Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

ΕΙΣ ΤΗΝ Ω.

[1] 1. λῦτο δʼ ἀγών εἰ μὲν μέσος δεύτερος ἀόριστός ἐστιν ἀπὸ τῶν εἰς μῑ, ὥσπερ ἤδη ἐπίσταται λέγων “νῦν δὲ λύμην τρὶς τόσσα πορών”
(Il. 21, 80) καὶ “τῆς δʼ ἄρα κλαιούσης λύτο γούνατα,” ἔκτασις ἐγένετο διὰ τὸ μέτρον· εἰ δὲ παρατατικόν τινες ἐκδέχονται, δύναται κρᾶσις τοῦ ἐλύετο γεγενῆσθαι, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ ἰχθύες ἰχθῦς, μύες μῦς, ῥύεσθαι ῥῦσθαι· “πάντων ἀνθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.” ἢ ἀπὸ τοῦ λέλυτο λῦτο ὡς βέβλητο βλῆτο.

[2] 6. “Πατρόκλου ποθέων” ἕως τοῦ “τῶν μιμνησκόμενος” (9) ἀθετοῦνται στίχοι δʼ, ὅτι εὐτελεῖς εἰσὶν, ἀρθέντων δὲ αὐτῶν καὶ ἐμφαντικώτερον δηλοῦται ἡ τοῦ Ἀχιλλέως λύπη· “ἀλλʼ ἐστρέφετʼ ἔνθα καὶ ἔνθα, ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευράς.” καὶ τοῖς αὐτοῖς καταγίνεται ἀνδρότητα, μένος· οὐδὲν γὰρ διαφέρει. καὶ οὐδέποτε ἀνδρότητα εἴρηκε τὴν
δρείαν, ἀλλʼ ἠνορέαν. ἔχει δὲ καὶ τὸ δυσεξάλειπτον, τῶν μιμνησκόμενος· καὶ γὰρ ἄνω εἴρηκεν “ἑτάρου μεμνημένος. προηθετοῦντο δὲ καὶ παρʼ Ἀριστοφάνει. ταῦτα δὲ ἤτοι συναπτέον τοῖς ἄνω, ἵνʼ ᾖ κοινὸν τὸ ποθέων, ἢ ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνωστέον, ἵνα ὑποστίζωμεν ἐπὶ τὸ κύματα πείρων. ὁ δὲ λόγος· καὶ ὅσα σὺν αὐτῷ κατειργάσατο
ἔργα πολεμῶν τε καὶ πλέων, τούτων μιμνησκόμενος ἐδάκρυεν.

[3] 8. πείρων Πάμφιλος περισπᾷ, λέγων τὴν πρόσθεσιν τοῦ ῑ μὴ ἐξαλλάσσειν τὸν τόνον· εἰ δὲ περῶ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸ ῥῆμα καὶ περόωσι (Od. 6, 272) καὶ “περάᾳ μέγα λαῖτμα” (Od. 5, 174), δῆλον ὅτι καὶ πειρῶν. ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος βαρύνων ἀναγινώσκει, ὡς κείρων.
φησὶ γοῦν οὕτω γενόμενος ἐπὶ τοῦ “ παννυχίη μέν ῥʼ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον” (Od. 2, 434)· τὸ πεῖρε διδάσκει ἡμᾶς καὶ τὴν πείρων μετοχὴν βαρύνειν· ὡς γὰρ ἔκειρε κείρων, οὕτως ἔπειρε πείρων· εἰ γὰρ περιεσπᾶτο, ἦν ἂν ὁ παρατατικὸς ἐπείρα. ἔστιν οὖν διττὸν τὸ ῥῆμα, καὶ τὸ μὲν σὺν τῷ ῑ περισπασθήσεται.

¹²³

[4] 12. ψιλῶς τὸ ἀλύων· δῆλον κἀκ τῆς συναλοιφῆς.

[5] 15. *ὅτι περισσὸς ὁ δέ.

[6] 17. αὖτις ἐνὶ κλισίῃ ὅτι παρεῖται ἡ ἀνά, καὶ ἔστιν ἀναπαυέσκετο. ἢ ὅτι ὁ δέ πάλιν περισσός· οὐ γάρ ἐστι λέγειν ὃν ἐδέσμευεν, ἀλλὰ χωρὶς ὁ δέ. εἶτα ἔασκεν ἀντὶ τοῦ εἴα.

ὁμοίως ἀναγνωστέον τὸ τόνδε τῷ “τόνδε δʼ ἐγὼν ἐπιόντα” (Il. 5, 238) καὶ “τόνδε δʼ ἐγὼ κομιῶ” (Od. 15, 545). λέγω δὲ ὀξύνοντα τὴν πρώτην, ἵνʼ ᾖ ἐπέκτασις ἡ διὰ τοῦ δέ.

[7] 18. προπρηνέα ὅτι οὐδὲν πλέον τοῦ πρηνέα, ὡς ὅταν λέγῃ ἀταρ- τηρὸν τὸν ἀτηρόν.

[8] 20, 21. καὶ τεθνειότα περ ἀθετοῦνται· ἀρκεῖ γὰρ τὸ προειρῆσθαι “πᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροί, φῶτʼ ἐλεαίρων” τὸ δὲ πῶς μηκέτʼ ἐπεκδιδάσκει, ὅτι ἀπεμφαῖνόν ἐστιν· ἀνίερον γὰρ καὶ ἀκάθαρτον τὴν τοῦ Διὸς αἰγίδα νεκροῦ περίβλημα γίνεσθαι. πῶς δὲ καὶ κατείληπτο τῇ αἰγίδι ἑλκόμενος, ἵνα μὴ ἀποστραφῇ; ἢ πῶς ἔλαβε τὴν αἰγίδα
παρὰ Διός; οὐ γὰρ συγκατατέθειται τῇ ἀπολυτρώσει τοῦ νεκροῦ, ἀλλʼ ὕστερον· ὁ δὲ Ἀπόλλων οὐκ εἶχεν ἐξουσίαν τῆς αἰγίδος. εἰ δὲ ταῦτα ἐγέγραπτο, οὐκ ἂν ἄλλας αἰτίας εἰσέφερε τοῦ καταδρύπτεσθαι. λέγει μέντοι (ll. 23, 186) “ῥοδόεντι χρῖεν ἐλαίῳ ἀμβροσίῳ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.” καὶ περὶ τοῦ Ἀπόλλωνος ὃν τρόπον “πᾶσαν
ἀεικείην ἄπεχε χροΐ,” λέγει “τῷ δʼ ἐπὶ κυάνεον νέφος ἤγαγε Φοῖβος Ἀπόλλων,” ἵνα διαμένῃ ἔνικμος καὶ περινίζηται τὴν ἀπὸ τοῦ φόνου ἀκαθαρσίαν, ὥς φησιν ὁ Ἑρμῆς τῷ Πριάμῳ “θηοῖό κεν αὐτὸς ἐπελθὼν, οἷον ἐερσήεις κεῖται· περὶ δʼ αἷμα νένιπται” (418).

οὕτως αἰγίδα χρυσείην αἱ Ἀριστάρχου· περὶ ὅλον αὐτὸν ἐκάλυπτε
τὴν χρυσῆν αἰγίδα. καὶ μή ποτε Ὁμηρικώτερον· τοῖόν τοι ἐγῶ νέφος ἀμφικαλύψω χρύσεον” (Il. 14. 343).

[9] 20. *κάλυπτε ἐν ἄλλῳ κάλυψε.

[10] 24. Ζεὺς ἐρασθεὶς Μαίας τῆς Ἀτλαντίδος, λαθὼν Ἥραν ἐμίγη· ἡ δὲ ἔγκυος γενομένη ἐν Κυλλήνῃ τῆς Ἀρκαδίας Ἑρμῆν ἐγέννησεν,
⁴⁵⁶⁷⁸ ὅστις ἐπιθυμίαν ἔσχε τοῦ κλέπτειν, ὅτι καὶ Ζεὺς κλέψας τὴν Ἥραν ἐμίγη Μαίᾳ. καὶ δή ποτε τῆς μητρὸς μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς λουομένης λαθὼν ὑφείλετο τὰς ἐσθῆτας· γυμναὶ δὲ ἐκεῖναι οὖσαι ἠπόρουν τί πράξωσιν. γέλωτα δὲ διὰ τούτου Ἑρμῆς ποιήσας ἀπέδωκεν αὐταῖς τὰς ἐσθῆτας. ἔκλεψε δὲ καὶ τὰς Ἀπόλλωνος βοῦς. ἡ
ἱστορία παρὰ Ἐρατοσθένει.

[11] 25. “ἔνθ᾿ ἄλλοις μέν” ἕως τοῦ (30) “τὴν δʼ ᾔνησ᾿ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην” ἀθετοῦνται στίχοι ἕξ. γέλοιον γὰρ τὸ “οὐδέποθʼ Ἥρῃ οὐδὲ Ποσειδάωνι οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ·” τίνες μὲν γὰρ ἔτι ἐλείποντο τῶν τριῶν σεμνότεροι μετὰ τὸν Δία τῶν μὴ συνευδοκούντων ;
τήν τε περὶ τοῦ κάλλους κρίσιν οὐκ οἶδεν· πολλαχῆ γὰρ ἂν ἐμνήσθη· καὶ τὸ νείκεσσε οὐκ ἔστι κρῖναι, ἀλλʼ ἐπιπλῆξαι ἢ διαφέρεσθαι “νεικείων Ἕλενόν τε Πάριν” (249) ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσων· “δύο δʼ ἄνδρες ἐνείκεον εἵνεκα ποινῆς” (Il. 18, 498). διεφέροντο. καὶ ἡ μαχλοσύνη κοινῶς ἐστὶ γυναικὸς μανία· δέδωκε δʼ αὐτῷ οὐ
ταύτην, ἀλλὰ τὴν καλλίστην τῶν τότε Ἑλένην. Ἡσιόδειος δʼ ἐστὶν ἡ λέξις· ἐκεῖνος γὰρ πρῶτος ἐχρήσατο ἐπὶ τῶν Προίτου θυγατέρων.

[12] 28. *ἄτης ἐν ἄλλῳ ἕνεκ᾿ ἀρχῆς.

[13] 30. ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν παρʼ Ἀριστοφάνει καί τισι τῶν πολιτικῶν “ἥ οἱ κεχαρισμένα δῶρʼ ὀνόμηνε.” καὶ τάχα
μᾶλλον οὕτως ἂν ἔχοι· ἀθετεῖ γὰρ Ἀρίσταρχος διὰ τὴν μαχλοσύνην τὸν στίχον.

[14] 33. *οὔ νύ ποθʼ ὑμῖν γρ. οὔ νύ ποθʼ ὕμιν.

ἐγκλιτικῶς τὴν ὑμῖν ἀναγνωστέον· ἔστι γὰρ ἀπόλυτος.

[15] 38. ὅτι οὐ μόνον οἱ ἐπὶ ξένης τελευτῶντες ἐκαίοντο, ἀλλὰ καὶ οἱ
ἐπὶ τῆς ἰδίας πατρίδος.

*οὕτως διὰ τοῦ ᾱ ἡ παραλήγουσα, κτερίσαιεν.

[16] 42. ὁ ἐπεί σύνδεσμος περισσεύει· διόπερ οὐκ ἐπιζητητέον τὴν ὑπʼ αὐτοῦ εἰωθυῖαν ἀποτελεῖσθαι ὑποστιγμήν· ὁ γὰρ λόγος, ὃς τῇ γε δυνάμει καὶ τῇ ἐπιθυμίᾳ εἴξας ἐπέρχεται θρέμμασιν. ἐπεὶ δὲ
σπανίως ἔστιν εὑρεῖν τοῦτον τὸν σύνδεσμον περισσεύοντα, μήποτε διὰ ⁹¹⁰ τοῦ η ἐγέγραπτο εἴξῃ, ἵνα ὑποστίζωμεν μετʼ αὐτό. καὶ ὁ λόγος· ἐπειδὰν τῇ δυνάμει καὶ τῇ ἐπιθυμίᾳ κρατηθῇ, ἐπέρχεται θρέμμασιν.

