Methodius De Resurrectione 2.13.4

1. 14 Aristot. De anim. hist. III, 19 S. 52, 31 Didot

2. 2 ff Dial. Adam. V, 17 S> 210, 4ff - 17 ff Dial. Adam. V, 16 S. 206, 10–15 1 »dicht« πθκνόν; wohl γονιμώτατον wie D zu Z. 2 2 D οὐ τὸ γονιμώτατον καὶ κύριον αἶμα ἐκκρίνουσιν οἱ φλεβοτομούμενοι, ἀλλὰ τὸ νόθον καὶ ἐπείσακτον ἐκ τῶν χυμῶν ἐπιγινόμενον. ὅθεν καὶ οἱ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης μέτοχοι, εἰδότες τὸ ἐκ τῶν χυμῶν ἐπείσακτον ἐρυθαινόμενον καὶ ὀμόχροον γινόμενον τῷ αἴματι, οὐ μὴν γονιμώτατον ὄν, ἐπιχειροῦσι (ἐπιτηροῦσιν Βh mit D r) [ἐν] ταῖς φλεβοτομίαις, ἔστ'ἂν (ὅταν Jh Bh) ἐκκορίνηται πᾶν τὸ νόθον, τὸ λεγόμενον μέλαν. τοῦ δὲ ξανθοῦ καὶ γονιμωτάτου προκύψαντος εὐθὺς στάλσεις ποιοῦνται, μή πως ἐκρεῦσαν τὸ γόνιμον διαλύσῃ τὸ ζῷον 10 »Leibes« S 117 12 »den Männern« mužem: »der Männer« muž S; vielleicht »in Bezug auf das der Männer« 14 Aristot. τὸ δὲ τῶν θηλειῶν αἶμα πρὸς τὸ τῶν ἀρρένων διαφέρει. παχύτερόν τε γὰρ καὶ μελάντερόν ἐστιν 17 vor »Und in« + »von den am Fleisch Kranken« S D ἀλλ'οὐδὲ τὰ ἐν ταῖς νόσοις ὑπεκρεῖ σώματα, αὖθις ἕτερα γενόμενα. ἀλλ' ὅταν ἡ ψυχὴ μὴ δέξηται τὰ αὐτῆς (ἑαυτῆς D) ὀρεκτά, μύσει τὸ σῶμα, καθάπερ ἐρίων <τὰ> (Βh mit Dr, wo in illane aus in laneo; ὁ ἰὼν D) ὑγραινόμενα πιλοῦται (πιλῆ D). ὅταν δὲ δέξηται τὰ αὐτῆς ὀρεκτά, αὖθις πιαινόμενον (πιαινόμενα D) ὀγκοῦται. οὐ γὰρ οὕτω (neque enim tantum temporis ad reparationem quaeritur, quantum increscendo consumsit a puerili usque ad virilem aetatem Dr) ῥᾷστα, ἀνσφήλαντος (vgl. Meth. De res. III, 9,9. De lepra 7, 5. Symp. S. 47,10) ἐκ νόσου τοῦ σώματος, ἐν βραχεῖ χρόνῳ ἀποκαθίσταται <τὰ> (+ Jh) διὰ τοσούτου χρόνου αὐξάνοντα