Methodius De Libero Arbitrio 10

1. 1 Symp. S. 80, 17. De autex. S. 155, 3. 165, 13f — 3 De res. I, 2, 1 S E C Ζ. 2 bis 7 u. von Ζ. 11 an) D Ζ. 12 u. 14f) Ph (von Ζ. 12 an) Ezn Ζ. 14f)

2. 1 ΟΡΘΟΔ. stets < die Zeugen Ι Τὴν— φαίνεται S. 171, S < Ezn ῆκεν Co IGO, 5 (Holl 189 Nr. 434); Lemma τοῦ ἁγίου Μεθοδίου ἐκ τοῖ· περὶ αὐτεξουσίου Ι γὰρ < C Ι ὡς ἀΜῶς < S 3 καὶ] Με C ἔτυχε] »wie es sich nur trifft« S Ι συγκατ.] »zu glauben« übers. S < E 1o Ι ἀκριβῆ] ἀκριβεῖ ἐξετάσει S Ι ποιήσασθαι Ε 1ο Ε2 Ι τὴν ποιεῖσθαι C Ι τῷ λόγῳ S 5 εἰ < S Ι λόγον ἁληθῆ S
σὺν αὐτῷ διατίθεσθαι (od. συλλογίζεσθαι) ἢ συνάγεν »mit ihm (Ursache gab) zu urteilen oder zu deducieren« S Ι ἐθέλει E (θέλει Ε 1ο) 6f π. σάτω C 1 τὸ λοιπόν < E: es endet C Ι εἰ < S Ι o Vigerius: τι E, ὅ τι S Ι δοκεῖ μὴ S Ι οῦτος S: τοῦτο E 8 λέξει. παρ’ wv El Ι γὰρ < El | ἐστὶν S Ι εἰ γὰρ S 11 Οὑ δοκεῖς] es beginnt Cc (Holl 189) Ι δέ < C Ι δεόντως] οὕτως C: »wahrheitsgemäß« übers. S (las ἀληθῶς?) Ι εἰρηκέναι] »gesagt ηabend« übers. S Ι τὴν ὔλην — ἔχειν Ζ. 12 E: ἔμποιον εἶναι C, vgl. Ph εἰ ἔμποιος ἦν ἀνάρχως ἡ ὔλη »daß die Materie ge- eigenschaftet sei« S: ἔμποιον εἶναι ἀνάρχως τὴν ὕλην restituiert Rob. Ε 2 Ι θεν < S 12 τοῦτο C Ι τίνος — θεός] 152, 26 f τινος οὐν ἔσται ποιητὴς δημιουργὸς ὁ θεός; Ι τίνος ἄρα (< B) ἔσται (< A) Ph 306a, 31 ff ἔσται Ε 1ο Ι ποιότης C 13 ἐροῦμεν < Ε 2 Ι προσεῖναι C Ι ταύτην Ε 2: < SPh Ι εἴτε Ph Ι πάλιν < Ph 13f ποιοτήτων E 1i E 2 (S?) 14 καὶ: εἰς C ταύτας: αὐτὰς Pha Ι λέγομεν < Ε 1 Ι οὐσίας — θεόν S. 171,1] D εἰ προὐπῆρχεν ἡ ὕλη, συνυπῆρχον δὲ καὶ ai ποιότητες, περισσὸν τὸ λέγειν δημιουργὸν τὸν θεόν: auch Ezn liif ποιότητος C

3. S E C D Ζ. 1 u. von 3 an) Ph Ezn Ζ. 1. —13)

4. 1 ἵνα — λόγον Ζ. 2 < Ph ἵνα δὲ καὶ? S 2 δὲ καὶ < C Ι καὶ < τινὰ κατασκευάζειν C Ι τινὰ] τοιοῦτον S (oder takoego aus koego) Ι ἀλλ' ἀπόκρινε Ph Ι μοι < Ε 1, μοι νῦν < Ph, νῦν < C 3 τίνι τρόπῳ] es beginnt τίνα τρόπον Ι εἶναι < D φῂς: λέγεις Ε 2 3f πότερον: »nämlich, ob« 4 ft? τὸ] jakoze = ὡς, ὤσπερ, ὡσεί, ὅτι, καθώς S Ι μηκέθ’ E Ι ἐκείνας < vor εἰς in Ph | αἴπερ E Ph, ὥσπερ oder ὅπερ (jakoze) S 5 ἀλλ’ — γενέσθαι < Ph Ι παρὰ ταύτας D, παρὰ τοιαύτας? ne taceni ze S 6 ἐκείνας — < Ph Ι ῆπερ C Ι πρὸ τοῦ E2: < D Ι αὐτῶν ἔτρεψεν Ph ΑΓΔΑΟΦΩΝ C Ι οὔ τι] ὃ od. ὅ, τι S: οὐ D Ι δοκεῖ μοι D Ι τινα < Ph οὑσίας S : τούτων D | γεγ.] πεποιηκέναι D 7 f καὶ γὰρ — φαίνεται Ζ. 8 < D Ph Ι καὶ γὰρ < C 7 καὶ < (ἄτ. γὰρ) S 8 τοῦτο . δοκεῖ φαίνεσθαι τὸ οὕτως (οὕτω) S, wohl aus Correctur od. Interpretation standen Masing Ι λέγειν εἶναι μοι C, μοιλέγειν S Ι τροπὴν — φημί Ζ. 9 ürzer Ph, τροπὴν — ποιότητος Ζ. IS frei Ezn I, 461 — 46(3 9 γεγον.] »daß . . sei« (= stets S Ι καθ’ ἃς] καθόπερ D, Μ’ ὼς C, καθ’ ? Routh u. Gifford Ι λέγομεν Ph Ι τὸν θεὸν λέγω C 10 ὥσπερ od. Λ·αὶ ὥσπερ < S: καίπερ Pha τύχῃ Ε 1ο Ι οἰκίαν ἐκ λίθων Ε 1ο D | ἐφ’ ὧν: ἀφ’ ῶν C, δὲ + w. e. seh. 5 Ι ἔνεστιν C Ph 11 οὐσία] οἰκία Ε 1i Ι οἰκία < D (nicht Dr) Ι γεβινλεβγς C Ι γεν.] λεγόμενοι Ph Ι οἱ λίθοι — ποιότητος Ζ. 13 < D 12 εἶναι (»sei«) las w. e. seh. S 12f τραπείσης — ποιότητος Z. 13 < Ι τραπείσης C 144 v 13 οὕτω — ποιότητας S. 172, 9 < Ezn | οὕτως 14 καὶ < D Ι καὶ τὴν S