[17] 45. ἀθετεῖται, ὅτι ἐκ τῶν Ἡσιόδου (Q. 316) μετενήνεκται ὑπό τινος νομίσαντος ἐλλείπειν τὸν λόγον. καὶ γὰρ τοῖς ὑποκειμένοις ἐναντίον τι πεποίηκεν· εἰ γὰρ βλάπτει ἡ αἰδὼς, εὔλογον Ἀχιλλεὺς
ἀναιδέστατος βούλοιτο εἶναι. παρὰ μὲν γὰρ Ἡσιόδῳ γνωμικῶς· ἐκεῖ γὰρ ὄντι λόγον ἔχει, τῆς αἰδοῦς ποτὲ μὲν ὠφέλειαν περιποιούσης ποτὲ δὲ βλάβην. δεῖ δὲ ἔξωθεν προσυπακοῦσαι τὸ ἐστί, ἵνʼ ᾖ, οὐδέ οἱ αἰδώς ἐστι· καὶ πλήρης ὁ λόγος.

τινὲς ἐδάσυναν τὸ ἥδε, ἵνα ἡ αἰδὼς διττὴ ὑπάρχῃ, ἡ μὲν βλάπτουσα,
ἡ δὲ ὠφελοῦσα. οὕτως δὲ καὶ Εὐριπίδης (Hippol. 385) ἐξεδέξατο εἰπὼν διττὰς εἶναι αἰδοῦς. δύναιτο δʼ ἂν ἡ αὐτὴ οὖσα πῆ μὲν ὠφέλιμος εἶναι, πῇ δὲ βλαβερά.

[18] 46. μέλλει ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικεν.

[19] 47. ὅτι τοῦτο προσέθηκεν, ἐπεὶ κασιγνήτους τοὺς ἀνεψιούς που
λέγει (Il. 15, 545). πάλιν δὲ ὁμογάστριος λέγει, καὶ οὐχ ὡς Ζηνόδοτος ἔγραφεν ἐκεῖ (Il. 21, 95) “μή με κτεῖνʼ, ἐπεὶ οὐκ ἰογάστριος Ἕκτορος.”

[20] 53. * Ἀρίσταρχος νεμεσσηθέωμεν, διὰ τοῦ θε.

[21] 54. *μενεαίνων ὅτι ἀντὶ τοῦ θυμούμενος.

[22] 55. *χολωσαμένη ὅτι ἀντὶ τοῦ θυμουμένη.

[23] 58. ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ γυναικὸς μαζόν. Ὁμηρικὸν δὲ τὸ ἔθος· “ὣς τὴν μὲν πρύμνην πῦρ ἄμφεπε” (Il. 16, 124).

τοῦτο ἔνιοι τῶν κριτικῶν κατὰ συνωνυμίαν μεταλαμβάνουσι, λέγοντες ταυτὸν εἶναι γυναῖκα καὶ ἄνθρωπον καὶ θνητὸν, ὡς γίνεσθαι
τοιοῦτον· Ἕκτωρ μὲν θνητὸς, θνητόν τε θήσατο μαζόν· ἄλλοι δὲ παρειλῆφθαι τὸ γυναῖκα ἀντὶ τοῦ κτητικοῦ γυναικεῖον· τοὺς δὲ Ἀττικοὺς καὶ Δωριέας τοῖς κυριωτέροις χρῆσθαι ἀντὶ κτητικῶν, Ἕλληνα στρατὸν ἀντὶ τοῦ Ἑλληνικὸν, καὶ ἄνθρωπον ἦθος ἀντὶ τοῦ ἀνθρώπινον, καὶ Ἑλλάδα διάλεκτον.

[24] 68. *ὡς γὰρ ἔμοιγ᾿ ὅσον ἐπὶ τῇ ἐμῇ κρίσει.

[25] 71, 72, 73. ἀθετοῦνται στίχοι γ΄, ὅτι ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ ¹¹¹²¹³¹⁴ διὰ παντὸς συνδιατρίβει αὐτῷ ἡ Θέτις. τὸ δὲ ἐάσομεν νῦν ἀντὶ τοῦ παρῶμεν, οἷον μηδὲ λέγωμεν· ὅπερ ἀγνοήσαντες οἱ περὶ Ἀντίμαχον ἐποίησαν κλέψαι μὲν ἀμήχανον. γράφεται δὲ κατʼ ἔνια εὖ γάρ οἱ αἰεί. διὰ μέσου δὲ τὸ οὐδέ πη ἔστι. τὸ δὲ ἑξῆς, ἀλλʼ ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν λάθρη Ἀχιλλῆος.

[26] 72. οὐκ ἀναγκαῖον τὸ η ἄρθρον ἐκδέχεσθαι καὶ δασύνειν· ἔθος γὰρ αὐτῷ ἔσθʼ ὅτε παραλείπειν τὰ ἄρθρα· “ἀλλὰ φίλη μήτηρ” (Il. 21, 276) “μήτηρ μέν τέ μέ φησι” (Od. 1, 215). σύνδεσμος οὖν ἐστὶ βεβαιωτικός· διὸ περισπαστέον.

[27] 74. *ὅτι τὸ εἴ ἀντὶ τοῦ εἴθε· διὸ οὐδὲ ὑποστικτέον.
τινὲς τὸ θεων ἐπὶ τοῦ τρέχων ἐξεδέξαντο, μετοχὴν παραλαμβά- νοντες, καὶ ἐβάρυναν. ἀπίθανον δέ· διὸ περισπαστέον· γενικὴ γάρ ἐστι πληθυντικὴ ὀνόματος τοῦ θεός.

[28] 77. ὦρτο δὲ Ἶρις ἔτι πρὸς τὸ προκείμενον, διὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ μαρτυρίου.

ὅτι ἐξ ὀνόματος μὴ καλέσαντος τοῦ Διὸς ἡ πρὸς τοῦτο τεταγμένη Ἶρις ὑπακούει, ὥστε καὶ ὅταν ὁ Ἀχιλλεὺς λέγῃ κοινότερον “ἀλλ᾿ ἄγε δή τινα μάντιν” (Il. 1, 62), εὐλόγως οὖν πάλιν ἐρεῖ ὁ Κάλχας (ib. 74) “ὦ Ἀχιλεῦ κέλεαι με.”

[29] 78. *Σάμου ὅτι τὴν Σαμοθρᾴκην οὕτως εἶπεν.

[30] 80. βυσσόν ἐπεκράτησε τὸ ὀξύνεσθαι τῷ τὰ εἰς ος λήγοντα ὀνόματα δισύλλαβα, ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων, δεδιπλασιασμένον ἔχοντα τὸ σ ὀξύνεσθαι θέλειν, κισσός πεσσός· ἀντιπίπτει μέσσος.

[31] 81. βοὸς κέρας ὅτι οὐ λέγει βοὸς κέρας βοὸς τρίχα, διὰ τὸ
τριχίνην εἶναι τὴν ὁρμιάν. λιναῖς γὰρ ἐχρῶντο· “ἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ ἐνὶ ἤνοπι χαλκῷ” (Il. 16, 408). οἱ δὲ νῦν οὐδὲ βοείαις χρῶνται, ἀλλʼ ἱππείαις. λέγοι ἂν οὖν βοὸς κέρας κυρίως· κατεσκεύαζον γὰρ σύριγγα ἐκ κέρατος βοείου, ἣν παρετίθεσαν τῇ ὁρμιᾷ ὑπὲρ τὸ ἄγκιστρον, ὅπως μὴ οἱ ἰχθῦς ἀποτρώγωσι τὸν λίνον.

*ἐμβεβαυῖα ἐν ἄλλῳ ἐμμεμαυῖα.

[32] 82. κῆρα φέρουσα ἔνιαι τῶν κατὰ πόλεις ἐπʼ ἰχθύσι πῆμα φέρουσα· ἄτοπον γὰρ ἐπʼ ἰχθύων κῆρα λέγειν. ¹⁵¹⁶ ὠμηστῇσιν ὡς ὀρχηστῇσιν· προείρηται δέ.

[33] 83. *ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄλλαι γράφεται ἀμφὶ δέ τʼ ἄλλαι.

[34] 84. Ἀριστοφάνης τὸ εἴατο δασέως, Ἀρίσταρχος δὲ ψιλοῖ. προείπομεν δὲ περὶ τῆς λέξεως.

[35] 85. *ἐν τῇ κατὰ ῾Ριανὸν ὃς τάχʼ ἔμελλεν.

[36] 86. ἀθετεῖται, ὅτι περισσός ἐστι· τὸ γὰρ οἷ ἐστὶν αὐτῷ καὶ τὸ ἔμελλεν ἀντὶ τοῦ ἐῴκει συνήθως Ὁμήρῳ· οὐχὶ τῇ Θέτιδι ἔμελλεν ἐν Τροίᾳ φθίσεσθαι.

[37] 94. ψιλῶς τὸ ἔσθος καὶ ἐσθής, οὐ μόνον διὰ τὴν συναλοιφῆν, ἀλλὰ καὶ διὰ λόγον ὃν ἡμεῖς προείπομεν ἀνασκευάσαντες τοὺς ὑπὸ
τῶν πρὸ ἐμοῦ εἰρημένους· τὰ γὰρ φωνήεντα ψιλοῦσθαι θέλει ἐπιφερομένου τοῦ σ, ὀσφῦς ὀσφραίνεσθαι ἀσφόδελος ἀσφάραγος ἀσχάλλω ὀσχεός ἴσχω ἰσχύς ἀσθενής ἐσθλός ἄσθμα ἔσθω· οὕτως ἄρα καὶ ἔσθος καὶ ἐσθής.

[38] 97. *εἰσαναβᾶσαι αἱ Ἀριστάρχου ἐξαναβᾶσαι, καὶ αἱ πλείους.
πρὸς τὰ περὶ τοῦ Ὀλύμπου· οὐρανὸν γὰρ νῦν εἰπὼν, ὑποβάς φησιν “ἤλυθες Οὔλυμπόνδε.” παρʼ ὅσον ἐπουράνιά τινα μέρη ἐστὶ τοῦ Ὀλύμπου, ὑπὲρ τὰ νέφη διήκοντα.

[39] 100. πρὸς τὴν καθέδραν Ἀθηνᾶς καὶ Ἥρας, ὅτι ἑκατέρωθεν τοῦ Διός. καὶ ὅταν λέγῃ “αἱ δʼ οἶαι Διὸς ἀμφίς” (Il. 8, 444). τὸ
αὐτὸ σημαίνει, Διὸς ἑκατέρωθεν, οὐχ ὥς τινες δέχονται, χωρίς, ἀλλὰ μόνον καθʼ ἑαυτὰς ἔχουσαι τὰς γνώμας.

[40] 104. ὅτι ἄνω εἶπεν εἰς οὐρανὸν ἀϊχθήτην, νῦν δὲ εἰς Ὄλυμπον παραγεγονέναι· αἱ γὰρ κορυφαὶ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιοι.

[41] 108. ὅτι οὕτως λέγει Ἕκτορος νέκυϊ, οὐχ Ἕκτορι. καὶ ἀλλαχοῦ
“οἰσέμεναι νεκρὸν Ἐλπήνορα” (Od. 12, 10).

[42] 109. ὅτι ἐντεῦθεν γέγονεν ἡ προδιασκευή· “ἀλλʼ ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν.” ἡ δὲ Μασσαλιωτικὴ ὀτρύν συσιν. οὕτως καὶ ἡ Χία.

[43] 110. αὐτὰρ ἐγὼ τόδε προϊάπτω Ἀρίσταρχος. καὶ ταυτόν ἐστι τῷ προϊάλλω.

¹⁷¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³

Ἀχιλλῆϊ προτιάπτω Ἀπολλόδωρος καὶ Ἀρητάδης καὶ Νεοτέλης καὶ Διονύσιος ὁ Θρᾷξ διὰ τοῦ τ τὴν πρόθεσιν γράφουσι, καὶ δασύνουσι τὸ ᾱ, ἵνα ᾖ προσάπτω, ἀνατίθημι· οἱ δὲ χωρὶς τοῦ τ ἔγραψαν καὶ ἐψίλωσαν τὸ ᾱ, ἵνα ταυτὸν ὑπάρχῃ τῷ προϊάλλω, οἷον δίδωμι, προσπένδω. οὕτως δὲ καὶ Ζηνόδοτος καὶ Ἀρίσταρχος ἐν τοῖς πρὸς
Κωμανόν.

[44] 121. ὅτι πάλιν ἐξ Ὀλύμπου λέγει κατιέναι· ἄνω δὲ (97) “οὐρανὸν ἀϊχθήτην.”

[45] 122. *ἔνθ᾿ ἄρα γρ. ἐν δʼ ἄρα τόν γε.

