Methodius, De Libero Arbitrio, ed. D.G. Nathanael Bonwetsch, 2

Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

[1] Denn wie ist nicht mit Recht zu meinen, daß der, welcher dem Gott Wohlgefälligen widerstrebt, des ewigen Todes würdig ist?

[2] Es gehorcht ja auch der Schiffer dem Steuermann und der Krieger
dem Feldherrn, und der Stier geht unter das Joch, und das Roß wird durch den Zügel gehalten; und die übrigen Tiere, wie ihnen ein Gesetz ist, sind sie gehorsam und untertan ihrem Befehlshaber.

[3] Aber der ihr Vorgesetzter, der Mensch, wie sollte er nicht Gott gehorchen, und als ein Freudiger wird er das vom Himmel Kommende annehmen und
shcnell das Befohlene tun und freut sich des Befehls als würdig geworden des Befehls Gottes.

[4] Wir aber, obschon wir Menschen sind, auch tragend die Bürde von Erde, sind froh über das Umgebende, wenn Angenehmes, welches nur zur Lust, zu sehen ist, indem wir davon meinen, daß es gut sei. Daran aber freuen wir uns, wie an
welchen schönen Irrtümern, von denen allein wir meinen Nutzen zu haben.

[5] Gott aber, der uns geschaffen und gemacht, wie er will, daß der Mensch nicht umsonst gerettet werde, bringt aucht nicht, so viel von Lust gehalten zu werden, den Menschen, — deren »Ende der Tod« ist.

[6] Und allzu reiche Nahrung und reiche Ernährung schwächt den
Menschen, und diese, sehr ohnmächtig wegen der reichen Ernährung geworden, werden untauglich zum Gehorsam gegen den Befehl Gottes.

De Libero Arbitrio. Methodius. ed. D.G. Nathanael Bonwetsch. Germany. 2014.

Current edition

De Libero Arbitrio (German) (Methodius, De Libero Arbitrio, Bonwetsch, Hinrichs, 1917)

Editions (1)

De Libero Arbitrio (Methodius, De Libero Arbitrio, Bonwetsch, Hinrichs, 1917) — 2 focus

[1] <ΟΥΑΛ.> Χθὲς τὸ δειλινὸν περιπατῶν, ὡ φίλε, παρὰ τὸν τῆς θαλάσσης αἰγιαλὸν καὶ ὀξέως πως ἀτενίζων εἰς αὐτήν, ἑώρων ὑπερβολήν τινα θείας δυνάμεως καὶ σοφῆς ἐπιστήμης τέχνην, εἴ γε ¹² κοὶ τέχνην τὸ τοιοῦτο καλεῖν χρή. ὥσπερ γὰρ ὁ Ὁμηρικὸς στίος φθέγγεται ἐκεῖνος,

ὠς δ' ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόεντα,

Βορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τε Θρᾐκηθεν ἄητον,

ἐλθόντ’ ἐξαπίνης· ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸν

κορθύεται, πολλὸν δὲ παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευαν·

[2] οὕτω μοι καὶ χθὲς γεγονέναι δοκεῖ. κορυφαῖς γὰρ ὀρέων παραπλήσια ἑώρων κύματα, καὶ ὡς λόγον εἰπεῖν αὐτοῦ ἐφικνούμενα τοῦ οὐρανοῦ. τὸ δ' ἐντεῦθεν οὐδὲν ἕτερον προσεδόκων ἢ ἅπασαν ἐπικλυσθήσεσθαι
τὴν γῆν, καί μοι φυγῆς ἐν τῷ νοὶ ἀνέπλαττον τόπον καὶ τὴν τοῦ Νῶε ἀνέπλαττον κιβωτόν. τὸ δ' οὐκ ἦν ὅ ἐνόμιζον.

[3] ἀλλ’ ὅπου ἀνεκυρτώθη ἡ θάλασσα πάλιν ἀνελύετο εἰς ἑαυτήν, οὐχ ὑπερβαίνουσα τὸν οἰκεῖον τόπον, ὡς ἔπος εἰπεῖν θεῖόν τι πρόσταγμα πεφοβημένη.

[4] καὶ καθάπερ πολλάκις τῶν οἰκετῶν τις, ἄκων τι πρὸς τοῦ δεσπότου
πράττειν ἀναγκαζόμενος, < μὲν προστάγματι διὰ τὸν φόβον πείθεται, ὅ δὲ πάσχει, πράττειν μὴ θέλων, λέγειν [ὅτι] οὐ τολμᾷ, δὲ ἐν ἑαυτῷ, θυμοῦ τινος πληρούμενος, οὕτω μοί πως ἐφαίνετο καὶ τὴν θάλασσαν, ὡσπερεὶ θυμουμένην καὶ ἐν ἑαυτῇ φράττουσαν τὴν ὀργήν, κρατοῦσάν τε ἑαυτῆς, οὐ βουλομένην τῷ δεσπότῃ φανερὸν ³⁴ ποιῆσαι τὸν θυμόν.

[5] ταῦτα οὕτως γινόμενα σκοπῶν ἀτενίζειν ἠρχόμην, καὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν κύκλον αὐτοῦ τῷ νοῒ καταμετρεῖν ἤθελον, πόθεν τε ἄρχεται καὶ ποῦ καταπαύει ἀνεζήτουν ἐγώ, ποίαν τε κίνησιν ἔχει, πότερον τὴν μεταβατικήν, τουτέστιν τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον,
ἤ τὴν κύκλῳ φοράν, πῶς δὲ καὶ τὴν ἐπίμονον βάσιν ἔχει.

[6] ἀλλά μοι καὶ περὶ τοῦ ἡλίου ζητεῖν ἐδόκει, τίς τε ὁ τρόπος αὐτοῦ τῆς ἐν οὐρανῷ θέσεως, τίς δὲ καὶ ἡ περίοδος τοῦ δρόμου, ποῦ δὲ καὶ μετ’ ἀλίγον χωρεῖ, καὶ ὅτι μηδὲ οὗτος παρέρχεται τὸν οἰκεῖον δρόμον, ἀλλὰ καὶ αὐτός, ὡς ἔνεστιν εἰπεῖν. ἐντολήν τινα φυλάττει χρείττονος,
καὶ φαίνει μὲν τότε παρ' ἡμῖν ὅτε ἔξεστιν αὑτῷ, ἀπέρχεται δὲ ὡς καλούμενος.

[7] καὶ τούτων τοίνυν τὴν ἐξέτασιν ποιούμενος ἑώρων παυόμενον μὲν τὸ τοῦ ἡλίου φέγγος, ἐπιλεῖπον δὲ καὶ τῆς ἡμέρας τὸ φῶς, εὐθέως δὲ γινόμενον σκότος, καὶ σελήνην διαδεχομένην τὸν ἥλιον, καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἀνιοῦσαν μείονα, μετέπειτα δέ, προκόπτουσαν
τῷ δρόμῳ, φαντασίαν παρέχουσαν μείζονος. οὐκ ἐπαυόμην δὲ καὶ περὶ ταύτης ζητῶν, καὶ τὴν αἰτίαν τῆς ἀφαιρέσεως καὶ τῆς προσθέσεως ἐνηρεύνων, ὅτι τε καὶ αὐτὴ τηρεῖ τὸν κύκλον τῶν ἡμερῶν.

[8] καί μοι ἐδόκει τὸ ἐντεῦθεν ὡς θεία τις ὑπάρχει οἰκονομία καὶ δύναμις κρειττόνων ἡ συνέχουσα τὰ ὅλα, ἥν καὶ θεὸν δικαίως ὄν
εἴποιμεν. καὶ τὸ λοιπὸν τὸν δημιουργὸν ἐπαινεῖν ἠρχόμην, τήν τε γῆν πεπηγυῖαν ὁρῶν καὶ ζῴων διαφορὰς καὶ ποικίλα φυτῶν τὰ ἐξανθήματα.

[9] οὐχ ἵστατο δέ μοι ἐπὶ τούτοις καὶ μόνοις ὁ νοῦς, ἀλλὰ τὸ λοιπὸν ὅθεν ταῦτα τὴν σύστασιν ἔχει ζητεῖν ἠρχόμην, πότερον ἒκ τινος συνόντος ἀεὶ τῷ θεῷ ἢ ἐξ αὐτοῦ καὶ μόνου, συνυπάρχοντος ⁵ αὐτῷ οὐδενός. τὸ γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων <τι> γεγονέναι οὐδὲ μοι καλῶς ἐδόκει, μὴ τέλεον ἀπιθάνου τοῖς <τοῖς πολλοῖς> ὑπάρχοντος τοῦ λόγου· τὰ γὰρ γινόμενα ἐξ ὄντων πέφυκε τὴν σύστασιν ἔχειν. καὶ ὁμοίως ἀληθῶς ἐδόκει μηδὲν λέγειν ἀεὶ συνεῖναι τῷ θεῷ ἕτερόν
τι παρ' αὐτόν, ἀλλ' ἐξ αὐτοῦ <μόνου> τὰ ὄντα γεγονέναι· καὶ πως ἔπειθέ με τὸ εὔτακτον τῶν στοιχείων καὶ ἡ περὶ αὐτὰ τῆς φύσεως εύκοσμέα.

Notes on the current edition

De libero arbitrio

1. 15 vgl. Boëthius De consol. phil. 2, 5, 71 ff S. 38 Peiper — 27 vgl. De autex. 16, 10. De res. II, 5, 2 — 28 Röm. 6, 21 1 »Gift«? »Speise«? | »erfüllt« πληρούμενοι iskončavaemy, wörtlich »vollendet«; »endend«? 3 »des Menschen« čݲlݲčݲjskaago: »Menschliches zu« (»auf«) čݲlݲčݲjkaja na S 4 »haben« S 36v | »leidende: »als Leidende«? 9 »unsere« naše: »Aber unsere Übernahme« (a naše p.) vermutet Ma | »wenn« < B 20 »würdig« S 37 24 »freuen wir uns« 2 mal 28 »v. Lust« ot slasti: wohl »v. Lüsten« ot slastii

Methodius De Libero Arbitrio 2

ed. D.G. Nathanael Bonwetsch

Search the Perseus Catalog for:

Current edition

Notes on the current edition

Stable identifiers