· διὰ τούτου δὲ τὸ διττὸν τοῦ μοιριδίου δηλοῖ ὡς καὶ Ὅμηρος
διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλοσδε.

[803] 803 πρόστητʼ ἀναγκαίας τύχης. ἐπίκουροι γένεσθε τῆς κατεπειγούσης δυστυχίας.

[804] 804 οἱ μὲν Τεῦκρον ἐν τάχει: πιθανῶς καὶ Τεῦκρον μεταπέμπεται ἶνα μὴ δεήσῃ ἄγγελον πέμπειν ὅταν
έπιτύχωσι τῷ σώματι.

[805] 805 ἑσπέρους: δυτικούς, ἀγκῶνας δὲ τὰς ἄκρας τῶν ὀρῶν τὰς πρὸς δύσιν.

ἀντηλίους ἀνατολικούς.

[807] 807 ἔγνωκα γὰρ δὴ φωτός: οἷον διʼ ὧν εὐνοϊκῶς
ἔπραξα εἰς αὐτὸν καταφρονήσας ἠπάτησέ με.

⁸⁷

[808] 808 τῆς παλαιᾶς χάριτος τῆς τοῦ γάμου καὶ τῆς συνουδίας.

[809] 809 οἴμοι, τί δράσω: περιπαθῶς ἐφάψασθαι τῆς ζητήσεως καὶ τῷ τέκνῳ κελεύει καὶ ὥσπερ ἀπολογουμένη
ὅτι καταλιμπάνει αὐτόν· φησὶν οὖν ἐν ἀπόρῳ γενομένη, τί δράσω; οἷον πῶς μόνον σε καταλίπω;

[810] 810 ὅποιπερ ἂν σθένω: οἷον τῆς προθυμίας οὐδὲν ἐλλείψω καὶ εἰ τῷ σώματι ἀδυνατῶ.

[813] 813 χωρεῖν ἕτοιμος μετακινεῖται ἡ σκηνὴ τοῦ ⁸⁸
χοροῦ ἐξελθόντος· ἀναγκαία δὲ ἡ ἔξοδος ἴνα εὕρῃ καιρὸν ὁ Αἴας χειρώσασθαι ἑαυτόν.

[815] 815 ὁ μὲν σφαγεὺς ἕστηκεν; μετάκειται ἡ σκηνὴ ἐπὶ ἐρήμου τινὸς χωρίου ἔνθα ὁ Αἴας εὐτρεπίσας τὸ ξίφος ῥῆσίν τινα πρὸ τοῦ θανάτου προφέρεται ἐπεὶ
γέλοιον ἦν κωφὸν εἰσελθόντα περιπεσεῖν τῷ ξίφει· ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα παρὰ τοῖς παλαιοῖς σπάνια· εἰώθασι γὰρ τὰ πεπραγμένα διʼ ἀγγέλων ἀπαγγέλλειν· τί οὖν τὸ αἴτιον; φθάνει Αἰσχύλος ἐν Θρῄσσαις τὴν ἀναίρεσιν Αἴαντος διʼ ἀγγέλου ἀπαγγείλας· ἴσως οὖν
καινοτομεῖν βουλόμενος καὶ μὴ κατακολουθεῖν τοῖς ἑτέρου ὑπʼ ὄψιν ἔθηκεν τὸ δρώμενον ἢ μᾶλλον ἐκπλῆξαι βουλόμενος· εἰκῆ γὰρ κατηγορεῖν ἀνδρὸς πάλαι οὐχ ὅσιον· πήξας δὲ τὸ ξίφος ταῦτά φησι· σφαγέα δὲ λέγει ἢ τὸν καιρὸν τοῦ ἀποθανεῖν
ἢ τὸν διὰ τῆς σφαγῆς θάνατον.

ἧ τομώτατος: ἀντὶ ὅπου· πρέπον γὰρ ἂν εἴη τῷ ἀπηυδηκότι ἀλογίστως ἰέναι ἐπὶ τὸ προκείμενον· ἕπεται ⁸⁹ δὲ τῷ λόγῳ ὅτι τοῖς καρτερικοῖς καὶ ἅπαξ κρίνασι περί τινος οὐ γίνεται ἀναβολὴ οὐδὲ μετάνοια περί τινος .

[818] 818 μάλιστα μισηθέντος μεγαλόφρων . ὁ Αἴας καὶ μέχρις ἐσχάτης ὥρας μισῶν τοὺς βαρβάρους· ὅτι δὲ
δῶρον εἶπεν ξένων ἐπήνεγκεν (ξένιον γὰρ λέγομεν τὸ δῶρον τὸ παρὰ ξένων διδόμενον) εἶτα προσέθηκεν ἐμοὶ μάλιστα μισηθέντος.

[819] 819 πέπηγε δʼ ἐν γῇ πολεμίᾳ. πρόδηλον μὲν ὅμως διὰ τὸ περιπαθές, ὅτι ἐν πολεμίᾳ γῇ ὑπὸ δυσμενοῦς
ἀπόλλυμαι.

[820] 820 θηγάνῃ ἀκόνῃ ὅθεν καὶ τὸ θήγειν ἀκονᾶν.

[821] 821 περιστείλας διαχειρισάμενος, περισφίγξας ἐν

[822] 822 λείπει τὸ ὥστε, ὥστε διὰ τάχους θανεῖν.

[823] 823 εὐσκευοῦμεν καλῶς παρεσκευάσμεθα καὶ ἔχομεν πάντα ὧν δεῖ πρὸς θάνατον.

ἐκ δὲ τῶνδε οἷον τὸ δὲ μετὰ ταῦτα.

[828] 828 νεορράντῳ προσφάτῳ.

[829] 829 καὶ μὴ πρὸς ἐχθρῶν του: καταγέλαστος,
φασίν, ὁ Αἴας μὴ τῶν κυνῶν ἢ τῶν οἰωνῶν τὴν αἰκίαν ὑποστελλόμενος ἀλλὰ τὴν θέαν τῶν Ἑλλήνων· ῥητέον οὖν ὅτι ἰδίωμα τῶν ἀνθρώπων τὸ μὴ βούλεσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἐναβρύνεσθαι αὐτοῖς καὶ τούτου μόνου ἀντιποιοῦνται.

[831] 831 τοσαῦτά σ᾿, Ζεῦ, προστρέπω γράφε τοσαῦτά σοι· προστρέπω δὲ ἱκετευτικῶς λέγω· προστρόπαιοι γὰρ οἱ ἱκέται.

⁹⁰

ἱκετεύων ἐπιτρέπομαι.

[832] 832 πομπαῖον τὸν ψυχοπομπόν.

εὖ με κοιμίσαι: θαυμαστῶς καὶ γενναίως κοιμίσαι εἶπεν ὡς ἐπὶ ὕπνου τὸν θάνατον· καὶ Ὅμηρος

κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον.

[833] 833 ξὺν ἀσφαδάστῳ: ἀσκαρίστῳ καὶ σπασμὸν μὴ ἔχοντι ἀντὶ συντόμῳ ὥστε καιρίαζ τῆς πληγῆς γενομένης μὴ προσγενέσθαι σπασμὸν μηδὲ πολλὴν ἐν τῷ θανάτῳ διατριβήν· καὶ παρʼ Εὐριπίδῃ

ὁ δʼ ἐσφάδαζεν οὐκ ἔχων ἀπαλλαγάς·

σφαδάζειν δὲ ἔλεγον τὸ σπᾶσθαι καὶ σφακελίζειν· παραδεδομένον δὲ κατὰ ἱστορίαν ὅτι κατὰ τὸ ἄλλο σῶμα ἄτρωτος ἦν ὁ Αἴας, κατὰ δὲ τὴν μασχάλην μόνην τρωτὸς διὰ τὸ τὸν Ἡρακλέα τῇ λεοντῇ αὐτὸν σκεπάσαντα
κατὰ τοῦτο τὸ μέρος ἀσκέπαστον ἐᾶσαι διὰ τὸν γωρυτὸν ὃν περιέκειτο· φησὶ δὲ περὶ αὐτοῦ Αἰσχύλος ὅτι καὶ τὸ ξίφος ἐκάμπτετο οὐδαμῆ ἐνδιδόντος τοῦ χρωτὸς τῇ σφαγῇ

τόξον ὥς τις ἐντείνων

πρὶν δή τις, φησί, παροῦσα δαίμων ἔδειξεν αὐτῷ κατὰ ποῖον μέρος δεῖ χρήσασθαι τῇ σφαγῇ· ὁ δὲ Σοφοκλῆς ἐριθεῦσαι μέν τι ὡς πρεσβυτέρῳ μὴ βουληθεὶς οὐ μὴν παραλιπεῖν αὐτὸ δοκιμάζων ψιλῶς φησι ⁹¹

πλευρὰν ἀναρρήξαντα τῷδε φασγάνῳ

κατὰ τί τὴν πλευρὰν μὴ εἰπών.

[835] 835 τὰς ἀεί τε παρθένους: μυθικόν ἐστι τὸ λέγειν τὰς Ἐρινύας ἀειπαρθένους, νῦν δὲ τὰς ἀδωροδοκήτους καὶ οὐχὶ χρανθῆναι δώροις δυναμένας ὑπὸ τῶν ἀδικούντων.

[837] 837 τανύποδας: τὸ τανύποδας τῷ μαθεῖν συναπτέον οἷον ταχέως μαθεῖν τὸ κατʼ ἐμὲ καὶ μὴ ἀμελῆσαι ἐπεξελθεῖν τὸν ἐμὸν φόνον· τὸ γὰρ τεῖναι τοὺς πόδας ἐστὶ τὸ βαδίσαι· ἢ καθʼ ἑαυτὸ τὸ τανύποδας λεκτέον,
τὰς πανταχοῦ τεινούσας τοὺς πόδας.

τὰς ἀκοπιάστως ἐπιούσας.

[841] 841 τὼς αὐτοσφαγεῖς: ταῦτα νοθεύεσθαί φασιν ὑποβληθέντα πρὸς σαφήνειαν τῶν λεγομένων.

τοῦτο ἀπέβη τῷ Ἀγαμέμνονι· ὑπὸ γὰρ τῶν φιλτάτων
ἀπώλετο.

[844] 844 τὸ ἑξῆς, γεύεσθε πανδήμου στρατοῦ, μὴ φείδεσθε.

[845] 845 σύ τ᾿, τὸν αἰπὺν οὐρανόν: ὑπερβολικῶς· εἰώθασι γὰρ περὶ τῶν δεινῶν λέγειν ὅτι ἐπικαλυψάμενος
ὁ ἥλιος τὰ τοιαῦτα παρέρχεται, ὁ δὲ πρὸς τὸν ἥλιόν φησι, καὶ ἀπάγγειλον ἐποπτεύσας τοῖς γονεῦσι τὰ πεπραγμένα.

[849] 849 τῇ τε δυστήνῳ τροφῷ: καὶ ταῦτα περιπαθῆ καὶ ἀνθρώπινα· ὅρα γὰρ ὅτι καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἐπὶ τοῦ
ἐθανάτου τὴν μητέρα μεταπέμπεται ὅπου καὶ πάνυ οἰκτρῶς αὐτὴν ἀνακαλεῖ

καλεῖ δὲ τὴν τάλαιναν·

⁹² ὡς ἀντιλαμβανόμενος δὲ ἑαυτοῦ ἐπάγει

ἀλλʼ οὐδὲν ἔργον ταῦτα θρηνεῖσθαι μάτην.

οἱ μὲν τῇ θρεψαμένῃ οἱ δὲ καὶ ἐπὶ τὸ σαφέστερον.

[854] 854 ἐπίσκεψαι σκόπησον.

⁹³

[860] 860 ἑστίας βάθρον: δύναται καὶ τὸ κράτος νοεῖσθαι καὶ ὁ τόπος καὶ ἡ βάσις τῆς ἑστίας.

[861] 861 κλειναί τʼ Ἀθῆναι: τῶν Ἀθηναίων μέμνηται διὰ τὴν συγγένειαν καὶ ὅτι ἐν Ἀθήναις ὁ ποιητὴς ἠγωνίζετο ταῦτά φησιν ἐπισπώμενος αὐτοὺς εἰς εὔνοιαν.
τὸ σύντροφον γένος οἱ ὁμήλικες.

[862] 862 κρῆναί τε ποταμοί θʼ οἵδε καὶ τὰ Τρωικά: καὶ ἐν ἀρχῇ ἔφη

πολεμίᾳ τῇ Τρῳάδι·

ἐπὶ δὲ τῷ τέλει καὶ τὰς κρήνας καὶ τοὺς ποταμοὺς
καλεῖ παρʼ οἷς μέλλει τελευτᾶν· καὶ ἔστιν εὐσεβοῦς ἀνδρὸς ἐξευμενίζειν πρὸ τοῦ θανάτου θεούς, τόπους, χώραν, πατρίδα, ἀδελφὸν ὥστε μετʼ εὐμενείας ἀποθανεῖν· ἴσως δὲ καὶ ἐπιμαρτυρόμενος λέγει.

[864] 864 τοῦθʼ ὑμῖν Αἴας: περιπαθῶς καὶ τὸ ὄνομα
ἀνακαλεῖται· δεῖ δὲ ὑπονοῆσαι ὅτι περιπίπτει τῷ ξίφει καὶ δεῖ καρτερόν τινα εἶναι τὸν ὑποκριτὴν ὡς ἄξαι τοὺς θεατὰς εἰς τὴν τοῦ Αἴαντος φαντασίαν ὁποῖα περὶ τοῦ Ζακυνθίου Τιμοθέου φασὶν ὅτι ἦγε τοὺς θεατὰς καὶ ἐψυχαγώγει τῇ ὑποκρίσει ὡς Σφαγέα αὐτὸν
κληθῆναι.

θροεῖ λέγει.

[866] 866 πόνος πόνῳ πόνον φέρει: λείπει ἡ πρὸς ἵνʼ ⁹⁴ ᾖ ὁ πόνος πρὸς τῷ πόνῳ πόνον φέρει· καὶ ἔστι τὸ μὲν πόνος πόνῳ ἀρχαἱκὸν ὡς ἔργον ἐπʼ ἔργῳ τὸ δὲ δεύτερον πόνον οἷον κοινῶς οἷον κάματον. ἄλλως. οἱ ἀπὸ τοῦ χοροῦ προίασιν ὥσπερ ἐκ διαφόρων τόπων κατʼ ἄλλην καὶ ἄλλην εἴσοδον ζητοῦντες τὸν Αἴαντα
καὶ Τέκμησσα ἐξ ἄλλων ἥτις καὶ πρώτη ἐπιτυγχάνει τῷ πτώματι· ὁ δὲ νοῦς, ὁ πόνος ἐπὶ πόνῳ πόνον φέρει ὡς Ὅμηρος

πάντῃ δὲ κακὸν κακῷ ἐστήρικται

καὶ ἐν Τραχινίαις

νὺξ γὰρ εἰσάγει

καὶ νὺξ ἀπωθεῖ διαδεδεγμένη πόνον.