[46] 124. ὅτι ἅπαξ νῦν ἐν Ἰλιάδι καὶ ἅπαξ ἐν Ὀδυσσείᾳ (16, 2) τὸ
ἄριστον “ἐντύνοντο ἄριστον.” ἔστι δὲ τὸ πρωϊνὸν ἔμβρωμα· τρεῖς γὰρ τροφὰς ἐλάμβανον οἱ ἥρωες.

[47] 125. *οὕτως Ἀρίσταρχος ἑνικῶς ἐν κλισίῃ.

[48] 129. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ κραδίην. Πυθαγόρας παραινεῖ καρδίαν μὴ ἐσθίειν, ὅ ἐστιν ἄλυπον καὶ ἀτάραχον διάγειν τὸν βίον.

[49] 130, 131, 132. ἀθετοῦνται στίχοι γ΄, ὅτι ἀπρεπὲς μητέρα υἱῷ λέγειν “ἀγαθόν ἐστι γυναικὶ μίσγεσθαι.” ἔτι δὲ καὶ ἀπάντων ἀσυμφορώτατόν ἐστι, καὶ μάλιστα τοῖς εἰς πόλεμον ἐξιοῦσι· χρεία γὰρ εὐτονίας καὶ πνεύματος. καὶ τὸ λέγειν ὅτι ὁ θάνατός σου ἐγγύς ἐστιν ἄκαιρον. διεσκεύακε δέ τις αὐτοὺς, οἰηθεὶς ἀποκρέμασθαι οὐδέ
τι σίτου. πλῆρες δέ ἐστι, σὴν ἔδεαι κραδίην, οὐδὲ τὸ τυχὸν σίτου μεμνημένος.

[50] 134. ἡ διπλῆ, ὅτι οὕτως εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἑαυτὸν, ἑέ. Καλλίστρατος οὖν καὶ Ἀρίσταρχος δασύνουσι τὸ πρῶτον ε τῆς ἀντωνυμίας· τῷ δὲ τόνῳ ὡς ἐμέ.

[51] 139. *ἐν ἄλλῳ τῇ εἴη· ὃς δῶρα φέροι.

[52] 141. *ἐν νηῶν ἀγύρει ὅπερ δι᾿ ἄλλων λέγει “νηῶν ἐν ἀγῶνι” (Il. 14, 428).

[53] 143. * ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

[54] 144. *ταχεῖα ὅτι ἀντὶ τοῦ ταχέως.

²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸

[55] 145. εἴσω ὅτι τοπικῶς ἀντὶ τῆς προθέσεως· θέλει γὰρ εἰπεῖν εἰς Ἴλιον.

[56] 148. *οὕτως διὰ τοῦ ν. οἶον.

[57] 150. *ἠδέ γρ. ἤ κε.

[58] 151. ὅτι οὕτως εἴρηκεν, νεκρὸν ὃν ἔκτεινεν, ἀντὶ τοῦ ὃν κτείνας
νεκρὸν ἐποίησεν, ὡς ἐπὶ τοῦ “ἕλκος ἀναψύχοντα τό μιν βάλε Πάνδαρος ἰῷ” (Il. 5, 795).

[59] 163. ἐντυπὰς ἐν χλαίνῃ οὕτω φησὶν αὐτὸν κεκαλύφθαι τῇ χλανίδι, ἐντετυπωμένοις τοῖς ἱματίοις ὅλον τὸ σῶμα, ὥστε μόνον τὸν τῶν μελῶν τύπον φαίνεσθαι.

ὅτι ἐν ἴσῳ τῷ ἐντυπάδεια, ὥστε διὰ τοῦ ἱματίου τοῦ σώματος τὸν τύπον φαίνεσθαι.

[60] 164. ὅτι τὸ τοῖο οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ, ὡς οἱ γλωσσογράφοι, ἀλλὰ θαυμαστικῶς τοιούτου. καὶ ὅτι κόπρος τὰ κόπρια.

[61] 165. * ἑῇσι γρ. φίλῃσι.

[62] 172. ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων προορωμένη, καὶ τὸ τόδε τοπικῶς ἀντὶ τοῦ ἐνταῦθα.

[63] 174. ὅς σευ ἄνευθεν ἐών ὅτι ἐνταῦθα ὑγιῶς λέγεται, ἐκεῖ δὲ (Il. 2, 27) κακῶς ὑπὸ τοῦ Ὀνείρου πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα.

[64] 175. σε κέλευεν ἐκέλευσεν margo ext.

[65] 180. *ὅτι νεκρὸν ὃν ἔκτανε.

[66] 181. *ἔσω κλισίην ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς κλισίην.

[67] 190. *πείρινθα τὸ πλινθίον τὸ ἐπάνω τῶν ἀμαξῶν τιθέμενον.

[68] 192. πολλὰ κεχάνδει οὕτως Ἀρίσταρχος, κεχάνδη, διὰ τοῦ η, ἀντὶ τοῦ κεχάνδει. ἡ δὲ Μασσαλιωτικὴ πολλὰ κεκεύθει.

* Ἀρίσταρχος κεχάνδη.

[69] 198. * Ἀρίσταρχος ἄνωγεν ἔξω τοῦ ῑ.

[70] 200. *ἀμείβετο Ἀρίσταρχος ἀνείρετο μύθῳ.

[71] 202. τὴν κλε συλλαβὴν ὀξυτονεῖ ὁ Ἀσκαλωνίτης, ἡγούμενος τὸ πλῆρες εἶναι ἐκλέου. οὐκ ἔστι δὲ, ἀλλʼ ἐκλέεο τετρασυλλάβως. καὶ
δῆλον ὅτι εἴτε συγκέκοπται ἡ ὀξεῖα εἴτε ἡ βαρεῖα ἡ μετὰ τὴν ὀξεῖαν, ὀφείλει πάλιν τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα φυλάττεσθαι· οὐδὲ γὰρ χαρακτὴρ κωλύει. τὸ μέντοι “σὺ δʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησον” (Il. 21

²⁹³⁰³¹³²

74) καὶ τὰ τοιαῦτα, πρώτης ὄντα συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἄλλης ἀναλογίας ἔχεται, ὡς ἐν ἑτέροις εἴρηται.

[72] 205. ὅτι ὑποτάσσουσι στίχον ὡς ἐλλείποντος τοῦ λόγου “ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες.” πλείων δέ ἐστιν ἔμφασις μὴ προσκειμένου αὐτοῦ.

[73] 206. τὸ ἑξῆς ἐστὶν, εἰ γάρ σʼ αἱρήσει, οὔ σʼ ἐλεήσει· τὰ δὲ ἄλλα διὰ μέσου.

[74] 208. αἰδέσεται ὅτι ἀντὶ τοῦ προσδέξεται ὡς ἱκέτην· “μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών· ὁ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσει, οὐδέ τί μʼ αἰδέσεται” (Il. 22, 123).

[75] 210. γεινομένῳ ἐπένησε λίνῳ ὅτι ἐνταῦθα καλῶς κεῖται, ἐπὶ δὲ Ἀχιλλέως ἐν τῇ Υ (128) οὐκέτι.

[76] 212. *ἔχοιμι κατέχοιμι εἰς τὸ ἐσθίειν.

[77] 213. Ἀπολλόδωρος καὶ Καλλίστρατος τιτά, ὥστε τρία εἶναι, ἐπίρρημα τὸ τότε καὶ σύνδεσμον τὸν ἄν καὶ ὄνομα τὸ τιτά. ὁ δὲ
Ἀσκαλωνίτης ἄντιτα παραλαμβάνει, μεταλαμβάνων εἰς τὸ ἀντέκτιτα. οὕτω καὶ οἱ πλείους, ὁμοίως τῷ ἄτιτα (Il. 14, 484). ἔχεται μὲν οὖν ἡ κατὰ σύνθεσιν ἀνάγνωσις ἐμφάσεως, καὶ μᾶλλον τοῦ νοητοῦ· μελλήσει δὲ λείπειν τὸ ἄν ἐν τῇ συντάξει, ἐπιζητοῦντος τοῦ γένοιτο εὐκτικοῦ τὸ τοιοῦτο. παραφυλακτέον δὲ ὅτι καὶ συλλαβὴ
λείπει ἡ τῑ, τοῦ ἐντελοῦς ὄντος ἀντίτιτα.

[78] 214. οὕτως ἐπεὶ οὔ ἑ, ἐπεὶ οὐκ αὐτόν. αἱ δὲ κοιναὶ ἐπεὶ οὔτι.

[79] 215. πρὸς τοὺς γράφοντας (Il. 2, 484). “ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλυμπιάδες βαθύκολποι,” ὅτι ἐπὶ βαρβάρων τὸ ἐπίθετον τίθησιν.

πρό οὕτως χωρὶς τοῦ σ. gl. interl.

[80] 221. ἢ οἳ μάντιές εἰσι θυοσκόοι καὶ ἐνταῦθα ἀξιοῦσί τινες διαστέλλειν μετὰ τὸ εἰσί, ὡς καὶ ἐν τῇ A ῥαψῳδίᾳ (62) τὸ γένος, φησὶ, προειπὼν ἐπιφέρει τὸ εἶδος· “ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν.” δοκεῖ δέ μοι ἐνθάδε μὴ ἐπείγειν, ἐπεὶ ἐνδέχεται τὸ δεύτερον τοῦ
πρώτου ἐπίθετον εἶναι, μάντεις θύται· καὶ ἄλλως τῶν ἱερέων ἕτεροι νοοῦνται. θυοσκόοι μὲν οἱ διὰ τῶν ἐπιθυομένων μαντευόμενοι, οἱ ἐμπυρόσκοποι—καλοῦσι δὲ αὐτοὺς λιβανομάντεις—, ἱερεῖς δὲ οἱ διὰ τῶν ³³³⁴³⁵ σπλάγχνων μαντευόμενοι. τὰ μὲν γὰρ θυμιάματα θύη καλεῖται, τὰ δὲ σπλάγχνα ἱερά. κοινὸν δέ ἐστι τὸ μάντις.

[81] 222. ψεῦδός κεν φαῖμεν ὅτι ἐνταῦθα ἁρμοζόντως λέγεται ὁ στίχος, ὑπὸ δὲ Νέστορος ἐν τῇ B (81) οὐκέτι.

[82] 223. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸν δέ. τὸ γὰρ ἑξῆς, νῦν δὲ εἶμι.

[83] 224, 225. ἡ ὑποστιγμὴ ἀμφίβολος· ἤτοι γὰρ μετὰ τὸ αἶσα, ἵνα λείπῃ τὸ ἐστίν, ἢ μετὰ τὸ χαλκοχιτώνων, ἵνα κοινὸν ᾖ τὸ τεθνάμεναι καὶ κατὰ τῶν ἑξῆς.

[84] 228. φωριαμῶν Ἀρίσταρχος ὡς κιβωτῶν. καὶ ἔχομεν τῶν δια τοῦ αμος παρηγμένων ὀνομάτων κανόνας τοιούσδε, πρῶτον μὲν ὡς τὰ
τριβράχεα, μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ βαρύνεσθαι θέλει, κάλαμος Πρίαμος. τὸ ποταμὸς ἐγένετο παρὰ τὸ ποτασμός, καθʼ ὑφαίρεσιν τοῦ σ· τὸ δὲ ἰταμός ἐπιθετικόν ἐστι. δεύτερον δὲ ὡς τὰ ἔχοντα τὴν ἄρχουσαν μακρὰν, εἰ μὲν θέσει ᾖ, βαρύνεται, ὄρχαμος Τύρταμος Πέργαμος· εἰ δὲ φύσει, κύρια μὲν ὄντα βαρύνεται πάλιν, ὡς ἔχει τὸ Πύραμος
Τεύταμος, οὐχ οὕτως δὲ ἔχοντα ὀξύνεται, ὡς ἔχει τὸ οὐλαμός χηραμός. τούτῳ οὖν τῷ λόγῳ, εἴτε παρὰ τὸ τοὺς φῶρας ἀπείργειν ἢ ἀπὸ τοῦ τὰ φάρη φυλάσσειν ἡ προκειμένη λέξις παρῆκται, ἔσται κατʼ ὀξεῖαν τάσιν, φωραμός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ῑ φωριαμός. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι ἐπιθήματα τῶν κιβωτίων τὰ πώματα, καταχρηστικῶς δὲ πίθων
καὶ τῶν ὁμοίων.

[85] 229. πέπλος, φᾶροε, χιτών, χλαῖνα διαφέρουσι· πέπλοι γὰρ οὓς περονῶνται μόναι γυναῖκες, οἳ καὶ ἑανοὶ καλοῦνται· χιτὼν δὲ ἀνδρεῖον ἔνδυμα, φᾶρος ἱμάτιον, χλαῖνα τὸ περίβλημα.

πέπλος ὃν περονῶνται γυναῖκες, ὃς καὶ ἑανὸς καλεῖται. || χιτὼν
ἀνδρεῖον ἔνδυμα. || φᾶρος ἱμάτιον ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. || χλαίνη τὸ περίβλημα τῆς κλίνης.

ὅτι διέσταλκε τὸν πέπλον ἀπὸ τῶν χλαινῶν, καὶ τὰ φάρη ὡς διαπρέποντα τὸν πέπλον οὕτως προσηγόρευσεν.

[86] 232. *ὅτι παρέλκει τὸ πάντα.

[87] 235. ἐξεσίην δημοσίαν ἔκπεμψιν. δασύνεται δὲ ἡ δευτέρα συλλαβὴ, παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα.

³⁶³⁷³⁸³⁹

Ἀρίσταρχος δασύνει τὴν δευτέραν συλλαβήν· παρὰ γὰρ τὸ ἵημι, φησὶν, ἐγένετο. ἐπιφέρει γοῦν “πρὸ γὰρ ἧκε πατὴρ ἄλλοι τε γέροντες.” παρὰ δὲ τὸν ἥσω μέλλοντα ἡ ἑσία ἐγένετο καὶ ἡ ἐξεσία ὡς καὶ παρὰ τὸ θήσω θεσία· “πῆ δὴ συνθεσίαι τε” (Il. 2, 339). τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ “τῶν ἕνεκʼ ἐξεσίην” (Od. 21, 20). οὕτως
δὲ καὶ Νικίας. Νεοπτόλεμος δὲ ὁ Παριανὸς, λέγων παρὰ τὸ ἐξιέναι πεποιῆσθαι τὴν λέξιν, οἷον τὴν ἔκπεμψιν, ἀξιοῖ ψιλοῦν. ἄμεινον δὲ τῷ Ἀριστάρχῳ πείθεσθαι· ἠπίστατο γὰρ ὁ ποιητὴς καὶ τὸν ἥσω μέλλοντα δασυνόμενον “ἥσω γὰρ καὶ ἐγώ” (Il. 17, 515). παρὰ δὲ τοὺς μέλλοντας ὁριστικοὺς ἐγίνετο τὰ τοιαῦτα ὀνόματα, οὐ παρʼ ἐνεστῶτας
ἀπαρεμφάτου ἐγκλίσεως· θύσω γοῦν θυσία, ἄξω ἀξία, δώσω δοσία, προδώσω προδοσία. οὕτως οὖν καὶ παρὰ τὸν ἥσω ἑσία καὶ ἐξεσία.

[88] 241. ἢ οὔνεσθʼ ὅτι μοι οἷον μικρὸν καὶ φαῦλον οἴεσθε τὸ συμβεβηκός. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι οὔνεσθε, ἐκφαυλίζετε καὶ οὐδενὸς ἄξιον ἡγεῖσθε.

ἢ οὔνεσθʼ οὕτως αἱ Ἀριστάρχου, ἢ ὀνόσασθʼ. ἐμέμψασθε καὶ ἐξεφαυλίσατε. βούλεται δὲ λέγειν, ἐμοὶ συλλυπησόμενοι καὶ οὐχὶ ἕκαστος ἴδιον κακὸν νομίζει τὴν Ἕκτορος ἀπώλειαν.

[89] 246. *βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ ἰδεῖν πρὸς τὸ σαφέστερον.

[90] 247. δασέως δίεπ᾿, παρὰ τὸ ἕπω δασυνόμενον· οὕτως καὶ Ἀρίσταρχος
καὶ οἱ πλείους. οἷον διὰ τῶν ἀνδρῶν ἐπορεύετο καὶ διίστα αὐτούς. καὶ οὕτως ἔχει τὰ τῆς ἀναγνώσεως. τὸ δὲ ἔξω ἑκατέροις δύναται συντάττεσθαι· βέλτιον δὲ τοῖς ἄνω.

[91] 251. Ἀλεξάνδρου τοξευθέντος ὑπὸ Φιλοκτήτου, Πρίαμος τὸν Ἑλένης γάμον ἔπαθλον ἔθηκε τῷ ἀριστεύσαντι κατὰ τὴν μάχην,
Δηΐφοβος δὲ γενναίως ἀγωνισάμενος ἔγημεν αὐτήν. ἡ ἱστορία παρὰ Λυκόφρονι.

ὅτι ὁμώνυμος ὁ Ἱππόθοος τῷ Πελασγῷ· “Ἱππόθοος δʼ ἄγε φῦλα Πελασγῶν” (Il. 2, 840). καὶ ὅτι ἄδηλον πότερόν ἐστι τὸ κύριον ὁ Δῖος ἢ ὁ Ἀγαυός.

[92] 253. κατηφόνες ὡς Μακεδόνες. οὕτως Ἀρίσταρχος, καὶ ἄμεινον· θηλυκῇ γὰρ προσηγορίᾳ ὀνειδίσαι τοὺς υἱοὺς ἠθέλησεν, οἱονεὶ κατήφειαι. Κράτης μέντοι κατηφέες γράφει.

⁴⁰⁴¹

[93] 257. ὅτι ἐκ τοῦ εἰρῆσθαι ἱππιοχάρμην τὸν Τρωΐλον οἱ νεώτεροι ἐφʼ ἵππου διωκόμενον αὐτὸν ἐποίησαν. καὶ οἱ μὲν παῖδα αὐτὸν ὑποτίθενται, Ὅμηρος δὲ διὰ τοῦ ἐπιθέτου τέλειον ἄνδρα ἐμφαίνει· οὐ γὰρ ἄλλος ἱππόμαχος λέγεται.

[94] 264. ἐπιθεῖτε ὡς τὸ διακρινθεῖτε (Il. 3, 302).

[95] 269. οὐκ ἦν παρὰ Ζηνοδότῳ οὗτος ὁ στίχος. οὕτως δὲ εἴρηκε κρίκους τινὰς διʼ ὧν αἱ ἡνίαι διείρονται καὶ οἰακίζουσι τοὺς ἵππους.

[96] 272. πρώτῃ ὅτι πρώτῃ ἀντὶ τοῦ ἄκρᾳ· “ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ” (Il. 6. 40).

ἕστορι βάλλον τῷ πεπηγότι πασσάλῳ κατὰ τοῦ ῥυμοῦ καὶ τοῦ
ζυγοῦ, περὶ ὃν τὰ ζυγόδεσμα εἱλεῖται καὶ ὁ κρίκος ἔγκειται.

ἕστορι βάλλον δασέως, ἀπὸ τῆς ἕσεως· τὸν γὰρ βαλλόμενον πάσσαλον ἐπʼ ἄκρου τοῦ ζυγοῦ νοητέον.

[97] 275. διασταλτέον μετὰ τὸ φέροντες πρὸς τὸ σαφέστερον.

[98] 277. ἐντεσιεργούς τοὺς ὑποζυγίους καὶ μὴ ψιλῶς νωτοφόρους,
ἀλλὰ τήν τε ἅμαξαν καὶ τὴν πείρινθα ἕλκνοτας, ἅπερ καὶ ἔντεά φησιν.

[99] 282. κῆρυξ ὅτι εἰ μὴ προσέθηκε τὸν στίχον,. οἱ θέλοντες συγχεῖσθαι τὰ δυϊκὰ παρʼ Ὁμήρῳ, Ἐρατοσθένης καὶ Κράτης, ἔλεγον ἂν ἐπὶ τῶν ἐννέα Πριαμιδῶν τετάχθαι τὼ μὲν ζευγνύσθην.

[100] 292. *ταχύν ἐν ἄλλῳ ἑὸν ἄγγελον.

τὸ ἑξῆς αἴτει δʼ οἰωνὸν δεξιόν· τὰ δὲ ἄλλα διὰ μέσου. ἐγκλιτικῶς ἀναγινώσκουσι τὴν οἱ, ἐπεὶ εἰς ἁπλῆν ἡ μετάληψίς ἐστιν, ὁμοίως τῷ “ἀλλά οἱ αὐτῷ Σεύς” (Od. 4, 667).

[101] 293. ὅτι Ζηνόδοτος γράφει καὶ οὗ. ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ,
καὶ ἀδιάφορος ὁ λόγος.

*μάλιστα γρ. μέγιστον.

[102] 295. * Δαναῶν ταχυπώλων γρ. χαίρων ἐνὶ θυμῷ.

[103] 304. ἀθετεῖται, ὅτι παρὰ τὸ σύνηθες αὐτῷ χέρνιβον τὸ ἀγγεῖον τὸ ὑποδεχόμενον τὸ ὕδωρ, ὡς ἡμεῖς· τοῦτο δὲ αὐτὸς εἴωθε καλεῖν
λέβητα, τὸ δὲ κατὰ τῶν χειρῶν διδόμενον ὕδωρ χέρνιβα. ἔνιοι δὲ διπλῇ σημειοῦνται ὡς ἅπαξ ἐνταῦθα εἰρημένον.

[104] 305. * ὅτι λείπει ἡ παρά.

⁴²⁴³

[105] 306. * στὰς μέσῳ ἕρκεϊ ὅτι ἐλλείπει ἡ πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ ἐν μέσῳ ἕρκει στὰς εὔχετο.

[106] 310. *ταχύν ἐν ἄλλῳ ἑὸν ἄγγελον.

[107] 311. *μάλιστα γρ. μέγιστον.

[108] 315. τελειότατον πετεηνῶν ὅτι οὐ τὸν τῷ σώματι τέλειον, ἀλλὰ
τὸν ἐπιτελεστικώτατον.

[109] 316. μόρφνον ὡς ὕπνον· καὶ οὕτως ἔχει ἡ ἀνάγνωσις. εἴτε μορόφονός ἐστιν, εἴτε παρὰ τὴν ὄρφνην ἐσχημάτισται πλεονάσαντος τοῦ μ κατʼ ἀρχὴν, ἵνα σημαίνηται ὁ μέλας, εἴτε παρὰ τὸ μάρπτω μάρφνος ἐστὶ καὶ μόρφνος ὁ συλλαμβάνων, ἐξ οὗ σημαίνεται ὁ ταχὺς,
κατὰ πάντα τρόπον ὀφείλει βαρύνεσθαι διά τε τοὺς σχηματισμοὺς καὶ τὸν χαρακτῆρα. τὰ γὰρ εἰς ος λήγοντα δισύλλαβα, μὴ ἔχοντα παρασχηματισμὸν θηλυκοῦ γένους, ἔχοντα δὲ πρὸ τέλους τὴν ορ συλλαβὴν πάντα βαρύνεται, ὑπεσταλμένων τῶν εἰς μος ληγόντων, οἷον χόρτος φόρτος ὅρκος, ὄρθος τὸ μονογενὲς, πόρνος· οὐ γὰρ θηλυκὸν
αὐτοῦ τὸ πορνή. οὕτως δὲ θέλει καὶ τὸ πτόρθος· οὕτως μόρφνος. παρεφύλαξα δὲ τὰ εἰς μος διὰ τὸ κορμός φορμός. τὸ μέντοι περκνός ὀξύνεται ὁμοίως τῷ πυκνός. οὕτως καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης, μεταλαμβάνων εἰς τὸν μέλανα. καὶ ἐμοὶ δὲ δοκεῖ οὕτως ἔχειν ὑγιῶς, ἐπεὶ οὐδὲ παραλήγεται τῇ ορ συλλαβῇ, ὡς καὶ τὰ προκείμενα. ὁ μέντοι
Ἀρίσταρχος ἀετοῦ εἶδος, καὶ βαρύνει· ἀλλʼ οὖν γε ἐπείσθη ἡ παράδοσις τοῖς ὀξύνουσιν.

[110] 318. ὅτι δύναται καὶ κατὰ σύνθεσιν εὐκλήϊς, εὐεπίκλειστος, χωρὶς δὲ τὸ ἀραρυῖα· δύναται δὲ καὶ κατὰ συναλοιφὴν, εὖ ταῖς κλεισὶν ἀραρυῖα.

Ἀρίσταρχος ἐϋκλήϊς ὡς ἐϋκνήμις, σύνθετον ποιῶν τὴν λέξιν· οὕτως καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης. εἰσὶ δὲ διεῖλον, ἐῢ κληῗσ᾿ ἀραρυῖα, οἷς συγκατατίθεται καὶ Τρύφων, οὐκ εὖ· ἄμεινον γὰρ ἐπιθετικῶς ἀκούειν καὶ μὴ πάθος ἐκδέχεσθαι πληθυντικῆς δοτικῆς, λέγω δὲ τὸ τῆς ἐκθλίψεως. ὃ δέ φημι, τοιοῦτόν ἐστιν, ὡς ὅτι ἐκθλίβεται μὲν τὸ ῑ τῆς
δοτικῆς παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ ἑνικῆς ὑπαρχούσης καὶ πληθυντικῆς (“κερκίδʼ ὕφαινε” Od. 5, 62· “χέρσʼ ἐρέται” Od. 13, 115· “καὶ νήεσσʼ ἡγήσατʼ Ἀχαιῶν” Il. 1, 71), οὔ γε μὴν τὸ ἀπὸ τῶν εἰς ῑς ἐκτεταμένον θηλυκῶν· εἰ δʼ ἡ προκειμένη λέξις κρίσεως δεῖται κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν, δῆλον ὅτι συνθέτως ἀναγνωσόμεθα, ὅπως μὴ πληθυντικοῦ
δῶμεν τὴν χρῆσιν παρὰ τὴν συνήθειαν τοῦ ποιητοῦ καὶ ἔκθλιψιν σημειώδη. εἰ δὴ σύνθετόν ἐστι τὸ εὐκλήϊς, καὶ παροξύνειν δεῖ αὐτό· μακρὸν γὰρ τὸ ῑ καὶ ἐν τῇ συνθέσει, ὡς ἐν τῷ κ΄ τῆς καθόλου φησὶν ὁ αὐτός· ἀπὸ γὰρ τοῦ χρόνου τὸν τόνον ἐστήσαμεν. καὶ ἐν τῷ τρίτῳ δὲ τῶν ὀνοματικῶν περὶ τῆς ἐκτάσεως αὐτῶν ταῦτά φησιν· “ ἄλλως τε εἰ ἐπιζητοῦσιν ἐκτεταμένον τὸ ῑ, ἔχουσιν ἐν τῷ ἐϋκνήμις, μελαμψήφις·
καὶ εἰ τοῦτο,” φησὶ, “δῆλον ὅτι παροξύνεται.”

[111] 319. καταχρηστικῶς πτερὰ αἱ πτέρυγες. κυρίως δέ εἰσι πτερὰ τὰ πτίλα.

[112] 320. * ὑπὲρ ἄστεος γρ. δι᾿ ἄστεος.

[113] 322. *ὁ γεραιὸς ἑοῦ γρ. ὁ γέρων ξεστοῦ ἐπεβήσετο.

[114] 329. *πόλεος γρ. πόλιος.

αἱ ὑποστιγμαὶ κατέβαν, ἀφίκοντο· ἡ δὲ ἀνταπόδοσις πρὸς τὸ οἱ μὲν ἄρʼ ἄψορροι (330).

[115] 331. πρὸς τὴν συναλοιφὴν, ὅτι ἐν δύο στίχοις· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστι Ζῆνα ἐς πεδίον φανέντε.

[116] 331, 332. νʼ ἐς πεδίον προφανέντε οὕτως τὴν συναλοιφὴν διεῖλεν Ἀρίσταρχος, Ζῆ ν᾿, ἐν ἀρχῇ τοῦ στίχου τὸ ν θείς.

[117] 332. προφανέντε ἐν τῇ Χίᾳ καταβάντε.

[118] 337. *ὅτι ἴδῃ καὶ νοήσῃ παραλλήλως ταυτόν ἐστιν.

[119] 338. ὅτι οὕτως εἴρηκε Πηλείωνάδε, εἰς Πηλείωνα, ἀντὶ τοῦ
πρὸς Πηλείωνα.

[120] 341, 342. ἀμβρόσια, χρύσεια ὅτι ἐνταῦθα ὀρθῶς κεῖνται καὶ ἐπὶ τοῦ πρὸς Καλυψὼ διαπεραιουμένου Ἑρμοῦ (Od. 5, 44), ἐν δὲ τῇ A ῥαψῳδίᾳ τῆς Ὀδυσσείας (97) οὐκέτι.

[121] 341. οὕτως διὰ τοῦ ο, φέρον gl. interl.

[122] 343. τὴν ῥάβδον συσταλτέον κατὰ τὴν πρώτην συλλαβὴν, οὐχ ὅτι παρὰ τὸ ῥάπτω ἐγένετο, ἔνθεν καὶ τὸ ῥαπίζω, ἀλλʼ ὅτι καὶ τὸ ᾱ πρὸ τοῦ β συστέλλεσθαι θέλει, ἁβρός Ἄβδηρος Ἀβαρβαρέα ἐπιγράβδην. οὕτως οὖν ἐχέτω καὶ ἡ ῥάβδος. διὸ τὸ ἄβαλε καὶ κατὰ τοῦτο ἐσημειοῦτο.

[123] 344. *ἐθέλει οὕτως Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ ε· αἱ δὲ κοιναὶ διὰ τοῦ η, ἐθέλῃ.

[124] 346. *αἶψα δʼ ἄρα Τροίην ἐν ἄλλῳ αἶψα δʼ ἄρ᾿ ἐς Τροίην.

⁴⁴⁴⁵

[125] 347. *αἰσυητῆρι Ἀρίσταρχος αἰσυμνητῆρι, τουτέστι βασιλικῷ.

οὕτως αἰσυμνητῆρι βασιλεῖ τὴν μορφὴν ἐοικώς. καὶ ἀλλαχοῦ “παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασιν” (Od. 13, 222).

[126] 348. πρῶτον ὑπηνήτῃ μεθόριον ἡλικίας ἀνδρὸς καὶ παιδὸς, ἁβρότερον
μὲν ἢ κατʼ ἄνδρα, γενναιότερον δὲ ἢ κατὰ παῖδα. περὶ τοὺς τοιούτους ἦν καὶ ὁ Σωκρατικὸς ἔρως. καὶ μύσταξ μὲν αἱ ἐπὶ τοῦ ἄνω χείλους τρίχες, τὸ δὲ κάτω πάππος, τὸ δὲ ἐξ ἀμφοῖν ὑπήνη, ὡς τὸ “καὶ μολύνων τὴν ὑπήνην” (Arist. Eq. 1286). οἱ δὲ κοινῶς εἶπον τὸ γένειον· πρῶτον ὑπηνήτῃ ἀρχομένῳ γενειάζειν.

[127] 367. ὀνείατʼ ὅτι οὐ πάντως βρώματα τὰ ὀνείατα, ὡς οἱ γλωσσογράφοι, ἀλλὰ πάντα τὰ ὄνησίν τινα περιποιοῦντα, ὡς νῦν τὰ δῶρα. καὶ ὅτι ἄγοντα εἴρηκεν, οὐ φέροντα· οὐ γὰρ αὐτὸς ἐβάσταζεν.

[128] 370. * οὐδέν γρ. εἰ δέ κεν. ἡ διπλῆ δὲ ὅτι τὸ δεν παρέλκεται.

*κακά γρ. κακόν.

[129] 373. *οὕτως διὰ τοῦ π, οὕτω πη. ἐν δέ τισι διὰ τοῦ δ, οὕτω δή.

[130] 374. *ἀλλʼ εἴ τις γρ. ἀλλʼ ἔτι τις.

[131] 376. αἴσιον, οἷος δὴ σὺ δέμας οἱ γὰρ εὔμορφοι βασιλικοί τε καὶ θεῶν ἐνομίζοντο παῖδες.

[132] 377. μακάρων δʼ ἔξεσσι ἐκγέγονας, ἢ ἐκ μακάρων ἐσσί. ἐκ γὰρ
τῆς ὄψεως στοχάζεται.

[133] 381. ἠέ πη ἐκπέμπεις βέλτιον ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς τὴν πεῦσιν γίνεσθαι· ἆρα ἐκπέμπεις;

[134] 383. * ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

[135] 388. ὥς μοι καλά εἰ μὲν θαυμαστικῶς λέγοι τοῦτο, ἀπʼ ἄλλης
ἀρχῆς· εἰ δὲ μὴ, τοῖς ἄνω συναπτέον.

ἔνισπες ὡς ἔδραμες· ἔστι γὰρ ὁριστικὸν ἐκ τοῦ ἤνισπες τὴν ἄρχουσαν συστείλαντος. τό μέντοι προστακτικὸν πρὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν (“σὺ δʼ ἀληθῶς ἐνίσπες” Od. 3, 247), ὁμοίως τῷ ἐπίσχες. καὶ δῆλον ὅτι ὅπου μὲν τὸ ῑ ἐστὶ τῆς προθέσεως, ὅπου δὲ τοῦ ῥήματος.
τὸ μέντοι ἄνευ τοῦ προστακτικὸν προπαροξύνεται, λέγω δὲ τὸ “νημερτές μοι ἔνισπε” (Od. 4, 642).

[136] 394. *θαυμάζομεν ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐθεώμεθα.

[137] 395. *κεχολωμένος ὅτι ἀντιφράζει τὸν χόλον τῇ μήνιδι.

⁴⁶⁴⁷

[138] 299. *ἓξ δέ οἱ γρ. ἓξ δὲ τῷ.

[139] 400. * τῶν μέτα παλλόμενος οὕτως τῶν μέτα. τῶν μέτα ἀναστρέφουσι τὴν πρόθεσιν· ἔστι γὰρ μετὰ τῶν. 418. θηοῖο θηοῖο διὰ τοῦ η, ἀντὶ τοῦ θαυμάσειας. οὕτως αἱ Ἀριστάρχου.

[140] 439. ὀνοσσάμενος μαχέσαιτο οὐδεὶς ἄν σοι μαχεσθείη καταφρονήσας ἐμοῦ τοῦ παραπέμποντος.

[141] 450. δοῦρʼ ἐλάτης κλάδους ἐλάτης· ὄροφος δέ ἐστιν εἶδος καλάμης.

[142] 463. ὀφθαλμοὺς εἴσειμι ἀντὶ τοῦ ἥξω εἰς ὄψιν τοῦ Ἀχιλλέως.

[143] 473. καθείατο] Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ η.

[144] 482. θάμβος οὐδένα γὰρ διαλέγεται ἕως οὗ καθαρθῇ.

[145] 512. δώματ᾿ ὅτι καταχρηστικῶς τὰς σκηνὰς οὕτως εἶπεν. Ζηνόδοτος δὲ στεναχή διὰ τοῦ ε γράφει. ἐκπίπτει δὲ τὰ διὰ τοῦ ε ῥήματα ἐν τοῖς ὀνόμασιν εἰς τὸ ο, λέγω λόγος, μένω μονή· οὕτως στενάξαι
στοναχή.

[146] 514. καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἀθετεῖται· προείρηται γὰρ ἱκανῶς διὰ τοῦ “αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο,” καὶ ἀκύρως τέθειται τὸ γυίων· οὐ γὰρ οὕτως λέγει πάντα τὰ μέλη, ἀλλὰ μόνον τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας.

[147] 518. *οὕτως Ἀρίσταρχος, κάκ᾿ ἄνσχεο.

[148] 522. ὅτι τὸ ἀπλοῦν ἐστὶν ἕζευ· τούτῳ δὲ ἀνάλογον τὸ σύνθετον ⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹ κατʼ ἄρʼ ἕζευ, οὐχὶ ἵζευ. καὶ ὅτι τὸ ἔμπης ἀντὶ τοῦ ὅμως, ἔσθʼ ὅτε δὲ ἀντὶ τοῦ ὁμοίως· “ἔμπης μοι δοκέει δαίδων σέλας” (Od. 18 353).

[149] 524. *οὐ γάρ τίς τʼ ἄνυσις ἐν ἄλλῳ.

[150] 525. ἐπεκλώσαντο εἱμαρμένον ἐποίησαν, ἐπεμοίρησαν. ἀπὸ μιᾶς
Μοίρας εἴρηται τῆς Κλωθοῦς· τρεῖς μὲν γὰρ παραδίδονται Μοῖραι, Κλωθώ Λάχεσις Ἀτροπος.

[151] 527. ὅτι ἐντεῦθεν Ἡσιόδῳ (O. 94) τὸ περὶ τοῦ πίθου μύθευμα, καὶ ὅτι δύο τοὺς πάντας λέγει πίθους. τινὲς δὲ τῶν νεωτέρων ἕνα μὲν τῶν ἀγαθῶν, δύο δὲ τῶν κακῶν ἐδέξαντο.

εἰς παραμυθίαν τοῦ Πριάμου ὁ ποιητὴς εἰσήγαγε τὸν Ἀχιλλέα λέγοντα ταῦτα, ἐπειδὴ μόνων ἀγαθῶν δωρητικοὺς ἐπίσταται Ὅμηρος τοὺς θεοὺς, λέγων (Od. 8, 325) “θεοὶ δωτῆρες ἑάων.” ἴδιον γὰρ θεῶν δῶρον τὸ ἀγαθόν. ζητοῦσι δέ τινες ἀπὸ τούτων τῶν ἐπῶν, πῶς ἐνταῦθα μὲν ὁ ποιητής φησιν ἐκ θεῶν εἶναι τὰ κακὰ τοῖς ἀνθρώποις, ἐν δὲ τῇ
A τῆς Ὀδυσσείας καὶ αὐτούς φησιν ἐπισπᾶσθαι τὰ κακὰ τοὺς ἀνθρώπους· “οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε᾿ ἔχουσιν” (34). ῥητέον οὖν ὅτι ἐνταῦθα Ἀχιλλεύς ἐστιν ὁ λέγων ἐκ θεῶν εἶναι τὰ κακὰ, ἀγνοῶν τὴν ἀλήθειαν· ἐν δὲ τῇ Ὀδυσσείᾳ Ζεὺς, ὡς σαφῶς ἐπιστάμενος, λέγει τὴν ἀλήθειαν. λύεται οὖν τὸ ζήτημα
προσώπῳ.

[152] 528. ὅτι τὸ ἑάων ἀντὶ τοῦ ἀγαθῶν· καὶ τὸ “υἱὸς ἑῆος” (Il. 1, 393) ἀγαθοῦ. διὰ δὲ ἄγνοιαν ὁ Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο. καὶ ὅτι τὸ ἕτερος ἐπὶ δύο. ἕως δὲ τοῦ δίδωσι βούλονται στίζειν, ἵνα μὴ δύο πίθοι ὦσι κακῶν καὶ εἷς ἀγαθῶν, ὥσπερ καὶ ὁ Πίνδαρος ἐξεδέξατο·
φησὶ γοῦν “ἓν παρʼ ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι.” ἐχρῆν δὲ τὸ ἐπιμεριζόμενον μὴ οὕτως ἐπενεχθῆναι, κακῶν ἕτερος δὲ ἑάων, ἀλλʼ ὁ μὲν ἕτερος κακῶν, ὁ δὲ ἕτερος ἀγαθῶν.

[153] 532. βούβρωστις κυρίως μὲν ὁ μέγας καὶ χαλεπὸς λιμός· νῦν δὲ ἀντὶ τῆς μεγάλης ἀνίας καὶ λύπης κεῖται ἡ λέξις. ἔνιοι δὲ βούβρωστιν
τὸν οἶκτον ἐξεδέξαντο.

[154] 536. ὄλβῳ δύναται τῇ φρονήσει, εἴγε καὶ ἄνολβος παρὰ Στωϊκοῖς ὁ ἀπαίδευτος. οἱ δὲ τὴν τῶν ἀγρῶν κτῆσιν, παρὰ τὰς ὀλάς.

⁵²

[155] 540. παναώριον οἱ μὲν ἐδάσυναν, ἵνα ἐκδέξωνται τὸν κατὰ πάντα ἄωρον, οἱ δὲ ἐψίλωσαν, ἐκδεχόμενοι τὸν εἰς πάντα πεφροντισμένον. ἄμεινον δὲ τὸ πρότερον· τοῦτο γὰρ θέλει σημαίνειν.

[156] 544. ὅσσον Λέσβος ἄνω ὅτι τὸ ἄνω ἀντὶ τοῦ ἀνά· καὶ πρὸς τὸ ἐέργει, ἵνʼ ᾖ ἀνείργει καὶ περιορίζει. τὸ δὲ ἑξῆς, ὅσον Λέσβος
ἀνείργει καὶ διορίζει. περιώρισε δὲ τὴν Πριάμου ἀρχὴν ἐκ μὲν μεσημβρίας Λέσβῳ, ἐκ δὲ ἀνατολῶν Φρυγίᾳ, ἐκ δὲ ἄρκτων Ἑλλησπόντῳ.

ἕδος ἀντὶ τοῦ οἰκητήριον· ἔκτισε γὰρ τὴν Λέσβον Μάκαρ ὁ Κρινάκου, καὶ ἐβασίλευσεν αὐτῆς.

[157] 545. καὶ Φρυγίη καθύπερθε ὅτι ἑτέρα καθʼ Ὅμηρον ἡ Φρυγία. οἱ δὲ νεώτεροι συγχέουσιν.

[158] 546. * Ἀρίσταρχος σὺν τῷ ν, τῶν σέ.

[159] 550. *ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο, καὶ ὅτι λείπει ἡ περί.

[160] 551. οὐδέ μιν ἀνστήσεις ὅτι οὐ λέγει, οὐκ ἀναστήσεις αὐτὸν, ἂν
μὴ πρότερον κακὸν πάθῃς, ἀλλὰ πρότερον κακὸν πείσῃ ἢ ἀναστήσεις αὐτόν. τοιοῦτο δέ ἐστι καὶ τὸ “τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν” (Il. 1, 29).

πρὶν κακὸν ἄλλο πάθῃσθα πρὶν ἢ ἄλλο γένηταί σοι κακὸν, οἷον πολλὰ μὲν κακὰ πάθοις ἂν, ἀναστήσεις δὲ αὐτὸν οὐδαμῶς· τοῦτο
γὰρ ἀδύνατον.

[161] 556, 567. πολλὰ τά τοι φέρομεν ἀθετοῦνται, ὅτι ἀνάρμοστοι τῷ προσώπῳ αἱ εὐχαὶ καὶ ἐπαυτόφωρος ἡ ὑπόκρισις.

[162] 557. δασύνει Δίδυμος τὸ ἕασας ἐν πρώτῳ διορθωτικῶν, ὁμοίως καὶ Ἑρμαπίας, μεταλαμβάνοντες εἰς τὸ ἥδυνας. ὁ δὲ Σιδώνιος
γράφει ἐπεί με πρῶτʼ ἐλέησας. Ἀρίσταρχος δὲ οὐδὲν ἀποφαίνεται, ἢ μόνον ἀθετεῖ τοὺς στίχους. δύναται δὲ καὶ τὸ ψιλούμενον, ὥς φησι Τρύφων, καὶ συμφωνεῖ, εἰ μὴ πλῆρές ἐστι κατὰ τὴν φράσιν, ἔχειν ἀφορμὴν, ὡς ἔτι φθεγγομένου καὶ αλοῦντος τοῦ Πριάμου τὸν Ἀχιλλέα ἀνθυπαντῆσαι ὑπὸ ὀργῆς κεκινημένον καὶ
τὴν διάλεξιν. “ἀλλὰ τάχιστα λῦσον, ἵνʼ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω, σὺ δὲ δέξαι ἄποινα πολλὰ τά τοι φέρομεν· σὺ δὲ τῶνδʼ ἀπόναιο καὶ ἔλθοις ⁵³⁵⁴⁵⁵ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν, ἐπεί με πρῶτον ἕασας. τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν μηκέτι νῦν μʼ ἐρέθιζε, γέρον.” τὸ δὲ ἐντελὲς τοῦ λόγου τοιοῦτόν τι ἔσται, εἴασας εἰς λόγους σοι ἥκειν.

ἕασας ἀντὶ τοῦ ἥδυνας, ηὔφρανας. ὅπερ ἀγνοήσαντές τινες ἔγραψαν ἐπεί με πρῶτʼ ἐλέησας. κέχρηται δὲ καὶ ἐν Ὀδυσσεία· “ἥσατο
δʼ αἰνῶς ἡδὺ ποτὸν πίνων” (Od. 9, 353).

[163] 558. οὗτος ὁ στίχος οὐχ εὑρέθη ἐν τῷ παλαιῷ.

[164] 565. *ἔξω τοῦ ν ὁ κε σύνδεσμος.

[165] 566. *οὐδὲ γὰρ ἄν ἐν ἄλλῳ οὔτε γὰρ ἄν.

*ὅτι οὕτως ἐσχημάτισε τοὺς φύλακας.

οὕτως φυλακούς τῷ τόνῳ ὡς ἀγαθούς προεφέρετο ὁ Ἀρίσταρχος. ἑνικῶς δὲ ὀχῆα· προείρηται γὰρ ὅτι εἷς ἦν, ὃν τρεῖς μὲν ἐπιρρήσσεσκον Ἀχαιοί.

φυλακούς Ἀρίσταρχος κατʼ ὀξεῖαν τάσιν προεφέρετο ὡς φρουρούς. ἔστι δὲ καὶ ὁ λόγος συναγωνιζόμενος τῇ ὀξείᾳ τάσει οὕτως, ὡς τὰ εἰς
κος λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, παραληγόμενα τῷ ᾱ, ἐπιθετικὰ ὄντα ὀξύνεται, μαλακός παρδακός φαρμακός ἀνακός, ἔνθεν ἀνακοῖν, Διοσκόροιν.

[166] 568. * ἐν ἄλγεσι γρ. ἐνὶ φρεσί.

[167] 569. μή σε, γέρον ἐγκλιτικὴ νῦν ἐστὶν ἡ σε ἀντωνυμία, καὶ
ἔστι τὸ ἑξῆς οὐδʼ αὐτόν σε. ὁμοίως οὖν ἀναγνωστέον τῷ “μή σε, γέρον, κοίλῃσιν” (Il. 1, 26). ἐκεῖ μέντοι ἐν διαστολῇ “μὴ σέ γʼ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ” (Od. 1, 386).

[168] 574. *ὅτι συγκέκοφε τὸν Ἀλκιμέδοντα Ἀλκιμον εἰπών.

[169] 577. * ὅτι τὸν δαῖον ἐπιθετικῶς καλήτορα εἶπεν.

[170] 578. * ἐϋξέστου γρ. ἐϋσσώτρου.

[171] 579. ᾕρεον δασυντέον. ἔφαμεν γὰρ τὸ περισπώμενον αἱρῶ δασύνεσθαι.

[172] 584. χόλον οὐκ ἐρύσαιτο ἔν τισι κότον οὐ κατερύκοι. ἄμεινον δὲ χόλον.

⁵⁶

[173] 588. ὅτι ἔδει χιτῶνα, εἶτα φᾶρος.

[174] 594, 595. πατρὶ φίλῳ, ἐπεὶ οὔ μοι ἀθετοῦνται, ὅτι οὐκ ὀρθῶς ἕνεκα δώρων λέγει ἀπολελυκέναι τὸν νεκρόν. ὑπὸ γὰρ τοῦ Διὸς ἠναγκάσθη, ἐπεὶ οὐκ ἂν τὴν ὑπὲρ Πατρόκλου τιμωρίαν δώρων ἠλλάξατο.

[175] 599. *γρ. ὡς ἐκέλευσας.

[176] 602. Νιόβη θυγάτηρ μὲν ἦν Ταντάλου, γυνὴ δὲ Ἀμφίονος, γαμηθεῖσα δὲ τῷ Ἀμφίονι παῖδας ἔσχε δέκα δύο. ἐπαρθεῖσα, δὲ τῷ πλήθει τῶν παίδων καὶ τῇ καλλονῇ ὠνείδιζε τῇ Λητοῖ ὅτι δύο μόνους ἐγέννησεν, Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν, καὶ ὅτι εὐτεκνωτέρα αὐτῆς ἐστίν. ἀγανακτήσασα δὲ ἡ θεὸς ἔπεμψεν ἰοὺς τοῖς παισὶν αὐτῆς·
καὶ Ἀπόλλων μὲν τοὺς ἄρρενας ἀναιρεῖ κυνηγετοῦντας ἐν τῷ Κιθαιρῶνι, Ἄρτεμις δὲ τὰς θηλείας ἐπʼ οἴκου οὔσας. θρηνοῦσαν οὖν τὴν Νιόβην τὸ τοιοῦτο δυστύχημα Ζεὺς ἐλεήσας εἰς λίθον μετέβαλεν, ὡς καὶ μέχρι νῦν ἐν Σιπύλῳ τῆς Φρυγίας ὁρᾶται παρὰ πάντων πηγὰς δακρύων προϊεμένη. ἡ ἱστορία παρὰ Εὐφορίωνι.

[177] 604. *υἱέες γρ. καὶ υἱεῖς· διχῶς οὖν.

ἓξ μὲν θυγατέρες ὅτι οἱ νεώτεροι διαφωνοῦσι περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Νιόβης παίδων· οἱ μὲν γὰρ δεκατέσσαρας, οἱ δὲ εἴκοσι τοὺς Νιοβίδας λέγουσιν.

[178] 605. τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον
ἀπήντηκεν.

[179] 611. λίθους ἀντὶ τοῦ λιθίνους τὰς ψυχὰς καὶ ἀσυμπαθεῖς ἐποίησε πρὸς τὸ μὴ θάψαι.

[180] 613. πρὸς τὴν διαφωνίαν τῶν νεωτέρων. φασὶ γὰρ καὶ αὐτὴν ἀπολελιθῶσθαι, Ὅμηρος δὲ οὔ.

[181] 614—617. νῦν δέ που ἐν πέτρῃσιν ἀθετοῦνται στίχοι δ΄, ὅτι οὐκ ἀκόλουθοι τῷ “ἡ δʼ ἄρα σίτου μνήσατʼ.” εἰ γὰρ ἀπελιθώθη, πῶς σιτία προσηνέγκατο: καὶ ἡ παραμυθία γελοία· φάγε, ἐπεὶ καὶ ἡ Νιόβη ἔφαγε καἰ ἀπελιθώθη. ἔστι δὲ καὶ Ἡσιόδεια τῷ χαρακτῆρι, καὶ μᾶλλόν γε τὸ “ἀμφʼ Ἀχελώϊον ἐρρώσαντο.” καὶ τρὶς κατὰ τὸ
συνεχὲς τὸ ἐν. πῶς δὲ καὶ λίθος γενομένη θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει; προηθετοῦντο δὲ καὶ παρ᾿ Ἀριστοφάνει.

⁵⁷⁵⁸⁵⁹

[182] 616. αἵ τʼ ἀμφʼ Ἀχελώϊον αἵτινες περὶ τὸ ὕδωρ χορεύουσιν, ἤτοι ἀπὸ τοῦ Ἀχελώου ποταμοῦ τοῦ ἐν Αἰτωλία, ὃς ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ ἄχη λύειν, ἢ ὅτι Ἀχελῷος κοινῶς καλεῖται πᾶν ὕδωρ. ἢ διὰ τοῦ η Ἀχελήϊον· Ἀχέλης γὰρ ποταμὸς ἀπὸ Σιπύλου ῥέει εἰς τὴν Σμυρναίων γῆν.

[183] 617. * θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει τὸ ἐκ πρὸς τὸ θεῶν· τὰ ἐκ θεῶν κήδεα πέσσει.

[184] 624. ὤπτησάν τε περιφραδέως σημειοῦνταί τινες ὅτι Ἡσίοδος (fr. 234) ἐποίησεν “ὤπτησαν μὲν πρῶτα, περιφραδέως δʼ ἐρύσαντο.” οὐδεὶς δὲ περιφραδέως ἐξέλκει κρέα, ἀλλὰ μᾶλλον ὀπτᾷ.

[185] 628. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος ὅτι κατακέχρηται τῷ στίχῳ. ὁ γὰρ Ἀχιλλεὺς ἤδη κεκόρεστο· λέγει γὰρ “νέον δʼ ἀπέληγεν ἐδωδῆς” (475).

[186] 636. *παυσώμεθα οὕτως Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ ἀναπαυσώμεθα. ἀπρεπὲς γὰρ τὸ λέγειν τὸν Πρίαμον ταρπώμεθα.

ὕπνῳ ὑπὸ γλυκερῷ ταρπώμεθα Ἀρίσταρχος παυσώμεθα, ἀναπαυσώμεθα δηλοῦν· οὐ γὰρ εὔκαιρον τὸ ταρπώμεθα. ἢ ἐπεὶ μετὰ ιβ΄ ἡμέρας ἀΰπνους τέρψιν αὐτῷ μέλλει ἐπαγαγεῖν ἡ νύξ.

[187] 648. *οὕτως Ἀρίσταρχος στόρεσαν Ἰακῶς.

[188] 657. ποσσῆμαρ ὑφʼ ἓν, περισπωμένης οὔσης πρὸ τέλους, ὡς καὶ
ἐν τῷ αὐτῆμαρ καὶ ἐννῆμαρ ἑξῆμαρ. προείρηται δὲ ἤδη περὶ τῆς λέξεως, ἀλλὰ καὶ ἐζήτητο ἐν ταῖς προτάσεσι. παραιτητέον οὖν τοὺς κατὰ δάλυσιν ἀναγινώσκοντας.

ἐν ἑτέροις ὁ Ἡρωδιανός φησι, πόσα μέρη ἐστὶ τὸ ποσσῆμαρ; ἓν γὰρ οὐ δύναται εἶναι, διότι οὐδέποτε πυσματικὸν μέρος λόγου προτάσσεται
ἐν συνθέσει, ἐξῃρημένου τοῦ ποδαπός· ἐπέγκειται γὰρ τὸ ποῖος τῷ δαπέδῳ. δύο δὲ πάλιν οὐ δύνανται εἶναι· εἰρήκει γὰρ ἂν πόσα ἤματα. ἀπορουμένου τοίνυν αὐτοῦ κάλλιόν ἐστι λέγειν ἂν εἶναι μέρος λόγου ὅμοιον τῷ ἐννῆμαρ.

[189] 663. * Ἀρίσταρχος μάλα γάρ, οὐ μάλα δέ.

[190] 664. ἐννῆμαρ μέν φιλοπενθὲς γὰρ τὸ βάρβαρον· ἢ ἅμα τῇ προφάσει τῆς κηδείας τὰ πρὸς πολιορκίαν ἑτοιμάζεται.

⁶⁰

[191] 665. δαινῦτο προπερισπαστέον, ὡς καὶ Φιλοξένῳ δοκεῖ, ἵνα ᾖ ἐκ τοῦ δαινύατο τοῦ πληθυντικοῦ συναλοιφὴ, ὡς πυθοίατο. ὡς οὖν τοὺς νέκυας νέκυς ἔφη καὶ τό δαινύατο δαινῦτο, οὕτως ἔχει καὶ τὸ “λελῦτο δὲ γυῖα ἑκάστου” (Od. 18, 237). οὐδὲν δὲ θαυμαστὸν εἰ πληθυντικόν ἐστι τὸ δαινῦτο καὶ τὸ λαός ἑνικόν· τῷ γὰρ σημαινομένῳ ἡ
σύνταξις ἐγένετο, ὁμοίως τῷ “ἀγρόμενοι πᾶς δῆμος” (Il. 20, 166). Φιλοξένῳ δὲ ἀρέσκει ἐν τοῖς εἰς μι λήγουσι καὶ ἑνικὸν αὐτὸ εὐκτικὸν εἶναι ἀκολούθως κεκλιμένον.

τῇ δεκάτῃ ὅτι μετὰ τοσαύτας ἡμέρας ἔκαιον καὶ μετὰ τὴν ταφὴν περίδειπνον ἐποίουν.

[192] 671. ἐπὶ καρπῷ χεῖρα γέροντος ἐδεξιώσατο τὸν γέροντα. ἐζήτηται δὲ πῶς Ἀχιλλεὺς χωρὶς τῶν βασιλέων ἐπαγγέλλεται τῷ Πριάμῳ ταῦτα ἅπερ ὑπισχνεῖται. ῥητέον οὖν ὅτι Ἀχιλλεὺς τὰ τῶν πολεμίων ἐπετέτραπτο πάντα, καὶ αὐτὸς εἶχε τὴν ἐξουσίαν πάντων τῶν τοῦ πολέμου ἀνοχῶν τε καὶ συμβολῶν

[193] 676. τῷ δʼ ἂρ Βρισηίς τῷ δὲ Βρισηΐς. margo exter.

[194] 697. ἄγον * γρ. φέρον. margo a m. recentissima.

[195] 701. *ἑσταότ᾿ Ἀρίσταρχος ἑστεῶτ᾿.

*ἀστυβοώτην ἐπιθετικῶς τὸν κήρυκα, ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ ἄστει βοᾶν.

[196] 717. *δόμονδε γρ. πόλινδε.

[197] 720. ἀοιδοὺς νῦν τοὺς θρηνῳδούς. ἦσαν δὲ οὗτοι Κλεῖτος καὶ Ἐπιμήδης.

[198] 722. *οἱ μὲν ἄρʼ ἐθρήνεον ἐν ἄλλῳ οἱ μὲν δὴ θρήνεον.

[199] 723. *τῇσιν ἐν ἄλλῳ τοῖσιν.

[200] 725. * Ζηνόδοτος νέον ὤλεο.

[201] 726. *πάϊς δέ τε ἐν ἄλλῳ πάις δʼ ἔτι.

[202] 735. ὅτι ἐντεῦθεν κινηθέντες οἱ μεθʼ Ὅμηρον ποιηταὶ ῥιπτόμενον κατὰ τοῦ τείχους ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων εἰσάγουσι τὸν Ἀστυάνακτα.

[203] 752. ὅντινʼ ἕλεσκε ἐν ἄλλῳ ὅντινʼ ἔλῃσι.

[204] 753. ἀμιχθαλόεσσαν ἤτοι ἀπρόσμικτον, ᾗ ῥᾳδίως οὐ μίγνυται
ὁ ἀπὸ τῆς θαλάσσης, καθὸ ἀλίμενός ἐστιν· ἢ διὰ τοὺς ἐνοικοῦντας ἀγρίους καὶ θηριώδεις καὶ λῃστρικὸν βίον ἐπανῃρημένους. ἔνιοι δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ τὴν ὀμιχλώδη ἀπέδοσαν.

⁶¹⁶²

[205] 758. ὅντʼ ἀργυρότοξος Ἀπολλων ἀντὶ τοῦ ὃν συνέβη αἰφνιδίῳ καὶ ὀξεῖ θανάτῳ τελευτῆσαι.

[206] 750. *κατέπεφνεν ἐν ἄλλῳ οἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχόμενος καταπέφνῃ.

[207] 764. ὤφελλον ὀλέσθαι ὤφελλ᾿ ἀπολέσθαι. margo ext.

[208] 765. τόδε εἰκοστὸν ἔτος ψευδές· οὐ γὰρ εἰκοστὸν ἔτος δύναται εἶναι, ἐξ οὗ εἰς τὸ Ἴλιον ἦλθεν Ἑλένη, εἴγε δεκαετὴς μὲν ἡ τοῦ θανάτου παρασκευὴ ὁμολογεῖται γεγονέναι, εἰκοστῷ δὲ Ὀδυσσεὺς ἐνιαυτῷ εἰς Ἰθάκην ἐπανελήλυθεν, πολὺν ἐν τῇ πλάνῃ ἐνδιατρίψας χρόνον. ῥητέον οὖν ὅτι δέκα ἔτη ἐστρατολόγουν, χειμάζοντες ἐν ταῖς
ἰδίαις καὶ θέρους εἰς Αὐλίδα ἀφικνούμενοι. καὶ γὰρ ἤκουον τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ἰσχὺν τῶν Τρώων πολλὴν οὖσαν. καί τινες δὲ παρῃτοῦντο τὸν πόλεμον, καὶ διὰ τοῦτο ἐκεῖ καθήμενοι ἐστρατολόγουν. νῦν δὲ εἰκοστὸν ἔτος ἐστὶν ἀπὸ τῆς ἁρπαγῆς Ἑλένης. ἐπὶ δὲ Ὀδυσσέως τὰ δέκα ἔτη τῆς στρατολογίας οὐκ ἀριθμητέον. λεληθότως δὲ
ἐσήμανεν ὡς οἱ φρόνιμοι τῶν Τρώων πρὸς τιμῆς ἔχειν ἡγοῦντο τὴν Ἑλένην.

[209] 768. *ἐνίπτοι γρ. ἐνίσσοι.

[210] 770. *αἰεί γρ. ἦεν.

[211] 785. *φαεσίμβροτος ἠώς ἐν ἄλλῳ ῥοδοδάκτυλος ἠώς.

[212] 786. δακρυχέοντες ἐν ἄλλῳ ἀχνύμενοι κῆρ.

[213] 793. ὀστέα λευκά τινὲς ὄστεα προπαροξυτόνως, ὡς χάλκεα. ἄμεινον δὲ παροξύνειν.

[214] 795. χρυσείην ἐς λάρνακα ὅτι τὴν σορὸν λάρνακα εἶπεν.

⁶³⁶⁴⁶⁵⁶⁶⁶⁷

Scholia in Iliadem. Scholia in Homerum. ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Scholia in Iliadem (Greek) (Scholia in Homerum. Scholia Graeca in Homeri Iliadem, Volume 1-6. Dindorf, Ludwig; Maas, Ernest, editors. Oxford: Clarendon Press, 1875-1888.)

Notes on the current edition

Scholia in Iliadum

1. 6. τῆς δʼ ἄρα —γούνατα] Com- 22. πρόσθεσιν] προ pendifecit Od. 4, 703 et 20, 92. 26. μέν] μήν

2. 14. καὶ τοῖς — διαφέρει seclusit 30. τὸ μὲν σὺν τῷ ῑ περισπασθήσε- Friedl. ται] τὸ μὲν σὺν τῷ βαρυνθήσεται, τὸ

3. 16. καὶ τὸ] καί τι Lehrsius. δὲ ἄνευ τοῦ ῑ περισπασθήσεται Cobetus δυσεξάλειπτον] δυσεφείληπτον Mnem. novae vol. 2 p. 199.

4. 1. συναλοιφῆς] συναλειφῆς. Alibi Lehrs. l. c. restituto ἀποδρυφῇ. constanter συναλιφή. 16. συγκατατέθειται Bekkerus]

5. 7. ὀξύνοντα Lehrsius] ὀξύνων συγκαταποθεῖται

6. 14. κατείληπτο] κατείλυτο Lehr- 22. περινίζηται] περινίζεται sius Arist. p. 192.

7. 23. θηοῖο] θείοιο

8. 15. ἵνα μὴ ἀποστραφῇ] Haec delet

9. 3. *οὖσαι] om. ἄλλοις μὲν πᾶσιν.”

10. 8. ἀθετοῦνται] Conf. schol. 15. ἐστὶ (ἐπὶ Vill.) γυναικ] ἐστὶ Eurip. Tr. 975 negligenter locu- γυναικομανία Cobetus. tum, διόπερ καὶ τοὺς ἐν Ἰλιάδι στί- 16. Ἡσιόδειος] ἡσιόδιος χους ἀθετοῦσι τοὺς “ὃς νείκεσσε θεάς.” 20. In marg. exter. γρ. ἥ οἱ Nam scribere debebat τοὺς “ἔνθʼ κεχαρισμένα δῶρʼ ὀνόμηνεν.

11. 1. εἴξῃ Bekkerus] εἴξῃσ᾿ 21. θυμουμένη] θυμούμενος

12. 7. λόγον] λόχον

13. 23. πῦρ] om. ἀφέλειαν] ὠφελίαν 25. ταυτὸν Cobetus] αὐτὸν

14. 14. ὅτι addidit Cobetus.

15. 10. ὅτι addidit Cobetus. 18. ὁ Κάλχας addidit Bekkerus.

16. 23. ἀντιπίπτει] ἀντιτοῦπίπτει (sic).

17. 7. συνήθως addidit Friedl. αἱ. Conf. supra p. 245, 33.

18. Ὁμήρῳ Bekkerus] ὅμηρος 16. περὶ (π A)] πέρατα Bekkerus.

19. 10. διὰ λόγον ὃν Cobetus] ἀλόγον 20. αἱ δʼ οἶαι] αἱ δοῖαι (sic)

20. 25. οὐχ Ἕκτορι Friedl.] οὐχ ἔκ-

21. 12. τοῦ σ] ἔχοντος ἓν τῶν δασέων τορα

22. 29. In marg. inter. Ἀρίσταρχος addit Lehrsius.

23. 15. αἱ Ἀριστάρχου] ἀρισταρ sine προϊάπτω. In textu est προτιἅπτω.

24. 1. Ἀρητάδης] Ἀρητιάδης vel Ἀρε- sius. τάδης Hullemann. in Miscel. Philol. 23. ἡ διπλῆ habet post ἑέ.

25. Amstel. 2 p. 75 Brevius in marg. inter. ὅτι οὕτως

26. 6. Κωμανόν] κομανόν εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἑαυτόν.

27. 15. ὁ ἐστιν] ὡς ἐστιν 26. φέροι Cobetus] φέρει βίον Cobetus] ᾱνον 27. ὅπερ] ὅτι οὕτως εἶπεν ὅπερ

28. 17. ἔτι—πνεύματος seclusit Lehr- Cobetus.

29. 25. κεχάνδει. ἡ] κεχάνδε. (sic) ἡ

30. 4. ἤ κε] ἥ κε.

31. 11. ἐντυπάδεια Lobeck. Paral. 26. κεχάνδη] κεδάνδει (sic) p. 154] ἐντυπαδίῳ 28. ἀνείρετο Cobetus] ἀνήρετο

32. 14. τὰ κόπρια] ἡ τέφρα Lehrsius.

33. 9. ἰών—αἰδέσεται] ἰωνοὺσ (sic) 21. ἀντίτιτα] ἀντίτητα

34. 28. φησὶ] φασὶ Friedl. ἔτι μʼ ἀχιλλεύς

35. 16. ἀντέκτιτα Lehrsius] ἀντέκτιστα

36. 2. μάντις] μάντεις *οὓς περονῶνται] ἅσπερ ἐνῶντο

37. 7. λείπῃ—κοινὸν ᾗ Friedl.] λεί- 25. πέπλος—κλίνης] Haec in πηται—κοινῇ marg. exteriore folii 315 b legum-

38. 15. μὲν] om. tur in quattuor versus divisa.

39. 22 διαφέρουσι] διαφε cum signo 28. διαπρέποντα τὸν] *διαφέροντα, compendii. εἰ καὶ ἀλλαχοῦ τὸν

40. 7. οἷον τὴν ἔκπεμψιν delet Lehr. ἢ ὀνόσασθε. sius, qui plura de hoc scholio dixit 17. ἐξεφαυλίσατε Cobetus] ἐξε- Herod. p. 333. φαυλίσασθε

41. 16. In marg. inter. Ἀρίσταρχος

42. 5. ὡς τὸ] ὥστε . . . διείρονται καὶ οἱ αἰκιζ . . .

43. 7. τινὰς—τοὺς ἵππους] Sic ex 23. Scholion in ine defectum: aliis codicibus redintegrata quae v. Lehrs. Herod. p. 334. mutila leguntur in A τινὰς δι᾿ ὦν 33. ὅτι addidit Cobetus.

44. 19. ταυτόν] καὶ σὐ ταυτόν Lehrsius. 23. A ῥαψωδίᾳ] A om.

45. 22. Duo asterisci praefixi. 28. Ἀβαρβαρέα] ἀβαρβαρία

46. 7. ὁ Σωκρατικὸς ἔρως] Apud Platonem in initio Protagorae.

47. 14. εἰ δέ κεν] Voluit ἠδέ κεν

48. 2. Post hoc scholion, quo finitur ἀνὰ δʼ ἄνσχεο, ἀνάσχου δὲ, quod haud folium 318 b, exciderunt folia duo dubie scribendum οὕτως Ἀρίσταρ- a manu recentiore, scholiis omissis, χος ἀνὰ δὲ σχέο, ἀνάσχου δὲ, quod suppleta, quae versus continent Herodianum quoque legisse anno- 405—504.

49. tatio eius docet, τὸ σχέο τὴν ὀξεῖαν

50. 4. Scholia versuum 418—482 ἴσχει ἐφʼ ἑαυτοῦ νῦν, ὅταν μέντοι ἀπο- sumsi ex codice Athoo, de quo λάβῃ τὴν πρόθεσιν, τὸ τηνικαῦτα ἀνα- dictum est ad vol. 1 p. 215, 27. πέμπει τὸν τόνον, ἀνάσχεο, quo con-

51. 40. οὕτως Ἀρίσταρχος, κάκʼ ἅνσχεο] vellitur scholiastae Townleiani Quum id ipsum iu textu codicis annotatio, Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδι- legatur, probabile est alios κάκʼ ανὸς ἀνὰ δʼ ἴσχεο, etsi hoc quoque ἴσχεο legisse, quod Duentzerus de in aliis codicibus legitur et apud Zenod. p. 60 coniecit. Eadem Hesychium, ἀνὰ δʼ ἴσχεο (sic Mu- dubitatio est de 23, 587, ubi in surus pro ἀνίσχεο): ἀνάσχου δέ. Ex initio versus legitur ἄνσχεο νῦν, sed his colligi potest Aristarchum in margine inter. annotatum est probasse ἀνὰ δὲ σχέο reiecisse ἀνὰ ἐν ἄλλῳ ἴσχεο. Porro 7, 110 in δʼ ἴσχεο ut σχέο, non ἴσχεο, est 21, textu legitur ἀνὰ δὲ σχέο, corrupte 379 Ἥφαιστε, σχέο τέκνον ἀγακλεές. vero in marg. inter. Ἀρίσταρχος

52. 15. *ἐκ θεῶν—αὐτούς φησιν] om. aberrante. librario a priore φησίν ad alterum 32. * παρὰ Στωϊκοῖς] om.

53. 5. *τὸ δὲ ἐξῆς—διορίζει] om. 20. ἂν addidit Cobetus.

54. 9. Μάκαρ ὁ Κρινάκου] V. Clinton. 28. συμφωνεῖ] Herodianus. Fast. Hell. vol. 1 p. 15. 29. καὶ] ἔτι καὶ

55. 11. ἡ Φρυγία] τῆς Τροίας addit 32. φέρομεν] φέρομαι Lehrsius.

56. 7. Versui 558 praescriptum Dixit de hoc versa Wachsmuthius est signum ??, quod pro διπλῆ ha- in Museo Rhenano vol. 18 p. 185. buit Villoisonus. Est signum 11. οὕτως Cobetus] ὅτι quod remittit lectorem ad scholion 16. κος] κ. Sic A, non κος κα- in margine exteriore a manu re- θαρὸν, ut apud Bekkerum. centissima adscriptum υ ὁ στίχος 17. παρδακός] παρδαλικός οὐχ εὑρε ἐν τῷ παλ (i. e. παλαιῷ). 18. Διοσκόροιν] διοσκούροιν

57. 27. ἀκόλουθοι τῷ Bekkerus] ἀκο- ηνέγκατο

58. 29. Ἡσιόδεια] ἡσιόδια λουθεῖ τὸ

59. 28. προσηνέγκατο Bekkerus] προ- 31. πῶς Bekkerus] ὡς

60. 19. Ἰακῶς (i. e. ἄρα στόρεσαν, non λέχεʼ ἐγκονέουσαι referendum erit, ut alii libri ἄρ᾿ ἐστόρεσαν) Cobetus ut λέχεʼ non λέχεα, sed λέχεε signi- scripsit pro δυϊκῶς, quod si recte ficare dicatur. legitur, ad verba proxima δοιὼ

61. 2. πληθυντικοῦ Cobetus] ἑνικοῦ 10. περίδειπνον Lehrsius] τὸν

62. 9. τοσαύτας ἡμέρας Lehrsius] τού- δεῖπνον των τῶν ἡμερῶν

63. 6. De hoc scholio v. Clinton. scriptum est “ Ἀδριανοῦ Καίσαρος εἰν Fast. Hell. vol. 1 p. 84. τὸν Ἕκτορος τάφον” epigramma

64. ἡ τοῦ θανάτου παρασκευὴ] *ὁ quod legitur in Anthologia Pala- τοῦ πολέμου χρόνος. tina 9, 387, ubi v. 1. ἀκούεις Pal.]

65. 19. ἦεν] εἷεν ἀκούοις codex Venetus. 2. χαῖρε]

66. 24. Hic finitur codicis folium στῆθ᾿.

67. 326. b. Ultimo folio 327 a in-

Scholia in Homerum Scholia in Iliadem 2.24

ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas

Search the Perseus Catalog for:

ΕΙΣ ΤΗΝ Ω.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers