οὐ πυθόμην” (Od. 23, 40). εἰσὶ δὲ οἳ ἀναγινώσκουσιν “ὡς δʼ εἶδεν νεῦρον τε,” ὁμοίως τῷ “ὡς εἶδεν δύο φῶτε” (Il. 5, 572), οὐχ ὑγιῶς. ἐνθάδε γὰρ οὐ καλῶς δυνάμεθα ἀναγνῶναι ἢ φυλάσσοντες τὴν εῑ δίφθογ- γον. ἐπὶ δὲ τούτων παραφύλαξαι ὅτι ὅταν ἡ προκειμένη λέξις εἰς τὸ ε καταλήγῃ, ἤτοι διαστέλλει τὸ ῑ ἀπʼ αὐτῆς μετὰ συστολῆς, ἢ ἔκθλιψιν
ποιεῖται τοῦ ε, ἔκθλιψιν μὲν οὕτως “τὲν δʼ δεν Αἰνείας” (Il. 5, 166) “νῦν δʼ ἴδεν ὃς μέγʼ ἄριστος” (Il. 2, 82), διαστολὴν δὲ οὕτως μετὰ 1 συστολῆς “τὴν δὲ ἴδεν προμολοῦσαν” (Il. 18, 382) “τὸν δὲ ἴδεν Κάδμου θυγάτηρ” (Od. 5, 333). οὕτως οὖν καὶ ἐνθάδε.
Scholia in Iliadem. Scholia in Homerum. ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.