[869] 869 κοὐδεὶς ἐπίσταται: οὐδεὶς οἶδέ με τόπος συμμαθεῖν οἷον μεμαθηκότα τὸ γεγονὸς· οὐδείς με οἶδεν τόπος ἀλλὰ μάτην περιῆλθον· ἢ συμμαθεῖν ἀντὶ τοῦ
διδάξαι, εἰς μάθησιν ἀγαγεῖν τοῦ ζητουμένου.

[870] 870 ἰδού, ἰδού: πιθανὰ ταῦτα καὶ σχεδὸν τῆς ἀληθείας ἐγγύς, τὸ δὲ δοῦπον ἐλπίζοντες τῷ σώματι περιπεσεῖν.

[872] 872 κοινόπλουν ὁμιλίαν: ἢ συνναῦται, ἐπὶ τῆς
αὐτῆς νηὸς πλεύσαντες ἢ τροπικῶς τὸν αὐτὸν ἡμῖν πλοῦν ἐσταλμένοι πρὸς τὴν ζήτησιν.

[879] 879 ὅλος ὁ χορὸς εἰς ἓν συνελθὼν ταῦτά φησιν.

τίς ἂν φιλοπόνων ἁλιαδᾶν: τίς τῶν ἁλιέων τῶν ἀεὶ ἀγρυπνεῖν εἰθισμένων διὰ τὴν ἄγραν ἢ τίς θεὰ
Ὀλυμπιὰς ἢ ποταμῶν ἴδρις τουτέστι Νοΐς ἀπαγγείλαι εἴ που λεύσσει τὸν ὠμόθυμον;

⁹⁵

φιλοπόνων τῶν εἰθισμένων πονεῖν.

[883] 883 ῥυτῶν τῶν ῥεόντων παρὰ τὴν ῥύσιν.

[884] 884 Βοσπορίων: τῶν εἰς τὸν Βόσπορον ῥεόντων Τρωικῶν ποταμῶν· δύο δέ εἰσι Βόσποροι, ὁ μὲν κατὰ
τὴν Προποντίδα ὁ δὲ Θρᾳκικὸς ὥς φησι Φιλέας.

[887] 887 ἀπύοι εἴποι.

σχέτλια γὰρ ἐμέ: δεινὰ γὰρ πράγματα ἐμὲ τὸν ἐπιπόνως πλανηθέντα μὴ εὐθυδρομῆσαι εἰς τὸ τῆς ζητήσεως μέρος καθʼ ὅ ὁ Αἴας ἐποιήσατο τὴν ἔφοδον·
τοῦτο γὰρ ἂν εἴη οὔριον.

[890] 890 ἀλλʼ ἀμενηνόν: ἐφʼ ἑαυτοῦ, οὐκ ἐπὶ τοῦ Αἴαντος, σχέτλια ἂν εἴη μὴ ἐπιτετυχηκέναι αὐτῷ ἀλλʼ ἠσθενηκέναι με τῇ ζητήσει.

[891] 891 ἰὼ τλήμων: Τέκμησσα βοᾷ ἐπιτυχοῦσα τῷ
σώματι, φαίνεται δὲ οὐδέπω ἔνοπτος οὖσα τῷ χορῷ.

[892] 892 πάραυλος. ἐγγὺς παρὰ τὴν αὐλὴν ἢ θρηνητικὴ παρὰ τοὺς αὐλούς.

παρατεταμένη.

[893] 893 ἰὼ τλήμων τοῦτο ἐν τῷ ἐμφανεῖ γενομένη
ὅπερ δηλοῖ ὁ χορός.

[899] 899 κρυφαίῳ ἀποκεκρυμμένῳ, εἰσδεδυκότι εἰς τὸ ⁹⁶ σῶμα, τὸ δὲ περιπτυχὴς κυριώτατα μὲν ὠνόμασται ἡμῖν δὲ δυσμετάβλητον, τινὲς δὲ περικεκυλισμένος. τῷ λαθραίως τῶν φίλων γεγονότι.

[900] 900 ἐν πρώτοις περὶ ἑαυτῶν ὀλοφύρονται.

[902] 902 τόνδε συνναύταν ἀντὶ ἐμὲ τὸν χορόν· συνήθως.

[906] 906 ἐν γάρ οἱ χθονί: αὐτὸ τὸ σχῆμα, φησί, δηλοῖ ὅτι ὑφʼ ἑαυτοῦ ἀνῃρέθη· πᾶν δὲ ἀμυντήριον καὶ δόρυ ⁹⁷ καὶ ἔγχος καλοῦσιν οἱ νεώτεροι· περιπετὲς δὲ ᾧ περιέπεσεν· τοῦ δὲ θεατοῦ εἰδότος τὸν τρόπον τῆς ἀναιρέσεως ἔδει καὶ τὸν χορὸν καὶ τὴν Τέκμησσαν μὴ πολυπραγμονῆσαι.

[907] 907 πηκτὸν περιπεπηγὸς αὐτῷ.
κατηγορεῖ σημαίνει, λέγει.

[909] 909 οἶος ἄῤ αἱμάχθης μόνος ᾑματώθης.

[910] 910 ἄφρακτος φίλων: ἀφύλακτος, οὐ πεφραγμένος καὶ τετειχισμένος τοῖς φίλοις διὰ τὸ ἀπατηθέντας καταλιπεῖν δε.

[911] 911 ὁ πάντα κωφὸς τὸ πάντα εἰς τὴν ἀπάτην· ἐγὼ δέ, φησίν, ὁ ἀναίσθητος κατημέλησα.

[912] 912 πᾷ, πᾷ: τοῦτο κατʼ ἄλλης ἀρχῆς· βουλόμενοι τὸ σῶμα θεάσασθαι τοῦτο λέγουσιν ὃ διακωλύει ἡ Τέκμησσα.

[913] 913 ὁ δυστράπελος: δυσκίνητος, ἀμετάτρεπτος, δυσμετάθετος, ὃς οὐχ εὗρεν ἐκφυγὴν τῷ πάθει· οὕτω λέγουσιν καὶ δυστράπελον τὸ ὄρυγμα τὸ οὐκ εὐδιάλυτον. ἄλλως: δυστράπελόν φασιν Ἀττικοὶ τὸν ἀμετακίνητον ἐν ὀργῇ ἢ διαθέσει ἢ φιλαργυρίᾳ, τὸν
αὐτὸν δὲ καὶ ἀτράπελον.

ὁ δύσκολος.

[914] 914 δυσώνυμος ὡς καὶ αὐτὸς λέγει ὁ Αἴας.

[916] 916 φάρει καλύψω: ἦθος γυναικὸς τὸ μὴ ἀσχήμως δεικνύναι τὸ σῶμα.

⁹⁸

παμπήδην παντελῶς, ὅλον τὸ σῶμα.

[917] 917 οὐδεὶς ἂν ὅστις καὶ φίλος: ὑπερβολικῶς ἐπεὶ οὐκ εἰκὸς ἐν τοῖς δεινοῖς τοὺς φίλους μαλακίζεσθαι.

[921] 921 ὡς ἀκμαῖος: καίριος, κατὰ καιρόν, παρὰ τὴν
ἀκμὴν τοῦ καιροῦ· καλῶς δὲ ζητεῖ Τεῦκρον ἴν ἡ κηδεία γένηται ὑπὸ τοῦ συγγενοῦς.

[922] 922 συγκαθαρμόσαι περιστεῖλαι.

[924] 924 αὔξησις περὶ τὸ πάθος, ὡς καὶ τοὺς δυσμενεῖς ἐλεεῖν.

[925] 925 ἔμελλες Ἰακῶς, ἐῴκεις ἄρα καὶ δῆλος ἦς.

[926] 926 στερεόφρων: οἷον ἐφʼ οἷς ἐνόησας καὶ ἤλγεις περιυβρισμένος ὑπὸ τῶν Ἀτρειδῶν ἔμελλες πληρώσειν κατὰ τὰς φρένας τὴν μοῖραν.

ὧδ’ ἐξανύσειν τοῦ καινίσειν.

[930] 930 πάννυχα καὶ φαέθοντ᾿ κατὰ νύκτα καὶ ἡμέραν.

[934] 934 ἄρχων ἀρχηγός, προηγός.

[935] 935 ἀριστόχειρ ὁ γενναῖος περὶ τὰ ἀριστεῖα.

[938] 938 γενναία ἡ ἰσχυρά.

[940] 940 οὐδέν σ᾿ ἀπιστῶ: εἰώθασιν ἐν τοῖς πάθεσιν
καὶ συγχωρεῖν τοῖς ἀλγοῦσι· φέρει γὰρ τοῦτο καὶ κόρον τοῦ θρήνου καὶ παραμυθίαν.

[941] 941 ἀρτίου γνησίου· οὐ γάρ ἐστι χρονικόν.

[942] 942 σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἐστί: σοὶ μὲν ταῦτα ἐν δόξῃ καταλαμβάνεται ἐγὼ δὲ σαφῶς ἐπίσταμαι· ἔστι
μὲν γὰρ καὶ τῷ χορῷ οἰκειότης πρὸς Αἴαντα ἀλλʼ οὐχ ὅσον πρὸς τὴν Τέκμησσαν.

δοκεῖν δοξάζειν.

[945] 945 σκοποὶ οἱ Ἀτρεῖδαι.

⁹⁹

[946] 946 ὤμοι, ἀναλγήτων: ἀσυμπαθῶν εἰ τοῦτο πράξειαν· ἢ τῶν μηδόλως ἀλγούντων ἐπὶ ταῖς συμφοραῖς τῶν Ἑλλήνων ἢ πολυαλγήτων, τῶν εἰς πολλὰ ἄχη ἡμᾶς ἐμβεβληκότων.

γράφε ἰώ μοι· περιπαθῶς δὲ ὁ χορὸς ἀναβοᾷ ἐπὶ
τῷ λόγῳ Τεκμήσσης.

¹⁰⁰

[948] 948 τῷδ᾿ ἄχει τῇ παρούσῃ συμφορᾷ.

[950] 950 οὐκ ἂν τάδʼ ἔστη: οὐκ ἂν ταῦτα ἐπράχθη οὕτω μὴ θεῶν βουλομένων ὥστε καὶ ταῦτά ἐστι προσδοκᾶν περὶ τῶν Ἀτρειδῶν. ἄλλως: πρὸς τὸ εἰρημένον
ὑπὸ τοῦ χοροῦ

ἀλλʼ ἀπείργοι θεὸς

φησίν, οὐκ εἰκὸς συλλήψεσθαι ἡμῖν τοὺς θεοὺς ἐπεὶ οὐδʼ ἂν ἐπράχθη ταῦτα.

[951] 951 ἄγαν ὑπερβριθές: μέγα καὶ βαρὺ ἤνυσαν οἱ
πράξαντες τὰ περὶ τὸν Αἴαντα ὅ ἐστιν οἱ αἴτιοι τούτων.

[953] 953 φυτεύει ἐφύτευσεν.

[954] 954 κελαινώπαν: οἷον οὐκ ἐν τῷ φανερῷ ἀλλʼ ἐν σκότῳ ἤδη βλεπόμενον καὶ μέλανα καὶ οἷον εκρυμμένον καὶ δόλιον καὶ οὐχ ἀπλοῦν θυμὸν ἐφυβρίζει·
ἔξωθεν δὲ ἡ κατά· τὸ δὲ ἡμᾶς λείπει ἵνʼ ᾖ κατὰ τὸν θυμὸν ἐφυβρίζει ἡμᾶς.

[957] 957 τοῖς μαινομένοις τοῖς διὰ τὴν μανίαν συμβεβηκόσιν.

[960] 960 κλύοντες τὰ ἄχη κλύοντες.

[962] 962 χ.

¹⁰¹

ἴσως τοι κεἰ βλέποντα: καὶ νῦν βλέποντα εἶπεν ἀντὶ τοῦ ζῶντα διὸ τὸ χ· πρόσκειται.

[966] 966 ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν: μᾶλλον ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν ἥπερ ἐκείνοις γλυκὺς καὶ αὐτῷ γλυκὺς
ἐπεὶ ὧν ἐπεθύμει ἔτυχεν· οὐκ ἂν οὖν ἐπεγγελῷεν αὐτῷ οἱ ἐχθροὶ ὡς αὐτοὶ τῆς ἀπωλείας αἴτιοι γενό-μενοι.

[970] 970 θεοῖς τέθνηκεν: θεῶν βουλομένων· οὐ γὰρ οἱ Ἕλληνες τὴν τοιαύτην αἰτίαν αὐτῷ παρέσχον.

[974] 974 ἰώ μοί μοι: δεῖ γενέσθαι βοὴν ἣν ἀκούσας ὁ χορὸς ἐφίστησι γνωρίζων τὸ φθέγμα τοῦ Τεύκρου βοῶντος.

[976] 976 ἐπίσκοπον μέλος. σημαντικόν, ἔφορον, οὐχ ἡμαρτηκὸς τῆς συμφορᾶς ἀλλʼ ἐστοχασμένον.

[977] 977 φίλτατʼ Αἴας: ἔρχεται μεταπεμφθεὶς ὑπὸ Τεκμήσσης.

[978] 978 ἆρʼ ἠμπόληκας. ἐνεπόλησας, ἐκέρδανας· καὶ ἐπὶ φαύλου λέγεται, τροπικῶς δὲ ἀντὶ τοῦ περιεποίησας.

[982] 982 περισπερχὲς ἀντὶ τοῦ βαρύ.

[983] 983 τί γὰρ τέκνον τὸ τοῦδε: καὶ πρὶν ἀκοῦσαι τῶν ἐντολῶν ὁ Τεῦκρος ἔδειξεν τὴν περὶ τὸν παῖδα κηδεμονίαν ἀφʼ ἑαυτοῦ φρονίμως.

[986] 986 ὡς κενῆς | σκύμνον λεαίνης καλῶς τῷ παραδείγματι χρῆται· οἱ γὰρ κυνηγοὶ τηροῦσι τὸν καιρὸν
ὁπότε ἔρημοι τῶν μητέρων γίνονται οἱ σκύμνοι.

¹⁰²

κεκενωμένης, ἐστερημένης τοῦ συζύγου.

¹⁰³

[994] 994 ὁδός θʹ ὁδῶν πασῶν: οὐ λέγει τὴν ἐπὶ τὴν Μυσίαν (ἐπιφέρει γὰρ ἣν δὴ νῦν ἔβην) ἀλλὰ ταύτην ἥν ἦλθεν ἐπὶ τὸ ἰδεῖν τὸν νεκρόν.

[998] 998 ὀξεῖα γάρ σου βάξις: οὐ κοινῶς τὸ ὀξὺ ἐπὶ
τῆς φήμης ἀλλʼ ὁρμὴν ἴσχει ἐπὶ τοῖς ἀξιώματι προβεβηκόσι· τὸ δὲ ὡs θεοῦ ἤτοι ὡς ἀπὸ θεοῦ ἢ ὡς περὶ θεοῦ, τοῦτο δὲ πρὸς τὴν φήμην μόνον ἐπεὶ γίνεται βλάσφημον διὰ τῶν ἑξῆς.

[1001] 1001 ὑπεστέναζον ἰσως ἡσύχως ἐστέναζεν δεδοικὼς
τοὺς ἐχθρούς.

[1003] 1003 ἴθ᾿, ἐκκάλυψον: πρὸς τὸν χορόν φησιν ἢ τινα τῶν θεραπόντων· ἡ γὰρ Τέκμησσα ἐπὶ τὸν παῖδα ἀπῄει.

[1004] 1004 δυσθέατον ὄμμα ὡς ἀνακαλύψας.

[1005] 1005 ἀνίας λύπας.

κατασπείρας: δαιμονίως καὶ τὸ σπείρας οἷον ἀρχὴν κακῶν παρασχών· ἢ τὸ σπεῖραι ἐπὶ πλήθους κακῶν τακτέον.

[1007] 1007 τοῖς σοῖς ἐν πόνοισιν ἀρήξαντα μηδαμοῦ.

[1008] 1008 ἦ που Τελαμών: ἅμα μὲν πρὸς τὸ τῆς ἱστορίας ὅτι ἐκβέβληται ἄμα δὲ καὶ πρὸς τὸ πιθανὸν τῆς ὑπονοίας.

[1010] 1010 πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάρα πῶς γὰρ οὗτός με ¹⁰⁴ ἡδέως δέξεται ᾧ καὶ εὐτυχοῦντι τὸ προσηνὲς ἄπεστι καὶ ἱλαρόν;

οὔχ; ὅτῳ πάρα: οὔχ; ᾧτινι οὐδʼ εὐτυχοῦντι πάρεστιν τὸ γελᾶν· εὐτυχοῦντι δὲ εἶπεν οὐκ ἐπὶ τῷ
υἱῷ ἐσφαγμένῳ ἀλλʼ ἐπὶ ταῖς ἀνδραγαθίαις τοῦ υἱοῦ καὶ τῇ ἁλώσει τῆς Τροίας.

[1012] 1012 ποῖον οὐκ ἐρεῖ κακὸν οἷον τίνος ἀπόσχοιτο λόγου;

[1013] 1013 τὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα ὡσανεὶ ἐμέ.

[1015] 1015 ὡς τὰ σὰ ἀντὶ τοῦ ὅπως τὰ σά.

[1017] 1017 τοιαῦτʼ ἀνὴρ δύσοργος: τὸ μὲν δύσοργος ἐκ φύσεως (λέγει γὰρ αὐτὸν ἀεὶ σκυθρωπὸν) τὸ δὲ ἐν γήρᾳ εἰς ἐπίτασιν.

[1018] 1018 πρὸς οὐδὲν πρὸς οὐδὲν ἀληθὲς ἢ αἴτιον ἐμοί.

[1020] 1020 λόγοισιν ταῖς τοῦ πατρὸς λοιδορίαις.

[1022] 1022 πολλοὶ μὲν ἐχθροί: πολλοὶ ἐχθροὶ Ἕλληνές τε καὶ Τρῶες, ὀλίγοι δὲ ὠφελήσιμοι Ἕλληνες.

[1024] 1024 πῶς ἀποσπάσω: πῶς, φησί, τὸ σῶμα ἀπὸ τοῦ ξίφους ἑλκύσω; συμπληρῶσαι δὲ βούλεται καὶ
θάπτειν αὐτόν· καλῶς δὲ τῇ μὲν Τεκμήσσῃ περιῆψε τὸ σκεπάσαι αὐτὸν ὡς γυναικὶ τῷ δὲ Τεύκρῳ ὡς ἀνδρὶ καὶ ἀδελφῷ τὸ τὰ δέοντα ποιεῖν περὶ τὸ σῶμα.

[1025] 1025 τοῦδʼ αἰόλου κνώδοντος. τῆς ἀκμῆς τοῦ ξίφους, τῆς ὀξείας εἰς τὸ καίνειν ὡς ὀδούς· ὀδοῦσι
γὰρ περιβάλλεται ὀξέσιν· ἀπὸ δὲ τοῦ ἄκρου τὸ ξίφος δηλοῖ.

[1030] 1030 πρισθεὶς ἐξαφθείς, ἐκδεσμηθείς.

¹⁰⁵

[1032] 1032 δωρεὰν τὸ ξίφος.

[1035] 1035 κἀκεῖνον τὸν λῶρον.

[1037] 1037 καλῶς τὸ φάναι πάντα κατὰ γνώμην θεῶν γίνεσθαι· εἰσὶ γάρ τινες ἑτεροδοξοῦντες.

[1038] 1038 τάδʼ| τὸ ἐκ θεῶν μηχανᾶσθαι ταῦτα.

[1039] 1039 ἐκεῖνα τὰ ἑαυτοῦ δόγματα· γέγονε δὲ τοῦτο καὶ παροιμιακόν.

¹⁰⁶

[1041] 1041 χὤ τι μυθήσῃ τάχα καὶ ὅ τι μυθήσῃ πρὸς τὴν ἔφοδον Μενελάου τουτέστι τὴν ἄφιξιν ἤτοι πρὸς αὐτὸν Μενέλαον.

[1043] 1043 ἐξίκοιτʼ ἀνήρ. πιθανῶς πάρεστιν ὅτι οὐ συμπαθήσων πάρεστιν· οὐκ ἀργῶς δὲ τοῦτο ἀλλʼ ?ὥσπερ προπαρασκευάζων τὸν Τεῦκρον.

[1044] 1044 εἰς ἐναντιολογίαν.

[1045] 1045 ἀντὶ διʼ ὅντινα τὸν ἐπὶ Τροίαν ἐστειλάμεθα
πλοῦν.

[1047] 1047 οὗτος, σὲ φωνῶ: ὑβριστικὸν τὸ ἦθος Μενε- λάου ἴσως ἐκ τῆς συνωμοσίας Ὀδυσσέως.

[1048] 1048 ὅπως ἔχει ἀντὶ ἄθαπτον.

[1050] 1050 δοκοῦντʼ ἐμοὶ διὰ τὴν ἐξουσίαν οὐ διὰ
δικαιολογίαν.

[1052] 1052 πρῶτον κεφάλαιον ὅτι ἐπίβουλος ἦν τῶν Ἑλλήνων, δεύτερον ὅτι ἀπειθής· ἐντεῦθεν δὲ τὴν πρόφασιν τῆς ἀντιλογίας λήψεται ὁ Τεῦκρος ὅτι οὐκ εἰσὶν αὐτῷ βασιλεῖς οἱ Ἀτρεῖδαι.

[1056] 1056 ὡς ἕλοι δορὶ γράφε ὡς ἐλοιδόρει.

¹⁰⁷

ὡς ἐλοιδόρει; ὡς λοιδορούμενος ἐπηγγείλατο· ταῦτα γὰρ εἶπεν ὁ Αἴας.

[1064] 1064 χλωρὰν διὰ τὰ ἐκεῖσε φυτά.

[1066] 1066 στοχάζεται γὰρ ὅτι ὁ Τεῦκρος οὐ δίχα
ὀργῆς δέξεται τοὺς λόγους.

[1069] 1069 παρευθύνοντες ἀντὶ τοῦ τιμωρούμενοι.

[1074] 1074 καὶ Ἐπίχαρμός φησιν

ἔνθα δέος ἐνταῦθα καὶ αἰδώς.

[1079] 1079 παρʼ Ὁμήρῳ

αἰδομένων δʼ ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται.

[1084] 1084 πάνυ ἀσφαλῶς τὸ καίριον.

[1085] 1085 ἐὰν ποιοῦντές τι παρὰ φύσιν ἡδώμεθα μὴ ὑπολαμβάνωμεν ὅτι οὐκ ἀντιτίσομεν ἂν λυπώμεθα ἀντὶ διʼ ἐν λυπώμεθα· τοῦτο δὲ δηλοῖ ὅτι οἱ πολλοὶ
τιμῶσιν ἡδὺ τοῦτο οὐκ ἔστι παραμένον ἀλλὰ γίνεται μεταβολὴ τῆς ἡδονῆς εἰς λύπην.

[1088] 1088 αἴθων ὑβριστής: οὐχ ἵσταται ἐπὶ τῶν αὐτῶν· ¹⁰⁸ ἦν τότε ὑβριστὴς οὗτος ἀλλὰ νῦν ἐν μεταβολῇ γέγονεν καὶ ἡμεῖς οἱ πρότερον κρατούμενοι ὑπʼ αὐτοῦ
νῦν μέγα φρονοῦμεν.

[1091] 1091 μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφάς: ἐπειδὴ τὰ περὶ τῆς εὐπειθείας ἄριστα ἐγνωμολόγησεν. διάκειται μὲν ὁ χορὸς πρὸς τὸν Τεῦκρον ὑπεσταλμένως δὲ διαλέγεται διὰ τὸ τοῦ βασιλέως ἀξίωμα.

[1093] 1093 οὐκ ἄν ποτ᾿, ἄνδρες, ἄνδρα:πρὸ τῆς ἀντιλογίας βούλεται μαλάξαι τὸν Μενέλαον ὅτι εὐγενὴς ἂν οὐκ ¹⁰⁹ ἄξια τῷ γένει ἐξαμαρτάνει· ὁ δὲ λόγος παιδεύει τοὺς εὐγενεῖς μὴ ἁμαρτάνειν.

[1097] 1097 ἦ κατʼ ἐρώτησιν.

[1100] 1100 ποῦ σὺ στρατηγεῖς. πῶς τῷ Αἴαντι προστάσσεις ὁ μὴ τῶν ὑπὸ Αἴαντα ἔχων ἐξουσίαν;

[1102] 1102 Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες: ὁ λόγος ἅπας ὅτι σύμμαχος ἦλθεν οὐχ ὑπήκοος.

[1103] 1103 οὐδʼ ἔπθʼ ὅπου σοὶ τόνδε: οὐδʼ ἔστιν ὅπου σοὶ πλέον προὔκειτο τοῦτον κοσμεῖν ἀλλʼ οὐχὶ σὲ ὑπὸ τούτου κοσμεῖσθαι.

[1104] 1104 ἢ καὶ τῷδε σὲ γράφε ἢ καὶ τοῦδε σοί.

[1105] 1105 ὕπαρχος ἄλλων ἀντὶ καὶ αὐτὸς ἑτέροις ὑπετέταξο.

[1107] 1107 διὰ τῶν σεμνῶν ἐπῶν κόλαζε τοὺς ὑπὸ σέ.

[1108] 1108 κόλαζ᾿ ἀντὶ τοῦ νουθέτει.

[1109] 1109 εἴθ᾿ ἅτερος στρατηγός. τὸν περὶ τῆς ἐπιβουλῆς λόγον ἀποφεύγει ὡς δυσανάτρεπτον, ἐνδιατρίβει δὲ τῷ ὅτι οὐ πάντων εἰσὶν ἄρχοντες.

[1111] 1111 οὐ γάρ τι τῆς σῆς. ἀντετίθει γάρ τις ὅτι διὰ τὴν Ἑλένην ἡ στρατεία ἐγένετο· ὅπερ οὖν ἔθλιβεν
αὐτὸν ἀνεσκεύασεν.

[1112] 1112 οἱ πόνου πολλοῦ πλέῳ: οἱ φιλοκίνδυνοι, οἱ πλήρεις τῶν πόνων, λέγει δὲ τοὺς μισθοφόρους· οὐχ ὥσπερ μισθοφόρος τις ἐπὶ μισθῷ ἐστρατεύσατο.

[1113] 1113 ἀλλʼ οὕνεχ’ ὅρκων: τῶν γὰρ ἀριστέων συνελθόντων
ἐπὶ τὴν τῆς Ἑλένης μνηστείαν ὁ Τυνδάρεως πάντας ὅρκους ἀπῄτησεν συναγωνίζεσθαι τῷ γαμοῦντι ¹¹⁰ αὐτὴν καὶ συστρατεύειν εἴ τις ἁρπαγὴ γένοιτο περὶ τὴν Ἑλένην τῷ γήμαντι.

[1114] 1114 σοῦ δʼ οὐδέν: ὅλως γάρ σε οὐκ εἶχεν ἐν ἀριθμῷ· πεποιθὼς δὲ Ἀγαμέμνονι ὑβρίζει Μενέλαον·
συνᾴδει γὰρ τῷ

Τεῦκρε, φίλη κεφαλή.

[1118] 1118 οὐδʼ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν: ὑποτίθησι τῷ Τεύκρῳ παύσασθαι τῆς κατηγορίας καὶ μάλιστα ἐν τοιούτῳ καιρῷ ἐν εὐεπιβούλευτός ἐστιν· ἢ τὸ ἐν
κακοῖς τοῦτο δηλοῖ, οὐκ ἐπιτρέψει ἡ συμφορὰ ἄλλο τι νῦν πράσσειν ἢ περὶ τὸ ἐνεστὸς κακὸν γίνεσθαι.

[1123] 1123 κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι. τὰ τοιαῦτα σοφίσματα οὐκ οἰκεῖα τραγῳδίας· μετὰ γὰρ τὴν ἀναίρεσιν ἐπεκτεῖναι τὸ δρᾶμα θελήσας ἐψυχρεύσατο καὶ ἔλυσε τὸ
τραγικὸν πάθος.

[1126] 1126 κτείναντά με ὅσον ἧκεν ἐφʼ ἑαυτῷ.

[1127] 1127 κτείναντα με; δεινόν: ὁ μὲν εἶπεν ὅσον ἐφʼ ἑαυτῷ ὁ δὲ τῆς φωνῆς ἀντιλαμβάνεται· τὸ δὲ τοιοῦτο κωμῳδίας μᾶλλον οὐ τραγῳδίας.

[1131] 1131 ταῦτα καὶ ἐν Ἀντιγόνῃ.

[1135] 1135 εἰκότως, φησίν, ἐμίσει σε ἀδικούμενος.

μιᾷ ψήφῳ φησὶ κατακριθῆναι τὸν Αἴαντα ὑπὸ Μενελάου.

[1137] 1137 καλῶς ἀντὶ τοῦ ἐμπείρως.

¹¹¹¹¹²

[1150] 1150 ἐγὼ δέ γ᾿ ἄνδρʼ καὶ οὗτος αἰνίττεται ὡς ἐφʼ ἑτέρου τὸν λόγον ποιούμενος.

[1153] 1153 ὀργὴν τὸν τρόπον.

[1161] 1161 οὐδαμῇ ὑπείκει ὁ Τεῦκρος, κἀμοὶ δέ, φησίν, αἴσχιστόν ἐστιν ἀνέχεσθαί σου φλυαροῦντος.

[1165] 1165 ὁ χορὸς ταχύνει τὸ ταφῆναι τὸ σῶμα πρὶν παραγενέσθαι τοὺς Ἀτρείδας.

[1166] 1166 τὸν ἐσόμενον τοῖς ἀνθρώποις τάφον ἀείμνηστον.

[1168] 1168 πάρεστιν ἡ Τέκμησσα μετὰ τοῦ παιδός·
οὐχ ὅτι δὲ ἱκανὰ τὰ πρόσωπα φυλάξαι τὸ σῶμα ἀλλʼ ὅτι κινῆσαι δυνατά.

[1169] 1169 τῦδε τοῦ Αἴαντος.

[1173] 1173 προστρόπαιος προστετραμμένος αὐτῷ ἢ ἱκετεύων.

[1175] 1175 ἱκτήριον θησαυρὸν τὰς πολλὰς ἱκεσίας ἢ τὸ πλῆθος τῶν ἱκετευόντων. ἄλλως: τὸ ἱκέσιον κτῆμα, λέγει δὲ τὰς τρίχας.

[1178] 1178 ἐξημημένος ἴνʼ ᾖ ἀφῃρημένος.

[1182] 1182 καλῶς ἐγείρει τοὺς στρατιώτας πρὸς βοήθειαν,
τὸν δὲ παῖδα πρὸς οἶκτον προβάλλεται καθʼ ἡλικίαν.

¹¹³

[1184] 1184 κἂν μηδεὶς ἐᾷ: ἀπονενοημένου, φασί, τὰ πάντα ἐπὶ αὐτῷ ἀνατιθέναι ὅτι μόνος κρατήσει τῶν ἐχθρῶν βιαζομένων· ῥητέον οὖν ὅτι ὑπὸ φιλοστοργίας πάντα λέγει ὑπομένειν.

[1185] 1185 τίς ἄρα νέατος: ὁ χορὸς πάλιν καθʼ ἑαυτὸν γενόμενος ἐν ἀναλογισμῷ γίνεται καί φησι, τίς ἄρα ἡμῖν ὁ ἔσχατος τῶν ἐτῶν ἀριθμὸς τῶν πολυπλάγκτων; ¹¹⁴ ἐς πότε λήξει ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν ἐμοὶ πόνους παρασκευάζων;

[1186] 1186 πολυπλάγκτων καθʼ ὅ πολλὰ πλανώμεθα ἐν ἀλλοδαπῇ.

[1188] 1188 δορυσσοήτων πολεμικῶν τουτέστι τῶν κατὰ πόλεμον μόχθων.

[1190] 1190 ἀνὰ τὰν εὐρώδη Τροίαν ἤτοι ἐπὶ τῆς Τροίας.

σκοτεινὴν καὶ ἀερώδη τοῖς Ἕλλησιν.

[1192] 1192 ἄφελε πρότερον: ὤφελε πρότερον ἀφανὴς γενέσθαι ἐκεῖνος ὁ ἀνὴρ ὁ πρῶτος εἰσενεγκὼν εἰς Ἕλληνας πολεμιστήρια ὅπλα ὡς ἅμα τῇ εὑρέσει ἡκόντων τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τὸ ἀδικεῖν.

[1197] 1197 πόνοι πρόγονοι πόνων ἢ παλαιοὶ ἢ ἀρχηγοὶ
τῶν πόνων οἷον ὁπότε εἰσαγωγὴ τῶν ὅπλων ἐγένετο· οὐ δεῖ δὲ ἀπειροκάλως ζητεῖν τίς πρῶτος ἐχρήσατο ὅπλοις.

[1199] 1199 ἐκεῖνος οὕτε στεφάνων: ἐκεῖνος ὁ εὑρὼν τὰ ὅπλα ὅσον ἐφʼ ἑαυτῷ οὐ στεφάνων, οὐ κύλικος,
οὐκ αὐλῶν τέρψιν μοι ἔνειμεν ἀλλὰ πᾶν, φησί, τερπνὸν ἐξέκοψεν· ἥδιστος δὲ ὢν ὁ Σοφοκλῆς πάλιν ἐπὶ τὸ ἴδιον ἦθος ἔκλινεν ἐν τοῖς μέλεσιν ὅθεν καὶ μέλιττα ἐκλήθη.

[1202] 1202 ὄτοβον ὅμαδον, ἦχον.

[1203] 1203 ἐννυχίαν τὴν ἐν παννυχίσιν ἢ τὴν ἐν κοίτῃ.

[1205] 1205 ἐρώτων τῶν ἐρωτικῶν· καὶ ἄκαιρον μὲν ¹¹⁵ τὸ περὶ ἔρωτος μεμνῆσθαι ἐν τοῖς παροῦσιν ὅμως κατʼ ἀκολουθίαν πρὸς τὰ προκείμενα.

[1207] 1207 κεῖμαι δʼ ἀμέριμνος: ἤτοι πολυμέριμνος ἢ τῶν τέρψεων ἀμέριμνος οἷον μὴ σκοπῶν περὶ θυμηδίας μηδὲν ἀλλʼ ἐν δρόσοις τεγγόμενος ἅπερ ἐστί μοι μνημόσυνα
εἰς τὸν ἀεὶ χρόνον, ἡ ἐνταῦθα κακοπάθεια.

ἢ ἐν οὐδεμιᾷ μερίμνῃ ὤν ἢ μόνον περὶ τῶν πολέμων.

πολυμέριμνος.

[1211] 1211 πρὶν οἷον πρὶν ἐπέλθοιεν οἱ πολέμιοι. ἐννυχίου. τῆς νυκτερινῆς ἐφόδου τῶν πολεμίων
καὶ τῶν βελῶν ἀλεξητήριον ἦν ὁ Αἴας.

[1217] 1217 γενοίμαν ἵνʼ ὑλᾶεν: εὔχονται ἀπαλλαγῆναι ἐπὶ τὰ οἰκεῖα· γενοίμην οὖν, φησίν, ὑπὸ τὴν ἄκραν πλάκα τοῦ Σουνίου· διὰ γὰρ Σουνίου ὁ πλοῦς τοῖς ἀπὸ Τροίας ἐπὶ Σαλαμῖνα.

ἔνθα ὑλώδης ἐξοχὴ τῆς θαλάττης ἐστί.

[1220] 1220 Σουνίου ὄνομα τόπου.

[1221] 1221 φιλοτέχνως εὐφραίνει τοὺς ἀκροωμένους διὰ τῶν ἐπαίνων τῆς Ἀττικῆς.

[1223] 1223 ὁ Τεῦκρος ἀκηκοὼς ἥκειν τὸν Ἀγαμέμνονα
ἔρχεται μετὰ σπουδῆς.

[1225] 1225 καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι σημανῶν νέον.

[1228] 1228 αἰχμαλωτίδος τῆς Ἡσιόνης.

[1230] 1230 ἐπʼ ἄκρων δακτύλων ἔβαινες γαυριῶν.

[1231] 1231 οὐδὲν μὲν ὤν διὰ τὴν δυσγένειαν τοῦ μηδὲν
δὲ τοῦ Αἴαντος τελευτήσαντος.

¹¹⁶

[1233] 1233 διωμόσω γράφε διωρίσω.

¹¹⁷

[1236] 1236 ποίου ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ ποίου.

[1239] 1239 ἔοιγμεν ἐοίκαμεν.

[1242] 1242 οὐκ εἰξετε καὶ ἐμμενεῖτε τοῖς κεκριμένοις.

[1243] 1243 πιθανῶς τοῖς πολλοῖς.

[1244] 1244 βαλεῖτε ἀντὶ τοῦ βλασφημεῖτε.

[1245] 1245 οἱ λελειμμένοι οἱ ἡττηθέντες ἐν τῇ κρίσει· τοῦτο δὲ πρὸς τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ Αἴαντος.

[1247] 1247 γενναῖος ὁ λόγος, εἰ ὁ ἡττώμενος ἰδίῳ δικαίῳ
παριστανόμενος πάλιν μάχοιτο καὶ οὐκ εἴξει τοῖς κεκριμένοις οὐδέποτε κατάστασις ἔσται.

[1249] 1249 τοὺς ὄπισθεν τοὺς ἡττωμένους.

[1250] 1250 δεῖ, φησίν, ἐμμένειν τοῖς ἅπαξ κεκριμένοις· ἐπειδὴ δὲ αὐτοῦ τὴν κατὰ τὸ σῶμα ἀρετὴν καὶ
ἰσχύν διαβάλλειν οὐ δύναται εἰς ἀφροσύνην αὐτὸν λοιδορεῖ.

[1255] 1255 τὸ φάρμακον τὸ τῆς μάστιγος.

[1257] 1257 ἀνδρὸς λείπει ἡ ὑπέρ.

[1263] 1263 σκώπτει αὐτὸν εἰς τὴν μητέρα.

[1264] 1264 ἐπεὶ οὐ συμβουλεύει διὰ τὸ ἀξίωμα Ἀγαμέμνονος ὁ χορὸς ἐν τῇ εὐχῇ τὴν γνώμην κατέθηκεν.

[1266] 1266 περιπαθὴς ὁ λόγος εἰς ἀχαριστίαν ἐννεύων ὅτι ταχεῖα διαρρεῖ ἡ χάρις τοῦ ἀποθανόντος.

[1269] 1269 οὐκ ἀξιοῦται τῆς παρὰ σοῦ μνήμης· οὗ ¹¹⁸ πολλάκις, ὦ Αἶαν, προεκινδύνευσας ἐν πολέμοις· παρὰ τὸ Ὁμηρικὸν

αἰεὶ ἐμὴν ψυχὴν παραβαλλόμενος πολεμίζειν.

[1273] 1273 καλῶς πρὸς τὸ

ποῦ βάντος ἢ ποῦ στάντος οὗπερ οὐκ ἐγώ;

[1274] 1274 ἑρκέων λείπει ἐντός.

[1277] 1277 ἑδωλίοις τοῖς σανιδώμασιν.

¹¹⁹

[1281] 1281 πρὸς τὸ ποῦ βάντος ἢ ποῦ στάντος.

[1284] 1284 κἀκέλευστος ἦλθ’ ἐναντίος: αὐτοκέλευστόν
φησιν αὐτὸν ἀναστῆναι εἰς τὸ μονομάχιον ἐπαινῶν αὐτὸν οὐχ Ὁμηρικῶς

[1285] 1285 οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον: οὐδὲν πανουργήσας περὶ τὸν κλῆρον ἀλλʼ εὐξάμενος λαχεῖν αὐτόν· τοῦτο δὲ ἱστορεῖται περὶ Κρεσφόντου καὶ τῶν Ἀριστοδήμου
παίδων ὅτι πανούργως ὁ Κρεσφόντης. βῶλον ὑγρὰν εἰς τὴν ὑδρίαν τοῦ ὕδατος ἔβαλε κληρουμένων περὶ Μεσσήνης· οὐκ ἄτοπον δὲ τὸν Τεῦκρον λοιδορεῖν Ἀγαμέμνονι ὑπὸ τοῦ πάθους προαγόμενον· καὶ γὰρ Ἀχιλλεὺς οὐκ ἀπέσχετο λοιδορίας καὶ οὐκ ὤ ἐν τοιούτῳ
πάθει.

ἀνῆκται τοῖς χρόνοις ἡ ἱστορία ἡ περὶ Κρεδφόντου.

[1286] 1286 ἀλλʼ ὃς εὐλόφου: ὅστις κλῆρος ἐκ τῆς ¹²⁰ εὐλόφου κυνῆς ἤμελλε πρῶτος κουφιεῖν τὸ ἅλμα τοῦ Αἴαντος.

[1291] 1291 εἰκότως καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια ἐξεῦρεν, ἓν δὲ εἰπὼν Ἀγαμέμνων μυρία ἤκουσεν.

[1295] 1295 αὐτὸς δὲ μητρὸς ἐξέφυς: οὐχ ὡς βαρβάρων τῶν Κρητῶν ὄντων ὀνειδίζει αὐτῷ τὰ περὶ τῆς μητρὸς ἀλλʼ οἷον ἐξ ἀλλοφύλων γέγονέ σοι τὸ γένος.

αὐτὸς γράφε αὖθις.

[1296] 1296 ἐπακτὸν ἄνδῤ τὸν μοιχόν.

[1297] 1297 ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν: ἡ ἱστορία ἐν ταῖς Κρήσσαις Εὐριπίδου ὅτι διαφθαρεῖσαν αὐτὴν λάθρᾳ ὑπὸ θεράποντος ὁ πατὴρ Ναυπλίῳ παρέδωκεν ἐντειλάμενος ἀποποντῶσαι, ὁ δὲ οὐκ ἐποίησεν ἀλλʼ ἐνεγύησε Πλεισθένει.

ἐλλοῖς τοῖς ἀφώνοις.

[1301] 1301 ἀνασκευάζει τὰ εἰρημένα περὶ δυσγενείας αὐτοῦ.

[1305] 1305 τοὺς πρὸς αἵματος τοὺς συγγενεῖς.

δεικτικῶς εἰς τὸν Αἴαντα ἵνʼ ᾖ περιπαθὴς ἡ λέξις.

[1307] 1307 πιθανῶς πάλιν εἰσέβαλεν εἰς τὸν λόγον τοῦ δράματος.

[1309] 1309 τρεῖς ὁμοῦ συγκειμένους: ἐμὲ καὶ σαυτὸν καὶ Μενέλαον· οὐ γὰρ λέγει περὶ τῆς Τεκμήσσης καὶ τοῦ παιδός· ἐλεεινὸς γὰρ ὁ λόγος οὐκ ἀπειλητικός.

συγκειμένους γράφε συνεμπόρους.

[1310] 1310 ὑπερπονουμένῳ γράφε ὑπερπονουμένους.

[1311] 1311 θανεῖν προδήλως: ταῦτα ἃ βούλεσθε περὶ ¹²¹ τὸν Αἴαντα δρᾶσαι πρότερον οὐ δράσετε πρὶν ἢ κἀμὲ ἀποκτεῖναι, ἀποθνήσκων μέντοι σύν ὑμῖν ἀπολοῦμαι.

προδήλως λαμπρῶς, ἀνδρείως.

[1314] 1314 βουλήσῃ ποτέ: μεταμεληθήσῃ ὡς προπετὴς
εἰς ἐμὲ εὑρεθεὶς καὶ μὴ ἀποδειλιάσας παρὰ τὸ ἄρχειν· ἀμυνοῦμαι γάρ σε· ἢ βουλήσῃ ποτὲ καὶ δειλὸς εἶναι καὶ μὴ ὑπʼ ἐμοῦ ἀναιρεθῆναι.

[1316] 1316 ἄναξ Ὀδυσσεῦ: ἴνα μὴ εἴη αὐτῶν εἰς μακρὰν ἡ φιλονεικία διαλλακτὴν εἰσήνεγκεν τὸν Ὀδυσσέο·
τοιοῦτον γὰρ ὁ καιρὸς ἐζήτει· εἰσῆκται δὲ Ὀδυσ- σεὺς ὡς σοφὸς καὶ ἀμνησίκακος.

[1319] 1319 βοὴν Ἀτρειδῶν: οὐκ ἐξ ἑτοίμου φησὶν ὅτι ἥκοι ἀναστέλλων τὸν Ἀγαμέμνονα ἀλλʼ ἐπιμελόμενος τί πράττουσιν οἱ βασιλεῖς· τὴν δὲ ἑαυτοῦ γνώμην
ἐδήλωσεν διὰ τοῦ ἀλκίμῳ νεκρῷ ὅτι γενναίαν αὐτοῦ ἐδήλωσε τὴν τελευτήν· διδάσκει δὲ ὁ λόγος ὅτι οὐ δεῖ κατὰ τεθνεώτων λέγειν κἂν ἐχθροὶ ὦσιν.

[1321] 1321 συλλήπτορα θέλων ἔχειν τὸν Ὀδυσσέα ἄνακτα αὐτὸν καλεῖ.

[1322] 1322 ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην: συνετὸς Ὀδυσσεὺς οὐκ εὐθὺς προστιθέμενος τῇ ὀργῇ· ἔστι γὰρ συγγνώμη καὶ τῷ κακῶς εἰπόντι εἰ κακῶς πάσχων ἀμύνηται διὰ λόγων.

[1325] 1325 οὔτε θεραπεύει Ὀδυσσέα ὁ Τεῦκρος διὰ τὸν
ἀδελφὸν οὔτε ἀντιλέγει διὰ τὸν καιρόν.

[1328] 1328 ἔξεστιν ἐμοὶ τῷ φίλῳ σου.

δαιμονίως ἡ ἐπιτήρησις· ἠπίστατο γὰρ ὅτι πάντες ¹²² ἄνθρωποι πρὸς τὸ ἀληθὲς ἀγανακτοῦσι καὶ ἀντιλέγουσιν.

[1329] 1329 ξυνηρετμεῖν; ξυντρέχειν ὡς πρότερον ἐκ μεταφορᾶς ¹²³ τῶν κοινῶς ἐρεττόντων.

συμφωνεῖν.

[1334] 1334 μηδʼ ἡ βία σε μηδαμῶς. μὴ ἡ ἐξουσία βιασάσθω σε ὥστε πρᾶξαί τι παρὰ τὸ δίκαιον τουτέστι μὴ ὑπὲρ τοῦ ἐνδείξασθαι τούτῳ τὴν ἐξουσίαν παραβῇς τὸ δίκαιον.

[1336] 1336 κἀμοὶ γὰρ ἦν ποθʼ οὗτος ἔχθιστος: ἱκανὸς ὁ λόγος εἰς πειθὼ ὅτι κἀγώ ποτε ἐχθρὸς ὤν ἐνδέδωκα νῦν διὰ τὸ δίκαιον.

[1338] 1338 ἔμπας ὅμως.

[1339] 1339 τουτέστιν ὡς καὶ παρʼ ἐχθρῶν ἄξιος θρήνων
τυχεῖν.

[1345] 1345 βλάπτειν τὸν ἐσθλόν: δύναται καὶ ἐπὶ τοῦ μισοῦντος εἶναι, τὸν ἐσθλὸν οὐ δεῖ μνησικακεῖν, δύναται καὶ ἐπὶ τοῦ μισουμένου καὶ τετελευτηκότος, τὸν ἐσθλὸν οὐ δεῖ βλάπτεσθαι οὐδʼ ἐὰν μισούμενος ᾖ·
εὐκαταλλάκτως γὰρ δεῖ πρὸς τοὺς ἀγαθοὺς ἔχειν.

[1350] 1350 τόν τοι τύραννον εὐσεβεῖν οὐ ῥᾴδιον: ὁ λόγος ὅτι οὐ πάντῃ τῷ δικαίῳ ἀκολουθητέον ἀλλά τι πρὸς τὸ συμφέρον ῥέπειν χρὴ τὸν τύραννον· ἀπρεπὲς γὰρ ὑπὸ Ἀγαμέμνονος ὁμολογεῖσθαι ὅτι πᾶς τύραννος
ἀδικεῖ ὑπὸ τῆς ἐξουσίας περὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἔργων προβαλλόμενος.

¹²⁴

[1351] 1351 ἀλλʼ εὖ λέγουσι: κατὰ κοινοῦ τὸ ῥᾴδιον· ἔστιν οὖν ὁ νοῦς τοιοῦτος, ἀλλὰ ῥᾴδιόν ἐστι τοῖς καλῶς συμβουλεύουσι φίλοις τιμὰς νέμειν ἀντὶ ἐμοὶ καλῶς σοι συμβουλεύοντι τιμὴν ἀπόδος τουτέστιν ἄκουσόν μου.

[1352] 1352 κλύειν τὸν ἐσθλόν: ἄκρως αἱ ἀντιθέσεις· ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τιμῇ τῶν φίλων ὑφεῖναι τὸν βασιλέα τῆς ἐξουσίας παρακαλεῖ ὁ δὲ ἀντιστρέψας φησὶν ὅτι τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα χρὴ πείθεσθαι τοῖς βασιλεῦσιν.

[1353] 1353 τῶν φίλων νικώμενος] λείπει ἡ ὑπό.

[1356] 1356 τί ποτε ποιήσεις;: ἐν ἐρωτήσει ὁ λόγος, ποδαπός τις ἔσῃ πρὸς ἐχθροὺς καὶ τί αὐτοὺς διαθή- σεις δεινὸν ὁπότε οὕτως ὑπὸ νεκροῦ ἥττησαι;

[1358] 1358 ἔμπληκτοι βροτῶν: οἱ μὴ ἐμμένοντες τῇ
ἀρχαίᾳ ἀρετῇ καὶ φιλίᾳ, ἄφρονες παρὰ τοῖς ἀνθρώποις. ἄλλως: ἔμπληκτοι κοῦφοι, εὐμετάβλητοι· ὀνειδίζει δὲ Ὀδυσσεῖ ὡς εὐμεταβλήτῳ· οἱ τοιοῦτοι οὖν ἔμπληκτοι παρὰ τοῖς βροτοῖς λέγονται ὡς καὶ Ὅμηρος ἐμπλήγδην ἕτερον μὲν τίει βροτόν.

[1359] 1359 ἦ κάρτα: πρὸς ταῦτα Ὀδυσσεὺς ἀντιλέγει ὅτι οὐκ ἐν τῇ ταὐτότητι μένει τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ἀλλὰ ποτὲ μὲν φίλοι εἰσὶ ποτὲ δὲ ἐχθροί. πολύ, φησί, τοῦτο ἀνθρώπων ς, τὸ κατὰ καιρὸν μεταβάλλεσθαι εἰς φιλίαν ἢ εἰς ἔχθραν.

[1363] 1363 ὁ μὲν τὸ τῆς ἀνδρείας ὁ δὲ τὸ τῆς δικαιοσύνης προβάλλεται.

¹²⁵

[1365] 1365 καὶ γὰρ αὐτὸς ὑπόκειμαι τῇ ὁμοίᾳ τύχῃ τῇ ἀνθρωπίνῃ· ἢ καὶ αὐτὸς ἵξομαι πρὸς τὸ θάψαι αὐτόν.

[1366] 1366 ἦ πάνθ᾿ ὅμοια: ἔχει τι δυσκολίας, ἔστι δὲ οὕτως, κοινὸν ἔγκλημα τοῦτο τοῖς ἀνθρώποις, τὸ εἶναι
ἕκαστον φίλαυτον· τοῦτο οὖν ἐγκαλεῖ τῷ Ὀδυσσεῖ ὁ Ἀγαμέμνων, ὅτι εὐδοξίαν σοι ἐργάζεται τὸ ὑπείκειν ταφῆναι τὸν Αἴαντα. οὐδαμῇ τὸ κεχαρισμένον ἑτέρῳ διαπράττει· καὶ ὁμολογεῖ Ὀδυσσεὺς τὸ φίλαυτον ἵνα μὴ δόξῃ πᾶσιν ἀντιλέγειν.

[1376] 1376 ἀπὸ ταύτης τῆς ἡμέρας ἀγγέλλομαι καὶ σημαίνω αὐτῷ φιλίαν.

[1378] 1378 καλῶς τὸ θέλω, εἰ ἐπιτρέποι Τε ῦκρος.

¹²⁶

[1381] 1381 εὐγνωμόνως πρὸς τὸ παρὸν ὁ Τεῦκρος θεραπεύει τὸν Ὀδυσσέα κατατιθέμενος καὶ τὴν πρὸς
αὐτὸν ἔχθραν.

[1382] 1382 καί μ᾿ ἔψευσας ψευσθῆναι τῆς ἐλπίδος ἐποίησας ἣν κακῶς εἶχον περὶ σέ.

[1386] 1386 οὑπιβρόντητος ὃν εἰώθαμεν λέγειν ἐμβρόντητον.

[1394] 1394 πιθανῶς καὶ εὐσχημόνως.

[1402] 1402 πιθανὴ ἡ ἔξοδος διὰ τὴν σπουδὴν τῆς ταφῆς· πολὺς οὖν ἤδη χρόνος ἀφʼ οὔ τετελεύτηκεν ὁ Αἴας καὶ ἤδη δεῖ αὐτὸν ταφῆναι.

[1404] 1404 χερσὶ ταχύνετε μετὰ σπουδῆς ὀρύξατε.

[1406] 1406 ἐπίκαιρον εὔκαιρον· ἐν καιρῷ γὰρ ἤδη καὶ τοῦτο ὥστε ἀπολοῦσαι τὸ σῶμα καὶ καθᾶραι.

[1407] 1407 κλισίας τῆς σκηνῆς.

¹²⁷

ἴλη σύστημα, κυρίως δὲ φατρία.

[1408] 1408 τὸν ὑπασπίδιον τὸν ἐνόπλιον.

[1409] 1409 τραγικὰ καὶ ταῦτα καὶ πάθους ἐχόμενα.

[1412] 1412 σύριγγες ἀναδόσεις αἵματος.

μέλαν μένος: ἀντὶ τὴν δύναμιν τοῦ Αἴαντος.

[1413] 1413 ὅστις τῶν παρόντων φίλος ἐστὶ σπευδέτω εἰς τὴν ταφήν.

[1415] 1415 οἱ τοιοῦτοι ἔπαινοι περὶ τῶν ἰδίων λεγόμενοι περιπαθέστεροί εἰσιν.

[1418] 1418 οἰκείως ἔχει τοῖς ἀπαλλαχθήσεσθαι μέλλουσιν
ἡ τελευταία γνώμη ὅτι πλεῖστά ἐστι τοῖς ἀνθρώποις γνῶναι ἐπʼ αὐτῶν τῶν πραγμάτων γινομένοις, προμηθείᾳ δὲ ἀδύνατον χρήσασθαι καὶ μαντεύσασθαι ὅ τι ποτὲ ἀποβήσεσθαι μέλλει· ταῦτα δὲ ἄμα λέγοντες προαέμπουσι τὸν νεκρὸν καὶ γίνεται ἔξοδος πρέπουσα τῷ
λειψάνῳ.

Σοφοκλέους Αἴας

μαστιγοφόρος.

¹²⁸

Scholia in Sophoclem (scholia vetera). Scholia in Sophoclem. ed. Petrus N. Papageorgius. United States. 2018.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Scholia in Sophoclem (scholia vetera) (Greek) (Scholia in Sophoclem, Scholia in Sophoclem (scholia vetera), Papageorgius, Teubner, 1888)

Notes on the current edition

Scholia in Sophoclem (scholia vetera)

1. L fol. 1a

2. 7 περὶ] ἐπὶ Elmsleius. — 11 Nauckii trag. Graec. fragm. 169. — 16 Hom. ll. κ 278. μευ] μοι Laurentianus (═ L). — 18 δυσχεραίνει δὲ κ. ἑ.] cf. schol. v. 127.

3. 2 εἰ addidi. — 16 ἀνιχνεύοντα] ad θηρώμενον v. 2 adscriptum in L, correxi. — 18 ἀκολουθοῦντος L, correxit Lascaris. — 27 0d. τ 435. — 28 ἴχνη L,

4. 1 οὐκἀναγκαῖον κ. ἑ.] ad v. 7 adscripta in L, corr. Elmsl. — 2 ἔγνω γὰρ] sc. ἔνδον εἶναι. λέγειν] λέγει L, corr. Elmsl. — 8] v. 15. — 13 τὰ κατὰ] τὰ addidit Lasc., κατὰ G; cf. schol. Electr. v. 823. Tract. 844. 852. — 22 Ἀριχώνδας L, correxerunt G, FP, Suidas s. v. κώδων. — 25 et p. 4, 2 literas in obliteratas habent G, F.

5. 1 Π η 219. ἦλθεν L. — 3–7 lit., quae non exstant in L, habent G, F. — 5 ἄγῃ αὐτοὺς] αὐτὸν ἄγῃ G, αὐτοὺς ἔτι F; scripsi. ἐθελοντὴς F. — 10, 11 lit., quae non exstant in L, habet Suid. v. λείας. — 13 Π. 677. συνηλάσαμεν — 14 —19 lit. in L) oblit. habent G, Suid. v. κατηναρισμένας. — 18 Π. φ 485. — 22 0tt. Schneideri Callim. ragm. 143; de pelle leonis Nemeaei, quem Hercules humeris gestavisset, dictum esse intellexit Eldikius. — 23 γινόμενον L.

6. 3 ὑπόνοια] ἀπόνοια L, corr. G, F. — 4 νεορράντου] νεαροῦ L, νεόρραντα δὲ G, corr F; cf. schol. v. 148. — 5, 6 lit. in L oblit. habet F; cf. etiam Suid. v. ἐπιστάτις. — 9 περὶ] ἐπὶ L, corr. G, F, Suid. v. σημαίνομαι. — 12 lit. in L oblit. habent G, Suid v. σημαένομαι. — 16 ἐπὶ καιρῷ] lit in L. oblit. habent G, F; ἐπικαίρως Suid. v. καίρια, ἐγκαίρως Dindorfii schol. recent. vol. lI p. 198, 8. — 17 τῆς addiderunt G, F. — 20 τὰ ἐξ ἀρχῆς] V. 13. — 23 δὲ add. G, F. — 24 πονῶ] πονεῖ Lasc.

7. Fol. 1b

8. 4 τῷ] τὸ L, corr. Suid. v. δυσλόγιστον. πρᾶγος ἄσκοπον] v. 21. — 17 ad ὁρμᾶται v. 47 adscriptum in L, corr. Lasc. — 20 γράφεται] γρ (pro plenis γράφει, γράφεται, γράφουσι, γράφε, γράφειν, γράφων) constanter L. — 26 ἀπῆρξα L, corr. Suid v. γνώμη.

9. 7 γὰρ] δὲ F. εἰκὸς] τὰ μεμερισμένα addit Lasc. — 10 τὴν add Suid, Hesychius v. ῥαχίζων. ἐκ μεταφορᾶς] δὲ addit Suid. — 11 μεγάλα] μεγάλως F. — 12, 13 lit , quae non exstant in L, habet G. — 15 ἐταμιεύσατο] v 101 sqq. — 23, 24 lit., quae non exstant in L, habet G, εφόμενον etiam Suid. v. φοιτῶντα.

10. Fol. 2 a

11. 2 εὐλόφως φέρειν] ex Antig. v. 292 citat Eustathius p. 824, 32. 1653, 5; εὐπόρως (εὐλόφως Eldikius) ἐνεγκεῖν legitur Philoct v. 872, εὐλόφως (εὐλόγως libri, corr. Abrescbius) φέρει Eurip fr 175. — 5 ὅταν εἴπῃ] v. 237 sqq. — 7 ἡ παρείσοδος] v. 91 sqq. — 9 ὀλίγῳ δʼ ὕστερον] v. 348 sqq. — 21 ἐχθρὸν] νεκρὸν L, corr. G, F.

12. 6 διὰ τὸ μὴ] διὰ τοῦ μή? — 8 γὰρ] δὲ F. τίθησι] cf. schol. Electr. v. 320. 0ed Tyran. 749. — 11 νιν] τʼ ἂν L, corr. F. — 22 καὶ πρότερον] v. 71. — 23 φησι] v. 74. — 24 ὁπότε ἐδόκει] v. 51 sqq. — 26 ἐν τοῖς ἑξῆς] v. 92.

13. 6, 9, 10 liter, quae non exstant in L, habent G, F. —12 ὡς addidit manus recentior. — 14 ὡς ἂν] ὡς εἰ? sed vide schol v. 485. 14, 15 lit., quae non exstant in L, habent G, F. 15 δὴ] legit ἧ πέφευγέ σε. — 19 ἰδικῶς] malim εἰδικῶς. — 20 ἀντιστήκων] ἀνθιστάμενος F; etiamnunc Graeci vulgo dicimus στέκομαι (pro ἵσταμαι), ἀντιστέκομαι cet. — 21 τὸν ἰδίποδα] respicit Οed. Γyr. v. 803 sqq. — 25 καὶ non exstat in L, praebent G, F.

14. Fol. 2 b

15. Meinekii comic Graec. XVII (vol. Π p.127). ἐντὸς] ἐκτὸς L, corr. Lud. Dindorfius. πολλῷ χρόνῳ L, corr. G, F, Suid. v. δεσμώτης — 2 δεσμώτησι L, corr. G, Suid. καταπιπτουμένην L, corr. Suid. — 5 ἡ ἐπιγραφὴ] sc. μαστιγοφόρος; cf. Ai. argum. schol. Π p. 25, 16. — 6 φονεύσω ] φονεύω L, corr.,G, F — 9 μὲν add. G. — 10 ἀντιβαίνειν L, corr. Lasc. ὑπεροπτικὸν κ. ἑ.] cf. schol. v. 762. — 23 Ὁμήρου] Π. β 594. ω 602.

16. 5 Pyth. VIII, 95. τί δʼ οὔ] τί δε οὔ L, corr. schol. Oed. Tyr. v. 1186, Suid. v. ἀνύπαρκτον. — 10 ὑποβολὴν] ὑνπερβολὴν G, Suid — 13 0d. σ 130. — 15 τρίτον] τρία vel τρὶς Dind. — 20 τοὺς θεοὺς L, corr Lasc. — 25 μὴ add. F.

17. 7 θρῄσσαις] fr. p. 20. οἷον κ. ἑ.] v. 1091. — 10] v. 66. δείξω δὲ σοὶ καὶ τὴν περιφανῆ L, corr. G, F. — 11—20 lit., quae non exarant in L, habet G. 11 ἀνθράώποισιν] memoriae error pro Ἀργείοισιν. θροῇς] θροεῖς L. — 12 τοὺς Ἀχαιοὺς L, corr. Lasc. — 17 τὸ δὲ ὅλον οἷον ἐν] δ . . . . . δὲ ὅλον ἐν i e. οἷον τὸ δὲ ὅλον L, corr. G. — 21—25 lit., quae non exstant in L, habent G, Suid. v. βάθρα et ἀγχιάλεια.

18. 7] v. 148. — 8 διάβολος] διαβόλους L, corr. Suid. v. κακόθρους; idem v. ψιθυρίζει: λόγος ψίθυρος ὁ διάβολος. — 17 σεσυκοφαντῆσθαι G. — 19 — p. 15, 6 lit., quae non exstant in L, habent G, F,S, Suid. v. ἱππομανῆ. — 21 ἢ add. Suid. ἐπὶ add. G, Suid. — 22 οὐδὲ ἱππήλατοί εἰσιν αἱ νῆσοι] 0d. δ 607 ν 242.

19. 2 ἢ ἐπὶ ἵπποις μυαινόμενον] uncis inclusi. — 3 ἱππογνάώμονα] Aeschyli? fr. 239. — 5 ἐφʼ ᾦ] οἱ add. Suid. — 6 ἐξυβρίζοντα Τoupius. — 9—13 lit. in L. oblit. habet F. — 11 σὺν νεορράντῳ ζίφει] v, 30. — 13 ἓν ἕκαστον ἐξαπατῶντα L, corr. anonymus apud Iohnsonum. — 16 ἔχει] sc. Ulixes; εἶχες L, εἶχε G, ἔχεις F; scripsi. — 19 lit. in L, oblit. habent G, Suid. v. ἱείς. — 22 Nem. VIII, 21. φθονεροῖς ἰάπτεται . . . χειρόνεσσι L. δʼ ἐσλῶν δι᾿ ὧν G, δʼ ἰδὼν F, δʼ ἰδὼς Lasc.

20. Fol. 3 a

21. 1 οὐκ in L. oblit. habent G, F, Suid. ἁμάρτοις (ut in textu primo) L, corr. G, F, Suid. — 2 κατʼ ἐμοῦ] κατεμὲ L, corr. Lasc. οὐ add. Suid. — 3 δειματικοῦ L, corr. Lasc. — 8 ποιεῖ] ἐποίει L, corr. Lasc. — 21 Π. ν 237. — 23 mutavi lemma quod est in L v. 162 ἀλλʼ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους. — 24 κἀνθάδε] v. schol. v. 137. — 25 τῷ] τὸ L, corr. Lasc.

22. 1] v. 148. — 5 τῷ] τὸ L, corr. Lasc. — 9 καὶ τοῦτο] . schol. v. 164. — 11 Ταυροπωλα L. — 17 τῇ addiderunt G, ἢ, Suid. v. Ταυροπόλα. ταυρωπὸν] Nonn. Dionys. 11, 185 ταυρώπιδι Μήνῃ (cf. etiam 44, 217). — 20 ἐκ 〈τῆς〉 σελήνης? τῶν add. G, F, Suid — 21 φασμάτων] φαντασμάτων G, F, Suid. — 26 φησιν] φήμη Elmsl.

23. 6 Ὅμηρος] Π. α 65. ε 177 sqq. — 12 ἕτερον] literas ερον in litura habet L, ἐλάσσονα F. — 15 δορὸς οὐ] in spatio quatuor literarum coarctatum a m. rec. in L, δορὸς omittit F. — 23 ἄφρων εἶ ] ἀφρονεῖ L, corr. Suid. v. φρενόθεν. θεῶν] θέλων L, corr. G, Suid.

24. 9 Σισυφίδα] Σισυφίδας Lobeckius. — 12 φύσει] φησὶν ὁ G; cf. schol. Philoct. v. 417. 625. — 14 Π. ζ 153. — 18 Οd. τ 395.

25. 1 τὸν δὲ Ὀδυσσέα κ. ἑ.] usque ad finem (γενέσεως) post λογοποιούμενα schol. v. 191 habet L; corr. Brunckius. — 3 fr. 143. — 4 πάντα χὠ] πανταχοῦ L; correctionem Fr. Vateri confirmavit G. μητρὸς πατὴρ] Autolycus. — 6 fr. 169. ἦλθεν L. — 7 σοι] τοι L, correxi. — 9] v. 102. — 11 Ἰθάκης L, corr. G. γῆς] γὰρ L. — 12 γένος] γόνον L. — 13 αὐτοῦ] αὐτῷ L, corr. G. — 15 σὲ ἔδρασας] συνέδρασας L; emendationem, quam proposui Beitr. zu den Schοl. p. 73, confirmavit G. — 17 ἄρῃς] ς serius additum in L. — 20 ἀπὸ] ἐπὶ Lobeckius.

26. Fol. 8 b

27. 1 ἐνετήριξας L, corr. Lasc. — 5 πολλῷ χρόνῳ] πολυχρονίῳ L, correxi. — 11 ἀδεὴς] ἀδεῶς L, corr. G. — 16 δρῶντες L. — 18 ὡς πῦρ add. Elmsl.; cf. scbhol. v. 348. 822. El. 872. 1075 Ant. 11. 592. 629. 1079. Trach. 14 1259. Phil. 1174. Oed Col. 142. 307. 662. — 21 ἔξεισι Τἐκμησσα κ. ἑ.] cf. Ai. arg schol. Π p. 26, 9 sqq.

28. 7 εὔνοιαν] cf. schol. v. 485. — 8 Βρισηὶς] Π. α 348. τ 282. — 11 πρὸς εὔνοιαν] cf. schol. v. 861. 1221. El. 707. 731. 0ed. Col. 92. 457. — 16 τηλόθεν ὅ ἐστι] ὅ ἐστι τηλόθεν L, transposui et τῆς addidi. φρυγίαν L, correxi. — 19 κηδόμενοι] φειδόμενοι L, corr. G. — 24 ταραχώδη L, corr. Elmsl.

29. 1 ἢ πρόσθεν] πρόσθεν ἢ L, correxi. — 3 ἀημερίας] ,,ex ἡμερίας corruptum Dind. — 7 στέρξασαν] στέρξας L, corr. Br. σου inclusi, ἄλλως] ἀλλʼ L, corr. G. — 19 αῖ add G.

30. Fol. 4 a

31. 5 οὕτως] edebatur τὸν νοῦ (!); τὸν οὕ L i e. τὸν οὕτως (G, F). — 10 ad συγκατακτὰς v. 230 adscriptum in L, corr. Elmsl. — 16 δεῖ οὖν τὸν μὲν χορὸν τὰ ἔνδον] δεῖ οὖν τὸν χορὸν τὰ μὲν ἔνδον L, correxi. — 25 et p. 25, 1 ἱππολέτην (ut in textu pr.) L.

32. 3 δʼ εννάζων (ut in textu) L. — 7 ἡμῶν inclusi. — 9 τοῖς καλύμμασι] καλύψαι G. κεφαλὴν] φυγεῖν add. F. κρυψάμενον add. Lasc. — 12 πότερον] πρότερον L, corr. Lasc. — 14 ἐάσαντα L, corr. Lasc. — 17 προσφέρεσθαι L; emendationemι, quam proposui Beitr. p. 74, confirmavit G. — 18 μετιέναι] μεθιέναι Br. — 26 ἄλλως] suspectum.

33. 1 sequuntur in L verba φησὶν — ὑποθέσεως schol. v, 257; corr. Br. — 3 Π. ν 569. γίνετʼ et βροτοῖσι L. — 4 ἀντὶ τοῦ συμπαθεῖν] legitur in post verba ἡ Τέκμησσα πεπαῦσθαι schol. v. 257; separavi. — 10 anonymi com. fr. CCCXXXVI (vol. IV p. 688); cf. Luciam. Dem. encom. 31. — 14 ἀλγεῖν] συναλγεῖν F,

34. 1 τὸ κακὸν] τοῦ κακοῦ? — 3 ἁμαρτήμασιν] ἁμαρτάνουσιν L, corr. Lasc. — 9 Hippol. v. 247. — 10 εἰρημένων L, corr. Lasc. — 14 οἷον ὁ μὲν Αἴας κ. ἑ ] explicantur v. 271 —277. — 20 τοὺς ἐπιφερομένους L, corr. G. — 21] v. 268. κακὸν μεῖζον L,

35. Fol. 4 b

36. 10 διὰ addidi. — 25 τῆς add. Lasc. καὶ inclusi.

37. 2 οὐκ ἐπὶ] οὐκέτι L, correxi. — 6 οὔτε inclusi. — 11 Π. ζ 490. — 14 προεῖπεν] v. 51 sqq. — 18 ἀνελὼν] ἀνεῖλεν L, corr. G. — 19 κύνας βοτῆρας in textu legitur cum signo quod θφὲν vocatur; ἀναγνωστέον add. Suid. s. v.; cf. etiam schol. Oed. Col. v. 1578. — 21 καράχιζε (ut in textu pr.) L. αὐερύειν] Π. α 459, alibi.

38. 1 διήλεκται L, corr. Br. ἡμεῖς δὲ μεμαθήκαμεν add. Elmsl. ἐκ τοῦ προλόγου] v. 89 sqq. — 13 ἐριπίοις L, corr. G. — 14 ἐριπίοις (ut in textu pr.) L, corr. man. rec. — 19 Od. ι 298. — 20 ἐρειφθεὶς] ἐριφθεὶς L. — 21, 22 ἐρίπια] ἐρείπια G; etym. Gudian.: ἐρίπω — Δίδυμος τὸ ἐρίπω καὶ ἐρίπια, ὃ σημαίνει τοὺς πεπτωκότας τόπους, ἔλεγε γράφεσθαι διὰ τοῦ ι. — 22 ἐρίπναι] ῥίπαι L, corr. Maur. Schmidtius Didym. fr. p. 100 cf. etiam etym. magn. s. v. Eurip. Phoen. v. 1167 ἐπάλξεων | λιπεῖν ἐρίπνας, alibi. ἐνταῦθα] ἐντεῦθεν Lasc.

39. Fol.5a

40. 6 τοῖς add. G, Suid. v. κυροῖ. — 8 νῦν δὲ κ. ἑ.] legit κυροῖ pro Attico κύροι quod est in textu L. — 14] v. 1074. — 19 ἀνδροκμῆσιν] Aesch. Choeph. v. 889, alibi. — 20 προεκτικὰ pr. L, corr. m. rec.

41. 4 οἵα] οἷά L, corr. Br. — 8 ἐκμηνέναι L, corr. Lasc. παρὰ τὸν φοῖτον] legit διαπεφοιτάσθαι; cf. schol. v. 59. — 16 Αἴαντα L. — 17 τὸν] τὸ L, corr. Lasc. — 26 sqq. et p. 33 7 sqq.] inverso ordine sed adscriptis literis α΄ et β΄ habet L.

42. 1 γὰρ addidi — 8 γίνονται L, corr. Lasc. — 11 ἀφίησι| V, 565 sqq. — 18 ἵνα αἰδεσθείη] ἵνα αἰδεσθῇ Br. — 19 ἐφ᾿ ἡμῖν αἰδεσθῇ L, corr. Br. ἀπολιπεῖν G. — 21 ἐκκύκλημά τι γίνεται] ἐνκυκλήματι γὰρ (in compendio, γράφει G) L, corr, Lasc. nisi quod ἐγκύκλωμα pro ἐκκύκλημα (Br.) scripsit.

43. 1 ὅτι κ. ἑ ] locus perturbatus; μεγάλου] γὰρ add. G. — 14 Αἴαντα] χορὸν L, correxi. — 16 ἔοικεν] ἔοικας Lasc. — 18 σου] σε L, corr. Lasc ἐν χειμῶνι γέγονας inclusit Neuius. — 27 ἀμφιελίσσας] Il. β 165, alibi.

44. 1 κηδεμόνων Suid. v. ποιμένων. — 7 τὸ ὄνειδος κ. ἑ.] cf. schol. v. 367. — 15 ἀλλὰ σύ με δάιξον L, corr G.

45. Fol. 5 b

46. 2 τυγχάνουσιν L, corr. Br. — 15 Bergkii poet. lyr. Gr. fr. 69. γεγεναμένον Schneidewinus. ἄρρεκτον Suid v. τί δῆτʼ ἄν. — 20 κολάκευμα ] σκυλάκευμα? κακοπινέστατον: ῥυπαρὸν] edebatur κακρρύπαρον (l) quae vox nihili est; κακο ῥυπαρὸν L ut Suid. s. v.

47. 6 ἀλλʼ ὅτι] ἀλλʼ ἔτι L, corr. Lasc. — 8 βοηθήσει L, βοηθῆσαι G; corr. Elmsl. — 12 ἐμβαλομένου? — 13 ἀφίεται] ἐφίεται L, correxi. — 15 ἀμυνοῦμαι Br. — 16 αὐτῷ] αὐτοῦ L, corr. Lasc. — 19] v. 830. — 21] v. 384. — 23 λέπειν] βλέπειν L, corr. Lasc ; Hesych. ἄλημαι λεπτὸν ἄλευρον.

48. 1 προλαμβάνουσαι? — 4 διὰ add. G. — 8 ὡς ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ] Eurip.(?)Alcest. v. 801 (ὥς γʼ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ); cf. Bekkeri anecd. p. 74, 3: ὡς, Σοφοκλῆς ἐν Ἀντιγόνῃ (v. 1161) κατʼ ἔλλειψιν εἶπε τοῦ ἐμοὶ δοκεῖ ἢ ἐμοὶ κριτῇ ἤ τινος τοιούτου. — 11 ἄξιόν μοι] ἄξιός εἰμι Suid. v. ἰὼ σκότος. — 13 οὔτε add. Suid. — 26 τὴν omittit G.

49. Fol. 6 a

50. 3 Δίδυμος] M. Schmidtii fragm. 8 (p. 242). — 4 δίπαλτα δοράτια] respic. Π. γ 18 δοῦρε δύο κεκορυθμένα χαλκῷ | πάλλων, al. — 5 Πῖος] ,,iis accensendus grammaticis esse videtur qui certam sedem aspernati peregrinantes et scriberent et docerent et c. M. Schm. Did. p. 273. — 6 post ὢν in scholio v. 410 adscriptum in L, correxi. — 14 ζῶντα] γοῦν praefixit m. rec. — 19 ἐχθροῖς add. Lasc. — 21 Aeschyl. Pers. v. 487 Σπερχειὸς ἄρδει πεδίον εὐμενεῖ ποτῷ comparavit Lobeckius.

51. 1 εἰ] ἢ L, corr. Lasc. — 3 διέξεισι] Trach. v. 1090 sqq. — 9 Αἴαντι] χορῷ L, corr. Br. — 10 οὐκ ἐποίει] v. 368. — 16 διανοήματος] ὀνόματος Suid. v. αἰαῖ. — 18 ἐμοῖς add G. — 24 Ἰσιόνην L, corr. Br.; vid. v. 1300 sqq. Diodor. 4, 32. Apollodor. 2, 6.

52. 10 διεξῆλθεν] v. 463 sqq. συγγενικῆ L, corr Lasc. — 19 ll. α 232. — 21 αἰχμάξαι] αἰχμάσαι Dindorfius. — 24 λήμματι L, corr. Lasc — 26 τῆς] τοῦ L, corr. Lasc.

53. Fol. 6 b

54. 16 δειλόψυχος] δειλὸς ψυχρὸς L, corr. Lobeckius. — 17 ἀλλ’ addidi — 20 ἀναβαλλομένη L, correxi. τοῦ] τὸ G. — 22 ἐξαπατᾶν] ἐστιν addit Lasc. — 23 καλὸν] καλῶς? — 24 σου add. Suid. v. ὑπόβλητον. — 25 μὴν] μὲν L, corr. Suid.

55. 2 γενικὸν L, corr. Elmsl. — 7 τοιούτους] τοὺς αὐτοὺς L, correxi collato scholio v. 499. λέγειν add. G. — 9 φασι] φησι L, corr. Suid. v. ἀναγκαία τράπεζα — 11 ἂν] εἰ Suid ; vid. schol. v. 102. 615. θερμὸν] καὶ τὸ ὕδωρ ψυχρὸν add. G. — 12 ὡς omitt. Suid. — 13 τῆς βίας] τοῦ βίου L, corr. Suid. — 15 ἱκανὸν L, corr. Lasc. — 16 φρυγῶν] signum lemmatis (:) addit L. — 22 ταῦτα] τοῦτο?

56. 3 Il. ο 39. — 4 θηλείαις] lunoni et Tecmessae. — 7 0d. ψ 296. ἀσπασίοι L. — 8 ἐπιμονῇ] ἐπὶ μόνῃ et παιδοποιίᾳ Br. — 13 ἀγριαίνοντα] v. 369. — 25 Il. ζ 432 ubi θήῃς. — 26 ἀποτρέψαι] ἀποτρέψεται L, corr. Lasc.

57. Fol. 7a

58. 1 ὑβρίζων] sequitur in παρὰ τὸ Ὁμηρικὸν et c.; separavit, novum lemma adiecit Wolffius de Soph. schol. p. 209. — 3 Il. ζ 460. — 7 σοὶ τὴν ἀνδρείαν] excidit λέγει, δηλοῖ vel simile quid. — 8 τοῦ add. G, F. θαυμαστικ deleto ικ L. — 10 καταλείπων L, corr. G, — 14 ἐπιτεμνόμενος] ἐστι addit Lasc. — 17 οἴκτειρε] v. 510. — 23 στερηθεὶς addidi.

59. 5 ὃς addidi. — 8 Il. ζ 413. — 10 Il. ζ 429. — 17 τούτου] τοῦτο L, correxi. — 18 πείσειν Lasc. — 20 Hecub. v. 828. ἄναξ ἢ τῶν] ἀναζητῶν L.

60. 1 ὧν ἀπορρεῖ addidit G. — 17 τῶν φόβων] τῶ φόβω L, correxi coll. schol. rec. Π p. 212, 14: τουτέστι διὰ τοὺς φόβους. — 19 πράττεται] πλάττεται G. — 22 πρέπον addidi. — 26 ὠφελήσαιμι] ὠφελησα L, ὠφελήσω G, correxi.

61. Fol. 7 b

62. 4 Il. ζ 264. — 8 οἳ add. Suid. v. ὠμοκρατής. — 11 πόλον L, corr. Lasc. — 14 Il. ζ 476. — 15 ἐγώ περ add. G. — 27 Med. v. 48

63. 3 χαρτῶν] χαρίτων L, corr. Lasc. — 7 οὐκ] οὐδὲ G. — 9 φησὶν ] φασὶν Br. — 18 τῶν ** Θρακῶν L. — 19 συνεμάχουν G. — 25 τηλουρὸς Musgravius; τηλωπὸς in textu suprascripto a m. rec. ὡς τηλουρόν

64. 2 ἐπαγγελίας L, correxi coll. v. 567 κείνῳ τʼ ἐμὴν ἀγγείλατʼ ἐντολήν. — 5 ὥσφιν L. — 7 τοὺς λόγους] v. 499 sqq. — 8 τὰς add. G. — 24 μὲν] δὲ L, corr. G. — 27 καὶ add. G.

65. Fol. 8 a

66. 1 Π. ζ 418. δαιδαλέοισι L. — 2 ad δῶμα πάκτου adscriptum in L, corr. Wolffius. — 3 simile neograecum (ἀ)— σφαλνῶ pro κλείω. — 14 ἢ οὕτως add. G, solum ἢ Suid. v. σωφρονεῖν. — 15 λέγειν omitt. G, Suid. — 18] v. 591. — 21 θεράπουσι] θεραπεύουσι L, corr. Lasc.; cf. schol. v. 1003.

67. 1 συγκέκλιται L, συγκέκλεισται Lasc., εἰσκεκύκληται O. Muellerus, corr. Dindorfius; cf schol. v 614. — 2 ἔπειτα δὲ] ἐπειδὴ L, correxi — 3 διεξιᾶσι L, corr Elmsl — 10 οἰκείας] οἰκίας L, correxi ex schol. rec. II p. 214, 34; cf. schol. v. 1217. — 17 δικαίῳ] sc. χρόνῳ. — 20 πόᾳ G. — 21 χωρίῳ τοῖς χλοεροῖς — ἔχουσι καὶ L, correxi. — 23 πῶς] ὡς Wolffius p 198.

68. 6 ὁ μὴ πλανώμενος] h. e. stans, sedens, paratus; frustra tentaverunt Coraius Isocr. vol. II p. 144 (παρασκευαζόμενος vel παρακαθήμενος; cf. schol. rec. II p. 216, 1. Bachmanni anecd. Gr. II p. 356, 20. schol. Aristoph. Ram. v. 792), Neuius (μεταπαυόμενος), Lobeckius (ἐπικαθεζόμενος). — 10 σύναυλος L. — 13 τὴν add G, Suid. v. οἰοβότης. — 14 ἐκ] ἐκτὸς Suid. — 18 συγκεκλικέναι L, corr. Elmsl. — 19 τῷ] τὸ L, corr. Lasc. — 20 lI. ζ 202. — 23 γράφε vel γράφεται interdum non plus valet quam ἀντὶ τοῦ; v. Bernhardium Eratosth. p. 219.

69. Fol. 8b

70. 1 πρότερα] πρότερον Suid. v. τὰ δὲ πρὶν ἔργα. — 5 γινόμενα L, correxi. — 6 παραφιλοις L. — 7 δὲ] διὰ L, corr. Lasc. — 10 τῷ addidi. — 11 πολυέτης L, corr. Lasc. — 13 τὸ δὲ λευκῷ κ. ἑ.] cf schol. Οed. Tyr. v. 17: τὸ δὲ σὺν γήρᾳβαρεῖς, ἐφʼ ἑαυτοῦ τῷ πληθυντικῷ ἐχρήσατο.

71. 2 οὐ λέγει δὲ κ. ἑ.] graviter corrupta; nihil iuvat μαίνεσθαι καὶ ἄλλως οὐ λέγει ὅτι G. αὐτὸν] αὐτῶν L. — 5 ἐξιέναι] ἐξεῖναι L, correxi coll. schol. v. 397. ἡ μήτηρ add. G. — 7 κατὰ] ἐκ? γενεᾶς ἄριστα L, corr G. — 9 τοῖς πρώτοις add. G. — 25 ὡς καὶ ἐν G. — 26 Τραχινίαις] v. 436 sqq.

72. 4 ἄθηλα] φύλα L, δῆλα G, corr. Neuius. — 6 χρόνου] χ i. e. χοροῦ (G) L, corr Lasc. — 7 ἀπὸ] ὑπὸ L, corr. G. — 16 πρὸ τοῦ] κατα〈πε〉παῦσθαι τῆς μανίας addit G. — 21. Od. ι 392. βάπτῃ] βάπτεται L. — 24 ἐλαίῳ βάπτουσιν] Hippocrat. vol. I p. 294: σιδηρίου βαφέντος ἐς ἔλαιον.

73. Fol. 9 a

74. 4 διαχειρήσασθαι L, corr. Elmsl. — 8 ἔχειν addidit Suid. v. ἄδωρα. — 18 διανεμέσεσιν L, corr. Thomas Gaisfordus. — 21 ἐμποιοῦντα] μὴ ποιοῦντα L, corr. Br.; cf. schol. Oed. Tyr. v. 417. — 24 ὑπὸ add. Lasc. , ὑπὲρ habet G.

75. 9 ὁ add G. — 17 ὑπέρμεγα] tragicis inusitatum. — 25 ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου] v. 719. — 26 ὄρχησιν] hyporchema; cf. Trach. schol. v. 216.

76. 1 τῷ] τὸ L, corr. Lasc. παύεσθαι] πεπαῦσθαι G. — 3 εὐεπίφορος κ. ἑ.] v. annotat. schol. v. 1199. — 4 ἡδέος] sequitur ἐπι (deletum) ex scholio v. 694. — 9 τελευτᾶν] sequitur ἄλλως (deletum). — 11 Ἀθηναίοις] νέοις L, corr. Suid. v. ἁλίπλαγκτος; similiter in scholio Aeschyli Eum. v 569 (ed. Wecklini p. 443): ὅρα δὲ πῶς τὰ νέων ἔθη ἀναχρονίζει vocabulum νέων ex Ἀθηναίων corruptum puto. — 13 νόμιον] νόμιμον L, corr. Suid.; cf. schol. ed. Tyr. v. 1099. 1104. Phil. 1459. — 14 χορίᾳ L, corr. Suid. ἁλίβρομε] ἁλίβρομος σύριγξ Nonn. Dion. XL lII, 385. ἢ add. Suid. — 22 Κνωσσῷ L, correxi.

77. 3 Κορυβαντικαὶ] Κορυβάντιαι L, corr G, Suid. v. Νύσιαι. — 5 Κορυβαντικαὶ] Κορυβαντιακαὶ L, corr. G. — 11 πυρρικὴ L, corr. Br. — 13 Κνωσία δὲ Κρητικὴ L, corr. Neuius. — 15 ἐπιβάλεις L, corr. G, Suid. v. ἰάψαι. συλλάβοις L, corr. Suid. — 17 τοῦτο] om G. — 21 τουτέστι L, corr. Br ἀπὸ add G. — 24 ὁ ἄναξ Ἀπόλλων] hoc monet, ἄναξ Ἀπόλλων nominativum esse ne quis ξυνείης (apogr. et m. rec. in L) pro ξυνείη accipiat.

78. 17 εἰρημένα] v. 646 sqq. — 18 διεξῆλθεν] ἐξῆλθεν L, corr. Br.

79. Fol. 9 b

80. 1 διαχειρουμένου] διαχειριζομένου vel. διαχρωμένου? v. schol. v. 646. οὔτε addidi — 8 ἐάσαντος] v. 814. — 15 στρατόπεδιον L, corr. Suid. v. στρατήγιον. Ἀττικῶς] ,,imo novitii Graeci sic loquuti sunt — minime Attici“ Lobeck. — 18 Lorentzii fragm. 1. ἀδελφεὸν Elmsl. — 20 fragm. 89. δεῖ add. Elmsl.; χρὴ Blomfieldus. — 21 ὁ κῦδος] Syracusiis in usu fuisse docent schol. Apoll. Rh. I, 1137. etym. m. p. 325, 3.

81. 4 ξυναίμονα L, corr. Lasc. — 6 κωλύσει L, corr. Suid. v. ὡς οὐκ ἀρκέσοι. — 14 τῶν γερόντων] Νέστορος L, corr. Br. — 15 ἀρχῆς] μάχης G. Il. α 247 sqq — 17 τοῦ add. G. — 22 ἤκουσεν] v.9ʼ 46 sqq. — 24 ἁρμόσας] συναρμόσας Suid. v. ἐγκαταζεύξας

82. 6 ἐν] παρὰ G. — 8 fragm. 55. βιότω καὶ L, corr. Hermannus. ὤνασα] ω ex ο in L, ὄνασα Schneidewinus. — 19 διὰ τὸ addidi; cf. schol. v. 792. — 22 Ἀριστοφάνης] in μετρικαῖς παροιμίαις, Nauckii Aristoph. Byz. fragm. II (p. 236).

83. Fol. 10 a

84. 1 θἠμέρᾳ] θʼ ἡμέρᾳ (ut in textu) L; similiter in scholio v. 778ι — 2 κατʼ ἀρχὰς] in prologo, v. 51 sqq. — 6 τὸ γνῶθι σαυτὸν] Solonis aut Biantis. — 8 κἀνθάδε] v. schol. v 112. — 9 γλωσσαργίαν L, corr. G, F. — 26 τῆς] add. G.

85. 5 Ἠλέκτρᾳ] v. 665 sqq. Οἰδίποδι] Tyr. v. 928 sqq. — 6 δισσολογοῦσιν L, corr G. — 9] v. 579. — 14 ἐδέησε] ἔδεισε L, corr. Neuius. — 24 Ἀἰσχύλος] Pers. v. 271

86. 2 παροιμία] Apostolius ΧII, 23 (Leutschii paroem. Gr. vol. II p. 549). — 4, 5 διικνεῖται et παρέλκει Suid. v, ξυρεῖ. — 9 fragm. 337. τί μʼ (ὠ deletum) ἄρτι L, τί μ᾿, ὦ ξέν᾿, ἄρτι Wolffius; an τί μ᾿ ἀρτίως 〈αὖ〉 πημάτων? — 13 δέεσθαι] δεῖσθαι G. — 19 ἔλεγεν] v. 496 sqq. — 24 ἐξτάζειν litera ζ facta ex lit. γ L.

87. 3 ἐμφατικῶς L, corr. Dindorfius. — 11 κατὰ] addidit G. — 13 μένει] μείνει L, corr. Lasc. μείνειε Dind ; an μείνῃ? — 16 Π ι 411. τέλος δὲ L. — 17 γίνεσθε L, corr. Suid. v. πρόστητε. — 18 δυστυχίας] συντυχίας G, Suid. — 21 τύχωσι L, correxi coll. schol v. 719 ἐπιτεύξονται τῷ πτώματι. 866, 870 890. 891.

88. Fol. 10 b

89. 6 καταλείπω L. — 18 ἐν Θρῄσσαις] Nauck. fragm. p. 20. — 20 καινοτομεῖν βουλόμενος] cf. schol. v. 833 — 23 πάλαι] παλαιοῦ Lasc. οὐχ ὅσιον] οὐδὲ δίκαιον addit G. — 27 ἰέναι] εἷναι L, corr. Lasc.

90. 2 περί τινος om. Lasc. — 12 τὸ θήγειν ἀκονᾶν] θήγειν τὸ ἀκονᾶν Lasc. — 27 ἱκετευτικῶς] κατευκτικῶς L, correxi coll. schol. v. 1173. Phil 778. Oed. Col. 50.

91. 1 ἐπιτρέπω pr lit. ω a m. rec. in ομαι mutata L. — 5 Il. λ 241. — 7 ὥστε] ὅπως L, correxi. γινομένης L, corr. G, Suid. v ἀσφαδάστῳ. — 10 fragm. 1009. — 12 παραδεδομένου L, corr. Suid. κατὰ ἱστορίαν] cf. Ai argum. schol. II p. 28 2 sqq. Pindari verba Isthm. V 35 —53 scholiastae male interpretati sunt; cf. etiam schol Hom Il. ψ 821 — 13 μονότρωτος i. e. μόνον (μόνην Suid ) τρωτὸς G. — 16 Αἰσχύλος] fr. 78 — 22 τι L.

92. 1 διαρρήξαντα Dind. — 4 ἀεὶ παρθένους Br. — 13 excidit obelus (χ), — 19 τʼ] δʼ in textu L. — 28 Trachin. v. 1148 ubi κάλει L.

93. Fol. 11 a

94. 1 ἀντιλαμβανόμενος L. — 2] v. 852. — 13] v. 819. — 17 εὐμενείας] εὐφημίας G. — 24 Σφαγέα] sumtum ex v. 815.

95. 3 οἷον om. Lasc. — 5 post καὶ ἄλλην deletum est vocabulum ζήτησιν. — 9 Il π 111 ubi ἐστήρικτο — 11] v. 29. — 24 τῶν addidit G. — 26 ἀπαγγεῖλαι L, corr. G. — 27 ὠμόθυτον L.

96. Fol. 11 b

97. 5 Φιλέας] geographus Atheniensis. — 9 μέρος] τέλος Neuius. — 14 ad ἰὼ τλήμων v. 893 adscriptum in L, corr. Neuius.

98. 2 εἰδότος] v. 815 sqq. — 3 μὴ addidi. — 11 τὸ] τὰ L, corr. G. — 13 βουλόμενοι] γὰρ addit Wunderus. — 17 δυσμετάθετος add. G, Suid v, δυστράπελος. — 18 τὸ ὄρυγμα] corruptum; ὄργημα (iram non facile sedatam) Bernhardius; an πρᾶγμα? fragm. apud Athen. IX p. 408 a καὶ πρᾶγμά γʼ ἠρώτα με δυστράπελον πάνυ. — 19 εὐδιάλυτον] sic Suid.; (εὐδιά)λατον (εὐδιάλλακτον Lasc.) L. — 23 λέγει] v. 430 sqq.

99. 4 παρὰ] περὶ Suid. v. ἀκμαῖος. — 6 ὑπὸ] ἀπὸ L, correxi. — 14 τοῦ] 〈οὕ〉τω ? — 19 cf schol. Electr. v. 229. — 22 χρονικὸν] sc. ἀρτίως; ἀρτίωϚ in textu L.

100. Fol. 12 a

101. 3 εἰς πολλαχῆ ἡμᾶς ἐκβεβληκότων L, corr. Suid. v. ἀνάλγητος. — 12] v. 949. — 15 οἱ πράξαντες] οἷ` (═ οἷον) ἔπράξτες deleto ἔ L, ἔπραξαν G, corr. Lasc.

102. 1 καὶ νῦν] cf. v. 1067, al. — 2 τοῦ] τὸν L, corr Lasc. — 4 καὶ αὑτῷ γλυκὺς addidi. — 6 αὐτοὶ] αὐτῶτοὶ deleto τῶ L. — 11 γνωρίζων] γνωρίζειν L, γνωρίσας G, corr. Lasc. — 15 ἔρχεται] Τεῦκρος addit Br. μεταπεμφθεὶς] v. 921. — 17 ἐνεπόλησας] ἐπώλησα?? Suid. v. ἠμπόληκας — 21 τῶν ἐντολῶν] v. 990—991.

103. Fol. 12 b

104. 1 τοῦ] τῆς L, corr. Br. — 2 πασῶν] ἀπασῶν (ut in textu pr.) L. — 7 ὡς περὶ] ὥσπερ L, correxi. — 14 ἀπῄει] v. 973. — 18 σπεῖραι] σπείρας Lasc — 21 ἦ] ἢ (ut in textu pr.) L. τὸ add. G. τῆς ἱστορίας] schol. Pind. Nem. IV, 46: ὁ γὰρ Τεῦκρος ἐλθὼν μετὰ τὴν ἅλωσιν Ἰλίου ἐς Σαλαμῖνα καὶ ὑπονοηθεὶς ὑπὸ τοῦ Τελαμῶνος ὡς αἴτιος γεγονὼς τοῦ φόνου τῷ Αἴαντι φυγὼν ᾤκισε τὴν Κύπρον καὶ ἔσχεν αὐτῆς τὴ?? ἀρχήν; cf. etiam Pausam. 1, 28, 12.

105. 12 λέγει] v. 1011. — 22 τὸ addidi. — 24 εἰς τὸ καίνειν ὡς ὀδοὺς] schol. Antig. v. 1233 κνώδων — παρὰ τὸ καίνειν τοῖς ὀδοῦσι. — 25 παραβάλλεται G, Suid. v. κνώδοντος. — 27 δεσμευθεὶς Suid. v. πρισθείς.

106. Fol. 13 a

107. 4 τινες] Euripides monente M. Schmidtio Didym. p. 93. — 11 πάρεστιν omisit Br.; an παρίστησιν? — 22 πρῶτον κεφάλαιον] v. 1052—1065. — 23 δεύτερον] v 1066 sqq. — 24 λήψεται] v. 1099 sqq.

108. Fol. 13 b

109. 2 εἷπεν] v. 447 sqq. — 8 Lorentzii fragm. 58 (p. 276). — 10 Il. ε 531. ο 563. — 13 ἀντιτίσωμεν L, corr. Br. — 15 ἔστι] ἔτι L, corr. Lasc. — 18 ἦν] ἢν L, corr. Lasc. — 20 νῦν add. Lasc.

110. 5 τῶν] τὸν L, corr. Lasc. — 7 ἦλθεν] ἦλθες L, corr. Lasc. — 11 ἢ] εἰ L, corr. Lasc. — 16 εἶθʼ L. — 20 ἔ*θλιβεν L. — 22 οἳ πόνου L.

111. Fol. 14 a

112. 1 καὶ συστρατεύειν] ὡς στρατεύειν L, καὶ Lasc., συστρατεύειν Wunderus; de narratione Cyclicorum v. schol. Phil. v. 72 Apollod. III, 10, 8. — 5 τῷ] τὸ L, corr Lasc. — 6 Il. θ 281. — 10 δηλοῖ] δῆλον L, corr. Lasc. — 17 με inclusi. — 19 οὐ] ἢ Br. — 20 ἐν Ἀντιγόνῃ] v. 450 sqq. 511. 519. 1070. — 22 φασὶ Lasc.

113. Fol. 14 b

114. 11 ἀλλʼ οι . . . κινῆσαι L, ἀλλʼ ὅτι κινῆσαι edidit Lasc. — 25 ὑπομενεῖν Br.

115. 5 τουτέστι τῶν κατὰ πόλεμον μόχθων] legitur in L post παρασκευάζων in scholio v. 118b, corr Suid. v δορυσσοήτων μόχθων. — 10 πρότερον ἀφανὴς] πρῶτον ἀφανὴς G. — 21 ἥδιστος] cf. schol. v. 693. — 22 μέλιττα] cf. schol. Oed. Col.

116. 1 τὸ add. G. — 2 κατʼ] καὶ I, corr. Woffius; cf. schol. Oed. Col. v. 1729. — 9 πρὶν] ὅτε? — 13 ὑπὸ] ἐπὶ L, correxi. — 22 . . .] Δι L, Δίδυμος Elmsleius; fragm. 9 (p. 242). καὶ — νέον] conlata sunt ex duobus versibus, Ai. 326 καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακὸν et Antig. 242 δηλοῖς δʼ ὥς τι σημανῶν νέον.

117. Fol. 15a

118. 1 cf. Polluc V, 152 διαβεβαιοῦμαι, διισχυρίζομαι, διορίζομαι, Hesych. v. διωρίζετο, Demosth. p. cor. p. 263 διέβαλλε καὶ διωρίζετο. — 2 ὑπὲρ addidi coll. schol. v. 1257. Electr. 317. Antig. 11. 458. 490. 1182. Trach. 42. 749. Oed. Col. 307. 513. 662. — 5 lucem affert acholium v. 1135. — 6 βλασφημήσετε Lasc. — 10 παριστάμενος male Dind.; etiamnunc vulgo παριστάνω dicimus pro παρίστημι. — 14 τὸ add. G. — 19] cf. schol v. 1295. — 21 χο** ρὸς L. ἐν τῇ εὐχῇ κ. ἑ.] c. schol. Oed. Tyr. v. 46.

119. Fol. 15 b

120. 3 Il. ι 322 ubi αἰέν. — 5] v. 1237 — 9] v. 1237. — 12 Ὁμηρικῶς] Il. η 181 sqq. — 15 ἱστορεῖται] v. Apollod. II, 8. — 19 προσαγόμενον L, corr. Br. — 20 Ἀχιλλεὺς] Il. α 122. 149. 225 sqq. — 22 χρόνοις] χ i. e. χοροῖς L, corr. Dind.; cf. schol. Electr. v. 47. 49.

121. 10 ἐν ταῖς Κρήσσαις] fr. p. 398. — 12 ὁ πατὴρ] Catreus secundum Apollod. IIl, 2. — 13 ἀποποντῶσαι] καταποντῶσαι Nauckius. ἐνεγγύησε L, corr. Dind. — 16 τὰ εἰρημένα] v. 1228 sqq. 1260. — 24 ἀπειλητικὸς γὰρ ὁ λόγος οὐκ ἐλεεινός?

122. 5 προπέτης L, corr. Br. — 14 ἀναστελῶν Lasc. — 24 ἀμύνεται G.

123. Fol. 16 a

124. 14 ὡς καὶ παρʼ — θρήνων τυχεῖν] v. 924 ubi ἐχθροῖς vulgo. — 16 δύναται usque ad finem] dubitatur utrum ἄνδρα τὸν ἐσθλὸν coniungendum sit an ὁ ἐσθλὸς dicatur βλάπτειν ἄνδρα. — 24 απολογεῖσθαι deleto απο L. ὅτι add. Br. — 25 ἔργων] ταύτην addit Lasc.

125. 13 ποταπὸς G. — 16 παρὰ τοῖς ἀνθρώποις] cf. schol. Oed. Col. v. 281. — 20 Od. υ 132 ubi ἕτερόν γε τίει μερόπων ἀνθρώπων. βροτὸν] βροτὸς L. — 24 ὡς inclusi, in ἐστὶ mutaverat Lasc.

126. Fol. 16 b

127. 2 ἤ] ἡ L, corr. Br. — 3 δυσκολίαν L, correxi coll. schol. Antig. v. 506. — 12 ἐπιτρέποι Τεῦκρος] ἐπιτρέποιτε L, separavi, supplevi. — 17 ἐποίησας add. G; cf. schol. II p. 237, 19. — 25 ἐν addidi.

128. 12 γενομένοις?

Scholia in Sophoclem Scholia in Sophoclem (scholia vetera) 1

ed. Petrus N. Papageorgius

Search the Perseus Catalog for:

EΙΣ ΑΙΑΝΤΑ.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers